Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 1878/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędziowie WSA - Irena Kudiura, - Dorota Mydłowska, Protokolant - Marianna Igielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2004 r. sprawy ze skargi "B." Sp. z o. o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz "B." Sp. z o. o. w W. kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku


UZASADNIENIE

W dniu [...] 12.1999r. firma B. Sp. z o.o. dokonała zgłoszenia celnego (nr [...] ) wnioskując o objęcie towaru w postaci leku procedurą dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. faktury handlowe nr VLI/228917 z dnia 8.10.1999r., VLI/187461 z dnia 20.07 1999r., VLI /244030 z dnia 9.11.1999r. , VLI/221851 z dnia 21.09.1999r., wystawione przez eksportera tj. firmę B. A.G. z Niemiec oraz Deklarację Wartości Celnej. Dyrektor Urzędu Celnego w W. przyjął ww. zgłoszenia celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą i określeniem kwoty wynikającej z długu celnego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] 11.2002r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i orzekając w tej części określił wartość celną w skorygowanej (obniżonej) wysokości, ustalonej z uwzględnieniem udzielonego importerowi przez eksportera rabatu obniżającego -zdaniem organu celnego – zafakturowaną należność eksportera.

Orzekając w sprawie wskutek odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że po przyjęciu zgłoszenia celnego, w wyniku kontroli przeprowadzonej u importera ujawniono zawarte przez niego z eksporterem "Uzgodnienie dotyczące wynagradzania" z dnia 4 stycznia 1999r, obowiązujące w okresie od dnia 1 stycznia 1999r. do dnia 31 grudnia 1999r., dotyczące produktów Ciprobay, Glucobay, Nimotop i Lipobay.

Zgodnie z § 1 ww. uzgodnienia, "B." Sp. z o.o. otrzymuje od "B. AG" za produkty sprzedane zgodnie z załącznikiem w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do 30 sierpnia 1999 r. oraz w okresie od 1 września 1999 r. do 31 grudnia 1999 r. przez ,B. AG" do "B." Sp. z o.o. dodatkowe wynagrodzenie pod warunkiem, że zostały osiągnięte wymienione w §2 ilości minimalne.

Zgodnie z §2 ww. uzgodnienia – (1) Wynagrodzenie będzie naliczane od wartości towarowej sprzedanych produktów w okresie od 1 stycznia 1999r. do 30 sierpnia 1999r., w następujący sposób: od 10.000.000 DEM: 36%,

od 11.000.000 DEM: 42,5%,

od 12.000.000 DEM: 48% .

(2) W okresie od 1 września 1999r. do 31 grudnia 1999r. wynagrodzenie będzie naliczane od wartości sprzedanych produktów w następujący sposób:

od 7.000.000DEM : 40%

od 8.000.000DEM : 42,5%

od 9.000.000DEM : 46%

(3) W okresie od 1 października 1999r. do 31 grudnia 1999r. wynagrodzenie będzie naliczane od wartości towarowej sprzedanych produktów w następujący sposób:

od 3.000.000 DEM : 45%

od 4.000.000DEM: 50%

od 5.000.000DEM 55%.

(2) Podstawę wynagrodzenia stanowi wartość faktur za produkty sprzedane " B." Sp. z o.o. przez B. AG zgodnie z załącznikiem 1 ( Produkty objęte umową o wynagradzaniu: Ciprobay, Glucobay, Nimotop i Lipobay).

W toku badania dokumentów finansowo-księgowych ujawniono także notę korygującą nr 081/009300 z dnia 7 grudnia 1999 r. na kwotę 2.993.421,08 DEM odnoszącą się do faktur nr 081/229564 z dnia 30 września 1999 r., 081/243837 z dnia 29 października 1999 r., nr 081/245560 z dnia 30 listopada 1999 r., nr 081/000096 z dnia 30 grudnia 1999 r., która pomniejszała zobowiązania strony wobec sprzedającej towar firmy "B. AG" .

