Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1642/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 136, art. 169 § 1, art. 228 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1578/09 w sprawie ze skargi M. [...] S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 1 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1578/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – po rozpoznaniu skargi M. [...] S.A. w K. – uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 1 września 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania Spółki od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 28 maja 2009 r. Jak wskazano w uzasadnieniu orzeczenia, decyzją z dnia 28 maja 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uchylenia – w wyniku wznowienia postępowania – własnej decyzji ostatecznej z dnia 14 grudnia 2005 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. Decyzja z dnia 28 maja 2009 r. została doręczona pełnomocnikowi Spółki – r. pr. K. W. – w dniu 2 czerwca 2009 r. Od powyższej decyzji wniesiono w dniu 16 czerwca 2009 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) odwołanie podpisane przez adw. M. F. Do pisma dołączone było pełnomocnictwo dla wnoszącego je adwokata z nieczytelnym podpisem odręcznym osoby udzielającej pełnomocnictwa, opatrzone datą 15 czerwca 2009 r. Pismem z dnia 23 lipca 2009 r. wezwano Spółkę do przedłożenia oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa do reprezentowania strony przed organem II instancji, bądź w przypadku podtrzymywania stanowiska zawartego w odwołaniu do złożenia na nim podpisu przez uprawnioną osobę, a nadto pouczono Spółkę, iż niedostarczenie pełnomocnictwa w terminie zakreślonym w wezwaniu, bądź niezłożenie podpisu przez uprawnioną osobę spowoduje rozpatrzenie sprawy w trybie przewidzianym w art. 228 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie "O.p."). W tym samym dniu skierowano do radcy prawnego K. W. pismo informujące o stanie niniejszej sprawy i wskazujące na możliwość przedłożenia w izbie skarbowej prawidłowo sporządzonego pełnomocnictwa, jeżeli Kancelaria F. - Adwokaci i Radcowie Prawni jest w posiadaniu prawidłowo sporządzonego pełnomocnictwa.

W piśmie z dnia 11 sierpnia 2009 r. r. pr. K. W. wyjaśniła, że pełnomocnictwo substytucyjne dla adw. M. F. z dnia 15 czerwca 2009 r. zostało przeze nią udzielone i tylko omyłkowo, przez przeoczenie, nie została na jej podpisie przybita pieczęć imienna. Jednocześnie w dniu 1 lipca 2009 r. do organu wpłynęło pismo r. pr. K. W., która podała, iż reprezentuje Spółkę i wnosi o kierowanie wszelkiej korespondencji związanej z niniejszą sprawą na adres Kancelarii Doradztwa Prawno - Podatkowego w K. przy ul. [...].

Postanowieniem z dnia 1 września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził niedopuszczalność przedmiotowego "odwołania", uznając iż nie pochodzi ono od strony. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że do pisma z dnia 16 czerwca 2009 r. załączono pełnomocnictwo z dnia 15 czerwca 2009 r. udzielone adw. M. F. (wraz z prawem do udzielania dalszego pełnomocnictwa substytucyjnego, na wymienione w nim osoby według załączonej listy w tym na r. pr. – K. W.) do zastępstwa w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 14 grudnia 2005 r., z wniosku M. [...] S.A. przed [...] Urzędem Skarbowym do sygn. akt [...] oraz przed wszystkimi sądami organami administracji publicznej i samorządowej, w tym także przez WSA, NSA i Sądem Najwyższym oraz we wszystkich instancjach właściwych w sprawie, jak również w postępowaniu zabezpieczającym i egzekucyjnym. Organ wskazał, że z przedmiotowego pełnomocnictwa z dnia 15 czerwca 2009 r. nie wynikało, jaki podmiot udziela pełnomocnictwa adw. M. F. oraz czy podpisała je osoba uprawniona, bowiem obok daty udzielenia pełnomocnictwa widnieje pod nim tylko nieczytelny podpis, bez podania imienia i nazwiska osoby podpis składającej, czy też danych umożliwiających zidentyfikowanie czy osoba ta pełni w M. [...] S.A. funkcję uprawniającą do reprezentacji jednostki. Mając na uwadze odpowiedź r. pr. K. W. na skierowane do niej pismo - organ doszedł do wniosku, że to adwokat M. F. jest pełnomocnikiem substytucyjnym, a nie K. W. jak wynika z treści samego pisma z dnia 15 czerwca 2009 r.

