Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 508/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-11-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 § 3, 4 i 5 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kowalczyk po rozpoznaniu w 2 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. Spółki [...] z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, P. W. Spółka [...] z siedzibą w W., wnosiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków grożących zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej.

Do wniosku Spółka dołączyła bilans aktywów i pasywów za okres od 31 grudnia 2014 r. do 31 maja 2015 r., rachunek porównawczy zysków i strat za ten sam okres oraz wykaz ostatecznych decyzji, którymi nałożono na nią kary pieniężne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA).

W orzecznictwie sądowym przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są definiowane w następujący sposób. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taki uszczerbek, który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 31 maja 2012 r.; II OZ [...]; CBOSA).

Analizując przedstawione we wniosku Spółki argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Spółka wskazała jedynie, że wykonanie decyzji doprowadzi do utraty płynności finansowej i uniemożliwi prowadzenie dalszej działalności gospodarczej. Skarżąca w istocie nie wykazała jaka to będzie szkoda i jakie będą jej rozmiary, nie przedstawiła okoliczności, które miałyby świadczyć, że rzeczywiście takie niebezpieczeństwo zachodzi. Tymczasem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

W szczególności Spółka nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową np. bilansu za cały rok 2015, chociaż skarga zawierająca wniosek o ochronę tymczasową wniesiona została 1 kwietnia 2016 r., a więc w czasie gdy bilans za 2015 rok co do zasady powinien być przygotowany do zatwierdzenia przez Zgromadzenie Wspólników. Skarżąca podnosząc we wniosku argumenty o wpływie wykonania decyzji na dalsze prowadzenie działalności a w konsekwencji na zagrożenie upadłością, nie przedstawiła w sposób wystarczający jej obecnej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Te okoliczności zasadniczo uniemożliwiły dokonanie obiektywnej oceny rzeczywistych konsekwencji zapłaty nałożonej decyzją kary pieniężnej, a w rezultacie weryfikację wniosku w kontekście ustawowych przesłanek tymczasowej ochrony prawnej.

Zdaniem Sądu, Spółka nie wykazała, że zapłata przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny kary pieniężnej nałożonej w niniejszej sprawie ([...] zł), może wyrządzić Spółce znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, zwłaszcza w sytuacji, gdy jak podaje sama Spółka, aktualnie nie posiada ona majątku pozwalającego na prowadzenie działalności. Oceny tej nie zmienia również zawarta w oświadczeniu dodatkowa informacja, że wobec Spółki toczy się szereg postępowań egzekucyjnych w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Spółka nie przedłożyła tych decyzji (kopii) celem uprawdopodabnia swego twierdzenia. Uniemożliwia to chociażby ocenę, w jaki sposób wykonanie tych decyzji, na przykład w toku postępowania egzekucyjnego, wpływa na sytuację materialną Spółki i czy realnie skutkuje wystąpieniem niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Załączony wykaz wskazuje jedynie na hipotetyczne zobowiązanie, którego przedmiotem jest świadczenie pieniężne, a to z definicji nie wyklucza możliwości późniejszego zwrotu nienależnie wyegzekwowanej kwoty. W konsekwencji, powyższe również nie stanowi niebezpieczeństwa w rozumieniu art. 63 § 3 p.p.s.a.

Wobec braku danych dotyczących aktualnej sytuacji finansowej Spółki i nieuprawdopodobnionych możliwych zagrożeń wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji, za niezasadne należy uznać twierdzenie, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionej decyzji może prowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji jej upadłości.

W badanej sprawie argumentacja skarżącej Spółki w żadnej mierze nie odwołuje się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem podkreślić, że realizacja obowiązku zapłaty określonej kwoty pieniężnej zasadniczo ma odwracalne skutki i nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, zwłaszcza w sytuacji gdy zobrazowany przez Spółkę stan jej finansów i tak nie wskazuje na realną możliwość wyegzekwowania kwoty określonej w decyzji organu, zaś prawomocne uchylenie zaskarżonej decyzji, prowadzić zaś będzie do zwrotu ewentualnie uiszczonej lub wyegzekwowanej kwoty. Należy zatem stwierdzić, że Spółka nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, 4 i 5 p.p.s.a.