Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 871/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 98 ust. 1, art. 130 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
article: par. 36 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 207 poz 2109
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi J. P., M. P., R. M., B. B., J. P., R. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Starosta [...] w pkt 1 ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł za nieruchomość przejętą na rzecz Gminy Miasto [...], oznaczoną geodezyjnie w obrębie [...] jako działka nr [...] o pow. 0,2787 ha. W pkt 2 decyzji Starosta stwierdził, że odszkodowanie płatne jest na rzecz J. P. w kwocie [...]zł za udział [...] w nieruchomości, M. P. w kwocie [...]zł za udział [...] w nieruchomości, R. M. w kwocie [...]zł za udział [...] w nieruchomości, B. B. za udział [...] w nieruchomości, R. P. w kwocie [...]zł za udział [...] w nieruchomości, J. P. w kwocie [...]zł za udział [...] w nieruchomości. W pkt 3 Starosta stwierdził, że do wypłaty odszkodowania zobowiązany jest Prezydent Miasta [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Prezydent Miasta [...] m.in. zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w [...], oznaczonej geodezyjnie: obręb [...], działka nr [...], polegający na wydzieleniu działek [...], [...] i [...]. Na podstawie tej decyzji, w myśl art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2018 r., poz. 2204 ze zm.; zwanej dalej "u.g.n."), działka nr [...] stała się z mocy prawa własnością Gminy Miasto [...] z dniem, w którym ww. decyzja stała się ostateczna tj. [...] marca 2016 r., jako wydzielona pod gminną drogę publiczną.

Starosta wyjaśnił, że wartość odszkodowania została ustalona na podstawie operatu szacunkowego przygotowanego przez rzeczoznawcę majątkowego T. Z.. Oszacował wartość nieruchomości, oznaczonej numerem działki [...] na kwotę [...]zł. (operat szacunkowy z dnia [...] lutego 2019 r.). Kwota ta obejmuje wartość gruntu ([...] zł), nakładów budowlanych ([...] zł) i nasadzeń roślinnych ([...] zł). Starosta uznał, że operat został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i standardami zawodowymi, jak również nie zawiera żadnych niejasności ani pomyłek i posiada elementy wymagane przez obowiązujące przepisy prawa. Starosta stwierdził jednocześnie, że operat szacunkowy przedłożony przez poprzednich właścicieli nieruchomości, tj. operat szacunkowy z dnia [...] marca 2018 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego J. K., nie mógł stanowić dowodu w sprawie. Rzeczoznawca bowiem przyjął aktualny sposób użytkowania przedmiotowej nieruchomości jako gruntu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługową, wskazując przy tym, iż taki sposób użytkowania i przeznaczenie posiadają grunty przyległe, natomiast zdaniem organu sposób użytkowania z nieruchomości wynikający z jej przeznaczenia jest drogowy.

W odwołaniu M. P., J. P. , R. M., B. B., J. P. i R. P. stwierdzili, że przyjęta w operacie wycena działek na peryferiach miasta jest nieadekwatna do wartości działki, znajdującej się w ścisłym centrum miasta.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewoda stwierdził, że operat szacunkowy sporządzony przez T. Z., zgodnie z art. 156 ust. 3 u.g.n. pozostaje aktualny na dzień orzekania oraz, że zawiera wszystkie wymagane elementy. Został on ponadto sprawdzony pod względem rachunkowym, pod kątem jego kompletności i spójności logicznej i pod tym względem również nie budzi zastrzeżeń. Spełnione zostały również wymogi określone odnośnie przyjęcia dat stanu i ceny nieruchomości. Biegły rzeczoznawca majątkowy ustalił, że na wycenianej nieruchomości znajdują się podlegające uwzględnieniu nakłady budowlane oraz nasadzenia roślinne. Biegły rzeczoznawca majątkowy dokonał wyceny przyjmując podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Biegły przyjął trzy atrybuty waloryzujące, tj. lokalizację ogólną (waga [...]%), lokalizację szczegółową (waga [...]%), intensywność wykorzystania drogi ([...]%). Na podstawie zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2019 r., rzeczoznawca majątkowy przyjął, że teren działki nr [...] obręb [...] położonej w [...] przy ul. [...] pełni częściowo funkcję terenu dróg publicznych - zbiorczych - symbol KDZ1 oraz funkcję terenów drogi publicznej głównej ruchu przyśpieszonego - symbol KDGP. Na dzień [...] lutego 2016 r., tj. na dzień wydania decyzji podziałowej, teren ww. działki pełnił również ww. funkcje. Zatem zarówno na dzień wydania decyzji podziałowej, jak i na dzień wyceny, nieruchomość miała przeznaczenie drogowe, w związku z czym brak jest podstaw do zastosowania zasady korzyści, o której mowa w art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n. Rzeczoznawca wskazał również, że ustanowione na ww. nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe nie ma wpływu na zmianę jej wartości.

Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji co do oceny operatu sporządzonego przez J. K..

W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego M. P., J. P. , R. M., B. B., J. P. i R. P. zarzucili decyzji Wojewody:

- naruszenie art. 134 ust. 1, art. 150 ust. 1 i 2 oraz art. 151 ust. 1 i art. 156 u.g.n. , a także art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 128 ust. 1, art. 129 i art. 130 ust. 2 u.g.n. oraz § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości poprzez nieprawidłowy dobór nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny i ustaleniu wysokości odszkodowania w sposób nieprawidłowy oraz pomimo niedysponowania przez organ informacjami wystarczającymi do prawidłowego określenia wartości rynkowej nieruchomości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy

- naruszenie art. 157 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przedłożenie kontroperatu zawierającego istotne odmienne ustalenia w kwestii wyceny nieruchomości od tych, które przyjął rzeczoznawca działający na zlecenie organu uzasadniało skorzystanie z instytucji przewidzianej w tym przepisie.

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 80 i 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; zwanej dalej "k.p.a."), w szczególności przez zaniechanie oceny zgodności z przepisami prawa opinii biegłego sporządzonego w formie operatu szacunkowego, pominięcie w postępowaniu ustaleń w kwestii wyceny nieruchomości poczynionych przez biegłego działającego na zlecenia stron, niewyjaśnienie rozbieżności występujących pomiędzy dwoma operatami przedłożonymi w postępowanie; brak odniesienia się w trakcie postępowania do poprzednich operatów szacunkowych sporządzonych w toku wcześniejszych postępowań, podczas gdy wartości nieruchomości wskazane przez rzeczoznawcę istotnie od siebie odbiegały.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący podnieśli, że od momentu wszczęcia postępowania o ustalenie odszkodowania, sprawa ta była trzykrotnie już przedmiotem rozpoznawania przez organy administracji w toku instancji. W tym czasie organy opierały się za każdym razem na innym operacie szacunkowym, sporządzonym przez innego rzeczoznawcę majątkowego, a co najważniejsze w sposób odmienny określającym wartość wycenianej działki. Organ odwoławczy pominął te rozbieżności nie żądając od rzeczoznawców wyjaśnienia tych okoliczności, co w ocenie Skarżących było niezbędne do poczynienia właściwej oceny wartości dowodowej operatu z dnia [...] lutego 2019 r. W sytuacji zatem, gdy organ dysponuje wiedzą o innym operacie, dotyczącym tej samej nieruchomości, którego ustalenia znacznie odbiegają od operatu sporządzonego bezpośrednio przed tym organem, pominięcie wcześniejszego operatu i nieodniesienie się do niego, wpływa na wiarygodność dokonanej przez organ oceny aktualnego operatu. Brak takich ustaleń stanowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Wojewoda jako organ odwoławczy, odniósł się do operatu J. K. w sposób lakoniczny, co w przypadku przyjęcia przez tego rzeczoznawcę odmiennych kryteriów wyceny nieruchomości, w ocenie Skarżących stanowi naruszenie przepisów postępowania. Starosta wprost natomiast wskazał, że operat szacunkowy J. K. nie może stanowić dowodu w sprawie nie popierając takiego twierdzenia rzeczową argumentacja, co więcej wkraczając w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy, podważając ją bez zasięgnięcia wyjaśnień od rzeczoznawcy. W ocenie Skarżących, przedłożony przez nich operat szacunkowy spełnia wszystkie przesłanki przewidziane w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzeniu w sprawie wyceny i jaka najbardziej może stanowić dowód w sprawie.

Zdaniem Skarżących w przypadku konkurowania ze sobą dwóch operatów szacunkowych, wskazujących inną wartość odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości i różne kryteria oceny wartości nieruchomości, organ winien skorzystać z instytucji przewidzianej w art. 157 u.g.n. i zwrócić do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych w celu oceny prawidłowości sporządzenia operatów szacunkowych.

