Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1041/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust 1 pkt 1 i pkt 3,
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją dnia [...] r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej także "Kolegium" lub "SKO"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja" lub "O.p.") oraz w związku z przepisami ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856, z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) – po rozpatrzeniu odwołania A S.A. z siedzibą w W. (dalej także: "Spółka" lub "A S.A.") od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2008 – postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Argumentując podjęte rozstrzygniecie organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił, w porządku chronologicznym, przebieg zdarzeń i regulacje prawne przedmiotu, w tych ramach odnotował, że w roku 2007 A S.A. zgłosiła do opodatkowania podatkiem od nieruchomości na terenie gminy M. budowle o wartości [...] zł. W roku 2008 Spółka zadeklarowała budowle o znacznie mniejszej wartości, tj. [...] zł. Ponadto w roku 2008 zadeklarowała ona odrębnie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości na terenie gminy M. 1,9 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 0,95 m2 powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości od 1,40 m do 2,20 m. Deklaracja obejmująca te przedmioty – jak zaznaczył organ odwoławczy – została złożona przez A S.A. - Departament [...] A z siedzibą w O..

Postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) organ podatkowy pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok. W piśmie z dnia 4 sierpnia 2008 r. pełnomocnik A S.A. oświadczył, że przyczyną znacznej zmiany wartości budowli zadeklarowanej na rok 2008 w stosunku do wartości budowli zadeklarowanej na rok 2007 jest fakt, że w roku 2008 zostały wyłączone z podstawy opodatkowania obiekty nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego - Spółka błędnie bowiem deklarowała w latach poprzednich wartość linii kablowych położnych w kanalizacjach kablowych. W toku postępowania organ I instancji wezwał A S.A. m.in. do przedłożenia wykazu budowli wraz z ich wartością wyłączonych przez podatnika z opodatkowania z dniem 1 stycznia 2008 r., do przedłożenia wydruku z ewidencji środków trwałych A S.A. w zakresie grupy 2 stan na dzień 1 stycznia 2008 r. z wyraźnym zaznaczeniem budowli znajdujących się na terenie gminy M. (ujętych i nieujętych w deklaracji podatkowej w podatku od nieruchomości za 2008r.). Podatnik – jak zaznaczył organ odwoławczy – nie przedstawił żądanych informacji, prezentując stanowisko, że obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego ciąży na organie podatkowym, który nie może żądać, aby strona postępowania podatkowego zastępowała organ w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego.

Z kolei w piśmie z dnia 20 lipca 2010 r. Spółka podniosła, że dane zawarte w deklaracji za rok 2007 nie są aktualne na nowy rok podatkowy, co jest następstwem zmian, jakie w sposób systematyczny zachodzą w jej majątku. Jednocześnie wniosła o przeprowadzenie dowodu z księgi podatkowej na okoliczność ustalenia podstawy opodatkowania od budowli. Zaznaczyła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu pierwszoinstancyjnego jakoby jedyną przyczyną różnicy w wartościach deklarowanych budowli była dokonana przez podatnika zmiana oceny prawnej co do zasad opodatkowania przedmiotu opodatkowania.

Pismem z dnia 23 sierpnia 2010 r. (Nr [...]) Kolegium wezwało Spółkę do złożenia wyjaśnień jakie składniki majątkowe należące do A S.A. położone na terenie gminy M., i o jakiej wartości zadeklarowane przez Spółkę do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2007 r., (zgodnie z deklaracją z dnia 11 stycznia 2007 r.), jako budowle lub ich części związane z działalnością gospodarczą (poz. 48 deklaracji) zostały zbyte bądź zlikwidowane w roku 2008 oraz kiedy nastąpiło zbycie bądź zlikwidowanie konkretnego składnika. Ponadto Kolegium wezwało do wyjaśnienia czy miały miejsce zdarzenia takie jak np. nabycie, wytworzenie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej uzasadniające powstanie obowiązku podatkowego w roku 2008, a także do przedłożenia dowodów dokumentujących zdarzenia mające być przedmiotem wyjaśnień oraz przedłożenia wyciągu z ewidencji środków trwałych z podaną wartością linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. W odpowiedzi Spółka złożyła pismo z dnia 7 września 2010 r., prosząc o wyjaśnienie podstawy prawnej wezwania z dnia 23 sierpnia 2010 r. i powołując się na dołączony Raport przygotowany przez [...] pod redakcją prof. dr hab. W. N. oraz dr A. M. podniosła, że zawarte w deklaracji podatkowej oświadczenia podatnika o wartości budowli, przy braku ich weryfikacji przez organ podatkowy, nie stanowią dowodu tego, że właśnie taki jest lub był stan faktyczny.

