Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1682/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  ust. 1,  art. 18  ust. 1 i 2,  art. 20  ust. 1,  art. 21,  art. 14  ust. 3,  art. 29  ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 7,  art. 77  par. 1,  art. 80,  art. 107  par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Fularski Ewa Grochowska - Jung Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia przewodu habilitacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Wydziału [...] Politechniki [...] uchwałą z dnia [...] maja 2012 r. nie przyjęła kolokwium habilitacyjnego E. M. Na 22 osoby uprawnione do głosowania, 18 osób oddało swój głos, w tym 7 osób głosowało "za", 6 osób głosowało "przeciwko", a 5 osób oddało głos "wstrzymujący się".

E. M. złożyła odwołanie od wspomnianej uchwały, wnosząc o:

– uchylenie uchwały Rady Wydziału,

– wydanie decyzji o braku konieczności powtórzenia pierwszej części kolokwium habilitacyjnego, dotyczącej prezentacji rozprawy habilitacyjnej oraz odpowiedzi na pytania zadawane podczas kolokwium dotyczące tematyki rozprawy oraz [...] oraz dopuszczeniu do drugiej części kolokwium polegającej na wygłoszeniu wykładu habilitacyjnego,

– przeniesienie dalszej części przewodu habilitacyjnego do innej uprawnionej jednostki lub oddelegowanie przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów obserwatorów, którzy nadzorowaliby dalsze postępowanie w przewodzie habilitacyjnym.

E. M. podniosła, że w trakcie przewodu habilitacyjnego zostały naruszone obowiązujące procedury oraz powszechnie stosowane obyczaje i zasady, w tym:

– obowiązek zapewnienia udziału w kolokwium habilitacyjnym wszystkim recenzentom rozprawy habilitacyjnej,

– nierówne traktowanie wszystkich uczestników przewodu habilitacyjnego, ze szczególnym uprzywilejowaniem osób o nastawieniu negatywnym do rozprawy habilitantki,

– dopuszczenie do przekroczenia zakreślonego ustawą 3-miesięcznego terminu sporządzenia recenzji bez wymaganej zgody Rady Wydziału przez recenzenta, który wystawił negatywną recenzję,

– przeprowadzenie kolokwium habilitacyjnego z rażącym naruszeniem obowiązujących procedur, obyczajów i kultury międzyludzkiej,

– niepoinformowanie o prawie do odwołania od podjętej uchwały,

– podjęcie uchwały bez jej uzasadnienia,

– zdeprecjonowanie dorobku naukowego w trakcie kolokwium habilitacyjnego,

– naruszenie zasady równoważności oceny dorobku naukowego poprzez przedstawianie tylko uwag krytycznych,

– recenzowanie rozprawy habilitacyjnej przez recenzenta, który nie posiadał żadnych kwalifikacji dotyczących przedmiotowej tematyki.

E. M. podkreśliła, że w trakcie podejmowania uchwały dopuszczono się naruszenia obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. oraz instrukcji Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału.

Sekcja Nauk [...] i Nauk o [...] w tajnym głosowaniu podjętym w dniu [...] czerwca 2012 r. wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału. W wyniku głosowania za uchyleniem uchwały oddano 0 głosów, przeciw uchyleniu uchwały oddano 30 głosów, 1 głos wstrzymujący się.

Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] czerwca 2013 r. po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w tajnym głosowaniu utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę. Za utrzymaniem uchwały oddano 10 głosów, przeciw – 0 głosów wstrzymujących się – 0 głosów.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wszystkie etapy postępowania habilitacyjnego odbyły się zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na tym etapie postępowania 3 opinie recenzentów Rady oraz wyznaczonych przez Centralną Komisję były pozytywne, a jedna opinia była negatywna. W rezultacie wynik głosowania Rady Wydziału [...] Politechniki [...] okazał się niekorzystny dla habilitantki.

W decyzji podniesiono, że w odwołaniu postawiono zarzut nieterminowości recenzji negatywnej, ale nie podniesiono nieterminowości recenzji pozytywnej. Wykonanie recenzji w terminie lub po terminie nie wpływa na ocenę pracy. Werdykt Rady to wynik tajnego głosowania jej członków przez co trudno jest go uzasadnić. Zauważono jednak, że w trakcie dyskusji kilka osób wyraziło jawnie swoje negatywne stanowisko. Centralna Komisja zauważyła podniesiony przez habilitantkę fakt niepoinformowania jej o prawie do wniesienia odwołania.

