Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1520/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 12 ust. 4a i ust. 4b, art. 13 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] ustalił lokalizację dla inwestycji polegającej na rozbudowie ulicy [...] na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] na terenie Dzielnicy [...] , z wniosku Miasta W. z dnia 2 lipca 2008 r. reprezentowanego przez Burmistrza Dzielnicy [...] Powyższej decyzji organ nadal rygor natychmiastowej wykonalności.

Od ww. decyzji odwołania wnieśli W. D., W. i P. G., M. i S. T., B., E. i K. W. oraz B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), wnosząc o jej uchylenie w całości.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2008 r.

Następnie skargę na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. złożyli państwo M. i S. T. oraz skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 375/09 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w części dotyczącej działek [...] i [...] w obrębie [...] położonych w W. - Dzielnica [...] przy ul. K..

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez skarżącą.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2008 r. w części dotyczącej działki oznaczonej, przed wydaniem ww. decyzji numerem [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Skargę na ww. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. wniosła skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1446/10 uchylił ww. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2008 r. w części dotyczącej działki oznaczonej przed wydaniem ww. decyzji, numerem ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w W., a pozostałej części utrzymał w mocy.

Następnie skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 264/12 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] uchylił decyzję Prezydenta W. w części dotyczącej działki gruntu oznaczonej - przed wydaniem ww. decyzji numerem ew. [...] w obrębie ew. [...] i w tym zakresie przekazał do ponownego rozpatrzenia, a w pozostałej części utrzymał ją w mocy. Powyższa decyzja została zaskarżona przez skarżącą.

Następnie wyrokiem z dnia 3 lipca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 319/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2008 r., w zakresie dotyczącym działki nr [...].

W dniu 23 stycznia 2014 r. Prezydent W. po ponownym rozpatrzeniu wniosku W., wydał decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej dla inwestycji polegającej na rozbudowie ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] na terenie działek ewidencyjnych, objętych projektowanym podziałem: [...] ([...],[...]) i [...] ([...], [...]) w obrębie [...], na terenie Dzielnicy [...]

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji "w pkt I w części dotyczącej działki gruntu oznaczonej - po podziale działki numer [...], numerem [...] oraz w pkt II w zakresie opisanym w ust. 1, tj. dotyczącym podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...]".

Decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie:

- art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., określanej dalej jako "Kpa", poprzez niedokonanie czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, w szczególności nieprzeprowadze żadnego postępowania dowodowego w zakresie czy uzasadnione jest zróżnicowanie szerokości budowlanej drogi na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] oraz nie przeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego w zakresie czy uzasadnione jest objęcie wykupem także działki należącej do skarżącej nr [...], na której inwestor nie przewiduje żadnych urządzeń technicznych bądź infrastruktury [...]. Zaś w uzasadnieniu decyzji cele w postaci wykonania brakującej infrastruktury podziemnej w postaci np. wodociągu, przeniesienia istniejącej infrastruktury w postaci kabli i napowietrznej linii technologicznej oraz poprawy geometrii skrzyżowania i usytuowania elementów odwodnienia ulicy, są określone ogólnie, nie mają odzwierciedlenia w dokumentacji stanowiącej podstawę złożenia wniosku i wydania decyzji, nie są szczegółowo i precyzyjnie wskazane, w stopniu uzasadniającym weryfikację decyzji do zasadności i konieczności wywłaszczenia części nieruchomości skarżącej,

- art. 77 Kpa, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zabranego materiału dowodowego pomimo zaleceń zawartych w poprzedzających wydanie decyzji organu I instancji wyrokach,

- art. 107 § 3 Kpa, w związku z niewskazaniem w oparciu o jakie czynności i dowody organ uznał, że odjęcie właścicielskich prawa skarżącej jest uzasadnione konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego i że nie istnieje możliwość odstąpienia od odjęcia,

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. wskazywanej dalej jako "p.p.s.a.") w wyniku niezastosowania się do zaleceń wyrażonych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego,

- art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, w związku z nieuzyskaniem przez organ I instancji opinii, w formie postanowienia,

- art 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z podziałem nieruchomości z urzędu, pomimo niewykazania przez organ, iż opisany w zaskarżonej decyzji podział jest niezbędny do realizacji celu publicznego;

- art. 95 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z wydaniem decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...], pomimo braku ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej".

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r.

