Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1355/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 7, 77, 80, 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych uchyla zaskarżone postanowienie oraz orzeka, że nie podlega ono wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na wniosek inwestora M. K., Starosta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wraz z rozbiórką istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w J. przy ul. [...].

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wstrzymał roboty budowlane przy ww. budynku prowadzone w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, jednocześnie ustalając obowiązek zabezpieczenia terenu budowy przed dostępem osób trzecich. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że z urzędu dnia 31 lipca 2012 r. przeprowadził kontrolę, która wykazała, iż na działce jw. trwają roboty związane z budową budynku mieszkalnego. Stwierdzono, że budowa jest w stanie surowym zamkniętym. Organ I instancji podkreślił, że inwestor dnia [...] r. uzyskał decyzję nr [...] o pozwoleniu na przebudowę i rozbudowę oraz rozbiórkę jednak zgodnie z częścią opisową zatwierdzonej dokumentacji technicznej przebudowa nie dotyczyła garażu. Rozbiórce miał podlegać jedynie budynek mieszkalny wraz z fundamentami. Ze zdjęć dostarczonych do organu przez B. K. wynika, iż już w dniu 12 sierpnia 2011 r. budynek był rozebrany łącznie z garażem. W przypadku garażu ("Przebudowa nie dotyczy garażu") dokonano zatem rozbiórki i jego odbudowy, która zgodnie z art. 3 pkt 6 jest budową i winna być dostosowana do obowiązujących warunków technicznych. Każdorazowo na budowę, w tym również odbudowę, wymagane jest uzyskanie pozwolenia z organu architektoniczno - budowlanego. Na rozbiórkę i odbudowę garażu inwestor takowego nie uzyskał, powyższe nie zostało również ujęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Należy więc stwierdzić, iż inwestor wykonuje roboty budowlane niezgodnie z projektem. Decyzja o pozwoleniu na budowę jasno określa warunki na jakich należy prowadzić budowę. Wykonywanie robót niezgodnie z projektem budowlanym stanowi odstępstwo od warunków pozwolenia i przepisów. W przedmiotowym przypadku mamy do czynienia zarówno ze zmianami w zakresie projektu zagospodarowania terenu, jak również ze zmianami w zakresie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, tj. zwiększenie powierzchni zabudowy. Inwestor dokonał zatem istotnych zmian względem zatwierdzonego projektu, na wykonanie których wymagana była decyzja o zmianie pozwolenia na budowę. W związku z tym stosownym jest wstrzymanie robót budowlanych.

