Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 818/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skarg R. S., B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza G. K., z dnia [...] września 2016, znak:[...] o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzających brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz R. S. kwotę [...]złotych (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz B. P. kwotę [...]złotych (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz G. K. decyzją z dnia [...] września 2016r. nr [...] działajac na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz, 23 ze zm – dalej k.p.a. ) oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm. - dalej u.i.o.ś), po rozpatrzeniu wniosku G. i J. D. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie gospodarstwa rolnego o budynek chlewni oraz silos w miejscowości J. [...] na działce nr ewid.[...], gm. K..

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że na podstawie § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz.U. z 2016r. poz. 71 – dalej rozporządzenie) zakwalifikował inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. Organ stwierdził również, że na wnioskowanym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Wynikiem wystąpień do organów wskazanych w art. 64 u.i.o.ś. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarnego w P. (dalej PPIS w P.) w opinii nr [...] z dnia [...] maja 2016r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i jednocześnie określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 u.i.o.ś. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (dalej RDOŚ w P.) w opinii nr [...] z [...] czerwca 2016 r., po uzupełnieniu karty informacyjnej przedsięwzięcia zgodnie z wezwaniem organu, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Pismem nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. PPIS w P. po uzupełnieniu dokumentacji przez Inwestora ponownie zajął stanowisko w sprawie i stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i jednocześnie określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 u.i.o.ś. Pismem nr [...],[...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. RDOŚ w P. poinformował, że przedłożone uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia nie wnosi nowych informacji w przedmiotowej sprawie, w związku z czym organ nie znalazł podstaw do wydania nowej opinii na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś.

Burmistrz G. K. w oparciu o uzyskane opinie, w dniu [...] września 2016r. wydał postanowienie znak [...], w którym stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.

Kierując się informacjami zawartymi: w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz w opiniach RDOŚ w P. oraz PPIS w P., biorąc pod uwagę uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. organ przeanalizował rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia i wskazał, że polegać ono będzie na rozbudowie gospodarstwa rolnego o budynek chlewni oraz na budowie 1 silosu paszowego. Aktualnie na przedmiotowym terenie znajdują się: budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy ok. 120 m2, 4 budynki inwentarskie o powierzchniach zabudowy ok., 230 m2, ok. 105 m2, ok. 65 m2, ok. 135 m2, budynki gospodarcze (magazyny, garaż na sprzęt rolniczy, stodoła) o łącznej powierzchni zabudowy ok. 500 m2, utwardzony plac o powierzchni ok. 880 m2. Łącznie powierzchnia zabudowy wynosi ok. 1155 m2. W budynkach inwentarskich prowadzony jest tucz trzody chlewnej od wagi ok. 30 kg do osiągnięcia docelowej wagi rzeźnej (ok. 110 kg) oraz chów bydła opasowego. Maksymalna obsada poszczególnych budynków inwentarskich wynosi: 100 warchlaków i 100 tuczników (21 DJP), 50 warchlaków i 50 tuczników (10,5 DJP), 20 cieląt o wadze do 300 kg (12 DJP), 20 cieląt o wadze do 300 kg (12 DJP) i 10 byków o wadze do 700 kg (14 DJP). Razem obsada wynosi 69,5 DJP.

W ramach planowanej inwestycji wybudowana zostanie chlewnia o powierzchni zabudowy ok. 1155,67 m2, zainstalowany zostanie silos paszowy o pojemności ok. 28 Mg, w budynku inwentarskim II nastąpi wymiana posadzki - wykonany zostanie zbiornik na gnojowicę o pojemności co najmniej 105 m3, a na nim zostaną zabudowane ruszta. W planowanej chlewni przewiduje się chów 600 warchlaków i 600 tuczników -126 DJP. Łączna obsada po realizacji inwestycji wyniesie 195,5 DJP. Chów w obiekcie prowadzony będzie w systemie bezściółkowym (na rusztach). Gnojowica z chlewni odprowadzana będzie do trzykomorowego zbiornika pod rusztami o pojemności 1260 m3. Pasza dostarczana będzie systemem przenośników z silosa zlokalizowanego na zewnątrz budynku. Zwierzęta karmione będą pełnoporcjowymi paszami dostosowanymi do ich wieku i wagi. Woda do poideł dostarczana będzie z gminnego wodociągu.

