Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 360/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 § 1 pkt 2 i § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 70 § 1, art. 70 § 4, art. 70 § 6 pkt 2, art. 91 oraz art. 92
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 372.
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Brzuzy Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 września 2021r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. K. (dalej jako strona, zobowiązana, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) z "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Jak wynika z akt sprawy przedstawionych wraz ze skargą do kontroli Sądu, Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej Naczelnik Urzędu, NUS) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącej oraz D. K. (dalej zobowiązany, podatnik, uczestnik postępowania), obecnie rozwiedzionych. Podstawą prowadzenia egzekucji jest tytuł wykonawczy z 17.02.2010 r. nr "[...]", obejmujący zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r., w kwocie należności głównej 155.903,80 zł. Odpisy tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanym 1.03.2010 r.. Podstawą prawną należności jest decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (dalej Dyrektor UKS) z "[...]" r. nr "[...]", określająca obojgu podatnikom zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. (zobowiązanie solidarne).

W toku egzekucji organ egzekucyjny zastosował skutecznie następujące środki egzekucyjne:

- 23.02.2010 r., w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku A., dokonanego na podstawie zawiadomienia z 19.02.2010 r. nr "[...]". Zawiadomienie o zajęciu, wystawione na oboje zobowiązanych, zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 23.02.2010 r., a zobowiązanym 1.03.2010 r.. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienie wysłane do skarżącej odebrał 1.03.2010 r. zobowiązany, z dopiskiem: mąż. Pismem z 23.02.2010 r. Bank poinformował, że saldo na zajętym rachunku wynosi 26,99 zł,

- 9.02.2015 r., w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę w B. Spółka z o.o. (dalej B.), dokonanego na podstawie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę z 22.01.2015 r. nr "[...]". Zawiadomienie o zajęciu, wystawione na zobowiązanych, zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 9.02.2015 r., a zobowiązanym 2.02.2015 r. (zawiadomienie odebrała zobowiązana). Pismem z 12.02.2015 r. Spółka poinformowała, że zobowiązany jest zatrudniony na pełny etat,

- 17.01.2019 r., w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku C., dokonanego na podstawie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 17.01.2019 r. nr "[...]" oraz w Banku D., dokonane na podstawie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 17.01.2019 r. nr "[...]". Zawiadomienia o zajęciu zostały doręczone dłużnikom zajętej wierzytelności 17.01.2019 r.. Zawiadomienia zostały wystawione na zobowiązanych. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, zawiadomienia o zajęciu odebrała 6.02.2019 r. zobowiązana. Banki poinformowały, że nie prowadzą rachunków dla skarżącej, natomiast na rachunku zobowiązanego nie ma środków pieniężnych.

Pismem z 13.10.2020 r. (data nadania w placówce pocztowej), sprecyzowanym następnie pismem z 17.11.2020 r., skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., z uwagi na przedawnienie zaległości.

Postanowieniem z "[...]" r. nr "[...]", Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jednolity tekst Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm. - dalej u.p.e.a.), odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego z 17.02.2010 r..

W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny przedstawił treść art. 70 § 1, § 4, § 6 pkt 2, § 7 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej O.p.). Stwierdził, że termin dochodzenia należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r., którego termin płatności przypadał w 2005 r., upływałby z dniem 31.12.2010 r.. Niemniej jednak 26.05.2010 r. do WSA w Olsztynie wniesiono skargę na decyzję DIAS, którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora UKS z "[...]" r. będącą podstawą wystawienia tytułu egzekucyjnego. Wskutek tego nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia od tego dnia. Termin przedawnienia biegnie nadal od dnia następnego po dniu doręczenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, tj. 5.04.2013 r.. Opisując w tym miejscu stan faktyczny sprawy Sąd wyjaśnia, że wyrokiem z 17 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 721/12 WSA w Olsztynie oddalił skargę na omawianą decyzję DIAS, po uchyleniu wcześniej zapadłego wyroku tut. Sądu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 października 2012 r. sygn. akt II FSK 543/11.

Organ omawiając zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w Banku A. podał, że zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest skuteczne z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania został zatem przerwany, a pięcioletni termin zaczął biec na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, tj. od 24.02.2010 r..

Z kolei w zakresie zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego w Spółce B. organ podał, że zgodnie z art. 72 § 2 u.p.e.a. zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania został zatem przerwany, a pięcioletni termin zaczął biec na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, tj. od 10.02.2015 r..

Natomiast w zakresie ostatnich z ww. zajęć z rachunków bankowych w Banku C. i D. NUS podał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania został przerwany, a pięcioletni termin przedawnienia zaczął biec na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, tj. od 18.01.2019 r..

