Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1422/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) SWSA Kazimierz Bandarzewski SWSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2016 r. sprawy ze skarg A. F. i R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 października 2015 r, znak: [...] w przedmiocie zwrotu podania skargi oddala.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 października 2015 r., znak: [....] , wydanym na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 66 § 3 oraz art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednol. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej k.p.a.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( tekst jednol. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia A.F. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało w mocy postanowienia Starosty [....] z dnia 12 sierpnia 2015 r., znak: [....] . Postanowieniem tym organ pierwszej instancji orzekł o zwrocie A.F. podania zawierającego żądanie wydania decyzji administracyjnej o zaproponowaniu spadkobiercom F.T. nieruchomości zamiennej z zasobu nieruchomości Starostwa [....] za wywłaszczenie nieruchomości położonej w Z. przy ul. [....], stanowiącej pierwotnie parcele budowlaną nr [....] i parcele gruntową nr [....], dla której Sąd Rejonowy w Z. Wydział V Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste Kw Nr [....] i Kw Nr [....] , będącej na dzień 29 września 1960 r. własnością F.T. , zgodnie z art. 131 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ewentualnie o wydanie w tryb art. 129 ust. 5 tej ustawy decyzji ustalającej odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość oraz jego wypłatę na rzecz spadkobierców F.T.

W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wskazało, że pismem z dnia 13 czerwca 2015 r., ponowionym kolejnymi pismami z dat: 14 czerwca 2015 r., 15 czerwca 2015 r., 16 czerwca 2015 r., 17 czerwca 2015 r., A.F. wystąpił do Starosty [....] z powyższym żądaniem. Podnosił, że art. 131 ustawy o gospodarce nieruchomościami dopuszcza możliwość przyznania właścicielowi, którego objęto wywłaszczeniem, nieruchomości zamiennej z zachowaniem zasady ekwiwalentności świadczeń. Na wypadek, gdyby Starosta [....] nie dysponował odpowiednią nieruchomością, A.F. wnosił o wypłatę odszkodowania, o jakim mowa w art. 128 ust. 4 tej ustawy.

Wydając zaskarżone zażaleniem postanowienie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że aktualnie kwestie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowań z tego tytułu regulują przepisy ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst jednol. Dz. U. z 2015 r., poz. 782 z późn. zm. - dalej u.g.n.).

Zgodnie z art. 112 ust. 4 u.g.n., organem właściwym w sprawach wywłaszczenia jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. W myśl art. 129 ust. 1 u.g.n., odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 5. Stosownie do art. 129 ust. 5 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu: w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126; na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości; gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie.

Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy Starosta T. poinformował, że wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości nastąpiło umową sprzedaży, sporządzoną w formie aktu notarialnego dnia [....] 1960 r. Rep. Nr [....] , w związku z którą Przedsiębiorstwo Państwowe [....] w Z. nabyło za cenę 459.800,00zł. Od W.T. , Z.K. , R.T. i A.B. nieruchomość opisaną w księdze wieczystej Kw nr [....] , oznaczoną jako parcela budowlana l. kat. 1973 gm. kat. Z. o pow. 0,1423 ha oraz w księdze wieczystej Kw nr [....], oznaczoną jako parcela gruntowa l. kat. [....] gm. kat. Z. o pow.0,0045 ha. W § 6 zapisano, że " Umowa niniejsza zawarta zostaje w trybie ustawy z dnia 12.03.1958 roku Dz. U. 17 poz. 70 jako następstwo wszczętej przez Państwo akcji wywłaszczeniowej co do nieruchomości stanowiącej przedmiot umowy." Paragraf 3 umowy określał szczegóły płatności ceny za nabycie tejże nieruchomości.

Biorąc pod uwagę treść zgłoszonego przez wnioskodawcę żądania organ pierwszej instancji stwierdził, że dla dochodzenia roszczeń związanych z wykonaniem zobowiązań wynikających z powyższej umowy sprzedaży właściwa jest droga cywilnoprawna, regulowana przepisami ustaw z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny ( tekst jednol. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 – w skrócie k.c.) oraz z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednol. Dz. U. z 2014 r., poz.101 – w skrócie k.p.c.) a do rozpoznania spraw cywilnych właściwe są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie A.F. zarzucał rażące naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 75, 77 § 1-3, 78 §1, 80, 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz wnosił o dopuszczenie dowodów ze wskazanych przez niego decyzji, uzasadniając obszernie własne stanowisko.

Po streszczeniu w powyższy sposób dotychczasowego przebiegu czynności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wskazało, że w myśl art. 1 pkt 1 k.p.a. ustawa ta reguluje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. O tym czy określona sprawa jest sprawą rozstrzyganą w ten sposób decyduje odpowiedni przepis prawa materialnego. Indywidualny charakter sprawy oznacza, że dotyczy ona określonego podmiotu oraz konkretnych jego praw lub obowiązków.

