Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1236/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art.10 ust 1 pkt 8.
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 24 marca 2015 r. nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 1444 (tysiąc czterysta czterdzieści cztery) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 czerwca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania B. K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 marca 2015 r., określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 13 listopada 2012 r. udziału w nieruchomości położonej w P., gmina K., stanowiącej działkę nr [...] w kwocie 6.080 zł i odmawiającej stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w tym podatku, uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych i umorzył postępowanie w tej sprawie oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w tym podatku.

Decyzja organu II instancji zapadła na tle następującego stanu faktycznego:

Na podstawie aktu notarialnego z dnia 13 listopada 2012r., Rep. A nr [...], B. K. dokonał odpłatnego zbycia udziału w wysokości 4/6 w nieruchomości położonej w P., gmina K., stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu nr [...] za kwotę 128.000 zł. Zgodnie z oświadczeniem zawartym w § 1 tej umowy B. K. przedmiotową nieruchomość nabył wraz z żoną – H. K. w dniu 30 czerwca 1995 r., a następnie wraz z B.U. B. oraz M. A. U. nabył udziały w tej nieruchomości w spadku po H. K. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku.

W dniu 3 kwietnia 2013 r. podatnik złożył w Urzędzie Skarbowym zeznanie PIT-39 o wysokości osiągniętego dochodu w 2012 r., w którym zadeklarował przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 32.000 zł, należny podatek w wysokości 6.080 zł oraz zawarł wniosek o przekazanie kwoty 60,80 zł na rzecz Organizacji Pożytku Publicznego.

W dniu 7 listopada 2014r. do organu wpłynął wniosek B. K. o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 6.019,20 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy uiszczonym podatkiem a kwotą przekazaną na rzecz Organizacji Pożytku Publicznego wraz z korektą ww. zeznania, w której wykazał, że przychód z odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości oraz należny z tego tytułu podatek nie wystąpiły. W ocenie podatnika, podatek został zapłacony niesłusznie, ponieważ za datę nabycia nieruchomości należy uznać dzień, w którym wraz z żoną nabył tę nieruchomość do majątku wspólnego (30 czerwca 1995r.), a nie dzień śmierci żony, tj. 17 lipca 2010r. Dlatego też kwota uzyskana ze sprzedaży udziału w tej nieruchomości nie podlega opodatkowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), w skrócie "u.p.d.o.f.".

Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2014r. organ I instancji wszczął postępowanie podatkowe, a w dniu 24 marca 2015r. wydał decyzję, w której określił podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 6.080 zł z tytułu odpłatnego zbycia udziału we wspomnianej nieruchomości oraz odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w tym podatku. Zdaniem organu, podatnik nabył udział w nieruchomości z chwilą śmierci żony, tj. w dniu 17 lipca 2010r., a tym samym osiągnął przychód w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., który podlega opodatkowaniu. W ocenie organu I instancji, podatek zadeklarowany przez stronę w zeznaniu złożonym pierwotnie jest podatkiem należnym z tytułu dokonanej sprzedaży udziału w nieruchomości, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty w tym podatku.

W odwołaniu od tej decyzji B. K. wniósł o jej zmianę poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego w kwocie 0 zł i stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym oraz zwrot nadpłaconej kwoty. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., poprzez jego rozszerzającą wykładnię na skutek przyjęcia, że zbycie udziału w nieruchomości nastąpiło przed upływem 5 lat od jego nabycia. Zdaniem podatnika, termin określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. biegnie od daty nabycia nieruchomości przez małżonków, a nie od daty nabycia przez podatnika spadku po żonie.

Decyzją z dnia 12 czerwca 2015 r. organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych i umorzył postępowanie w tej sprawie oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w tym podatku.

W uzasadnieniu wskazano na treść wniosku o stwierdzenie nadpłaty, w którym podatnik podał, że przychód z odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości oraz należny z tego tytułu podatek nie wystąpiły, bowiem za datę nabycia nieruchomości należy uznać dzień, w którym wraz z żoną nabył tę nieruchomość do majątku wspólnego (30 czerwca 1995 r.), a nie dzień śmierci żony, tj. 17 lipca 2010 r.

