Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2330/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax /spr./ Sędziowie: NSA Wiesław Morys WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2004 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w K. uznał sierżanta sztabowego J. B. za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu [...] r., będąc w stanie po użyciu alkoholu (0,23; 0,22 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) kierował samochodem marki [...] i podczas manewru omijania najechał na bok stojącego w rzędzie samochodu marki [...], czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Za ten czyn Komendant wymierzył obwinionemu kartę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Orzeczenie to wydano w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U. Nr 4 z 1998 r., poz.14). Fakt popełnienia wskazanego czynu organ orzekający ustalił na podstawie ustaleń ekipy wypadkowej Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w K. z udziałem prokuratora Prokuratury Rejonowej w K., przy czym zawartość alkoholu w wydychanym przez obwinionego powietrzu stwierdzona została za pomocą urządzenia kontrolno-pomiarowego. Natomiast wymierzoną karę dyscyplinarną uznano za współmierną do popełnionego czynu i stopnia zawinienia przez obwinionego. W szczególności wzięto pod uwagę fakt, iż czyn został popełniony pod wpływem alkoholu. Jako okoliczność zaostrzającą wymiar kary potraktowano narażenie życia i zdrowia innych osób, negatywny wydźwięk zdarzenia, powodujący podważenie zaufania społeczeństwa wobec organów Policji. W dodatku omawiany czyn został popełniony w trakcie odbywania przez obwinionego kary dyscyplinarnej w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, orzeczonej w dniu [...] r. za czyn polegający na podjęciu czynności zawodowych w stanie nietrzeźwości.

W odwołaniu J.B. ogólnikowo zakwestionował prawidłowość przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego.

Zaskarżonym orzeczeniem Ś. Komendant Wojewódzki Policji w trybie § 32 ust.4 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji, w całości podzielając przedstawione w nim ustalenia i wnioski. Organ odwoławczy uznał, że prawidłowo zebrany materiał dowodowy dawał pełne podstawy do nałożenia na obwinionego orzeczonej kary dyscyplinarnej. W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony miał przy tym zapewnione możliwości korzystania ze swoich uprawnień.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. B. zarzucił organom dyscyplinarnym:

"1) naruszenie prawa poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób tendencyjny m.in. przez gromadzenie w aktach wyłącznie materiałów świadczących na niekorzyść obwinionego, manipulowanie zgromadzonymi faktami i materiałami, okłamywanie obwinionego i wykorzystywanie jego trudnej sytuacji i dobrej woli do zrealizowania własnych - niezgodnych z prawdą i prawem celów,

2) rażące naruszenie (...) przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 19.12.1997 r. ... i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego,

3) powierzenie - wbrew przepisom - prowadzenie postępowania i orzekania osobom niekompetentnym, nie znającym przepisów prawnych procedury, w ramach których odbywały się postępowania skutkujące wydaniem orzeczeń".

W motywach skargi skarżący wskazał, że szczegółowo uzasadni swoje zarzuty po zapoznaniu się z aktami sprawy, gdyż w toku postępowania dyscyplinarnego nie miał do nich dostępu.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu jako bezzasadna. Sądowa kontrola działania administracji, sprawowana wyłącznie w kryteriach legalności, nie wykazała bowiem naruszenia prawa, mogącego prowadzić do podważenia wyniku postępowania dyscyplinarnego. Same zarzuty skargi są całkowicie gołosłowne i chybione. Ich ogólnikowość wręcz uniemożliwia ustosunkowanie się do nich w sposób merytoryczny. Można jedynie wskazać, że twierdzenie skarżącego o braku możliwości zapoznania się z materiałami sprawy nie znajdują żadnego uzasadnienia w materiałach sprawy. Przeciwnie - w aktach znajduje się podpisany przez niego protokół zaznajomienia się z aktami postępowania dyscyplinarnego. Skarżący zapowiadał też w skardze, że swoje zarzuty sprecyzuje, ale tego nie uczynił, mimo że akta administracyjne znajdowały się w Sądzie przez okres około 2 lat i w tym czasie mógł mieć do nich wystarczający dostęp. Dla usunięcia jakichkolwiek wątpliwości Sąd na rozprawie umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do okoliczności, które budziły jego zastrzeżenia. Skarżący wyjaśnił, że został wprowadzony w błąd przez osoby prowadzące postępowanie dyscyplinarne gdyż dawano mu odczuć, iż będzie mógł nadal pracować w Policji. Nawet gdyby taka okoliczność miała miejsce, to nie ma ona znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Załatwienie sprawy administracyjnej następuje bowiem właśnie przez wydanie decyzji (w postępowaniu dyscyplinarnym zwanej orzeczeniem) i dopiero stanowisko wyrażone w tej decyzji jest wiążące, a nie ewentualne sugestie czynione w toku postępowania (por. art.104 i 110 kpa).

