Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2045/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 63, art. 64
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 879/15 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 879/15, uwzględniając skargę M. M., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Nr [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej przywoływany jako: "K.p.a."), art. 115, art. 115a ust. 1 i ust. 3, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm. – w dalszej części przywoływana jako: "ustawa") oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) po przeprowadzeniu postępowania z urzędu, określił dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z terenu [...] Szpitala Specjalistycznego sp. z o.o. [...] na którym znajduje się kotłownia posiadająca system kogeneracyjny będący źródłem hałasu w wysokości: - LAeq D – 50 db (A) w porze dnia, w godz. 6 – 22, - LAeq N – 40 db (A) w porze nocy, w godz. 22 – 6.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył [...] Szpital Specjalistyczny w[...], po którego rozpoznaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr[...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przedwczesne było przyjęcie przez organ pierwszej instancji, iż tereny w sąsiedztwie szpitala stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - bez wnikliwego postępowania w tym przedmiocie. Organ utożsamiając faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenu z zagospodarowaniem tych terenów przewidzianym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy[...], dokonał błędnej wykładni art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie Kolegium ustalenia faktycznego zagospodarowania terenu należało dokonać na podstawie oględzin terenów. W przypadku stwierdzenia występowania na tym terenie zróżnicowanych funkcji zagospodarowania, organ I instancji powinien dodatkowo ustalić, w jakiej kolejności poszczególne zasoby zagospodarowania zostały zrealizowane. Pozwoli to na ustalenie, jaki jest przeważający rodzaj terenu na obszarze analizowanym i jakie powinny być na nim dopuszczalne normy hałasu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na brak wyjaśnienia okoliczności sprawy, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., zaś zakres sprawy niezbędny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na wynik jej rozstrzygnięcia. Uniemożliwia to wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, przy czym zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia jest znaczny co powoduje, że nie może być uzupełniony w trybie art. 136 K.p.a.

M. M. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

1) naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie przez Kolegium, polegające na przyjęciu, że organ I instancji bez wnikliwego postępowania, przedwcześnie zakwalifikował tereny zlokalizowane w sąsiedztwie szpitala jako tereny zabudowy mieszkaniowej,

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że analiza przeznaczenia terenów wokół systemu kogeneracyjnego należącego do szpitala powinna dotyczyć całego jego obszaru, tj. szpitala, podczas gdy analiza ta powinna obejmować tylko obszar faktycznego oddziaływania ww. urządzenia, co w niniejszej sprawie uczyniono,

3) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 127 § 1 K.p.a., polegające na tym, że strona postępowania [...] Szpital Specjalistyczny sp. z o.o. w [...] nie wniosła skutecznie odwołania od decyzji organu I instancji, z uwagi, iż pod odwołaniem wniesionym w dniu 9 lipca 2015 r. podpisał się T. S. jako prezes zarządu odwołującego, podczas gdy z załączonego do skargi odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z 13 sierpnia 2015 r. wynika, że osobą uprawnioną do reprezentacji [...] Szpitala Specjalistycznego sp. z o.o. w [...] w dniu 9 lipca była L. S., w związku z czym nie zainicjowano skutecznie trybu odwoławczego.

Do skargi dołączono odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z 13 sierpnia 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, przywołując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie Sąd przeprowadził dowód z odpisu rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z 13 sierpnia 2015 r., z odpisu KRS z 18 maja 2016 r. oraz uchwał z 3 lipca 2015 r. nr[...].

W wyroku uwzględniającym skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że odwołanie w imieniu spółki wniósł Prezes Zarządu Dyrektor Lecznictwa T. S. Z załączonego do skargi odpisu KRS nr [...] z 13 sierpnia 2015 r. wynika, iż jako Prezes Zarządu wpisana była L. S. W odpisie KRS nie figurował jako Prezes Zarządu T. S., który podpisał odwołanie. Zgodnie z danymi zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym organem uprawnionym do reprezentacji [...] Szpitala Specjalistycznego sp. z o.o. w [...] jest Prezes Zarządu L. S. w dacie wniesienia odwołania. Złożenie zatem odwołania przez T. S. świadczy o braku należytego umocowania przez ww., który wniósł odwołanie. W sytuacji braku należytego umocowania strony do wniesienia odwołania organ odwoławczy powinien wezwać T. S. w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do usunięcia braku formalnego ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach prawnych niewykonania wymaganej czynności. Wniesienie odwołania przez podmiot nie mający legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia skutkuje zastosowaniem przepisu art. 134 K.p.a. przewidującego możliwość wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie zbadał, czy wnoszący odwołanie jest uprawniony do reprezentowania [...] Szpitala Specjalistycznego sp. z o.o. w[...], nie zażądał złożenia odpisu z KRS, do czego był zobowiązany. Wobec niewyjaśnienia tej okoliczności z naruszeniem art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 134 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd za przedwczesne uznał odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł [...] Szpital Specjalistyczny sp. z o.o. w[...], zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, VIII Wydziałowi Zamiejscowemu w Radomiu, a także zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - P.p.s.a., zarzucił naruszenie:

