Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 528/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 27,  art.33 pkt 6, art. 59
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art.124 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 19 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant starszy specjalista Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2008 roku sprawy ze skargi [...] na postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. [...], II. uchyla postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. [...], III. zasądza od Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. solidarnie na rzecz [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją ostateczną [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w N. nałożył na małżonków B. obowiązek rozbiórki domku letniskowego o wym. 5,40 5,60 m i zbiornika na nieczystości płynne z przyłączem, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działce nr ewid. [...] oraz uporządkowania terenu po rozbiórce. W związku z niewykonaniem obowiązku, w dniu [...] r. zostało do B. skierowane upomnienie wzywające do jego wykonania w terminie 90 dni. Upomnienie doręczono w dniu 8 kwietnia 1998 r.

Postanowieniem [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. określił ostateczny termin wykonania obowiązku na dzień 31 lipca 2000 r. Z uwagi na uchylanie się od wykonania powyższego obowiązku organ wszczął postępowanie egzekucyjne przymuszające do wykonania obowiązku niepieniężnego.

Postanowieniem nr [...] ww. organ nałożył na B. grzywnę w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...]. Następnie postanowieniem nr [...] PINB we W. uznał za uzasadnione zarzuty dłużników i uchylił postanowienie nr [...] r. oraz tytuł wykonawczy nr [...].

Postanowieniem nr 135/2007 z dnia 24 sierpnia 2007 r. PINB nałożył na B. i J. B. grzywnę w celu przymuszenia wykonania ww. obowiązku w wysokości 16 027,20 zł, powołując się na tytuł wykonawczy nr [...]. Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie oraz zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji.

Postanowieniem nr [...], PINB uznał zarzuty za nieuzasadnione. Na skutek zażalenia skarżących postanowieniem z dnia [...] r. Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. utrzymał w mocy ww. postanowienie. Postanowienie organu drugiej instancji stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 2[...] r. sygn. akt II SA/Go 751/07 oddalił skargę B. i J. B.

Z kolei postanowieniem z dnia 8 listopada 2007 r. LWINB uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie grzywny w całości i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 14 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Go 804/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżone postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 listopada 2007 r. oraz stwierdził, że postanowienie to nie podlega wykonaniu. Organ zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (do dnia rozpoznania niniejszej skargi skarga kasacyjna nie została rozpoznana).

W dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystawił kolejny tytuł wykonawczy nr [...] r. oraz postanowienie nr [...] o nałożeniu na J.B. grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku w wysokości 19 192 zł. Skarżący ponownie wnieśli zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji oraz zażalenie na postanowienie w przedmiocie grzywny.

Postanowieniem [...] PINB we W. uznał zarzuty za nieuzasadnione. Rozstrzygający sprawę w trybie odwoławczym LWINB postanowieniem [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Go 322/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę B. i J. B. na powyższe postanowienie organu nadzoru budowlanego.

Postanowieniem [...] LWINB uchylił natomiast w trybie odwoławczy postanowienie PINB we W. nr [...] r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystawił kolejny tytuł wykonawczy nr [...] wobec J.B. oraz postanowienie nr [...] o nałożeniu na J.B. grzywny w celu przymuszenia wykonania ww. obowiązku w wysokości 8800 zł. 4 maja 2008 r. skarżący ponownie wnieśli zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji oraz zażalenie na postanowienie w przedmiocie grzywny.

Postanowieniem [...] PINB, na podstawie art. 59 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn.zm.), umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym nr [...] z 24 sierpnia 2007 r. wobec B. i J. B..

Postanowieniem nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uznał za niesłuszny zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego zgłoszony w związku z otrzymaniem tytułu wykonawczego nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że korygując uchybienia w kolejnych wystawianych przez siebie postanowieniach o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wydawał postanowienia, które na skutek wyroku sądu administracyjnego (postanowienie nr [...]) oraz na skutek uchylenia postanowienia nr [...] w trybie odwoławczym nie mają mocy prawnej. Jako niezrozumiały organ uznał zarzut, że tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r. jest już czwartym w postępowaniu egzekucyjnym.

Organ podkreślił, że B. i J. B. w piśmie z dnia 3 maja 2008 r. powtarzają wcześniejsze zarzuty, do których PINB we W., LWINB czy też Wojewódzki Sąd Administracyjny już się odnosiły i tak w kwestii:

- prowadzenia egzekucji tylko wobec J.B. a nie wobec B. i J. B. LWINB odniósł się w postanowieniu z dnia 8 listopada 2007 r. uznając zarzut za niesłuszny,

- upomnienia LWINB odniósł się w postanowieniu z 5 października 2007 r. i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku utrzymującym postanowienie w mocy z dnia [...] r. uznając zarzut za niesłuszny,

- określenia w tytułach wykonawczych aktu normatywnego stanowiącego podstawę do wydania aktu administracyjnego ustalającego obowiązek LWINB odniósł się w postanowieniu z 27 marca 2008 r. uznając go za niesłuszny.

