Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SPP/Gd 428/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata - SPP

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Ewa Kłos po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 2103/19 z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 9 października 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 6 grudnia 2019 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, W. Z. zwróciła się o przyznanie jej w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 2103/19 prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni wskazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w zakresie całkowitym. Wnioskodawczyni oświadczyła przy tym, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1178,33 zł. Wnioskodawczyni nie posiada żadnego majątku, oszczędności ani żadnych przedmiotów wartościowych. Stałe miesięczne wydatki wnioskodawczyni to: czynsz - 360 zł, gaz - 140 zł, telefon - 80 zł, PZU - 71 zł, dług z GUMED - 133 zł, rata za meble - 108 zł, energia elektryczna - 120 zł, opłaty za media - 150 zł i leki.

Rozpoznając złożony wniosek referendarz sądowy zważył, co następuje:

Instytucja prawa pomocy uregulowana w art. 243 – 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stanowiąc jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu umożliwia dostęp do sądu osobom, które obiektywnie nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z treści tego przepisu wynika, że to na podmiocie wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji materialnej i dochodowej uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Rozstrzygnięcie złożonego wniosku uzależnione jest zatem wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Referendarz sądowy, uznając oświadczenia wnioskodawczyni za wiarygodne oraz biorąc pod uwagę jej sytuację materialno-bytową, na którą wpływ ma przede wszystkim uzyskiwanie niewielkiego dochodu wyłącznie w postaci świadczenia emerytalnego, brak oszczędności, majątku nieruchomego, który przynosić może dochód oraz konieczność ponoszenia wysokich stałych kosztów utrzymania, stwierdził, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (tj. kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia zawodowego pełnomocnika z wyboru), co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

W związku z dokonaną oceną sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych wnioskodawczyni referendarz sądowy, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

.