Wyrok NSA oz. w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 493/98
NSA oz. w Łodzi
Data orzeczenia: 1998-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. zał. Nr 1 poz. 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: W sytuacji, w której towar sprowadzony z zagranicy jest opodatkowany 22 procent stawką podatku VAT, zaś jego sprzedaż wewnętrzna zgodnie z załącznikiem nr 1 poz. 2 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ jest zwolniona od podatku, importer towaru jest z mocy prawa zobowiązany do uiszczenia podatku VAT przy jego sprowadzaniu z zagranicy, lecz przy sprzedaży na terenie Polski nie ma prawa naliczać tego podatku w wystawianych przez siebie fakturach.

TEZY

W sytuacji, w której towar sprowadzony z zagranicy jest opodatkowany 22 procent stawką podatku VAT, zaś jego sprzedaż wewnętrzna zgodnie z załącznikiem nr 1 poz. 2 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ jest zwolniona od podatku, importer towaru jest z mocy prawa zobowiązany do uiszczenia podatku VAT przy jego sprowadzaniu z zagranicy, lecz przy sprzedaży na terenie Polski nie ma prawa naliczać tego podatku w wystawianych przez siebie fakturach.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne.

Obowiązek zakwalifikowania towaru do właściwej grupy towarów określony w Systematycznym Wykazie Wyrobów spoczywa na podatniku. Pomocniczo winien on kierować się zasadami wynikającymi z "Wykazu interpretacji klasyfikacji w zakresie SWW i KV" określonymi przez Główny Urząd Statystyczny bądź zwrócić się w razie wątpliwości do właściwej miejscowo jednostki organów statystycznych.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca błędnie przyjęła jako podstawę kwalifikowania nabytych przez siebie towarów do właściwej grupy SWW dane wynikające z klasyfikacji dotyczącej scalonej Nomenklatury towarowej handlu zagranicznego CN. Jest bezsporne, że sprowadzone do Polski jelita marszczone kolagenowe odpowiadają, w myśl przepisów regulujących obrót z zagranicą, towarom o kodzie celnym 39171010 i zostały opodatkowane stawką podatku VAT wynoszącą 22 procent.

Okoliczność ta nie uprawniała jednak skarżącej do automatycznego odliczenia tego podatku zawartego w fakturze sprzedawcy od podatków należnych powstałych przy sprzedaży wędlin, do produkcji których użyto osłonek kolagenowych. Transakcja ta miała bowiem miejsce na terenie kraju i przepisy dotyczące importu towarów nie mają do niej zastosowania. Zgodnie zaś z treścią załącznika nr 1 poz. 2 do ustawy VAT towar ten od wejścia w życie ustawy tj. 5.07.1993 r. korzystał ze zwolnienia podatkowego. Jest poza sporem, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi szczególna sytuacja, w której towar sprowadzony z zagranicy jest opodatkowany 22 procent stawką podatku VAT, zaś jego sprzedaż wewnętrzna zgodnie z załącznikiem nr 1 poz. 2 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/ jest zwolniona od podatku. Importer towaru był zatem z mocy prawa zobowiązany do uiszczenia podatku VAT przy jego sprowadzaniu z zagranicy, lecz przy sprzedaży na terenie Polski nie miał prawa naliczać tego podatku w wystawianych przez siebie fakturach. Faktycznie bowiem transakcja dokonana między skarżącą, a importerem osłonek dotyczyła obrotu towarem nieopodatkowanym. Faktura wystawiona przez sprzedawcę była wadliwa, gdyż nie odpowiadała wymogom ustawy o podatku VAT oraz wymogom wydanego na jej podstawie par. 29 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./. Skarżąca winna ujawnić ten błąd i żądać wydania na jej rzecz faktury korygującej. Skoro tego nie uczyniła i przyjęła fakturę z niewłaściwym symbolem SWW oraz zawyżoną kwotą podatku dopuściła do automatycznego zawyżenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur.

Tym samym skarżąca naruszyła dyspozycję art. 19 ustawy o VAT i par. 31 ust. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia.

W tej sytuacji organy skarbowe były uprawnione do określenia wysokości podatku naliczonego, którego wysokość została zawyżona i zwiększenia tego podatku o kwotę trzykrotności tego zawyżenia zgodnie z treścią art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT.

Uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego i procesowego Sąd, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.