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie oba warunki "Uzgodnienia ..." zostały przez stronę wypełnione – zamówienie zostało zrealizowane w wysokości 4.746.394,22 DEM, co wynika z wymienionych wyżej faktur , zaś płatność za fakturę została dokonana w przewidzianym terminie, co wynika z kolei z oświadczenia skarżącej zawartego w piśmie z dnia 18 marca 2002r. W związku z powyższym uznać należy, iż skarżąca uiściła należności za towar w kwocie pomniejszonej o 2.993.421,08 DEM wartości deklarowanej. Bowiem eksporter zagwarantował zniżkę i jej zakres przed dokonaniem zgłoszenia celnego i w dacie tej czynności skarżący miał już świadomość, że kwotą należną w chwili zakupu i zgłoszenia celnego będzie kwota pomniejszona o przyznany rabat.

Zdaniem organu odwoławczego uzasadniona była korekta wartości celnej dokonana przez organ I instancji. Wyliczenia kwoty obniżki przyporządkowanej do zgłoszenia celnego, będącego przedmiotem niniejszej sprawy, dokonano w następujący sposób: globalna kwota 2.993.421,08 DEM z noty korygującej 081/009300 z dnia 7 grudnia 1999 r. pomniejszała wartość określonych w nocie leków sprowadzonych w okresie wrzesień – grudzień 1999 r. Zatem kwotę tą proporcjonalnie rozbito do łącznej wartości poszczególnych leków wymienionych w nocie, a dopuszczonych do obrotu w okresie wrzesień – grudzień 1999r. Następnie uzyskane w ten sposób kwoty rabatu, przypadające na poszczególne leki wymienione w nocie korygującej rozbito proporcjonalnie do wartości danych leków z poszczególnych zgłoszeń celnych, które strona przyporządkowała do noty korygującej nr 081/009300 z dnia 7 grudnia 1999r.

W skardze do Sądu B. Sp. z o.o. w W. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. lub jej uchylenie, zarzucając naruszenie :

- przepisów art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ;

- rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 § l, art.23 § 9 oraz art. 85 § l ustawy z dnia 09 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, póz. 117, z późn. zm.) – zwanej dalej "Kodeksem celnym", Wyjaśnień dotyczących wartości celnej (załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. — zał. do Dz. U. Nr 80, poz. 908) – zwanych dalej "Wyjaśnieniami dotyczącymi wartości celnej", a także naruszenie art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony (zwanego dalej "Układem Europejskim"), sporządzonego w Brukseli w dniu 12 grudnia 1991 r. (zał. do Dz. U. z 1994 r., Nr 11. poz. 38, z późn. zm.) oraz

- naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art.124, art. 180, art. 187 § l, art. 191, art. 210§ 1 pkt 6 i art. 210 §4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.), poprzez ich brak zastosowania lub nieprawidłowe zastosowanie mające wpływ na wynik postępowania.

Rozwijając zarzuty skargi o charakterze merytorycznym, skarżąca podnosi, że deklarowana wartość celna towaru była prawidłowa, odpowiadała rzeczywistej wartości (cenie) transakcyjnej kształtującej się w wysokości wynikającej z faktury eksportera, przedstawionej przy zgłoszeniu celnym i brak było podstaw do jej korekty (obniżenia) o kwotę wynagrodzenia przewidzianego w umowie z 4 stycznia 1999 r. Wynagrodzenie to miało charakter warunkowy, albowiem jego przyznanie zostało pozostawione do uznania zagranicznego dostawcy i było uwarunkowane realizacją określonego pułapu zakupów. Skarżąca nie miała prawa do domagania się przyznania wynagrodzenia, a dostawca nie wziął na siebie obowiązku automatycznego przyznawania jej wynagrodzenia. Ponadto z żadnego zapisu umowy nie wynika aby warunkiem zakupu towaru było zobowiązanie drugiej strony do udzielenia wynagrodzenia w odniesieniu do tego zakupu.

Z tych przyczyn brak było przesłanek do twierdzenia, że wartość celna zadeklarowana przez skarżącą nie pokrywała się z ceną należną za importowane towary .