Na wstępie uzasadnienia tego rozstrzygnięcia zaznaczył, że wobec zaskarżenia decyzji Prezydenta W. w "pkt. I w części dotyczącej działki gruntu oznaczonej - po podziale działki numer [...], numerem [...] oraz w pkt. II w zakresie opisanym w ust 1, tj. dotyczącym podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...]", decyzja Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r. w części dotyczącej działki [...] obr. [...], wobec niewniesienia przez żadną ze stron odwołania w ustawowym terminie, stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji.

W ocenie organu odwoławczego decyzja Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r., jest prawidłowa i została wydana zgodnie z przepisami ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2003 r. Nr 80, poz. 721, ze zm., zwana dalej także: "specustawą").

Wskazał, że Prezydent W., zgodnie z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanymi w przedmiotowej sprawie, zobowiązany był wydać nową decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej dla inwestycji polegającej rozbudowie ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...], dla działek gruntu oznaczonych przed wydaniem decyzji Prezydenta W. o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej z dnia [...] października 2008 r. nr ew. [...] i [...] w obrębie [...], położonych przy ulicy [...] w W. Wyjaśnił, że zgodnie z informacją z rejestru gruntów działki ewidencyjne nr [...] i [...] w obrębie [...] uległy podziałowi odpowiednio na działki nr ew. [...] i [...] oraz [...] i [...].

Pismem z dnia 22 października 2013 r. Kierownik Referatu Budownictwa Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] zwrócił się do Urzędu W. Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...], o zajęcie stanowiska w sprawie kontynuacji postępowania w przedmiotowej sprawie - w odniesieniu do działek nr ew. [...] i [...] w obrębie ew. [...]. Jednocześnie zwrócił się z prośbą o uzasadnienie, czy przyjęcie proponowanego rozwiązania układu projektowanych linii rozgraniczających ulicy (dla wymienionych dwóch działek) jest podyktowane konkretną potrzebą związaną z realizację celu publicznego oraz potwierdzenie, że nie istnieje możliwość zmiany zamierzenia lub odstąpienia od niego.

W odpowiedzi na powyższe pismo Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] potwierdził fakt kontynuowania postępowania administracyjnego o ustalenie lokalizacji drogi gminnej ul. [...] odcinek ul. [...] - ul. [...] na dz. nr ew.: [...] i [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...] Wskazując jednocześnie nowe linie rozgraniczające inwestycji przedstawione na mapach podziałowych stanowiących załącznik do ww. pisma, określając równocześnie, że linie rozgraniczające przedstawiają projektowane granice terenu niezbędnego dla obiektów budowanych oraz są jednocześnie liniami podziałów nieruchomości, których części weszły w skład terenu inwestycji. Wraz z powyższym pismem przedłożono: mapę z proponowanym przebiegiem granic ulicy [...] mapę sytuacyjną z projektowanym podziałem nieruchomości, analizę powiązania drogi - ulicy [...] - gminnej z innymi drogami publicznymi, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.

