Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 397/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 121
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 397/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz, WSA Waldemar Michaldo (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 29 czerwca 2016 r., sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 października 2015 r. znak: [...] w sprawie przedłużenia terminu zwrotu spółce K. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podatkiem od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2015 r. 56 137,00 zł, do czasu zakończenia weryfikacji zasadności zadeklarowanego zwrotu podatku.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 6 maja 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej O.p.).

Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych.

W dniu 2 października 2015 r. do Urzędu Skarbowego K. sp. z o.o. złożyła deklarację VAT-7 za miesiąc wrzesień 2015 r., z wykazaną nadwyżką podatku naliczonego nad należnym w kwocie 56 137 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni.

Powołując się na przepis art. 216 oraz art. 274 b O.p. oraz art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem znak[...] z dnia 26 października 2015r. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podatkiem od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2015 r. w kwocie 56 137 zł, do czasu zakończenia weryfikacji zasadności zadeklarowanego zwrotu podatku od towarów i usług.

Pismem z dnia 4 listopada 2015r. Spółka wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej na ww. postanowienie, zarzucając:

błąd we wskazaniu daty zwrotu, zdaniem Spółki 25-dniowy termin, liczony od złożenia deklaracji w dniu 2 października wypadał 28, a nie 27 października 2015 r.

w udostępnionych do wglądu Spółce dokumentach tylko jeden dokument pozostawał bez odpowiedzi;

zdaniem Spółki kontrola podatkowa została w Spółce zakończona, zatem brak było podstaw do przedłużenia terminu zwrotu;

zdaniem Spółki brak jest obiektywnych powodów wątpliwości, dotyczących zasadności zwrotu nadwyżki naliczonego nad należnym podatkiem VAT;

przesłanki wskazane w zaskarżonym postanowieniu Spółka uważa za bezzasadne;

bezpodstawne zdaniem Spółki jest negowanie przez organ podatkowy zastosowania zasady niepodlegania opodatkowaniu w Polsce transakcji z kontrahentem spoza UE;

według Spółki termin, do którego można było wydać postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT, już upłynął.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej odwołał się w pierwszej kolejności do treści postanowienia organu I instancji, wyjaśniając, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jako powód przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiąc wrzesień 2015 r., wskazał na konieczność zakończenia czynności sprawdzających dotyczących zasadności zadeklarowanego zwrotu podatku ze względu na ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonego postępowania kontrolnego w spółce K., w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za wcześniejsze miesiące. Wątpliwości organu podatkowego wzbudziła prawidłowość rozliczenia podatku VAT dotyczącego transakcji z amerykańską spółką C. z siedzibą w stanie D.

Mając powyższe na uwadze, ze względu na to, że poczynione w trakcie kontroli ustalenia mogą mieć bezpośredni wpływ na ocenę zasadności rozliczenia podatku VAT także za wrzesień 2015 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego zdecydował o sprawdzeniu prawidłowości rozliczenia za miesiąc wrzesień, przed dokonaniem wykazanego przez Spółkę zwrotu nadwyżki podatku VAT.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej wskazanie przez organ podatkowy pierwszej instancji na prowadzenie czynności sprawdzających, z podaniem powodów ich przeprowadzenia było wystarczające dla wykazania, że zaistniały uzasadnione okoliczności, które uprawdopodobniły wystąpienie wątpliwości, co do zasadności zwrotu różnicy podatku.

Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył przy tym, że zabezpieczeniem interesów podatnika w przypadku przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku jest prawo do otrzymania odsetek za okres przedłużenia terminu zwrotu. W ten sposób zostaje wyważony interes Skarbu Państwa w postaci mechanizmu umożliwiającego sprawdzenie, czy zwrot jest zasadny oraz interesu podatnika, w postaci przysługującej mu rekompensaty, po stwierdzeniu zasadności zwrotu, w postaci wypłaty odsetek w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Podkreślono, że przedłużenie terminu zwrotu jest instytucją wyjątkową, gdyż wiąże się ona nie tylko z zagrożeniem interesu ekonomicznego podatnika, ale również z koniecznością wypłaty odsetek z budżetu państwa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że są one bezzasadne.

