Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2877/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt. 3 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 775/15 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

I OSK 2877/16

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 775/15 oddalił skargę G. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.

W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] G. S. został uznany z dniem [...] marca 2013 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. W karcie rejestracyjnej bezrobotnego założonej podczas rejestracji odnotowano m.in., że strona, legitymująca się zawodem mechanika samochodowego, w okresie od dnia [...] września 1994 r. do dnia [...] lipca 2011 r. pracowała na różnych stanowiskach pracy: operatora maszyn budowalnych, kierowcy akwizytora, pracownika produkcji, robotnika gospodarczego.

W dniu [...] maja 2015 r. stronie została przedstawiona propozycja pracy u J. A., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w B. na stanowisku operatora wiertnicy. Skarżącemu wydano skierowanie do ww. pracodawcy oraz wyznaczono mu termin stawiennictwa do urzędu zatrudnienia i zwrotu wydanego dokumentu na dzień [...] czerwca 2015 r.

W dniu [...] czerwca 2015 r. skarżący przedłożył skierowanie do pracy, w którym odnotowano, że odmówił on przyjęcia propozycji pracy. Odnosząc się do tej kwestii strona podała, że nie odmówiła przyjęcia propozycji zatrudnienia. W trakcie wizyty w biurze przyszłego pracodawcy, gdzie obecna była jedynie żona właściciela oraz jego syn, skarżący oświadczył, że nie posiada uprawnień na stanowisko operatora wiertnicy. Wówczas żona pracodawcy zaczęła wpisywać w rubryce 17 skierowania jako powód niezatrudnienia, że strona nie nadaje się. Zrezygnowała jednak z tego i w rubryce 18 skierowania wpisała, że skarżący odmówił przyjęcia pracy, co nie odzwierciedla – zdaniem strony – rzeczywistego przebiegu rozmowy. Ponadto żona właściciela nie miała uprawnień do podejmowania takiej decyzji za męża, nie dysponując odpowiednim pełnomocnictwem. Pracodawca, ustosunkowując się do powyższego stanowiska, wyjaśnił że strona w czasie rozmowy kwalifikacyjnej zajęła jednoznacznie negatywne stanowisko o braku chęci podjęcia zatrudnienia, co zostało odnotowane na skierowaniu. Dodał również, że jego żona zajmuje się prowadzeniem kadr i miała prawo do przeprowadzenia rozmowy wstępnej ze skarżącym oraz uzupełnienia jego skierowania zgodnie ze stanem faktycznym. Ponadto pracodawca oświadczył, że wobec braków kadrowych nadal jest zainteresowany natychmiastowym zatrudnieniem skarżącego na proponowanym stanowisku (pismo z dnia [...] czerwca 2015 r.).

W odpowiedzi na powyższe wyjaśnienia skarżący podał, że stwierdzenia pracodawcy potwierdzają jego własne stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. w zakresie braku umocowania małżonki właściciela do przeprowadzenia z nim rozmowy i uzupełnienia skierowania do pracy. Ponadto poddał on w wątpliwość wiarygodność oświadczenia o gotowości jego zatrudnienia, wobec uprzedniego stwierdzenia, że nie nadaje się do tej pracy ze względu na brak stosownych kwalifikacji i uprawnień, a następnie zmiany tej decyzji i wpisaniu do skierowania, że odmówił podjęcia zatrudnienia. Wobec powyższego skarżący wniósł

o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej celem wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, ewentualnie o zawieszenie postępowania, celem rozstrzygnięcia przez organy ścigania zagadnienia wstępnego polegającego na poświadczeniu nieprawdy (pismo z [...] lipca 2015 r.).

W efekcie złożonych wniosków organ wezwał stronę do przedłożenia stosownego zawiadomienia skierowanego do organów ścigania. Skarżący podkreślił jednak, że jako strona postępowania administracyjnego nie ma żadnego prawnego obowiązku złożenia wskazanego zawiadomienia.

Mając powyższe na względzie decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 16 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a oraz ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm., zwanej dalej u.p.z.i.r.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 czerwca 2015 r.

Pismem z dnia [...] września 2015 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...]Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 16 oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.z.i.r.p., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że skarżący swoją postawą odmówił przyjęcia zaproponowanej mu pracy bez uzasadnionej przyczyny, usprawiedliwiając się rzekomym brakiem kwalifikacji.

Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do sądu administracyjnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę za niezasadną.

Zdaniem sądu I instancji podstawą materialną zaskarżonego rozstrzygnięcia były przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 przywołanej ustawy, Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę bezrobotną, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

Z kolei stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 16 u.p.z.i.r.p., przez pojęcie odpowiedniej pracy należy rozumieć zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Powołane przepisy w sposób jasny regulują sytuację prawną osoby bezrobotnej w przypadku otrzymania konkretnej oferty pracy. Z ich analizy wynika również wniosek, że wraz z momentem zaproponowania osobie bezrobotnej zatrudnienia zarówno po jego stronie jak i po stronie organu zatrudnienia pojawiają się określone obowiązku i uprawnienia. Osoba taka bowiem, będąc oczywiście zainteresowaną pozyskaniem zatrudnienia, winna przyjąć zaoferowaną pracę. Przedstawiona oferta musi jednakże spełniać określone przesłanki, a mianowicie powinna być dostosowana do stanu zdrowia osoby bezrobotnej, jego możliwości komunikacyjnych czy też spełniać minimalne warunki płacowe i podlegać ubezpieczeniu społecznemu. Ponadto – co istotne z punku widzenia niniejszej sprawy – bezrobotny winien mieć wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe do jej wykonywania bądź może ją wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych.

Ustawodawca w sytuacji odmowy przyjęcia takiej pracy nałożył na organ obowiązek pozbawienia osoby bezrobotnej tego statusu na oznaczony czas, chyba że odmowa wywołana była uzasadnioną przyczyną. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że pod pojęciem uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia zaproponowanej pracy rozumie się okoliczność natury obiektywnej, niezależną od woli bezrobotnego, a więc przeszkodę, na którą bezrobotny nie miał wpływu.

Sąd I instancji, analizując stan faktyczny ustalony przez organy administracji publicznej w niniejszej sprawie stwierdził, że skarżący w istocie odmówił przyjęcia zaproponowanej mu odpowiedniej pracy na stanowisku operatora wiertnicy bez uzasadnionej przyczyny. Jak wynika bowiem z akt podstępowania, a zwłaszcza z umowy w sprawie refundowania kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy z dnia [...] maja 2015 r., zawartej pomiędzy J. A. a Powiatem [...], wymagania na utworzone stanowisko operatora wiertnicy ograniczały się jedynie do podstawowego poziomu wykształcenia. Brak było przy tym konieczności legitymowania się jakimkolwiek doświadczeniem zawodowym lub dodatkowymi uprawnieniami (kursami). Wyartykułowany przez organy – w wydanych przezeń decyzjach – obowiązek przeszkolenia stanowiskowego nie mógł zostać uznany za szczególnego rodzaju wymaganie, albowiem taki instruktaż związany jest z podjęciem każdej pracy niezależnie od jej rodzaju. Nie można więc zaaprobować stanowiska prezentowanego przez skarżącego, że okoliczność dodatkowego przeszkolenia została przez organ wyinterpretowana z art. 2 pkt 1 ust. 16 u.p.z.i.r.p. z naruszeniem zasad wykładni językowej, systemowej czy też funkcjonalnej, jako przesłanka do uznania, że proponowana praca nie była pracą odpowiednią w rozumieniu powołanego przepisu. Ponadto nawet ewentualne szkolenie, przekraczające zakres przeszkolenia stanowiskowego w zakresie obsługi maszyn wykorzystywanych na stanowisku pracy, nie było przeszkodą do uznania, że zaoferowana praca była odpowiednia dla skarżącego, legitymującego się wykształceniem zasadniczym zawodowym. Definicja legalna odpowiedniej pracy uwzględnia bowiem konieczność dodatkowego szkolenia przed przystąpieniem do wykonywania pracy. Skarżący zatem spełniał w stopniu wystarczającym warunki konieczne do podjęcia zatrudnienia na zaoferowanym stanowisku.

WSA we Wrocławiu zaaprobował stanowisko organów, co do oceny postawy skarżącego w odniesieniu do zaproponowanej pracy i uznania, że odmówił on w istocie jej przyjęcia. Uznał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, iż w dniu [...] czerwca 2015 r. po stawieniu się w biurze pracodawcy skarżący – jak zresztą sam to przyznaje w oświadczeniu z dnia [...] czerwca 2015 r. – stwierdził, że nie posiada uprawnień na stanowisko operatora wiertnicy. Negatywna postawa skarżącego względem zaproponowanej pracy została również odnotowana w skierowaniu przez upoważnioną przez pracodawcę osobę, a następnie potwierdzona przez niego w wyjaśnieniach z dnia [...] czerwca 2015 r. Samo skreślenie słowa "nie" w rubryce 17 skierowania – zdaniem Sądu – nie może prowadzić do przyjęcia, że niepodjęcie zatrudnienia było efektem stwierdzenia przez pracodawcę braku odpowiednich kwalifikacji skarżącego. Nie zasługuje również na akceptację pogląd o celowym poświadczeniu nieprawdy, co zresztą spotkało się z zasadnymi wyjaśnieniami organu w zakresie możliwości zawieszenia postępowania.