Z ustaleń dokonanych przez Dyrektora Izby Skarbowej wynikało, iż od dnia 9 kwietnia 2009 r. brak jest w Spółce osoby upoważnionej do jej reprezentowania, bowiem od dłuższego czasu Spółka nie powołała członków zarządu, a oddelegowanie na podstawie art. 383 § 1 k.s.h. F. K. do czasowego wykonywania czynności prezesa zarządu na okres 3 miesięcy wygasło z dniem 8 kwietnia 2009 r. Ponadto, jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, r. pr. K. W. – zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy pełnomocnictwem dnia 8 stycznia 2009 r. – umocowana była jedynie do występowania w sprawach Spółki przed organem I instancji. Nie mogła ona zatem udzielić pełnomocnictwa substytucyjnego do reprezentowania Strony przed organem odwoławczym; nie mogła (w świetle art. 104 k.c.) przenieść praw których nie posiadała na pełnomocnika substytucyjnego.

Uchylając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Sąd I instancji uznał, iż organ naruszył art. 228 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie oraz art. 169 § 1 O.p. poprzez jego bezpodstawne niezastosowanie. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania (złożenia stosownego pełnomocnictwa) powinno zostać skierowane – zgodnie z art. 169 § 1 O.p. – do wnoszącego pismo: w rozpoznawanej sprawie do adw. M. F. W analizowanym stanie faktycznym wezwanie zostało skierowane bezpośrednio do Spółki, a ponadto było to wezwanie do przedłożenia pełnomocnictwa do działania za podatnika przed organem II instancji, opatrzone rygorem "rozpatrzenia sprawy w trybie art. 228 O.p.". W ocenie Sądu I instancji, działanie to było niezgodne z regulacją art. 169 O.p., a ponadto nie prowadziło w żaden sposób do uzupełnienia braków odwołania. Złożenie odwołania należy bowiem do postępowania przed organem I instancji. Jak podkreślono w uzasadnieniu wyroku, organ podatkowy zamiast uzupełniać braki odwołania koncentrował się na uzyskaniu pełnomocnictwa do działania za podatnika przed organem II instancji. Organ odwoławczy stosując art. 169 § 1 O.p. w razie nieusunięcia braków formalnych podania, rozstrzyga w ramach tego przepisu tj. wydaje postanowienie, o którym mowa w § 4 tego przepisu, nie zaś postanowienie przewidziane w art. 228 § 1 pkt 1 O.p.". Sąd I instancji orzekł, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien więc podjąć działania mające na celu usunięcie braków odwołania poprzez należyte wdrożenie trybu konwalidacji, o którym mowa w art. 169 § 1 O.p., a zatem skierować wezwanie o uzupełnienie braku formalnego odwołania do wnoszącego pismo adw. M. F. Po uzupełnieniu braku w zakresie pełnomocnictwa dołączonego do odwołania z dnia 16 czerwca 2009 r. i ewentualnym podtrzymaniu wyjaśnień udzielonych dotychczas przez poprzedniego pełnomocnika spółki r. pr. K. W. organ winien rozważyć umocowanie tegoż pełnomocnika do udzielenia pełnomocnictwa substytucyjnego dla adw. M. F. w ramach posiadanego przez siebie umocowania tj. umocowania do reprezentacji Spółki przed organem I instancji. Zdaniem Sądu I instancji, pełnomocnictwo upoważniające do działania w postępowaniu przed organem I instancji zawiera bowiem w sobie upoważnienie do złożenia odwołania, chyba, że inaczej zastrzeżono w treści samego pełnomocnictwa. W tym zakresie skuteczność substytucji mogłaby być częściowo odmiennie oceniona, niż wywodzono to w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Od powyższego orzeczenia Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł skargę kasacyjną żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", poprzez:

1) uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia z uwagi na stwierdzenie naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, to jest art. 228 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie oraz art. 169 § 1 O.p. poprzez jego bezpodstawne niezastosowanie podczas, gdy należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec o oddaleniu skargi z uwagi na brak naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej,

2) naruszenie art. 58 § 1 pkt 5 w związku z art. 28 i art. 29 p.p.s.a. polegające na niewykazaniu przez Sąd czy z urzędu była badana dopuszczalność skargi tj. czy nie zachodzi przesłanka do jej odrzucenia,

3) naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na dokonaniu ustaleń, które nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy,

4) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia nie wyjaśniającego dokładnie motywów swojego rozstrzygnięcia, co utrudnia poddanie go kontroli instancyjnej.

Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, adw. M. F. działał w oparciu o poświadczone w sposób budzący wątpliwość pełnomocnictwo, bowiem poświadczenia tego dokonały osoby nieupoważnione do reprezentowania Spółki, a ponadto pełnomocnictwo substytucyjne zostało udzielone w sposób wadliwy. Organ odwoławczy wiedząc o problemach reprezentacji Spółki zwrócił się do niej na podstawie tego przepisu o potwierdzenie tegoż pełnomocnictwa. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, wezwanie pełnomocnika do usunięcia braków formalnych w trybie art. 169 § 1 O.p. było w tym przypadku niezasadne.

W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego podniesiono ponadto, iż – w świetle art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. – Sąd I instancji powinien ze szczególną starannością wykazać w uzasadnieniu, że adw. M. F. był uprawniony do wniesienia skargi do Sądu w dacie jej wnoszenia. Sąd I instancji pominął wskazaną kwestię. Z ustaleń Dyrektora Izby Skarbowej wynika, iż F. K. wykonywał zgodnie z uchwałą Rady Nadzorczej czynności Prezesa Zarządu Spółki do dnia 8 kwietnia 2009 r., a następnie pismem z dnia 23 września 2009 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego K.-P. oświadczył, że po upływie okresu na który był powołany nie był umocowany do reprezentowania Spółki. Tymczasem w toku postępowania przed Sądem I instancji przedstawione zostały dokumenty opatrzone datą 1 lipca 2009 r. tj. uchwała Rady Nadzorczej M. [...] S.A. o oddelegowaniu ze swego składu p. F. K. do pełnienia funkcji członka Zarządu również na okres trzech miesięcy. Zdaniem organu podatkowego, powyższe ma istotny wpływ na ustalenia dotyczące podstaw do ustanowienia pełnomocnictwa do reprezentowania tej Spółki w sprawach podatkowych. W uzasadnieniu wyroku kwestie te całkowicie zostały pominięte. Zdaniem organu nastąpiło w tym przypadku naruszenie przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż brak w uzasadnieniu wskazań w tym zakresie uniemożliwia prawidłową kontrolę instancyjną. Dyrektor Izby Skarbowej zarzucił ponadto Sądowi I instancji, iż wbrew wymogom określonym w art. 28 i 29 p.p.s.a. nie wykazał, iż badał kwestie autentyczności i zgodności z prawem przedłożonych dokumentów określających sposób reprezentacji Spółki.

Autor skargi kasacyjnej zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż udzielenie przez Stronę na podstawie art. 136 O.p. pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed organem prowadzącym postępowanie podatkowe w I instancji obejmuje także umocowanie do sporządzenia i złożenia odwołania od decyzji wydanej przez ten organ. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono jednakże, iż umocowanie do działania w imieniu Spółki F. K. wygasło 8 kwietnia 2009 r., a zatem w momencie składania odwołania tj. w dniu 16 czerwca 2009 r. brak było osób uprawnionych do podejmowania czynności procesowych w imieniu Spółki. Uznając, że adw. M. F. na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego mu przez r. pr. K. W. w dniu 15 czerwca 2009 r. był uprawniony do złożenia odwołania za pośrednictwem organu I instancji, to mając na względzie okoliczność, że organ ten nie zastosował trybu przewidzianego w art. 226 § 1 O.p., lecz przekazał sprawę do rozpatrzenia przez organ II instancji, sprawa ta nie podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., ponieważ K. W. (na podstawie pełnomocnictwa z dnia 8 stycznia 2009 r.) nie posiadała umocowania do występowania w imieniu Spółki M. [...] przed organem odwoławczym, by mogła to prawo przenieść na pełnomocnika substytucyjnego.