Organ ustalił, iż charakter, lokalizacja i skala przedsięwzięcia jak również brak negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko stanowi uzasadnienie odstąpienia od nakładania obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stanowisko w sprawie zostało podjęte po dokonaniu analizy uwarunkowań zawartych w art. 63 u.i.o.ś., rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami w szczególności kumulowania się ich oddziaływań, wielkości zajmowanego terenu oraz wykorzystania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, a także jego położenia względem obszarów wrażliwych i cennych przyrodniczo. Podkreślono, iż z dokumentacji przedłożonej przez Inwestora wynika, iż emisja nie przekroczy norm dopuszczalnych. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż tereny zlokalizowane wokół planowanej inwestycji to tereny zabudowy zagrodowej oraz tereny pól uprawnych, a najbliższa zabudowa mieszkaniowa podlegająca ochronie akustycznej znajduje się w sąsiedztwie, jednakże oddzielona jest istniejącą zabudową zagrodową. Biorąc pod uwagę zastosowanie rozwiązań dotyczących sposobu i technologii chowu zwierząt oraz lokalizację planowanego budynku chlewni na terenie użytkowanym rolniczo, pośród terenów zabudowy zagrodowej, w odniesieniu do zapisów art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d u.i.o.ś. stwierdzono, że w wyniku jego eksploatacji nie zwiększy się znacząco poziom hałasu w środowisku, a co się z tym wiąże nie zostaną przekroczone akustyczne standardy jakości środowiska na terenach objętych ochroną akustyczną.

Mając na względzie lokalizację inwestycji w miejscu zmienionym antropogenicznie, nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym na krajobraz i różnorodność biologiczną rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności gatunków chronionych, rzadkich lub ginących oraz ich siedliska. Realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie także na obszary chronione, a w szczególności na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami. Ponadto przedsięwzięcie nie spowoduje utraty ekosystemu, nie wpłynie na rodzaj użytkowania gruntu i funkcję ekosystemu.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła w R. S.. W terminie składania odwołań wraz ze zgłoszeniem w sprawie w charakterze strony swoje sprzeciwy i wnioski o wydanie decyzji odmownej złożyli również M. E. i P. E. oraz B. P.. Wnioskek o uchylenie decyzji złożyli także E. N. i B. N..

Do organu I instancji wpłynął też sprzeciw mieszkańców wsi J. wobec przedsięwzięcia i wniosek o wydanie decyzji odmownej wobec inwestycji podpisany przez P. E.. Sprzeciw uzupełniono pismem z dnia 9 listopada 2016 r.

Po terminie składania odwołań wraz ze zgłoszeniem w sprawie w charakterze strony swoje sprzeciwy i wniosek o wydanie decyzji odmownej złożyli D. N. i J. D..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołań R. S., M. E., P. E., B. P., E. N. i B. N. działajac na podstawie art. 28, art. 104, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 §1 k.p.a., art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 84 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 u.i.o.ś. i § 3 ust. 1 pkt 102 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w pkt 1 umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania M. E., P. E., B. P., E. N., B. N., a w pkt 2 utrzymało w całości w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji odnosząc się do pkt 1 decyzji organ odwoławczy wskazał, że pisma określone jako sprzeciwy i wnioski o wydanie decyzji odmownej złożone wraz ze zgłoszeniem w sprawie w charakterze strony potraktowano jako odwołania od decyzji. Kolegium umorzyło jednak postępowanie z odwołań osób wymienionych w pkt 1 uznając, że nie są to strony postępowania. Kolegium nie stwierdziło bowiem, ażeby te osoby miały swój indywidualny interes prawny w postępowaniu lub postępowanie dotyczyło ich obowiązków. Brak przymiotu strony ustalono na podstawie analizy zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz wypisów z rejestru gruntów obejmującego przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujące obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, jak również załączniki graficzne wyznaczające zasięg oddziaływania np. akustycznego, czy substancji w powietrzu w stosunku do położenia działek, do których odnoszą się odwołujący, w tym działki nr [...] (należacej do M. E. i P. E.), nr [...] (należacej do B. P.), nr [...] (należacej do E. N. i B. N.).