W ocenie organu wdana w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego decyzja Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r., ustalająca lokalizację przedmiotowej drogi ulicy [...] i zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości na potrzeby powyższej inwestycji spełnia wymogi art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Podkreślił, że inwestor w analizie powiązania drogi - ulicy [...] – gminnej z innymi drogami publicznymi, stanowiącą załącznik nr 3 do przedmiotowej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r., gdzie w punkcie 4 pt. "Linie rozgraniczające pas drogowy, wyjaśnił, że: "Wydzielony pas drogowy pozwoli na wykonanie brakującej infrastruktury podziemnej np. wodociągu, przeniesienia istniejącej infrastruktury w postaci kabli i napowietrznej linii teletechnicznej oraz poprawę geometrii skrzyżowania, usytuowanie elementów odwodnienia ulicy". Co również uwzględnił w swojej decyzji Prezydent W.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skarżącej stwierdził, że nie można go w pełni podzielić, bowiem w ocenie organu wojewódzkiego, wskazano zarówno w uzasadnieniu, jak i załączniku nr 3 pt. Analiza powiązania drogi - ulicy [...] - gminnej z innymi drogami publicznymi, do decyzji Prezydent W. Nr [...] r., że "wydzielony pas drogowy pozwoli na wykonanie brakującej infrastruktury podziemnej np. wodociągu, przeniesienia istniejącej infrastruktury w postaci kabli i napowietrznej linii teletechnicznej oraz poprawę geometrii skrzyżowania, usytuowanie elementów odwodnienia ulicy". Podał, że o ile sieć wodociągowa nie stanowi elementu drogi, o tyle odwodnienie pasa drogowego jest już wyposażeniem technicznym drogi, podobnie jak oświetlenie uliczne (kable i infrastruktura linii teletechnicznej) są niezbędnymi elementami do prawidłowego jej funkcjonowania i poprawy bezpieczeństwa (poprawa geometrii skrzyżowania). Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999 r. Nr 43, poz. 430, ze zm.), który mówi, że szerokość ulicy dla klasy drogi "D" jednojezdniowa 1x2 (m) wynosi minimum 10 metrów. Natomiast ust. 3 ww. rozporządzenia, stanowi że: "Szerokość ulicy, określona w ust. 1, powinna być odpowiednio zwiększona, jeżeli przewiduje się umieszczenie w tej ulicy większej liczby pasów ruchu, torowiska tramwajowego, ścieżek rowerowych, pasów lub zatok postojowych, pasów zieleni wysokiej lub urządzeń odwodnienia powierzchniowego". W ocenie organu na przedmiotowym odcinku w zakresie dz. nr ew. [...], której kwestię podnosi skarżąca, zlokalizowane będzie odwodnienie drogi. Podał, że co prawda Prezydent W. nie odniósł się konkretnie - nie uszczegółowił, które elementy drogi będą usytuowane w danym miejscu w odniesieniu do działki nr ew. [...] i [...], jednakże Prezydent W. w dniu [...] maja 2011 r. wydał decyzję nr [...] o pozwoleniu na budowę w tym zatwierdził projekt budowlany dla inwestycji polegającej "na budowie ul [...] na odcinku od ul. [...] do ul [...] realizowanej na działkach (...) w W.". Natomiast z zatwierdzonego powyższą decyzją projektu budowlanego w części dotyczącej opisu technicznego - pkt 5 pt. "Niweleta ulicy i odwodnienie", wynika że zaprojektowano odwodnienie powierzchniowe w postaci sączków żwirowych zlokalizowanych w poboczu gruntowym. Powyższe również znajduje odzwierciedlenie na planie zagospodarowania terenu - plan sytuacyjno - wysokościowy - rysunek nr 1, na którym przedstawiono ów odwodnienie, na wysokości działki [...], gdzie dodatkowo projektant dokonał adnotacji: "realizacja w następnym etapie budowy". Inwestor, na działki będące przedmiotem rozstrzygnięcia niniejszą decyzją, nie uzyskał prawomocnej decyzji ustalającej lokalizację drogi gminnej - ul. [...] w tym zakresie, dlatego też, nie mógł uzyskać pozwolenie na budowę ulicy [...] w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, w konsekwencji którego Prezydent W. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Do kwestii konieczności wykonania odwodnienia, projektant odniósł się również w pkt 3 pt. "Stan istniejący" opisu technicznego zatwierdzonego projektu budowlanego, o którym mowa powyżej, gdzie wyjaśnił, że "w okresie wiosennym czy jesienią oraz po opadach atmosferycznych przejazd staje się trudny, ze względu na rozległe kałuże wody.

Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 561/11 wskazał, że na etapie ustalania lokalizacji to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

W ocenie organu mając powyższe rozważania pod uwagę, przyznać należy, że zasadnym i koniecznym jest ustalenie lokalizacji drogi w tak wykreowanym przebiegu linii rozgraniczających, przedstawionych na załącznikach do decyzji do decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r. Argumentował, że z materiału dowodowego wynika, że taki właśnie przedbieg projektowanych linii rozgraniczających podyktowany został usytuowaniem niezbędnych elementów drogi, poprzez chociażby zaprojektowanie odwodnienia powierzchniowego w postaci sączków żwirowych, dla których dotychczasowy przebieg ulicy nie gwarantował dostatecznego miejsca na ich usytuowanie. Inwestor wskazał również, że nastąpi poprawa geometrii skrzyżowania, co zgodne z § 7 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Powyższe znajduje odzwierciedlenie na załączniku nr 1a oraz 2 do decyzji organu I instancji.

