Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1234/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.), Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2005 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - skargę oddala -


UZASADNIENIE

T. B. wystąpił z wnioskiem o wymeldowanie byłej żony E. B. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., stanowiącego przydzieloną mu kwaterę wojskową.

Decyzją z dnia [...] marca 2005 roku nr [...] Prezydent W. odmówił dokonania wymeldowania. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż podjęte w toku postępowania wyjaśniającego czynności dowodowe nie pozwoliły w sposób jednoznaczny stwierdzić, że E. B. na stałe opuściła przedmiotowy lokal, a więc, że zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Z ustaleń organu I instancji wynika, iż E. B. mieszka u swojej matki w Z., gdzie posiada czasowe zameldowanie do dnia 12 października 2005 roku, a lokal nr [..] przy ul. [...] opuściła jedynie czasowo z powodu konfliktu z byłym mężem. Przesłuchani w charakterze świadków lokatorzy budynku przy ul. [...] potwierdzili, iż E. B. raz w miesiącu pojawia się w tym lokalu, gdy przyjeżdża na badania kontrolne do szpitala. Zdaniem organu nieobecność pani B. w miejscu stałego pobytu nie może być utożsamiana z opuszczeniem przez aią tego lokalu na stałe, ponieważ okoliczności faktyczne sprawy nie wskazują na to, iż ma ona zamiar opuszczenia miejsca stałego zameldowania.

Odwołanie od tej decyzji wniósł T. B., podnosząc, iż jego była żona opuściła na stałe przedmiotowy lokal w 2002 roku, kiedy to w związku z chorobą zamieszkała z matką w Z. Jego zdaniem, fakt iż E. B. nie odbiera przychodzącej do niej na ten adres ważnej korespondencji jest bezspornym dowodem na to, że zerwała wszelkie związki z dotychczasowym lokalem. Z jego twierdzeń wynika ponadto, że pozostawiła ona w tym mieszkaniu część swoich rzeczy, aby złośliwie blokować dostęp do lokalu jemu i założonej przez niego rodzinie.

Decyzją z dnia [...] maja 2005 roku nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W., wskazując w uzasadnieniu, iż nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska zajętego przez organ I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego z oświadczenia złożonego przez T. B. przed organem 1 instancji wynika, że E. B. nie przebywa w przedmiotowym lokalu od kwietnia 2004 roku i mieszka u swojej matki przy ul. [...] w Z. W spornym lokalu zostały jednak jej rzeczy, posiada również klucze do drzwi wejściowych. Organ II instancji wskazał ponadto, iż E. B. jest osobą chorą, nie może się samodzielnie poruszać i wymaga stałej opieki. Z przedłożonego przez nią orzeczenia lekarskiego wynika, że jest całkowicie niezdolna do pracy i samodzielnej egzystencji. W miejscu stałego zameldowania zajmuje mały pokój o powierzchni 8 m i zamieszkanie w nim z osobą, która sprawowałaby nad nią opiekę jest niemożliwe. Ponadto mąż utrudnia jej korzystanie z mieszkania m.in. poprzez odłączanie mediów, wystąpienie do sądu z pozwem o eksmisję. E. B. stwierdziła także, że nie opuściła miejsca stałego zameldowania na stałe, o czym świadczyć ma fakt, że u matki w Z. zameldowała się jedynie na pobyt czasowy. W przedmiotowym lokalu ma swoje rzeczy i od czasu do czasu przebywa w nim.

Wojewoda [...] wskazał również, iż z zeznań przesłuchanych

w sprawie świadków B. B. i B. S. wynika, że E. B. mieszkała w lokalu nr [...] przy ul. [...] do czasu choroby, a obecnie pojawia się tam, gdy przyjeżdża do W. do szpitala.

Zdaniem Wojewody [...] podniesione przez odwołującego się okoliczności nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż z przeprowadzonego postępowania administracyjnego wynika, że E. B. nie opuściła miejsca pobytu stałego z własnej woli i na stałe, ale zmuszona była do tego złym stanem zdrowia. Nie doszło zatem do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a więc nie zaistniała przesłanka do wydania decyzji o wymeldowaniu.

Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. B., żądając jej uchylenia. Skarżący podniósł, iż podstawą złożenia przez niego wniosku

0 wymeldowanie E. B. z lokalu nr [...] przy ul. [...]

w W. był list z dnia 9 sierpnia 2004 roku napisany do niego przez byłą żonę,

w którym stwierdziła, że od 3 lat nie może mieszkać w swoim pokoju. Zdaniem

skarżącego opuszczenie lokalu przez E. B. miało charakter dobrowolny,

gdyż ona sama podjęła decyzję o zamianie skromnych warunków, jakie miała w tym

lokalu na dużo lepsze, które zapewniała jej matka.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga T. B. nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności

1 dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) organ gminy

wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która

opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.

O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu.

W toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie ustalono, iż E. B. od dłuższego czasu nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., natomiast przebywa w domu swojej matki w Z. E. B. jest osobą ciężko chorą, ma problemy z poruszaniem się i wymaga stałej opieki. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych orzeczenia lekarza orzecznika ZUS wynika, iż jest to osoba całkowicie niezdolna do pracy i samodzielnej egzystencji. Wyrokiem rozwodowym z dnia 28 sierpnia 1996 roku Sąd Wojewódzki w Warszawie (sygn. akt [...]) przyznał jej do korzystania mniejszy pokój w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...]. Z uwagi na fakt, iż zamieszkanie w tym niewielkim pokoju o powierzchni 8m2 z osobą, która mogłaby sprawować nad nią opiekę w czasie choroby jest znacznie utrudnione, a wręcz niemożliwe zmuszona została do przeprowadzenia się do domu matki w Z., gdyż tam mogła mieć zapewnioną należytą opiekę.

W postępowaniu administracyjnym E. B. twierdziła, iż wciąż ma zamiar zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...], lecz do jego czasowego opuszczenia zmuszona została przez sytuację związaną z jej złym stanem zdrowia i brakiem należytej opieki oraz złośliwym zachowaniem jej byłego męża.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela stanowisko organów I i II instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do opuszczenia przez E. B. miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 z późn. zm.), gdyż opuszczenie przez nią lokalu przy ul. [...] nie miało charakteru dobrowolnego, lecz zostało wymuszone sytuacją od niej niezależną, związaną ze złym stanem jej zdrowia, koniecznością przebywania w miejscu, gdzie możliwe było zapewnienie jej prawidłowej opieki w czasie choroby.

Zdaniem Sądu fakt, iż posiada ona nadal klucze do lokalu, znajdują się tam jej rzeczy osobiste, korzysta z mieszkania mniej więcej raz w miesiącu, gdy przyjeżdża do W. na badania do szpitala - co potwierdzili przesłuchani w toku postępowania wyjaśniającego lokatorzy mieszkający w budynku przy ul. [...] - świadczy o tym, iż nie zrezygnowała ona z uprawnienia do przebywania w tym lokalu i zamierza do niego powrócić. Potwierdza to również okoliczność, iż u matki

w Z. zameldowała się jedynie na pobyt czasowy do dnia 12 października 2005 roku.

Wskazać należy ponadto, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001 r.. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 2 miesiące jest obowiązana zameldować się na pobyt stały, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego.

Art. 8 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy stanowi, iż za okoliczności uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy ponad 2 miesiące uważa się w szczególności pobyt związany z kształceniem się, leczeniem, wypoczynkiem lub ze względów rodzinnych. Z przepisu tego wynika, iż osoba, która przebywa w miejscu innym niż miejsce jej stałego pobytu m.in. w związku z chorobą i jej leczeniem nie ma obowiązku zameldowania się w tym miejscu na pobyt stały, a tym samym nie ma obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego w miejscu, w którym na taki pobyt była zameldowana.

W związku z powyższym należy zgodzić się ze stanowiskiem organów orzekających, iż - wbrew twierdzeniom skarżącego - w ustalonym stanie faktycznym obowiązujące przepisy prawa nie dostarczyły podstaw do wymeldowania E. B. z pobytu stałego w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] w W.

Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), uprawnienia sądu administracyjnego ograniczone są do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Badając z tego punktu widzenia zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.