Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2515/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.), Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik, Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka, po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 575/16 w sprawie ze skargi D. O. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia na rzecz Komendanta Głównego Policji kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 575/16 oddalił skargę D. O. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D. O. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], którym w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) zwolniono D. O. ze służby w Policji z dniem 30 listopada 2013 r., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia na dzień 31 stycznia 2014 r., w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Główny Policji podał, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przy czym pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało przez ustawodawcę wyjaśnione. W praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnienia policjanta w sytuacji, gdy w ocenie przełożonych nie powinien on pełnić służby z przyczyn pozamerytorycznych. Zaistnienie przesłanki określonej w tym przepisie może być uzasadnione zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

Komendant Główny Policji wskazał, że D. O. w latach 2011 – 2013 przebywał na zwolnieniu lekarskim łącznie 484 dni. Okresy przebywania na zwolnieniu lekarskim były przerywane urlopami lub podjęciem służby. W ocenie organu odwoławczego, wyżej wymieniony podejmował świadome działania zmierzające do uniemożliwienia zastosowania przez organ, jako podstawy zwolnienia ze służby, przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [...] w K. decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] nie wniosło zastrzeżeń co do trybu zwolnienia wyżej wymienionego policjanta na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W ocenie organu odwoławczego, policjant niepełniący służby z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych krótkimi okresami obecności w służbie, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Takie postępowanie wpływa negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań realizowanych przez Policję.

Komendant Główny Policji stwierdził, że fakt przebywania D. O. na zwolnieniu lekarskim przez 484 dni w okresie 3 ostatnich lat, nie pozostawał bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych w jednostce organizacyjnej, w której pełnił on dotychczas służbę. Sytuacja ta, poza dezorganizacją, obciążeniem obowiązkami pozostałych policjantów i negatywnym wpływem na dyscyplinę służbową, nie pozostawała bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Policjant podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim pobiera uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym. Za pozostawieniem policjanta w służbie nie przemawiają posiadane przez niego kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe. Posiada on wykształcenie średnie. W 1995 r. ukończył kurs podstawowy, a w 2006 r. złożył egzamin podoficerski i nie dysponuje innymi, szczególnymi kwalifikacjami, które wyróżniałyby go na tle innych policjantów.

Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi D. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że długotrwała choroba (jednak krótsza niż okres 12 miesięcy) uzasadnia zwolnienie skarżącego ze służby w Policji ze względu na jej ważny interes; 2) art. 41 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, przez jego niezastosowanie w sytuacji, w której przepis ten chroni trwałość stosunku służbowego policjanta w okresie choroby, tj. przez okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby; 3) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w sprawie zachodzi przesłanka ważnego interesu służby i w konsekwencji zastosowanie względem skarżącego przewidzianego w tym przepisie zwolnienia ze służby w sytuacji, gdy prawidłowo dokonana jego wykładnia i okoliczności stanu faktycznego nie pozwalają na przyjęcie, iż w sprawie wystąpiło zagrożenie interesu służby, a w związku z tym brak było możliwości zwolnienia go ze służby na podstawie tego przepisu.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego w zakresie czasookresu niepełnienia służby z powodu choroby, a przez to nieprawidłowe uzasadnienie decyzji i niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; 2) art. 7 i art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez przyjęcie, że organ pierwszej instancji wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy w sytuacji, gdy organ ten zaniechał ustalenia pobudek i motywacji skarżącego, jak również nie poczynił ustaleń dotyczących przebiegu jego służby i posiadanych kwalifikacji; 3) art. 7 i art. 8 K.p.a., polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. II SA/Wa 393/14 uchylił skarżone rozkazy personalne. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lutego 2016r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 2885/14, uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. Podstawą do takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, iż uzasadnienie badanego wyroku nie zawiera wyjaśnienia powodów rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę, uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 1990 r. o Policji. Stanowi on, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego na tej podstawie zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Kontrola decyzji uznaniowych jest zaś ograniczona do oceny ich zgodności z prawem. Rozpatrując skargę, Sąd zobowiązany jest zatem badać, czy przy podejmowaniu decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Nie może natomiast ingerować w słuszność dokonanego przez organ wyboru i tym samym oceniać celowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Prawidłowe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wiec wykazania, że rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego nastąpiło z uwagi na ważny interes służby. Określenia "ważny interes służby" nie zdefiniowano w badanej ustawie. W powołanym artykule i innych przepisach ustawy o Policji nie zawarto też żadnych wskazówek dotyczących interpretacji tego pojęcia. Oznacza to, że istnienie przesłanki "ważnego interesu służby" musi być rozważane na tle stanu faktycznego konkretnej sprawy. Niezbędne jest przy tym wykazanie realnie istniejącej przyczyny lub szeregu okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe.

