Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 910/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Z. Niewiadomski, Sędziowie NSA T. Kobylecka, M. Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant I. Kędzior, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy stacji bazowej telefonii komórkowej 1. uchyla zaskarżona decyzje i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 3. zasadza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 10 zł ( dziesięciu złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. złożyło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dn. [...].01.2002 r., nr [...], w której utrzymano w mocy decyzję nr [...] z dn. [...].08.2001 r. Burmistrza Gminy W. umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku kościoła [...] przy ul. [...] w W. Burmistrz w decyzji z dn. [...].08.2001 r. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji uznając, iż postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, ponieważ instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3,0 m na obiektach budowlanych nie wymaga takiego ustalenia, istnieje natomiast obowiązek zgłoszenia tych robót właściwemu organowi, zgodnie z art. 30 ust. ł pkt 2 lit. b Prawa Budowlanego.

Od decyzji tej odwołały się w terminie Stowarzyszenie [...] oraz Stowarzyszenie O. z siedzibą w B. Burmistrz nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania w myśl art. 132 kpa. Stowarzyszenie [...] wskazało, iż nawet w razie zgłoszenia istnieć winien obowiązek przeprowadzenia postępowania zgodnie z ustawą o dostępie do informacji o środowisku..., bowiem przedmiotowa inwestycja objęta jest listą Ministra Środowiska, jako jedna z mogących pogorszyć stan środowiska (§ 2 pkt 8 lit. k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dn. 14.07.1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji - Dz. U. nr 93, poz.589 z 1998 r.). Stąd konieczne jest sporządzenie takiego raportu. Ponadto stowarzyszenie przedstawiło wątpliwości co do faktu zakwalifikowania owych wież antenowych jako "urządzeń", a nie "obiektów budowlanych", dla których trzeba uzyskać decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i samo zgłoszenie nie wystarczy. Stowarzyszenie wskazuje, że miano "urządzenia" mogłaby nosić sama antena nadawcza, jednak ze względu na to, że wymaga zbudowania specjalnej konstrukcji wspierającej w postaci wieży, całość nie jest już samym "urządzeniem", lecz "obiektem budowlanym". Potwierdza to także, zdaniem stowarzyszenia, zapis art. 3 Prawa Budowlanego uznający za "obiekt budowlany" budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Stąd stowarzyszenie wnosi o sporządzenie niezależnej, wnikliwej opinii przez rzeczoznawcę powołanego przez organ "która ostatecznie wyjaśniłaby powyższe wątpliwości kwalifikacyjne". Z kolei Stowarzyszenie O. w swym odwołaniu od decyzji burmistrza umarzającej postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wskazuje, że inwestycja ta prowadzi do ewidentnej zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na nadbudowie obiektu budowlanego przez montaż urządzeń nadawczych oddziałujących na środowisko przyrodnicze. Z tego względu stowarzyszenie uważa, że powstanie tej stacji bazowej w zasadniczy sposób zmieni zagospodarowanie terenu w pobliżu budynku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzją z dn. [...].01.2002 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję nr [...] z dn. [...].08.2001 r. Burmistrza Gminy W. umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku kościoła [...] przy ul. [...] w W. Kolegium podtrzymuje ustalenia organu I instancji, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie wymaga ustalenia warunków zabudowy, bowiem nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, o czym stanowi art. 29 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane, zwalniając z tego obowiązku roboty budowlane polegające m. in. na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Kolegium podtrzymuje ustalenia organu I instancji, który uznał, iż stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, a dokładnie w myśl art. 3 ust. 9 powołanej ustawy - urządzenie techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne. Instalowanie takiego urządzenia wymaga, w myśl art. 30 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, zgłoszenia właściwemu organowi, gdy urządzenie przekracza 3 m wysokości, a zatem bezprzedmiotowe staje się ustalenie warunków zabudowy dla takiej inwestycji. Jednocześnie Kolegium odnosząc się do zarzutów obu stowarzyszeń podkreśla, że art. 30 ust. 3 ustawy Prawo Budowlane przewiduje możliwość nałożenia w drodze decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja wywoła określone skutki wymienione w tym przepisie i zaznacza, że decyzja wydana w tym zakresie uwarunkuje przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sadu Administracyjnego Stowarzyszenie [...] podtrzymuje swe zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji burmistrza. Nadal kwestionuje ustalenia poczynione przez organy administracji, z których wynika, że planowana inwestycja jest "urządzeniem", a nie "obiektem budowlanym" i zarzuca, iż nie dopuszczając dowodu w postaci opinii rzeczoznawcy wyjaśniającego wątpliwości, co do tej kwalifikacji organ II instancji rażąco naruszył art. 6-12 kpa. Stowarzyszenie przytacza fragment decyzji SKO zapadłej w innej sprawie, z którego wynika, że organ I instancji nie wytłumaczył dostatecznie przekonująco, dlaczego system anten wraz ze wszelką niezbędną aparaturą pomocniczą został uznany za inwestycję wymagającą jedynie zgłoszenia, z czego stowarzyszenie wyprowadza wniosek o wątpliwości takiej kwalifikacji.

Skarżący podtrzymuje w skardze także wszystkie zarzuty zgłoszone przez Stowarzyszenie O. w odwołaniu od decyzji burmistrza umarzającej postępowanie.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie i podkreślając, iż w skardze nie podniesiono żadnych nowych okoliczności podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przemawiające za celowością umorzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku jest rodzajem robót budowlanych powodujących zmianę zagospodarowania terenu i jako taka wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co wynika a contrario z art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dn. 9.07.2003 r., sygn. akt IV SA. 1049/01, z dn. 10.10.2003 r. sygn. akt IV SA. 403/02 i z dn. 27.10.2003 r., sygn. akt IV SA. 576/02, nie publikowane). Stąd stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zawarte w decyzji z dn. [...].01.2002 r., utrzymującej w mocy decyzję nr [...] z dn. [...].08.2001 r. Burmistrza Gminy W. umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku kościoła [...] przy ul. [...] w W. jest nie do przyjęcia i narusza zarówno przepisy prawa materialnego jak i przepisy proceduralne. Niewątpliwie inwestycja taka, jak słusznie wskazywało Stowarzyszenie O., prowadzi do ewidentnej zmiany zagospodarowania terenu. W efekcie realizacji tej inwestycji budynek staje się stacją nadawczą, której urządzenia powodują powstawanie pola elektromagnetycznego niejonizującego (strefy uciążliwości) na obszarze wokół stacji bazowej. Przebywanie na takim obszarze jest szkodliwe dla ludzi, w związku z tym należy ustanowić obszary ograniczonego użytkowania oraz nie będzie można wznosić nowych obiektów w strefie oddziaływania pola elektromagnetycznego przekraczającego 0,1 W/mkw.

W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z twierdzeniem organów I i II instancji, iż inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga wyłącznie zgłoszenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja została wydana nie zgodnie z prawem, podobnie jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji i wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dn. 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 12700) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dn. 30.08.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) - orzekł jak w sentencji.