Kolegium po analizie Karty informacyjnej przedsięwzięcia, jej załączników graficznych i miejsca położenia nieruchomości odwołujących się, stwierdziło, że stronami tego postępowania bezsprzecznie będą, oprócz wnioskodawcy, bezpośredni sąsiedzi planowanej inwestycji - właściciele działek objętych przewidywanym obszarem oddziaływania przedsięwzięcia, natomiast pozostali właściciele oraz wieczyści użytkownicy nieruchomości sąsiadujących z miejscem planowanej inwestycji nie mogą być uznani za strony postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem stosownie do art. 28 k.p.a., nie mają oni interesu prawnego w postępowaniu i postępowanie nie dotyczy ich obowiązku.

W uzasadnieniu decyzji odnosząc się do pkt 2 decyzji organ odwoławczy przytoczył art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. i wskazał, że stosownie do §3 ust. 1 pkt 102 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których realizacji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Organ wydający decyzję, po zasięgnięciu opinii RDOŚ w P. oraz PPIS w P., w drodze postanowienia ustalił, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem inwestora nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wskazał, co brał pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia i na co zwrócił uwagę oraz co go doprowadziło do przekonania, iż w sprawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że organ I instancji nie stwierdził możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. aspektów. W opinii Kolegium organ I instancji wyjaśnił wszelkie okoliczności sprawy, a istniejący materiał dowodowy, głównie w postaci Kary informacyjnej przedsięwzięcia wraz z jej aneksem, uzupełnieniami i wyjaśnieniami, nie budzi wątpliwości, ani co do prawdziwości zawartych w nim danych, ani co do jego kompletności.

Kolegium po analizie dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w szczególności opinii organów i złożonych uzupełnieniach do karty informacyjnej uznało również, że przedsięwzięcie planowane do realizacji nie wymaga przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a wydane postanowienie organu I instancji jest prawidłowe zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym.

Zdaniem Kolegium organ I instancji zawarł w decyzji wszelkie informacje, które są wymagane w sytuacji odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ uzasadnił również co stanęło u podstaw uznania, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Zdaniem Kolegium w złożonych odwołaniach ani w toku postępowania nie przedstawiono żadnych dowodów, które mogłyby podważać prawidłowość i rzetelność Karty informacyjnej przedsięwzięcia, w szczególności dokumentu sporządzonego przez specjalistów w dziedzinie objętym daną tematyką, który stanowiłby przeciwdowód dla złożonej przez inwestora karty informacyjnej. Organ właściwy i RDOŚ nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bowiem charakter przedsięwzięcia i ocena karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z uzupełnieniami nie dawały ku temu podstaw. Nie oznacza to jednak, że w ogóle przez organy pomijane są kwestie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko a jedynie, iż takie oddziaływanie nie wymaga oceny, bo wynika ze zgromadzonej już w sprawie dokumentacji i rodzaju przedsięwzięcia bez potrzeb rozszerzania postępowania. Zgromadzona w sprawie dokumentacja jest wystarczająca dla stwierdzenia, iż przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko.

Odnosząc się do odwołania R. S., w którym wskazała na dyskomfort, jaki wywoła jej zdaniem realizacja planowanego przedsięwzięcia oraz jego wpływ na atrakcyjność wsi, organ odwoławczy stwierdził, że nie zawiera ono zarzutów wskazujących na konkretne negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. W piśmie uzupełniającym odwołanie pojawiają się zarzuty, takie jak: spadek wartości nieruchomości, że inwestycja uniemożliwi korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem w dotychczasowy sposób, że będzie nadmierna emisja hałasu i smrodu, że inwestycja wpłynie negatywnie na psychikę dzieci mieszkających w Jagodnie, że będą szerzyć się choroby. Pojawiły się argumenty, że inwestycja jest w bliskim sąsiedztwie obszarów Natura 2000 i rezerwatów leśnych i wpłynie na płoszenie fauny i zagrożenie dla siedlisk jeziornych. Odwołująca się powołuje się również na Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. K.. Kolegium nie stwierdziło jednak, ażeby w sprawie zachodziła przesłanka wskazująca na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, bowiem powoływane argumenty nie wskazują na taką potrzebę. Nie zawierają konkretnych zarzutów do danych i wyników wskazywanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnieniu, które mogłyby stanowić przeciwwagę.

