Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 311/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1  pkt 2 w zw.  art. 258  par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2009r. po rozpoznaniu wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej z tytułu samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego postanawia: przyznać Z. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 23 marca 2009r. do Sądu wpłynął uzupełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy Z.W., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych.

W niniejszej sprawie, zważono co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania ( pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem

o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasadny odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.

Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca wykazał w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i czwórką dzieci. Wspólnie utrzymują się z dochodów uzyskiwanych przez żonę wnioskodawcy z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.550,00 złotych miesięcznie oraz z zasiłku uzyskiwanego przez wnioskodawcę w wysokości 772,60 złotych.

Wnioskodawca zakreślił w formularzu, że posiada dom o pow. 50 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 3,14 ha, do której otrzymuje dotację w wysokości 2.500,00 złotych rocznie.

Skarżący zaznaczył, iż nie posiada z żoną żadnych oszczędności, ani cenniejszych rzeczy ruchomych. Oświadczył, że wykazane dochody, które uzyskują z małżonką nie zapewniają nawet minimum socjalnego.

Wnioskodawca podał, iż ponosi następujące wydatki: podatek od nieruchomości w wysokości 140,00 złotych rocznie, zakup opału (węgiel i drzewo) 1.000,00 złotych rocznie, zakup gazu (2 butle w miesiącu po 45, 00 złotych), opłata za prąd 99,00 złotych miesięcznie, opłata za wodę 50,00 złotych. Ponadto wnioskodawca dodał, że ponosi koszty na ubranie dzieci, opłaty szkolne, ubezpieczenie, dojazdy.

Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania wnioskodawcy prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych.

Stwierdzono bowiem, że wysokość miesięcznych dochodów z których utrzymuje się wnioskodawca i jego rodzina nie pozwala mu na ponoszenie kosztów sądowych bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny.

Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.