Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 10/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. i P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W. M. i P. P. wnieśli pismem z dnia 11 grudnia 2008 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w Opolu, na postanowienie tego organu z dnia [...], Nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia [...], Nr [...].

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 stycznia 2009 r., wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 100 zł, a także do usunięcia braków formalnych skargi, przez wskazanie kto ze skarżących już podpisał skargę i podpisanie skargi przez drugiego ze skarżących - bądź nadesłanie nowego egzemplarza skargi podpisanego przez obu skarżących. Wezwanie zawierało ponadto pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi.

Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres wskazany w skardze i osobno doręczone każdemu ze skarżących w dniu 20 stycznia 2009 r., za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, co wynika z adnotacji dokonanych przez doręczyciela.

W terminie zakreślonym przez Sąd do dokonania żądanych czynności, skarżący nadesłali nowy egzemplarz skargi podpisany przez obydwu skarżących. W aktach sprawy brak jest natomiast dowodu uiszczenia wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, jakimi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Na zasadzie art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Według przepisu § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym egzekucyjnym i zabezpieczającym - 100 zł.

Do uiszczenia wpisu w takiej wysokości wezwano skarżących, przez doręczenie wezwania w dniu 20 stycznia 2009 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowych zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek. Z tego względu zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin do dokonania żądanej czynności opłacenia skargi rozpoczął bieg w dniu 21 stycznia 2009 r. i upłynął z dniem 28 stycznia 2009 r.

W aktach sprawy brak jest jednak dowodu uiszczenia wpisu stałego od skargi. W szczególności wpis ten nie został uiszczony w zakreślonym terminie, o czym świadczy zapisek urzędowy, znajdujący się w aktach sprawy (k. 19 akt sądowych).

Skoro skarżący nie uiścili wymaganego wpisu, to wniesiona przez nich, lecz nieopłacona skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 220 § 3 P.p.s.a., stąd orzeczono jak we wstępie postanowienia.