Analizując zmianę wniosku inwestora co do projektowanych linii rozgraniczających wyrażoną w piśmie z dnia 13 stycznia 2014 r. stwierdził, że należy wziąć pod uwagę fakt, skorygowania powierzchni działki wydzielonej pod lokalizację drogi. Zdaniem organu inwestor przeanalizował podnoszone przez skarżącą zarzuty, począwszy od wszczęcia postępowania na wniosek inwestora złożonego w dniu 9 lipca 2008 r., i w konsekwencji zmniejszył na jej korzyść obszar przeznaczony pod lokalizację tej drogi i jak wskazał: "Linie rozgraniczające przedstawiają projektowane granice terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz są jednocześnie liniami podziałów nieruchomości, których części weszły w skład terenu inwestycji". Zatem błędny jest pogląd skarżącej jakoby inwestor nie przewidywał żadnych "urządzeń technicznych bądź infrastruktury [...]".

Reasumując stwierdził, że niezbędne jest wywłaszczenie części nieruchomości skarżącej celem wykonania niezbędnej infrastruktury i elementów drogi, tak aby podwyższyć jej parametry techniczne, zwiększyć bezpieczeństwo oraz wyeliminować problem z zastojami wody na jezdni, również z korzyścią dla skarżącej, która z całą pewnością jako właściciel nieruchomości przylegającej, także jest uczestnikiem ruchu drogowego na ulicy [...]

W skardze na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o jej uchylenie, wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta m. W. z dnia [...] stycznia 2014 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 77 Kpa, polegające na niedokonaniem przez organy czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w szczególności nie przeprowadzenia przez organ odwoławczy żadnego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia czy poczynione przez organ I instancji ustalenia lokalizacji drogi gminnej na działce oznaczonej przed wydaniem decyzji organu I instancji nr [...] oraz ustalenia układu projektowanych linii rozgraniczających ulicy na działce nr [...], która - ma być jednocześnie linią podziału nieruchomości, której część weszła w skład terenu inwestycji i opinia burmistrza w tym zakresie są podyktowane potrzebą realizacji celu publicznego,

- art. 7, w zw. z art. 77, w zw. z art. 80 Kpa, z uwagi na niedokonanie przez organy czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego w zakresie uzasadnienia zróżnicowania szerokości budowlanej drogi na odcinku od ul. [...] do ul. [...], w szczególności wyznaczenie pasa drogowego na wysokości istniejącej działki nr ew. [...] o szerokości 14,50 m oraz niewłaściwe uznanie, iż poprawienie geometrii skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] ma zw. z działką nr [...] podczas gdy działka nr [...] nie jest zlokalizowana przy tym skrzyżowaniu, a jej poszerzenie nie przyczyni się do wyprostowania drogi. Ponadto w związku z nieprzeprowadzaniem przez organ postępowania dowodowego w zakresie czy uzasadnione jest objęcie wykupem także działki należącej do skarżącej nr [...], na której inwestor nie przewiduje żadnych urządzeń technicznych bądź infrastruktury [...] Zaś wskazane w uzasadnieniu decyzji cele w postaci wykonania brakującej infrastruktury podziemnej, np. w postaci wodociągu, przeniesienia istniejącej infrastruktury w postaci kabli i napowietrznej linii technologicznej oraz poprawy geometrii skrzyżowania i usytuowania elementów odwodnienia ulicy, są określone ogólnie, nie mają odzwierciedlenia w dokumentacji stanowiącej podstawę złożenia wniosku i wydania decyzji, nie są szczegółowo i precyzyjnie wskazane, w stopniu uzasadniającym weryfikację decyzji do zasadności i konieczności wywłaszczenia części nieruchomości skarżącej,

- art. 7, w zw. z art. 75 Kpa, poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i niepodjęcie niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym niewskazanie w jaki sposób poszerzenie pasa drogowego jedynie na odcinku drogi znajdującej się przy działce nr [...] przyczyni się do kompleksowego wykonania brakującej infrastruktury podziemnej,

- art. 7, w zw. z art. 75 Kpa poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w szczególności nie wyjaśnienie w jaki sposób ustalenia lokalizacji drogi gminnej na działce przed wydaniem decyzji organu I instancji nr [...] ma się przyczynić do odwadniania pasa drogowego,