Pismem z 25.01.2021 r., skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego, wnosząc o uchylenie postanowienia w całości. Zobowiązana zarzuciła postanowieniu NUS:

- błąd w ustaleniach faktycznych sprawy poprzez orzeczenie, że zobowiązanie ulega przedawnieniu z dniem 18.01.2024 r.; w ocenie skarżącej zobowiązanie uległo przedawnieniu z dniem 9.11.2013 r. - gdyż w dniu wniesienia skargi do WSA w Olsztynie na decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji pozostało do upływu terminu przedawnienia 7 miesięcy i 5 dni, a najpóźniej z dniem 17.01.2015 r. - gdyż czynności wymienione w uzasadnieniu postanowienia organu egzekucyjnego nie dotyczą skarżącej, a więc nie przerwały biegu terminu przedawnienia;

- naruszenie przepisów art. 70 § 1, art. 70 § 4, art. 70 § 6 pkt 2 O.p. oraz art. 372 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; zdaniem strony czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wynagrodzenia w B. oraz zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, zostały dokonane w odniesieniu do innej osoby; skarżąca nie była nigdy zatrudniona w B. oraz nie posiadała w tym czasie rachunków bankowych we wskazanych bankach;

- naruszenie przepisów art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 59 § 3 u.p.e.a. poprzez ich błędne zastosowanie i odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia względem skarżącej egzekwowanego zobowiązania podatkowego.

Zobowiązany odrębnym pismem z 25.01.2021 r. (data wpływu), wniósł zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, które rozpatrywano w odrębnym postępowaniu.

Postanowieniem z "[...]" r., zaskarżonym następnie do tut. Sądu, DIAS utrzymał w mocy opisane wyżej postanowienie NUS. W uzasadnieniu podał, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. przesłanek, skutkujących obowiązkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem DIAS, wbrew twierdzeniom zobowiązanej, nie nastąpiło przedawnienie egzekwowanych zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r..

Organ powołał art. 70 § 1 O.p. i wskazał, że bieg terminu przedawnienia może się nie rozpocząć, zostać zawieszony lub przerwany, wskutek zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 70 § 2-4 i § 6 O.p., które to przepisy następnie zacytował.

Podał, że w wyniku zastosowania wymienionych już wyżej środków egzekucyjnych przerywano termin przedawnienia zaległości podatkowej, i obecnie upływa on z dniem 18.01.2024 r., o ile nie wystąpią inne okoliczności mające wpływ na jego bieg.

Zdaniem organu odwoławczego niezasadne są twierdzenia skarżącej, że organ egzekucyjny naruszył przepisy art. 70 § 1, art. 70 § 4, art. 70 § 6 pkt 2 O.p. oraz art. 372 k.c.. DIAS podkreślił, że zobowiązani nie uregulowali dobrowolnie zobowiązania podatkowego. Zwrócił uwagę, że małżonkowie złożyli wspólne zeznanie podatkowe za 2004 r. (jeden obowiązek podatkowy), a więc wnieśli o łączne opodatkowanie dochodów z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r.. Na tle art. 92 § 3 O.p. podał, że w omawianym postępowaniu organ egzekucyjny obecnie dochodzi jednej zaległości podatkowej, natomiast zobowiązanymi są zarówno skarżąca, jak i podatnik. Tym samym organ egzekucyjny uprawniony jest do stosowania środków egzekucyjnych wobec każdego ze zobowiązanych, a w konsekwencji każdy zastosowany skuteczny środek egzekucyjny wpływa na bieg terminu przedawnienia dochodzonej należności. Powołano tu wyroki WSA w Gliwicach z 23 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 123/11 i WSA w Kielcach z 10 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 86/15.

Na tym tle DIAS uznał za niezasadny zarzut zawarty w treści zażalenia, że organ egzekucyjny błędnie ustalił stan faktyczny przyjmując, że zastosowane wobec zobowiązanego skuteczne środki egzekucyjne, spowodowały przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania egzekwowanego od skarżącej.

Podkreślił, że kwestia prawidłowości zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych w Banku C. oraz D., nienależących do skarżącej, stanowiła już przedmiot postępowania odwoławczego oraz sądowego w ramach złożonej przez zobowiązaną skargi na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z wymienionych wyżej rachunków bankowych. W tym zakresie WSA w Olsztynie prawomocnym wyrokiem z 31 października 2019 r. sygn. akt I SA/Ol 629/19 oddalił skargę zobowiązanej. Zatem pomimo rozwodu, skarżąca odpowiada za zaległości podatkowe wynikające z decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zobowiązana wniosła o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach w całości, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także stwierdzenie, że zaskarżone postanowienia nie podlegają wykonaniu. Zarzucono postanowieniom naruszenie przepisów:

- art. 70 § 1, art. 70 § 4, art. 70 § 6 pkt 2 w związku z art. 91 oraz art. 92 O.p. w związku z art. 372 k.c. poprzez uznanie, że doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej przez podjęcie przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych wobec zobowiązanego,

- art. 59 § 1 pkt 2 i § 3 u.p.e.a. poprzez ich błędne zastosowanie i odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia zobowiązania skarżącej oraz dłużnika egzekwowanego zobowiązania podatkowego.

