Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1450/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sędziowie WSA Jacek Fronczyk Adam Lipiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. sprawy ze skargi P. S. oraz I. J. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

P. S. i I. J. zwrócili się do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej:

1. Czy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej prowadzi repertorium, rejestr lub inny dokument stanowiący ewidencję dokumentów wpływających do Ministra Transportu. Jeżeli tak – strona wniosła o wskazanie zasad udostępniania danych w nim zawartych;

2. Czy Minister prowadzi repertorium, rejestr lub inny dokument stanowiący ewidencję dokumentów wysyłanych przez Ministra. Jeżeli tak – strona wniosła o wskazanie zasad udostępniania danych w nich zawartych;

3. Czy Minister prowadzi repertorium, rejestr lub inny dokument stanowiący ewidencję dokumentów wpływających do Ministra od P. "[...]". Jeżeli tak – strona wniosła o wskazanie zasad udostępniania danych w nich zawartych;

4. Czy Minister prowadzi repertorium, rejestr lub inny dokument stanowiący ewidencję dokumentów wysyłanych przez Ministra Transportu do P. Jeżeli tak – strona wniosła o wskazanie zasad udostępniania danych w nich zawartych;

5. W związku z udzieloną informacją iż: "skutkiem działań w ramach sprawowanego nadzoru było m. in. złożenie na ręce Ministra szczegółowych informacji i wyjaśnień w sprawie, które P. następnie kilkukrotnie aktualizował", strona wniosła o: (i) udostępnienie złożonego na ręce Ministra przez P. dokumentu zawierającego "szczegółowe informacje i wyjaśnienia w sprawie", o których mowa powyżej, (ii) udostępnienie wszystkich dokumentów, w których P. wyżej wskazane informacje i wyjaśnienia następnie aktualizował;

6. W związku ze składanym przez P. na ręce Ministra "szczegółowymi informacjami i wyjaśnieniami" i ich następczym aktualizowaniem przez , strona wniosła o informację, czy Minister zlecił sporządzenie opinii prawnej lub opinii prawnych przez: (i) osoby świadczące usługi doradztwa prawnego, (ii) Departament Prawny Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, (iii) zewnętrzną kancelarię świadczącą usługi z zakresu doradztwa prawnego (iv) Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa – i jeżeli tak, strona wniosła o udostępnienie wszystkich otrzymanych opinii prawnych;

7. W związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) ustawy o dostępie do informacji publicznej, strona wniosła o udostępnienie treści wszystkich ocen dokonanych przez Ministra w okresie 2011 – 2013 w przedmiocie: (i) działalności P., (ii) sporu pomiędzy P. i B. z siedzibą w W.

W dniu [...] kwietnia 2013 r. Minister skierował do P. pismo o zajęcie stanowiska. P. pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. poinformował, iż w jego ocenie żądanie stron w zakresie pkt 5-7 wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. dotyczy informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Dodatkowo P. poinformował Ministra, iż ochrona informacji w P. uregulowana jest w dokumencie "Zasady, Ochrona informacji w P.", wprowadzonym zarządzeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Naczelnego Dyrektora P. Zgodnie z zawartym w ww. dokumencie Wykazem rodzajów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa składane do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej sprawozdania z działalności P. stanowią informacje chronione w P. Dokumenty te były także objęte ochroną zgodnie z wcześniej obowiązującym zarządzeniem Naczelnego Dyrektora P. nr [...] z dnia [...].03.2010 r. Zasady ochrony informacji w P. przewidują stosowny tryb postępowania z takimi informacjami celem zachowania ich poufności, w tym w zakresie przechowywania, kopiowania, udostępniania wewnątrz P. i na zewnątrz. P. potwierdziło, iż do przedmiotowych dokumentów stosowane były ww. zasady mające na celu zachowanie tych dokumentów w poufności. Jednocześnie poinformowało, iż sprawozdania z działalności zawierają informacje posiadające wartość gospodarczą stanowiące z tego względu tajemnicę przedsiębiorstwa P. w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503, z późń. zm.).

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., działając na postawie art. 16 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) oraz art. 104 kpa odmówił udostępnienia informacji publicznej w części:

1. dotyczącej przedstawienia dokumentów przedstawionych Ministrowi właściwemu ds. transportu przez P. i ich aktualizacji (pkt 5 wniosku z dnia [...] lutego 2013 r.);

2. dotyczącej wszystkich otrzymanych opinii prawnych w związku z zaistniałym sporem (pkt 6 wniosku);

3. wszystkich ocen dokonanych przez Ministra Transportu w okresie 2011 - 2013 w przedmiocie działalności P. i sporu pomiędzy P. a B. z siedzibą w W. (pkt 6 wniosku).