- art. 80, w zw. z art. 107 § 3 Kpa poprzez uznanie, iż organ I instancji udowodnił, iż odwadnianie ul. [...] ma odbywać się poprzez sączki żwirowe, które mają być zlokalizowane w poboczu gruntowym pomimo braku tej informacji w decyzji ustalającej lokalizację drogi gminnej i analizie powiązania drogi stanowiącej załącznik nr 3 do ww. decyzji oraz uznanie, iż organ I instancji udowodnił, że zaprojektowane odwadnianie powierzchniowe w postaci sączków żwirowych, które mają być zlokalizowane w poboczu gruntowym znajdującym się na działce nr [...] przyczyni się do odwadniania drogi pomimo nieprzeanalizowania całego systemu odwadniania znajdującego się na tym terenie i nieustalenia, zarówno przez organ I jak i II instancji, czy z działki nr [...] istnieje możliwość połączenia się z systemem odwadniania drogi i nieudowodnienia, iż zaprojektowane odwadnianie powierzchniowe w postaci sączków żwirowych uzasadnia wyznaczenie pasa drogowego na wysokości istniejącej działki nr ew. [...] 14,50 m,

- art. 7, w zw. z art. 77 Kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału w tym nie wykazania, iż odjęcie właścicielskich praw skarżącej jest uzasadnione konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego i że nie istnieje możliwość odstąpienia od odjęcia,

- § 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż wydzielenie pasa drogowego na działce nr [...] spowoduje umieszczenie na ul. K. urządzeń odwadniania powierzchniowego, podczas gdy w decyzji o ustaleniu drogi gminnej oraz w załączniku nr 3 pt. Analiza powiązania drogi - ulicy K. - gminnej z innymi drogami publicznymi, do decyzji Prezydenta W. nr [...] nie ma projektu dotyczącego systemowego odwadniania drogi natomiast w nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w oparciu o uchylona decyzję o ustaleniu drogi gminnej z dnia [...] października 2008 r. stwierdzono jedynie w sposób ogólny i mało precyzyjny o umieszczeniu sączków żwirowych nie wykazując czy i w jaki sposób przyczyni się to do odwadniania drogi,

- art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie, w związku z nieuzyskaniem przez organ I instancji wymaganej opinii, w formie postanowienia,

- art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z podziałem nieruchomości z urzędu, pomimo niewykazania przez organ iż wskazany w zaskarżonej decyzji podział jest niezbędny do realizacji celu publicznego,

- art. 95 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z wydaniem decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...] pomimo braku ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustalając stan faktyczny Sąd stwierdza, że został on nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organu, jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że słusznie organ wskazał, że Prezydent W., zgodnie z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanymi w przedmiotowej sprawie, zobowiązany był wydać nową decyzję w przedmiocie lokalizacji drogi gminnej dla inwestycji polegającej rozbudowie ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...], dla działek gruntu oznaczonych przed wydaniem decyzji Prezydenta W. o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej z dnia [...] października 2008 r. nr ew. [...] i [...] w obrębie [...], położonych przy ulicy [...] w W. W szczególności w wyroku z 3 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 375/09 stwierdził, że "Nie przesądzając w jakimkolwiek zakresie trafności tych zarzutów Sąd stwierdza, że strona która traci w następstwie wydania orzeczenia administracyjnego uprawnienia właścicielskie w stosunku do swojej nieruchomości ma prawo domagania się od organu administracji dokładnego wykazania, że odjęcie jej praw jest uzasadnione konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego i że nie istnieje możliwość odstąpienia od tego odjęcia. Zgłaszane w toku postępowania wątpliwości strony w tym zakresie winny być przez organ wnikliwie wyjaśnione (...)".

Należy też podnieść, że - wbrew zarzutom skargi - o ile organ skonstatuje, że zasadna jest realizacja drogi w zgodne z przepisami szerokości, to przyjęcie określonych rozwiązań może być dopuszczalne. Rzecz w zidentyfikowaniu obiektywnych przesłanek uzasadniających przyjęcie określonych rozwiązań – wystąpienie istotnego interesu publicznego, który przeważyłby za ograniczaniem prawa własności.

Zauważyć w związku z tym trzeba, że inwestor w analizie powiązania drogi - ulicy [...] – gminnej z innymi drogami publicznymi, stanowiącą załącznik nr 3 do przedmiotowej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r., w punkcie 4 pt. "Linie rozgraniczające pas drogowy wyjaśnił, że: "Wydzielony pas drogowy pozwoli na wykonanie brakującej infrastruktury podziemnej np. wodociągu, przeniesienia istniejącej infrastruktury w postaci kabli i napowietrznej linii teletechnicznej oraz poprawę geometrii skrzyżowania, usytuowanie elementów odwodnienia ulicy". Wyjaśnienia te zawarł również organ I instancji w uzasadnieniu decyzji, w części dotyczącej charakterystyki inwestycji.

