Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 100/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 10 ust 1a , 11 ust 1 pkt 2 oraz 14 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.
article: art 7 , 77, 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 14 listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz strony skarżącej Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] kwotę 580 zł ( słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r. znak: [...] nr [...] na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 104 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) w skrócie: k.p.a.,

- art. 48 ust. 2 i ust. 3, oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2017r. poz. 1332 ze zm.) w skrócie: "Pr. bud",

po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego - Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 22 sierpnia 2017 r. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 9 sierpnia 2017r. nr [...] znak: [...], którym:

"I. wstrzymuje roboty budowlane prowadzone przy budowie kładki pieszej na działce ewidencyjnej numer [...], położonej w miejscowości K. M., na wysokości dz. ew. nr [...], położonej w miejscowości K. M., gmina M. D., woj[...] nakłada na Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. z siedzibą ul. [...], [...] obowiązek przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w L., w terminie do dnia 15 stycznia 2018 roku następujących dokumentów i opracowań:

- zaświadczenia wójta o zgodności budowy z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

- cztery egzemplarze projektu budowlanego w/w obiektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, zaświadczeniem o wpisie osoby sporządzającej i sprawdzającej w/w projekt budowlany, w drodze decyzji do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane oraz zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualny na dzień opracowania,

- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane."

utrzymał skarżone postanowienie w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postępowanie przed organem I instancji zostało wszczęte z urzędu.

Asumpt do działań organu nadzoru budowlanego stanowiło pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., Zarząd Zlewni [...] w D. z dnia 23 czerwca 2017 r., znak: [...], którym zwrócono się o wszczęcie postępowania mającego na celu wydania nakazu rozbiórki wybudowanej nielegalnie kładki pieszej na będącej własnością Skarbu Państwa w zarządzie RZGW w K. działce nr ewid. [...] (potok [...]) w [...] os. [...]i. W treści pisma RZGW przedstawił: W trakcie wizji w terenie w dniu 19 czerwca 2017 roku w miejscowości K. M. pracownicy Nadzoru Wodnego M. D. stwierdzili nowo wybudowaną kładkę pieszą o konstrukcji stalowej z podporami żelbetowymi w km 1+805 na wysokości sklepu spożywczego. Podmiotowy obiekt został wybudowany z pominięciem obowiązujących przepisów Prawa budowlanego jak i Prawa wodnego. Jednocześnie nie spełnia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty inżynierskie i ich usytuowanie zawarte w Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 roku (Dz. U.2000.63. 735). Według pozyskanych informacji kładka została wybudowana przez mieszkańców osiedla [...] na przełomie maja i czerwca 2017 roku. W dniu 23 czerwca 2017 roku zarząd złożył do Komisariatu Policji w M. D. zawiadomienie mające na celu wykrycie i ukaranie wykonawcy samowoli budowlanej.

W dniu 10 lipca 2017 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę na dz. ew. nr [...] w miejscowości K. M. (na wys. dz. nr [...]), podczas której stwierdzono: wykonanie kładki pieszej o długości 26,5m, szerokości 1,17m, na wysokości ok. 3,3m, wysokość barierek 1 m. Przedstawiciele RZGW oświadczyli, że nie są inwestorami ww. robót, jak również nie wyrażali zgody na wybudowanie kładki. Wg. oświadczenia kładka została wykonana czerwiec 2017r.

W toku postępowania organ I instancji pozyskał informacje dot. dokumentu potwierdzającego właściciela i zarządcy dz. ew. nr [...] oraz prac budowlanych związanych z istniejącą kładką pieszą, od Starostwa Powiatowego w L. z wydziału Gospodarowania Nieruchomościami z dnia 18 lipca 2017 r. znak: [...] i z dnia 04 sierpnia 2017r, znak: [...]

