Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 94/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 par 1 pkt 4, art. 148 par 1, par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska (spr.) Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 roku sprawy ze skargi L. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania L. O. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...], umarzającej postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV do zasilania stacji 110/15kV S., w R. na działkach nr ew. gruntów: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] i [...] obręb [...].

W dniu 4 lipca 2011 r. L. O. zwrócił się do Starosty [...] w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. o wznowienie postępowania zakończonego wspomnianą wyżej decyzją Starosty z dnia [...] r.

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wznowił przedmiotowe postępowanie, zaś decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie wznowieniowe, argumentując, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a.

W odwołaniu L. O. wniósł o rozpoznanie sprawy merytorycznie przez organ II instancji i zmianę decyzji, poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz o unieważnienie decyzji nr [...] jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa wobec pominięcia odwołującego w tym postępowaniu bądź o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie organ przywołał treść przepisów art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 148 § 1 i 2 k.p.a., art. 149 § 1 i 3 k.p.a. oraz wyjaśnił zasady prowadzenia postępowania w trybie wznowienia, wywodząc, iż miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został przez stronę zachowany. W aktach sprawy dotyczących wydania przedmiotowej decyzji znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru rzeczonej decyzji podpisane w dniu 18 marca 2010 r. przez L. O., za nieżyjącą matkę M. O.. W tej sytuacji, organ I instancji prawidłowo uznał, iż to dzień 18 marca 2010 r. jest datą, kiedy L. O. dowiedział się o decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. Okoliczność tą wnioskodawca potwierdził zresztą w złożonym odwołaniu, podnosząc, że decyzja była wydana w sprawie nieruchomości stanowiącej własność Pani B. i do niej adresowana, zaś on otrzymał ją do wiadomości (...). Pozostawał więc w przekonaniu, że otrzymał do wiadomości decyzję z uwagi na prawdopodobieństwo usytuowania linii w pobliżu jego działek. Kiedy dla potwierdzenia powyższego udał się kilka dni później do urzędu w R., poinformowano go, że postępowanie nie dotyczy jego działek. Dopiero po upływie roku odwołujący będąc w R. stwierdził, że w bezpośrednim sąsiedztwie jego działki wyrasta 30 - metrowej wysokości słup, o którym nikt go nie powiadomił.

Według Wojewody okolicznością bezsporną pozostaje fakt, iż L. O. ponad rok przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania powziął wiadomość o decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...]. Jak wynika z odwołania, powzięcie wiadomości o decyzji nie ograniczyło się uzyskania informacji pozwalających zidentyfikować dane orzeczenie, lecz do pełnego zapoznania się z treścią tejże decyzji. Zatem, L. O. nadając w dniu 30 czerwca 2011 r. na poczcie swój wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] r., uchybił miesięcznemu terminowi o którym mowa w w/w art. 148 § 2 k.p.a., co powinno skutkować wydaniem przez organ I instancji postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania. Starosta [...] nie badając formalnych podstaw do wznowienia, wydał postanowienie, którym wznowił postępowanie zakończone w/w decyzją, pomimo tego iż winien wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Jak podkreślił organ odwoławczy w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, iż w przypadku gdy organ nieprawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania powinien umorzyć postępowanie, co organ I instancji prawidłowo uczynił.

Odnosząc się następnie do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, iż wobec niezachowania terminu do wznowienia postępowania nie jest możliwe ustosunkowanie się merytoryczne do decyzji Starosty w sprawie pozwolenia na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi L. O. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, poprzez przyjęcie niewłaściwego terminu doręczenia decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało umorzeniem postępowania wznowieniowego, uniemożliwiając merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...]. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez uznanie zachowania przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz wznowienie tegoż postępowania dla umożliwienia merytorycznego rozstrzygnięcia podniesionego przez skarżącego zarzutu nieważności decyzji nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę elektroenergetycznej sieci napowietrznej, w którym to postępowaniu strona skarżąca nie mogła brać udziału bez własnej winy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa

i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala.