W dalszej kolejności organ drugoinstancyjny podał, że w toku postępowania przed organem I instancji ustalono, że deklaracja składana w podatku od nieruchomości na rok 2008 – przez A S.A. Departament [...] A – dotyczy Spółki. Zaakcentował, że organ podatkowy pierwszej instancji na podstawie zebranych dowodów ustalił, że nie wszystkie obiekty ujęte w przedmiotowej deklaracji podlegają podatkowi od nieruchomości (organ wyłączył z opodatkowania kabiny telefoniczne oraz ustalił, że jedynie w odniesieniu do gruntów o powierzchni 0,9 m2 A S.A. jest podatnikiem).

Mając powyższe na uwadze stwierdził, że zasadnie organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2008 w kwocie [...] zł, przy czym podstawę opodatkowania dla budowli ustalono w oparciu o deklarację A S.A. za rok 2007, tj. przyjęto wartość [...] zł.

Ustosunkowując się do argumentów zawartych w odwołaniu Spółki od powyższej decyzji wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do dwóch zasadniczych zagadnień. Pierwsze z nich dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnych linii kablowych znajdujących się w kanalizacji kablowej. Z kolei drugie wymaga oceny, czy postępowanie organu podatkowego dotyczące ustalania przedmiotów opodatkowania i podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zakresie budowli było prawidłowe.

W przedmiocie pierwszego zagadnienia zauważył, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "ustawa podatkowa" lub "u.o.p.l.") – opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W art. 1 a ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jak zaznaczył, została zawarta definicja budowli, zgodnie z którą "budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Tym samym przy ustalaniu pojęcia "obiekt budowlany" koniecznym jest sięgnięcie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej także "Pr. bud."), która w art. 3 pkt 1 stanowi, że obiektem budowlanym są budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury. Obiektem budowlanym odpowiadającym pojęciu budowli w ustawie podatkowej będzie zatem również budowla w znaczeniu prawa budowlanego. Budowla to zgodnie z art. 3 pkt 3 Pr. bud. – każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, co odpowiada treści art. la ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Argumentując podał, ze wśród przykładowych obiektów budowlanych stanowiących budowle w art. 3 pkt 3 Pr. bud. wymieniono m.in. sieci techniczne. Ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia sieci technicznej. Toteż w ocenie organu niezbędnym jest posiłkowanie się potocznym, słownikowym zdefiniowaniem tegoż pojęcia. Odwołując się do internetowej wersji słownika języka polskiego (www.sjp.pwn.pl), podał, że pojęcie sieci w języku potocznym rozumiane jest m.in. jako system krzyżujących się przewodów, dróg, ulic, itp., W języku potocznym, jak zauważył, funkcjonuje również termin "sieć komputerowa", który znaczy "zespół oddalonych od siebie komputerów, urządzeń peryferyjnych, a także urządzeń o specjalnych funkcjach, połączonych liniami transmisji danych". Z kolei odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego z przedmiotu rozpoznania wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1674/09 stwierdził, że dla ustalenia znaczenia tego pojęcia pomocne może być odwołanie się do dalszych postanowień ustawy Prawo budowlane, i tak z art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznika do ustawy - kategoria XXVI wynika, że do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne. Sąd wskazał na rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. nr 97, poz. 1055) i zawartą w nim definicję sieci gazowej (sieć gazową zdefiniowano jako gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami gazu, magazynami gazu, połączone i współpracujące ze sobą służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, należące do przedsiębiorstwa gazowniczego - § 2 pkt 1 tego rozporządzenia), jako mające ułatwić "odkodowanie znaczenia pojęć użytych w ustawie Prawo budowlane", mając na uwadze, że przepisy wykonawcze wskazują na pojmowanie tych specjalistycznych pojęć przez ustawodawcę. Analizując definicję sieci gazowej stworzoną dla celów budowlanych zawartą w powołanym rozporządzeniu, Sąd w przywołanym wyroku, wskazał na pewne cechy, które mogłyby odnosić się do każdego innego rodzaju sieci.