Zarówno dyspozycja art. 85§1 Kodeksu celnego jak i wyrok NSA z 25 maja 2000r.( NSA U I S.A./Ka 2124/98) w sposób jednoznaczny wiążą wartość celną z dniem dokonywania zgłoszenia celnego. Importer jest więc zobowiązany do przedstawienia stanu faktycznego i prawnego z dnia odprawy celnej. Dlatego bezpodstawne jest twierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, iż skarżąca po otrzymaniu not kredytowych powinna wystąpić o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w trybie art. 65§ 4 Kodeksu celnego.

Ponadto skarżąca wskazując w szczególności na powołane w skardze przepisy Ordynacji podatkowej, zarzuciła naruszenie zasady praworządności oraz zaniechanie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co w rezultacie doprowadziło do błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego i wydania błędnej decyzji. Organy celne ograniczyły się bowiem do ustaleń dokonanych w trakcie kontroli przeprowadzonej u importera przez funkcjonariuszy celnych oraz do analizy dokumentów udostępnionych przez skarżącą w czasie kontroli, natomiast nie podjęły innych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W szczególności nie został uwzględniony przez organy obu instancji wniosek dowodowy o uzyskanie porady Światowej Organizacji Celnej odnośnie wpływu rabatów przyznawanych importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów oraz wniosek o zawieszenie postępowania celnego do chwili uzyskania wspomnianej opinii.

Zdaniem skarżącej, wyżej wymieniona kwestia ma charakter zagadnienia wstępnego, zatem zaniechanie jej wyjaśnienia doprowadziło do wydania decyzji w sytuacji braku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie. Dodatkowo strona wskazując na elementy jakie jej zdaniem powinna zawierać umowa kupna- sprzedaży podniosła, że umowa z 1999 r. nie jest umową tego rodzaju, regulując jedynie kwestie związane ze stymulowaniem wzajemnych obrotów między umawiającymi się stronami.

W piśmie procesowym z dnia 10.10.2004r. skarżąca podniosła dodatkowo zarzuty

• braku podstawy prawnej dla podpisywania decyzji przez upoważnionych pracowników organów celnych

• braku odesłania w zaskarżonych decyzjach do ewentualnych udzielonych upoważnień.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Orzekając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy do rozpoznania sprawy zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić uznając, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona a zatem trafne są zarzuty dotyczące naruszenia w sprawie przepisów postępowania tj.art.122 , art.187 § 1 , art.191 ustawy Ordynacja podatkowa.

Jest przy tym faktem, że w myśl art. 85 § l Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

Stosownie do zasady przewidzianej w art. 23 § l Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy.

W niniejszej sprawie wartość celna importu zadeklarowana została, w przyjętym przez organ celny zgłoszeniu celnym, w wysokości odpowiadającej wartości (cenie) transakcyjnej określonej w fakturze eksportera przedstawionej w zgłoszeniu.

W wyniku późniejszej kontroli celnej przeprowadzonej u importera, ujawniona została zawarta przez importera z eksporterem umowa z 4 stycznia 1999r. (k.62-67 akt wspólnych) oraz nota kredytowa eksportera, zgodnie z którą skarżąca otrzymała od niego w oparciu o wspomnianą umowę kwotę (rabat) określoną w nocie.

W związku z tym faktem podstawową do rozważenia w sprawie jest kwestia, czy wartością transakcyjną wyznaczającą wartość celną towaru jest fakturowana przez eksportera cena pomniejszona o kwotę rabatu, czy też cena w wysokości określonej w fakturze, nie pomniejszona o rabat otrzymany według noty kredytowej.

Zawarta przez skarżącą z eksporterem umowa sprzedaży leków objętych zgłoszeniem celnym z dnia 10.11.1999 r. wykonana została w czasie obowiązywania umowy – Uzgodnienie dotyczące wynagradzania - z dnia 4.01.1999 r.