Na skutek zażalenia skarżących, Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wlkp. postanowieniem [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał podstawę prawną swego rozstrzygnięcia, w tym brak konieczności uzyskania stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w sytuacji gdy organ egzekucyjny jest wierzycielem. W ocenie organu, w piśmie z dnia 3 maja 2008 r. Państwo B. powołali okoliczności wyczerpujące znamiona art. 33 pkt 3, pkt 4 i pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzucili, że w tytule wykonawczym wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego, nieprawidłowo określony został akt normatywny stanowiący podstawę do wydania aktu administracyjnego ustalającego obowiązek, a ponadto organ egzekucyjny nie doręczył zobowiązanemu prawidłowego upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej.

Organ za niesłuszny uznał zarzut nieprawidłowego określenia w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r. aktu normatywnego stanowiącego podstawę do wydania aktu administracyjnego ustalającego obowiązek. Stosowanie na zasadzie wyjątku przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., będącego podstawą prawną egzekwowanej decyzji wynika bowiem z regulacji zawartej w art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., którą organ egzekucyjny prawidłowo wskazał w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 25.04.2008 r.

Odnośnie zarzutu braku prawidłowego upomnienia organ drugiej instancji zauważył, iż wystosowanie upomnienia nie jest elementem postępowania egzekucyjnego, choć warunkuje jego wszczęcie, jest czynnością poprzedzającą to postępowanie. O wszczęciu postępowania decyduje wystawienie tytułu wykonawczego, nie zaś wystosowanie upomnienia w myśl art. 15 ustawy egzekucyjnej. Z akt sprawy wynika, że upomnienie Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia 2 kwietnia 1998 r. zostało doręczone Państwu B. w dniu 8 kwietnia 1998 r., o czym świadczy własnoręczny podpis B. B. złożony w tej dacie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej upomnienie. Organ wskazał, że fakt doręczenia upomnienia nie jest kwestionowany przez Państwa B., natomiast zarzut omyłki w treści upomnienia co do określenia sygnatury decyzji o rozbiórce, jakkolwiek świadczy o niedbałości organu, nie powoduje jednak naruszenia wymagań formalnych upomnienia. Upomnienie to określa bowiem w sposób precyzyjny i jednoznaczny zakres obciążającego skarżących obowiązku dotyczącego rozbiórki samowolnie wybudowanego domku letniskowego i zbiornika na nieczystości płynne z przyłączem na działce nr [...], orzeczonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia 19.09.1996 r.

W zakresie zarzutu błędnego określenia osoby zobowiązanego poprzez wskazanie jedynie J.B. organ stwierdził, iż w sprawie nie ma zastosowania regulacja art. 27 c ustawy egzekucyjnej. Wynikający z tego przepisu obowiązek wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków dotyczy bowiem tylko egzekucji należności pieniężnej prowadzonej zarówno z majątku zobowiązanego, jak i jego małżonka. Postępowanie egzekucyjne może być prowadzone wobec konkretnej osoby fizycznej, do której organ egzekucyjny kieruje tytuł wykonawczy, niezależnie od tego czy egzekwowany obowiązek obciąża jedną czy kilka osób zobowiązanych solidarnie do jego wykonania. Decyzja w tym zakresie zależy od wyboru wierzyciela.

Ponadto za nieznajdujące oparcia w obowiązujących przepisach organ uznał stanowisko wnoszących zarzuty, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego, po uprzedni umorzeniu odrębnego postępowania egzekucyjnego, wszczętego na podstawie wcześniej wystawionego tytułu wykonawczego, możliwe jest w drodze "wznowienia postępowania" na zasadach określonych w art. 145 § 1 Kpa w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej. Stosownie do treści art. 60 § 1 tej ustawy, umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje co do zasady uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Oznacza to, zdaniem organu, że w ten sposób zostaje przywrócony stan istniejący przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Nie ma jednak przeszkód by prowadzić nowe postępowanie egzekucyjne na podstawie nowego tytułu wykonawczego.

Z tych powodów LWINB podzielił stanowisko PINB we W. o uznaniu za niesłuszne zarzutów B. i J. B. zawartych w piśmie z dnia 3 maja 2008r.

Postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie zarzutów zostało przez B. B. i J.B. zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wlkp. i stanowi przedmiot niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej.