E. M. złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1. art. 80, art. 145 § 1 oraz art. 227 k.p.a.. poprzez.:

– brak oceny całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności rażące pominięcie dowodów świadczących na korzyść skarżącej, tj. nieuwzględnienie stanowiących większość pozytywnych opinii wyrażanych podczas kolokwium, a za to faworyzowanie mniejszościowych opinii negatywnych,

– dokonywanie wybiórczych i dowolnych ustaleń w postępowaniu dowodowym, a w szczególności lakoniczne ustosunkowanie się tylko do 3 najmniej istotnych z 9 zarzutów skarżącej podnoszonych w odwołaniu i całkowite pominięcie większości zarzutów mających istotny wpływ na wynik sprawy,

– niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i oparcie decyzji na fałszywych dowodach, poprzez powtarzanie niesprawdzonego i nieprawdziwego zarzutu zamieszczenia przez skarżącą w pracy [...]. publikowanych wcześniej rysunków bez podania odnośników do wcześniejszych prac, gdzie te same rysunki się pojawiły a przez to próbę udowodnienia skarżącej nierzetelności naukowej i naruszenia zasad etyki naukowej,

– brak jakiejkolwiek rzetelnej oceny argumentów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu i w kolejnym piśmie dołączonym do odwołania po otrzymaniu protokołu z kolokwium, w szczególności nieustosunkowanie się ani jednym słowem do drugiego pisma,

– niewyjaśnienie, którym opiniom recenzentów organ dał wiarę i z jakich przyczyn odmówił innym, a w szczególności dlaczego dostrzegł tylko opinie negatywne a pozytywnych w ogóle nie zauważył.

2. art. 84 § 2 w związku z art. 24 § 3 k.p.a. oraz art. 145 § 5 k.p.a. poprzez powołanie recenzentów będących w konflikcie interesów ze skarżącą zarówno na etapie recenzji rozprawy habilitacyjnej, jak i na etapie opiniowania odwołania,

3. art. 145 § 1 pkt 6 oraz art. 106 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przed zakończeniem postępowania wyjaśniającego, bez uzyskania stanowiska Rady Wydziału [...], po tym jak Centralna Komisja zwróciła się w swej decyzji do Rady Wydziału o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, czy nastąpiło naruszenie zasad etyki naukowej,

4. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Ponadto zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego – ustawy o stopniach i tytule naukowym, tj.:

1. art. 21 pkt 1 poprzez nieustosunkowanie się do zarzutu o nieotrzymaniu przez skarżącą uchwały Rady Wydziału wraz z uzasadnieniem i odparcie tego zarzutu za pomocą lakonicznego stwierdzenia, że "trudno jest uzasadniać wynik tajnych głosowań",

2. art. 21 pkt 2 poprzez przekazanie skarżącej decyzji Centralnej Komisji 4 miesiące po upływie ustawowego 6-miesięcznego terminu na udzielenie odpowiedzi i niepoinformowanie skarżącej o sposobie załatwienia odwołania, o przyczynach zwłoki ani o nowym terminie załatwienia odwołania, przez co naruszono także art. 237 § 3 i art. 36 k.p.a.

3. art. 33 pkt 1b poprzez jego niezastosowanie i niekierowanie się przy rozpatrywaniu sprawy "zasadą rzetelności, bezstronności i przejrzystości realizowanych działań".

Skarżąca podniosła, iż wskutek naruszeń wskazanych wyżej norm prawnych Centralna Komisja oparła decyzję na podstawie wybiórczych i błędnych ustaleń oraz fałszywych dowodów, co stanowi wadę prawną podjętej decyzji, zgodnie z art.156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.

Stwierdziła również, że decyzja organu kolegialnego została podpisana została podpisana tylko przez niektórych członków Prezydium Centralnej Komisji i z tego powodu jest dotknięta wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że w postępowaniu habilitacyjnym skarżącej zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), dalej "ustawa o stopniach naukowych", w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 84, poz. 455 ze zm.), a obowiązującej od dnia 1 października 2011 r.