Jeśli chodzi o 25-dniowy termin do zwrotu, organ odwoławczy wskazał, że został on prawidłowo wyznaczony przez organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 12 § 1 O.p., który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Spółka złożyła deklarację VAT-7 za wrzesień 2015 r. dnia 2 października 2015 r., a zatem początek 25 dniowego terminu liczony jest od dnia 3 października i wypada na dzień 27 października, a nie jak wskazuje Spółka na dzień 28 października 2015 r.

Odnośnie zarzutu, że w udostępnionych Spółce dokumentach tylko jeden dokument pozostawał bez odpowiedzi, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że jeżeli dokument ma znaczenie w przedmiotowej sprawie i pozostaje nadal bez odpowiedzi, to stanowi wystarczający powód dla organu podatkowego do wstrzymania zwrotu podatku VAT.

Co do zarzutu, że kontrola w Spółce została zakończona, a więc brak było podstaw do przedłużenia terminu zwrotu, organ odwoławczy wyjaśnił, że w trakcie kontroli w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 1 maja 2014 r. do 28 lutego 2015 r. wątpliwości organu podatkowego wzbudziły rozliczenia sprzedaży kodów elektronicznych doładowań do telefonii komórkowej i kodów do gier na rzecz amerykańskiej spółki C.. Stwierdzone w trakcie kontroli wątpliwości spowodowały wszczęcie postępowania podatkowego wobec Spółki z o.o. K. (postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r.). Powodem wątpliwości organu podatkowego są wskazane transakcje z C., wobec faktu regulowania należności przez amerykańską spółkę z banku w Polsce oraz dalszej odsprzedaży na rzecz polskich konsumentów.

Przesłanki wskazane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, organ odwoławczy uznał za w pełni uzasadniające wątpliwości organu podatkowego, co do zasadności deklarowanego zwrotu z powodów wskazanych w tym postanowieniu.

Odnośnie zarzutu dotyczącego negowania przez organ podatkowy zastosowania zasady niepodlegania opodatkowaniu w Polsce transakcji z kontrahentem spoza UE, Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że jest to zarzut bezzasadny, a to z tego względu, iż przedmiotem tego postępowania jest zasadność przedłużenia terminu zwrotu, a nie kwestia prawidłowości uznania danej sprzedaży za opodatkowaną lub nie podlegająca opodatkowaniu.

Z kolei twierdzenie Spółki, że termin do którego można było przedłużyć termin zwrotu podatku VAT już upłynął jest zdaniem organu II instancji błędne, ponieważ o tym terminie decyduje w uzasadnionych przypadkach organ podatkowy (art. 87 ust. 2 ustawy o VAT).

Podsumowując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały powody uzasadniające przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a organ podatkowy pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia prawidłowo wskazał przesłanki, którymi kierował się wydając postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. sp. z o.o. z siedzibą w D. zarzuciła opisanemu wyżej postanowieniu , iż zostało ono podjęte z naruszeniem art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.), a także naruszenie art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Dyrektor Izby Skarbowej uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu za miesiąc sierpień 2015 r. i ten sam Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. przy identycznym stanie faktycznym jak za okres sierpień 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu VAT za miesiąc wrzesień 2015 r.

Zdaniem Spółki zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ w wyniku wydania tego postanowienia, organ podatkowy nie dokonał zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej przez Spółkę w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2015 r., na rachunek bankowy Spółki, w terminie 25 dni, czym władczo zaingerował w prawo Spółki do uzyskania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wynikające z przepisów (art. 87 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług) w ściśle oznaczonym terminie materialnoprawnym, wynikającym z przepisów prawa (art. 87 ust. 6) i w ściśle określonej wynikającej z przepisów prawa (art. 99 ust. 12).

W dalszej kolejności strona skarżąca podniosła, że jednym z powodów przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT jest fakt, iż D.M. (prezes zarządu spółki) nie zna R.K. (przedstawiciela spółki C.) i nie wie, jakie posiada obywatelstwo. Zdaniem Spółki powyższa okoliczność w żadnej mierze nie uzasadnia faktu przedłużenia zwrotu podatku VAT tym bardziej, że Spółka złożyła do organu podatkowego tłumaczenia przysięgłe umowy o współpracy z firmą C. wypis z rejestru stanu D., do którego spółka C. jest wpisana, a nadto opinię biegłego informatyka, z której wynika, że kody do telefonów zostały rzeczywiście przekazane z komputera skarżącej do jej amerykańskiego kontrahenta.