Skarżący ponowienie podnieśli, iż skarga dotyczy wystawionego po raz czwarty tytułu wykonawczego i postanowień związanych z zarzutami ich dotyczącymi. Postępowanie egzekucyjne wszczęte wystawieniem pierwszego tytułu wykonawczego zostało umorzone na podstawie art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej. Postępowanie wszczęte drugim tytułem wykonawczym zostało postanowieniem nr [...] umorzone przez PINB na podstawie art. 59 § 3 ustawy. W ich ocenie, wspartej stanowiskiem doktryny, w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyn wskazanych w art. 59 § 1 nie jest dopuszczalne ponowne wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Możliwe jest natomiast wznowienie tego postępowania na podstawie art. 145 Kpa w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej.

Skarżący zaprezentowali także pogląd, iż w toku postępowania egzekucyjnego tytuł wykonawczy jest doręczany tylko raz. Natomiast konieczność wystawienia tytuły wykonawczego na oboje małżonków ich zdaniem wynika wprost z art. 41 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Nadto skarżący wskazali na obowiązek doręczenia tytułu wykonawczego osobno każdemu z małżonków mieszkających wspólnie. Podnieśli również, iż wadliwość doręczenia pozwala przyjąć, że J. B. nie otrzymał upomnienia, bowiem w kwietniu 1998 r. upomnienie podpisała B. B..

W odpowiedzi na skargę Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Ponadto postanowieniem [...] LWINB utrzymał w mocy postanowienie PINB nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. J. i B. B. wnieśli również skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Sprawa o sygn. akt II SA/Go 529/08 jest w toku (termin rozprawy wyznaczono na 26 listopada 2008 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa. W ramach tej kontroli Sąd dokonuje oceny, czy organy administracji przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrolując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powyższych zasad, skargę jako zasadną należało uwzględnić.

Na wstępie dalszych rozważań należy przytoczyć kilka uwag o charakterze ogólnym. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowanie egzekucyjnym

w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn.zm.), dalej przywoływana jako: "ustawa egzekucyjna" jest zaliczana do procesowych aktów normatywnych, niemniej zawiera zarówno przepisy postępowania (egzekucyjnego), jak i prawa materialnego (stanowiące podstawę rozstrzygnięć zapadających w tym postępowaniu). Postępowanie egzekucyjne w administracji jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego.

Wskazać należy, że w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym - co do zasady - można wyróżnić trzy stadia: stadium poprzedzające wszczęcie egzekucji administracyjnej, stadium stosowania egzekucji oraz stadium następujące po przeprowadzeniu egzekucji. Nie zawsze postępowanie egzekucyjne przebiega przez wszystkie wymienione stadia, może ono zakończyć się na etapie poprzedzającym wszczęcie egzekucji, albo też może przebiegać tylko przez dwa pierwsze stadia i zakończyć się wraz z zakończeniem egzekucji administracyjnej.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji rozróżnia bowiem postępowanie egzekucyjne oraz egzekucję administracyjną. Administracyjne postępowanie egzekucyjne obejmuje, oprócz stosowania środków egzekucyjnych, także inne czynności procesowe podejmowane przez podmioty inne niż organ egzekucyjny, np. przez wierzyciela. Egzekucja administracyjna oznacza zaś stosowanie przez powołane do tego organy egzekucyjne konkretnych środków przymusu służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych obowiązków o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym. Związek pomiędzy egzekucją i postępowaniem egzekucyjnym wyraża się w tym, że egzekucja odbywa się w ramach tego postępowania i nie może się odbyć inaczej niż w tym postępowaniu. Podkreślić należy, że różne są momenty wszczęcia postępowania egzekucyjnego i egzekucji. Datą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest dzień doręczenia organowi egzekucyjnemu przez wierzyciela wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym (art. 61 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). W sytuacji natomiast gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, będzie to dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Stosownie natomiast do treści art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Postępowanie egzekucyjne wszczynane jest więc wcześniej niż sama egzekucja.

Badanie dopuszczalności egzekucji oraz ocena, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a., przez organ egzekucyjny następuje w pierwszym stadium postępowania egzekucyjnego - stadium poprzedzającym wszczęcie egzekucji administracyjnej. W przypadku stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi.

Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jeżeli zatem wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego, po uprzednim zbadaniu dopuszczalności egzekucji.

Po otrzymaniu odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zarzuty są środkiem ochrony przysługującym zobowiązanemu przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem z jego majątku egzekucji administracyjnej. Podstawy zarzutów zostały enumeratywnie wymienione w art. 33 ww. ustawy i mogą być to:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku,

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej,

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4,

4) błąd co do osoby zobowiązanego,

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego,

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1,

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Zarzuty są środkiem zaskarżenia, który służy w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co w praktyce oznacza, że nie można się nim posłużyć w następnych stadiach tego postępowania (por. D. J.kowiak: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz 2005, Oficyna Wydawnicza Unimex, s. 311). Zarzuty wnosi się bowiem w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu.