B. K. pierwotnie zadeklarował do opodatkowania przychód uzyskany z odpłatnego zbycia 1/6 udziału w nieruchomości, który nabył w spadku po żonie zmarłej w dniu 17 lipca 2010r. W myśl umowy sprzedaży z dnia 13 listopada 2012r., Rep. A nr [...] podatnik dokonał sprzedaży 4/6 udziałów w tej nieruchomości za kwotę 128.000 zł, a następnie stwierdził, iż nabycie całej nieruchomości, a więc również tego udziału nastąpiło w dniu 30 czerwca 1995r. a w konsekwencji, że obowiązek podatkowy z tego tytułu nie wystąpił.

W ocenie organu odwoławczego, stanowisko podatnika w tym zakresie jest nieprawidłowe.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że będący przedmiotem dokonanego przez podatnika w dniu 13 listopada 2012r. odpłatnego zbycia, udział w nieruchomości (4/6), tj. działce nr [...], położonej w P. do dnia 17 lipca 2010r., stanowił własność małżonków Państwa H. i B. K., na prawach wspólności ustawowej. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego [...] Wydział Cywilny z dnia 21 stycznia 2011r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku, po śmierci H. K. w dniu 17 lipca 2010r., spadek po niej nabyli wprost na mocy ustawy: mąż B. K.K, córka B.U. B., córka M. A. K. - każde z nich w 1/3 części. Zatem przedmiotem spadku mogła być wyłącznie połowa udziałów w prawie własności ww. nieruchomości, bowiem pozostałą część tych udziałów posiadał B. K.

Dalej organ II instancji wskazał, że z chwilą śmierci jednego z małżonków majątek objęty wspólnością ustawową przekształca się we współwłasność w częściach ułamkowych (po 1/2 części). Wszystkie objęte wcześniej wspólnością ustawową przedmioty majątkowe stanowią współwłasność w częściach ułamkowych. Jeżeli przedmiotem dziedziczenia jest nieruchomość, to z chwilą śmierci jednego z małżonków drugi z małżonków nabywa w spadku część nieruchomości po zmarłym. Spadkobraniu podlega udział zmarłego małżonka w majątku wspólnym, a prawo do spadkobrania tego udziału przysługuje nie tylko jego małżonkowi, ale także np. jego dzieciom. Dlatego też, według organu odwoławczego, nie można twierdzić, że w momencie nabycia nieruchomości do majątku wspólnego małżonków podczas trwania małżeństwa, każdy z małżonków nabywa tę nieruchomość na własność w całości. Gdyby wolą ustawodawcy było wprowadzenie takiej zasady, to dałby temu jednoznaczny wyraz w przepisach prawa, np. w ustawie Kodeks rodzinny i opiekuńczy, czy też w przepisach Kodeksu cywilnego - wyłączając z masy spadkowej majątek objęty małżeńską wspólnością ustawową. Stanowisko, że każdy z małżonków nabywa prawo do całości nieruchomości zakupionej w czasie trwania małżeństwa pozostaje bowiem w sprzeczności z tym, że część udziałów w prawie własności tej nieruchomości (odpowiadająca wielkości udziału przypadającego na zmarłego małżonka) wchodzi w skład masy spadkowej.

W świetle powyższego Dyrektor Izby Skarbowej podzielił pogląd organu I instancji, że B. K. nabył udział w nieruchomości położonej w P., gmina K., stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu nr [...], w dacie śmierci żony, tj. w dniu 17 lipca 2010r.

Zdaniem organu odwoławczego, podatnik w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji nie wskazywał, że doszło do ustalenia nierównych udziałów małżonków w majątku wspólnym, a to oznacza, że organ miał prawo przyjąć, że udziały obojga małżonków w przedmiotowej nieruchomości były udziałami równymi. Skoro zaś - jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego [...] Wydział Cywilny z dnia 21 stycznia 2011r., sygn. akt [...] - podatnik spadek po H. K. nabył wprost na mocy ustawy w 1/3 części, to uprawnionym jest stwierdzenie, że w drodze spadku po żonie nabył 1/6 udziału w przedmiotowej nieruchomości.

Tym samym sprzedaż tego udziału w nieruchomości w dniu 13 listopada 2012r. (na mocy aktu notarialnego Rep. A nr [...]), jako dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło jego nabycie, stanowiła źródło przychodów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f..

