Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 775/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Sędziowie Asesor WSA Danuta Oleś, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Monika Szymańska, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. D. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 29 maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie oprocentowania nadpłaty oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 775/03

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 stycznia 2003 roku Urząd Skarbowy odmówił podatnikowi D.D. oprocentowania nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998 wynikającej z decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 14 listopada 2002 roku.

W uzasadnieniu Urząd Skarbowy wskazał, że w złożonym na druku PIT-32 zeznaniu o wysokości dochodu osiągniętego przez podatnika w roku 1998 wykazał On dochód do opodatkowania w kwocie 276.337,25 złotych, a wyliczony od tego dochodu należny podatek dochodowy wykazany został na poziomie 102.370,10 złotych. W związku z tym, że odprowadzone przez płatnika zaliczki wyniosły 77.381,75 złotych, podatnik uiścił różnicę podatku dochodowego w kwocie 24.988,35 złotych.

Postanowieniem z dnia 3 września 1999 roku organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia podatnikowi zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998.

W związku z otrzymaniem korekt PIT - 11 i PIT - 8B ( w następstwie przeprowadzonej u płatnika kontroli skarbowej) złożona została w dniu 17 grudnia 1999 roku korekta zeznania PIT - 32, w której podatnik wykazał dochód w kwocie 352.459,12 złotych, który do opodatkowania został wykazany w kwocie 112.818,90 złotych (po odliczeniu rent w kwocie 50.000 złotych ).

W związku z tym, że odprowadzone przez płatnika zaliczki wyniosły 85.760,10 złotych ( bowiem płatnik na skutek kontroli przeprowadzonej u niego przez Urząd Kontroli Skarbowej wyrównał kwotę zaliczek - na podstawie decyzji o odpowiedzialności płatnika z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku w okresie styczeń-czerwiec 1998 roku), zgodnie z korektą pozostała kwota do zapłaty w wysokości 27.058,80 złotych. Składając zeznanie podatkowe podatnik uiścił kwotę do zapłaty na poziomie 24.988,80 złotych, a w związku ze złożoną korektą uiścił kwotę 2.070,50 złotych, stanowiącą różnicę kwot 27.058,80 złotych ( do zapłaty według korekty) i 24.988,80 złotych (do zapłaty według zeznania).

Po otrzymaniu drugiej korekty PIT-11 podatnik złożył w dniu 12 kwietnia 2000 roku kolejną korektę zeznania PIT-32, w której wykazał dochód w kwocie 401.835,11 złotych, po odliczeniu rent w kwocie 50.000 złotych - do opodatkowania w wysokości 351.835,11 złotych. Wyliczony od tego dochodu należny podatek wykazany został na poziomie 132.569,30 złotych.

W związku z tym, że odprowadzone przez płatnika zaliczki wyniosły 145.404,50 złotych

( bowiem płatnik wyrównał kwotę zaliczek za pozostałą część roku - analogicznie jak za okres objęty kontrolą i decyzją Urzędu Kontroli Skarbowej), zgodnie z korektą powstała nadpłata w kwocie 12.835,20 złotych.

Decyzją z dnia 6 marca 2001 roku Urząd Skarbowy określił podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 152.569,30 złotych, zaległość podatkową w kwocie 7.164,78 złotych oraz odsetki za zwłokę w wysokości 5.420,70 złotych. Po rozpatrzeniu wniosku strony. Urząd ten decyzją z dnia 10 kwietnia 2001 roku odmówił uzupełnienia co do rozstrzygnięcia powyższej decyzji.

Po wniesieniu w dniu l maja 2001 roku, uzupełnionego pismem z dnia 11 maja 2001 roku od niej odwołania, pełnomocnik podatnika w piśmie z dnia 11 czerwca 2001 roku wniósł stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego i wypłatę kwoty 19.894,07 złotych. W piśmie tym podatnik wskazał, że łączna wpłata podatku wyniosła 172.463,35 złotych, natomiast Urząd Skarbowy, uwzględniając jedynie wpłaty dokonane przez płatników, pomijając wpłaty podatnika w kwotach 24.988,35 złotych i 2.070,50 złotych, stwierdził, że dokonano wpłat jedynie w kwocie 145.404,50 złotych. Ponieważ formularz PIT nie daje możliwości wykazania zapłaconego podatku wynikającego z zeznania ( a uwzględnia jedynie kwotę zaliczek ), o fakcie powstania nadpłaty informowano Urząd Skarbowy pismami z dni 12 kwietnia i 29 maja 2000 roku.

Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa, decyzją z dnia 15 października

2001 roku uchyliła w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia 6 marca 2001 roku, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia 18 marca 2002 roku Urząd Skarbowy umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem strony o stwierdzenie nadpłaty jako bezprzedmiotowe stwierdzając w uzasadnieniu, że po wszczęciu postępowania podatkowego zgłoszone w tym zakresie żądanie nie podlega odrębnemu postępowaniu. Następnie decyzją z dnia 26 kwietnia 2002 roku organ I instancji odmówił -na wniosek podatnika - jej uzupełnienia.

W tak ustalonym stanie faktycznym, we wskazanej na wstępie decyzji z dnia 14 listopada

2002 roku Urząd Skarbowy uznał, że dokonane przez podatnika korekty zeznania podatkowego oraz żądanie stwierdzenia nadpłaty nie wywołały skutków prawnych, ponieważ zostały złożone w trakcie postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Nie mogą one tym samym stanowić podstaw do jakichkolwiek żądań w zakresie oprocentowania nadpłaty, bowiem nie przysługuje ono w sytuacji, gdy jest ona skutkiem decyzji określającej niższą niż wynikająca z zeznania wysokość zobowiązania podatkowego. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. W uzasadnieniu podatnik podniósł, że nadpłata powstała na skutek dokonania korekty zeznania podatkowego, w związku z otrzymaniem od pracodawcy korekty PIT- lii PIT-8B.

Zdaniem strony złożenie korekty było obowiązkiem podatnika i nie mogło wywołać ujemnych skutków prawnych. Z uwagi na fakt, że formularz zeznania podatkowego nie daje możliwości wpisania kwoty dopłaconego przez podatnika podatku wynikającego z zeznania rocznego, do korekty zeznania dołączono pismo z dnia 12 kwietnia 2000 roku informujące o wysokości kwot przekazanych na poczet podatku. Pismem z dnia 29 maja 2000 roku ponownie poinformowano Urząd Skarbowy o istnieniu nadpłaty. Strona podniosła, że mimo wniosku podatnika nie sprostowano decyzji z dnia 6 marca 2001 roku, w zakresie określenia zaległości podatkowej i odsetek ( w sytuacji istnienia nadpłaty ). Jednakże odmówiono przyjęcia wpłaty, której chciał dokonać pełnomocnik podatnika. Wskazuje nadto, że następnie decyzją z dnia 18 marca 2002 roku, Urząd Skarbowy umorzył wszczęte na wniosek z dnia 11 czerwca 2001 roku postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998.

Izba Skarbowa decyzją z dnia 29 maja 2003 roku utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w całości.

Organ odwoławczy przytaczając w uzasadnieniu decyzji przepisy art. 21 § l pkt l, art. 76 § l pkt l, art. 78 § 3 pkt 3 ul a), art. 79 § 2 pkt l lit. a), art 79 § 2a i 2b, art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej wskazał, że w związku z wszczęciem przez organ pierwszoinstancyjny postępowania w sprawie określenia podatnikowi zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998, złożenie przez niego w dniu 17 grudnia 1999 roku i w dniu 12 kwietnia 2000 roku korekt zeznania podatkowego za rok 1998 było prawnie bezskuteczne. Stąd też korekty te oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty, w ocenie tego organu nie dawały podstaw do zwrotu nadpłaty, a tym bardziej żądania odsetek od nadpłaty. Na prawną nieskuteczność korekty zeznania złożonej w toku postępowania podatkowego nie ma wpływu przyczyna złożenia korekty. Korekta taka jest nieskuteczna również w przypadku, gdy potrzeba jej złożenia nie wynikała z działania czy zaniechania podatnika.

W stanie faktycznym i prawnym podstawę zwrotu nadpłaty mogła stanowić jedynie decyzja Urzędu Skarbowego stwierdzająca nadpłatę. Urząd Skarbowy stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998 decyzją z dnia 14 listopada 2002 roku. Zwrotu nadpłaty stwierdzonej tą decyzją dokonano w dniu 25 listopada 2002 roku na konto podatnika.

W myśl art.78 § 3 pkt 3 lita) Ordynacji podatkowej oprocentowanie nadpłaty przysługuje jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę.

Wobec braku prawnej skuteczności korekt zeznania, wniosek strony o zwrot nadpłaty złożony w toku postępowania podatkowego, a tym bardziej żądanie oprocentowania tej nadpłaty, •w ocenie Izby Skarbowej w świetle art.78 § 3 pkt 3 litb) i c) Ordynacji podatkowej nie może podlegać uwzględnieniu.

W skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze pełnomocnik D.D., podnosząc zarzut naruszenia przepisów art.78 § 3 pkt 3 litb i c Ordynacji podatkowej wniósł o uchylenie decyzji Izby Skarbowej oraz o orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego.

Strona skarżąca podnosi, że decyzją z dnia 14 listopada 2002 roku Urząd Skarbowy stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998, natomiast poprzednią decyzją z dnia 6 marca 2001 roku Urząd określił podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym, zaległość podatkową i odsetki za zwłokę. Zdaniem skarżącego me było przeszkód, aby dokonując rozliczenia - nawet przy zakwestionowaniu odliczenia z tytułu renty w kwocie 50.000 złotych - określić prawidłowo zobowiązanie podatkowe.