W przypadku uwzględnienia zarzutów organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne.

W toku postępowania egzekucyjnego we wszystkich jego fazach zobowiązany może natomiast występować z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Umorzenie postępowania może nastąpić w każdym jego stadium, zarówno przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, jak i po jej zakończeniu. Przepis art. 59 u.p.e.a. nie ustanawia bowiem terminu do wnoszenia żądania wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Żądanie takie zobowiązany może więc wnieść na każdym etapie postępowania egzekucyjnego. W wyniku umorzenia postępowania mogą być również uchylone dokonane czynności egzekucyjne.

Przepis art. 61 przywołanej ustawy nie może być odnoszony do umorzenia egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego określone są w art. 59 u.p.e.a. Wśród nich można wyróżnić przeszkody trwałe i przemijające. Przy przeszkodzie trwałej np. śmierć zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z jego osobą, w tej sprawie nie będzie już można wszcząć postępowania egzekucyjnego. Jeżeli występuje przeszkoda przemijająca - np. brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia - po doręczeniu upomnienia będzie można ponownie wszcząć postępowanie, o ile obowiązek w dalszym ciągu nie będzie wykonany. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym, ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza wszakże, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania. Nie można mu również przypisywać waloru res iudicata (powagi rzeczy osądzonej), ponieważ organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Zatem przyjęcie poglądu, że umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza niemożność jego ponownego wszczęcia - poza przypadkiem wskazanym w art. 61 - jest niedopuszczalne (vide wyroki NSA z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 804/06 publ. Lex nr 289091 oraz z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 931/06 Lex 321557 ).

To oznacza również, iż nie jest uzasadnione stanowisko skarżących, zgodnie z którym umorzenie postępowania egzekucyjnego na mocy ostatecznego postanowienia organu egzekucyjnego, w celu jego ponownego podjęcia wymaga zastosowania trybu nadzwyczajnego wznowienia postępowania, poprzez odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. O ile obowiązek nie został wykonany i zniknęła przeszkoda przemijająca w prowadzeniu egzekucji wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym zobowiązany jest ponownie wszcząć i prowadzić postępowanie egzekucyjne w celu doprowadzenia do wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku.

Wśród przyczyn umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienionych w art. 59 u.p.e.a. nie ma jednak niespełnienia wymogów art. 27 u.p.e.a., jak ma to miejsce w art. 33 pkt 10 u.p.e.a. W świetle powyższego, zobowiązany może podnosić zarzut niespełnienia wymogów art. 27 u.p.e.a. jedynie poprzez wniesienie zarzutu na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a., to jest w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Podkreślenia wymaga także, iż w zakresie podnoszonych przez skarżących po raz kolejny zarzutów wobec prowadzenia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania przez nich obowiązku określonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. [...], czyli rozbiórki domku letniskowego o wym. 5,40 ( 5,60 m i zbiornika na nieczystości płynne z przyłączem, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działce nr ewid. [...], Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] r. sygn. akt. II SA/Go 751/07 oraz z dnia 29 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Go 322/08 (art. 153 P.p.s.a.).

W ocenie Sądu bowiem zachodzi tożsamość sprawy z uwagi na tożsamość egzekwowanego obowiązku i podnoszonych przez skarżących zarzutów

w postępowaniu egzekucyjnym. Nadto wnikliwa ocena akt sprawy prowadzi do wniosku, iż w istocie na skutek błędów proceduralnych organów wielokrotnie oceniały one zasadność tych samych zarzutów, co nie powinno mieć miejsca.

