Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1021/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.41 ust.2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ludwik Żukowski Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 1008/06 w sprawie ze skargi W. O. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 29 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 1008/06, oddalił skargę W. O. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W., Nr [...] z dnia [...], wydany na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwalniający ze służby w Policji nadkomisarza W. O. - Naczelnika Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w W., z dniem 31 sierpnia 2006 r., z powodu upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, tj. od dnia 15 czerwca 2005 r. Rozkazowi temu nadany był na podstawie art. 108 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności z powołaniem na interes społeczny wyrażający się tym, że po ponad roku niewykonywania przez niego obowiązków służbowych zaistniała konieczność powierzenia jego obowiązków innemu policjantowi i dokonania natychmiastowych przesunięć etatowych służących zapewnieniu sprawnej realizacji zadań jednego z wiodących pionów Policji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, wynika, iż policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.

W sprawie jest niesporne, że skarżący zaprzestał służby z powodu choroby z dniem 15 czerwca 2005 r. i od tego terminu nieprzerwanie do 31 stycznia 2006 r., a następnie od dnia 2 lutego 2006 r. do dnia 1 lipca 2006 r. był niezdolny do służby z powodu choroby. Fakt ten potwierdziły przedłożone przez niego za ten okres zwolnienia lekarskie.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. w przedmiotowej sprawie nie doszło do przerwania przez W. O. rocznego zaprzestania służby z powodu choroby. W dniu 1 lutego 2006 r. nie podejmował on żadnych czynności służbowych i służby nie wykonywał. Wyjazd do sądu celem złożenia zeznań w charakterze świadka nie jest bowiem wykonaniem służby. Złożenie zeznań jest bowiem związane z obowiązkiem stawienia się na wezwanie sądu i nie może być traktowane jako wykonywanie służby, nawet wówczas, gdy ma ono związek z wcześniejszym wykonywaniem przez policjanta obowiązków służbowych. Przepisy prawa nie pozwalają na dopuszczenie do służby policjanta, który przebywał na zwolnieniu lekarskim trwającym ponad 30 dni - do czasu poddania się kontrolnym badaniom lekarskim, na które kierują przełożeni. Podstawą dopuszczenia do czynności służbowych w takiej sytuacji jest przedłożenie zaświadczenia lekarskiego o zdolności do służby.

Organ odwoławczy uznał również, iż nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której podniósł on, iż w sprawie nie wystąpiła podstawowa przesłanka warunkująca zwolnienie ze służby w przypadku upływu 12-miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby, art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.

W dniu 1 lutego 2006 r. w godzinach rannych stawił się do służby i powiadomił pełniącego służbę dyżurnego, że udaje się do Sądu Okręgowego w O. na wezwanie do stawiennictwa w charakterze świadka. Tego dnia był zdrowy, zdolny do czynności służbowych i nie miał zwolnienia lekarskiego.

Skarżący zarzucił także, iż brak było podstaw prawnych do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności a wydany rozkaz był niewykonalny w dniu jego wydania i "jego wykonalność ma charakter trwały". W odczuciu odwołującego się organ pierwszej instancji nie wyjaśnił jak długo będzie trwało jego leczenie i od kiedy możliwe byłoby podjęcie przez niego obowiązków służbowych, czym naruszył art. 7 k.p.a. Ponadto, wskazał, że rozkaz personalny o zwolnieniu go ze służby wydano podczas, gdy nie był jeszcze prawomocny rozkaz nr [...], na mocy którego został on przywrócony na wyższe stanowisko służbowe. Zarzucił także, iż w rozkazie personalnym nr [...] zwalniającym go ze służby nie wypowiedziano się w zakresie przyznania nagrody rocznej za rok 2006. Kolejny zarzut wskazywał na to, iż przy wydawaniu decyzji "brano pod rozwagę dokumenty pozyskane nielegalnie, w działaniach pozaprawnych", podejmowanych wobec jego osoby.

Dodatkowo skarżący wniósł o zobowiązanie Komendy Powiatowej Policji w W. do przedłożenia oryginału listy obecności funkcjonariuszy w służbie KPP w W. za miesiąc luty 2006 r.