Jak wynika z akt sprawy, zbycie przedmiotowych nieruchomości nastąpiło w drodze umowy zawartej przez strony w formie aktu notarialnego z dnia 29 września 1960 r. Rep. Nr [....] . Wskazany wyżej akt notarialny sporządzony został przed notariuszem i nie może być on uznany za decyzję administracyjną wydana przez organ administracji publicznej, co wynika wprost z ówcześnie obowiązujących przepisów.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70), ubiegający się o wywłaszczenie obowiązany jest przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości i w razie porozumienia zawrzeć z nim w formie prawem przepisanej umowę nabycia nieruchomości za cenę nie wyższą od ustalonej według zasad odszkodowania przewidzianych w niniejszej ustawie lub umowę zamiany nieruchomości według zasad tej ustawy. Umowa taka może być zawarta również w razie porozumienia stron w toku postępowania wywłaszczeniowego. Ustalenie ceny kupna nieruchomości następuje w oparciu o opinię biegłych z listy prezydium wojewódzkiej rady narodowej. W przypadku zawierania umowy zamiany przez przedsiębiorstwo państwowe wymagana jest zgoda ministra, któremu podlega przedsiębiorstwo, w stosunku do przedsiębiorstwa podległego prezydium wojewódzkiej rady narodowej – zgoda tego prezydium. Minister wyraża zgodę po porozumieniu się z prezydium wojewódzkiej rady narodowej.

W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją opisaną cytowanym przepisie. Ubiegający się o wywłaszczenie wystąpił do właściciela nieruchomości o dobrowolne jej odstąpienia, co nastąpiło w dniu 29 września 1960 r. poprzez zawarcie umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego. W sprawie objętej wnioskiem A.F. w ogóle nie doszło do rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej decyzją administracyjną, gdyż zawarcie umowy sprzedaży nie należy do przedmiotu postępowania administracyjnego, lecz jest załatwiane w drodze czynności cywilnoprawnej. Sprzedaż jest umową dwustronnie zobowiązującą uregulowaną w art. 535 i nast. k.c. Skutkiem umowy sprzedaży jest zobowiązanie się sprzedawcy do przeniesienia własności rzeczy lub prawa na kupującego oraz zobowiązanie się kupującego do zapłacenia sprzedawcy umówionej ceny. Świadczenie jednej strony jest więc odpowiednikiem świadczenia drugiej strony. Artykuł 1 k.p.c. zawiera definicję legalną terminu "sprawa cywila". Pod tym pojęciem rozumie się sprawy ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego, prawa pracy, ubezpieczeń społecznych oraz inne sprawy, do których przepisy Kodeksu znajdują zastosowanie z mocy ustaw szczególnych. Ustawodawca określa w ten sposób krąg spraw, które są rozpoznawane przez sądy w postępowaniu cywilnym na podstawie k.p.c.

Po wniesieniu przez osobę fizyczna żądania wszczęcia określonego postępowania administracyjnego obowiązkiem organu administracji publicznej jest dokonanie oceny formalnej i procesowej podania. Przez ocenę formalną należy rozumieć sprawdzenie, czy podanie odpowiada wymogom dla tego rodzaju pisma z art. 63 §1 k.p.a. Przez ocena procesową należ zaś rozumieć stwierdzenie istnienia przesłanek koniecznych do wszczęcia postępowania (art. 1 pkt 1 k.p.a. i art. 28 k.p.a.), w tym także ustalenie zdolności organu do prowadzenia postępowania w tej sprawie i wydania decyzji ( art. 19 i art. 27 k.p.a.). W przepadku negatywnej oceny złożonego podania ( wniosku), a zwłaszcza ustalenia, że sprawa objęta treścią żądania nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., czy też że podanie pochodzi od podmiotu niebędącego stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., bądź gdy została skierowana do organu niewłaściwego, obowiązkiem organu administracji publicznej jest podjęcie stosownych czynności procesowych określonych w k.p.a., w szczególności wezwanie strony do usunięcia braków formalnych podania, pozostawienie podania bez rozpoznania, przekazanie podania do organu właściwego, zwrot podania z odpowiednim pouczeniem.

W przypadku ustalenia, że sprawa objęta treścią podania nie dotyczy sprawy indywidualnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., mamy do czynienia z bezwzględna przeszkodą we wszczęciu postępowania.