W pozostałej części wniosku (pkt 1 – 4) Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] poinformował wnioskodawców, że w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej obowiązuje obecnie system rejestracji pism – elektroniczny system obiegu dokumentów ESOD. Rejestrowane są w nim zarówno pisma wchodzące, jak i wychodzące z Ministerstwa, w tym również te kierowane bezpośrednio do i od Ministra. Tym samym nie jest prowadzona odrębna rejestracja, ewidencja pism przychodzących i wychodzących od poszczególnych adresatów.

Pismem z dnia [...] maja 2013 r. wnioskodawcy wnieśli do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżając w całości decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...].

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...]:

1. uchylił zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji w części dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie:

a) udostępnienia wszystkich dokumentów, w których P. informacje i wyjaśnienia, o których mowa w pkt 5. (i) wniosku, aktualizował (pkt 5. (ii) wniosku z dnia [...] lutego 2013 r.);

b) udzielenia odpowiedzi, w związku ze składanymi przez P. na ręce Ministra "szczegółowymi informacjami i wyjaśnieniami" i ich następczym aktualizowaniem przez P., na pytanie: czy Minister zlecił sporządzenie opinii prawnej lub opinii prawnych przez: (i) osoby świadczące usługi doradztwa prawnego, (ii) Departament Prawny Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, (iii) zewnętrzną kancelarię świadcząca usługi z zakresu doradztwa prawnego, (iv) Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa oraz wniosku o udostępnienie wszystkich otrzymanych opinii prawnych (pkt 6 wniosku z dnia [...] lutego 2013 r.);

c) ocen dokonanych przez Ministra Transportu w przedmiocie: (ii) sporu pomiędzy P. i B. z siedzibą w W. (pkt 7. (ii) wniosku z dnia [...] lutego 2013 r.);

2. utrzymał zaskarżoną decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] w części dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie:

a) złożonego na ręce Ministra Transportu przez P. dokumentu zawierającego "szczegółowe informacje i wyjaśnienia w sprawie" (pkt 5 (i) wniosku z dnia [...] lutego 2013 r.);

b) ocen dokonanych przez Ministra Transportu w okresie 2011 - 2013 w przedmiocie (i) działalności P. (pkt. 7 (i) wniosku z dnia [...] lutego 2013 r.);

Organ wyjaśnił, że na dzień złożenia przez skarżącego wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej we wnioskowanym zakresie, P. nie aktualizował przekazanej Ministrowi informacji dotyczącej prowadzonego sporu pomiędzy P. a B. Ponadto organ nie zlecał, w związku ze złożoną przez P. informacją w przedmiotowej sprawie, sporządzenie opinii prawnej lub opinii prawnych przez osoby świadczące usługi doradztwa prawnego, Departament Prawny Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, zewnętrzną kancelarię świadczącą usługi z zakresu doradztwa prawnego, Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa. Minister nie posiada także w swojej dokumentacji udokumentowanej oceny w przedmiocie sporu pomiędzy P. i B. z siedzibą w W. A zatem przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w powyższych zakresach było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia w tej części postępowania pierwszej instancji.

Odnosząc się natomiast do części rozstrzygnięcia, w której utrzymał w mocy decyzję I Instancji, organ wyjaśnił, że prawdopodobnym jest, że dokumenty te byłby wykorzystane przez wnioskodawców przeciwko P. w toczących się postępowaniach sądowych, co mogłoby wpłynąć na jego wynik. Organ wyjaśnił, że wnioskodawcy są pełnomocnikami procesowymi spółki B., będącej stroną w toczących się sporach sądowych z P. dotyczących wypowiedzenia przez P. umów najmu na lokale komercyjne w P. w W. Pisma, o udostępnienie których występują wnioskodawcy zawierają informacje w zakresie prowadzonych powyższych postępowań sądowych. B. informuje natomiast o sporze prowadzonym z P. inne podmioty, w sposób, który może być uznawany za czyn nieuczciwej konkurencji stypizowany w art. 14 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W tym zakresie organ powołał się na ocenę Sądu Okręgowego w W. dokonaną w postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie [...].