Postanowienie, jak wynika z jego części nagłówkowej, wydane zostało na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 123 k.p.a.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2012 r. M. K. wniósł zażalenie na otrzymane postanowienie wskazując, że jego zdaniem jest ono wadliwe z uwagi na niezgodność ze stanem faktycznym i prawnym. W konsekwencji wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu M. K. podniósł, iż każdy obiekt stanowi całość techniczno-użytkową, szczególnie w przypadku wbudowanego w budynek garażu i zgodnie z obowiązującymi przepisami pozwolenie dotyczy zawsze obiektu stanowiącego całość techniczno-użytkową. Stanowisko to zgodne jest ze stanowiskiem Wojewody [...] wyrażonym w decyzji z dnia [...] r. nr [...], odnośnie przedmiotowej inwestycji, gdzie na stronie 4 stwierdzono, iż z projektu budowlanego wynika, że garaż nie jest obiektem odrębnym, do którego dobudowano budynek mieszkalny lecz stanowi pomieszczenie tego budynku, a ściana garażu stanowi oparcie dla stropu i dla dachu budynku. Zatem garaż nie może być częścią budynku nie objętą pozwoleniem na budowę. M. K. podniósł w konsekwencji, że roboty nie są prowadzone niezgodnie z projektem, ponieważ PINB za niezgodność uznaje jedynie prowadzenie robót budowlanych dotyczących garażu, jako nie objętych decyzją o pozwoleniu, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym stwierdzonym przez Wojewodę. Garaż jest zresztą objęty projektem zagospodarowania działki. Nie ma ani na rysunku, ani w legendzie projektu żadnych oznaczeń i opisów o wyłączeniu go z zakresu wnioskowanego pozwolenia. Na żadnym rysunku w części architektoniczno- budowlanej nie został również wyłączony z zakresu objętego projektem. Co więcej na rys. 10 projektu budowlanego widnieją zobrazowane projektowane w nim instalacje, które dotyczą całego obiektu. Garaż został odbudowany w miejscu i gabarytach poprzednich, zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę, co jest udokumentowane odpowiednim wpisem do dziennika budowy. Odbudowa nie jest wyłączona z zakresu pozwolenia na budowę. Jedynie nie udało się zachować zużytej już substancji budowlanej. PINB w swoim postanowieniu wskazuje, iż garaż stanowi obecnie powiększenie powierzchni zabudowy. To stwierdzenie nieprawdziwe i nie mające uzasadnienia. Garaż jest ujęty w powierzchni zabudowy istniejącej dla obiektu i odnoszenie go do powierzchni zabudowy projektowanej jest nieprawidłowe. Powierzchnia zabudowy projektowana dotyczy wyłącznie (zgodnie z obowiązującymi przepisami) powierzchni, która jako nowa pojawi się na działce wskutek rozbudowy. Idąc tokiem rozumowania PINB, skoro inwestor rozebrał dom, to utworzył w jego miejscu nową powierzchnię zabudowy, co również nie jest wtedy zgodne z zatwierdzonym projektem. Nie da się jednak zdublować terenu będącego wcześniej terenem zabudowanym. M. K. zaakcentował, że fakt istnienia przed inwestycją garażu w miejscu, gdzie znajduje się obecnie, jest niepodważalny i nie jest kwestionowany. Na istnienie garażu w obecnym miejscu posiada dowody w postaci map ewidencyjnych i zasadniczych z Państwowych Zasobów Kartograficznych, również archiwalnych, aktualizację mapy do celów projektowych, sporządzoną przez uprawnionego geodetę oraz archiwalne decyzje o ustaleniu podatku od nieruchomości, gdzie garaż figuruje. Ponadto poprzedni właściciel działki [...] zgłoszeniem do Starostwa Powiatowego z dnia 24 kwietnia 2010 utwardził podjazd do garażu za zgodą Urzędu Gminy. M. K. podkreślił nadto, że budowa jest prowadzona zgodnie z zatwierdzonym projektem, garaż znajduje się w miejscu w jakim był pierwotnie, w gabarytach zgodnych z projektem zagospodarowania terenu i aktualną mapą do celów projektowych. Inwestor nie może być winien temu, że stan historyczny (zbliżenie ściany garażu do granicy działki sąsiada na niewielkiej długości ok. 3 m zawiera się w przedziale od 81 cm do 150 cm), jest niezgodny z obecnymi przepisami. Jeżeli jest to przeszkoda, to jako fragment ogrodzenia strona może wybudować ścianę pełną. W dniu dzisiejszym budynek jest w stanie wykończonym (developerskim). Posiada wszelkie instalacje umożliwiające jego użytkowanie, Elewacja zewnętrzna jest ocieplona warstwą termoizolacyjną. Brak mu jedynie ostatniej warstwy podłogi i malowania wewnętrznego i białego montażu. Nieprawdą jest, jak stwierdza PINB, że jest to "stan surowy zamknięty". Żalący się opisał nadto trwający od lat konflikt sąsiedzki, który spowodował wszczęcie postępowania w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zrelacjonował przebieg dotychczasowego postepowania, zanalizował pojęcie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, a następnie wskazał, że przedmiotowy garaż stanowi pod względem prawnym samodzielny obiekt, który nie został objęty pozwoleniem na rozbiórkę, przebudowę i rozbudowę dotyczącym przyległego do niego budynku mieszkalnego, co wyraźnie wskazano na stronie 9 zatwierdzonego projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do decyzji z dnia [...] r. Starosty Z., udzielającej M. K. pozwolenia na budowę, cyt.: "Po oględzinach całkowitej przebudowie poprzez wyburzenie i ponowne odtworzenie należy poddać wszystkie elementy budynku wraz z fundamentami. Przebudowa nie dotyczy garażu". Stwierdzić zatem należy, że wykonana budowa garażu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, bądź też rozbudowę budynku mieszkalnego, a nie zatwierdzenia projektu zamiennego (art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia [...] r. Starosty Z. dotyczy budowy budynku mieszkalnego, natomiast ewentualny "projekt zamienny", którego na mocy wdrożonej przez organ pierwszej instancji procedury należałoby żądać od inwestora w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, dotyczyłby budowy zupełnie nowego budynku o funkcji garażowej. W konsekwencji, zdaniem organu drugiej instancji, rozstrzygnięcie organu o wstrzymaniu przedmiotowych robót budowlanych nie jest prawidłowe. Powyższe okoliczności nie wypełniają przesłanki wstrzymania robót budowlanych, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Procedurę legalizacji istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu można przeprowadzić wyłącznie wtedy, gdy wykonane roboty budowlane dotyczą obiektu objętego przedmiotowym projektem budowlanym. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż garaż stanowi odrębny od budynku mieszkalnego obiekt i jego legalizacja powinna przebiegać w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Budowa natomiast budynku mieszkalnego nie jest prowadzona z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu.