Spółka zarzuciła, że organ podatkowy kompletnie się do tych dowodów nie odniósł, nie przeprowadził również żadnych przeciwstawnych dowodów, które mogłyby zaprzeczyć tezom opinii biegłego przekazanej przez Spółkę. Zdaniem autora skargi rzucone ad hoc przez organ podatkowy zarzuty wobec prezesa skarżącej spółki nie zostały przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w żaden sposób udokumentowane i nie wynikają z dowodów, które organ podatkowy przeprowadził. Zarzuty owe są jedynie zbiorem luźnych przemyśleń pracowników organu, które ich zdaniem będą "pasować", jako podstawa materialna przedłużenia terminu zwrotu VAT.

W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 - dalej jako p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga spółki K. nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie kontroli poddane zostało opisane na wstępie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2015r.

Zaskarżone podobnie jak i poprzedzające go postanowienie organu I instancji dokonuje w realiach niniejszej sprawy subsumcji art. 87 ust. 2 z d. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z treścią art.87 ust.2 wskazanej ustawy zwrot różnicy podatku pomiędzy podatkiem naliczonym a należnym, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika. Zgodnie z przywołanym ust.6 omawianego artykułu na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową, urząd skarbowy jest obowiązany zwrócić różnicę podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku gdy kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, wynikają z:

1) faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone, z uwzględnieniem art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, ze zm.),

2) dokumentów celnych, deklaracji importowej oraz decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34, i zostały przez podatnika zapłacone,

3) importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca, lub dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, jeżeli w deklaracji podatkowej została wykazana kwota podatku należnego od tych transakcji

Należy jednak zauważyć, iż ten sam przepis art. 87 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje w dalszej kolejności (zdanie drugie), iż jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej.

Należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że art. 87 ust. 2 omawianej ustawy nie uzależnia możliwości przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT od wykazania przez organ, że zwrot ten jest nienależny, ale od uznania, że konieczna jest weryfikacja (sprawdzenie zasadności) tego zwrotu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt I FSK 2058/13 nie chodzi tu o przesłanki, które mają charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu, czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Na tym etapie postępowania, organ decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi więc o wykazanie, że zwrot jest niezasadny, ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku.

W literaturze zwraca się także uwagę, że zastosowanie powołanego przepisu art. 87 ust. 2 zdanie drugie opiera się na uznaniu administracyjnym, przy czym jest ono limitowane okolicznością warunkującą możliwość skorzystania z przewidzianego w tym przepisie uprawnienia, w postaci stwierdzenia przez organ, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania", a stwierdzenie to powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Wskazuje się, że przesłanki do wydania postanowienia w omawianym trybie nie stanowi sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki do zwrotu, ale muszą istnieć "istotne wątpliwości" co do zasadności zwrotu (por. A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 87 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX).

W ocenie Sądu w zaskarżonym postanowieniu, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, organ zażaleniowy w ślad za organem I instancji trafnie przywołał okoliczności przemawiające za koniecznością dalszej weryfikacji zasadności zwrotu nadwyżki podatku. Z treści postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika bowiem, że skarżąca spółka wskazała jako niepodlegające opodatkowaniu na terytorium kraju usługi dotyczące krajowych doładowań do polskich sieci komórkowych oraz kodów do gier, które dokonywane są na rzecz amerykańskiej firmy C.. W prowadzonej kontroli organ podatkowy ustalił, że kontakt pomiędzy skarżącą Spółką, z firmą C. został nawiązany mailowo i wszelka korespondencja handlowa odbywała się tą drogą. Jak wynika z ustaleń organu, prezes zarządu skarżącej spółki D.M. nie był w stanie przedstawić szerszych informacji na temat firmy C., w szczególności nie były w stanie podać informacji dotyczących R.K., występującego w korespondencji mailowej jako prezes firmy C.. Jak wynika z ustaleń organu podatkowego, D.M. nigdy nie widział osobiście prezesa firmy C,, nigdy nie rozmawiał z nim telefonicznie, nie wiedział także, jakie jest jego obywatelstwo. Prezes skarżącej spółki podał co prawda numer identyfikacyjny za pomocą którego można potwierdzić fakt zarejestrowania spółki na terytorium USA, jednakże poza podaniem imienia i nazwiska prezesa firmy C., nie wskazał on żadnych innych danych pozwalających na potwierdzenie jego rzeczywistej tożsamości.

