Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1881/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1 pkt 2, art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 510
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Piotr Godlewski Sędziowie SNSA Stanisław Śliwa /spr WSA Paweł Zaborniak Protokolant referent Katarzyna Kubik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi N. J. na decyzję Wojewody . z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [....] listopada 2021 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] o wymeldowaniu N. J. z pobytu stałego w [...] przy ul. [....], podając w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." w związku z art. 5 ust. 1, art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2021 r., poz. 510 ze zm.), określanej następnie jako "u.e.l."

Prezydent Miasta [....], prowadząc na wniosek M. J. postępowanie o wymeldowanie ustalił, że N. J., której dotyczy przedmiotowy wniosek, została zameldowana pod adresem: [...], ul. [...] dnia 29 grudnia 2006 r. M. J. jest jedynym najemcą tego lokalu. Zdaniem organu, w świetle zebranego materiału dowodowego należy uznać, iż N. J. opuściła powyższy lokal w sposób zupełny i trwały i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Od kilku lat koncentruje bowiem swoje życie osobiste w Anglii. W ocenie Prezydenta, sugerowana przez N. J. teza, że nie opuściła dobrowolnie lokalu przy ul. [....] nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Wymieniona nie posiada kluczy do przedmiotowego mieszkania, nie ma tam jej rzeczy osobistych, nie ma również do niego tytułu prawnego. Jest ono własnością Spółdzielni [....], a wnioskodawczyni tj. główny najemca w żaden sposób nie wyraziła zgody aby w nim zamieszkała.

Mając to na uwadze, decyzją z dnia [...] września 2021 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o wymeldowaniu N. J. z pobytu stałego w [...] przy ul. [....].

N. J. odwołała się od powyższej decyzji zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 9, art. 11 i 107 § 3 K.p.a. poprzez zbyt ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, brak wskazania podstawy faktycznej i prawnej, którą organ kierował się przy jej wydaniu, co znacznie utrudnia sformułowanie odwołania, a w szczególności nie ujęcie w tym uzasadnieniu wszystkich przedstawionych przez nią okoliczności i powołanych przez nią świadków, a oparcie się w głównej mierze na zeznaniach wnioskodawczyni – M. J. i nadanie tym zeznaniom nadmiernego znaczenia w sprawie,

- art. 7 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie w sposób nieprzewidywalny i nie uwzględniający jej słusznego interesu i jedynie wybiórcze rozpatrzenie przedstawionego materiału dowodowego w tym dowodów z dokumentów, między innymi w postaci dokonywanych przez nią wpłat do Spółdzielni Mieszkaniowej, informacji o toczącym się postępowaniu sądowym o przywróceniu w stosunek najmu, wezwania do wydania kluczy do spornego lokalu,

- art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak kompleksowego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz brak przeprowadzenia wszystkich zgłoszonych dowodów, naruszając tym samym zasady postępowania administracyjnego, w szczególności nie ustalenie czy opuszczenie stałego miejsca pobytu było dobrowolne i trwałe, oraz czy utraciła jakikolwiek kontakt z w/w lokalem, skoro opłacała czynsz, a po śmierci głównego najemcy - swojego ojca Z. J. uregulowała zaległości związane z tym lokalem.

Odwołująca się zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 35 u.e.l. poprzez błędną jego wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania w sprawie będącej przedmiotem wydania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy czasowy brak jej przebywania w mieszkaniu przy ul. [....] w [...] wynikał z okoliczności od niej niezależnych i nie związany był z dobrowolnym, a tym bardziej trwałym opuszczeniem lokalu. Odwołująca się podniosła także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że opuściła przedmiotowy lokal w sposób zupełny i trwały i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także okoliczności faktyczne temu przeczą, w szczególności wynika z nich, że jej zamiarem był powrót do tego lokalu niezwłocznie po uzyskaniu takiej możliwości tj. po uzyskaniu pełnoletności i zakończeniu nauki.