W pierwszej kolejności należy zatem wskazać, iż w prawomocnym wyroku [...] sygn. akt II SA/Go 751/07 wydanym w sprawie ze skargi B. i J. B. na postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 5 października 2007 r. w przedmiocie zarzutów Wojewódzki Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że: "upomnienie skierowane do skarżących w dniu 2 kwietnia 1998 r. zostało wystawione zgodnie z wymogami zawartymi w art. 15 u.p.e.a. i wywołuje skutki prawne po ponownym wszczęciu postępowania egzekucyjnego." Z tych powodów niedopuszczalne jest obecnie ponowne zgłaszanie przez skarżących zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 pkt 7 ustawy). Sąd w ww. wyroku jednoznacznie ocenił bowiem, że upomnienie zostało skarżącym czyli B. doręczone skutecznie w dniu 8 kwietnia 1998 r. W tym miejscu należy wskazać, iż uprzednio skarżący nie kwestionowali faktu doręczenia im upomnienia. Obecnie zgłaszany zmodyfikowany zarzut w zakresie braku doręczenia upomnienia J. B. z uwagi na fakt potwierdzenia odbioru upomnienia na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jedynie podpisem B. B., pozostaje bez wpływu na dokonaną przez Sąd ocenę skuteczności doręczenia upomnienia. Upomnienie, jak wynika jednoznacznie z jego treści, było kierowane do obojga adresatów decyzji nakazującej rozbiórkę obiektów budowlanych na działce w Lubogoszczy. Z okoliczności sprawy ani też zgłaszanych dotychczas w sprawie wniosków, zarzutów nie wynika, iżby w sprawie zachodziło niebezpieczeństwo, że B. B. nie przekazała mężowi lub nie zapoznała go z treścią kierowanego również do niego upomnienia. Wręcz przeciwnie z treści pism skarżących wynika, iż oboje małżonkowie świadomi doręczenia im upomnienia z rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, wspólnie podejmowali szereg czynności procesowych zmierzających do niewykonania nałożonego na nich obowiązku. Z tych powodów fakt potwierdzenia odbioru upomnienia przez jedno z małżonków zamieszkujących wspólnie, w realiach przedmiotowej sprawy, bez wątpienia oznacza skuteczne doręczenie upomnienia obojgu małżonkom.

Ponadto Sąd podziela stanowisko LWINB w tym zakresie, iż błędne oznaczenie w upomnieniu numeru decyzji, z której wynika obowiązek rozbiórki, wobec prawidłowego określenia w nim pozostałych danych umożliwiających jednoznaczne zidentyfikowanie wierzyciela, osób zobowiązanych do wykonania obowiązku, aktu prawnego z którego wynika obowiązek oraz jego treści, pozostaje bez wpływu na skuteczność upomnienia jako czynności mającej ponaglić i nakłonić skarżących do dobrowolnego wykonania tego obowiązku, która warunkuje wszczęcie właściwego postępowania egzekucyjnego.

We wskazanym wyżej wyroku Sąd wskazał również, iż dopuszczalne jest ponowne wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie nowego tytułu wykonawczego wystawionego po jego uprzednim umorzeniu. Ponadto w prawomocnym wyroku z dnia 29 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Go 322/08 w sprawie ze skargi B. B. i J.B. na postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 marca 2008 r. w przedmiocie uznania zarzutów za niezasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. także wypowiedział się w kwestii zarzutów zgłaszanych wobec prowadzenia egzekucji częściowo tożsamych jak w niniejszym postępowaniu. Sąd uznał że umorzenie postępowania egzekucyjnego nie wyłącza możliwości wszczęcia ponownego postępowania, gdy stanie się ono dopuszczalne. Wszczęcie po raz kolejny postępowania egzekucyjnego powoduje, że jest ono prowadzone od początku. (...) W omawianej sytuacji przepis art. 145 § 1 Kpa nie znajduje zastosowania. Nie mamy tu bowiem do czynienia z rozstrzygnięciem ostatecznym, któremu można przypisać walor res iudicata. Nadto Sąd dodał, a stanowisko to w całości podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, iż: "wszczęcie postępowania egzekucyjnego w sprawie, w której uprzednio z przyczyn formalnych umorzono to postępowanie, nie może zostać uzależnione od spełnienia przesłanek określonych w art. 145 Kpa, bowiem pozostawałoby to w oczywistej sprzeczności z celem, jakiemu służyć ma instytucja postępowania egzekucyjnego, stwarzając zagrożenie możliwości skutecznego wyegzekwowania obowiązku administracyjnego."

Zasadniczym zarzutem skarżących w sprawie egzekucji administracyjnej zgłoszonym w dniu 4 maja 2008 r. na skutek doręczenia skarżącym tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. jest zarzut niedopuszczalności egzekucji ze względów formalnych z uwagi na fakt, iż w ocenie B. i J. B. jest to już czwarty tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela w sprawie egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym – rozebrania samowolnie wybudowanego domku letniskowego oraz zbiornika na nieczystości płynne z przyłączem na działce nr ewid. [...]. Odnosząc się z kolei do tego zarzutu należy przypomnieć, iż w sytuacji gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje z chwilą wystawienia przez ten organ tytuły wykonawczego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności. Jest on dokumentem urzędowym, na podstawie którego może być prowadzona egzekucja administracyjna. Wszczęcie natomiast egzekucji, rozumianej jako możliwość zastosowania wobec zobowiązanego konkretnego środka egzekucyjnego (np. grzywny w celu przymuszenia), następuje zasadniczo z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego (art.26 § 4 i § 5 ustawy egzekucyjnej).