Postanowienia tej umowy stanowiły w istocie część składową umowy sprzedaży importerowi leków objętych zgłoszeniem z [...]11.1999r., skoro sprzedaż realizowana była w czasie obowiązywania umowy z 4.01.1999 r. i na warunkach w niej określonych. Powoduje to jednak konieczność właściwej interpretacji zarówno istniejącej umowy jak również treści noty z 7 grudnia 1999 r. w sposób ,który nie będzie budził wątpliwości co do charakteru przyznanej notą kwoty, a stanowisko organów celnych uwzględni okoliczności faktyczne konkretnej sprawy. W przedmiotowej sprawie tak się nie stało, bowiem stanowisko organów celnych co do tego, że przyznana kwota stanowi rabat, a przyjęty przez te organy sposób jego rozliczenia jest prawidłowy, budzi pewne wątpliwości. Jak wynika bowiem z decyzji organów celnych, przedmiotem rozliczenia była kwota rabatu udzielonego w wysokości 2.993.421.08 DEM(dowód nota kredytowa z 7.12.1999 r. – k 130 akt wspólnych), która zgodnie z wolą eksportera, dotyczyła wyłącznie 4 rodzajów leków tj.Glucobay 100, Glucobay 50, Lipobay tabl.0.1 mg i Nimotop S, przy czym z noty wynika jednoznacznie jaka kwota została przyznana w odniesieniu do konkretnych leków. Okoliczność ta dowodzi, że te kwoty należałoby rozważać dokonując rozliczenia rabatu w odniesieniu do dokonanych zgłoszeń celnych ( w tym przedmiotowego). Z decyzji wynika, że organy celne tak właśnie rozliczały przyznaną kwotę, z tym, że proporcjonalnie, podnosząc przy tym, że wartość towarów zakupionych w okresie wrzesień – grudzień 1999 r., przekroczyła kwotę wynikającą z umowy to znaczy ponad 4000000 DEM, co dowodzi wypełnienia jej warunków i co skutkowało przyznaniem przewidzianego w niej rabatu. Jak wskazywano jednak wyżej, przyznana kwota odnosi się wyłącznie do 4 leków a nie do wszystkich, które mogłyby być przedmiotem importu od eksportera, a mieściłyby się w grupie leków, których ogólnie dotyczy umowa. Z treści umowy stron wynikało, że przyznanie wynagrodzenia importerowi nastąpi po przekroczeniu przez niego minimalnych kwot wartości sprzedanych mu produktów, przy czym wartości te były zróżnicowane w poszczególnych okresach i tak w odniesieniu do okresu czasu będącego przedmiotem rozważań organów celnych , w którym nastąpiło przedmiotowe zgłoszenie celne, najniższe wynagrodzenie miało być wyliczone w wysokości 40% ale liczonych od minimalnej kwoty 7000000 DEM. Organy celne tymczasem przyznaną kwotę rozliczały w odniesieniu do "ponad 4000000DEM", co powoduje, że trudno skonfrontować to z postanowieniami umowy stron, ponieważ tylko z pobieżnego porównania rozważanych kwot wynika, że przyznana kwota przyjęta jako rabat zdecydowanie przekracza ustalenia umowne stanowiąc ponad 60%. wartości importu. Okoliczność ta nie została przez organy celne wyjaśniona w sposób niewątpliwy , na co zwraca także uwagę skarżący w swoim piśmie procesowym. Nie przesądzając zatem ostatecznego wyniku przedmiotowej sprawy trzeba przy tym stwierdzić, że co do zasady, postanowienia umowy przewidywały udzielanie rabatu na warunkach w niej wskazanych, znanych importerowi przed dokonaniem zgłoszenia celnego. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że przyznane kwoty miały za zadanie "stymulować wzajemne obroty stron umowy", poza twierdzeniem skarżącego w tym zakresie, tym niemniej nie zwalnia to organu celnego od należytego zastosowania treści umowy mając na uwadze sposób rozliczenia wskazywany w nocie z 7.12.1999 r. kwoty. Mając na względzie istnienie umowy i jej zapisy, należy przyjąć, że dokonując zgłoszenia celnego strona miała świadomość, że ceny towaru nie są ostateczne i mogą ulec zmianie, o fakcie tym nie powiadomiła jednak organów celnych. Otrzymanie rabatu wiąże się z uzyskaniem korzyści, i jest ona normalnym skutkiem uzyskania rabatu, a nie przyczyną jego udzielenia. W sprawie jest niewątpliwe, że skarżąca pomniejszyła swoje zobowiązania w stosunku do eksportera, z uzasadnienia decyzji nie wynika jednak, czy uzyskany rabat pomniejszała ona z kwotami zakupu tylko leków, na które wskazywał eksporter, czy też w jakiś inny sposób. Wyjaśnienie tej kwestii przy ponownym rozpoznaniu sprawy pozwoli być może na ustalenie, czy możliwe było rozliczenie przyznanych importerowi rabatów w inny sposób, uwzględniający bezwzględnie zapisy umowy, czy też nie, jeśli się zważy, że między jej treścią a dyspozycją noty istnieje pewna rozbieżność. Rozpoznając sprawę na nowo należałoby także zwrócić uwagę na to, że przyznawane kwoty miały różne wysokości, w różnych miesiącach.