Zatem – jak skonstatował organ odwoławczy – przez sieć należy rozumieć pewną całość, składającą się z wielu połączonych ze sobą elementów, przy czym połączenie to nie musi mieć charakteru trwałego, służących wspólnie do osiągania określonego celu. Zaakcentował, że przyjmując zaprezentowaną powyżej definicję obiektu sieciowego, to nie ma wątpliwości, że linie telekomunikacyjne stanowią element sieci technicznej, rozumianej jako całość techniczno-użytkową. Kolegium podzieliło stanowisko NSA przedstawione w powołanym wyroku, zgodnie z którym "tworzenie całości techniczno - użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno - użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej (poza możliwym jej użyciem jako osłony kabli). Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej (...) kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych.(...) Stanowią one zatem (w całości) budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego".

W jego ocenie kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable tworząc sieć techniczną są budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Bez znaczenia, jego zdaniem, dla powyższej kwalifikacji pozostają postanowienia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, które – jak uznał – wskazują jedynie, "co należy rozumieć przez telekomunikacyjne obiekty budowlane". Wyraził przy tym pogląd, zgodnie z którym – "jeśli telekomunikacyjne linie kablowe wraz z kanalizacją kablową odpowiadają pojęciu sieci technicznej w rozumieniu prawa budowlanego, to stanowią one budowlę i tym samym podlegają opodatkowaniu, niezależnie od tego czy mieszczą się w definicji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego".

Jednocześnie wskazał, że powyższe twierdzenie znajduje akceptację w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym ugruntowane jest stanowisko, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości – tak wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 144/10; wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt FSK 2316/04; wyrok NSA z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 2142/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 1136/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 139/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 517/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 740/07.

W dalszej kolejności podał, że kwalifikacja linii kablowych i kanalizacji kablowych, w których linie te są usytuowane jako sieci technicznych jest również prezentowana w literaturze przedmiotu (L. Etel, B. Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i Podatki, nr 4/2009, str. 31). Zgodnie z poglądem wyrażonym przez tych autorów "budowla telekomunikacyjna, na którą składają się m. in. linie kablowe wraz z kanalizacją kablową ma charakter sieci technicznej, o której mowa w art. 3 pkt 3 Pr. bud., i jako taka składa się z powiązanych ze sobą w związku funkcjonalnym różnych elementów. Skoro więc linie kablowe są w tym przypadku elementem powiązanym funkcjonalnie z całością sieci technicznej, nie mogą być uznawane oddzielnie za samodzielną budowlę. Są one funkcjonalnie powiązane z pozostałymi elementami sieci i tylko w ten sposób mogą być efektywnie wykorzystywane (....). budowlą na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Całość techniczno-użytkowa dotyczy wszystkich składników budowli, które są ze sobą powiązane po to, aby budowla mogła być wykorzystana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej, w tym przypadku telekomunikacyjnej. Sam kabel teletechniczny, niebędący obiektem budowlanym, nie jest odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stanowi on jednak nierozerwalną część budowli sieciowej. Aby można było prowadzić działalność gospodarczą w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych, niezbędne jest połączenie w pewną całość wszystkich elementów -zbudowanie sieci".

Organ odwoławczy stwierdził, że uznanie linii telekomunikacyjnych linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej za budowle rodzi konieczność ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem jego ust. 4-6, stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W deklaracji podatkowej za rok 2007 – jak zaznaczył – Spółka podała wartość początkową należących do niej budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organy podatkowe nie kwestionowały wartości budowli podanej w roku 2007 r. Redukując znacznie w roku 2008 wartość budowli Spółka wskazała jedynie, że różnica wynika ze zmiany oceny prawnej co do kwalifikacji linii kablowych w kanalizacjach kablowych.

