Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1277/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 2 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący R. K. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu skargę na decyzję tego organu z dnia 2 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej.

W złożonej skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie w oparciu o wniosek skarżącego oraz materiał dowodowy sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu (czynności) spoczywa na stronie skarżącej (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 495/04).

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339). Zasadniczo więc cechy wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności administracyjnej może jednak polegać także na czasowym zawieszeniu skutków prawnych wynikających z rozstrzygnięcia zawartego w danym akcie bądź wywołanych dokonaniem określonej czynności.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jej skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej. Decyzja ta zawiera jedynie negatywne rozstrzygnięcie co do możliwości zastosowania ulgi w postaci umorzenia nałożonej wcześniej na stronę kary pieniężnej. W szczególności zaś nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze obowiązków materialnoprawnych skarżącego.

W związku z powyższym skuteczność zaskarżonej decyzji nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja nie nakłada bowiem na skarżącego żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji. Możliwość przeprowadzenia ewentualnej egzekucji nie wynika z faktu wydania przedmiotowej decyzji, lecz wcześniejszej decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, wobec czego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.