Ponadto zgodnie z przepisem art. 32 ww. ustawy, organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Doręczenie tytuły wykonawczego nie jest zatem odrębną czynnością egzekucyjną. Skoro zatem wystawiony przez wierzyciela tytuł wykonawczy jest prawidłowy, postępowanie nie zostało umorzone, a obowiązek nadal istnieje, brak jest w ustawie egzekucyjnej podstaw do wystawienia przez wierzyciela w tej samej sprawie (egzekucja tożsamego obowiązku) i doręczenia zobowiązanemu kolejnego tytuły wykonawczego oraz prowadzenia dalszych czynności egzekucyjnych na podstawie "nowego" tytuły wykonawczego.

Z analizy akt sprawy wynika, iż w rozpoznawanej sprawie, w istocie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (do dnia wydania zaskarżonego postanowienia) wystawił 4 administracyjne tytuły wykonawcze, w celu prowadzenia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania spornego obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych:

- tytuł wykonawczy nr [...], wraz z którym doręczono B. i J. B. postanowienie PINB nr [...] o dokonaniu na jego podstawie czynności egzekucyjnej - nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wykonania ww. obowiązku,

- tytuł wykonawczy nr [...] (zobowiązany J. B.), wraz z którym doręczono B. i J. B. postanowienie [...] o dokonaniu na jego podstawie czynności egzekucyjnej - nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wykonania ww. obowiązku,

- tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r. (zobowiązany J. B.), na podstawie którego postanowieniem nr [...] r. z dnia [...] r. PINB nałożył na J.B. grzywnę w celu przymuszenia wykonania ww. obowiązku w wysokości 19 192 zł,

- tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r. (zobowiązany J. B.), na podstawie którego postanowieniem nr [...] r. z dnia [...] r. PINB nałożył na J.B. grzywnę w celu przymuszenia wykonania ww. obowiązku w wysokości 8800 zł.

Dokonując oceny prawidłowości postępowania wierzyciela, będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, w zakresie "wielości" tytułów egzekucyjnych należy uwzględnić także poniższe zdarzenia:

- postanowieniem nr [...] PINB uznał zarzuty za uzasadnione, "uchylił" postanowienie o nałożeniu grzywny nr [...] oraz tytuł wykonawczy nr [...];

- postanowieniem nr [...] PINB uznał za nieuzasadnione zarzuty B. i J. B. zgłoszone wobec postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], LWINB postanowieniem z dnia 5 października 2007 r. utrzymał w mocy to postanowienie, a WSA w Gorzowie Wlkp. prawomocnym wyrokiem [...] sygn. akt II SA/Go 751/07 oddalił skargę B. i J. B. w przedmiocie uznania tych zarzutów za nieuzasadnione. W wyroku tym Sąd dokonał także oceny, iż ww. postanowienie z dnia 9 maja 2007 r. w istocie stanowi postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, skutkujące uchyleniem dokonanych wcześniej czynności egzekucyjnych;

- postanowieniem [...] LWINB na skutek zażalenia uchylił postanowienie PINB nr [...] w przedmiocie grzywny i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozstrzygnięcia, na skutek skargi B i J. B. wyrokiem dnia 14 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Go 804/07 WSA w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżone postanowienie kasacyjne LWINB oraz stwierdził, że nie podlega ono wykonaniu. Sąd wskazując na uchybienia organu odwoławczego nakazał mu ponowne rozpoznanie sprawy. Orzeczenie Sądu nie jest prawomocne, gdyż organ wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego;

- postanowieniem z dnia 24 stycznia 2008 r. PINB uznał za nieuzasadnione zarzuty skarżących zgłoszone wobec postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem LWINB z dnia 27 marca 2008 r., a następnie WSA w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Go 322/08 oddalił skargę B. i J. B. na postanowienie LWINB (wyrok jest prawomocny);

- postanowieniem z dnia 27 marca 2008 r. LWINB uchylił natomiast w trybie odwoławczym postanowienie PINB we W. nr [...] r. z [...] r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w związku z tytułem wykonawczym nr [...] i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji;

- postanowieniem [...] PINB, na podstawie art. 59 § 3 ustawy egzekucyjnej, "umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym nr [...], powołując się na wniosek J.B. o umorzenie postępowania egzekucyjnego;

- postanowieniem nr [...] PINB, na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uznał za niesłuszny zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego zgłoszony w związku z otrzymaniem tytułu wykonawczego nr [...], LWINB utrzymał to postanowienie w mocy postanowieniem [...]. – skarga na to postanowienie zainicjowała przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne;

- postanowieniem [...] LWINB po rozpoznaniu zażalenia skarżących utrzymał w mocy postanowienie PINB nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia.