W ocenie organu odwoławczego skoro Spółka złożyła oświadczenie o wartości początkowej budowli składając deklarację za rok 2007, to organ pierwszoinstancyjny uprawniony i jednocześnie zobowiązany był do przyjęcia tej wartości jako wartości początkowej budowli na rok 2008, w sytuacji gdy nie wykazała ona konkretnie i jednoznacznie, że wartość ta badanym roku podatkowym była inna. Kolegium uznało za niezasadne przeprowadzanie dowodu z księgi podatkowej celem ustalenia wartości budowli, zwłaszcza że wezwanie podatnika do przedłożenia wyciągu z ewidencji środków trwałych nie zostało przez niego zrealizowane.

Podsumowując stwierdził, że spór w sprawie nie dotyczył ilości i wartości poszczególnych obiektów budowlanych (budowli) lecz wyłącznie interpretacji przepisów prawa.

Odwołując się do stanowiska NSA przedstawionego w wyrokach z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1240/10; sygn. akt II FSK 866/09; sygn. akt II FSK 1982/09 czy sygn. akt II FSK 1066/09, uznał, za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu jako podstawy opodatkowania w roku 2008 wartości stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji w poprzednim roku podatkowym w sytuacji, gdy "podatnik skutecznie nie podważył pierwotnej wartości, a wskazywał jedynie na okoliczności, które mogłyby wpłynąć na tę wartość". Jak wskazał w przytoczonych powyżej wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w takiej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że podana przez stronę pierwotnie wartość budowli (łącznie z kablami w kanalizacji) nie odpowiadała wartości stanowiącej podstawę amortyzacji.

Podkreślił także, że organy podatkowe dokonując oceny zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie uwzględniły także to, że podatnik prezentując stanowisko, że obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego ciąży wyłącznie na organie, konsekwentnie odmawiał złożenia informacji w przedmiocie określenia wartości wyłączonych z opodatkowania budowli. Zaznaczył, że NSA w wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. 144/10 wskazał, że odmowę przedstawienia dowodów organ podatkowy ma prawo uwzględnić przy dokonywaniu oceny dowodów i oprzeć się na tych dowodach, które posiada, a które są wystarczające dla rozstrzygnięcia. Na zakończenie wskazał, że Sąd w powołanym wyroku stwierdził ponadto, że deklaracja podatkowa może być dowodem w postępowaniu podatkowym, co wprost wynika z art. 181 Ordynacji podatkowej.

Na powyższą decyzję Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, złożyła do tut. Sądu skargę z dnia 29 lipca 2011 r., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:

1) art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p. gdyż, pomimo obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy podatkowe nie przedstawiły dowodu, z którego wynikałoby, że:

a) Spółka jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za rok 2008, choć powinna była je zadeklarować,

b) linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, brak powyższych ustaleń – w jego ocenia – oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania, a ponadto, że

c) wartość odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji za poprzedni rok, co – jego zdaniem – oznacza, że nie ustalono podstawy opodatkowania;

2) art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie;

3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W tym miejscu jawi się ogólna uwaga, że sformułowane w skardze zarzuty stanowią – co do istoty – powtórzenie tych z odwołania.

Konstruując powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu, przedstawił tok postępowania oraz ustalenia poczynione przez organy podatkowe, nie zgadzając się ze stanowiskiem, że linie kablowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazał, że decyzje obu instancji podatkowych wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Jego zdaniem organy nie ustaliły, ani tego czy istniał przedmiot opodatkowania (czy sporne linie kablowe spełniają cechy budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości), ani jaka jest wartość spornych linii kablowych (nie określono podstawy opodatkowania). Generalnie w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego pełnomocnik zarzucił organom przyjęcie danych z deklaracji 2007 r., pomimo że Spółka wykazała inne dane w 2008, a to – w ocenie pełnomocnika – obligowało organy do ustalenia stanu faktycznego sprawy samodzielnie, w drodze postępowania dowodowego. W jego ocenie w postępowaniu podatkowym nie zgromadzono żadnych dowodów uzasadniających istnienie związku techniczno-użytkowego linii kablowych z kanalizacją kablową. Wyjaśnienia, jak stwierdził, wymagał stan faktyczny w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości. Należało ustalić, czy A S.A. istotnie nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości obiektów, które powinna była zadeklarować ze względu na to, że spełniają one cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wymagało to ustalenia – m.in. o jakie konkretnie obiekty chodzi, czy obiekty te spełniają cechy budowli w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jaka jest wartość tych obiektów w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