Przepis art. 66 § 3 k.p.a. reguluje wyłącznie ustalenie braku właściwości w fazie wszczęcia postępowania. Jeżeli zatem organ stwierdzi, że sprawa nie podlega rozpatrzeniu w trybie administracyjnym, to konieczne jest zastosowanie się do dyspozycji zawartej w art. 66 § 3 k.p.a. oraz zwrócenie podania wnoszącemu pismo, co tez uczynił prawidłowo Starosta [....] wydając przedmiotowe postanowienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wskazało ponadto, że w świetle przedstawionych wyjaśnień oraz po zbadaniu wniosków dowodowych A.F. stwierdziło, że nie wnoszą one do sprawy żadnych nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone odrębnie dwoma skargami, złożonymi przez A;.F. – sygn. akt II SA/Kr 1422/15, oraz R.S. – sygn. akt II SA/Kr 1423/15.

Wnosząc terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 14 października 2015 r., znak: [....] , A.F. domagał się:

- stwierdzenia nieważności powyższego postanowienia wobec zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.,

- zobowiązania Starosty [....] do wydania na podstawie art. 128,129 i 131 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami decyzji o wypłacie odszkodowania za wywłaszczona nieruchomość bądź przyznania odpowiedniej nieruchomości zamiennej w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a.,

- zasądzenia zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Skarżący zarzucał rażące naruszenie art. 6 ,7, 8, 9 i 10 §1 k.p.a. oraz art. 7, 21 i 64 Konstytucji RP, a także podważenie przez organy obu instancji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 276/01.

Uzasadniając powyższe A.F. kwestionował zwrot podania dotyczącego przyznania odpowiedniej nieruchomości zamiennej albo ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, na podstawie powołanych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, na rzecz spadkobierców F.T. s. [....] zd. S. Wskazywał, że przestały istnieć przyczyny dokonywania wywłaszczenia dla Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, jak również warunki dla działań Urzędu Bezpieczeństwa, stosującego represje, przemoc fizyczną i psychiczną, w tym tortury cielesne w stosunku do byłych żołnierzy Armii Krajowej oraz oponentów politycznych. Podawał listę funkcjonariuszy Urzędu bezpieczeństwa, którzy zgodnie z ustaleniami IPN, pracowali w wywłaszczonej nieruchomości.

A.F. wskazywał następnie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie może być uznane za decydenta w sprawie rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do sygn. akt II SA/Kr 276/01, gdzie stwierdzono, że decyzja z 29 września 1960 r. wynika wprost z przepisów art. 6 ust. 1 i art. 7 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Wkroczenie w kompetencje Sądu i działanie sprzeczne z jego postanowieniem skarżący uznawał za przekroczenie uprawnień przez urzędnika i tym samym naruszenie art. 231 k.k., na którą to okoliczność wnioskował o dopuszczenie dowodu z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 276/01 oraz sześciu dalszych dokumentów wymienionych w uzasadnieniu skargi.

W dalszych rozważaniach A.F. zawarł obszerny wywód, w którym wskazywał na wywłaszczeniowy charakter decyzji z 29 września 1960 r., wydanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r., oraz na obowiązek stosowania instytucji zwrotu wywłaszczonych nieruchomości nie tylko do wywłaszczeń dokonanych na gruncie obecnie obowiązujących przepisów, ale także do takich przypadków z przeszłości. W tym kontekście akcentował, że powiązanie trybu nabycia przedmiotowej nieruchomości z podmiotem, którym był Urząd Bezpieczeństwa, działający pod nazwą Przedsiębiorstwo Państwowe [....] w Z. nakazuje uznać, że nabycie przedmiotowej nieruchomości miało miejsce na rzecz Skarbu Państwa i dokonane zostało na drodze administracyjnej. Zdaniem skarżącego w tej sytuacji należało również w trybie administracyjnym orzec o ustaleniu i wypłacie odszkodowania. Akceptacja przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. stanowiska Starosty [....] co do zwrotu podania, stanowi rażące naruszenie prawa.

Podsumowując skarżący podnosił, że uwzględnienie żądania skargi uzasadnia błędna konkluzji organu odwoławczego o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie wniosku o wypłatę odszkodowania z tytuły wywłaszczenia nieruchomości bądź przyznania nieruchomości zamiennej, w świetle istnienia decyzji organu pierwszej instancji o odmowie zwrotu tej nieruchomości.

Nadto A.F. zarzucał organom obu instancji naruszenie art. 73 k.p.a. poprzez odmowę udostępnienia dokumentów, w tym aktu notarialnego z podpisem F.T. , i z tym związaną niemożność korzystania przez stronę z praw gwarantowanych w art. 76a k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wnosiło o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

A.F. złożył po wniesieniu skargi, w jej uzupełnieniu, szereg pism, przekazywanych do akt sądowych bezpośrednio albo za pośrednictwem organu.