Na wstępie dalszych rozważań należy wskazać, iż przebieg postępowania i ocena legalności poszczególnych czynności egzekucyjnych podejmowanych przez organ egzekucyjny w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku nałożonego na B. B. i J.B. decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia 19 września 1996 r., stanowił już wielokrotnie przedmiot kontroli tutejszego Sądu. Sąd orzekając w niniejszym postępowaniu zobligowany jest zatem uwzględnić po pierwsze ocenę prawną wyrażoną w wyrokach prawomocnych, a nadto nie może objąć swym rozstrzygnięciem spraw już rozstrzygniętych tymi wyrokami (res iudicata). Z tej przyczyny, szczególną kontrolą w niniejszym postępowaniu, oczywiście z uwzględnieniem jego przedmiotu, przebiegu dotychczasowych czynności i ich wpływu na bieg sprawy, należało objąć czynności i rozstrzygnięcia organów, które nastąpiły po dacie wydania orzeczenia zaskarżonego "ostatnią" rozpoznaną już skargą do WSA w Gorzowie Wlkp. w przedmiocie zarzutów.

Sąd stwierdził dodatkowo, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Go 322/08 oddalającego skargę na postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w związku z doręczeniem tytułu wykonawczego nr [...] Sąd uznał, że dokonując kontroli zaskarżonego aktu wg stanu faktycznego i prawnego na dzień jego podjęcia (tj. 27.03.2008 r.), nie mógł uwzględnić podnoszonej wówczas przez organ okoliczności umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego tytułem wykonawczym nr [...].

Mając na uwadze powyższe argumenty Sąd zważył, iż wystawienie przez PINB tytułu wykonawczego nr [...] w dniu [...] r. nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślenia wymaga, iż zasadniczo ani zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, ani zażalenia na postanowienie w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego (np. grzywny w celu przymuszenia), nie wstrzymuje egzekucji. W sytuacji zatem gdy dodatkowo ostatecznym postanowieniem z dnia [...] LWINB utrzymał w mocy postanowienie tego organu nr [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów skarżących zgłoszonych wobec postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] organ winien prowadzić postępowanie egzekucyjne na podstawie tego tytułu wykonawczego. Postępowanie egzekucyjne nie zostało umorzone, nie istniały także inne przeszkody w jego kontynuowaniu. Dodatkowo podkreślenia wymaga, iż prawidłowość stanowiska organów w zakresie niezasadności zarzutów potwierdził sąd administracyjny w wyroku z dnia 29 sierpnia 2008 r.

Na marginesie należy wskazać, iż skoro zarzuty zgłoszone w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] okazały się nieuzasadnione, a jednocześnie postanowieniem z dnia 27 marca 2008 r. LWINB uwzględniając zażalenie skarżących uchylił w całości postanowienie PINB nr [...] w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozstrzygnięcia, obowiązkiem organu było ponowne rozpoznanie sprawy i orzeczenie o stosowanym środku egzekucyjnym w egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym (w postaci grzywny w celu przymuszenia) w ramach wszczętego postępowania egzekucyjnego. W tym celu zbędne było wystawianie ponownego tytułu wykonawczego. Doprowadziło to w konsekwencji do niedopuszczalnej sytuacji, iż zarówno organy, jak i Sąd ponownie rozstrzygały po raz kolejny o zasadności w istocie tożsamych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zmierzającym do wyegzekwowania tego samego obowiązku. Zgodnie natomiast z przepisem art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym (...), wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

Z akt sprawy wynika, iż wskazane wyżej postanowienie PINB [...] nie zostało zaskarżone zażaleniem, nie zostało ono również objęte niniejszą skargą. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, zostało ono jednakże wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania, które wpływa na wynik sprawy. Nadto w myśl przepisu art. 135 P.p.s.a, dla końcowego załatwienia tej sprawy niezbędne jest jego uchylenie.

W dniu [...] r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo J.B., o treści "stosując się do zalecenia Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. zawartego

w postanowieniu tego organu [...], zwracam się na podstawie art. 59 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z prośba o umorzenie postępowania egzekucyjnego wszczętego tytułem wykonawczym [...] z dnia [...]". W tym samym dniu organ wystawił kolejny tytuł wykonawczy nr [...] oraz postanowieniem nr [...] r. nałożył na J.B. kolejna grzywnę w celu przymuszenia.