Jeśli więc strona skarżąca nie zadeklarowała w zgłoszeniu celnym przewidzianego w "Uzgodnieniach" rabatu twierdząc, że w czasie zgłoszenia nie znała jego wysokości, to mogła i powinna była na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego wystąpić z wnioskiem o stosowną korektę zgłoszenia celnego po otrzymaniu noty określającej należny jej rabat, co pozwoliłoby organom celnym na odniesienie się do tego faktu. Skarżąca jednak tego nie uczyniła.

W tym stanie rzeczy, należy uznać, że art. 65 § 4 pkt 2 lit. a Kodeksu celnego, w brzmieniu obowiązującym w czasie zgłoszenia celnego, stanowi uzasadnioną podstawę do dokonywania korekty (obniżenia) wartości celnej przez organy celne, celem ustalenia jej prawidłowej wysokości w oparciu o treść art.23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego. W tych okolicznościach nie można podzielić zarzutów skarżącej co do naruszenia wskazanych wyżej artykułów Kodeksu celnego.

Chybiony jest również zarzut skarżącej dotyczący naruszenia postanowień art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego z 16.12.1991r., stanowiących o dostosowaniu ustawodawstwa krajowego w zakresie prawa celnego do ustawodawstwa Wspólnoty Europejskiej.

Unormowania ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny, stanowiące w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny rozstrzygnięć organów celnych, w szczególności regulacje w zakresie wartości celnej przedmiotu importu opierają się na rozwiązaniach przyjętych w Porozumieniu w sprawie stosowania Art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu 1994 r. (zał. do Dz. U. z 1995 r. Nr 98. poz. 483), które recypowane zostały do Kodeksu celnego.

W konsekwencji, oparte na przepisach Kodeksu celnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie mogą być poczytane za naruszające prawo Wspólnoty bądź konstytucyjne zasady praworządności i sprawiedliwości (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP).

Nie są także uzasadnione pozostałe podniesione przez skarżącą zarzuty. Organy celne postąpiły prawidłowo odmawiając uwzględnienia wniosków o udzielenie porady przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej oraz zawieszenie postępowania do czasu uzyskania rozstrzygnięcia tego organu, ponieważ wskazany przez skarżącą problem, nie stanowił zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej i nie uzasadniał zawieszenia postępowania celnego.

Zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej zachodzi w sytuacji, gdy w ramach przedmiotu sprawy administracyjnej obejmującego podstawę jej rozstrzygnięcia występuje jako jej element kwestia, której uprzednie rozpoznanie warunkuje możliwość rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozpoznania tej kwestii, nie jest właściwy organ administracji rozpatrujący sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd.