I tak :

- w piśmie z daty 26 listopada 2015 r. ponowił wnioski i zarzuty skargi oraz poprzednie jej motywy, podając dodatkowo argumenty mające świadczyć o pozornej jedynie realizacji celu o charakterze ogólnospołecznym przez przedmiotowe wywłaszczenia, a także mające wskazywać na niezachowania zasady równości stron umowy cywilnoprawnej, co należy ocenić jako wyraz przymuszonych oświadczeń woli złożonych przed notariuszem w dniu [....] 1960 r.

- w piśmie z dnia 4 grudnia 2015 r. informował, że Starosta [....] uznał swój błąd, przyznał rację skarżącemu i zmienił swe pierwotne stanowisko zarówno w kwestii zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, jak i w niniejszej sprawie. Na dowód powyższego skarżący przedstawił pismo organu z 20 listopada 2015 r., znak [....] ;

- w piśmie z dnia 5 grudnia 2015 r., zaznajomiony z odpowiedzią na skargę, skarżący ponowił poprzednie żądania. Wskazał po raz kolejny na sygnalizowaną już okoliczność zmiany stanowiska przez Starostę [....] , dowodem czego miała być treść pisma organu z 20 listopada 2015 r., znak: [....] , co zdaniem skarżącego stanowi o uchyleniu dotychczasowych decyzji odmawiających zwrotu nieruchomości oraz zwrotu niniejszego wniosku i jest również potwierdzeniem, że właściwym trybem rozpoznania zagadnień dotyczących decyzji wywłaszczeniowej z dnia 29 września 1960 r. Rep. [....] będzie droga administracyjna, a nie jak przyjmowano dotąd droga cywilnoprawna. Skarżący zarzucał też Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w N. naruszenie: art. 7, 21 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP; art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem 2, jak również trzech załączonych do pisma w kserokopiach wyroków sądów administracyjnych. Wskazywał, że organy administracji publicznej wbrew wymogom art. 76a k.p.a. pracują na kserokopiach dokumentów. Skarżący upatrywał też wadliwości działania i orzeczenia wydanego w niniejszej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w zaniechaniu dokonania ustaleń świadczących, że przedmiotowe wywłaszczenia maiło charakter decyzji administracyjnej z art. 104 k.p.a. Z uwagi na powyższe skarżący zarzucał naruszenie art. 7, 70, 75 i 77 k.p.a. oraz art. 1, 6, 9 i 10 k.p.a.;

- w innym piśmie, również z daty 5 grudnia 2015 r., A.F. ponowił wnioski skargi oraz w polemice ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. co do tego, że do wywłaszczenia doszło na drodze cywilnoprawnej , wskazywał na szereg okoliczności mających dowodzić nieskuteczności umowy uznawanej za podstawę przedmiotowego wywłaszczenia;

- w kolejnym piśmie, także z daty 5 grudnia 2015 r., skarżący złożył wnioski: o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z oryginału aktu notarialnego z dnia [....] 1960 r. Rep. [....] , podpisanego przez wszystkich właścicieli wywłaszczonej nieruchomości, oraz dowodów z aktów urodzenia tam wymienionych osób, zaopatrzonego w klauzulę prawomocności i wykonalności w rozumieniu art. 76a; o zażądanie takich dokumentów od Starosty [....] na wypadek, gdyby brak ich było w aktach sprawy; o przesłanie na adres skarżącego uwierzytelnionego za zgodność z oryginałem odpisu decyzji administracyjnej z dnia [....] 1960 r. Rep. [....] . Skarżący zarzucał, że nie dopuszczono go do zaznajomienia się z aktami sprawy przed wydaniem orzeczenia oraz odmówiono mu wydania odpisów z akt, co narusza przepisy art. 9 w zw. z art. 73 §1-2 k.p.a. Poddawał krytyce korzystanie przez organy administracji publicznej z kserokopii nieudolnie sfałszowanych dokumentów. Z uwagi na powyższe zarzucał kwalifikowane naruszenie art. 1, 6, 7, 10, 11, 20, 46, 77, 76a, 75 i 109 k.p.a.

- w piśmie z dnia 17 grudnia 2016 r. skarżący ponowił wnioski skargi, jak również streszczając zasadnicze motywy zaskarżonego postanowienia zarzucał dodatkowo, że Samorządowe Kolegium w N. analizując okoliczności przedmiotowej sprawy całą uwagę skierowało na ekspropriacyjność podstawy wywłaszczenia, natomiast w żaden sposób nie uwzględniło wadliwości formalnej postanowienia organu pierwszej instancji, albowiem jak dowodził ze wskazaniem na poglądy orzecznictwa, w sprawie należało wydać decyzję.

Wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 14 października 2015 r., znak: [....] , terminie otwartym dla skutecznego złożenia skargi przez A.F. , również R.S. domagał się:

- stwierdzenia nieważności powyższego postanowienia wobec zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.,

- zobowiązania Starosty [....] do wydania na podstawie art. 128,129 i 131 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami decyzji o wypłacie odszkodowania za wywłaszczona nieruchomość bądź przyznania odpowiedniej nieruchomości zamiennej w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a.,

- zasądzenia zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Skarżący zarzucał rażące naruszenie prawa, a to art. 6 ,7, 8, 9 i 10 §1 k.p.a. oraz art. 7, 21 i 64 Konstytucji RP, a także podważenie przez organy obu instancji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 276/01.

Uzasadniając powyższe kwestionował zwrot podania A.F. dotyczącego przyznania odpowiedniej nieruchomości zamiennej albo ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, na podstawie powołanych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, na rzecz spadkobierców F.T. s. [....] zd. S. Podnosił, że przestały istnieć przyczyny dokonywania wywłaszczenia dla Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, jak również warunki dla działań Urzędu Bezpieczeństwa, stosującego represje, przemoc fizyczną i psychiczną, w tym tortury cielesne w stosunku do byłych żołnierzy Armii Krajowej oraz oponentów politycznych. Podawał listę funkcjonariuszy Urzędu bezpieczeństwa, którzy zgodnie z ustaleniami IPN, pracowali w wywłaszczonej nieruchomości.

R.S. wskazywał następnie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. nie może być uznane za decydenta w sprawie rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do sygn. akt II SA/Kr 276/01, gdzie stwierdzono, że decyzja z 29 września 1960 r. wynika wprost z przepisów art. 6 ust. 1 i art. 7 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Wkroczenie w kompetencje Sądu i działanie sprzeczne z jego postanowieniem skarżący uznawał za przekroczenie uprawnień przez urzędnika i tym samym naruszenie art. 231 k.k., na którą to okoliczność wnioskował o dopuszczenie dowodu z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 276/01 oraz sześciu dalszych dokumentów wymienionych w uzasadnieniu skargi.

W dalszych rozważaniach R.S. zawarł obszerny wywód, w którym wskazywał na wywłaszczeniowy charakter decyzji z 29 września 1960 r., wydanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r., i obowiązek stosowania instytucji zwrotu wywłaszczonych nieruchomości nie tylko do wywłaszczeń dokonanych na gruncie obecnie obowiązujących przepisów, ale także do takich przypadków z przeszłości. W tym kontekście akcentował, że powiązanie trybu nabycia przedmiotowej nieruchomości z podmiotem, którym był Urząd Bezpieczeństwa, działający pod nazwą Przedsiębiorstwo Państwowe [....] w Z. , nakazuje uznać, że nabycie przedmiotowej nieruchomości miało miejsce na rzecz Skarbu Państwa i dokonane zostało na drodze administracyjnej. Zdaniem skarżącego w tej sytuacji należało również w trybie administracyjnym orzec o ustaleniu i wypłacie odszkodowania. Akceptacja przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. stanowiska Starosty [....] co do zwrotu podania, stanowi rażące naruszenie prawa.

Podsumowując skarżący podnosił, że uwzględnienie żądania skargi uzasadnia błędna konkluzji organu odwoławczego o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie wniosku o wypłatę odszkodowania z tytuły wywłaszczenia nieruchomości bądź przyznania nieruchomości zamiennej, w świetle istnienia decyzji organu pierwszej instancji o odmowie zwrotu tej nieruchomości.

Nadto skarżący zarzucał organom obu instancji naruszenie art. 73 k.p.a. poprzez odmowę udostępnienia dokumentów, w tym aktu notarialnego z podpisem F.T. , i z tym związaną niemożność korzystania przez stronę z praw gwarantowanych w art. 76a k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wnosiło o jej odrzucenia, względnie o oddalenie.

W uzasadnieniu powyższego stanowiska streściło stan sprawy, akcentując że R.S. nie był stroną postępowania, nie otrzymał wydanych postanowień, a zwrot podania dotyczył tylko interesu prawnego wnoszącego pismo A.F.

R.S. złożył po wniesieniu skargi, w jej uzupełnieniu, dwa pisma z dnia 5 grudnia 2015 r. :