W treści skargi zarzucono organom pominięcie okoliczności, że zobowiązanie uległo przedawnieniu z dniem 9.11.2013 r., gdyż w dniu wniesienia skargi do WSA w Olsztynie na decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji, pozostało do upływu terminu przedawnienia 7 miesięcy i 5 dni. Ponadto wskazywane przez organy czynności przerywające bieg terminu przedawnienia, nie dotyczyły skarżącej, która nie posiadała rachunków we wskazanych bankach oraz nigdy nie była zatrudniona w B., a dokonane czynności nie doprowadziły do zaspokojenia należności. Powołano art. 91 oraz art. 92 O.p. w związku z art. 372 k.c., wskazując, że przerwanie biegu przedawnienia solidarnego zobowiązania podatkowego następuje tylko w przypadku podjęcia skutecznej czynności egzekucyjnej względem majątku konkretnego zobowiązanego, o której ten zobowiązany został zawiadomiony. Według skarżącej zawiadomienie o dokonaniu czynności względem majątku uczestnika postępowania nie skutkuje przerwaniem biegu przedawnienia względem skarżącej, która nie pozostaje w związku małżeńskim ze zobowiązanym od 2012 r.. W ocenie strony organ podejmował czynności egzekucyjne wyłącznie do majątku zobowiązanego, a zawiadomienie o tych czynnościach skarżącej nie spowodowało przerwania biegu terminu przedawnienia wobec zobowiązanej.

Ponadto za niezrozumiałe strona uznała powoływanie się przez DIAS na wyrok WSA w Olsztynie z 31 października 2019 r. sygn. akt I SA/Ol 629/19, w którym był inny przedmiot sprawy i poruszane obecnie kwestie nie były przedmiotem badania Sądu.

W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Zarządzeniem z 9 sierpnia 2021 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Olsztynie skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów (karta nr 22 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.

W wyniku kontroli sądowej postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.).

Spór w sprawie dotyczy ustalenia czy w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego prawidłowe jest stanowisko organu egzekucyjnego, co do niezasadności zgłoszonego przez zobowiązaną zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Skarżąca stoi na stanowisku, że postępowanie egzekucyjne wobec niej jako zobowiązanej zostało wszczęte w sytuacji gdy egzekwowany obowiązek w postaci zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. względem niej przedawnił się, ponieważ środek egzekucyjny został zastosowany jedynie wobec jej byłego męża.

NUS prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do M. i D. K., na podstawie tytułu wykonawczego, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r., w kwocie 155.930,80 zł należności głównej. Pismem z dnia 17 listopada 2020r., skierowanego do organu egzekucyjnego, skarżąca M. K. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego w stosunku do jej osoby, gdyż jej zdaniem zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. W toku postępowania DIAS wykazał, że wystąpiły przerwy w biegu terminu przedawnienia, na skutek jego zawieszenia oraz bieg terminu przedawnienia był przerywany na skutek stosowania środków egzekucyjnych. Bezspornym jest to, że środki egzekucyjne były stosowane w stosunku do byłego męża skarżącej D. K.. W konsekwencji skarżąca uważa, że przerwanie biegu terminu przedawnienia nie dotyczy jej osoby.

W związku z powyższym wymaga wyjaśnienia, że w rozpoznawanej sprawie podmiotem zobowiązanym są małżonkowie, którzy złożyli wspólne zeznanie podatkowe w podatku dochodowym za 2004 r. W zeznaniu zawarli wniosek o łączne opodatkowanie swoich dochodów. Możliwość wspólnego opodatkowania od łącznej sumy dochodów wynika z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Konsekwencją tego uregulowania jest solidarność zobowiązania podatkowego i solidarna odpowiedzialność małżonków wynikająca z art. 92 § 3 Ordynacji podatkowej. Z kolei zgodnie z art. 133 § 3 Ordynacji podatkowej w przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3, małżonkowie są jedną stroną postępowania. Oznacza to, że każdy z małżonków jest uprawniony do działania w imieniu obojga. Małżonkowie jako jedna strona postępowania nie mają odrębnych uprawnień procesowych, a organ podatkowy ma obowiązek prowadzenia jednego postępowania podatkowego i wydania jednej decyzji wobec obojga małżonków.