Wskazał również z czego wnika szerokość planowanej inwestycji. Zarówno bowiem w uzasadnieniu, jak i załączniku nr 3 pt. Analiza powiązania drogi - ulicy [...] - gminnej z innymi drogami publicznymi, do decyzji Prezydent W. Nr [...] r., że "wydzielony pas drogowy pozwoli na wykonanie brakującej infrastruktury podziemnej np. wodociągu, przeniesienia istniejącej infrastruktury w postaci kabli i napowietrznej linii teletechnicznej oraz poprawę geometrii skrzyżowania, usytuowanie elementów odwodnienia ulicy". Podał, że o ile sieć wodociągowa nie stanowi elementu drogi, o tyle odwodnienie pasa drogowego jest już wyposażeniem technicznym drogi, podobnie jak oświetlenie uliczne (kable i infrastruktura linii teletechnicznej) są niezbędnymi elementami do prawidłowego jej funkcjonowania i poprawy bezpieczeństwa (poprawa geometrii skrzyżowania). Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999 r. Nr 43, poz. 430, ze zm.), który mówi, że szerokość ulicy dla klasy drogi "D" jednojezdniowa 1x2 (m) wynosi minimum 10 metrów. Natomiast ust. 3 ww. rozporządzenia, stanowi że: "Szerokość ulicy, określona w ust. 1, powinna być odpowiednio zwiększona, jeżeli przewiduje się umieszczenie w tej ulicy większej liczby pasów ruchu, torowiska tramwajowego, ścieżek rowerowych, pasów lub zatok postojowych, pasów zieleni wysokiej lub urządzeń odwodnienia powierzchniowego".

W przedmiotowej sprawie wykonane ma zostać m.in. odwodnienie, co implikuje zwiększoną szerokość jezdni.

Wskazać zatem należy, że organ prawidłowo zidentyfikował obiektywnie istniejące przesłanki uzasadniające przyjęcie określonych rozwiązań drogowych.

Generalnie rzecz biorąc sama okoliczność, że wiąże się to z pewnymi ograniczeniami, co do swobody wyboru sposobu zabudowy (kubatura zabudowy, zorientowanie obiektu), a nawet co do utraty dotychczasowego przeznaczenia działki lub jej części nie mogą przesądzać o potrzebie odstąpienia od założenia realizacji drogi o parametrach umożliwiających sprawną komunikację i realizację urządzeń towarzyszących (w szczególności chodników). Przekonanie skarżącego, że nie jest konieczne zrealizowanie, odwodnienia, generalnie nie podziela prawodawca, wprowadzając obowiązek rezerwowania na drogi pasów gruntów zapewniających realizuje infrastruktury towarzyszącej (przewidywany minimalny pas drogi jest m.in. z tego powodu, podobnie jak ze względu na przewidzianą realizację kanalizacji deszczowej czy oświetlenia drogi publicznej, znacznie szerszy niż minimalny pas jezdni).

Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie, podobnie jak i pozostałych, wymienionych w skardze przepisów tej ustawy. Należy bowiem podzielić stanowisko organu, że inwestor przedłożył dokumentację wymaganą zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (karty 29 i nast. akt sprawy), powołując się wprost na przepisy tego aktu, stąd przez pryzmat tej ustawy należy oceniać prawidłowość przyjętych rozwiązań.

Odnośnie do zarzutu skarżących, iż przedmiotowa inwestycja spowoduje pomniejszenie ich działek i tym samym obniży ich wartość, należy wskazać, że przepisy specustawy nie uzależniają udzielenia zezwolenia na inwestycję od zgody właściciela działki, na której inwestycja ta jest planowana. Przejęcie nieruchomości lub jej części następuje bowiem z mocy prawa, jednak za odszkodowaniem. Decyzję ustalającą jego wysokość wydaje organ, który zezwolił na realizację inwestycji drogowej, w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja zezwalająca na realizację inwestycji stała się ostateczna, co wynika z brzmienia art. 12 ust. 4a i ust. 4b specustawy. Należy ponadto wskazać na treść art. 13 ust. 3 specustawy, zgodnie z którym w sytuacji, gdy przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi obowiązany jest do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.