Sąd I instancji uznał, że organy administracji publicznej nie wykroczyły poza dopuszczalny prawem zakres kompetencji i nie naruszyły przyznanych im przez ustawodawcę granic swobody oceny co do wyboru skutku prawnego. Organ zasadnie zaakcentował, że ustalony stan faktyczny mieści się w kategorii ważnego interesu służby, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a w konsekwencji, że dopuszcza zwolnienia funkcjonariusza ze służby w omawianym trybie. Organy Policji w pisemnych motywach swoich rozstrzygnięć wyszczególniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego. W ocenie Sądu I instancji, trafnie w szczególności zwrócono uwagę na zakres i szczególny charakter zadań wykonywanych przez Policję, która wymaga określonych kwalifikacji oraz odpowiednich predyspozycji psychicznych i zdrowotnych, a ponadto znacznego zaangażowania się i dyspozycyjności wszystkich policjantów. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje przyczyny zwolnienia ich ze służby, ale jednocześnie dostrzega konieczność prowadzenia przez organy Policji racjonalnej polityki kadrowej w celu ochrony ważnego interesu formacji. W ustawie o Policji dopuszczono zatem możliwość zwolnienia ze służby nawet w przypadkach niezawinionych przez funkcjonariusza, gdy takie są potrzeby formacji. W tym między innymi celu została wprowadzona instytucja przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Może być ona zatem wykorzystywana również w celu likwidowania dotychczasowych i zapobiegania dalszym negatywnym skutkom, jakie łączą się z licznymi nieobecnościami policjanta w służbie.

Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił stanowisko organów, że nie tyle sama długotrwała nieobecność funkcjonariusza w służbie, lecz negatywne skutki długotrwałych i stale powtarzających się absencji chorobowych funkcjonariusza mogą uzasadniać rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z uwagi na ważny interes służby. Z miarodajnych w sprawie (niezakwestionowanych w skardze) ustaleń faktycznych bezspornie wynika, że absencja chorobowa D. O. w latach 2011-2013 wynosiła łącznie 484 dni. Sąd podkreślił również fakt, że strona nie przystępowała do wykonywania obowiązków służbowych nawet wtedy, gdy Poradnia Medycyny Pracy jak też Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w K., wydały zaświadczenia stwierdzające zdolność D. O. do służby. Liczne i stale powtarzające się absencje chorobowe strony w sposób oczywisty dezorganizowały pracę macierzystej jednostki. Zdaniem Sądu, trudno mówić o możliwości prawidłowego funkcjonowania takiej jednostki, gdy przełożony policjanta nie ma pewności czy i ewentualnie kiedy oraz na jaki okres jego podwładny wróci do służby. Należy mieć również na uwadze, że wszystkie zadania przypisane do poszczególnych struktur Policji muszą być na bieżąco realizowane. Oczywistym zatem jest, że zadania związane z zajmowanym przez skarżącego stanowiskiem musiały być powierzane innym funkcjonariuszom. Policjanci ci wykonywali je albo dodatkowo albo w wydłużonym czasie własnej służby, co mogło niekorzystnie wpływać na poziom i terminowości ich własnych czynności służbowych. Nie bez znaczenia są również powszechnie znane trudności kadrowe Policji i związana z nimi konieczność jak najbardziej efektywnego wykorzystania każdego posiadanego przez tę formację etatu. Trudno mówić o możliwości podejmowania w tym zakresie racjonalnych działań, gdy jeden z etatów jest zajmowany jest przez funkcjonariusza, który od tak długiego okresu czasu, nie pełni faktycznie służby.

