Postanowienie NSA, sygn. akt III FSK 3770/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wykładni wyroku
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodnicząca: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A. Oddział Regionalny w L. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 3770/21 w sprawie ze skargi A. Oddział Regionalny w L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 249/16, w sprawie ze skargi kasacyjnej A. Oddział Regionalny w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 833/15, w sprawie ze skargi A. Oddział Terenowy w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 29 maja 2015 r., nr SKO.4140.124.2015, SKO.4140.125.2015, w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2013-2014 postanawia odmówić wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 8 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 3770/21, Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi A. Oddział Regionalny w L. (dalej: Skarżąca) o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 249/16, uchylił w całości ww. orzeczenie oraz pierwszoinstancyjny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 13 października 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 833/15, a także decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 29 maja 2015 r., nr [...] i [...], wszystkie zapadłe w postępowaniu wymiarowym w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2013-2014. W postanowieniu kosztowym zawartym w pkt 4 wyroku z 8 marca 2022 r. zasądzono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz Skarżącej kwotę 3.828 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku z 8 marca 2022 r. jako podstawę postanowienia kosztowego wskazano art. 200 i art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") w związku z art. 205 § 2, art. 206 i art. 209 p.p.s.a. W pisemnych motywach orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że stosownie do art. 206 p.p.s.a. zasadził częściowy zwrot kosztów sądowych, mając na względzie okoliczność, iż wyroki obu instancji poddane nadzwyczajnemu trybowi kontroli wydane były w stanie prawnym ukształtowanym poprzednim sposobem rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej jako: "u.p.o.l.").

Pismem z 20 maja 2022 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o dokonanie wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 3770/21, zaznaczając, iż przedmiotem wątpliwości pozostaje treść rozstrzygnięcia kosztowego, i wnosząc o określenie, jakie dokładnie koszty obejmuje zasądzona kwota 3.828 zł. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że ani w sentencji, ani w uzasadnieniu orzeczenia nie wskazano cząstkowych kwot składających się na ww. wartość, w szczególności nie wyjaśniono, jaka część została zasądzona tytułem zwrotu kosztów związanych z wynagrodzeniem ustanowionego w sprawie pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Zdaniem skarżącej, postanowienie kosztowe zawarte w pkt 4 wyroku z 8 marca 2022 r. i odpowiadający temu rozstrzygnięciu fragment poświęcony w uzasadnieniu orzeczenia są niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie, jakie koszty zostały częściowo zasądzone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, budzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (postanowienie NSA z 1 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/12, LEX nr 1494564).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek Skarżącej o wykładnię wyroku z 8 marca 2022 r. w zakresie zawartego w pkt 4 postanowienia kosztowego jest nieuzasadniony, ponieważ wbrew stanowisku Strony rozstrzygnięcie w zakresie zasądzonej kwoty zwrotu kosztów postępowania sądowego jest jednoznaczne. W orzecznictwie ukształtowane jest stanowisko, zgodnie z którym konieczność dokonania wykładni wyroku (sentencji i uzasadnienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest niejasna i z tego powodu może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, sposobu jego wykonania oraz zakresu powagi rzeczy osądzonej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 22/15, LEX nr 1628848). Wykładnia wyroku nie może prowadzić ani do nowego rozstrzygnięcia, ani do uzupełnienia rozstrzygnięcia poprzez przytoczenie nowej, dodatkowej argumentacji, poszerzenia dotychczasowych motywów lub modyfikacji pierwotnego poglądu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 662/09, LEX nr 1461312). Odnosząc powyższe uwagi do złożonego wniosku Skarżącej, wyjaśnić należy, że zarówno wynagrodzenie pełnomocnika występującego w sprawie w jej imieniu, jak i pozostałe elementy zasądzonej kwoty wynikają z obowiązujących przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zapadłego wyroku wyraźnie wskazał przepisy ustawy będące podstawą zasądzenia zwrotu kosztów.

Z tych względów na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.

s. Stanisław Bogucki s. Paweł Borszowski (spr.) s. Mirella Łent