Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 997/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 71 ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: § 279 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. J.P. (dalej zwany: "skarżącym") zgłosił Prezydentowi Miasta B. zmianę sposobu użytkowania bramy przejazdowej na stałe miejsca postojowe w budynku przy ul. [...] w B. Do zgłoszenia dołączono dokumentację pn. "projekt budowlany – zamienny w zakresie zmiany sposobu użytkowania bramy przejazdowej na stałe miejsce postojowe", kopię opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, fragment umowy najmu części nieruchomości wspólnej wraz z uchwałą ogółu właścicieli budynku.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta B. powołując się na art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), dalej: "Prawo budowlane", wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. W uzasadnieniu wskazano, że planowanie przeznaczenie bramy przejazdowej zamkniętej z obu stron bramami wjazdowymi (tworzącej zamknięte pomieszczenie budynku – jego część) implikuje powstanie pomieszczenia – dwustanowiskowego garażu, a nie miejsca postojowego. Określenie miejsca postojowego sprowadza się bowiem do wyrysowania na podłożu linii, wyznaczającej granice tego miejsca, co powoduje, że miejsce postojowe nie jest pomieszczeniem. Uwzględniając zaś rzeczywisty przedmiot inwestycji organ stwierdził jej niezgodność z planem miejscowym. Zgodnie z planem miejscowym przedmiotowy teren objęty jest strefą rewitalizacyjną R1, dla której ustala się zakaz adaptacji budynków we wnętrzu kwartału na garaże.

Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem. Podniósł, że postój samochodów w bramie nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa konstrukcji budynku, co zostało stwierdzone przez autora projektu budowlanego dotyczącego zamiany sposobu użytkowania. Zakwestionował sprzeczność inwestycji z planem miejscowym. Podniósł, że jest ona zgodna z planem, gdyż pozwoli na uzyskanie dwóch dodatkowych miejsc postojowych pod budynkiem.

Odwołanie nie przyniosło jednak zamierzonego skutku, gdyż zaskarżoną w rozpatrywanej sprawie decyzją z dnia [...]r. nr [...], Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda przybliżył najpierw przebieg dotychczasowego postępowania, w tym treść zakwestionowanej w odwołaniu decyzji organu I instancji oraz istotę zarzutów podniesionych w odwołaniu, a także przytoczył treść art. 71 ust. 2 i 4 Prawa budowlanego.

Wojewoda zgodził się z oceną organu I instancji, że planowana zmiana sposobu użytkowania spowoduje w istocie, że obecna brama stanie się garażem dwustanowiskowym. Jednocześnie organ odwoławczy dokonał interpretacji, w jego ocenie, niejednoznacznych i częściowo sprzecznych postanowień planu miejscowego, uznając, że powinna ona być dokonana na korzyść skarżącego, gdyż planowana zmiana bramy na garaż nie jest wprost sprzeczna z zapisami tego planu.

Wojewoda stwierdził zarazem, że zgłoszenie skarżącego jest niekompletne, gdyż nie zawiera:

- oświadczenia, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

- ekspertyzy technicznej, sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności,

- oryginałów bądź notarialnie poświadczonych odpisów dokumentów (uchwał Wspólnoty oraz opinii rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych).

Ponadto zamierzona zmiana sposobu użytkowania jest, zdaniem organu odwoławczego, niezgodna z § 279 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), zgodnie z którym odległość wrót garażu wbudowanego lub przybudowanego od najbliższej krawędzi okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w tym samym budynku nie może być mniejsza niż 1,5 m w rzucie poziomym. Zaakcentował przy tym organ, że przepis ten nie przewiduje możliwości zmniejszenia odległości np. poprzez cofnięcie bramy w głąb od lica ściany (czyli inaczej niż ma to miejsce w § 279 ust. 1 tego Rozporządzenia). W związku z tym bez znaczenia jest cofnięcie bramy garażowej od lica ściany, zwłaszcza, że nie znajduje to potwierdzenia w części rysunkowej.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że skarżący ma możliwość zawnioskowania poprzez organ administracji architektoniczno-budowlanej do właściwego ministra o udzielenie odstępstwa od wyżej wymienionych przepisów.

W skardze na powyższą decyzję skarżący podniósł, że przedmiotowa brama jest integralną częścią budynku wybudowanego w 1938 r., jednak ze względu na budowę w latach pięćdziesiątych naprzeciwko niej garażu przestała ona służyć do przejazdu samochodów większych niż osobowe, a z początkiem 1980 r. została na stałe zamknięta z dwóch stron wrotami.

Według skarżącego plan zagospodarowania przestrzennego dzielnicy nie dotyczy stanu sprzed jego uchwalenia .

Ponadto skarżący poinformował, że zgłoszone przez Wojewodę braki merytoryczne, szczególnie w zakresie ochrony przeciwpożarowej zostały uzupełnione w nowej dokumentacji opracowanej 20 czerwca 2020 r., a skorygowana dokumentacja została załączona do skargi.