Nadto pomimo długiego okresu współpracy oraz skali przeprowadzanych transakcji D.M.nie był w stanie podać profilu działalności spółki C., miejsca jej działalności ani też osób działających w jej imieniu. Zauważyć przy tym należy, że sam fakt rzeczywistej rejestracji głównego kontrahenta skarżącej spółki czyli firmy C. w USA nie świadczy jeszcze o rzetelności przeprowadzanych przez nią transakcji.

W trakcie kontroli Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił także, że firma C. - występując jako użytkownik G. - dokonuje sprzedaży na portalu allegro na rzecz polskich konsumentów doładowań do kart polskich sieci komórkowych, które mogły być wcześniej przedmiotem transakcji pomiędzy firmą K., a firmą C.. Firma C. nie jest zarejestrowana na terenie kraju, w związku z czym nie odprowadza podatku należnego ze sprzedaży na rynku polskim.

Biorąc powyższe pod uwagę, trafne są, w ocenie Sądu, wnioski organów podatkowych, że okoliczności przedmiotowej sprawy i zebrany dotychczas materiał dowodowy budzi uzasadnione wątpliwości, co do rzeczywistego przebiegu transakcji pomiędzy spółką K., a firmą C., a w konsekwencji nie pozwala na jednoznaczną ocenę, czy wykazany w deklaracji VAT-7 zwrot podatku jest zasadny. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji w wystarczającym zakresie podały okoliczności, które obiektywnie wskazują na konieczności zweryfikowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zasadności zwrotu podatku VAT. Istnienie tych okoliczności, ujawnionych w toku czynności sprawdzających było konieczną i wystarczającą przesłanką, do zastosowania w sprawie instytucji z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak już zaznaczono na wstępie, w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości pogląd, że przepis art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie nakłada na organy obowiązku wykazywania nieprawidłowości zadeklarowanego zwrotu. Wystarczające jest stwierdzenie, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do zasadności zwrotu w określonej przez podatnika wysokości do przedłużenia terminu zwrotu podatku (np. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014r. sygn. akt I FSK 610/13, z dnia 28 marca 2014 r. sygn. akt I FSK 676/13). Nie zasługuje na aprobatę taka wykładnia art. 87 ust. 2 ustawy, która ogranicza stosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu do takiego stopnia, że w istocie prowadzi do niemożności spełnienia celu jej ustanowienia, tj. umożliwienia organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie.

Z tych względów w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, iż organ nie musi udowodnić uchybienia, a jedynie uprawdopodabniać wątpliwości, co do zasadności zwrotu i konieczności dalszej ich weryfikacji (por. np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2015r. sygn. I SA/Bk 291/15 ).

Przy przeciwnym założeniu instytucja przedłużenia terminu zwrotu przyznana organom podatkowym przez ustawodawcę w art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług nigdy nie miałaby zastosowania. Wydanie postanowienia o przedłużeniu zwrotu musiałoby być bowiem w istocie poprzedzone rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej zasadności deklarowanego zwrotu.

Rozpoznając przedmiotową sprawę nadmienić także należy, że ustawodawca przewidział w art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług rekompensatę dla podatnika z tytułu przedłużenia terminu zwrotu. W przypadku bowiem, gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże zasadność zwrotu nadwyżki podatku, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę powiększoną o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty. Gwarancję ochrony interesów podatnika stanowi też regulacja art. 87 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług, w której przewidziano możliwość odstąpienia (na wniosek podatnika) od przedłużenia terminu zwrotu, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu. Z instytucji tej strona skarżąca nie skorzystała.

Podsumowując stwierdzić należy, że organy obu instancji w kontrolowanych postanowieniach trafnie wykazały okoliczności, które przesądziły o konieczności przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT. Przedstawiona ocena tych okoliczności jest zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 O.p. Z kolei strona skarżąca nie podważyła skutecznie twierdzenia organów, że w świetle całości dokonanych ustaleń wniosek o zwrot różnicy podatku wymaga dodatkowej weryfikacji. W tym stanie rzeczy w kontrolowanych rozstrzygnięciach organy obu instancji prawidłowo zastosował zatem art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Odnośnie zarzutu dotyczącego obrazy art. 121 O.p., nakazującego prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i informowanie strony o przepisach prawa pozostających w związku z jego przedmiotem, stwierdzić należy, że działania organów zmierzały do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a to z pewnością leży w interesie samej strony skarżącej.

Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.