W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

Postanowienia pkt 2 i 3 zał. II Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994, które określają funkcje Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) są ujęte w formie możliwości konsultowania zagadnień związanych z ustalaniem wartości celnej oraz dostarczania informacji i wydawania opinii doradczych w tym zakresie. Z postanowień tych nie wynika norma prawna, która w zakresie obejmującym rozstrzygnięcie kwestii wpływu na wartość celną rabatów udzielanych importerowi przez eksportera, po dokonaniu zgłoszenia celnego wyłączałaby właściwość krajowych organów celnych i właściwym w tym przedmiocie czyniła Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej. W konsekwencji stwierdzić należy, że wpływ udzielonych rabatów na wartość celną towaru, nie stanowił w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, a rozstrzygnięcie w tym zakresie należało do krajowych organów celnych.

Chybiony jest także zarzut dotyczący braku podstawy prawnej do podpisywania decyzji przez upoważnionych pracowników organów celnych. W ocenie skarżącego, przepis art. 143 Ordynacji podatkowej w brzmieniu na dzień wydania decyzji, adresowany był wyłącznie do organów podatkowych, natomiast organy celne mogą na jego podstawie upoważniać funkcjonariuszy celnych lub pracowników kierowanej jednostki dopiero od 1 września 2003r., a więc od zmiany Ordynacji podatkowej ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U.03.137.1302).

W ocenie Sądu, prawo organów celnych do upoważniania funkcjonariuszy celnych i pracowników kierowanej jednostki do załatwiania spraw w imieniu organu, w tym do podpisywania decyzji i postanowień wydawanych w postępowaniu celnym, wynikało z przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej już od dnia 1stycznia 1998 r., a więc od dnia, kiedy to zgodnie z treścią przepisu art. 262 "do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083), z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego". Żaden przepis Kodeksu celnego nie wyłączał ani nie zmieniał zasad stosowania przed organami celnymi przepisu art. 143 OP. Stąd też przepis ten, aczkolwiek skierowany do organów podatkowych, był odpowiednio stosowany przed organami celnymi. Zmiana powołanego przepisu art. 143 OP z dniem 1 września 2003 r. polegająca na uzupełnieniu treści przepisu o uprawnienie dla organów celnych do upoważniania funkcjonariuszy i pracowników do załatwiania spraw w imieniu tych organów, kierowana było do organów celnych jako organów podatkowych i była podyktowana zupełnie innymi przesłankami niż te, na które powołuje się skarżący. Mianowicie z dniem 1 września organy celne stały się – w zakresie przewidzianym powołaną wyżej ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych ...– organem podatkowym. Stąd konieczna była zmiana przepisu art. 143 OP, mocą której organ celny może upoważniać podległych funkcjonariuszy i pracowników do podpisywania decyzji także w sprawach podatkowych. Przepis art. 262 Kodeksu celnego, jako dotyczący wyłącznie postępowania w sprawach celnych, w sprawach podatkowych nie mógł stanowić takiej podstawy.

Sąd nie podziela także zarzutów skarżącego odnośnie braku w decyzjach odpowiednich odesłań wskazujących na konkretne, wydane w sprawie upoważnienie do podpisywania decyzji udzielone osobom, które decyzje podpisywały. Przepis art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej nie zawiera wymagania, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację) o posiadanym upoważnieniu poprzez powołanie się na dokument, którym upoważnienie zostało jej udzielone. W odniesieniu do osoby wydającej decyzję przepis art. 210 § 1Ordynacji wymaga jedynie, aby decyzja zawierała "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.06.2000 r. Sygn. akt III RN 189/99 OSNAPU 2001 nr 8, poz.248). organy celne obydwu instancji rozstrzygające sprawę, udzieliły stosownych upoważnień do podpisywania w ich imieniu decyzji i postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym dla osób, które decyzje podpisały, co wynika z istniejących decyzji znajdujących się w aktach wspólnych nr 151.

Zaskarżone decyzje zawierają adnotację "z upoważnienia" oraz imię, nazwisko a także stanowisko służbowe osoby podpisującej.

Biorąc jednak wszystkie okoliczności sprawy pod uwagę i fakt, że część zarzutów skargi jest zasadna, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w oparciu o treść art.145§ 1pkt 1 lit c uchylił zaskarżoną decyzję, o kosztach orzekając na zasadzie art.200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30.08. 2002 r.(Dz. U. 153 poz. 1270).