Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 846/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 42, 43, 44
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Rafał Wolnik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi H.M. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej k.p.a.), orzekł o wymeldowaniu H. M. z pobytu stałego w m. B. ul. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. M., zaskarżając ją w całości. W uzasadnieniu podała m. in., jest osobą schorowaną, a decyzja jest niesłuszna, bowiem miejsce to opuściła będąc do tego zmuszona siłą.

Wojewoda Śląski postanowieniem z dnia [...] r., znak [...] (sprostowanym), wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie do terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu podano m. in, że odwołanie od ww. decyzji organu I instancji wniesione zostało z uchybieniem oznaczonego terminu, mimo prawidłowego pouczenia zawartego w tej decyzji. Zaskarżona decyzja została bowiem skutecznie doręczona w dniu 14 kwietnia 2017 r. Najpóźniej odwołanie mogło być zatem wniesione (nadane) w dniu 28 kwietnia 2017 r. (piątek). Natomiast odwołanie zostało nadane po upływie ww. terminu, tj. 2 maja 2017 r.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła H. M., zaskarżając je w całości. W uzasadnieniu podała m. in. że wadliwy był sposób doręczenia zastępczego, ponieważ nie zaznaczono na druku powtórnego awiza, że może ją odebrać w terminie do 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania było wydane później, niż postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, co wynika z numeracji dokumentów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Numer postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, jako omyłka pisarska został sprostowany odrębnym postanowieniem. Nadto w treści postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu wskazano wyraźnie, że w odrębnym postanowieniu odmówiono wcześniej przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Wg art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3 z kolei stanowi, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4 stwierdza, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Wymagania z powyższych przepisów zostały spełnione, a wszystkie niezbędne dane zostały zawarte na druku zwrotnego potwierdzenia przesyłki. W szczególności zaznaczono, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zaznaczono również na druku datę awizacji. Jest to druk standardowy, zawierający wymagane rubryki i miejsca do dokonania określonych wpisów. Te wykonano.

Zaskarżona decyzja została więc skutecznie doręczona w dniu 14 kwietnia 2017 r. Najpóźniej odwołanie mogło być zatem wniesione (nadane) w dniu 28 kwietnia 2017 r. (piątek). Odwołanie nadano dopiero 2 maja 2017 r., zatem po terminie.

Zgodnie bowiem z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Warunkiem skuteczności czynności procesowej wniesienia odwołania jest zatem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Złożenie odwołania po terminie powodować może różne skutki procesowe w zależności od tego, czy odwołujący się złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 1 i 2 k.p.a.), czy też z prośbą taką nie wystąpił. Jak wyżej wskazano, odrębnym postanowieniem odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Kwestia ewentualnej prawidłowości tego rozstrzygnięcia jest przy tym innym zagadnieniem i w niniejszej sprawie nie podlega rozpoznaniu.

Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który to termin nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu drugoinstancyjnym rozstrzygnięcia ostatecznego, takiego, które korzysta z ochrony trwałości.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 134 k.p.a., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.