Z powyższych względów, mimo zrozumienia dla sytuacji skarżącego oraz pamiętając, że przed 2011 r. prawidłowo wykonywał ona swe obowiązki służbowe, Sąd uznał, że w aktualnym stanie sprawy nie można przyjąć by jego interes faktyczny był ważniejszy od dobra formacji, której jest funkcjonariuszem. W tym stanie organom Policji nie można skutecznie zarzucić złamania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Sąd zwrócił przy tym uwagę, iż istnienie w ustawie o Policji przepisu uprawniającego organ do zwolnienia funkcjonariusza z uwagi na absencje chorobową trwającą dłużej niż 12 miesięcy, nie uniemożliwia zwolnienia takiego policjanta na podstawie przesłanki "ważnego interesu służby". Tak kazuistyczne podejście do badanej normy prawnej, jakie prezentowane jest w skardze, w wielu przypadkach uniemożliwiałoby pozbycie się ze służby takich funkcjonariuszy, którzy będąc na długotrwałych zwolnieniach przerywaliby je na okres kilku dni, w celu przerwania dwunastomiesięcznego okresu absencji. Taka zaś sytuacja, byłaby nie do zaakceptowania z punktu widzenia interesu służby i racjonalności w odkodowywaniu norm prawnych.

Z opisanych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł D. O. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego, tj. :

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na braku dokonania kontroli legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym poprzez błędną wykładnię sformułowania "można zwolnić" i w konsekwencji usankcjonowanie dokonanego przekroczenia uznania administracyjnego przy wydawaniu przedmiotowego rozkazu, co doprowadziło do oddalenia skargi strony,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, polegające na braku dokonania kontroli legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym przez niezastosowanie ww. przepisów, w sytuacji, w której przepis ten chroni trwałość stosunku służbowego policjanta w okresie choroby, tj. przez okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby w powodu choroby, a zatem winien być zastosowany, które to naruszenie w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na braku dokonania kontroli legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym poprzez dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż w sprawie zachodzi przesłanka "ważnego interesu służby" i w konsekwencji zastosowanie względem D. O. przewidzianego w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zwolnienia ze służby w sytuacji, gdy prawidłowo dokonana jego wykładnia i okoliczności stanu faktycznego nie pozwalają na przyjęcie, iż w sprawie wystąpiło zagrożenie interesu służby, a w związku z tym brak było możliwości zwolnienia ze służby strony na podstawie tego przepisu, a co za tym idzie w sposób nieuzasadniony oddalono skargę.

II. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na treść wydanego wyroku, tj.:

1. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 K.p.a. polegającym na braku dokonania kontroli legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem procesowym poprzez uznanie, iż przedmiotowy rozkaz nie narusza prawa, podczas gdy postępowanie administracyjne w I i II instancji, jak i wydanie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonane zostało w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie, a nadto poprzez uznanie, że kontrola Sądu sprowadza się jedynie do "wykładni przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 1990 r. o Policji" (str. 5 uzasadnienia skarżonego wyroku), podczas gdy nieuzasadnionym jest takie ograniczenie kontroli sądowej, w konsekwencji czego doszło do przekroczenia granic tzw. uznania administracyjnego i niezasadnego oddalenia skargi,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. polegającym na braku dokonania kontroli legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem procesowym poprzez wydanie wyroku w sytuacji braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do usankcjonowania wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych organ, a w konsekwencji nieuzasadnionego oddalenia skargi.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności jako chybione należy ocenić twierdzenia skarżącego kasacyjnie odnośnie błędnego zastosowania w jego sprawie instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, oparte na założeniu, iż stosunek służbowy mógł być z nim rozwiązany jedynie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Zgodnie z tym ostatnim przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Z niespornych ustaleń faktycznych organów wynika, że skarżący kasacyjnie w ciągu ostatnich trzech lat poprzedzających wydanie spornych decyzji, łącznie przez 484 dni korzystał ze zwolnień lekarskich. Przypadające na ten czas okresy absencji chorobowej przerwane były urlopami i służbą. W związku z tym żaden okres niepełnienia przez niego służby z powodu choroby nie przekroczył 12 miesięcy. Oczywistym więc jest, że w sprawie przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji nie mógł i nie miał zastosowania.