W ocenie organu odwoławczego prawidłowe było ustalenie, że dochód ze sprzedaży udziału w nieruchomości wyniósł 32.000 zł. Od tak ustalonego dochodu organ określił podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 6.080 zł, a więc w kwocie odpowiadającej wysokości należnego podatku wykazanego przez podatnika w pierwotnie złożonym zeznaniu PIT-39.

W dalszej kolejności Dyrektor Izby Skarbowej podał, że w niniejszej sprawie organ I instancji w następstwie złożenia przez B. K. wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą zeznania, wszczął postępowanie w przedmiocie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego. Zdaniem organu odwoławczego, skoro jednak organ I instancji stwierdził, że zadeklarowana przez podatnika w zeznaniu pierwotnym kwota podatku była prawidłowa, to powinien umorzyć postępowanie w przedmiocie określenia podatnikowi zobowiązania podatkowego z tytułu dokonanej sprzedaży.

W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał za zasadne uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych i umorzenie postępowania w tej sprawie.

B. K., działający przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając jej naruszenie art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez błędną, rozszerzającą wykładnię dokonaną in dubio pro fisco, co doprowadziło do nieuprawnionego przyjęcia, że zbycie udziału w nieruchomości nastąpiło przed upływem 5 lat od jej nabycia i skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego.

Według skarżącego, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przywołał przepisy prawa oraz orzecznictwo niezwiązane ze sprawą. Tym samym, celem bądź następstwem takiego działania było nieodniesienie się do meritum sprawy. Zdaniem podatnika, interpretacja przepisów dokonana przez organ jest niezgodna przyjętą linią orzeczniczą, co prowadzi do wykładani rozszerzającej art.10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f. i przez to skutkuje nieuprawnionym opodatkowaniem stanów faktycznych, co do których nie jest to wyraźnie i jednoznacznie wskazane w ustawie.

Skarżący stwierdził, że skoro wraz z żoną nabył nieruchomość do majątku wspólnego w 1995 r., to nie mógł nabyć jej ponownie z dniem śmierci żony, tj. w dniu 17 lipca 2010 r. Dlatego pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f., nie rozpoczął biegu od daty nabycia spadku, lecz od daty nabycia nieruchomości przez małżonków do majątku wspólnego i upłynął z końcem 2010 r. Zatem zbycie udziału w nieruchomości w 2012 r. nie skutkowało powstaniem obowiązku zapłaty podatku dochodowego, a więc uiszczona kwota podatku 6080 zł stanowi nadpłatę i winna być zwrócona, po ustaleniu przedmiotowego zobowiązania na kwotę 0 zł (i odliczeniu kwoty przeznaczonej na organizację pożytku publicznego).

W tych okolicznościach skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi odpowiedź na pytanie, czy przychód uzyskany przez podatnika ze sprzedaży udziału w nieruchomości, nabytej uprzednio przez małżonków do wspólności majątkowej małżeńskiej, a następnie wchodzącej w skład spadku po zmarłej żonie, podlega w części opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f.

Zgodnie z tym przepisem, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2, nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Zdaniem skarżącego, skoro wraz z żoną nabył nieruchomość do majątku wspólnego w 1995 r., to nie mógł nabyć jej ponownie z dniem śmierci żony, tj. w dniu 17 lipca 2010 r. Dlatego pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f. nie rozpoczął biegu od daty nabycia spadku, lecz od daty nabycia nieruchomości przez małżonków do majątku wspólnego i upłynął z końcem 2010 r. Zatem zbycie udziału w nieruchomości w 2012 r. nie skutkowało powstaniem obowiązku zapłaty podatku dochodowego.

Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że B. K. nabył udział w nieruchomości położonej w P., gmina K., stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu nr [...], w dacie śmierci żony, tj. w dniu 17 lipca 2010r. Tym samym sprzedaż tego udziału w nieruchomości w dniu 13 listopada 2012r. na mocy aktu notarialnego Rep. A nr [...], jako dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło jego nabycie, stanowiła źródło przychodów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f..

Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego przez organ. Stanowisko organu odwoławczego odnośnie dopuszczalności opodatkowania części przychodu, odpowiadającej udziałowi nabytemu w drodze spadku jest błędne i wynika przede wszystkim z mylnego rozumienia instytucji "wspólności małżeńskiej".