Komendant Wojewódzki Policji w O. w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W dniu 14 lutego 2007 r. pełnomocnik Komendanta przedłożył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię listy obecności funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w W. za miesiąc luty 2006 r., a następnie załączył oryginał tejże listy. Jednocześnie wskazał, iż nie znajduje potwierdzenia stanowisko skarżącego stwierdzające, iż w dniu 1 lutego 2006 r. podpisał on listę obecności. Zdaniem organu z analizy listy obecności wynika, iż w tym dniu widnieje jedynie wpis "S.O. Olsztyn" oraz nadpisane nad tym stwierdzeniem "Nn", co może oznaczać jedynie to, że ten dzień należy traktować jako nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie. Takie stwierdzenie świadczyć może także o braku wiedzy organu, iż skarżący w tym dniu stawiał się w Sądzie. W przeciwnym razie pracodawca usprawiedliwiłby ten dzień. W ocenie pełnomocnika organu, niezależnie od przyczyny wpisania na listę obecności "Nn" oczywiste jest, iż w dniu 1 lutego 2006 r. skarżący ani nie pełnił służby, ani nie zgłosił do niej gotowości. Zamierzał jedynie w sposób świadomy dokonać w swoim rozumieniu przerwania biegu okresu 12 miesięcy faktycznego zaprzestania służby, celem uniemożliwienia zwolnienia go ze służby na tej podstawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, iż udokumentowana czasowa niezdolność W. O. do służby spowodowana chorobą trwała od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 1 lipca 2006 r. Nie przedstawił on zwolnienia lekarskiego jedynie na dzień 1 lutego 2006 r. Z faktu tego wywodził, iż 12-miesięczny okres zaprzestania służby z powodu choroby został przerwany. Tego dnia podjął bowiem obowiązki związane ze służbą, polegające na stawieniu się w Sądzie w charakterze świadka.

W ocenie Sądu pierwszej instancji nie można utożsamiać spełnienia przez świadka obowiązku wynikającego z przepisów o postępowaniu karnym z wykonywaniem czynności służbowych funkcjonariusza Policji. Sam fakt, że skarżący nie przedłożył na dzień 1 lutego 2006 r. zwolnienia lekarskiego o niezdolności do służby z powodu choroby nie świadczy jeszcze o odzyskaniu tej zdolności, tym bardziej, że przedkładane przez niego zwolnienia lekarskie pochodzą od lekarza tej samej specjalności, a w uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że leczenie zakończył we wrześniu 2006 r.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro skarżący po okresie kilkumiesięcznej nieobecności w pracy nie przedłożył zwolnienia lekarskiego na jeden dzień, a następnie otrzymywał zwolnienia lekarskie dające łącznie okres 12 miesięcy, to nie można uznać, że ten dzień przerwał bieg terminu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Skarżący nie przedłożył zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego odzyskanie zdolności do służby, zaś wezwania komisji lekarskiej w celu poddania się badaniom lekarskim ignorował. Wobec takiego zachowania skarżącego zarzut skargi, że organy nie dążyły do wyjaśnienia kiedy odzyska on zdolność do pełnienia służby jest niezasadny.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii podpisania listy obecności Sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro w dniu 1 lutego 2006 r. nie podjął on obowiązków służbowych, to fakt podpisania przez niego listy obecności pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd pierwszej instancji uznał również, iż organy obu instancji wykazały motywy zwolnienia skarżącego ze służby uzasadniając nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Nieobecność W. O. w służbie przez okres ponad 12 miesięcy zdezorganizowała pracę podstawowego pionu Policji do tego stopnia, że należało zwolnić go ze służby, aby dokonać przesunięć kadrowych i w celu zapewnienia sprawnego działania Policji jak najszybciej powierzyć jego obowiązki innemu funkcjonariuszowi Policji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji takie zdecydowane posunięcie kadrowe było jak najbardziej uzasadnione, zwłaszcza, że braki w pełnej obsadzie Policji spowodowane długotrwałą nieobecnością skarżącego (nawet gdy nieobecność policjanta w służbie nie była przez niego zawiniona) utrudniają właściwy proces organizacji tej służby, a w konsekwencji godzą w bezpieczeństwo mieszkańców zamieszkałych na terenie działania Komendy Powiatowej Policji w W..

Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest podnoszony w skardze argument, że w dacie wydania przez organ pierwszej instancji rozkazu o zwolnieniu ze służby, nie był jeszcze prawomocny rozkaz personalny nr [...] o przywróceniu skarżącego na stanowisko Naczelnika Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w W., gdyż w dacie orzekania przez organ drugiej instancji ów rozkaz był już ostateczny.