Zdaniem strony skarżącej nieuprawnione było przyjęcie za miarodajne danych zawartych w deklaracji dotyczącej roku 2007. W ocenie Spółki organy podatkowe obu instancji nie wyjaśniły powodów uznania linii kablowych za budowlę w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej w zw. z jej art. 1a ust. 1 pkt 2, co skutkowało, że "podatkiem od nieruchomości obciążono bowiem linie kablowe, które nie wykazują cech budowli w rozumieniu tych przepisów".

Konkludując strona skarżąca podała, że "organy podatkowe orzekające w przedmiotowej sprawie wskazały na zasadność opodatkowania spornych linii kablowych, argumentując, że składają się one – wraz z kanalizacją, w której zostały ułożone – na budowlę sieci technicznej stanowiącą całość techniczno-użytkową". Zaakcentował, że dokonana przez te organy wykładnia art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 Pr. bud., w kontekście opodatkowania sieci technicznej, jest jednak nieprawidłowa, gdyż nie uwzględnia tego, że zgodnie z art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – budowlą w rozumieniu tego przepisu jest obiekt budowlany w rozumieniu zapisów prawa budowlanego.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. Jednocześnie wyraził pogląd, że telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej jako budowle podlegają podatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Kolegium bezzasadne są zarzuty strony dotyczące nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego, wskutek czego organy podatkowe miałyby zaniechać ustalenia istotnych elementów stosunku prawnopodatkowego, tj. przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podstawy opodatkowania, jeśli chodzi o wartość budowli przyjętych do opodatkowania (tj. linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych), albowiem – jak zaznaczyło – szczegółowe motywy zawarte zostały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazało, że organy podatkowe dokonując oceny zebranego materiału dowodowego mają prawo oprzeć się na tych dowodach, które posiadają, a które są wystarczające dla rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia 21 października 2011 r. Spółka wniosła o zawieszenie postępowania podnosząc, że "rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania w zawisłych przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawach skarg konstytucyjnych B S.A. (sygn. akt SK 19/10, SK 20/10, SK 1/10, SK 24/10), oraz skargi konstytucyjnej, jaką – w zakresie art. la ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – złożyła A S.A. w dniu 23 trześnia 2010 r.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") zawiesił postępowanie sądowe. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2013 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.

W piśmie z dnia 24 września 2013 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, pełnomocnik Spółki w uzupełnieniu skargi (podtrzymując jej zarzuty i wnioski), sformułował kolejne zarzuty, które pogrupował w dwóch niejako blokach tematycznych. Pierwszy z nich zatytułował: "niezasadną odmowę przeprowadzenia dowodu". Rozważanie w tej części skupił na odmówieniu przeprowadzenia na wniosek Spółki, w toku postępowania podatkowego, dowodu z ewidencji środków trwałych. W jego ocenie zaniechanie to skutkowało wadliwym określeniem podstawy opodatkowania. Z kolei drugi z nich określił jako "wadliwe ustalenie podstawy opodatkowania". Zawarł w nim polemikę z dokonaną przez organy podatkowe wykładnią art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, a także uzasadnił w czym dopatruje się naruszenia przez te organy art. 22, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Na zakończenie przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych, w których podzielono – jak określił – "stanowisko skarżącej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". Zgodnie z art. 1 § 2 kontrola, o której stanowi § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stwierdzenie zatem, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ).

Badając legalność zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

W tym miejscu wskazać należy, że podniesione zarzuty dotyczyły zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Rozpatrzenie ich należało rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o rzetelnie zgromadzone i rozpatrzone dowody daje dopiero podstawę do skontrolowania prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy przy tym zauważyć, że podniesione przez stronę skarżącą naruszenie przepisów prawa materialnego stanowi w istocie konsekwencję zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego i jego błędnej oceny.

Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że jest on po części sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów podatkowych jak i strony skarżącej. Punktem wyjścia dla uznania zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organy obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji.