Ponadto, organ odnosząc się do wniosku w części dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie ocen dokonanych przez Ministra w okresie 2011 - 2013 w przedmiocie działalności P. zauważył, iż - dokonując oceny działalności przedsiębiorstwa za 2011 r. opierał się na informacjach przekazanych przez P., zawartych w Sprawozdaniu z działalności za 2011 r. P. poinformował Ministra, iż powyższe sprawozdanie stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa w myśl ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503, z późń. zm.). W związku z powyższym organ stwierdził, że nie widzi możliwości udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie. Jednocześnie wskazał, że nie otrzymał od P. sprawozdania z jego działalności za 2012 i 2013 r. W związku z czym działalność P. w tych latach nie została jeszcze poddana ocenie.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P. S. i I. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w części w której Minister utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r., odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie:

← złożonego na ręce Ministra dokumentu zawierającego "szczegółowe informacje i wyjaśnienia w sprawie" oraz

← ocen dokonanych przez Ministra w okresie 2011-2013 w przedmiocie działalności P. (dalej jako "P.").

Zaskarżonej decyzji zarzucili oni naruszenie art. 5 ust. 1-3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, art. 31 ust. 3 w związku z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 7 w zw. z art. 107 § 1 i 3 kpa. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części oraz o uchylenie utrzymanej nią w części decyzji Ministra Transportu z dnia [...] kwietnia 2013 r.

W uzasadnieniu skarżący wskazali m. in., że nawet w razie przyjęcia, iż wnioskowane przez nich dokumenty zawierają częściowo informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa P. (czemu skarżący zaprzeczają), istniała możliwość udostępnienia wnioskowanych dokumentów po dokonaniu anonimizacji treści niepodlegających – zdaniem organu – udostępnieniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach.

Na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. Sąd, po rozpoznaniu wniosku P. z siedzibą W., dopuścił przedsiębiorstwo do udziału w sprawie w charakterze uczestnika.

Następnie w dniu [...] stycznia 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo uczestnika postępowania, w którym wskazano, że wbrew twierdzeniom skarżących Minister Transportu prawidłowo wykazał, że informacje publiczne, których udostępnienia żądają skarżący, objęte są tajemnicą przedsiębiorcy. Ponadto uczestnik wskazał na nadużycie przez skarżącego prawa dostępu do informacji publicznej. Wyjaśnił, że skarżący są pełnomocnikami spółki B. pozostającej w sporze sądowym z P. Spór dotyczy skuteczności wypowiedzenia przez P. spółce B. jedenastu umów najmu lokali na [...]. Łączna wartość dochodzonych przez strony roszczeń wynosi kilkaset milionów złotych, a w ramach sporu zostało zainicjowane kilkanaście procesów sądowych oraz kilkadziesiąt postępowań zabezpieczających. W świetle powyższego oczywistym, jest, że pełnomocnicy B. występują ze znaczną ilością wniosków o udostępnienie informacji publicznej zarowno do Ministra Transportu, jak i do P., w celu wykorzystania poufnych informacji na użytek toczących się bądź mogących toczyć się w przyszłości procesów sądowych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga P. S. i I. J. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

W rozpoznawanej sprawie istotnie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy. Powyższe kwestie są bezsporne, ponieważ Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, natomiast żądane informacje mają charakter informacji publicznych.

Natomiast sporna jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W myśl art. 5 cytowanej ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

W niniejszej sprawie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmawiając udostępnienia wnioskodawcom żądanych informacji, powołał się na tajemnicę przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 11 ust 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., nr 153, poz.1503 ze zm.) przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Z powyższego powyżej przepisu wynika, że aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie art. 11 ust 4 ustawy – stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: a) poufności, b) braku ujawnienia, c) zabezpieczenia informacji.

Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Nie może być bowiem poufną informacja, co do której nie podjęto żadnych środków w celu zabezpieczenia jej poufności; informacja "ujawniona do wiadomości publicznej" nie może być poufna, nawet gdyby podjęto środki dla zabezpieczenia jej poufności na podstawie mylnego przekonania, że jest chroniona przez ustawę jako tajemnica przedsiębiorstwa. Jeżeli informacja jest powszechnie dostępna i w żaden sposób niezabezpieczona, takiej kontroli nie ma, ergo informacja nie ma charakteru tajemnicy przedsiębiorstwa. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując cytowany art. 11, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717).

Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. (por wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 511/13, pub LEX nr 1368966).