Rzeczoznawca J. K. uznał, że na podstawie analizy transakcji działkami przeznaczanymi pod drogi publiczne trudno jest doszukać się cech nieruchomości podobnych do wycenianej działki, której powierzchnia wynosi 2.787 m2 i jest w niektórych przypadkach przeszło 20-krotnie większa od przedstawionych transakcji drogowych. W związku z tym biegły uznał, że brak jest wystarczającej liczby transakcji by móc zastosować podejście porównawcze przyjmując nieruchomości drogowe oraz biorąc pod uwagę wytyczne z rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości, do określenia wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości biegły przyjął przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych. Zdaniem Skarżących gdy sposób użytkowania (przeznaczenie), aktualny i przyszły są identyczne, a grunty już przed wywłaszczeniem były przeznaczone pod drogę publiczną, wycena powinna bazować na transakcjach gruntami pod drogi, zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia, a jeśli nie jest to możliwe to stosowany powinien być sposób wyceny polegający na porównaniu transakcji gruntami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do gruntów wycenianych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] ustalającą na rzecz Skarżących odszkodowanie w wysokości [...] zł za nieruchomość przejętą na rzecz Gminy Miasto [...], oznaczoną geodezyjnie w obrębie [...] jako działka nr [...] o pow. 0,2787 ha. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n.

Zgodnie z art. 98 ust. 1 u.g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. W myśl natomiast art. 98 ust. 3 u.g.n. za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Okolicznością bezsporną w rozpoznawanej sprawie pozostaje, że decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w [...], oznaczonej geodezyjnie: obręb [...], działka nr [...], polegający na wydzieleniu działek [...], [...] i [...]. Wydzielona pod drogę publiczną działka nr [...], na podstawie art. 98 ust. 1 u.g.n., przeszła z mocy prawa własnością Gminy Miasto [...]. Strony nie kwestionują również faktu, że strony nie uzgodniły między sobą wysokości odszkodowania. Sporna w sprawie pozostaje wysokość tego odszkodowania ustalona przez organ administracji publicznej.

Stosownie do art. 130 u.g.n. wysokość odszkodowania ustala się według stanu, przeznaczenia i wartości, wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o podziale. Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 130 ust. 2 u.g.n.).

Zasadniczo prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, który jest opinią rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Należy jednak podkreślić, że dokonywanie oceny prawidłowości operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych nie wyłącza ogólnych zasad oceny dowodu, jakim jest operat szacunkowy. Na organach administracji publicznej ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a). W sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania oznacza to obowiązek oceny wiarygodności sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego opinii, a w konsekwencji oceny jej mocy dowodowej. Operat szacunkowy stanowi opinię biegłego w związku z posiadaną przez rzeczoznawcę majątkowego specjalistyczną wiedzą w zakresie wyceny nieruchomości. Opinia ta powinna zostać zweryfikowana i oceniona przez organ administracyjny z należytą starannością zarówno pod kątem formalnym, jak i materialnym. Obowiązkiem organu jest ocena operatu w świetle obowiązujących przepisów prawa i w tym zakresie zbadanie, czy zawiera on wszystkie wymagane prawem elementy treści oraz czy został sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę. Wprawdzie organ nie dysponuje wiedzą specjalistyczną i nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, jednakże jego obowiązkiem jest przede wszystkim zweryfikowanie treści operatu szacunkowego i ustalenie, czy jest on jasny, logiczny i spójny, czy nie zawiera błędów (także rachunkowych), niejasności, pomyłek czy braków. W przypadku stwierdzenia jakichkolwiek niejasności, błędów bądź braków organ winien wezwać rzeczoznawcę do ich usunięcia, natomiast w sytuacji powzięcia jakichkolwiek wątpliwości winien wezwać biegłego do ich wyjaśnienia i zajęcia jednoznacznego stanowiska w danej kwestii.

Na potrzeby niniejszego postępowania organy wykorzystały operat szacunkowy przygotowany przez rzeczoznawcę majątkowego T. Z.. Skarżący kwestionują prawidłowość sporządzenia przedmiotowego operatu wskazując, iż jego autor błędnie przyjął drogowe przeznaczenie wycenianej nieruchomości. Na poparcie swojego stanowiska przedstawili w toku postępowania operat sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego J. K., w którym przyjęto takie przeznaczenie wycenianej nieruchomości, jakie posiadają grunty bezpośrednio przyległe do wycenianej nieruchomości.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę Wojewoda dokonał prawidłowej oceny operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego T. Z. uznając, że jest on kompletny i spójny.