PINB pozyskał wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Nr [...] Rady Gminy M. D. z dnia 30 listopada 2004 r. (Dz.Urz.Woj. [...] ze zm.), którego wynika, że działka ewidencyjna nr [...] położona jest częściowo na terenach koncentracji zabudowy mieszkaniowej i rolnych w obszarach zalewowych i podmokłych.

PINB został poinformowany przez RZGW, że w dniu 31 lipca 2017r. wpłynęło z Komisariatu Policji M. D., postanowienie o odmówieniu wszczęcia dochodzenia w w/w sprawie.

W dniu 09 sierpnia 2017r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. (w skrócie: PINB) na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Pr. bud. wydał zaskarżone postanowienie nr [...] znak: [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oraz nałożeniu na Dyrektora RZGW w K. obowiązek miedzy innymi przedłożenia projektu budowlanego kładki pieszej na dz. nr. [...], na wysokości dz. [...].

Powyższe postanowienie zostało doręczone RZGW w K. w dniu 16 sierpnia 2017r. natomiast zażalenie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 22 sierpnia 2017 r. zostało wniesione w urzędzie pocztowym w K. w dniu 22 sierpnia 2017 r. W świetle powyższego przedmiotowe zażalenie zostało wniesione w terminie o którym mowa w art. 141 § 2 k.p.a.

PINB postępowaniem nr [...] znak: [...] z dnia 31 sierpnia 2017r. wstrzymał wykonanie własnego postępowania wskazując, iż konsekwencje prawne wynikające z tytułu nic wykonania obowiązku nałożonego postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 ust. 3 u.p.b. (nakaz rozbiórki) są sankcją prawną najdalej idącą w ramach przepisów Prawa budowlanego, rodzące nieodwracalne, bądź trudne do odwrócenia skutki

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie dokonał powtórnego, pełnego i merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej w oparciu o akta sprawy PINB znak: [...]

Po zweryfikowaniu kręgu stron Organ doszedł do przekonania, że zgodnie z art. 28 k.p.a., za stronę postępowania prawidłowo został uznany RZGW, jako posiadający w trwałym zarządzie, należącą do Skarbu Państwa działkę nr [...] (potok [...] w K. M..

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest zbadanie, czy zaistniały przesłanki do nałożenia na RZGW w K., obowiązku wykonania na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 u.p.b. wstrzymania robót budowlanych oraz przedłożenia do 15 stycznia 2018 dokumentów pozwalających na zalegalizowanie kładki pieszej na dz. ewid. nr [...], położonej w miejscowości K. M., na wysokości dz. ew. nr [...], położonej w miejscowości K. M., gmina M. D., woj. [...] w km. 1+800 oś. [...].

W pierwszej kolejności MWINB w K. uznaje za prawidłową kwalifikację kładki pieszej do budowli i zastosował przepis art. 48 u.p.b. Bowiem zgodnie z brzemieniem art. 28 u.p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29- 31 (ust. l). Decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej (ust. la) W art. 29 u.p.b. zawarty został katalog obiektów i robót budowlanych, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania powyżej powołana zasada. Art. 30 w/w ustawy wskazuje zaś na sytuacje, w których wymagane jest dokonanie zgłoszenia budowy lub robót budowlanych. Oba katalogi mają charakter zamknięty tj. obejmują wyliczenia w sposób enumeratywny.

Organ stwierdził, że wykonane przez inwestora roboty budowlane winny zostać poprzedzone pozwoleniem na budowę wydanym przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, wskazuje iż inwestor nie dopełnił obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ww. obiektu.

Zrealizowanie inwestycji bez wymaganego przepisami Prawa pozwolenia na budowę, jak również zgłoszenia kwalifikowane jest przez przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane jako działania w ramach tzw. samowoli budowlanej, pociągającej za sobą określone sankcje prawno-administracyjne, wynikające z przepisów wskazanej ustawy.

Organ powołał treść art. 48 Pr. Bud.