Z uwagi na prowadzoną już działalność i biorąc pod uwagę warunki, na jakich prowadzona będzie działalność i wypływające z karty informacyjnej wnioski Kolegium nie dopatrzyło się zaistnienia sprzeczności z przepisami prawa, ani wynikającej ze zgromadzonego materiału możliwości negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. jak zauwazyło Kolgium żaden z zarzutów nie został poparty konkretnymi argumentami, wynikami, danymi, które potwierdzałyby powyższe, bądź podważałyby wiarygodność karty informacyjnej przedsięwzięcia. Odnosząc się do kwestii Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. K. wskazano, że Studium nie jest aktem prawa miejscowego, takim jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w przypadku którego niezgodność z nim lokalizacji przedsięwzięcia stanowi podstawę do wydania decyzji negatywnej.

Kolegium nie stwierdziło również naruszenia zasad postępowania administracyjnego przez organ I instancji, organ bowiem działał na podstawie przepisów prawa, podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, informował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków oraz przestrzegał zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, nadto w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy.

B. P. kwestonując powyższą decyzję wniosła skargę do Wojewodzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, 11 art. 28, art. 76 § 1, art. 77 §1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 1 i nast. u.i.o.ś. poprzez nieuwzględnienie i nie przyznanie Skarżącej interesu prawnego, a w konsekwencji nie przyznanie Skarżącej przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy Skarżąca ma interes prawny w zaskarżeniu decyzji gdyż wynika on z faktu własności nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji, a także niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Skarżaca zarzuciła również naruszenie art. 96 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. poprzez nie rozważenie przez przed wydaniem decyzji oraz przed przyjęciem zgłoszenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000; art. 77 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś. poprzez niezasadne odstąpienie od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji gdy, jak wynika z samej decyzji, posiadane dane nie pozwalają ocenić tegoż oddziaływania na środowisko;art. 82 ust. 2 pkt u.i.o.ś. poprzez niezasadne odstąpienie od nałożenia obowiązku przedłożenia analizy porealizacyjnej i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b, c u.i.o.ś. poprzez niepełne określenie środowiskowych uwarunkowań wskutek pominięcia określenia uwarunkowań dotyczących gospodarki wodą, ściekami i innymi odpadami związanymi z planowanym przedsięwzięciem. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza G. K. z dnia [...] września 2016r. nr [...].

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] wniosła również R. S. reprezentowana przez radcę prawnego M. J. domagajac się uchylenia decyzji organów I i II instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ nie ustalił jakie jest wzajemne oddziaływanie już istniejącej inwestycji z planowaną, tym bardziej że będą one stanowić jeden ciąg inwestycyjny a także jakie jest ryzyko powstania awarii i w jaki sposób będzie zminimalizowane powstanie awarii przemysłowej. Skarżaca zarzuciła, że organ nie ocenił również faktycznej odległości planowanej inwestycji od najbliższych zabudowań jak i nie zajął się rozbieżnością pomiędzy treścią karty informacyjnej przedsięwzięcia a zamierzeniem inwestycyjnym (przedmiotem postępowania). Jak wynika bowiem z karty informacyjnej (s.6) obecnie istniejące budynki inwentarskie posiadające 69,5 DJP potrzebują zbiorników na gnojowicę jeden o pojemności 80 m3 pod rusztami i 7 zbiorników o pojemności 20 m3 każdy. Tymczasem nowy budynek ma mieć ok 126 DJP a nieczystości mają być gromadzone w zbiorniku pod rusztami - nie jest podana pojemność tego zbiornika, jednakże biorąc pod uwagę, że 69,5 DJP generuje 220 m3 gnojowicy, zatem 126 DJP będzie generować ok 400 m3 gnojowicy. Tym samym trudno jest znaleźć w karcie charakterystyki przedsięwzięcia co będzie się działo z tymi odpadami. W pkt 6 na s. 10 karty informacyjnej wskazano jedynie że odpady będą odprowadzane do zbiornika bezodpływowego - nie wiadomo jednak gdzie ten zbiornik ma być zlokalizowany ani jaka ma być jego powierzchnia. Jednocześnie nigdzie nie jest napisane aby nowy budynek miał być połączony z już istniejącymi zbiornikami bezodpływowymi. Nadto wskazano, że organy I i II instancji nie uwgledniły stanowiska PPIS w P., który stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny na środowisko ani nie wyjaśniły dlaczego nie wzięły pod uwagę tego stanowiska. Nie wiadomo także w jaki sposób nowe budynki będą miały odprowadzaną gnojowicę - do jakiego zbiornika i gdzie ma być zlokalizowany. Jest to szczególnie istotne gdy weźmie się pod uwagę, że już istniejąca zabudowa potrzebuje zbiorników o łącznej powierzchni 220 m3 a planowana zabudowa będzie generować dwukrotnie większą ilość odpadów.