Skarżący podkreślił, że konieczność złożenia korekt zeznania podatkowego nie wynikała z winy podatnika, a z faktu otrzymania od pracodawcy korekt P1T-1 l i PIT-8B. Nie była ona związana z postępowaniem prowadzonym przez Urząd Skarbowy. Druga korekta zeznania złożona w dniu 12 kwietnia 2000 roku nie była również związana z istnieniem nadpłaty.

Zdaniem skarżącego wypłata określonej prawidłowo nadpłaty powinna być dokonana niezwłocznie po rozliczeniu podatnika, najpóźniej w dniu wydania decyzji z 6 marca 2001 roku. Przez błędne określenie zaległości ( zamiast nadpłaty ) podatnik nie mógł dysponować należną mu kwotą. Skarżący podnosi, że podatnik nie może ponosić skutków popełniania błędów rachunkowych przez pracowników organów skarbowych. W przypadku zaległości podatkowych organy podatkowe naliczają podatnikom odsetki za zwłokę. Strona skarżąca wskazuje, że nadpłata określona decyzją z dnia 14 listopada 2002 roku istotnie została zwrócona niezwłocznie, tj. w dniu 25 listopada 2002 roku, mimo wniesienia przez podatnika odwołania, w którym zakwestionowano w części decyzję stwierdzającą nadpłatę.

Skarżący podnosi, że postępowanie podatkowe dotyczyło jedynie dokonanego przez podatnika odliczenia od dochodu z tytułu renty. W jego ocenie istnieją zatem, w świetle art.78 § 3 pkt 3 litb i c Ordynacji podatkowej, przesłanki oprocentowania nadpłaty od dnia prawnej możliwości stwierdzenia przez organ podatkowy nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem podatkowym.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, póz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( D2. U. Nr 153, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. l § l i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji 2 prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania ( art. 145 § l pkt l lit. a/, b/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ) - określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.

Z przepisu art. 134 § l ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § l p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się, jak to wynika z treści skargi, do rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego oprocentowania stwierdzonej nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności do udzielenia odpowiedzi, czy zasadnie organy podatkowe odmówiły oprocentowania tej nadpłaty.

Zamieszczone w ustawie 2 dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 ze zm.) przepisy regulujące kwestie nadpłaty podatku w brzmieniu obowiązującym w czasie wydania zaskarżonej decyzji stanowiły, że podatnicy, których zobowiązanie podatkowe • powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § l pkt l mogą na podstawie art. 75 § 2 ww. ustawy ' domagać się stwierdzenia nadpłaty podatku, jeżeli:

a) w zeznaniach ( deklaracjach ), o których mowa w art 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne bądź w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej,

b) w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej podatku dochodowego, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek,

c) nie będąc obowiązanymi do składania zeznań ( deklaracji ), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku jest ściśle związane z techniką poboru podatków opartą na samoobliczeniu podatkowym. Na skutek złożonego wniosku dochodzi do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty i w jego wyniku organ podatkowy wydaje decyzję, w której weryfikuje samoobliczenie, to znaczy stwierdza nadpłatę lub odmawia jej stwierdzenia.

Ordynacja podatkowa reguluje także inny rodzaj postępowania, które zakończyć się może również wydaniem decyzji stwierdzającej nadpłatę. Stosownie do art 21 § 3 jeżeli, wskutek wszczętego postępowania podatkowego, organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości podatkowej, albo stwierdza nadpłatę.

Postępowanie określone w art. 79 § l w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty może toczyć się samodzielnie w zasadzie tylko wówczas, gdy nie toczy się już postępowanie podatkowe. Postępowanie podatkowe bowiem zmierza do stwierdzenia, czy dane zawarte w deklaracji, które mogą mieć wpływ na wysokość zobowiązania, są zgodne ze stanem faktycznym. W jego wyniku organ podatkowy stosuje przepisy ustawy właściwej dla danego podatku i wydaje decyzję, w której zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej określa wysokość zaległości podatkowej albo stwierdza nadpłatę, ewentualnie - jeśli dane zawarte w deklaracji są zgodne ze stanem faktycznym i podatnik zapłacił w całości zadeklarowany podatek - umarza postępowanie. W obu sprawach zatem, przy wykorzystaniu dwóch różnych instytucji prawa procesowego, organ podatkowy w gruncie rzeczy rozstrzyga o treści obowiązków na podstawie właściwych dla danego podatku przepisów materialnego prawa podatkowego.