- w pierwszym piśmie z tej daty wskazał na okoliczność zmiany stanowiska przez Starostę [....] , dowodem czego jest treść pisma organu z 20 listopada 2015 r., znak [....] , co zdaniem skarżącego stanowi o uchyleniu dotychczasowych decyzji odmawiających zwrotu nieruchomości oraz zaskarżonego zwrotu wniosku i jest również potwierdzeniem, że właściwym trybem rozpoznania zagadnień dotyczących decyzji wywłaszczeniowej z dnia 29 września 1960 r. [....] będzie droga administracyjna, a nie jak przyjmowano dotąd droga cywilnoprawna. Skarżący zarzucał też Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w N. naruszenie: art. 7, 21 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP; art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem 2; trzech załączonych do pisma w kserokopiach wyroków sądów administracyjnych. Wskazywał również, że organy administracji publicznej wbrew wymogom art. 76a k.p.a. pracują na kserokopiach dokumentów. Skarżący upatrywał nadto wadliwości działania i orzeczenia wydanego w niniejszej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w zaniechaniu dokonania ustaleń świadczących, że przedmiotowe wywłaszczenia maiło charakter decyzji administracyjnej z art. 104 k.p.a. Z uwagi na powyższe skarżący zarzucał naruszenie art. 7, 70, 75 i 77 k.p.a. oraz art. 1, 6, 9 i 10 k.p.a.;

- w kolejnym piśmie z daty 5 grudnia 2015 r., skarżący złożył wnioski: o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z oryginału aktu notarialnego z dnia [....] Rep. [....] , podpisanego przez wszystkich właścicieli wywłaszczonej nieruchomości, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności i prawomocności albowiem jak podał, nie dopuszczono go do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem orzeczenia oraz odmówiono mu wydania odpisów z tych akt; o zażądanie takiego dokumentu od Starosty [....] na wypadek, gdyby brak było go w aktach sprawy; o przesłanie na adres skarżącego uwierzytelnionego za zgodność z oryginałem odpisu decyzji administracyjnej z dnia 29 września 1960 r. [....] . Skarżący zarzucał też organom administracji publicznej naruszenie art. 10, 11, 20 i 75 k.p.a. albowiem nie został dopuszczony ani nawet powiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami jego sprawy.

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1423/15, na podstawie art. 111 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządził połączenie niniejszej sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą zarejestrowana do sygn. akt II SA/Kr 1422/15.

Powyższe sprawy po ich połączeniu zostały rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z dyspozycją art. 119 pkt 3 p.p.s.a. i art. 120 p.p.s.a

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje .

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

W sytuacji, gdy przedmiotem postępowania sądowadministracyjnego jest zaskarżalne w myśl art. 3 § 2 pkt 2 postanowienie organu administracji publicznej nierozstrzygające o istocie sprawy, kontrola ta ma charakter ograniczony i nie obejmuje niezwiązanych z nim bezpośrednio zagadnień materialnoprawnych i procesowych.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd oddala ją, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Artykuł 106 § 3 przewiduje, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W sprawie niniejszej nie zachodzą przesłanki uzasadniając przeprowadzenie postępowania uzupełniającego, o którym mowa w powyższym przepisie.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie organu drugiej instancji, którym na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 66 § 3 oraz art. 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia A.F. , utrzymano w mocy postanowienie Starosty [....] z dnia 12 sierpnia 2015 r., znak: [....] . Postanowieniem tym organ pierwszej instancji zwrócił A.F. podanie zawierające żądanie wydania decyzji administracyjne o zaproponowaniu spadkobiercom F.T. nieruchomości zamiennej z zasobu nieruchomości Starostwa [....] za wywłaszczenie nieruchomości położonej w Z. przy ul. [....] , stanowiącej pierwotnie parcele budowlaną nr [....] i parcele gruntową nr [....] , dla której Sąd Rejonowy w Z. Wydział V Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste Kw Nr [....] i Kw Nr [....] , będącej na dzień 29 września 1960 r. własnością F.T. , zgodnie z art. 131 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ewentualnie o wydanie w tryb art. 129 ust. 5 tej ustawy decyzji ustalającej odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość oraz jego wypłatę na rzecz spadkobierców F.T.

Stosowany w sprawie niniejszej art. 66 § 3 k.p.a. stanowi, że jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Ponadto zgodnie z § 4 tego artykułu, organ nie może jednak zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy.

Powyższa regulacja wskazuje, że organ, do którego wniesiono podanie, zwraca je wnoszącemu w formie postanowienia, między innymi wtedy, gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny. Zwrot podania następuje przed wszczęciem postępowania. To powoduje, że na wskazanym etapie z zasady nie stosuje się przepisów proceduralnych służących ustaleniu stron postępowania, czy wyjaśnieniu okoliczności tworzących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia dokonywanego decyzja administracyjną. Poczynienie ustaleń co do stanu faktycznego i prawnego sprawy, a następnie podjęcie w niej rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, należy do tzw. czynności merytorycznych, które muszą odpowiadać określonym standardom proceduralnym, czego konsekwencją jest znaczny stopień ich sformalizowania. Zrekonstruowanie stanu faktycznego sprawy odbywa się poprzez zgromadzenie stosownego materiału dowodowego oraz jego ocenę. Obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia tego stanu wynika z zasady ogólnej dochodzenia prawdy obiektywnej ujętej w art. 7 k.p.a. i jest rozwijany w dalszych przepisach stanowiących gwarancję realizację tej zasady, w szczególności o postępowaniu dowodowym, w tym art. 77 § 1 k.p.a. Podobnie, w szeregu przepisach rozwijana jest zasada czynnego udziału stron w postępowaniu, statuowana w art. 10 § 1 k.p.a.

