Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SA/Bd 2772/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 5 października 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...], znak [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę 30 (trzydzieści) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Bd 2772/03

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. S., utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] nr [...] znak: [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu z drogi krajowej nr [...] – ulicy [...] do stacji paliw zlokalizowanej na działce nr [...] położonej w O. gmina S.

W uzasadnieniu wskazano, że Firma P.U.H M. S. wnioskiem z dnia 14.10.2002 r. zwróciła się do Urzędu Miasta B., o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zjazdu z drogi krajowej nr [...] – ul. [...] do stacji paliw zlokalizowanej na działce nr [...] w O. gmina S., dołączając do wniosku kopię projektu zabudowy stacji paliw i zagospodarowania terenu na działce nr 466/2 z proponowanym zjazdem. Organ rozpatrujący wniosek, uwzględniając negatywną opinię Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. odmówił spełnienia wniosku. Wskazano, że teren objęty wnioskiem znajduje się w liniach rozgraniczających miejskiej drogi ekspresowej o przekroju poprzecznym 2 x 2, w stanie istniejącej ulicy [...]. Dyrektor ZDMiKP wydając negatywne postanowienie uzasadnił je nie spełnieniem warunków rozwiązania komunikacyjnego określonego w pkt 1 i 2 postanowienia.

SKO podkreśliło, że postanowienie to nie zostało zaskarżone przez skarżącego. Argumenty podniesione w odwołaniu SKO uznało za istotne, ale nie mogą one jednak stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji. Rozstrzygnięcie to SKO uznało za zgodne z prawem.

W następstwie wniesienia skargi na tą decyzję, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] uznało skargę Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowego M. S. za zasadną, uchyliło własną decyzję z dnia [...] nr [...], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] znak [...] i przekazało całość akt sprawy celem ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 marca 2004 r. sygn. akt SA/Bd 3238/03 uchylił tą decyzję. Orzeczenie to uprawomocniło się z dniem 3 czerwca 2004 r.

Po wydaniu decyzji uchylającej przez SKO w dniu [...] ( w następstwie wniesienia skargi do WSA) w dniu [...] wydano decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu z drogi krajowej nr [...] – ul. [...] do stacji paliw zlokalizowanej na działce nr [...] w O. gmina S. z wykonaniem pasa dla lewoskrętów z ulicy [...] do stacji paliw (poprzez działki "N.") z korektą skrzyżowania ulic: [...] i [...] w B.

W chwili obecnej zaistniały warunki do rozpatrzenia skargi P.U.H. M. S. na decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] znak [...].

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w oparciu o prawomocne decyzje Wójta Gminy S., Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. i Starosty B. oraz po pozytywnych opiniach właściwych organów wybudował w latach 2001/2002 stację paliw płynnych z zapleczem technicznym wraz z niezbędnymi przyłączeniami na terenie działki nr [...] w O. gm. S.

Starosta B. wydał pozwolenie na użytkowanie tego obiektu w dniu [...].

Wójt Gminy S. w decyzji nr [...] z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji zobowiązał skarżącego do wybudowania dwóch wjazdów na działkę nr [...] w O., a mianowicie z ul. [...] w B., wyłącznie dla pojazdów jadących z kierunku B. (zakaz skrętu w lewo), wjazd i wyjazd na działkę nr [...] w O. możliwy jest również poprzez teren działki nr [...] w B. z ul. [...] poprzez pas włączeniowy. Zgodnie ze wskazaniami określonymi w decyzji Wójta Gminy S. skarżący wystąpił do Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. o ustalenie szczegółowych warunków dla zjazdu z ul. [...] na działkę [...]. Jak podaje skarżący, Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B., działający z upoważnienia Zarządu Miasta B. decyzją z dnia [...] wyraził zgodę na urządzenie zjazdu z ul. [...] do stacji paliw zlokalizowanej w O. gmina S. (działka nr [...]) i ustalił szczegółowe warunki. Następnie skarżący wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zjazdu z drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) na teren stacji paliw na działce nr [...] w O. Po bardzo długiej zwłoce (wniosek 14.10.2002 – decyzja [...]) Prezydent B. decyzją nr [...] załatwił ten wniosek odmownie.