Sąd stwierdził, że nawet wówczas, gdy skarżący uprzedzająco kwestionował ocenę organu, iż bezzasadnie odmówił przyjęcia pracy, nie zareagował w żaden sposób na ponownie zaoferowaną pracę na kwestionowanym stanowisku.

Zdaniem Sądu, oznacza to skarżący nie chciał przyjąć zaproponowanej mu pracy. Co więcej, przyjmując taką postawę nie dysponował żadną uzasadnioną przyczyną ku temu.

W ocenie Sądu I instancji, stan faktyczny sprawy – wbrew zarzutom skarżącego – został ustalony prawidłowo, w oparciu o pełny materiał dowodowy. Organ pierwszej instancji podjął bowiem starania w celu zweryfikowania stanowiska skarżącego, pozyskując istotne wyjaśnienia pracodawcy, a także reagując na wnioskowaną konieczność zawieszenia postępowania. Skarżący został również poinformowany o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami i materiałami. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odnoszący się do zaniechania przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, gdyż – jak zasadnie zwrócił na to uwagę organ – jedyną stroną toczącego się postępowania był skarżący. Przeprowadzenie tej czynności procesowej nie prowadziło również do przyspieszenia lub uproszenia postępowania, ani nie wymagał tego przepis prawa. Nie było zatem ani możliwości, ani potrzeby wyjaśnienia ewentualnych sprzeczności między stanowiskami skarżącego, a potencjalnego pracodawcy. Kwestię rozbieżności rozstrzygnął organ w treści zakwestionowanej decyzji, zawierającej ocenę dowodów, do których zaliczono zarówno wyjaśnienia złożone przez skarżącego, jak i przez pracodawcę.

Sąd nie zgodził się również z zarzutem, że wydana decyzja narusza, wynikającą z art. 15 k.p.a., zasadę dwuinstancyjności. Organ drugiej instancji rozpoznał bowiem tę samą sprawę na podstawie zgromadzonego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego materiału dowodowego. Brak pozyskania nowych dowodów nie oznacza jednak, że Wojewoda odstąpił od samodzielnego ustalenia stanu faktycznego na etapie postępowania odwoławczego. Uzasadnienie zakwestionowanego rozstrzygnięcia wskazuje bowiem, że organ drugiej instancji nie zaniechał dokonania własnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Bezpodstawnym był również - w ocenie Sądu - zarzut naruszenia przez Wojewodę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez odstąpienie od stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji, z uwagi na dostrzeżoną przez skarżącego kwalifikowaną wadę prawną. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej rozpatrywane są bowiem w pierwszej kolejności w toku postępowania odwoławczego w trybie zwyczajnym. Organ orzekający w takiej sprawie, dostrzegając przesłanki stwierdzenia nieważności, musiałby wziąć je pod uwagę, ale w ramach rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 k.p.a. Skoro zatem Wojewoda doszedł do odmiennego aniżeli skarżący przekonania, że wydana decyzja w żaden, a tym bardziej w rażący, sposób nie narusza prawa, nie jest to równoznaczne z pominięciem przez ten organ przesłanek z art. 156 k.p.a.

W dniu [...] lipca 2017 r. skargę kasacyjną na powyższą decyzję złożył G. S., wnosząc o uchylenie wyroku oraz decyzji wydanych przez organy obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje. Zarzucił on Sądowi I instancji:

1. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej w skrócie P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77§ 1 k.p.a., tj. zasady prawdy obiektywnej i zasady nakazującej wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy, poprzez nieuwzględnienie, mimo istniejących przesłanek, słusznego interesu skarżącego i niezachowanie reguł obiektywnej oceny materiału dowodowego sprawy, a w szczególności bezpodstawne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego w zakresie okoliczności, w jakich doszło do konfliktu z pracodawcą wskazanym przez organ i bezkrytyczne danie wiary wyjaśnieniom przedmiotowego pracodawcy, pomimo przesłanek wskazujących na wątpliwy ich charakter.

2. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj.: art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 16 u.p.z.i.r.p., poprzez przyjęcie, że skarżący odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, podczas gdy taka odmowa nie miała miejsca, albowiem skarżący nie miał kwalifikacji do podjęcia proponowanej mu pracy, co pracodawca w sposób nieuprawniony potraktował, jako odmowę zatrudnienia, pomimo, że taki fakt nie miał miejsca.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd. Uzasadnienie kasacji powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia tylko zarzuty dotyczące naruszenia tych przepisów prawa, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej, jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Sąd ten nie może również zastępować strony i precyzować czy też uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Należy przy tym podkreślić, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 P.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej. Postępowanie kasacyjne powinno polegać na pogłębionej polemice z ustaleniami wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd kasacyjny nie może w tym zakresie "wyręczać" profesjonalisty i samemu badać ewentualne uchybienia sądu I instancji, ponieważ w ten sposób podważono byłoby sens przymusu adwokacko-radcowskiego przy sporządzaniu i wnoszeniu skargi kasacyjnej.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, są całkowicie niezasadne, ponieważ prezentowane w niej, w obrębie podstawy naruszeń procesowych, zarzuty, dotyczące niewyjaśnienia sprawy i niewłaściwej oceny wiarygodności dowodów, co miało doprowadzić do ustalenia błędnego przyjęcia, że skarżący odmówił przyjęcia propozycji pracy, są nietrafne. Trzeba bowiem stwierdzić, że eksponując uchybienia przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego nie powiązano ich z przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która to ustawa stanowi podstawę procedowania przez sądy administracyjne. Zatem zarzuty te mogłyby być uznane za poprawnie skonstruowane tylko wówczas, gdyby podniesiono jednocześnie pominięcie przez sąd tych okoliczności i tym samym naruszenie konkretnego przepisu P.p.s.a. Tymczasem zarówno eksponowane przepisy, jak i zarzuty jednoznacznie dotyczą organu, a nie Sądu.

Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. W tym miejscu należy wskazać, że wedle treści art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 ustawy, pozbawia statusu bezrobotnego osobę bezrobotną, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie. W myśl z kolei art. 2 ust. 1 pkt 16 u.p.z.i.r.p., przez pojęcie odpowiedniej pracy należy rozumieć zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Z powyższego wynika zatem, że po zaproponowaniu osobie bezrobotnej zatrudnienia zarówno po jego stronie, jak i po stronie potencjalnego pracodawcy, pojawiają się określone obowiązki i uprawnienia. Osoba taka bowiem, będąc oczywiście zainteresowaną pozyskaniem zatrudnienia, winna przyjąć zaoferowaną pracę. Przedstawiona oferta musi jednakże spełniać określone przesłanki, a mianowicie powinna być dostosowana do stanu zdrowia osoby bezrobotnej, jego możliwości komunikacyjnych, spełniać minimalne warunki płacowe oraz podlegać ubezpieczeniu społecznemu. Ponadto bezrobotny winien mieć wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe do jej wykonywania, bądź móc ją wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych.

Ustawodawca w sytuacji odmowy przyjęcia zaproponowanej pracy nałożył na organ administracji publicznej obowiązek pozbawienia osoby bezrobotnej tego statusu na oznaczony czas, chyba że odmowa wywołana była uzasadnioną przyczyną. Jak już w sprawie wyjaśniano, pod pojęciem uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia zaproponowanej pracy rozumie się okoliczność natury obiektywnej, niezależną od woli bezrobotnego, a więc przeszkodę, na którą bezrobotny nie miał wpływu. Do takich należy zaliczyć szczególną sytuację osobistą lub rodzinną bezrobotnego, która uniemożliwia podjęcie konkretnego zatrudnienia, bądź wystąpienie okoliczności, które obiektywnie uniemożliwiają wykonywanie konkretnej pracy w proponowanych przez pracodawcę warunkach w związku z przeciwwskazaniami do jej wykonywania.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż odmowa przyjęcia stanowiska przez skarżącego była nieusprawiedliwiona, ponieważ - jak wynika z dokumentacji zabranej w toku postępowania, w tym przede wszystkim umowy nr [...] w sprawie refundowania kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy tworzonych dla skierowanych bezrobotnych zawartej w dniu [...] lutego 2015 r. pomiędzy Powiatem [...], a przedsiębiorcą do którego został skierowany skarżący - stanowisko pracy operatora wiertnicy nie wymagało ani specjalnego wyksztalcenia, ani ukończenia dodatkowych kursów. Skarżący mógł zatem podjąć pracę w przedsiębiorstwie, do którego został skierowany. Tak więc WSA we Wrocławiu prawidłowo uznał, że wystąpiła przesłanka nieusprawiedliwionej odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, pozwalająca na wydanie przez Starostę [...] decyzji o utracie przez G. S. statusu osoby bezrobotnej.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.