Stosownie bowiem do przepisu art. 33 ust. 1 ww. ustawy, przewody doktorskie i habilitacyjne oraz postępowania o nadanie tytułu profesora, niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych.

Bezsporna jest natomiast okoliczność, iż z wnioskiem o wszczęcie przewodu habilitacyjnego skarżąca wystąpiła w dniu [...] kwietnia 2011 r., a więc w stanie prawym sprzed przedmiotowej nowelizacji.

W myśl przepisu art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o stopniach naukowych, przewód habilitacyjny przeprowadza i stopień doktora habilitacyjnego nadaje się:

1. w szkole wyższej – rada wydziału lub rada innej jednostki organizacyjnej;

2. w innej placówce naukowej – rada naukowa.

Czynności przewodu habilitacyjnego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie:

1. wszczęcia przewodu habilitacyjnego;

2. wyznaczenia recenzentów;

3. dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego;

4. przyjęcia kolokwium habilitacyjnego;

5. nadania stopnia doktora habilitowanego.

Z kolei zgodnie z przepisem art. 20 ust. 1 tej ustawy, uchwały, o których mowa w (...) art. 18 ust. 2, są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Natomiast w myśl ust. 5a tego przepisu, recenzentów w przewodzie habilitacyjnym powołują:

1. rada właściwej jednostki organizacyjnej – w liczbie dwóch;

2. Centralna Komisja – w liczbie dwóch.

Szczegółowe regulacje dotycząc m.in. przewodu habilitacyjnego zawiera Rozdział 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128 ze zm.).

Jak stanowi się zaś w przepisie art. 21 ustawy o stopniach naukowych, w brzmieniu sprzed nowelizacji, osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem rady właściwej jednostki organizacyjnej w terminie jednego miesiąca od dnia powiadomienia o treści uchwały Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami przewodu w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania (ust.1).

Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej (ust. 2).

Podkreślenia wymaga wreszcie, że zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy o stopniach naukowych, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Kwestia rozumienia sformułowania "stosuje się odpowiednio" była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, i tak m.in. w uzasadnieniu wyroku z 7 września 2011 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1078/11, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: " ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego".

W podobnym tonie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 30 maja 2008 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 212/08, stwierdzając, że: "Postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów K.p.a. z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych (...). Postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki".

Odnośnie problematyki postępowania dowodowego wypowiedział się też Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 27 października 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 192/06, wskazując że: "artykuł 75 § 1 K.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu o nadaniu stopnia naukowego. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji".

Dla lepszego naświetlenia specyfiki postępowania w sprawach dotyczących decyzji Centralnej Komisji warto również przywołać tezę, zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2009 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1411/08 – "okoliczność, że strona skarżąca uważa, iż recenzenci wadliwie ocenili jej dorobek, pominęli okoliczności przemawiające na jej korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że nie podzielili w końcu jej poglądów, nie może prowadzić do kwestionowania na drodze postępowania sądowego, wystawionych w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeżeli skarżąca jest najgłębiej przekonana, że są one krzywdzące".

Wyżej powołane poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którymi tutejszy Sąd w pełni się zgadza i traktuje jak własne, obrazują odrębności postępowania przy badaniu trafności rozstrzygnięć Centralnej Komisji. Wynika z nich, że zakres badania przedmiotowych decyzji i Centralnej Komisji przez sąd administracyjny jest niezwykle zawężony. Badanie to nie może dotyczyć kwestii natury merytorycznej. Sąd nie może bowiem dokonywać oceny w zakresie, w jakim zawarowane to jest dla recenzentów. Również fakt, że Centralna Komisja podejmuje decyzje w drodze tajnego głosowania, świadczy o tym, że wolą ustawodawcy, tworzącego omawiane przepisy prawa, było zarówno ograniczenie zakresu przedmiotowego uzasadnień sporządzanych przez Centralną Komisję, jak też ograniczenie przedmiotowe sprawy, jaka ma zostać poddana badaniu przez sąd administracyjny.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę należy stwierdzić, że postępowanie habilitacyjne E. M. zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zapadłe w jego wyniku rozstrzygnięcia odpowiadają prawu.