Zgodnie z § 36 ust. 1 w zw. § 36 ust. 6 pkt 2 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.; zwanego dalej również "rozporządzeniem w sprawie wyceny") wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wydzielonych pod drogi publiczne, o których mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n. określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji zatwierdzającej podział, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji. W myśl § 36 ust. 4 ww. rozporządzenia w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

Przepis § 36 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wyceny jest przepisem szczególnym w stosunku do § 36 ust. 1. Odczytywać należy go w ten sposób, że gdy nieruchomość wywłaszczona, czy przejęta na własność gminy lub Skarbu Państwa była przeznaczona pod drogę na dzień wydawania decyzji odszkodowawczej, wycena wartości tej nieruchomości stanowiąca podstawę ustalenia odszkodowania zasadniczo powinna być dokonana na podstawie cen transakcyjnych nieruchomości drogowych - a więc nabytych pod inwestycje drogowe. W świetle treści § 36 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wyceny przyjąć należy, że punktem wyjścia przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, jest porównanie cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Tylko brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji (co w kontrolowanej sprawie nie miało miejsca) umożliwia odstąpienie przez rzeczoznawcę od tego sposobu wyceny i dokonanie jej przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości. Z § 36 rozporządzenia w sprawie wyceny jednoznacznie wynika zatem kolejność stosowania podejść. Dopiero brak cen transakcyjnych nieruchomości drogowych umożliwia rezygnację z tego podejścia. Przed dokonującym wyceny otwiera się wówczas możliwość wykorzystania podejścia opartego na transakcjach nieruchomości o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości. Uwzględnienie od razu transakcji gruntami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do działki byłoby działaniem naruszającym tę regulację. Wadliwość ta wiązałaby się bowiem z bezpodstawnym pominięciem podejścia, któremu prawodawca przyznał pierwszeństwo zastosowania (por. wyroki NSA z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1831/13 oraz z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2699/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, że Wojewoda dokonał prawidłowej oceny operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę T. Z.. Organ stwierdził, że operaty jest prawidłowy i może stanowić podstawę do ustalenia odszkodowania. Rzeczoznawca prawidłowo ustalił przeznaczenie nieruchomości jako drogowe i na tej podstawie stosownie do § 36 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wyceny dokonał oszacowania wartości nieruchomości na podstawie porównanie cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Jednocześnie Wojewoda odniósł się to stanowiska skarżących dotyczących wyceny nieruchomości i wyjaśnił, że przedłożony przez nich operat szacunkowy nie może stanowić wiarygodnego dowodu w niniejszej sprawie bowiem rzeczoznawca błędnie przyjął sposób użytkowania wycenianej nieruchomości jako gruntu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługową wskazując przy tym, iż taki sposób użytkowania i przeznaczenia posiadają grunty przyległe. Stanowisko to podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Wbrew twierdzeniom Skarżących Wojewoda dokonał oceny operatu szacunkowego przedłożonego przez biegłego T. Z., a także oceny operatu sporządzonego przez biegłego J. K., odmawiając wartości dowodowej temu drugiemu i taką ocenę organu Sąd uznaje za prawidłową. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w skardze wskazać trzeba, że rzeczoznawca majątkowy T. Z. odniósł się do podnoszonej przez Skarżących okoliczności różnicy wielkości nieruchomości i wyjaśnił, że na podstawie analiz prowadzonych przez rzeczoznawców majątkowych i publikowanych w Biuletynie Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych Województwa stwierdzono, iż powierzchnia gruntu wykupywanego pod drogę ma znikome znaczenie, zwłaszcza w przypadku gruntów mniejszych. W świetle dokonanej przez organ oceny operatów szacunkowych, nie można zarzucić Wojewodzie, iż nie zwrócił się on do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych w celu oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego. Okoliczności tej nie uzasadniała również podniesione w skardze okoliczności, iż w sprawie zostały sporządzone łącznie cztery operaty szacunkowe, skoro wiarygodność dwóch z nich została podważona na wcześniejszym etapie postępowania, a ocena Wojewody w tym zakresie nie została zakwestionowana przez Skarżących.

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Organ dokonał prawidłowej oceny operatów, co w konsekwencji pozwoliło mu na prawidłowe ustalenie wartości należnego odszkodowania.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.