Wojewoda, decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po przedstawieniu istotnych w sprawie przepisów organ wskazał, że przesłuchani w sprawie świadkowie tj. M. J., A. J., K. S., D. T., S. M., B. T. i J. K. zgodnie potwierdzili, że N. J. nie zamieszkuje w lokalu w [...] przy ul. [...] od 2017 r., kiedy wyjechała do Anglii do swojej matki. Wyprowadzając się zabrała wszystkie swoje rzeczy osobiste i nie ma do niego kluczy. Wprawdzie świadkowie podają różne daty opuszczenia lokalu przez N. J., jednak wszyscy są zgodni co do faktu, iż od 2017 r. w nim nie mieszka. W lokalu w [....] przy ul. [...] nie ma jej rzeczy osobistych, co zresztą potwierdzają obie strony postępowania, dlatego organ odstąpił od przeprowadzenia oględzin. N. J. nie ma tytułu prawnego do tego lokalu. Spółdzielnia [...] w [...] odmówiła jej przyjęcia w poczet swoich członków. Od momentu opuszczenia lokalu więcej do niego nie powracała. Podczas krótkich pobytów w Polsce nie zatrzymywała się w mieszkaniu w [...] przy ul. [...]. Obecne centrum życiowe nie znajduje się zatem w tym lokalu. Nie nocuje tam, nie spożywa posiłków i nie odbiera korespondencji.

Organ podkreślił, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie tylko faktu pobytu osoby w danym lokalu (art. 28 ust 4 u.e.l.). Wydana decyzja o wymeldowaniu dotyczy jedynie sprawy meldunkowej, która ma czysto rejestracyjny charakter. W obecnej sytuacji, utrzymanie więc zameldowania N. J. w lokalu mieszkalnym w [...] przy ul. [...] sankcjonowałoby fikcję meldunkową, co jest niezgodne z przepisami ustawy o ewidencji ludności. Nie ma też w chwili obecnej prawnej możliwości powrotu do tego lokalu, ponieważ na taki powrót nie zgadza się jego główny najemca M. J. Zamiar powrotu do przedmiotowego lokalu, który deklaruje odwołująca się, wskazując datę 2024 r. jako powrotu do kraju jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Jeśli wymieniona powróci do lokalu i w nim zamieszka, będzie mogła się w nim ponownie zameldować.

Zdaniem Wojewody, tocząca się sprawa w Sądzie Rejonowym w [...] dotycząca ustalenia wstąpienia N. J. w stosunek najmu lokalu mieszkalnego w [...] przy ul. [...] w [...] nie jest zagadnieniem wstępnym w sprawie o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego w trybie art. 35 u.e.l. i nie jest podstawą do jego zawieszenia. Organ meldunkowy w trakcie postępowania o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego ma obowiązek ustalić okoliczności opuszczenia lokalu przez daną osobę. Fakt opuszczenia w niniejszej sprawie nie ma związku z tytułem prawnym do tego lokalu. W toku postępowania meldunkowego, organ nie bada takiego tytułu osoby zameldowanej.

N. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2021r., podnosząc zarzuty tożsame z tymi przedstawionymi w odwołaniu od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Wniosła o uchylenie obydwu zapadłych w sprawie rozstrzygnięć oraz o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; w każdym przypadku o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podkreśliła, że o stałości pobytu na określonym terytorium decyduje takie przebywanie, które ma na celu założenie tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. W przypadku osób mających miejsce zamieszkania w kraju, a wyjeżdżających za granicę, istotne znaczenie będzie więc miało to, czy ich wyjazd nosi znamiona wyjazdu stałego, czy też tymczasowego. W jej wypadku nie można mówić, iż wyjazd z Polski miał charakter trwały. Skarżąca podkreśliła, że organowi wydającemu zaskarżoną decyzję umknęło uwadze, że jej stosunki z przyrodnią siostrą M. J. od lat nie są dobre. Co więcej, to M. J. zmusiła ją w czasie, kiedy była jeszcze niepełnoletnia do opuszczenia mieszkania. Składająca skargę podkreśliła, że wielokrotnie podnosiła, iż opuszczenie przez nią miejsca pobytu pod adresem: [...] ul. [....] nigdy nie było dobrowolne, a spowodowane jej sytuacją życiową tj. niepełnoletnością i koniecznością podporządkowania się władzy rodzicielskiej. Zdaniem skarżącej, Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję pominął fakt, że wielokrotnie podejmowała ona próby powrotu do w/w mieszkania, a także nigdy nie straciła z nim kontaktu, opłacając czynsz, regulując do spółdzielni zaległości płacowe, oraz wielokrotnie i konsekwentnie występując zarówno wobec spółdzielni mieszkaniowej jak i wobec M. J. jako osoba roszcząca sobie pełne prawo do tego mieszkania, w tym prawo do zameldowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewoda zauważył, że ani N. J. ani jej rodzice nie występowali we właściwym czasie w jej imieniu do sądu powszechnego z powództwem o przywrócenie utraconego posiadania lokalu, ani o utrudnianie jej dostępu do lokalu. Dopiero zaś po śmierci ojca, co miało miejsce w 2020 r., wymieniona wstąpiła na drogę cywilną o ustalenie stosunku najmu do przedmiotowego lokalu oraz o wydanie kluczy, jak też uregulowała zaległości czynszowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodność z prawem stanowi kryterium, według którego kontrolowane są formy działalności organów administracji publicznej, o czym mowa w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 poz. 137). Jedną z takich form, dopuszczalnych jako przedmiot zaskarżenia, jest decyzja administracyjna, co wynika z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.". Jeśli skarga na nią okaże się bezzasadna, podlega wówczas oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Z kolei – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - stwierdzenie przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c) obliguje do uchylenia decyzji w całości lub w części. Nieważność decyzji sąd stwierdza wtedy, gdy zauważy zaistnienie przyczyn nieważności określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Analiza niniejszej sprawy dokonana przez Sąd z uwzględnieniem powyższych zasad doprowadziła do wniosku o legalności wydanych decyzji. Spór sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie o prawidłowość wymeldowania skarżącej z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul.[....].

W myśl art. 24 ust. 1 u.e.l., obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy, który w świetle ust. 2 tego artykułu polega m. in. na wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego (pkt 2). Jeśli jednak obywatel polski opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, wówczas organ gminy właściwy ze względu na położenie nieruchomości, w której obywatel polski mieszkał, wydaje – w oparciu o art. 35 u.e.l. - z urzędu lub na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu decyzję w sprawie wymeldowania.

Przez pobyt stały ustawodawca rozumie zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 u.e.l.).

Wymeldowanie z pobytu stałego konieczne jest więc wówczas, gdy osoba zameldowana w miejscu takiego pobytu opuściła je oraz miała wolę takiego działania. Ze względu na to, że bardzo często zamiar opuszczenia nie jest wyrażany w jasny sposób, rolą postępowania prowadzonego w trybie art. 35 u.e.l. jest ocena, czy okoliczności sprawy wskazują na istnienie w wypadku strony zamiaru trwałego zerwania więzi z miejscem zameldowania. Takie zerwanie następuje, kiedy strona przenosi de facto swoje centrum życiowe w inne miejsce. O opuszczeniu miejsca pobytu stałego można więc mówić wówczas, gdy ma ono charakter trwały i jest dobrowolne. O trwałym opuszczeniu dotychczasowego miejsca pobytu świadczy nie tylko fizyczne i długotrwałe nieprzebywanie osoby pod wskazanym adresem, ale także jej zamiar koncentrowania ważnych spraw życiowych w innym miejscu z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem [por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA): z 8.11.2018 r. II OSK 2698/16, z 19.02.2021 r. II OSK 2961/20].