W ocenie skarżącego decyzja Prezydenta B. nr [...] nie wskazuje podstawy prawnej i stoi w jaskrawej sprzeczności z decyzjami Wójta Gminy S. nr [...] i Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. dotyczącej ten samej sprawy, a więc narusza art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.

Wydając decyzję negatywną, Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. zapomniał o swojej prawomocnej decyzji nr [...] z dnia [...], pominął także fakt, że na mocy prawomocnej decyzji Starosty B. z dnia [...] stacja paliw była już użytkowana. Wobec tego nałożenie na skarżącego w tej sytuacji obowiązków szacowanych na kwotę [...] zł stanowi rażące naruszenie prawa.

Skarżący wskazał także na korzyści praktyczne związane z organizacją zjazdu. Zjazd ten znacznie odciąży ruch kołowy przed skrzyżowaniem ul. [...] i ul. [...]. Do przebudowy skrzyżowania zobowiązany jest Prezydent Miasta B.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wskazało, że uwzględniło skargę w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona. W prowadzonym postępowaniu nie uwzględniono ani nie rozważono dotychczas wydanych decyzji w sprawie – ostatecznej decyzji Wójta Gminy S. nr [...] z dnia [...] i stanowiska (skarżący mówi o decyzji) Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. nr [...] z dnia [...]. Sąd administracyjny nie dysponuje aktami sprawy w której decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawał wójt Gminy S. i stąd nie można porównać zakresu przedmiotowego obu decyzji. Należy tego dokonać w toku dalszego postępowania i ocenić, czy mamy do czynienia z tożsamością sprawy, jak to podnosi skarżący. Okoliczność ta była już podnoszona w odwołaniu, jednakże dotychczas nie została wyjaśniona.

Naruszenie prawa w powyższej sprawie polega także na tym, że zaskarżona decyzja wychodzi poza wniosek skarżącego.

Skarżący bowiem w swoim wniosku z dnia 14.10.2002 r. wniósł o wydanie warunków zabudowy dot. "budowy zjazdu z drogi krajowej nr [...] – ul. [...], na stację paliw na działce nr [...] w O. nr [...] gm. S."

Wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionym na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu. Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy z 7.7.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nie przewidzianych obowiązującymi przepisami, świadczeń lub warunków. Organy wydające w tej sprawie decyzje, a przede wszystkim organ współdziałający – Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej, nie wskazał przepisów, które zobowiązywałyby wnioskodawcę do przebudowy skrzyżowania nie objętego wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skarżący nie wnosił o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla skrzyżowania ul. [...] z ulicą [...]. Skarżący nie dysponuje żadnymi prawami do tego terenu i tym samym zobowiązanie go do przebudowy skrzyżowania stanowi naruszenie prawa.

Zgodnie z art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) do zarządcy drogi należy w szczególności wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych. Z kolei zgodnie z art. 29 cytowanej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie zajęcia stanowiska przez Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej) uzyskanie lub przebudowa zjazdu z drogi do pól uprawnych i zabudowań należy w wypadku budowy lub modernizacji drogi – do zarządu drogi, a w pozostałych wypadkach – do właściciela lub użytkownika gruntów przyległych do drogi, po uzyskaniu zgody zarządu drogi.

Przepis ten w żadnym wypadku nie upoważniał do rozszerzenia zakresu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w taki sposób, aby obejmowała całość inwestycji drogowej, jak to uczyniono w postanowieniu nr [...] z dnia [...]. Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. Już w odwołaniu skarżący podnosił, że nie jest w stanie wykonać modernizacji skrzyżowania ul. [...] z ul. [...].

Skarżący podejmując decyzję o budowie stacji paliw, co wiązało się z znacznymi nakładami finansowymi, miał prawo kierować się dotychczasowym pozytywnym stanowiskiem Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej (pismo z dnia [...]). Jakkolwiek stanowisko to oparte jest na uznaniu administracyjnym, to nie oznacza to jednak, że w sprawie nie mają zastosowania zasady ogólne o jakich mowa w K.p.a. Sprawy należy załatwić zgodnie z art. 7 K.p.a., tzn. mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oznacza to szukanie takich rozwiązań, które będą zgodne z interesem skarżącego, ale jednocześnie zgodne z bezpieczeństwem ruchu drogowego.

Uzasadnia to, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) postąpienie jak w sentencji.