Organ wskazał, że istota sporu zaistniałego na gruncie niniejszej sprawy sprowadza się wyłącznie do kwestii wskazania adresata obowiązku postanowienia nakazującego wstrzymanie robót budowlanych i przedstawienie dokumentów do zalegalizowania obiektu. wyjaśnił, że samowolne działania budowlane poddane są regulacji ustawowej zawartej w przepisach art. 48-51 ustawy Prawo budowlane i określającej tzw. procedurę naprawczą, inaczej legalizacyjną.

Organ podkreslił, że zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego obowiązki nakazane w decyzjach wymienionych przepisami art. 48 (jak w niniejszej sprawie), 49b, 50a i 51 Prawa budowlanego mają wykonać na swój koszt inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Wymieniony przepis nie wskazuje przy tym kolejności, w jakiej są obciążone wymienionymi obowiązkami podmioty wskazane tym przepisem. Organ wskazał, iż, bezspornym jest, iż przepis ten (art. 52 Prawa budowlanego) określa adresatów do wydania decyzji w trybie art. 48 u. p. b. w związku z tym należy wskazać, że nakaz dostarczenia projektu budowlanego musi być skierowany do osoby będącej właścicielem. Postanowienie o przedłożeniu projektu budowlanego dotyczy bowiem jego interesu prawnego wynikającego z prawa własności nieruchomości, które zgodnie z zasadą superficies solo cedit rozciąga się na wszystkie rzec/y trwale złączone z ta nieruchomością ziemska.

Logicznym zatem jest wniosek, iż nakaz przedłożenia projektu budowlanego trwale związanego z gruntem urządzenia (kładka piesza) dotyka nie tylko praw inwestora, ale przede wszystkim ( w pierwszej kolejności) praw właściciela gruntu, na którym obiekt ten powstał.

Skierowanie w takiej sytuacji postanowienia wyłącznie do właściciela nieruchomości nie naruszyło przepisu art. 52 Prawa budowlanego ani przepisów postępowania administracyjnego. Kładka została bowiem wzniesiona bez przewidzianego prawem pozwolenia i to właściciela obciążają z tego tytułu obowiązki. Natomiast w sytuacji gdy wykonawca samowoli budowlanej, nie jest właścicielem nieruchomości, nałożenie na niego obowiązku doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem mogłoby okazać się niewykonalne. Inwestor nie miałby żadnych własnych praw do zabudowanej nieruchomości, a w konsekwencji nie mógłby zadośćuczynić nakazowi rozbiórki (także niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym w postępowaniu egzekucyjnym - art. 59 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz.U.2014. poz. 1619 j.t), z kolei właściciel nie byłby związany tą decyzją.

Wobec nic wykrycia inwestora przedmiotowych robót budowlanych organy nadzoru budowlanego, postanowieniem w trybie art. 48 ust 3 u.p.b. skierowały do RZGW jako sprawującego zarząd stały działki należącej do Skarbu Państwa. Wybór adresata decyzji wymienionych w treści art. 52 u.p.b., w tym wydanej na podstawce, ary 48 u.p.b. jest uzależniony nie tylko od kolejności podmiotów wymienionych jego treści, ale również od możliwości legalnej realizacji przez te podmioty nałożonych na nie obowiązków administracyjnoprawnych w nawiązaniu do prawnego wymogu posiadania tytułu prawnego do nieruchomości, a więc istotnego czynnika wykonalności samej decyzji w konkretnych okolicznościach sprawy.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że zarówno PINB jak i organom ścigania - policji i prokuraturze nie udało się wykryć sprawcy samowoli w tej sytuacji adresatem decyzji powinien być właściciel gruntu, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany.

Zgodnie z art. 48 Kodeksu cywilnego z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Do ustawowych wyjątków należą między innymi wody płynące. Natomiast kładka piesza jako-obiekt związana trwale z gruntem uznać należy, za własność właściciela gruntu, na którym się znajduje.