Następnie wskazanym postanowieniem nr [...] PINB, na podstawie art. 59 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, umorzył "postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym nr [...] wobec Państwa B. i J. B. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z obowiązku (...). W uzasadnieniu postanowienia organ przywołał wniosek J.B. o umorzenie postępowania oraz wskazał, iż odstępuje od uzasadnienia, ze względu na uwzględnienie w całości żądania strony.

Przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego zostały przez ustawodawcę enumeratywnie wskazane w przepisie art. 59 ustawy. Postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Zgodnie z przepisem art. 59 § 3 i § 4 ww. ustawy w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu.

Oznacza to, że umorzenie postępowania egzekucyjnego możliwe jest jedynie

w przypadkach wskazanych przez ustawodawcę gdy zaistnieją trwałe lub przemijające przeszkody w dalszym prowadzeniu egzekucji. Podkreślić wypada, iż dysponentem postępowania egzekucyjnego nie jest zobowiązany lecz wierzyciel, zatem nie jest dopuszczalne umorzenie postępowania egzekucyjnego jedynie "na żądanie zobowiązanego" gdy nie zaistnieją inne ustawowe przesłanki np. wykonanie obowiązku, niewłaściwe określenie zobowiązanego (skierowanie egzekucji do osoby nie będącej zobowiązanym). Z pewnością także przepis art. 59 § 3 nie stanowi materialnoprawnej podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego, a jest to jedynie przepis procesowy wskazujący formę rozstrzygnięcia o umorzeniu. Także z uzasadnienia postanowienia nie wynika zaistnienie jakiej przesłanki skutkowało umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Nadto błędne jest stanowisko PINB, iż tytuł wykonawczy wszczyna postępowanie egzekucyjne.

W konsekwencji należy stwierdzić, iż postanowienie nr [...] zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 124 § 1 i § 2 Kpa w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej oraz art. 59 tej ustawy, wobec czego zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw.

z art. 135 P.p.s.a. należało je uchylić, aby nie wprowadzało wątpliwości co do ewentualnych wypływających z niego dla toku postępowania skutków.

W ocenie Sądu z podanych wyżej powodów nie można zaakceptować postępowania wierzyciela będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, który zamiast kontynuować wszczęte postępowanie egzekucyjne, w oparciu o uznany za spełniający wymogi określone w art. 27 ustawy tytuł egzekucyjny, mimo uznania zarzutów zobowiązanego za nieuzasadnione po raz kolejny wystawia "nowe tytuły wykonawcze" o takiej samej treści, a na ich podstawie ponowne postanowienia

w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego. Równoległe prowadzenie przez organ egzekucyjny wobec zobowiązanego postępowania egzekucyjnego, a właściwie kilku postępowań egzekucyjnych zmierzających do wyegzekwowania tego samego obowiązku nie da się pogodzić z konstytucyjną zasadą praworządności, a nadto z pewnością nie może być skutecznym środkiem do wykonania obowiązku administracyjnego. Narusza to zatem cel postępowania administracyjnego oraz zasady szybkości postępowania i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Oznacza to, zdaniem Sądu, iż zarzuty skarżących zgłoszone na skutek prowadzenia egzekucji na podstawie kolejnego tytułu wykonawczego nr [...], wbrew stanowisku organów orzekających w niniejszej sprawie, należy uznać za uzasadnione, gdyż zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z tej przyczyny na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym, zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. podlegają uchyleniu.

Na marginesie powyższych rozważań, biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy, Sąd pragnie podkreślić, iż B. B. i J. B. jako adresaci decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia 19 września 1996 r. i obywatele demokratycznego państwa prawnego winni wykonać dobrowolnie, na swój koszt, obowiązek rozbiórki obiektów budowlanych wybudowanych w ramach tzw. samowoli budowlanej, nałożony na nich ostateczną decyzją organu administracji publicznej ponad 12 lat temu. Wszelkie czynności i postępowania administracyjne, mające na celu wyeliminowanie powyżej decyzji z obrotu prawnego, nie przyniosły oczekiwanych przez skarżących skutków. Przeszkody w wykonaniu tego obowiązku nie stanowi także prowadzone przez organy nadzoru budowlanego nieudolnie postępowanie zmierzające do jego wyegzekwowania, ani też korzystanie przez skarżących z przysługującego im prawa do obrony w prowadzonym obecnie przez organ egzekucyjny (będący jednocześnie wierzycielem) postępowaniu egzekucyjnym oraz w postępowaniach przed sądem administracyjnym.

Rozpoznając ponownie sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. winien ponownie rozpoznać zarzuty skarżących zgłoszone w piśmie z dnia 4 maja 2008 r., zgodnie z właściwymi przepisami ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mając na uwadze wskazania zawarte w niniejszym wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 w zw. z art. 205 P.p.s.a., zasądzając od organu administracji publicznej na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.