W konsekwencji nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ egzekucyjny prawidłowo stwierdził, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu również wobec skarżącej.

Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej). W niniejszej sprawie termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. upływał 30 kwietnia 2005 r. (art. 45 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizyczny). W związku z tym bieg terminu przedawnienia rozpoczynał się 31 grudnia 2005 r. i upływał 31 grudnia 2010 r. Z kolei w świetle art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej przesłankami skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia są zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o jego zastosowaniu podatnika. Obie przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Z przedstawionego wcześniej stanu faktycznego wynika, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia w związku z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Termin przedawnienia rozpoczął bieg od dnia następnego po dniu doręczenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, tj. od 5.04.2013 r.. W toku egzekucji organ egzekucyjny zastosował skutecznie następujące środki egzekucyjne: dnia 23.02.2010 r., 9.02.2015 r., 17.01.2019 r..

Ostatnie dotyczyło zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku C., dokonanego na podstawie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz w Banku D., dokonane na podstawie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zawiadomienia o zajęciu zostały doręczone dłużnikom zajętej wierzytelności 17.01.2019 r.. Zawiadomienia zostały wystawione na zobowiązanych. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, zawiadomienia o zajęciu odebrała 6.02.2019 r. zobowiązana. Banki poinformowały, że nie prowadzą rachunków dla skarżącej, natomiast na rachunku zobowiązanego nie ma środków pieniężnych.

Zastosowanie środka egzekucyjnego powoduje, że bieg terminu przedawnienia omawianego zobowiązania podatkowego został skutecznie przerwany i zaczął biec na nowo.

Na treść rozstrzygnięcia nie ma przy tym wpływu okoliczność, że wymieniony wyżej środek egzekucyjny został zastosowany w stosunku do byłego męża skarżącej. Konsekwencją stanowiska, że w stanie faktycznym sprawy małżonkowie, w dacie powstania zobowiązania podatkowego, byli jedną stroną postępowania, jest również jedność postępowania egzekucyjnego. Dlatego też poprzez doręczenie odpisu tytułu wykonawczego jednemu z małżonków egzekucja administracyjna zostaje wszczęta w stosunku do obojga małżonków (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2007 r. sygn. akt II FSK 153/07 LEX nr 394301), a zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o nim jednego z małżonków, powoduje, tak jak w niniejszej sprawie, skuteczność zastosowania tego środka w stosunku do obojga małżonków jako strony postępowania. Strona postępowania podatkowego - małżeństwo, w postępowaniu egzekucyjnym staje się jednym podmiotem zobowiązanym. Wymaga wyjaśnienia, że zasada wynikająca z art. 372 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym przerwanie lub zawieszenie biegu przedawnienia w stosunku do jednego z dłużników solidarnych nie ma skutku względem współdłużników, a mająca zastosowanie do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe na podstawie art. 91 Ordynacji podatkowej, doznaje ograniczenia w przypadku zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych małżonków wspólnie opodatkowanych, skoro są jedną stron, na której ciąży jeden obowiązek podatkowy, nie zaś odrębnymi podmiotami. W przypadku zobowiązania w podatku dochodowym małżonków stanowiących jedną stronę nie może mieć zastosowania przepis art. 372 K.c (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2007 r. sygn. akt II FSK 153/07, LEX nr 394301).

Z tych względów zarzut naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniony. Skuteczne zastosowanie środka egzekucyjnego przerwało bowiem bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r..

W rezultacie Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia art. 70 § 1, art. 70 § 4, art. 70 § 6 pkt 2 w związku z art. 91 oraz art. 92 O.p. w związku z art. 372 k.c. poprzez uznanie, że doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej przez podjęcie przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych wobec zobowiązanego, art. 59 § 1 pkt 2 i § 3 u.p.e.a. . Wbrew twierdzeniom skarżącej w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania skarżącej.

Ponadto za niezrozumiałe strona uznała powoływanie się przez DIAS na wyrok WSA w Olsztynie z 31 października 2019 r. sygn. akt I SA/Ol 629/19, w którym był inny przedmiot sprawy i poruszane obecnie kwestie nie były przedmiotem badania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 31 października 2019 r. oddalił skargę M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[.1.]" r., nr: "[.1.]" w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. W tym wyroku "Sąd nie uznał za zasadne postawionych w skardze zarzutów, ponieważ wbrew zaprezentowanemu w skardze stanowisku skierowanie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego do banku, w którym dłużnik nie posiada rachunku bankowego jest czynnością egzekucyjną, do której dokonania organ egzekucyjny był uprawniony, zaś w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynności egzekucyjne nie można oceniać kwestii prawidłowości ujawnienia danych osobowych skarżącej wobec banków".

Konkludując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę oddalił.