Etap wcześniejszy, w którym nie obowiązują rygory właściwe dla fazy gromadzenia dowodów poprzedzającej merytoryczne orzekanie bywa określany, jako faza inicjatywna. Wiąże się ona z wszczęciem postępowania z urzędu lub na żądanie strony co oznacza przeprowadzenie jedynie czynności wstępnych, polegających przede wszystkim na badaniem treści i formalnej poprawności kierowanych do organu administracji podań, kwalifikacji procesowych wnoszących je podmiotów, a także zdolności prawnej organu do merytorycznego załatwienia sprawy - m.in. jego właściwości w sprawie. Z treści art. 61 § 3 k.p.a. i art. 61a k.p.a. można przy tym wyprowadzić wniosek, że żądanie strony powoduje wszczęcie postępowania jedynie wtedy, gdy pochodzi od osoby mającej status strony i zostało skierowane do organu właściwego w sprawie.

Obowiązek zwrotu podania powstaje wówczas, gdy z wniesionego pierwotnie podania bądź z podania uzupełniającego, stanowiącego rezultat wykonania obowiązku wezwania do usunięcia braków formalnych podania (art. 64 § 2 k.p.a.), wynika, że żądanie zawarte w podaniu dotyczy sprawy należącej do właściwości sądu powszechnego. Wydanie takiego orzeczenia nie jest pozostawione jedynie uznaniu organu, a założenie w takich warunkach podania nie rodzi skutku wszczęcia postępowania administracyjnego.

W doktrynie G. Łaszczyca wskazuje trafnie (Postanowienie administracyjne w ogólnym postepowaniu administracyjnym , monografia LEX 2012), że :

" Termin "sądy powszechne" występuje w języku prawnym w dwóch znaczeniach – ustrojowym (organizacyjnym) i funkcjonalnym. Pierwszym posługuje się przepis art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.). Norma ta wskazuje, że sądami powszechnymi są sądy rejonowe, sądy okręgowe oraz sądy apelacyjne. Oparciem dla ujęcia funkcjonalnego jest zaś regulacja art. 175 ust. 1 Konstytucji ("wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe") oraz art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych ("sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie nienależącym do sądów administracyjnych, sądów wojskowych oraz Sądu Najwyższego"). Można na tej podstawie przyjąć, że sprawa, w której właściwy jest sąd powszechny, to sprawa z zakresu wymiaru sprawiedliwości (wymiar pozytywny), nienależąca do właściwości sądów administracyjnych, wojskowych oraz Sądu Najwyższego (wymiar negatywny).

Stwierdzenie przez organ administracji publicznej, z istoty niewłaściwy w określonej sprawie (założenie to wynika z przepisu), że ta ostatnia nie należy także do właściwości sądu innego niż powszechny, nie oznacza jeszcze, że sąd powszechny jest w niej właściwy. Musi to być bowiem sprawa z zakresu wymiaru sprawiedliwości. Tak sformułowany wymóg zmusza zatem do określenia pozytywnej podstawy właściwości sądu powszechnego. Nie chodzi tu jednak o wskazanie konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowi podstawę rozstrzygnięcia oznaczonego stosunku prawnego (procesowego) spornego bądź niespornego (podstawa prawna może podlegać modyfikacji), lecz o oznaczenie rodzaju sprawy objętej "drogą postępowania przed sądem powszechnym" (problem dopuszczalności drogi sądowej), np. wskazania, że jest to sprawa cywilna w rozumieniu art. 1 k.p.c. (sprawa ze stosunku z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, sprawa z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w inna sprawach, do której przepisy kodeksu postępowania cywilnego stosuje się z mocy ustaw szczególnych) bądź sprawa z zakresu wykonania orzeczenia w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (art. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy, Dz. U. Nr 90, poz. 557 z późn. zm.)."

Zwracając podanie na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. organ nie ma obowiązku udzielania wnoszącemu podanie szczegółowych wskazówek co do formy, trybu czy przedmiotu powództwa albo względnie wniosku , jaki winien on wnieść do sądu.

Zastosowanie regulacji z art. 66 §3 k.p.a., nawet w przypadku stwierdzeniu ku temu podstaw, wyklucza w myśl § 4 jedynie sytuacja, w której uprzednio sąd powszechny uznał się w takiej sprawie za niewłaściwy.