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednoznacznie odniesiono się do tej kwestii. Na aprobatę zdaniem składu rozpoznającego niniejszą sprawę zasługuje zwłaszcza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1101/10, w którym wskazano, że nie ma możliwości określenia, w jakiej części nastąpiło nabycie nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. przez małżonków nabywających razem tę nieruchomość a pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej z art. 31 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (...). Nie jest też możliwe nabycie w określonym udziale nieruchomości przez małżonków pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej i działających jednocześnie, co wynika z istoty wspólności małżeńskiej.

W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazać należy, że wadliwy jest pogląd, zgodnie z którym, w wyniku śmierci jednego małżonków znajdującego się w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej z art. 31 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, drugi małżonek nabywa w drodze spadku po pierwszym małżonku, po raz drugi, udział w tej samej nieruchomości, ponieważ, z uwagi na istotę wspólności majątkowej małżeńskiej, nie jest możliwe wyodrębnienie przypadającego każdemu z małżonków udziału w nieruchomości już podczas pierwotnego, wspólnego jej nabycia.

Wspólność małżeńska jest szczególnym rodzajem współwłasności i spotyka się poglądy, że trafniejsze jest używanie dla jej określenia terminu, zamiast "współwłasność łączna" – "wspólność małżeńska". Jest to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości. Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej, to znaczy obejmuje cały zbiór praw majątkowych takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności.

W małżeństwie, w którym obowiązuje ustrój wspólności majątkowej ustawowej, występują trzy masy majątkowe: majątek wspólny małżonków oraz dwa majątki osobiste każdego z małżonków. Majątki te zwykle w trakcie trwania wspólności ustawowej nie są wyodrębnione i stanowią jedną całość gospodarczą a ich podział następuje dopiero po ustaniu wspólności. Składnikami majątku wspólnego są majątkowe prawa podmiotowe o charakterze zarówno bezwzględnym, jak i względnym, a w szczególności prawa rzeczowe i wierzytelności (por. Tomasz Sokołowski, Komentarz do art. 31 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, Lex Omega).

Wskazać należy, że współwłasność łączna, w tym wypadku wspólność majątkowa, różni się od ułamkowej tym, że nie można w niej określić ilości udziałów każdego współwłaściciela. Obu współwłaścicielom zatem przysługuje pełne prawo do całej masy majątkowej w niej zawartej, natomiast żaden ze współwłaścicieli nie może korzystać i samodzielnie rozporządzać prawem własności co do nieruchomości przez cały czas trwania współwłasności łącznej.

Zdaniem Sądu, skoro z uwagi na wspólność majątkową, nie można wyodrębnić udziałów, które skarżący oraz - odrębnie - jego żona posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie, to nie można też przyjąć, że pięcioletni termin określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f., biegnie od daty nabycia udziału w nieruchomości w drodze spadku.

Podkreślić należy, że przyjmując tok rozumowania organów, w rozpoznawanej sprawie należałoby uznać, że wystąpiłyby dwa terminy nabycia nieruchomości przez tę samą osobę, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący.

Powyższe oznacza spełnienie przesłanki wyłączającej uzyskany przychód z tytułu zbycia udziału w nieruchomości z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a tym samym naruszenie przez organy przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f., poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zatem, w niniejszej sprawie zbycie nastąpiło po upływie 5 lat od nabycia wobec czego przychód ze sprzedaży udziału w nieruchomości był wolny od opodatkowania.

W świetle powyższego trafnie podniósł skarżący, że w sprawie doszło do zastosowania wykładni na korzyść fiskusa (in dubio pro fisco), która miała charakter wykładni rozszerzającej, co skutkowało w sposób nieuprawniony zmianą zakresu stosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., poprzez objęcie jego skutkami takich stanów faktycznych, których opodatkowanie nie jest wyraźnie i jednoznacznie wskazane w ustawie.

Wymaga zaakcentowania, że stanowisko Sądu w niniejszej sprawie znajduje także odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 3811/14, wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Go 136/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 760/13, z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1115/11 oraz z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 447/14, z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 716/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1177/13, z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3464/12 oraz z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2999/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1378/12, czy też Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1474/11).

Podsumowując, badając rozpoznawaną sprawę Sąd stwierdził naruszenie prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", należało orzec jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.