Odpowiadając na uwagi zawarte w zażaleniu organ wskazał, że pomimo podjętych przez PINB oraz Policję wysiłków nie udało się ustalić uczestników procesu budowlanego, przedmiotowa kładka piesza jako samowola budowana nie znajduje się w zarządzie gminy i nie została zgłoszona jak "odbudowa mostu po intensywnych opadach atmosferycznych w sierpniu 2014 r, na potoku [...] w miejscowości K. M. w ciągu drogi [...] w km 0+20". Wbrew twierdzeniom Skarżącego prawo własności kładki wywiedzione zostało z art. 48 k.c. określającego własność obiektów połączonych trwale z gruntem a nie art. 11 ust 1 i 14 ust 1 Prawa wodnego regulującego zagadnienie własności wód płynących. Kładka wsparta została na działce nr [...] w miejscowości K. M. nie zaś na wodach płynących.

Reasumując obowiązek przedłożenia projektu budowlanego na RZGW jako właściciela działki gruntowej nr [...] w miejscowości K. M., gm. M. D. zgodnie z art. 48 Kodeksu cywilnego co nie stoi w sprzeczności z przepisami szczegółowymi wynikającymi z Prawa wodnego.

Organ zauważył, że brak jest innego podmiotu uprawnionego do przedstawienia projektu budowlanego, będącego przedmiotem postępowania kładki pieszej, organy nadzoru budowlanego zobowiązane są natomiast-do doprowadzenia do zgodności z prawem istniejących obiektów budowlanych.

Wobec powyższego, w ocenie MWINB działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy skarżoną decyzję organu I instancji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł skarżący Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K..

Powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. 14 listopada 2017 r. zaskarżył w całości, zarzucając w szczególności naruszenie:

1. art. 48 ust. 2 i 3 w związku z art. 52 ustawy Prawo budowlane polegające na nałożeniu obowiązków na skarżącego, tj. podmiot niebędący inwestorem, właścicielem lub zarządcą przedmiotowego obiektu budowlanego;

art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny poprzez jego zastosowanie, podczas gdy zasada superflcies solo cedit nie ma tutaj zastosowania, ze względu na odrębne regulacje dotyczące własności, wynikające z ustawy Prawo wodne;

art. 11 ust. 1 pkt 2 i art. 14 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy przepisy te regulując prawo własności gruntu pokrytego wodą mają w niniejszym przypadku zastosowanie;

przepisów art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a polegających na nieustaleniu inwestora, właściciela, czy też zarządcy przedmiotowego obiektu budowlanego oraz błędnym przyjęciu, że obowiązki dostarczenia dokumentów i opracowań powinny zostać nałożone na skarżącego;

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Organu I instancji, podczas gdy postanowienie to powinno zostać uchylone, a postępowanie pierwszej instancji umorzone.

Skarżący wniósł o uchylenie na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Organu I instancji,

Ustalenia poczynione przez organy obu instancji nie pozwalają, w ocenie skarżącego, na nałożenie obowiązków na Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K..

W ocenie skarżącego twierdzenia organu nie znajdują żadnego uzasadnienia. Działka nr [...] nie ma ustalonej linii brzegu, natomiast wypis z rejestry gruntu dla tej działki klasyfikuje grunty objęte tą działką jako wodę płynącą i inne (m.in. pastwiska i grunty zadrzewione i zakrzewione). Organ nie dokonały żadnych ustaleń pozwalających twierdzić, że kładka piesza została posadowiona na gruncie niebędącym woda płynącą. Skoro przyczółki kładki zlokalizowane są na skarpie potoku [...] to znajdują w granicach linii brzegowej, a więc na gruncie pokrytym wodą płynącą.

W świetle art. 10 ust. 1 a ustawy Prawo wodne śródlądowe wody powierzchniowe płynące stanowią własność Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1 grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód, a gospodarowanie gruntami pokrytymi płynącymi wodami powierzchniowymi wykonują organy oraz jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo wodne (art. 14 ust. 2).

