Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 896/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
odrzucono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art.178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym zażaleń J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 896/05 p o s t a n a w i a odrzucić zażalenia. Sygn. akt II SA/Kr 896/05 P O S T A N O W I E N I E Dnia 20 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skarg kasacyjnych J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 896/05 p o s t a n a w i a odrzucić skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

W dniu [....] kwietnia 2008 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęły osobno zażalenia podpisane przez skarżącego J.J. , a datowane na dzień [....] marca 2007 r. i osobno zażalenia wniesione przez pełnomocnika skarżącego – B.J. , również datowane na ten sam dzień na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 896/05.

Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie wydanych zostało dziewięć postanowień opatrzonych tą samą sygnaturą akt i datą, WSA w Krakowie pismem z dnia [....] lutego 2009 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych wniesionych zażaleń z dnia [....] marca 2008 r. (strona błędnie oznaczyła datę przez podanie roku 2007, zamiast 2008) w terminie 7 dni po rygorem odrzucenia zażaleń poprzez sprecyzowanie, na które z postanowień zostały wniesione (k. 323 - 325 akt sądowych).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [....] 2009 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że zażalenia zostały wniesione na odpowiednie postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zaznaczyć, że orzekający w niniejszej sprawie Sąd przyjął, iż część zażaleń datowanych na dzień [....] marca 2007 r., a podpisanych osobiście przez B.J. zostało wniesionych przez nią nie jako stronę niniejszego postępowania, ale jako działającą w imieniu skarżącego J.J. w charakterze jego pełnomocnika. Sąd uznał więc, że wszystkie zażalenia z daty [....] marca 2007 r. (błąd pisarski w oznaczeniu roku, winno być 2008 r.), a znajdujące się na k. 228, 229, 230 odwrót, 232, 233, 234, 235 zostały wniesione przez skarżącego J.J. – bądź osobiście, bądź też przez pełnomocnika. Ustalenie powyższej okoliczności zdeterminowane zostało treścią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 680/08 (k. 261 akt sądowych), na mocy którego uchylono postanowienie tut. Sądu z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 896/05 w przedmiocie odrzucenia zażalenia B.J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2007 r. w zakresie odrzucenia zażalenia B.J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2006 r. w sprawie ze skargi J.J. na uchwałę Rady Miasta Oświęcim z dnia 25 maja 2005 r., nr XLI/431/05 w przedmiocie protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. NSA uznał, że B.J. nie składała skargi, zaś jej udział w sprawie wynika z faktu udzielonego jej przez J.J. pełnomocnictwa, zatem tut. Sąd błędnie określił ją jako stronę niniejszego postępowania, podczas gdy nie działa ona w imieniu własnym, ale skarżącego.

Wprawdzie uchylone przez NSA postanowienie było konsekwencją dwóch postanowień WSA z dnia 24 kwietnia 2007 r. o odrzuceniu odpowiednio skargi kasacyjnej i zażalenia (k. 99 i 104) podpisanych przez B.J. , która pomimo wezwania nie przedłożyła prawidłowego pełnomocnictwa do reprezentowania J.J. przed sądami administracyjnymi oraz nie wykazała, że spełnia wymogi z art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem WSA w Krakowie uznał, że obydwa środki zaskarżenia zostały wniesione przez osobę nieuprawnioną, to jednak ocena zawarta w cyt. postanowieniu NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 680/08 obliguje Sąd do przyjęcia, iż B.J. działa w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego.

W dalszej kolejności należy podnieść, że z treści art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.) wynika, iż zażalenie winno przede wszystkim zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia. W przeciwnym razie Sąd nie może nadać biegu procesowego środkowi zaskarżenia, gdyż nie wiadomo co stanowi przedmiot zaskarżenia, a przede wszystkim jaki ustawowy środek zaskarżenia przysługuje od danego postanowienia. Tego wymogu nie spełnia zindywidualizowanie postanowienia przez podanie wyłącznie jego daty i sygnatury akt w sytuacji, gdy pod taką samą sygnaturą akt wydano kilka różnych postanowień opatrzonych identyczną datą, ale rozstrzygających w odrębnych przedmiotach, od których służą różne środki zaskarżenia – zażalenia lub skargi kasacyjne.

Dlatego Sąd uznał, że pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, pełnomocnik skarżącego w wyznaczonym terminie nie usunął braków formalnych zażalenia, gdyż nie wyjaśnił swego stanowiska i nie sprecyzował przedmiotu zaskarżenia (nie określił zaskarżonego orzeczenia w sposób wyraźny, pozwalający na jego identyfikację), podając jedynie w pismach z dnia [....] marca 2009 r., że zażalenia zostały wniesione na odpowiednie postanowienie, przeto przedmiotowe zażalenia należało odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którymi sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę kasacyjną (odpowiednio zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w terminie.

Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji.

UZASADNIENIE

W dniu [....] kwietnia 2008 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęły osobno skargi kasacyjne podpisane przez skarżącego J.J. , a datowane na dzień [....] marca 2007 r. i osobno skargi kasacyjne wniesione przez pełnomocnika skarżącego – B.J. , również datowane na ten sam dzień na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 896/05.

Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie wydanych zostało dziewięć postanowień opatrzonych tą samą sygnaturą akt i datą, WSA w Krakowie pismem z dnia [....] lutego 2009 r., prawidłowo doręczonym w dniu [....] marca 2009 r. (dowód doręczenia w aktach) wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych wniesionych skarg kasacyjnych z dnia [....] marca 2008 r. (strona błędnie oznaczyła datę przez podanie roku 2007, zamiast 2008) w terminie 7 dni po rygorem odrzucenia skarg kasacyjnych poprzez sprecyzowanie, na które z postanowień zostały wniesione (k. 323 - 325 akt sądowych).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [....] marca 2009 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że zażalenia zostały wniesione na odpowiednie postanowienia, natomiast nie wypowiedziała się odnośnie do tego na jakie postanowienia zostały wniesione skargi kasacyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zaznaczyć, że orzekający w niniejszej sprawie Sąd przyjął, iż część skarg kasacyjnych datowanych na dzień [....] marca 2007 r., a podpisanych osobiście przez B.J. zostało wniesionych przez nią nie jako stronę niniejszego postępowania, ale jako działającą w imieniu skarżącego J.J. w charakterze jego pełnomocnika. Sąd uznał więc, że wszystkie skargi kasacyjne z daty [....] marca 2007 r. (błąd pisarski w oznaczeniu roku, winno być 2008 r.), a znajdujące się na k. 227 odwrót, 228 odwrót, 229 odwrót, 230, 232 odwrót 233 odwrót, 234 odwrót, 235 odwrót, zostały wniesione przez skarżącego J.J. – bądź osobiście, bądź też przez pełnomocnika. Ustalenie powyższej okoliczności zdeterminowane zostało treścią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 680/08 (k. 261 akt sądowych), na mocy którego uchylono postanowienie tut. Sądu z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 896/05 w przedmiocie odrzucenia zażalenia B.J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2007 r. w zakresie odrzucenia zażalenia B.J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2006 r. w sprawie ze skargi J.J. na uchwałę Rady Miasta Oświęcim z dnia 25 maja 2005 r., nr XLI/431/05 w przedmiocie protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. NSA uznał, że B.J. nie składała skargi, zaś jej udział w sprawie wynika z faktu udzielonego jej przez J.J. pełnomocnictwa, zatem tut. Sąd błędnie określił ją jako stronę niniejszego postępowania, podczas gdy nie działa ona w imieniu własnym, ale skarżącego.

Wprawdzie uchylone przez NSA postanowienie było konsekwencją dwóch postanowień WSA z dnia 24 kwietnia 2007 r. o odrzuceniu odpowiednio skargi kasacyjnej i zażalenia (k. 99 i 104) podpisanych przez B..J. , która pomimo wezwania nie przedłożyła prawidłowego pełnomocnictwa do reprezentowania J.J. przed sądami administracyjnymi oraz nie wykazała, że spełnia wymogi z art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem WSA w Krakowie uznał, że obydwa środki zaskarżenia zostały wniesione przez osobę nieuprawnioną, to jednak ocena zawarta w cyt. postanowieniu NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 680/08 obliguje Sąd do przyjęcia, iż B.J. działa w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego.

W dalszej kolejności należy podnieść, że z treści art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.) wynika, iż skarga kasacyjna winna przede wszystkim zawierać wskazanie zaskarżonego orzeczenia. W przeciwnym razie Sąd nie może nadać biegu procesowego takiej skardze, gdyż nie wiadomo co stanowi przedmiot zaskarżenia, a przede wszystkim jaki ustawowy środek zaskarżenia przysługuje od danego postanowienia. Tego wymogu nie spełnia zindywidualizowanie postanowienia przez podanie wyłącznie jego daty i sygnatury akt w sytuacji, gdy pod taką samą sygnaturą akt wydano kilka różnych postanowień opatrzonych identyczną datą, ale rozstrzygających w odrębnych przedmiotach, od których służą różne środki zaskarżenia – zażalenia lub skargi kasacyjne.

Dlatego Sąd uznał, że pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, pełnomocnik skarżącego w wyznaczonym terminie nie usunął braków formalnych skarg kasacyjnych, gdyż nie wyjaśnił swego stanowiska i nie sprecyzował przedmiotu zaskarżenia (nie określił zaskarżonego orzeczenia w sposób wyraźny, pozwalający na jego identyfikację), przeto przedmiotowe skargi kasacyjne należało odrzucić na podstawie art. 178 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którymi sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w terminie.

Ponadto, niezależnie od tego jaki środek zaskarżenia przysługiwałby skarżącemu od poszczególnych postanowień WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2008 r., zgodnie z brzmieniem art. 175 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.) skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych i w sprawach własności przemysłowej może być sporządzona także przez - odpowiednio doradcę podatkowego i rzecznika patentowego. Z obowiązku tego zwolnione są jedynie osoby enumeratywnie wyliczone w § 2 cyt. przepisu, tj. sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Przepisu § 1 art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stosuje się również, gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

O powyższym wymaganiu sporządzenia skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika strona była wielokrotnie informowana w kierowanych do niej pouczeniach, również tych załączonych do postanowień z dnia 28 lutego 2008 r., od których przysługiwał ten środek zaskarżenia.

Pomimo tego skarżący i jego pełnomocnik sporządzili i wnieśli skargi kasacyjne osobiście, mimo że nie mieszczą się w kategorii podmiotów określonych w art. 175 cyt. ustawy.

Z uwagi na powyższe skarga taka, jako niedopuszczalna również podlega odrzuceniu w oparciu o art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270), który stanowi, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną (a z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w przypadku sporządzenia jej przez podmiot nieuprawniony), jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji.