Wyrok NSA, sygn. akt I SA 891/87
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1988-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Brak jest przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 par. 1 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu administracji państwowej, gdy skarga na tę decyzję została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, a jako przesłanki wznowienia podano okoliczności, które temu Sądowi były znane.

TEZY

Brak jest przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 par. 1 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu administracji państwowej, gdy skarga na tę decyzję została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, a jako przesłanki wznowienia podano okoliczności, które temu Sądowi były znane.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Edwarda K. na decyzję Ministra Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej z dnia 19 maja 1987 r. w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego.


UZASADNIENIE

Jak wykazują akta sprawy, lokal usytuowany w budynku przy ul. S. nr 1 w Ś. składa się z trzech pokoi z kuchnią o powierzchni mieszkalnej 74,42 m2 i użytkowej 118,95 m2 . Najemca lokalu Michał K. lokal ten opuścił i zamieszkał wraz z żoną w miejscowości D.W. przy ul. P. nr 1. W lokalu pozostał jego syn, Edward K., z żoną i dwojgiem dzieci. Budynek przy ul. S. nr 1 w Ś. pozostawał w dyspozycji Wojewódzkiego Związku Spółdzielni Rolniczych, a Michał K. zajmował sporny lokal jako byłe mieszkanie służbowe, które stało się funkcyjnym. Obecnie użytkownikiem budynku jest Spółdzielnia Inwalidów "P.".

Po opuszczeniu lokalu przez Michała K. Kierownik Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta i Gminy w Ś. decyzją z dnia 14 maja 1985 r. wydaną na podstawie art. 42 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ wezwał Irenę i Edwarda K. do opróżnienia jednego pokoju o powierzchni 35,30 m2, przydzielając jednocześnie pozostałe 2 pokoje z kuchnią o powierzchni mieszkalnej 39,12 m2 i powierzchni użytkowej 83,69 m2 na rzecz ich czteroosobowej rodziny. Pokój podlegający opróżnieniu przeznaczono na poszerzenie przyległego lokalu, zajmowanego przez Spółdzielnię Inwalidów "P." na cele użytkowe.

Decyzja terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Z.G. z dnia 17 lipca 1985 r., uznano bowiem, że Michał K. opuszczając sporny lokal przestał być jego najemcą, a przydzielona część tego lokalu na rzecz Ireny i Edwarda K. odpowiada normom zaludnienia przewidzianym dla ich rodziny.

Skarga wniesiona na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu została wyrokiem tego Sądu z dnia 18 listopada 1985 r. oddalona.

W grudniu 1986 r. Michał K., twierdząc, że jego pobyt w D.W. miał charakter jedynie czasowy, i podając, że jest ponownie zameldowany w lokalu przy ul. S. nr 1 w Ś., wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie.

Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Z.G. decyzją z dnia 31 marca 1987 nr GKM-I-8174/16/87 odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 17 lipca 1985 nr GKM-I-8174/34/85, uznając, że wniosek Michała K. o wznowienie postępowania nie spełnia warunków określonych w art. 148 par. 1 Kpa, a ponadto że brak jest przesłanek do wznowienia postępowania określonych w art. 145 Kpa.

Minister Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej, po rozpatrzeniu odwołania Michała K. i Edwarda K., decyzją z dnia 19 maja 1987 nr MG-O/053-K-82/87 utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Z.G. z dnia 31 marca 1987 r. W uzasadnieniu swej decyzji Minister podał m.in., że - utrzymując powyższą decyzję w mocy - podzielił motywy jej uzasadnienia. Trafnie bowiem uznano, że w omawianej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności przewidzianych w powołanym wyżej przepisie kodeksu postępowania administracyjnego, dająca podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Z.G. z dnia 17 lipca 1985 r. i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 1985 r. Okoliczności takiej nie może stanowić ponowne zameldowanie w lokalu Michała K. we wrześniu 1985 r., ponieważ nastąpiło to po wydaniu decyzji przez terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego z dnia 17 lipca 1985 r.

Powyższą decyzję Ministra Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej Edward K. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wywodząc, że bezzasadnie utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Z.G. z dnia 31 marca 1987 r., na podstawie której zabrano mu w drodze eksmisji pokój, pozbawiając jego rodzinę elementarnych warunków życia. Równocześnie skarżący wniósł o przydzielenie mu lokalu zamiennego zgodnie z art. 6 prawa lokalowego. Podał przy tym, że ojciec - Michał K. - jako członek rodziny i inwalida wojenny pozostał bez dachu nad głową. Twierdzenie, że ojciec wyprowadził się do D.W., jest niezgodne z prawdą, gdyż ojciec nigdy się tam nie wyprowadzał. Wymeldował się jedynie z Ś. na wyraźne zalecenie władz, z chwilą otrzymania od Wojewody pisma z dnia 29 sierpnia 1983 r., popierającego starania ojca o przydział mieszkania w Z.

W odpowiedzi na skargę organ administracji państwowej wniósł o jej oddalenie, wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał też, że zarzuty zawarte w skardze nie wnoszą nowych okoliczności mających wpływ na orzeczenie organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżący kwestionuje w skardze pozbawienie go jednego pokoju w lokalu usytuowanym w budynku przy ul. S. nr 1 w Ś., lecz kwestia ta została rozstrzygnięta decyzją ostateczną Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Z.G. z dnia 17 lipca 1985 r. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu, rozpoznając skargę Edwarda K. i Michała K. na tę decyzję, uznał, że decyzja nie narusza prawa, i wyrokiem z dnia 8 listopada 1985 r. SA/Po 1028/85 skargę oddalił. Sąd znał przy tym - jak wynika z protokołu rozprawy - okoliczności wyprowadzenia się Michała K. do D.W., jak również fakt, że powrócił on do Ś. i został zameldowany w spornym lokalu w dniu 2 września 1985 r. Skarżący Michał K. w swoim wystąpieniu na rozprawie sądowej w dniu 8 listopada 1985 r. podawał też, że cały czas mieszkał w Ś., a do D.W. wyjechał czasowo i nigdy nie miał zamiaru tam pozostać.

Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu nie uznał, że wymienione wyżej okoliczności wskazywały na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 par. 1 Kpa.

W myśl art. 209 Kpa ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ administracji państwowej. Już zatem z tego względu brak jest przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 par. 1 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Z.G. z dnia 17 lipca 1985 nr GKM-I-8174/34/85, gdy skarga na tę decyzję została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, a jako przesłanki wznowienia podano okoliczności, które temu sądowi były znane.

W związku z powyższym zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Z.G. z dnia 31 marca 1987 nr GKM-I-8174/16/87 o odmowie wznowienia postępowania zakończonego wyżej wymienioną decyzją ostateczną z dnia 17 lipca 1985 r., nie narusza prawa.

Dlatego też na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę należało oddalić.