Zarzut skargi, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji brano pod rozwagę dokumenty pozyskane nielegalnie, Sąd uznał za niezrozumiały, gdyż organy orzekające nie powoływały się w uzasadnieniach swoich decyzji na żadne dokumenty, które w mniemaniu skarżącego należy traktować jako "nielegalnie pozyskane". Nie powoływano się także na okoliczności wskazujące, iż wydane decyzje oparto na materiale dowodowym pozyskanym w sposób nielegalny.

Brak zaś rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji co do nagrody rocznej za rok 2006 nie może być uznany za wadliwość skutkującą koniecznością uchylenia kwestionowanych przez stronę decyzji. W kwestii tej organy Policji mogą wypowiedzieć się bez konieczności eliminowania z obrotu prawnego decyzji rozstrzygających w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby.

Ponadto, takie argumenty, jak nieotrzymanie karty zwolnienia ze służby, czy też niemożność rozliczenia się z zadań służbowych z tego względu, że w dacie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby skarżący był niezdolny do jej pełnienia z powodu choroby, nie są uchybieniami powodującymi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanych decyzji i przywrócenia skarżącego do służby w Policji.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.

Skargę kasacyjną, uzupełnioną następnie pismem z dnia 17 sierpnia 2007 r., od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W. O. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mianowicie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U.z 2000 r. Nr 7, poz.,58 ze zm.) polegające na przyjęciu, że skarżący przez okres 12 miesięcy nieprzerwanie był niezdolny do służby z powodu choroby (w okresie od 15 czerwca 2005 r. do 1 lipca 2006 r.), podczas gdy niezdolność do służby została przerwana, faktem zakończenia leczenia z dniem 31 stycznia 2006 r. jednej jednostki chorobowej - kontuzji stawu kolanowego lewego i zgłoszeniem podjęcia pracy w dniu 1 lutego 2006 r., oraz rozpoczęcie z dniem 2 lutego 2006 r. leczenia innej jednostki chorobowej - skręcenia stawu kolanowego prawego,

2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść orzeczenia a mianowicie: art. 183 § 2 pkt 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegającym na tym, że:

a) nie doręczono ani nie okazano, ani też nie poinformowano skarżącego o treści pisma z dnia [...] marca 2007 r. znajdującego się w aktach sprawy, czym uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do tego dowodu przed wydaniem wyroku przez co został on pozbawiony możliwości obrony swych praw,

b) nie uwzględniono pisma procesowego skarżącego z dnia [...] lutego 2007 r. wraz z wnioskami z niego wynikającymi,

c) obrazę art. 108 k.p.a. przez zaakceptowanie nadania decyzji organu pierwszej instancji o zwolnieniu ze służby skarżącego, rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo braku przesłanek do jego zastosowania,

d) bezpodstawne przyjęcie, że bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia miał fakt, iż w dacie wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o zwolnieniu ze służby, nie był jeszcze prawomocny rozkaz personalny nr [...] o przywróceniu skarżącego na stanowisko naczelnika sekcji kryminalnej.

Wskazując na powyższe podstawy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd pierwszej instancji błędnie zaliczył dzień 1 lutego 2006 r. jako wyczerpujący upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby skarżącego z powodu choroby pomimo nieprzebywania tego dnia na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby. Dzień ten winien być, zdaniem skarżącego uznany za usprawiedliwioną nieobecność w służbie i zaliczony w stażu pracy jako dzień z zakresu wykonywania czynności służbowych. Skarżący podał, że w okresie 12 miesięcy przerwy w służbie najpierw leczył jedną jednostkę chorobową, której leczenie zakończył w dniu 31 stycznia 2006 r. zaś od dnia 2 lutego 2006 r. rozpoczął leczenie nowej innej jednostki chorobowej. Choroby tej nie mógł przewidzieć, ani jej zaplanować, niepowiązana była ona żadną przesłanką przyczynowo-skutkową z pierwszą, zaś w uzasadnieniu wyroku Sądu obydwie jednostki chorobowe połączono, czym w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, bezpodstawnie wyprowadzono określoną w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, ciągłość przerwy w służbie.

Skarżący podniósł ponadto, że Sąd pierwszej instancji opierając się jedynie na informacji organu co do ilości wezwań skierowanych do skarżącego celem stawienia się przez niego na komisję lekarską, bez wyjaśnienia przyczyn tego niestawiennictwa, niezasadnie przyjął, że ignorował on wezwania do stawienia się na ww. komisję.