W doktrynie przyjmuje się że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji." (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Informację poufną można zatem uznać za tajemnicę, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów, wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. Dla zrealizowania przesłanki "niezbędne działania" należy podjąć fizyczne środki ochrony (nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne) (...). W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesadzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie (tamże).

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, Minister podjął wszelkie niezbędne kroki do zbadania sprawy wystąpił do P. z pytaniem, czy żądane dokumenty stanowią tajemnice przedsiębiorcy, odpowiedź taką uzyskał i na tej podstawie, po przeprowadzeniu własnego postępowania, przedstawił wystarczające argumenty i dowody uzasadniające odmowę udostępnienia żądanych informacji. Wskazał, że do żądanych dokumentów stosuje się "Zasady, Ochrona informacji w P.", wprowadzone zarządzeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Naczelnego Dyrektora P., mające na celu zachowanie tych dokumentów w poufności. Zgodnie bowiem z zawartym w ww. dokumencie Wykazem rodzajów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa składane do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej sprawozdania z działalności P., posiadające wartość gospodarczą, stanowią informacje chronione w P.

Nie ulega wątpliwości, że Minister wykazał również iż przedsiębiorca (P.) podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności przedmiotowych dokumentów – objął je bowiem aktem wewnętrznym zatytułowanym "Zasady, Ochrona informacji w P." i informował o tym fakcie organ już wcześniej – pismami z dnia [...] i [...] marca 2013 r., zanim jeszcze Minister wystąpił do przedsiębiorcy z zapytaniem.

Należy też zgodzić się z uczestnikiem postępowania, że organ słusznie zauważył, iż dokumenty, których żądają skarżący zostały przekazane przez P. tylko i wyłącznie legitymowanemu adresatowi – tj. Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Ponadto sprawozdania z działalności P. mają charakter obiektywnie poufny, tj. są niedostępne dla osób trzecich niebędących adresatami tych dokumentów; w szczególności osoby trzecie nie mają możliwości uzyskania dostępu do sprawozdań z działalności P. w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podjęcia szczególnych starań w tym celu. Sprawozdania z działalności P. to specyficzne dokumenty, których obowiązek sporządzenia oraz przedłożenia tylko i wyłącznie Ministrowi Transportu przewiduje regulacja szczególna - art. 23 ustawy o P. Sprawozdania z działalności P. nie są tożsame ze sprawozdaniami z działalności spółek handlowych, jakie sporządza zarząd tej spółki oraz składa je w rejestrze sądowym, licząc się z tym, że każdy może mieć do nich dostęp z uwagi na jawność krajowego rejestru sądowego. Z uwagi na to, że oceny działalności P. sporządzane przez Ministra Transportu są powiązane treściowo ze sprawozdaniami z działalności P. należy uznać, że tajemnica przedsiębiorcy rozciąga się również na te dokumenty.

Zatem organ, w ocenie Sądu, wykazał zaistnienie przesłanek określonych w art. 11 ust 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Stąd też powołanie się przez organ na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa w pełni uzasadnia odmowę udostępnienia skarżącym żądanych informacji i wydanie, w oparciu o art. 16 w zw. z art. 17 i w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzji.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniu skarżących organ przeprowadził bowiem własne postępowanie wyjaśniające, oparte w znacznej mierze na stanowisku P., jednak w ocenie Sądu, takie działanie było uzasadnione. Skoro przedsiębiorca – właściciel wytworzonych dokumentów, a jednocześnie autor nadanej tajemnicy przedsiębiorstwa ocenił, że żądane informacje mają charakter poufny to organ nie ma podstawy do negowania tego stanowiska. Organ mógł jedynie ocenić, czy dokumenty te rzeczywiście zostały oznaczone przez P. jako tajemnica przedsiębiorcy i zażądać w tym zakresie zajęcia stanowiska przez przedsiębiorcę, co też uczynił. Niezasadne jest również twierdzenie skarżących, ze organ mógł udostępnić kserokopie żądanych dokumentów po dokonaniu aniominizacji treści niepodlegających udostępnieniu. Organ wyraźnie wskazał bowiem, że wszystkie zawarte we wnioskowanych dokumentach informacje i dane są ściśle powiązane i nie można dokonać w tym zakresie usunięcia (zanominizowania) treści niepodlegających udostępnieniu.

Konkludując w ocenie Sądu, organ prawidłowo przeprowadził, zbadał i ocenił sprawę a następnie wydał rozstrzygnięcie, które odpowiada prawu, dlatego też skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.