Pelnomocnik R. S. w uzupełnienieu skargi wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów tj. opinii w zakresie ochrony środowiska do karty informacyjnej przedsięwzięcia, sporządzonej na okoliczność błędów popełnionych przez organ I i II instancji, nie wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcia decyzji o błędny dokument, zawierający braki i nieścisłości, które powodują niemożność ustalenia oddziaływania obiektu na środowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Postanowieniem z dnia 24 października 2017r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017r. poz. 1369- dalej P.p.s.a) Sąd połączył sprawy ze skargi R. S. (zarejestrowanej pod sygnaturą IV SA/Po 818/17) i B. P. (zarejestrowanej pod sygnaturą IV SA/Po 953/17) w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i tak połączone sprawy postanowił prowadzić pod wspólną sygnaturą akt IV SA/Po 818/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skargi są zasadne.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wydana na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza G. K. z dnia [...] września 2016r. nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz umarzająca postępowanie odwołąwcze w stosunku do wskazanych w sentencji decyzji osób.

Mając na uwadze rangę podniesionych zarzutów i ich znaczenie dla dalszego biegu sprawy, majac na uwadze fakt, iż odnosi sie ona do decyzji organu odwoławczego w części w jakiej poddano kontroli instancyjnej decyzję Burmistrza G. K. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie gospodarstwa rolnego, Sąd w pierwszej kolejności rozważył skargę R. S..

Uwzględniając powyższe należy wskazać, że materialnoprawną wydanej w sprawie decyzji stanowią przepisy u.i.o.ś. W myśl art. art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2017r. poz. 1332), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.i.o.ś.). Stosownie do art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy.

Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 u.i.o.ś. odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Artykuł 63 ust. 1 u.i.o.ś. wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w powyższym artykule. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2). Przy czym u.i.o.ś. obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących.

W niniejszej sprawie planowana inwestycja ma polegać na rozbudowie gospodarstwa rolnego o budynek chlewni oraz silos w miejscowości J. [...] na działce nr ewid.[...] gm. K.. Organy administracyjne orzekające w sprawie trafnie przyjęły, że przedmiotowa inwestycja należy zgodnie z § 3 ust 1 pkt 102 w zw. z §3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w tym przypadku obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez właściwy organ (w tym przypadku przez Burmistrza G. K.) przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. W związku z tym organ I instancji prawidłowo wystąpił do organów opiniujących (RDOŚ w P. oraz PPIS w P.) z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. RDOŚ w P. opinią z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie gospodarstwa rolnego o budynek chlewni o maksymalnej możliwej obsadzie wynoszącej 126 DJP, na terenie, którego obsada po rozbudowie wyniesie 195,5 DJP nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei PPIS w P. pismem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i jednocześnie określił zakres raportu.

Na skutek uzupełniania informacji przez inwestora, po ponownym wystąpieniu do organów o wyrażenie stanowiska RDOŚ w P. nie znalazł podstaw do wydania ponownej opinii (vide pismo z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...]), zaś PPIS w P. pismem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] ponownie stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i jednocześnie określił zakres raportu.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w kontrolowanym przypadku organy wyspecjalizowane (RDOŚ I PPIS) wydały opinie, które dla organów nie są wiążące i podlegają ich ocenie. Zarówno RDOŚ jak i PPIS wydały przy tym akty o tożsamej randze i wadze, gdyż w niniejszym postępowaniu nie wydano uzgodnienia. Akty te zawierają jednak przeciwne wnioski. W tym miejscu wskazać należy na pogląd prezentowany w orzecznictwie, że "gdy istnieją krańcowo różne opinie, organ obowiązany jest do szczegółowego i wszechstronnego wyjaśnienia dlaczego nie zgadza się z argumentacją zawartą w postanowieniu stwierdzającym konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (tak m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 października 2016 r. sygn.akt II SA/Bk 559/16 zob. https://cbois.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Oznacza to, że zasadny jest zarzut podniesiony w skardze R. S., że organy obu instancji nie wypełniły należycie opisanego obowiązku i nie przedstawiły rzetelnego, wyczerpującego i wszechstronnego uzasadnienia, z którego wynikałoby dlaczego opinia sanitarna wydana przez PPIS w P. została całkowicie pominięta przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie.