Bezsporna jest bowiem okoliczność, iż w przewodzie habilitacyjnym skarżącej powołano 4 recenzentów, a mianowicie prof. dr hab. R. K. z Wydziału [...] i prof. dr hab. D. W. z Wydziału [...] – przez Radę Wydziału [...] oraz prof. dr hab. H.F. z Wydziału [...] i prof. dr hab. K. L. z Wydziału [...]– przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów.

Recenzenci oraz skarżąca uczestniczyli w kolokwium habilitacyjnym, zaś wynik głosowania tajnego, w którym na 22 osoby uprawnione swój głos oddało 18 osób, w tym 7 osób głosowało za przyjęciem kolokwium habilitacyjnego, 6 przeciwko, a 5 wstrzymało się od głosu, obligował Radę Wydziału do podjęcia uchwały o nieprzyjęciu kolokwium habilitacyjnego wobec braku bezwzględnej większości głosów za jego przyjęciem.

Z kolei decyzja Centralnej Komisji została wydana po rozpatrzeniu odwołania, odnośnie którego Sekcja Nauk [...] i Nauk o [...], po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji i po przeprowadzeniu dyskusji, w głosowaniu tajnym w dniu [...] czerwca 2012 r. wypowiedziała się przeciwko wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały (za uchyleniem uchwały – 0 głosów, przeciw – 30 głosów, wstrzymujących się – 1 głos). Natomiast Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] czerwca 2013 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w głosowaniu tajnym opowiedziało się za utrzymaniem w mocy zaskarżonej uchwały (za – 10 głosów, przeciw – 0 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych należy wskazać, iż powyższy przepis w brzmieniu sprzed nowelizacji nie nakładał obowiązku doręczania uchwały przez radę jednostki organizacyjnej, a jedynie obowiązek poinformowania o jej treści, co zostało w sprawie uczynione. Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 21 ust. 2 powołanej ustawy poprzez przekroczenie przez Centralną Komisję 6-miesięcznego terminu na rozpatrzenie odwołania należy wskazać, iż uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia z uwagi na to, że powyższy termin ma charakter jedynie instrukcyjny.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 33 ust. 1b ustawy poprzez jego niezastosowanie, gdyż został on wprowadzony w wyniku omawianej wcześniej nowelizacji ustawy o stopniach naukowych z dniem 1 października 2011 r., a nadto, w ocenie Sądu, braku obiektywizmu i rzetelności nie da się dostrzec.

W kontekście przedstawionej przez Sąd argumentacji dotyczącej odpowiedniego stosowania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej jako "K.p.a." do postępowania habilitacyjnego, nie są trafne zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Trudno odnieść się natomiast do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 i art. 227 K.p.a.

Pierwszy z nich dotyczy bowiem podstaw wznowienia postępowania administracyjnego, a w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne toczyło się w trybie zwykłym, a nie wznowieniowym, zaś przepis art. 227 K.p.a. dotyczy postępowania skargowego.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 84 § 2 w związku z art. 24 § 3 oraz art. 145 § 5 K.p.a. poprzez powołanie recenzentów będących w konflikcie interesów ze skarżącym.

Twierdzenia skarżącej w tej kwestii wynikają, zdaniem Sądu, z jej subiektywnych odczuć i nie są na etapie postępowania sądowego możliwe do zweryfikowania.

Także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 6 art. 106 § 1 K.p.a. jest chybiony, albowiem rozstrzygnięcie kwestii ewentualnego naruszenia zasad etyki naukowej nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 106 § 1 K.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w danej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Natomiast żaden przepis ustawy o stopniach naukowych czy też innych aktów prawnych, takiego wymogu nie zawiera.

Odnosząc się wreszcie do zarzutu, że decyzja organu kolegialnego, którym jest Prezydium Centralnej Komisji, została podpisana tylko przez niektórych jego członków i stąd jest obarczona wadą nieważności, należy wskazać, iż nie jest on uprawniony. Jak wynika bowiem ze Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, zatwierdzonego zarządzeniem Prezesa Rady Ministrów nr 47 z dnia 4 czerwca 2012 r. (dostępny na stronie internetowej CK) uchwały Prezydium Komisji zapadają bezwzględną większością oddanych głosów, w obecności co najmniej połowy liczby członków. Uchwałę Prezydium Komisji, w której wypowiedziano się przeciw wnioskowi, podpisują wszyscy członkowie, którzy brali udział w jej powzięciu (...) (§ 45 ust 1 i ust. 3).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.