Spór między stronami w rozpatrywanej sprawie odnosi się do oceny zasadności określenia skarżącej spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2008, a w tym kontekście do spornej kwestii prawnej, tj. opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowli – w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 Pr. bud. – linii kablowych przesyłających sygnał telekomunikacyjny położonych we wnętrzu kanalizacji.

Powyższa problematyka była już przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach m.in. w wyroku z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 910/13. Sąd orzekający podziela stanowisko wyrażone w powołanym orzeczeniu i przytoczonych w nim wyrokach zarówno Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego – w tym m.in. w wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04; w wyroku WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 734/07; w wyroku WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 749/05; w wyroku WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 792/08.

Tym samym nie widząc potrzeby powtarzania całokształtu przedstawionej tam argumentacji, Sąd doszedł do przekonania, że dla celów dokonywanej kontroli wystarczy przytoczyć najistotniejsze wnioski do jakich doszły składy orzekające Sądów I i II instancji w powyżej wskazanych wyrokach.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia przez organy podatkowe art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., wskutek nie przedstawienia dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 O.p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 tej ustawy.

Organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r., oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji za rok 2007 oraz porównać je z wartościami wskazanymi w deklaracji sporządzonej w roku 2008.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w tym miejscu przywołać stanowisko judykatury, gdzie w wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 182/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz – przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki – obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku". Co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p., spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne.

W piśmiennictwie i orzecznictwie przedmiotu zwraca się uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Wskazuje się w nich również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2166/09). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którym w pełni zgadza się skład orzekający, obowiązki podatnika w tym zakresie w szczególności nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Tak jest właśnie przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy przedmiotem opodatkowania jest budowla Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy (...). W toku całego postępowania podatkowego, a również sądowoministracyjnego strona w istocie nie zakwestionowała poprawności ustalenia podstawy opodatkowania przez organ podatkowy, poprzez wskazanie jej prawidłowej – w ocenie Spółki – wysokości, poza ogólnikowymi twierdzeniami o nieprawidłowościach, jakich dopuścił się w tym zakresie organ. W tych okolicznościach organ uprawniony był przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez spółkę za poprzedni rok podatkowy (2007 r.), bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli (stanowiącej całość funkcjonalno – techniczną) skarżąca spółka skutecznie nie podważyła. W ocenie NSA, tak wyliczona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przypomnieć przy tym wypada, że spór nie dotyczył ilości obiektów czy ich wartości, a uznania części z nich za obiekty niepodlegające opodatkowaniu".

W dalszej kolejności należy stwierdzić, brak podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., polegający na błędnej – zdaniem Spółki – interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ustaleniu, czy objęty zaskarżoną decyzją obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do stanowiska Spółki, że telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej podlegają opodatkowaniu, nie zgadzając się z forsowanym przez Spółkę poglądem przeciwnym. Wskazał przy tym na prawne regulacje stanowiące podstawę rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił ich znaczenie. To, że organ zakwestionował stanowisko Spółki nie oznacza, że naruszył takim działaniem wskazany przepis. W sytuacji bowiem, gdy uzasadnienie spełnia przesłanki określone w art. 210 § 4 O.p. – a tak było w rozpoznawanej sprawie – za pozbawiony racji uznać należy zarzut naruszenia przez organ zasady wyjaśnienia okoliczności sprawy. Nie jest przy tym obowiązkiem organu polemizowanie z każdą podnoszoną przez stronę kwestią, czy z cytowanymi fragmentami czy to literatury, czy judykatury.

Zdaniem Sądu zarzut ten, sprowadzający się nota bene do konkluzji, że obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest bezzasadny również z tego względu, że organy obu instancji prawidłowo zdefiniowały przedmiot opodatkowania. Art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zakres pojęcia "budowla" zawiera pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Na budowlę sieciową, a taką niewątpliwie jest sieć telekomunikacyjna, może się składać wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów, np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Zawarta w ustawie - Prawo budowlane definicja "obiektu budowlanego" wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przepustu technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość - sieć, status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość i wartości tak ujętej całości stanowi podstawę opodatkowania, od której naliczany jest podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego.