Przedstawiając powyższe autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 133 § 1 O.p., ponieważ Sąd ten niewyczerpująco zbadał wszystkie wynikające z akt sprawy okoliczności faktyczne i nietrafnie stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. naruszył art. 228 § 1 pkt 1 O.p.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu podatkowym Strona może działać osobiście lub przez pełnomocnika (art. 136 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa, Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm., dalej w skrócie "O.p."). Kodeks cywilny (mający zastosowanie w postępowaniu podatkowym na podstawie art. 137 § 4 O.p.) przewiduje dwie sytuacje, kiedy takie umocowanie wygasa. Pełnomocnictwo może być bowiem w każdym czasie odwołane (art. 101 § 1 k.c.), a ponadto umocowanie wygasa ze śmiercią mocodawcy lub pełnomocnika, chyba że w pełnomocnictwie inaczej zastrzeżono z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa (art. 101 § 2 k.c.). W przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jej byt prawny ustaje z chwilą jej wykreślenia z rejestru przedsiębiorców (art. 272 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, Dz. U. nr 94, poz. 1037). A zatem, pełnomocnictwo udzielone przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, które nie zostało wypowiedziane przez którąkolwiek ze stron, wygasa z chwilą śmierci pełnomocnika lub wykreślenia spółki z rejestru przedsiębiorców. Wbrew stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej, na ważność pełnomocnictwa nie mają więc wpływu ewentualne problemy Spółki w zakresie reprezentacji podmiotu. Pełnomocnictwo dla r. pr. K. W. uprawniało ją zatem do reprezentowania Spółki w dniu 16 czerwca 2009 r. (data wniesienia odwołania).

W rozpatrywanej sprawie pomiędzy stronami nie było sporu co do tego, że pełnomocnictwo do reprezentowania Strony przed organem I instancji (jak to miało miejsce w niniejszym stanie faktycznym w przypadku r. pr. K. W.) obejmuje swoim zakresem uprawnienie do wniesienia odwołania. Skoro więc r. pr. K. W. była uprawniona do wniesienia odwołania w imieniu Spółki, mogła to uprawnienie "przenieść" – na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 10, poz. 65 – w drodze pełnomocnictwa substytucyjnego na adw. M. F. Z petitum odwołania Spółki (k. 1945 akt administracyjnych) wynikało wprost, iż wnosi je "pełnomocnik substytucyjny adw. M. F. (...) pełnomocnictwo substytucyjne w załączeniu". Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, skoro pełnomocnictwo substytucyjne nie wskazywało jednoznacznie przez kogo zostało podpisane, należało wezwać wnoszącego podanie – zgodnie z art. 169 § 1 O.p. – do uzupełnienia braku formalnego pisma. Brak złożenia z odwołaniem dokumentu pełnomocnictwa to formalny brak odwołania, które powinno zawierać podpis odwołującego się bądź osoby umocowanej w sposób udokumentowany. Ten formalny brak odwołania zobowiązywał organ odwoławczy do zastosowania trybu z art. 169 § 1 w związku z art. 235 O.p. przez wezwanie pełnomocnika do złożenia w ustawowym terminie dokumentu pełnomocnictwa, a przy braku złożenia stosownego pełnomocnictwa, przez wezwanie podatnika do podpisania odwołania w ustawowym terminie (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 25 lutego 2009 r., I SA/Lu 703/08, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl ). Za bezzasadny należy zatem uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 169 § 1 O.p. Słusznie bowiem w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 kwietnia 2010 r. wskazano, iż w rozpatrywanej sprawie należało zastosować art. 169 § 1 O.p. Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2007 r., II FSK 259/06 (dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), nieusunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony skutkuje pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia zgodnie z art. 169 § 1 O.p., a nie niedopuszczalnością odwołania z art. 228 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Jedynie na marginesie zwrócić należy uwagę, iż zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 169 O.p. nie tylko jest merytorycznie nieuzasadniony, ale ponadto spójność jego uzasadnienia nasuwa uzasadnione wątpliwości. Jak bowiem wskazano w skardze kasacyjnej "organ odwoławczy wiedząc o problemach reprezentacji Spółki zwrócił się do niej na podstawie tego przepisu o potwierdzenie tegoż pełnomocnictwa". Z jednej więc strony, Dyrektor Izby Skarbowej miał świadomość problemów Spółki w zakresie osób uprawnionych do jej reprezentowania, a z drugiej – wiedząc o tych problemach i pomijając ustanowionego w sprawie pełnomocnika – oczekiwał od Spółki "osobistego" działania.

