Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 483/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65 par. 1, art. 134,  art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 153, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie przekazania według właściwości wniosku o przyznanie zasiłku celowego; oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] 2010r. ([...]) Prezydent Miasta Poznania przekazał Ośrodkowi Pomocy Społecznej we W. według właściwości, wniosek A. K. – osoby bezdomnej przebywającej w budynku gospodarczym sklepu w P. os. J. [...], ostatnio zameldowanej pod adresem W., O. nr [...], w sprawie udzielenia pomocy finansowej udzielonej w formie zasiłku celowego na leki, żywność, zakup obuwia zimowego, kurtki zimowej, bielizny osobistej, środków czystości, okularów, zakup nafty do lampy. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż wnioskodawca jest osobą bezdomną, a w związku z tym art. 101 ust 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2009r. nr 175, poz. 1362 ze zm) przewiduje wyjątek od generalnej zasady ustalenia gminy miejscowo właściwej do udzielenia pomocy i stanowi, że w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały. A. K. ostatnie miejsce zamieszkania posiadał w gminie W., co przesądza o właściwości Ośrodka Pomocy Społecznej we W..

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. K. stwierdzając, że jest niezadowolony ze sposobu działania Ośrodka Pomocy Społecznej we W..

Postanowieniem z dnia [...] 2011 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postepowanie w przedmiocie przekazania wniosku A. K. według właściwości, w związku z nowelizacją przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i zmianą brzmienia art. 65 § 1 k.p.a. Kolegium wskazało, iż z dniem 11 kwietnia 2011r. weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2011r. nr 6 poz. 18). Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o przepis art. 65 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym do 10 kwietnia 2011r. który to przepis przewidywał w przypadku braku właściwości organu administracji publicznej do rozpoznania podania, wydanie postanowienia o przekazaniu podania organowi właściwemu, na które to orzeczenie służy zażalenie.

W wyniku nowelizacji art. 65 § 1 k.p.a. otrzymał nowe brzmienie , zgodnie z którym, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym jednocześnie wnoszącego podanie. W nowym brzmieniu przepis ten nie przewiduje również możliwości zaskarżenia ww. czynności. Przepisy przejściowe zawarte w ustawie z dnia 3 grudnia 2010r o zmianie ustaw o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2011r. nr 6 poz. 18) nie regulują kwestii nieostatecznych postanowień o przekazaniu podania według właściwości oraz możliwości wniesienia zażalenia na takie orzeczenia.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w P. wniósł A. K.. Wyrokiem z dnia 26 października 2011r. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, wskazując, że zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] 2010r, choć wydane w formie postanowienia, uczyniło zadość także nowemu brzmieniu art. 65 § 1 k.p.a. co nie zmienia faktu, iż po nowelizacji przepisu art. 65 § 1 k.p.a. takie rozstrzygnięcie nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Skoro taki środek zaskarżenia został przez ustawodawcę wyraźnie wykluczony, to organ II instancji nie miał podstaw do merytorycznego rozpoznania zażalenia wniesionego przez A. K..

Rozpoznając ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W myśl art. 144 k.p.a. przepis ten stosuje się również do zażaleń.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wniósł A. K. podnosząc ogólnikowe zarzuty kierowane pod adresem organów administracji publicznej i dotyczące sposobu funkcjonowania tych organów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

W świetle art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 65 § 1 powołanej ustawy - w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez Prezydenta Miasta Poznania - jeżeli podanie zostało wniesione do organu administracji publicznej, który jest niewłaściwy do jego załatwienia, organ ten przekazuje niezwłocznie podanie organowi właściwemu w formie postanowienia, zaskarżalnego zażaleniem. W wyniku jednak nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 roku o zmienia ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6 poz. 18) w razie uznania się przez organ administracji publicznej za niewłaściwy do rozpoznania wniesionego podania, organ ten przekazuje to podanie niezwłocznie do organu właściwego, zawiadamiając o tym fakcie osobę, składającą podanie.

W tym miejscu należy podkreślić, iż powyższa zmiana weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 roku, a zatem po wydaniu postanowienia przez organ I instancji, ale przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Nadto ustawa nowelizująca nie zawiera przepisów przejściowych, które pozwoliłyby jednoznacznie określić, jakie brzmienie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego powinno w niniejszej sprawie znaleźć zastosowanie. Wątpliwość tę trzeba więc usunąć poprzez odwołania się do zasady bezpośredniego stosowania prawa nowego (tempus regit actum).

W wyniku wymienionej nowelizacji zawiadomienie o przekazaniu sprawy według właściwości nie może zostać zaskarżone w drodze zażalenia. Złożenie zatem środka zaskarżenia w takim przypadku nie może inicjować postępowania kontrolnego w ramach administracyjnego toku instancji. Dopiero bowiem w przypadku skorzystania przez stronę z prawa do wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia od tego aktu, organy wyższej instancji uzyskują kompetencję do weryfikacji zaskarżonego aktu. Jeżeli zatem ustawodawca w przedmiotowym przypadku wykluczył możliwość wniesienia środka zaskarżenia, to brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania zażalenia wniesionego przez A. K.

Reasumując stwierdzić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uznało wniesione przez skarżącego zażalenie od zawiadomienia o przekazaniu podania według właściwości za niedopuszczalne, na podstawie art. 134 w zw. z art. 144, w zw. z art. 65 § 1 k.p.a. w nowym brzmieniu tego ostatniego przepisu.

Na marginesie należy zauważyć, iż zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydając zaskarżone postanowienie, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę od tego orzeczenia, były na podstawie art. 153 p.p.s.a. związane oceną prawną zaprezentowaną przez orzekający już w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., w wyroku z dnia 26 października 2011r. sygn.. akt II SA/Po 542/11, (dostępne w internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę A. K. oddalił.