W tym miejscu – z uwagi na zarzuty skargi – podkreślenia wymaga, że po dniu 1 stycznia 2003 r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem regulacji art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, nie sięgając do przepisów rozporządzenia z 2005 r., bowiem służą one innym celom. Nie ma też podstaw do odwoływania się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia definicja legalna z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji (mogą być umieszczane bezpośrednio w ziemi), nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w przedmiotowej sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno - użytkową.

Podobne stanowisko, na co zwrócono uwagę powyżej, prezentują także inne Wojewódzkie Sądy Administracyjne, np. WSA w Krakowie w wyroku z 28 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1213/08, w sprawie tej zapadł wyrok utrzymujący orzeczenie sądu pierwszej instancji – patrz wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 809/09 oraz WSA w Poznaniu w wyroku z 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 730/08 w sprawie tej także zapadł wyrok utrzymujący orzeczenie sądu pierwszej instancji – patrz wyrok NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 252/09 – wszystkie powtórzone w przywołanym już wyroku tut. Sądu z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 910/13. Sądy orzekły – z czym nie sposób nie zgodzić się – że przepisy Prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość, to tak samo całość budowli tworzy kanał telekomunikacyjny wraz z kablem. Wobec powyższego nie można przy ustalaniu wysokości podatku od nieruchomości z podstawy opodatkowania wyłączyć kabla kanału telekomunikacyjnego, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego tworzą razem całość użytkowo - techniczną, a więc budowlę.

Reasumując za Naczelnym Sądem Administracyjnym, wskazać należy, że "w przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno – użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. (...) Całość techniczno – użytkowa powstała z funkcjonalnego związku budowli stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego.

Z tego powodu powyższa całość techniczno - użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego" (pro. wyrok z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1281/09).

Podobną do prezentowanej powyżej ocenę prawną przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1932/09, sygn. akt II FSK 2142/09, sygn. akt II FSK 2167/08, sygn. akt II FSK 1117/09, sygn. akt II FSK 1581/09, sygn. akt II FSK 858/09, sygn. akt II FSK 1119/09, sygn. akt II FSK 1066/09, sygn. akt II FSK 252/09, sygn. akt II FSK 158/09, sygn. akt II FSK 1584/09, sygn. akt II FSK 1931/09, sygn. akt II FSK 2143/09 i sygn. akt II FSK 2168/08 oraz z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt II FSK 867/09, sygn. akt II FSK 1010/09, sygn. akt II FSK 1343/09, sygn. akt II FSK 1468/09 (wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA).

Ze względów wyżej już wyrażonych za bezzasadny należało także uznać zarzuty m.in. naruszenia art. 180, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p. zawarte w "Załączniku do protokołu rozprawy" – co do meritum – stanowiące powielenie zarzutów i argumentów skargi, co do których Sąd odniósł się już w uzasadnieniu wyroku.

Podsumowując podkreślenia wymaga, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt SK 25/12 (dostępne w bazie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego na stronie internetowej: http://trybunal.gov.pl; sentencja dostępna w Dz. U. z 2013 r., poz. 985) umorzył postępowanie w sprawie zbadania zgodności art. 1 a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z art. 2 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 84 i art. 217 oraz w związku z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W opublikowanym postanowieniu Trybunał stwierdził, że Spółka nie uzasadniła wystarczająco, w jaki sposób zaskarżone przez nią przepisy naruszyły jej konstytucyjne prawa i wolności. W tym kontekście Trybunał wyjaśnił, że "skarga nie może się sprowadzać jedynie do przytoczenia treści odpowiedniego przepisu Konstytucji". Jednocześnie Trybunał przypomniał, że od dnia 17 lipca 2010 r., "na podstawie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675, ze zm.) do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, wprowadzono definicję obiektu liniowego (art. 3 pkt 3a prawa budowlanego) oraz zmieniono definicję budowli przez zaliczenie do budowli obiektów liniowych. Konsekwencją powyższej zmiany jest wyłączenie przez ustawodawcę z zakresu pojęcia "budowla" kabli, w tym również przewodów telekomunikacyjnych, zainstalowanych w kanalizacji kablowej, a tym samym – możliwości ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości" (patrz pkt II.3. uzasadnienia postanowienia).

W opisanej sytuacji uznając, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa, działając na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.