- art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 63 § 1 i 3 K.p.a. i art. 64 § 2 K.p.a. poprzez brak pełnego zbadania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego aktu w granicach danej sprawy, niezależnie od treści zarzutów i wniosków skargi, w sytuacji gdy doszło do naruszeń prawa skutkujących nieważnością decyzji organu odwoławczego,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej przyjął, że doszło do naruszenia przez organ odwoławczy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. i w konsekwencji poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., i uchylenie decyzji organu odwoławczego, podczas gdy stwierdzone uchybienia organu odwoławczego dotyczące braku wezwania strony, tj. [...] Szpitala Specjalistycznego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wnoszącej odwołanie od decyzji organu I instancji, do usunięcia braków formalnych odwołania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. i w efekcie wydania przez organ odwoławczy decyzji na skutek odwołania niespełniającego wymogów określonych w art. 63 § 1 i 3 K.p.a., były uchybieniami o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i nakazywały Sądowi pierwszej instancji zastosowanie wobec kontrolowanej decyzji właściwego środka określonego w ustawie i orzeknięcie o stwierdzeniu nieważności decyzji organu odwoławczego w trybie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.,

- art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 63 § 1 i 3 K.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji i niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, której wydanie przez organ odwoławczy obarczone było wadą kwalifikowaną o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów.

Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca, że Sąd Wojewódzki błędnie uchylił decyzję organu II instancji, podczas gdy stwierdzone uchybienia organu odwoławczego dotyczące braku wezwania strony, tj. [...] Szpitala Specjalistycznego sp. z o.o., wnoszącej odwołanie od decyzji organu I instancji, do usunięcia braków formalnych odwołania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. i w efekcie wydania przez organ odwoławczy decyzji na skutek odwołania niespełniającego wymogów określonych w art. 63 § 1 i 3 K.p.a., stanowiły podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i nakazywały zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że administracyjne postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości. Powyższe oznacza, iż organ właściwy do rozpoznania odwołania może podjąć czynności procesowe w postępowaniu odwoławczym tylko, gdy uprawniony podmiot złoży odpowiednie podanie (odwołanie). Dopiero wniesienie przez stronę odwołania, które spełnia wymagania formalne podania określone w art. 63 K.p.a., pozwala właściwemu organowi na uruchomienie przewidzianych przepisami prawa procedur zmierzających do weryfikacji zaskarżonego tym odwołaniem orzeczenia oraz do rozpoznania i rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 63 K.p.a. odwołanie - jak każde podanie - aby mogło być uznane za czynność prawnie skuteczną, powinno spełniać określone w tym przepisie wymogi formalne co do formy (§ 1) oraz co do treści (§ 2, § 3, § 3a).

Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, które nie weszły do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno–techniczną. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 K.p.a., albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych (art. 30 § 2 K.p.a.), lub odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 63 K.p.a. (m. in. brak podpisu). Zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni. Nieusunięcie tych braków w ustawowym terminie powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania stanowi jedną z postaci stwierdzenia ich niedopuszczalności przewidzianą w art. 134 K.p.a.

Zgodnie z art. 30 § 3 K.p.a. w związku z art. 31 § 4 K.p.a. strony nie będące osobami fizycznymi, w tym też podmioty uczestniczące w postępowaniu na prawach strony, działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Zatem czynności podejmowane przez takie podmioty (w tym również wniesienie odwołania) muszą być dokonywane przez właściwe organy i osoby wchodzące w ich skład. W przypadku podjęcia czynności bez umocowania, na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wezwania strony do usunięcia braku formalnego czynności ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności. Podmiot będący spółką z ograniczoną odpowiedzialnością jest reprezentowany w stosunkach zewnętrznych zgodnie z zasadami ujawnionymi w rejestrze sądowym. Podpisanie pisma w inny sposób niezgodnie z danymi wynikającymi z rejestru wyklucza możliwość uznania, że pochodzi ono od tej spółki. Odwołanie wniesione przez osobę prawną podpisane niezgodnie ze sposobem reprezentacji osoby prawnej albo bez wykazania odpowiednim dokumentem uprawnienia osoby podpisującej odwołanie do reprezentowania osoby prawnej należy uznać za odwołanie dotknięte brakiem formalnym tożsamym z brakiem podpisu osoby wnoszącej odwołanie. W wyroku z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 6/06, (LEX nr 293175) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że jeżeli z treści odwołania złożonego w terminie wynika, że wnosi je spółka jako osoba prawna, a w świetle nadesłanego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego do działania w imieniu stronny upoważnieni są łącznie dwaj członkowie zarządu spółki lub jeden członek zarządu łącznie z prokurentem to zaopatrzenie odwołania podpisem tylko jednego członka zarządu stanowi brak formalny pisma procesowego. Wprawdzie zasadą postępowania administracyjnego jest jego odformalizowanie, to jednak zasada ta nie może być przez organ odczytywana jako zwalniająca od przewidzianego w art. 64 K.p.a. trybu, zaś brak podpisu wnoszącego podanie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu w powyższym trybie.