Dalej skarżący twierdził, że niektóre protokoły przesłuchań podpisywał przed przesłuchaniem. Pomijając gołosłowność tego twierdzenia podnieść należy, że skarżący nie zakwestionował treści swoich zeznań, które zostały zaprotokołowane przed organem I instancji. Sam przebieg wypadku drogowego i jego skutki właściwie był bezsporny. Skarżący odmiennie jedynie przedstawiał jego przyczyny, a zwłaszcza przeczył, by spowodował go będąc pod wpływem alkoholu. Na rozprawie sądowej w dniu [...] r. oświadczył jednak, że jego zastrzeżenia nie dotyczą protokołu użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego w dniu [...] r., w którym zapisano, że owo urządzenie wykazało u skarżącego w kolejnych badaniach 0,23 i 0,22 mg/l (zawartość alkoholu w powietrzu wydychanym). Jednocześnie do protokołu tego skarżący podał, że w dniu wypadku spożył alkohol w ilości 1 litra piwa. Na rozprawie skarżący wprawdzie stwierdził, że 1 litr piwa podał wówczas jako równoważnik ilości wyciągu z melisy, jaki spożył przed wypadkiem, jednak twierdzenie to nie podważa ustaleń organów odnośnie wyniku pomiaru stężenia alkoholu w powietrzu wydychanym przez skarżącego. Twierdzenie to nie może też wpłynąć na ocenę stopnia winy przy popełnieniu przypisanego mu czynu, ani nie mogło być brane pod uwagę przy rozważaniu okoliczności mających znaczenie przy wymiarze kary dyscyplinarnej. Po pierwsze - skarżący nie wskazał żadnej przyczyny, dla której miałby do protokołu podawać dane niezgodne z rzeczywistością a po drugie - zakładając nawet prawdziwość twierdzenia skarżącego o spożyciu leku, a nie piwa, to istota sprawy nie ulega zmianie, gdyż skoro skarżący zdawał sobie sprawę, że ilość spożytego leku zawierającego alkohol odpowiada tak dużej ilości piwa, to także nie miał prawa kierować samochodem.

Zarzuty postawione przez skarżącego okazały się więc nieuzasadnione. Z urzędu Sąd także nie dopatrzył się wadliwości w omawianym postępowaniu dyscyplinarnym. Było ono prowadzone zgodnie z regułami określonymi w obowiązującym wówczas rozporządzeniu z dnia 19 grudnia 1997 r. Do prowadzenia tego postępowania wyznaczony był policjant w stopniu podkomisarza, a więc - wbrew zarzutowi skargi - osoba kompetentna, odpowiadająca wymogom § 13 ust.2 wskazanego rozporządzenia. W toku postępowania dyscyplinarnego wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, prawidłowo ustalono stan faktyczny i przesłanki odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego. Wymierzoną zaś mu karę należy uznać za współmierną do popełnionego czynu i stopnia zawinienia. Trafnie organy orzekające wskazały też na społeczny wydźwięk sprawy oraz na dotychczasową karalność dyscyplinarną skarżącego, jako okoliczność obciążającą, podobnie jak popełnienie czynu karalnego w stanie po użyciu alkoholu (por. § 27 ust.3 rozporządzenia). Zaznaczyć należy, że powoływane wyżej rozporządzenie w czasie wydawania zaskarżonej decyzji mogło stanowić podstawę prawną rozstrzygnięć dyscyplinarnych, co wynika ze stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 8.X.2002 r., sygn.akt K 36/00, OTK-A 2002/5/63.

W tym stanie rzeczy na mocy art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz.1270), w zw. z art.97 § 1 Przepisów wprowadzających ... (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz.1271 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.

SW