Skarżący wyraził także niezadowolenie z powodu braku miejsc parkingowych i postępowania Miasta oraz niewłaściwego postępowania urzędników miejskich czuwających nad przestrzeganiem postanowień planu miejscowego, a jednocześnie lekceważących inne ważne zagadnienia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasowa argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone w powyższym zakresie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu sprawowanej w oparciu o przedstawione powyżej kryteria jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zmiany sposobu użytkowania bramy przejazdowej na miejsce parkingowego.

Zaakcentować należy, że utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda przedstawił inną niż organ I instancji argumentację przemawiającą za zasadnością sprzeciwu wobec zamierzonej przez skarżącego zmiany sposobu użytkowania bramy przejazdowej. Wojewoda podzielił co prawda stanowisko, że efektem zamierzonej przez skarżącego zmiany przeznaczenia nie będzie powstanie miejsca postojowego lecz garażu. W przeciwieństwie jednak do stanowiska organu I instancji Wojewoda przyjął, że zmiana sposobu użytkowania bramy przejazdowej na garaż nie jest sprzeczna z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego. W ocenie Sądu przedstawiona w tym zakresie argumentacja organu odwoławczego jest trafna. Sąd podziela stanowisko Wojewody, że w realiach rozpoznawanej sprawy zmiana sposobu użytkowania bramy przejazdowej na garaż nie jest jednoznacznie sprzeczna z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego. Pojawiające się z w tym zakresie wątpliwości powinny być rozstrzygnięte na korzyść skarżącego. Tym samym treść obowiązującego planu miejscowego nie została uznana za przeszkodę do przeprowadzenia zamierzonej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowej bramy.

Należy jednocześnie zauważyć, że Wojewoda ustalił zaistnienie innych, niż sprzeczność z planem miejscowym, okoliczności uzasadniających wniesienie sprzeciwu. Są to okoliczności, na które organ I instancji nie zwrócił uwagi.

Po pierwsze organ odwoławczy wskazał na niekompletność dokonanego przez skarżącego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania. Wskazał w tym zakresie na brak:

- oświadczenia, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

- ekspertyzy technicznej, sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności,

- oryginałów bądź notarialnie poświadczonych odpisów dokumentów (uchwał Wspólnoty oraz opinii rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych).

W ocenie Sądu powyższe braki słusznie zostały dostrzeżone przez Wojewodę, jednak stwierdzenie ich zaistnienia nie było wystarczające do tego, aby uznać wniesienie sprzeciwu za uzasadnione, gdyż w tym zakresie, ze względu na formalny charakter braków organ I instancji powinien był najpierw nakazać skarżącemu ich usunięcie w oparciu o art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego.

Po drugie, organ odwoławczy podniósł sprzeczność zamierzonej zmiany sposobu użytkowania z § 279 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). Przepis ten stanowi, że odległość wrót garażu wbudowanego lub przybudowanego od najbliższej krawędzi okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w tym samym budynku nie może być mniejsza niż 1,5 m w rzucie poziomym. W ocenie Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy wymóg ten nie został spełniony, gdyż jak wskazał sam skarżący w sporządzonym przez siebie dokumencie pn. "Projekt budowlany – zamienny" odległość okien od krawędzi bramy w poziomie wynosi 80 cm. Słusznie przy tym organ I instancji przyjął, że (inaczej niż ma to miejsce w § 279 ust. 1 Rozporządzenia) w ust. 2 § 279 prawodawca nie przewidział możliwości zmniejszenia odległości np. poprzez cofnięcie bramy w głąb od lica ściany. W związku z tym bez znaczenia jest cofnięcie bramy garażowej od lica ściany, zwłaszcza, że nie znajdowało ono potwierdzenia w części rysunkowej projektu załączonego do zgłoszenia.

Ze względu na wskazane powyżej naruszenie organ odwoławczy zasadnie przyjął, że decyzja organu I instancji o wniesieniu sprzeciwu jest w zakresie zawartego w niej rozstrzygnięcia prawidłowa, choć uzasadnieniem dla sprzeciwu okazały się inne okoliczności, niż te dostrzeżone przez organ I instancji. W konsekwencji organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Przedstawionej powyżej oceny decyzji Wojewody nie mogło, już z samej zasady, zmienić skorygowanie projektu dokonane przez skarżącego i załączony do skargi zmodyfikowany projekt. Sąd administracyjny w ramach sprawowanej kontroli decyzji administracyjnej bierze pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie jej wydania. Z tego względu późniejsza modyfikacja dokumentacji projektowej nie mogła być wzięta pod uwagę. Rolą Sądu w ramach niniejszej sprawy była wyłącznie ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody w oparciu o stan akt sprawy w dniu, w którym kontrolowana decyzja została wydana. Jednocześnie zauważyć należy, że skarżący może wystąpić z nowym wnioskiem uwzględniającym zmodyfikowaną dokumentację projektową, przy czym ocena skuteczności takiego ewentualnego wniosku wykracza poza ramy obecnego postępowania.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., gdyż Wojewoda zgłosił wniosek o rozpatrzenia skargi w tym trybie, a skarżący w zakreślonym 14-dniowym terminie nie sprzeciwił się temu wnioskowi.