Pismem z dnia 3 października 2012 r. uzupełnionym następnie pismem z dnia 19 listopada 2012 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydane przez organ II instancji postanowienie wskazując, że stoi ono w rażącej sprzeczności z przywołaną już uprzednio ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...]. W uzasadnieniu skarżący przytoczył fragmenty ww. decyzji. Wskazał nadto, że WINB w K. w postanowieniu [...] traktuje garaż jako odrębny obiekt budowlany. Jednakowoż garaż nie "przylega" do budynku mieszkalnego, jak twierdzi w postanowieniu WINB, lecz stanowi jego część (wynika to z projektu, co bez trudu i słusznie zauważył Wojewoda [...]). Garaż posiada nośną ścianę wspólną z domem, na której oparte są strop domu, dach domu i zadaszenie garażu. Stanowi także strefę komunikacji między korytarzem domu a kotłownią, do której wejście jest wyłącznie z garażu. Ponadto przez garaż prowadzone są instalacje: kanalizacyjna, ogrzewania dla całego obiektu oraz na ścianie garażu jest umieszczone złącze kablowe z rejonu energetycznego wraz układem pomiarowym (którego inwestor nie jest właścicielem, zgodnie z Prawem Energetycznym). Budynek mieszkalny nie może zatem funkcjonować rozłącznie względem pomieszczenia garażu. Wyburzenie garażu nie jest możliwe bez szkody dla budynku mieszkalnego, bo jest to jego integralna część. Skarżący podkreślił, że nie rozumie tym samym stwierdzenia WINB o samowoli przy rozbiórce garażu i jego odbudowie. Pozwolenie dotyczyło rozbiórki budynku mieszkalnego - skoro garaż, poprzez wspólne elementy konstrukcyjne, stanowi jego część (fakt bezspornie wynikający z zatwierdzonego projektu), to rozbiórka budynku mieszkalnego dotyczy całości techniczno-użytkowej obiektu budowlanego, której garaż jest częścią.

W konsekwencji skarżący wniósł o wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Pismo procesowe wniosła także uczestniczka postępowania B. P. wnosząc o oddalenie skargi M. K. Jej bowiem zdaniem zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe i zasadne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Uchybienia te bowiem uniemożliwiają dokonanie oceny merytorycznej prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Zdaniem tut. Sądu zaskarżone postanowienie wydane zostało bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszoinstancyjny. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie.

Wymogów powyższych, zdaniem Sądu, orzekający w sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie dochował w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji przedłożone Sądowi akta sprawy zawierają luki uniemożliwiające merytoryczną ocenę prawidłowości zarówno osnowy jak i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.

Wskazać bowiem w tym miejscu należy, że udzielająca pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego z garażem wraz z rozbiórką budynku mieszkalnego decyzja z dnia [...] r. traktuje o "budynku mieszkalnym jednorodzinnym z garażem" co sugeruje tym samym, że zdaniem udzielającego pozwolenia obiekt stanowi jedną całość. W dalszej natomiast części mowa o rozbiórce jedynie "budynku mieszkalnego", także dołączony projekt stwierdza, że garaż nie podlega rozbiórce, co wprowadza w tym zakresie swoistą niepewność. Obowiązkiem organów nadzoru budowlanego oceniających prawne aspekty rozebrania przez skarżącego na pewnym etapie robót także garażu było zatem zbadanie kwestii kluczowej w sprawie, a mianowicie czy budynek i garaż stanowią odrębne obiekty czy też garaż stanowi w istocie jedno z pomieszczeń budynku. W pierwszym bowiem przypadku należałoby uznać, iż udzielone pozwolenie w zakresie rozbiórki w ogóle nie obejmowało garażu, a tym samym jego rozbiórka nastąpiła samowolnie. W drugiej sytuacji, jak się wydaje, uznać należałoby że pozwolenie, o którym mowa obejmowało cały obiekt (budynek wraz z garażem) a jedynie zakres robót opisany w projekcie nie przewidywał wśród innych czynności rozbiórki garażu. Powodowałoby to, iż działania inwestora można ewentualnie rozpatrywać w kategorii odstępstw od udzielonego pozwolenia, nie zaś samowoli budowlanej.