Jeśli chodzi o dobrowolność wyprowadzenia się, to cecha ta zaistnieje wtedy, gdy zmiana miejsca pobytu wynika z nieskrępowanej woli przeniesienia interesów życiowych w inne miejsce i nie jest spowodowana bezprawnymi działaniami i zachowaniami innych osób. Nawet jednak, jeśli samo opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i zachodziły okoliczności przymusu psychicznego czy fizycznego, to następnie trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej w celu odzyskania możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację zobowiązująca organ administracji do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro czynności tej sama nie dopełniła. W orzecznictwie utrwalił się bowiem pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym skargę w pełni podziela, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego zamieszkania z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania. W konsekwencji, za dobrowolne opuszczenie mieszkania i okoliczność uzasadniającą spełnienie przesłanki wymeldowania należy uznać także taką sytuację, gdy osoba usunięta z mieszkania lub zmuszona do tego, nie skorzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających jej powrót do lokalu lub środki te nie będą skuteczne prawnie. Tym samym, istnieją sytuacje, kiedy należy przyjąć, że opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 35 u.e.l. nastąpiło, mimo że osoba nie miała woli przeniesienia miejsca swoich spraw życiowych (tak np. wyrok NSA z 16.12.2020 r. II OSK 1609/18, z 17.07.2020r. II OSK 392/20].

Zatem na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się sytuację, gdy osoba w nim zameldowana została przymuszona w drodze przymusu psychicznego lub fizycznego do opuszczenia tego lokalu, jednak nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu.

Mając powyższe rozważania na uwadze należy podnieść, że rozpoznające sprawę organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz dokonały jego właściwej subsumcji pod stosowną normę prawną. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, skarżąca N. J. opuściła mieszkanie pod adresem: [...], ul. [...] w sierpniu 2017 r., mieszkając w nim wcześniej od lutego 2017 r. Wprawdzie, przesłuchani w sprawie świadkowie nie byli dokładnie zorientowani co do czasu tego opuszczenia, jednak zgodne w tym zakresie są stanowiska tak skarżącej, jak i jej siostry M. J., z którą wymieniona mieszkała. Potwierdza tę datę także matka składającej skargę M. S. N. J. wyjechała do rodziców przebywających wówczas w Anglii, którzy chcieli, by tam kontynuowała naukę. Okoliczność ta wynika z zeznań świadków. Miała wówczas 16 lat, a zatem była małoletnia i o jej losie decydowali rodzice. Należy przywołać tutaj brzmienie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740), zgodnie z którym, miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej. W takiej sytuacji należy zdaniem Sądu uznać, że N. J. opuściła miejsce swojego pobytu stałego, nawet jeśli tego nie chciała, skoro taka była wola jej rodziców. Wyjechała do innego kraju, by tam uczyć się dalej. Tym samym, niewątpliwie przeniosła swoje centrum życiowe do Anglii. Sama wyrażona przez nią deklaracja powrotu w 2024 r. nie jest wystarczającą przyczyną dla odmowy wymeldowania, bowiem jak zasadnie wskazał Wojewoda, jest to zdarzenie przyszłe (dość odległa przyszłość) i niepewne. Zerwanie więzi z przedmiotowym lokalem potwierdza okoliczność, że N. J. przyjeżdżając do Polski po swoim wyjeździe w 2017 r. zatrzymywała się bądź u swojej siostry K. S. bądź też w mieszkaniu, w którym we wcześniejszym okresie mieszkała wraz ze swoją babcią (tak: zeznania K. S. oraz oświadczenia skarżącej i jej matki M. S.). Ponadto, w mieszkaniu przy ul. [...] brak jest jakichkolwiek rzeczy osobistych należących do skarżącej, bowiem zostały one przez nią zabrane z momentem wyprowadzki w 2017r. Okoliczność ta była zresztą przyczyną wystąpienia przez wymienioną z wnioskiem o odstąpienie od przeprowadzania oględzin. N. J. nie dysponuje też kluczami do przedmiotowego mieszkania. Znajdujące się w aktach sprawy dowody przekazywania przez matkę strony pieniędzy na rzecz wnioskodawczyni M. J., m. in. na czynsz za to mieszkanie dotyczą okresu, kiedy skarżąca w nim jeszcze przebywała. Z kolei, uregulowanie zaległości czynszowych związanych z tym lokalem miało miejsce we wrześniu 2020 r. tj. po śmierci Z. J. i jak przyznała sama strona w piśmie sporządzonym przez jej pełnomocnika dnia 24 marca 2021 r., było przejawem starań wymienionej o uregulowanie spraw spadkowych i majątkowych po zmarłym ojcu. Tymczasem, sprawa o wymeldowanie w ogóle kwestii tego rodzaju nie dotyczy. Celem decyzji o wymeldowaniu jest wyłącznie doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu danej osoby z miejscem jej zameldowania. Tego rodzaju decyzja służy więc celom jedynie aktualizacyjnym, a sprawy związane z tytułem prawnym do lokalu są tutaj zasadniczo nieistotne. Te ostatnie mają o tyle znaczenie, że o ile brak tytułu prawnego do lokalu, połączony z faktycznym przebywaniem w nim, stanowi przeszkodę do wymeldowania z lokalu, to już brak przebywania w lokalu połączony z brakiem tytułu prawnego oraz brakiem możliwości powrotu do lokalu, musi być traktowany jako opuszczenie miejsca pobytu. W warunkach sprawy wystąpiła ta ostatnia okoliczność, bowiem N. J. niewątpliwie nie przebywa już w mieszkaniu w [...] przy ul. [...] i nie ma aktualnie do niego żadnego tytułu prawnego. Wprawdzie, sprawa o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu toczy się przed Sądem Rejonowym w [....], jednak jak słusznie stwierdził Wojewoda, nie jest to kwestia prejudycjalna w niniejszym postępowaniu. Jak już bowiem wskazano, samo uzyskanie tytułu prawnego do lokalu bez braku w nim faktycznego przebywania nie stanowi o tym, że nie istnieje przesłanka do wymeldowania strony.