Skoro Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż pełnomocnictwo dla r. pr. K. W. obejmowało swoim zakresem jedynie postępowanie przed organem I instancji, to należało uwzględnić w zakresie prawa do wniesienia odwołania udzielone adw. M. F. pełnomocnictwo substytucyjne. Organ podatkowy powinien więc uznać, że odwołanie z dnia 16 czerwca 2009 r. (wraz pismem z dnia 11 sierpnia 2009 r. wyjaśniającym kwestię podpisu na pełnomocnictwie r. pr. K. W., k. 1972 akt administracyjnych) zostało wniesione prawidłowo, a w zakresie kolejnych działań podjętych na skutek jego wniesienia kontaktować się bezpośrednio ze Spółką. Ograniczenie pełnomocnictwa jedynie do wniesienia odwołania nie oznacza braku możliwości rozpoznania tego odwołania przez Dyrektora Izby Skarbowej. Innymi słowy, to że Spółka działa przez pełnomocnika jedynie do momentu wniesienia odwołania, nie oznacza, że organ podatkowy II instancji nie może rozpatrzeć odwołania tak wniesionego. Bezpodstawnie zatem, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, zastosowano w sprawie art. 228 O.p. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor dopuszcza możliwość rozpoznania takiego odwołania przez organ I instancji w trybie autokontroli z art. 226 § 1 O.p., ale już na etapie postępowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej to samo odwołanie jest niedopuszczalne na podstawie art. 228 O.p.

Odnośnie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż zarzut ten został uzasadniony bardzo lakonicznie, a ponadto – z uwagi na sprzeczność pomiędzy petitum skargi kasacyjnej a jej uzasadnieniem – jest wręcz niezrozumiały. W osnowie wniesionego środka odwoławczego wskazano bowiem, iż Sąd I instancji dokonał "ustaleń nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy", gdy tymczasem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej poświęcono temu zarzutowi jedno zdanie: "Sąd I instancji niewyczerpująco zbadał okoliczności sprawy i nietrafnie stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej naruszył art. 228 § 1 pkt 1 O.p." Odnosząc się do powyższego zarzutu w kształcie określonym w petitum wniesionego środka odwoławczego uznać należy, iż jest on bezzasadny, bowiem autor skargi kasacyjnej nie wskazał, które ustalenia faktyczne wskazane w wyroku z dnia 9 kwietnia 2010 r. nie wynikają – jego zdaniem – z akt administracyjnych sprawy. Jeśli natomiast organ podatkowy łączy ten zarzut z naruszeniem art. 228 O.p., to powyżej wyjaśniono, dlaczego Dyrektor Izby Skarbowej niezasadnie zastosował powołany przepis Ordynacji podatkowej.

W konsekwencji za bezzasadny należy również uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie wyroku z dnia 9 kwietnia 2010 r. zawiera wszystkie elementy uzasadnienia orzeczenia wskazane w powołanym przepisie, w sposób prawidłowy (co wykazano powyżej) wskazuje na błędy organów w niniejszej sprawie i jasno określa wskazania dla Dyrektora Izby Skarbowej co do dalszego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny nie może również uznać zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, Sąd I instancji przeprowadził stosowne postępowanie w celu zweryfikowania prawidłowości reprezentowania Spółki w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Do skargi dołączono pełnomocnictwo z dnia 28 września 2009 r. dla adw. M. F. podpisane przez członka Rady Nadzorczej oddelegowanego do czasowego reprezentowania Spółki – F. K. Osoba ta jest wskazana w rejestrze spółek KRS jako osoba upoważniona do jednoosobowej reprezentacji Spółki, a ponadto – na wezwanie Sądu – przedłożono uchwałę (podpisaną przez wszystkich członków Rady Nadzorczej Spółki) o oddelegowaniu F. K. do pełnienia funkcji członka zarządu od dnia 1 lipca 2009 r. na okres 3 miesięcy (k. 58 akt sądowych). Dyrektor Izby Skarbowej był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika przed Sądem I instancji na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 r., na której zobowiązano Spółkę do złożenia stosownych dokumentów w zakresie umocowania pełnomocnika do działania w imieniu Strony. Pełnomocnik organu podatkowego był również obecny na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2010 r., podczas której nie podważał autentyczność wymienionych powyżej dokumentów (protokół z rozprawy – karta 67 akt Sądu I instancji).

Wobec bezskuteczności zarzutów skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.