Jak wynika z akt sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. uznał, iż rozbiórka garażu stanowiła istotne odstępstwo od ustaleń i warunków przewidzianych w pozwoleniu na budowę i w konsekwencji na postawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego wstrzymał roboty budowlane. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się organ II instancji, który działania inwestora zakwalifikował jako samowolę budowlaną i uznał, że w tym zakresie postępowanie winno być prowadzone w oparciu o art. 48 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego garaż stanowi bowiem cyt. "odrębny od budynku mieszkalnego obiekt" a tym samym jako obiekt samodzielny nie został objęty przedmiotowym pozwoleniem. Na poparcie swej tezy organ nie przywołał żadnego jednak argumentu poza podniesieniem, iż w projekcie wyliczającym zakres robót wskazano, że garaż nie zostanie przebudowany, co jak to wskazano powyżej nie musi świadczyć o jego odrębności (może bowiem również dowodzić jedynie braku zamiaru przeprowadzania w pomieszczeniu tym konkretnych robót).

Wskazać także w tym miejscu należy, że w zażaleniu na postanowienie pierwszoinstancyjne M. K. podniósł argumenty przemawiające jego zdaniem za umorzeniem prowadzonego w sprawie postępowania. Wśród innych argumentów podniósł m.in., iż w decyzji z dnia [...] r. (wydanej w postępowaniu wznowionym w przedmiocie udzielonego pozwolenia na budowę) nr [...] Wojewoda [...] stwierdził:

"Natomiast z projektu budowlanego wynika, że garaż nie jest obiektem odrębnym, do którego dobudowano budynek mieszkalny lecz stanowi pomieszczenie tego budynku, a ściana garażu stanowi oparcie dla stropu i dla dachu budynku. Zatem garaż nie może być częścią budynku nie objętą pozwoleniem na budowę".'

Ani do pozostałych podnoszonych przez stronę argumentów ani do powyższej oceny dokonanej przez Wojewodę [...] (decyzja została przez M. K. dołączona do zażalenia) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się ani jednym słowem (nawet nie wskazał ich w postanowieniu ograniczając się do stwierdzenia, iż M. K. złożył zażalenie) a tym samym uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie dowodzi by organ II instancji ponownie rozważył sprawę w aspekcie zgłaszanych przez żalącego się zarzutów.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., który wprawdzie odnosi się do decyzji administracyjnych jednak z mocy art. 126 k.p.a. stosowany winien być odpowiednio także do postanowień, obligatoryjną częścią składową każdego rozstrzygnięcia administracyjnego (poza przypadkiem określonym w § 4 i 5 cytowanego artykułu) winno być m.in. uzasadnienie składające się z części faktycznej i prawnej. Uzasadnienie faktyczne decyzji administracyjnej powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia wymogów tych nie spełnia. Brak odniesienia się do zarzutów zażalenia, jak również brak wskazania dowodów przemawiających zdaniem organu za tezą, iż przedmiotowy garaż stanowi odrębny od budynku obiekt uniemożliwiają w konsekwencji kontrolę w tym zakresie motywacji organu odwoławczego, poprawności poczynionych przezeń ustaleń i wyprowadzonych wniosków, a tym samym prawidłowości osnowy zaskarżonego postanowienia. Powoduje to konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. powtórnie, w sposób dogłębny i wnikliwy, rozważy wniesione doń zażalenie i w zależności od wyników podejmie właściwe, należycie uzasadnione rozstrzygnięcie. Oceniając czy przedmiotowy garaż stanowi, jak stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, odrębny od budynku obiekt czy też w rzeczywistości jego część składową zanalizuje w tej mierze rzeczywiste aspekty konstrukcyjne, rozważy też stanowisko Wojewody [...] zawarte w dołączonej przez stronę do zażalenia decyzji z dnia [...] r. nr [...] (w której to decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że garaż nie jest obiektem odrębnym lecz pomieszczeniem budynku mieszkalnego a tym samym nie mógł nie zostać objęty pozwoleniem na budowę, stwierdził nadto że z projektu przebudowy jednoznacznie wynika, że co najmniej 2 ściany garażu muszą zostać rozebrane) i wpływ stanowiska tego na oceny dokonywane przez organ w niniejszej sprawie.

Kwestii sposobu zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym zakończenia postępowania Sąd przesądzić nie może. Z uwagi na uchybienia, o których mowa powyżej, uniemożliwiające dokonanie przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia, jakiekolwiek w tej mierze jednoznaczne stwierdzenia byłyby bowiem, zdaniem Sądu, na obecnym etapie przedwczesne i nieuprawnione. Nadto w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zadaniem Sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś samodzielne badanie i wyjaśnianie kluczowych dla postępowania administracyjnego kwestii, pominiętych przez organ.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. O kosztach nie orzekano z uwagi na brak stosownego wniosku.