Odnosząc powyższe ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy uznać, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydania postanowienie Starosty [....] z dnia 12 sierpnia 2015 r., znak: [....] , nie naruszają prawa.

Zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji słusznie skoncentrowały swoje rozważania na treści podania A.F. oraz wywiodły przy użyciu trafnych argumentów, że sprawa objęta podaniem należy do właściwości sądu powszechnego. W uzasadnieniu kontrolowanych postanowień prawidłowo wskazano na cywilnoprawny charakter roszczeń A.F. , czego nie niweczy okoliczność zawarcia notarialnej umowy sprzedaży z dnia [....] 1960 r. Rep. Nr [....] przedmiotowej nieruchomości, w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Oceniając podanie organy obu instancji nie były przy tym zobowiązane do wskazanie konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowi podstawę rozstrzygnięcia oznaczonego stosunku prawnego spornego bądź niespornego na gruncie prawa cywilnego, lecz mając na uwadze, że podstawę roszczeń stanowi zdarzenie polegające na zawarciu notarialnej umowy sprzedaż nieruchomości, uwzględniając charakter takich umów, słusznie uznały sprawę za należącą do spraw z zakresu prawa cywilnego, z uwagi na jej rodzaj. W ślad za tym przyjęły one prawidłowo, że sprawa ta objęta jest drogą postępowania przed sądem powszechnym. Wskazanie przez stronę w podaniu pewnych przepisów jako podstaw prawnych orzekania nie wiąże organów administracji publicznej przy ocenie ich właściwości do rozpatrzenia sprawy. Istotne znaczenie ma natomiast treść żądania podania powiązana z jego podstawą faktyczną, jak również przepisy kompetencyjne, zezwalające na rozstrzyganie spraw określonego rodzaju. Te właśnie okoliczności miano na uwadze przy wydaniu kontrolowanych postanowień.

Nadto organ drugiej instancji wyjaśnił skarżącemu prawidłowo znaczenie czynności wstępnych dokonywanych przed wszczęciem postępowania administracyjnego oraz skutki braku kognicji do rozpatrzenia sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej. Właściwie ocenił też liczne wnioski dowodowe skarżącego, jako niewnoszące do sprawy żadnych nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie.

Skarżący nie twierdził przy tym, że sąd powszechny odrzucił jego pozew np. o wydanie nieruchomości, o wykonania świadczenia z umowy wzajemnej, o jego waloryzację lub o odszkodowanie związane z jej zawarciem mające źródło w odpowiedzialności kontraktowej albo deliktowej, gdzie ważność aktu notarialnego podlega badaniu jako przesłanka rozstrzygnięcia. Również wśród wnioskowanych przez skarżącego, jako dowód dokumentów brak wskazującego na wystąpienie okoliczności objętych hipotezą art. 66 §4 k.p.a. Brak wśród tych dokumentów również decyzji administracyjnej o wywłaszczeniu, za którą nie może być uznany akt notarialny z dnia 29 września 1960 r. [....] .

Organ pierwszej instancji dodatkowo wskazał na fakt uprzedniego orzeczenia o żądaniu A.F. ustalenia i wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w postępowaniu znak: [....] , w ramach którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. już wcześniej zwracało uwagę skarżącego na przedmiotowe wywłaszczenie nie nastąpiło przez wydanie decyzji administracyjnej.

W aktach organu pierwszej instancji znajduje się kserokopia odpisu aktu notarialnego z dnia [....] 1960 r. Nr rep. [....] , potwierdzona za zgodność z oryginałem dokumentu znajdującego się w aktach sprawy [....] przez mgr A.B. Inspektora Referatu Gospodarki Mieniem Skarbu Państwa Starostwa Powiatowego w Z. Z kserokopii tej wynika, że zgodność odpisu z oryginałem aktu notarialnego Rep. Nr [....] sporządzonego w Państwowym Biurze Notarialnym w Z. przed notariuszem dr [....] został stwierdzona przez "Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych dnia 4 września 2014 r." pieczęcią okrągłą wraz podpisem starszego sekretarza sądowego W.B. , działającego z up. Przewodniczącego Wydziału , a odpis wydano dla Skarbu- Państwa – Starosty [....] . Taki dokument jest wystarczający dla rozpoznania przedmiotowego wniosku.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga A.F. nie zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu – jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga R.S. podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. albowiem wyżej wymieniony nie posiada interesu prawnego, w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., w zaskarżeniu zwrotu podania osoby trzeciej, które nie było przez niego składane. Legitymacja ta nie wynika również z przepisów szczególnych (art. 50 § 2 p.p.s.a.).

W świetle art. 200 i nast. p.p.s.a., z uwagi na oddalenie skarg, brak podstaw do zasądzenia na rzecz skarżących od organu administracji publicznej zwrotu kosztów postępowania sądowego.