Na przeszkodzie do zwolnienia skarżącego nie stał także przepis art. 43 ust. 1 ustawy, zawierający zakaz rozwiązania stosunku służbowego przed upływem 12-miesięcznego okresu ochronnego, gdyż regulacja ta ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zaistnienia któregokolwiek ze stanów opisanych w art. 38 ust. 4 (likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko) oraz w art. 41 ust. 1 pkt 1 (orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską) i pkt 2 (nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej) oraz ust. 2 pkt 1 (niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej lub służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy) i pkt 4 (nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej), przy jednoczesnym zaprzestaniu służby przez policjanta z powodu choroby. Żaden z tych przypadków nie był przyczyną rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego, co wyłącza możliwość objęcia skarżącego regulacją ochronną z art. 43 ust. 1 ustawy.

W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaakceptował sposób i wynik rozumowania organów, przyjmując że ustalony przez nie stan faktyczny mieści się w kategorii ważnego interesu służbowego, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a w konsekwencji, że zwolnienie skarżącego ze służby na powołanej podstawie było w pełni prawidłowe. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a poprzednio w pisemnych motywach kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji organów administracyjnych wyszczególniono powody, dla których uznano, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego organ administracyjny, jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny, w sposób niebudzący wątpliwości wykazały, że długotrwała absencja skarżącego kasacyjnie spowodowana korzystaniem ze zwolnień lekarskich miała ujemny wpływ na funkcjonowanie jednostki, w której pełnił on służbę. Wymaga ona bowiem podejmowania przez organ stałych działań organizacyjnych (wyznaczenie zastępstw, zapewnienie dni wolnych za pełnioną przez pozostałych funkcjonariuszy służby w ponadnormatywnym wymiarze itp.), może zatem dezorganizować pracę jednostki i uniemożliwiać wywiązywanie się z ustawowych obowiązków, tym bardziej przy brakach kadrowych znanych z urzędu, nie sprzyja też dobrej atmosferze w służbie. Utrzymywanie takiej sytuacji, zwłaszcza przez kilka lat, jak miało to miejsce w przypadku skarżącego, koliduje niewątpliwie z dobrem służby i w konsekwencji uprawnia organy do podjęcia radykalnych rozwiązań, łącznie ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby z uwagi na ważny interes służby. Nie ma przy tym potrzeby aby organ szczegółowo wykazał skutki absencji strony, gdyż większość z przytoczonych okoliczności jest znana bądź z urzędu (trudna sytuacja kadrowa Policji), bądź z doświadczenia życiowego czy zawodowego (konieczność zastępstw itd.). Nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, że każda długotrwała absencja policjanta negatywnie wpływa na funkcjonowanie komórek organizacyjnych omawianej formacji i możliwość sprawnego realizowania istotnych zadań, jakie zostały przypisane Policji. Tego rodzaju ocen nie można postrzegać w kategoriach naruszenia przepisów procedury administracyjnej wyszczególnionych w skardze kasacyjnej.

W ocenie NSA, wskazane okoliczności faktyczne słusznie zostały uznane przez Sąd I instancji za wystarczające do podjęcia w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji rozstrzygnięcia o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby. Żadne bowiem istotne fakty nie przemawiały za tym, aby w przyjętym stanie faktycznym sprawy interes skarżącego był ważniejszy od dobra formacji, której skarżący był funkcjonariuszem. W niniejszej sprawie organy Policji nie wykroczyły poza dopuszczalny prawem zakres kompetencji i nie naruszyły przyznanych im przez ustawodawcę granic swobody oceny co do wyboru skutku prawnego. Sposób i wynik rozumowania organów nie budzi istotnych zastrzeżeń. W toku postępowania administracyjnego nie doszło do mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Organy obu instancji wydały prawidłowe rozkazy personalne, które zostały oparte na wystarczającym dla rozstrzygnięcia materiale dowodowym. Uzasadnienia tych decyzji odpowiadały wymogom przewidzianym w art.107 § 3 K.p.a. W związku z powyższym Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania wobec kontrolowanych rozstrzygnięć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie zawiera wszystkie niezbędne elementy konstrukcyjne i w pełni odpowiada wymogom określonym w powyższym przepisie. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Sąd I instancji w sposób szczegółowy wyjaśnił również motywy podjętego rozstrzygnięcia. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Wytykając złamanie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać nie tylko prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ale także stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a.