Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1721/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Powołane przepisy: article: art 246 § 1 pkt 1, art 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. N. U. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...]maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: – odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w całości


UZASADNIENIE

W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy M. N. U., dalej "skarżący" wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata mówiącego w języku angielskim.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że prowadzi bar., a dochody z tego tytułu stanowią jedyne źródło utrzymania skarżącego. Prowadzona firma nie przynosi jednak wysokich dochodów – około 1 tysiąca zł w czasie kilku ostatnich miesięcy. W lipcu bar był zamknięty i przyniósł 15 000 zł strat. Od lipca skarżący nie płaci podatków. Skarżący poniósł również koszty naprawy instalacji elektrycznej, uszkodzonej przez konkurencję. Skarżący oświadczył, że jego dochód miesięczny brutto wynosi maksymalnie 1 000 zł. Nie wskazał żadnego majątku i oszczędności. Z oświadczenia wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe.

Ponieważ oświadczenie złożone we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie było wystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z 5 września 2011 r. skarżący został wezwany do złożenia dodatkowych dokumentów oraz udzielenia dodatkowych informacji - w terminie 7 dni, pod rygorem ujemnych skutków prawnych. Skarżący nie odebrał przesyłki i nie odpowiedział na wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., Sąd może – na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. W myśl art. 245 § 2 i § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a w zakresie częściowym - zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, a więc o przyznanie prawa pomocy w całości. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku budzi wątpliwości lub jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy, na podstawie art. 255 p.p.s.a., można wezwać wnioskodawcę do złożenia dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, jak i potwierdzającego wykazywane przez niego okoliczności.

W przedmiotowej sprawie, oświadczenie zawarte we wniosku skarżącego złożonym na urzędowym formularzu PPF było niewystarczające do oceny, czy strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Dlatego też niezbędne okazało się wezwanie skarżącego do nadesłania dokumentów i złożenia oświadczeń pozwalających na lepszą ocenę jego sytuacji majątkowej. Mając jednak na uwadze, iż wezwanie nie zostało przez skarżącego wykonane, uznać należy, iż skarżący nie wykazał, że ustawowa przesłanka przyznania prawa pomocy w odniesieniu do jego osoby wystąpiła.

Skarżący wskazał, że prowadzi bar. Miesięczny dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wynosi maksymalnie 1000 zł. Nie można więc stwierdzić, że skarżący nie posiada źródła utrzymania i nie dysponuje żadnymi środkami na poniesienie jakichkolwiek kosztów sądowych. Wobec niewywiązania się z obowiązku przedstawienia dodatkowych informacji i dokumentów (w tym zeznań podatkowych, wyciągów bankowych) należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że przyznanie prawo pomocy jest uzasadnione.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 postanowiono jak w sentencji.