Powyższe oznacza, w ocenie skarżącego, że prawa właścicielskie w stosunku do potoku [...] wykonuje Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, a nie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K., który jest jedynie zarządcą potoku. Przyjmując zatem rozumowanie Organu II instancji właścicielem kładki mógłby zostać uznany Prezes KZGW, i to na ten podmiot mógłby być nałożony obowiązek, a nie na jednostkę organizacyjną, którą jest RZGW w K..

Abstrahując powyższe, skarżący co do zasady kwestionuje zasadność nałożenia obowiązków wskazanych w zaskarżonym postanowieniu.

To, że przyczółki kładki okresowo znajdują się poza wodą nie oznacza, że w świetle prawa nie jest to grunt pokryty wodą płynącą. Zmiana statusu prawnego tego terenu wymagałaby przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia linii brzegowej. Dopóki to nie nastąpi teren działki [...], na którym posadowiono przyczółki kładki powinien być traktowany jako woda płynąca i zastosowanie będą tutaj miały przepisy ustawy Prawo wodne.

Poza sporem jest okoliczność, że RZGW w K. nie jest inwestorem kładki pieszej, nigdy nie wykonywał uprawnień właścicielskich w stosunku do tej budowli, nigdy nie utrzymywał kładki. Bezpośrednio po podjęciu wiedzy o jej wybudowaniu Skarżący powiadomił o tym fakcie organ nadzoru budowlanego.

Nałożenie na RZGW w K. obowiązków wskazanych postanowieniem wynikało z uznania RZGW w K. za właściciela działki nr [...]. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 48 k.c., to co zostało trwale z gruntem połączone dzieli los prawny gruntu. Zasada ta doznaje jednak wyjątków. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wyjątek ustanawia ustawa Prawo wodne odnośnie urządzeń wodnych, istnieje bowiem możliwość, aby inny podmiot wykonywał gospodarowanie gruntami pod wodami płynącymi, a inny gospodarowanie urządzeniem wodnym posadowionym na tych gruntach. Ponieważ - zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy Prawo wodne -przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do prowadzonych przez wody powierzchniowe oraz wały przeciwpowodziowe obiektów mostowych, rurociągów, linii energetycznych, linii telekomunikacyjnych oraz innych urządzeń, to zasada superficies solo cedit nie będzie miała również zastosowania kładki pieszej posadowionej na działce nr [...], będącej gruntem pokrytym wodą płynącą.

Z tych też przyczyn automatyczne przypisywanie skarżącemu "własności" kładki pieszej jest niedopuszczalne i wynika z niechęci Organu budowlanego do wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia inwestora, właściciela, czy też zarządcy takiego obiektu.

W opinii skarżącego, w przypadku nieustalenia inwestora kładki pieszej obowiązki - przewidziane postanowieniem winny być nałożone na właściwą gminę (gminę M. D.). Wynika to z zadań, jakie przepisy ustawy o samorządzie gminnym, nakładają na gminy. Otóż zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 pkt 2 do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty.

Z pewnością do tego rodzaju potrzeb można zaliczyć zapewnienie mieszkańcom ułatwień komunikacyjnych poprzez budowę mostów, czy kładek pieszych.

Podkreślenia wymaga, że kładka piesza nie została wybudowana przez RZGW w K., urząd nigdy nie poniósł jakichkolwiek nakładów na ten obiekt, kładka nie znajduje się w wykazie środków trwałych jednostki. Skarżący nie może być uznany za właściciela, czy też zarządcę kładki, skoro nigdy nie wykonywał w stosunku do przedmiotowego obiektu żadnych uprawnień właścicielskich (np. poprzez utrzymywanie go we właściwym stanie technicznym).

Zdaniem skarżącego twierdzenie, że Organ II instancji nie wyjaśnił okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy naruszając przepisy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i 107 k.p.a.