Wbrew stanowisku prezentowanemu w wydanych w sprawie decyzjach nie można w sprawie pominąć bowiem zupełnie faktu, że w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji już zamieszkują ludzie i mogą w tym obszarze zamieszkać kolejni ludzie. Uwzględnić należy, że zgodnie z art. 3 ust. 2 u.i.o.ś, ilekroć w ustawie jest mowa o oddziaływaniu na środowisko rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Dla właściwej oceny wpływu inwestycji na warunki życia ludzi należy przedstawić w szczególności analizę mogących wystąpić uciążliwości. Określając usytuowanie przedsięwzięcia należy zatem określić odległość planowanej rozbudowy chlewni od najbliższych miejsc stałego przebywania ludzi: zabudowań o charakterze mieszkalnym, a także obszarów przeznaczonych dla lokalizacji takiej zabudowy. Powoływana przez PPIS bliskość takiej zabudowy od lokalizacji planowanej inwestycji jest istotnym argumentem wymagającym poważnego rozważenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu. Do powyższych kwestii organy obu instancji wogóle się nie odniosły przyjmując jako właściwe w kwestii potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowisko wyrażone w opinii RDOŚ, czyniąc stanowisko tego organu zasadniczą cześcią wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

Oznacza to, iż organy administracyjne prowadzące postepowanie w sprawie, a szczególności organ I instancji, dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem zauważyć, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wręcz skopiowiano opinię RDOŚ w P., której treść stanowi zasadniczą i przeważającą część uzasadnienia (z 4 stron uzasadnienia decyzji ok.2,5 to przeklejona w/w opinia). Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji użył argumentacji z opinii RDOŚ w P. i w ogóle nie ocenił argumentacji opinii PPIS w P.. Brak jest również konkretnego odniesienia się do argumentów z opinii PPIS i oceny zasadności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w oparciu o wnioski tego organu. Do argumentacji zawartej w opinii PPIS nie odnosi się również organ odwoławczy. Powyższe stanowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 §3 k.p.a. obligujących organ do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, przytoczenia przepisów i wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie stanowi bowiem integralny składnik decyzji, którego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozycyjną część decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 12 maja 2000 r., Sygn. akt I SA/Kr 856/98, Lex 43041). Powinno więc zawierać ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Powinno w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji.

Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że decyzje w szczególności organu I instancji, ale również organu odwoławczego, nie spełniły przesłanki formalnej, jaką powinna spełniać decyzja administracyjna. Nie zawierają bowiem uzasadnienia odpowiadającego w pełni wymogom art. 107 § 3 k.p.a., co uzasadnia uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji.

Odnosząc się do skargi B. P. w zakresie w jakim odnosi się do kwestii oceny jej interesu prawnego zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium, że w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach krąg stron takiego postępowania ustala się na zasadach ogólnych. Oznacza to, że miarodajny dla oceny zaistniałej sytuacji prawnej jest przepis art. 28 k.p.a., z uwzględnieniem uregulowań w u.i.o.ś. Tym samym podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Interes prawny musi mieć swoje źródło w konkretnym przepisie prawa materialnego. Oznacza to, że musi istnieć związek pomiędzy normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, przejawiający się w tym, że norma ta może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu. Jeśli dana norma prawna nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę prawną danego podmiotu, to nie można mówić o tym, że ma ona interes prawny. Ustalając interes prawny wynikający z konkretnego przepisu prawa materialnego, ustawodawca nie ograniczył dziedzin prawa, z których przepisy takie wywodzą się. Oznacza to, że interes prawny można wyprowadzić nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, ale i z prawa cywilnego. Źródło takiego interesu nie jest jednolite i tożsame w każdej sprawie, gdyż przedmiot konkretnego postępowania administracyjnego może być różnorodny. Nie można zatem stworzyć zamkniętego katalogu przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które w konkretnej sprawie administracyjnej będą stanowiły źródło takiego interesu prawnego.

W odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji B. P. powoływała się na okoliczności związane z rozwożeniem gnojowicy po polach inwestora i wiążącą się z tym immisją odorową, przenawożeniem gruntów i wiążące się z tym zagrożenie dla wód powierzchniowych. Powyższe kwestie nie zostały jednak potraktowane poważnie przez organ odwołaczy, który dokonując pobieżnej analizy akt sprawy stwierdził, że nieruchomość skarżcej znajduje się poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji Organ administracyjny celem ustalenia czy wnoszącej odwołanie przysługuje charakter strony winien dokonać gruntownej analizy dokumentu jakim na obecnym etapie (przy braku raportu) jest karta informacyjna. Powyższe winno odnosić się do wszytkich podnoszonych przez skarżącą kwestii z której wywodzi ona swój interes prawny, a stosowny wywód winien znaleźć odzwierciedlenie w wydanym rozstrzygnięciu rozstrzygąjącym kwestię jej interesu w niniejszej sprawie. Rozważań spełniajacych tak postawione wymagania zabrało w zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia interesu prawnego B. P. we wniesieniu odwołania od wydanej w sprawie decyzji stwierdzajacej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia.

Jak podnoszono w pismach mieszkańców złożonych w rozpatrywanej sprawie (w tym przez B. P.) obawiali się oni przede wszystkim zwiększonego ruchu ciężkich samochodów oraz odoru pochodzącego z chlewni. Organ odwoławczy umarzając postępowanie odwoławcze z odwołania B. P. nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdzie dokładnie położona jest działka, należąca do skarżącej. Kolegium podało jedynie, że działka należaca do B. P. pozostaje poza zasięgiem oddziaływania inwestycji oraz uznał, że nie jest położona w sąsiedztwie działek objętych inwestycją. Organ odwoławczy nie badał jednak przeznaczenia tej działki, wynikającego z zapisów w ewidencji gruntów ani faktycznego sposobu wykorzystania tej działki. Ze względu na całkowite pominięcie dokładnej lokalizacji organ drugiej instancji nie badał też, jakie oddziaływanie na działkę skarżącej może mieć komunikacyjna obsługa planowanych obiektów.

W oparciu o powyższe uznać należy, że zaskarżona decyzja, w części w jakiej umarza postepowanie odwoławcze w stosunku do B. P. wydana została z naruszeniem art.138 § 1 pkt 3 k.p.a. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowało bowiem stanowisko, że decyzja taka może zostać wydana, gdy organ odwoławczy ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13, Lex Omega nr 1664465; B. Adamiak J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 13. Warszawa 214, s. 552). Skoro ustalenia organu w tym przedmiocie były niepełne oraz zostały dokonane bez analizy wszystkich okoliczności, mających wpływ na ocenę, czy skarżąca posiadała w sprawie interes prawny, to zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania z odwołania B. P. trzeba uznać za wydaną przedwcześnie. Niewątpliwie naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Końcowo należy zauważyć, że organ odwoławczy umarzając postępowanie odwoławcze w stosunku M. E., P. E., B. P., E. N. i B. N. formalnie nie rozstrzygnął pism złożonych przez D. N. i J. D., w którym wyrazili swój sprzeciw od decyzji organu I instancji, wnieśli o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i uchylenie dec. I instancji powołując się na swój interes prawny w udziale w postępowaniu. Mając zatem na uwadze uchylenie obu wydanych sprawie decyzji, organ I instancji ponowie ustali krąg postępowania odnosząc się do wszystkich zgłoszonych w sprawie wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu.

Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji uwzględnią ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu oraz dokonają kompleksowej i łącznej oceny argumentacji zawartej w opiniach RDOŚ i PPIS odnosząc się także do wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniach i w skargach. Decyzje powinny zostać uzasadnione zgodnie z zasadami unormowanymi w art.107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję należało uchylić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a. W pkt 2 orzeczono o zwrocie kosztów na rzecz R. S..

W pkt 3 orzeczono o zwrocie kosztów na rzecz B. P. w kwocie [...]zł. odpowiadającej uiszczonemu wpisowi sądowemu w wysokości [...] zł. i kwocie [...]złotych kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 205 § 1 w związku z § 14 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 poz. 1804).