Nawet jeśli przyjąć, że skarżąca została wyrzucona przez przyrodnią siostrę z mieszkania, którego sprawa dotyczy (na co powołuje się sama, ale też niektórzy przesłuchani w sprawie świadkowie), to nie podjęła ona w stosownym czasie tj. wynikającym z brzmienia art. 344 § 2 K.c. stosownych kroków, które miałyby jej utracone w ten sposób posiadanie przywrócić. Żadne bowiem z jej rodziców jako przedstawiciel ustawowy nie zgłaszało organom ścigania jakichkolwiek utrudnień w korzystaniu przez córkę z przedmiotowego lokalu, jak też nie wystąpiło do sądu powszechnego z powództwem o ochronę posiadania, przy czym jak stanowi powołany wyżej przepis, można było wnieść taki pozew w ciągu roku od chwili naruszenia. Zaniechanie powyższe skutkowało zaś wygaśnięciem roszczenia, co wprost wynika z tej regulacji. Do wygaśnięcia takiego w warunkach sprawy doszło w sierpniu 2018 r., tymczasem kroki skarżącej dotyczące przedmiotowego mieszkania miały miejsce dopiero w 2020 r. i to w związku ze śmiercią jej ojca, co wskazywało de facto na regulację spraw spadkowych.

Dlatego też, w okolicznościach sprawy, można mówić nie tylko o trwałym opuszczeniu przez skarżącą miejsca pobytu stałego przy ul.[...] w [...], ale i o opuszczeniu dobrowolnym. To zaś wyczerpuje przesłankę podjęcia decyzji o wymeldowaniu wymienionej w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 35 u.e.l., o czym organy słusznie orzekły.

W tym stanie rzeczy złożona skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.