Wskazał również, że nie informując go o treści pisma procesowego organu z dnia 26 marca 2007 r. pozbawiono go możliwości ochrony swych praw. W piśmie tym pełnomocnik organu podał, że nieobecność skarżącego w pracy w dniu 1 lutego 2006 r. jest nieusprawiedliwiona, co zdaniem skarżącego nie odpowiada rzeczywistości. Stwierdzenie bowiem nieusprawiedliwionej nieobecności w danym dniu w służbie musi skutkować wszczęciem odrębnego postępowania administracyjnego przez pracodawcę, skutkującego obligatoryjnie w przypadku potwierdzenia nieusprawiedliwionej nieobecności zmniejszeniem o 1/30, za każdy nieusprawiedliwiony dzień w służbie, należnego uposażenia za dany miesiąc, w tym wypadku miesiąc luty 2006 r. Tymczasem KPP W. nie wszczynała postępowania administracyjnego w tym zakresie i nie zmniejszała skarżącemu należnego uposażenia. W ocenie skarżącego adnotacja "Nn" na liście obecności mogła zostać naniesiona dla potrzeb postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie.

Skarżący podniósł ponadto, że Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, że organ nie wyjaśniając jak długo będzie trwało leczenie skarżącego i kiedy odzyska on zdolność do pełnienia służby, naruszył art. 7 k.p.a. co do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i art. 77 k.p.a. co do obowiązku zbierania całości materiału.

Uzasadniając zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 108 k.p.a. skarżący podniósł, że nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oparto na twierdzeniu, że wymagał tego interes społeczny, gdyż na skutek nieobecności skarżącego w pracy zaszła, konieczność powierzenia jego obowiązków innemu policjantowi w związku z czym należało dokonać jak najszybciej przesunięć etatowych mających na celu zapewnienie sprawnej realizacji zadań w jednym z wiodących pionów Policji, gdy tymczasem w dacie zwolnienia skarżącego ze służby nie zajmował on stanowiska naczelnika sekcji kryminalnej, gdyż z uwagi na brak prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie był przeniesiony na niższe stanowisko służbowe specjalisty.

W ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął również, że bez wpływu na wynik rozstrzygania pozostała okoliczność, iż w dacie wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o zwolnieniu ze służby, nie był jeszcze prawomocny rozkaz personalny nr [...] o przywróceniu go na stanowisko naczelnika sekcji kryminalnej, zwłaszcza że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie było dla skarżącego korzystne. Zdaniem skarżącego okoliczność ta posiada decydujące znaczenie, ponieważ, gdyby przestrzegano prawomocności wydanego rozkazu nr [...], który uprawomocniłby się w dniu 8 września 2006 r. to nadal pracowałby on jako funkcjonariusz Policji. Leczenie zakończył z dniem 1 września 2006 r. Do dnia 8 września 2006 r. przeprowadziłby stosowne badania lekarskie, które dopuściłyby go do służby i wówczas zwolnienie go ze służby w Policji stałoby się bezprzedmiotowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określa § 2 art. 183 cyt. ustawy.

W związku z oparciem skargi kasacyjnej na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ustawy P.p.s.a. w pierwszej kolejności rozpoznania wymagają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być poddane ocenie dopiero wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 ustawy P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że zachodzi nieważność postępowania, jeżeli strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji naruszył powołany przepis, gdyż nie doręczył, nie okazał ani nie poinformował skarżącego o treści pisma z dnia [...] marca 2007 r. k 60 akt czym uniemożliwił mu wypowiedzenie się co do tego dowodu przed wydaniem wyroku, przez co pozbawił go możliwości obrony jego praw, nie uwzględnił jego pisma procesowego z dnia [...] lutego 2007 r. k 5 akt oraz naruszył art. 108 k.p.a. przez zaakceptowanie nadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo iż brak było przesłanek do jego zastosowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest bezzasadny.

Pozbawienie strony możliwości obrony jej praw należy oceniać przez pryzmat konkretnych okoliczności sprawy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, czy nastąpiło naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów procesowych, następnie sprawdzić, czy uchybienie to wpłynęło na możliwość działania strony w postępowaniu, w końcu zbadać, czy pomimo realizacji tych przesłanek strona mogła bronić swych praw mimo uchybień procesowych. Tylko w przypadku kumulatywnego spełnienia wszystkich trzech przesłanek można uznać, że strona została pozbawiona możności obrony swych praw (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2004 r. III CK 226/02, Lex 163995).

Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy należało ocenić, czy Sąd pierwszej instancji nie doręczając skarżącemu pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] marca 2007 r. istotnie pozbawił go możliwości obrony jego praw. Z akt sprawy wynika, że pismo to zawierało wyjaśnienie uczynienia przez pracownika kadr na liście obecności pracowników KPP w W. przy nazwisku skarżącego w dniu 1 lutego 2006 r. dopisku "Nn" z powodu niedostarczenia przez niego jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego wezwanie go w tym dniu do sądu celem złożenia zeznań w charakterze świadka. Załącznik do tego pisma stanowił oryginał listy obecności za miesiąc luty 2006 r. Uszło jednak uwadze autora skargi kasacyjnej przy formułowaniu tego zarzutu, iż z protokołu ogłoszenia wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie z dnia 29 marca 2007 r. wynika, że Sąd dopuścił dowód z tego dokumentu, a skarżący był przy tym obecny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak zatem podstaw do uznania, że skarżący był pozbawiony możliwości obrony swych praw.

Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji wniosków skarżącego zawartych w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2007 r. (a nie jak błędnie określono w skardze kasacyjnej [...] lutego 2007 r.) wskazać należy, iż jest on niezasadny albowiem wbrew twierdzeniu skarżącego zawarty w nim wniosek nadesłania przez organ oryginału listy obecności za miesiąc luty 2006 r. został przez Sąd pierwszej instancji uwzględniony, a dowód z tego dokumentu jak wyżej wskazano został przeprowadzony przez Sąd w dniu 29 marca 2007 r.

Z kolei niezrozumiałe jest wymienienie przy zarzucie z art. 183 § 2 pkt 5 ustawy P.p.s.a. art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powołany przepis Kodeksu postępowania administracyjnego odnosi się wyłącznie do postępowania administracyjnego zaś Sąd administracyjny przepisów tego Kodeksu nie stosuje, orzeka bowiem na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy P.p.s.a. przedmiotem skargi kasacyjnej jest orzeczenie Sądu administracyjnego pierwszej instancji, nie zaś orzeczenie organu administracji. Podnosząc zatem w skardze kasacyjnej zarzuty związane z określonym przeprowadzeniem przez organy postępowania zakończonego kwestionowaną w postępowaniu sądowym decyzją należy formułować takie zarzuty nie bezpośrednio pod adresem organów, lecz wiązać je z procesem kontroli przeprowadzonej przez Sąd administracyjny (zob. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt FSK 181/04, ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 36) czego autor skargi kasacyjnej nie uczynił. Tym samym tak sformułowany zarzut nie mógł doprowadzić do skontrolowania zaskarżonego wyroku w zakresie podniesionej w nim kwestii. Sąd drugiej instancji nie może uzupełniać czy też korygować podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej, którą w imieniu skarżącego sporządza profesjonalny pełnomocnik (art. 175 ustawy P.p.s.a.). Wobec nieskuteczności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych mających zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ustaleniami zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt FSK/04, ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 35).

Podkreślić należy, ze dla każdego postępowania podstawowe znaczenie ma prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, dla którego można zastosować przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie nie podważono wiążącej dla Naczelnego Sądu Administracyjnego i przyjętej przez organy Policji i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny, że fakt podjęcia przez skarżącego w dniu 1 lutego 2006 r. obowiązku stawienia się w Sądzie w charakterze świadka, nawet podpisanie listy obecności i nieposiadanie na ten dzień zwolnienia lekarskiego nie spowodował, że okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez skarżącego służby z powodu choroby został w ten sposób skutecznie przerwany. Z akt sprawy wynika, że udokumentowana czasowa niezdolność skarżącego do służby spowodowana chorobą trwała od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 1 lipca 2006 r., lecz na dzień 1 lutego 2006 r. nie przedłożył on zwolnienia lekarskiego ale również orzeczenia lekarskiego potwierdzającego odzyskanie zdolności do służby. Z kolei przyjęcie tych ustaleń jako wiążących miało bezpośredni wpływ na ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Ustalony stan faktyczny upoważniał Sąd pierwszej instancji do oceny, iż przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) zostały spełnione.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.