W literaturze prawniczej i w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że w odniesieniu do podatków polegających na technice samoobliczenia ( a do tej kategorii zalicza się podatek od osób fizycznych ) wszczęcie postępowania podatkowego, o którym mowa wyżej, kończy proces samoobliczenia. Z tą chwilą prawo i obowiązek określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego spoczywa na organie podatkowym. Po wszczęciu postępowania podatkowego złożenie deklaracji korygującej nie wywołuje skutków prawnych. Nie mogą toczyć się dwa odrębne postępowania dotyczące tego samego okresu rozliczeniowego, to jest postępowanie podatkowe i postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku ( por. wyrok NSA z dnia 23 października 2002 roku , sygn. SA/Sz 884/01, opubl. POP 2003/2/26).

W podatku dochodowym od osób fizycznych reguła, iż prawo do dokonywania korekty deklaracji przysługuje tylko do momentu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontrolnego, wynikała w roku 1999 i 2000 z art. 81 § 4 ustawy.

Przepis art. 81 § l ustawy w brzmieniu obowiązującym w okresie złożenia przez skarżącego korekt zeznania podatkowego stanowił, że podatnicy, których zobowiązanie podatkowe powstało w sposób przewidziany w art. 21 § l pkt l, korygują uprzednio złożoną deklarację w razie złożenia wniosku o zwrot nadpłaty w trybie przewidzianym w art. 73 § 2 i wydania przez organ podatkowy decyzji na podstawie art. 79 § l lub 2.

Uprawnienie do skorygowania deklaracji przysługuje również podatnikom, którzy w złożonej deklaracji wykazali zobowiązanie podatkowe w wysokości mniejszej od należnej albo kwotę nadpłaty w wysokości większej od należnej oraz płatnikom lub inkasentom - w przypadkach określonych w art. 79 § 2 pkt 2 ( art. 81 § 2).

Przywilej, o którym mowa w 81 § 2 ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola (art. 81 § 4 pkt l ).

Z tych przyczyn nie można zdaniem Sądu zasadnie twierdzić, że postępowanie kontrolne dotyczące określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998 , nie miało wpływu na jego prawo do złożenia korekty zeznania podatkowego.

Wszczęcie kontroli podatkowej zainicjowane przez Urząd Skarbowy w Pucku postanowieniem z dnia 3 września 1999 roku spowodowało zawieszenie prawa skarżącego do złożenia korekty zeznania o wysokości osiągniętego

przez niego dochodu w danym roku podatkowym. Podzielenie odmiennej oceny oznaczałoby przyznanie skarżącemu uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych osób i taka interpretacja art. 81 § 4 pkt l byłaby sprzeczna z zasadą powszechności i równości opodatkowania.

W związku z tym Sąd nie podzięk tych zarzutów skargi, które dotyczyły konieczności złożenia w dniach 17 grudnia 1999 i 12 kwietnia 2000 roku przez podatnika korekt zeznania podatkowego, w związku z faktem otrzymania korekt PIT - 11 i PIT - 8B od płatnika, jako pozostających poza jego winą, skoro korekty te były wynikiem wcześniej wszczętego przez Urząd Skarbowy postępowania w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustalenie prawidłowej wysokości tego zobowiązania, co usiłuje pominąć w skardze pełnomocnik podatnika, było wynikiem kontroli skarbowej przeprowadzonej na wniosek Urzędu Skarbowego przez Urząd Kontroli Skarbowej i nastąpiło ewidentnie po stwierdzeniu nieprawidłowości rozliczeń płatnika z tytułu dochodów osiąganych' przez skarżącego, a ta potwierdziła nieprawidłowości w złożonym zeznaniu podatkowym. W świetle zatem brzmienia art. 81 § 4 pkt 2 ustawy taka korekta zeznania nie mogła wywrzeć skutku prawnego.

W konsekwencji Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do uznania - jak twierdził przez swojego pełnomocnika skarżący, że organ I instancji mógł wydać decyzję w sprawie nadpłaty najpóźniej w dacie wydania decyzji z dnia 6 marca 2001 roku, tj. od dnia prawnej możliwości stwierdzenia przez organ podatkowy nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem podatkowym. Po pierwsze przedmiotowa decyzja nie była decyzją ostateczną, skoro została przez stroną zaskarżona, po drugie w decyzji tej Urząd Skarbowy nie stwierdził nadpłaty, zaś do zwrotu nadpłaty niezbędne jest wydanie przez właściwy organ podatkowy decyzji o jej stwierdzeniu. W kontekście powyższego żądanie oprocentowania nadpłaty było w myśl art. 78 § pkt 3 lit b i c pozbawione uzasadnionych podstaw, o czym prawidłowo rozstrzygnęły organy podatkowe obu instancji.

Uznając, że zaskarżona decyzja w przedstawionych warunkach faktycznych i prawnych nie naruszała prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec braku podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.