W stanie faktycznym sprawy, skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Przy czym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Zasadniczą kwestią, w okolicznościach faktycznych tej sprawy, jest ocena, od kiedy należy liczyć termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z powodu przesłanki określonej we wniosku, jako wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Czy początek tego terminu można liczyć od dnia 18 maja 2010 r., t. j. od odebrania decyzji przez skarżącego (adresowanej do jego matki) i zapoznania się z jej treścią, tak jak to przyjął organ w zaskarżonej decyzji. Czy dopiero od chwili zyskania świadomości i wiedzy przez skarżącego, że decyzja ta dotyczyła inwestycji ulokowanej na nieruchomości sąsiedniej, czyli od momentu, gdy zobaczył w sąsiedztwie swojej działki słup 30 m wysokości.

Oczywistym jest, wobec jednoznacznej regulacji art. 148 § 2 oraz ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, że jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się, w jakikolwiek sposób, o istnieniu samej decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, zaś wyjaśnienie jej treści od pracownika tego organu. Ustawodawca nie uzależnia też liczenia tego terminu,od świadomości odbiorcy decyzji, co do jej skutków faktycznych i prawnych wobec zainteresowanego (por. np. wyroki NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., II OSK 991/10, LEX nr 1083727, z dnia 7 sierpnia 2008 roku, II OSK 931/07, LEX Nr 516817 i z dnia 15 maja 2008 roku II OSK 547/07, LEX nr 489632 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2010 roku, IV SA/Po 506/09, LEX Nr 554245).

Dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych wskazuje, że skarżący o fakcie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej - dowiedział się w dniu 18 maja 2010 r., odbierając ją osobiście, czemu zresztą nie przeczy. Podaje jedynie, że decyzja ta dotyczyła sąsiedniej nieruchomości, stanowiącej własność Pani B. i do niej była kierowana, zaś skarżący otrzymał ją jedynie do wiadomości. Pozostawał bowiem w przekonaniu, że otrzymał do wiadomości decyzję z uwagi na prawdopodobieństwo usytuowania linii w pobliżu jego działek. Kiedy dla potwierdzenia powyższego udał się kilka dni później do urzędu w R., poinformowano go, że postępowanie nie dotyczy jego działek. Dopiero po upływie roku, naocznie stwierdził, że w bezpośrednim sąsiedztwie jego działki wyrasta 30-metrowej wysokości słup, o którym nikt go nie powiadomił.

Wyjaśnienia skarżącego, o mylnym przekonaniu co do treści odebranej decyzji i jej skutków, organ prawidłowo ocenił, jako nie mające żadnego znaczenia prawnego w sprawie. Istotne jest bowiem, wobec jednoznacznego brzmienia przepisu art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, kiedy skarżący dowiedział się o istnieniu decyzji i jej treści, a nie kiedy zyskał pełną świadomość i zrozumienie jej znaczenia oraz skutków.

Na podstawie dowodu doręczenia L. O., decyzji kierowanej do M. O., organ prawidłowo przyjął, że skarżący powziął wiadomość o pozwoleniu na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej, w sąsiedztwie jego działki, w dniu 18 marca 2010 r. Od tej daty biegł termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym, termin ten wyekspirował z dniem 17 kwietnia 2010 r. Wniosek o wznowienie skarżący nadał zaś w dniu 30 czerwca 2011 roku, a zatem po upływie terminu. W ocenie składu orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stanowisko organów administracji w sprawie jest prawidłowe.

Słusznie też Wojewoda [...] ocenił, utrzymując w mocy decyzję Starosty [...], iż mimo że organ ten początkowo błędnie wznowił postępowanie, to po właściwym ustaleniu, iż doszło do uchybienia terminu, a więc nie są spełnione wymogi formalne umożliwiające przejście do merytorycznego rozpoznania sprawy, prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadminstracyjnym, iż uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie powinno skutkować odmową wznowienia postępowania, jednakże jeżeli organ błędnie wznowi postępowanie, to nie oznacza to, że w przypadku późniejszego stwierdzenia tej okoliczności, może on wydać jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 151 k.p.a. Zachowanie terminu stanowi bowiem warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeśli doszło do jego błędnego wszczęcia, to organ powinien takie postępowanie umorzyć (vide: wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r., II OSK 176/10, LEX nr 992498, a także z dnia 6 maja 2011 r., II OSK 761/10, LEX nr 992626).

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z prawem, wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.

KO