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy oraz ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, że odwołanie w imieniu [...] Szpitala Specjalistycznego spółki z o.o. w [...] zostało podpisane przez Prezesa Zarządu - T. S., podczas gdy z odpisu KRS wynika, iż jako Prezes Zarządu wpisana była L. S. Natomiast z uchwał Rady Nadzorczej [...] Szpitala Specjalistycznego spółki z o.o. w [...] wynika, że w dniu, w którym zostało złożone odwołanie, do reprezentowania [...] Szpitala Specjalistycznego uprawniony był Prezes Zarządu - T. S. łącznie z drugim członkiem zarządu, tj. Wiceprezesem K. Z. Z akt administracyjnych oraz ustaleń Sądu nie wynika, aby organ odwoławczy, przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy, uprzednio zbadał, czy odwołanie zostało wniesione przez organ uprawniony do reprezentowania [...] Szpitala Specjalistycznego, zgodnie z art. 63 § 1 i 3 K.p.a. oraz aby w trybie art. 64 § 2 K.p.a. wzywał stronę wnoszącą odwołanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Sąd Wojewódzki zasadnie stwierdził, że organ odwoławczy, otrzymując pismo zatytułowane "odwołanie", powinien sprawdzić, czy zostało ono podpisane przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki i powinien w trybie art. 64 § 2 K.p.a. wezwać ten podmiot do usunięcia braku formalnego przez złożenie podpisu osoby upoważnionej do reprezentowania spółki.

Pozbawiony jest zatem doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi powinien być rozumiany w ten sposób, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Naruszenie przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. może nastąpić w przypadku, gdy sąd pierwszej instancji rozpozna sprawę, wykraczając poza jej granice albo nie zauważy niewskazanego w skardze naruszenia prawa przez organy administracji orzekające w sprawie. W niniejszej sprawie nie sposób przypisać Sądowi pierwszej instancji powyższych uchybień. Przeprowadził on bowiem kontrolę zaskarżonego aktu zgodnie z wymogami wskazanej regulacji. Zasadnie przy tym uznał, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji na skutek odwołania niespełniającego wymogów określonych w art. 63 § 1 i 3 K.p.a., nie stanowiło podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i nie nakazywało zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do tych przepisów można zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano je nieprawidłowo. Naruszenie prawa procesowego w sposób rażący to takie naruszenie, które prowadzić musi do podjęcia wadliwego rozstrzygnięcia z tego właśnie powodu, musi przekładać się bezpośrednio na treść decyzji i musi w niej tkwić (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt II OSK 3347/16, LEX nr 2169138). W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły wady procesowe o charakterze kwalifikowanym – rażącym. Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił, że w sytuacji braku należytego umocowania strony do wniesienia odwołania organ odwoławczy powinien wezwać T. S., w trybie art. 64 § 2 K.p.a., do usunięcia braku formalnego ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach prawnych niewykonania wymaganej czynności.

Nie doszło zatem niewłaściwego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa nie wymaga więc, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy, wystarczy uznanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może mieć absolutnej pewności, jaki wpływ na wydanie rozstrzygnięcia o określonej treści miało naruszenie przepisów proceduralnych. Można przyjąć, że w kategoriach podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazany przez organy administracji publicznej w prowadzeniu sprawy. Uchylenie przez wojewódzki sąd administracyjny jedynie decyzji organu drugiej instancji oznacza, że wydana w danym postępowaniu administracyjnym decyzja organu pierwszej instancji pozostaje w obrocie prawnym. Sprawa wraca zaś do organu odwoławczego, który wydał uchyloną decyzję i który obowiązany jest ponownie przeprowadzić postępowanie odwoławcze i rozstrzygnąć sprawę zgodnie z oceną i wskazaniami sądu zawartymi w uzasadnieniu orzeczenia. Obowiązkiem sądu uwzględniającego skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jest nie tylko wskazanie przepisu czy przepisów postępowania, którym organ administracji publicznej uchybił, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej. Ten obowiązek został w niniejszej sprawie prawidłowo przez Sąd pierwszej instancji wykonany, co czyni chybionym w tej materii zarzut skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.