Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 298/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.) Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant: Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi R.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy B. z dnia [...] r., znak [...] ustalającą R.D. podatek od nieruchomości za rok 2002 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż R.D. w dniu 27 lipca 2000 r. aktem notarialnym rep. A Nr [...] nabył od Zakładów Urządzeń Okrętowych "B." Spółki Akcyjnej w B. użytkowanie wieczyste działki nr [...] o powierzchni 7.483,00 m2 oraz własność budynków: biurowca o powierzchni 828,00 m2 oraz trzech budynków technicznych o łącznej powierzchni 84,00 m2 położonych w B. przy ul. F.

Podatnik w złożonym wykazie nieruchomości ujął budynek o powierzchni 828 m2 jako budynek mieszkalny, twierdząc, iż funkcja budynku znajduje potwierdzenie w dokumentacji technicznej budynku z 1958 r., jego wyglądzie oraz w dokumentach znajdujących się w archiwach państwowych w S. i S. Burmistrz Gminy B. nie uwzględnił danych zawartych w wykazie, stwierdził bowiem, opierając się na danych zawartych w księdze wieczystej oraz w akcie notarialnym, że budynek pełnił funkcję biurowca i dotychczas nie nastąpiła zmiana jego przeznaczenia w wymaganej prawem budowlanym formie decyzyjnej. Potwierdzeniem niemieszkalnej funkcji budynku jest też zapis w ewidencji gruntów oznaczający działkę nr [...] symbolem "[...]" właściwym dla terenów przemysłowych. W konsekwencji organ ustalił podatek od nieruchomości stosując stawkę przewidzianą dla budynków pozostałych, nie zaś stawkę preferencyjną przewidzianą dla budynków mieszkalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, iż decyzja organu podatkowego jest zgodna z prawem, a jej wydanie poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, wyjaśnieniem stanu faktycznego oraz wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem całokształtu materiału dowodowego. Organ podatkowy prawidłowo ustalił funkcję użytkową budynku położonego na działce nr [...] w oparciu o dane zawarte w księdze wieczystej, w akcie notarialnym oraz w ewidencji gruntów, uznając, że brak danych w ewidencji budynków ustaleń tych nie zmienia, co uzasadniało zastosowanie stawki podatkowej właściwej dla budynków pozostałych.

Organ odwoławczy wskazał, iż przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych wprowadzający preferencyjną stawkę opodatkowania "budynków mieszkalnych lub ich części" nie powinien podlegać rozszerzającej wykładni. Zdaniem organu uzasadniony jest pogląd, iż aby część budynku mogła zostać opodatkowana na podstawie ww. przepisu cały budynek musi być budynkiem mieszkalnym. Z dokumentacji technicznej budynku przedstawionej organowi wynika, iż że w 1958 r. przedmiotowy budynek pełnił jednocześnie funkcję mieszkalną oraz stołówki zakładowej. Następnie około 1960 r. przestał pełnić funkcję mieszkalną, ponieważ poprzedni właściciel zmienił (samowolnie) go na biurowiec. Przeprowadzona w 2003 r. kontrola wykazała, że do pełnienia funkcji mieszkalnej była przystosowana część tego budynku o powierzchni 33,32 m2 i zamieszkiwał tam podatnik, pozostała część budynku znajdowała się w remoncie. Organ odwoławczy podniósł też, iż działka [...] w ewidencji gruntów jest opatrzona symbolem "[...]", który stosownie do § 68 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz pkt 3 ppkt 2 Załącznika nr 6 do ww. rozporządzenia oznacza tereny przemysłowe, do których zalicza się grunty zajęte pod budynki i urządzenia służące produkcji przemysłowej, a także ujęcia wody, oczyszczalnie ścieków, stacje transformatorowe, czynne hałdy i wysypiska, urządzenia magazynowo- składowe, bazy transportowe, i remontowe, itp. Ponadto w "Studium" opracowanym dla miasta B. dopuszcza się utworzenie na działce nr [...] mieszkania funkcyjnego, jednakże pod warunkiem uzyskania pozwolenia zgodnie z prawem budowlanym. Natomiast z pisma Kierownika Referatu Budownictwa, Architektury i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta i Gminy w B. wynika, że podatnik nie występował o zmianę sposobu użytkowania ww. budynku.

W skardze na powyższą decyzję R.D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 180 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż budynek biurowca położony w B. przy ul. F. na działce nr [...] w rzeczywistości był w 2002 r. budynkiem mieszkalnym, a poczynione w toku postępowania zarówno przez Burmistrza Gminy B., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ustalenia w zakresie stanu faktycznego są błędne, albowiem nazwy budynków, wskazane w wypisie z księgi wieczystej, jak i w akcie notarialnym nie określają sposobu użytkowania tych budynków. Zdaniem skarżącego przedłożone przez niego w toku postępowania dokumenty, a także wraz ze skargą decyzja z dnia [...] r. Starostwa Powiatowego w M. wprowadzająca w ewidencji gruntów zmianę oznaczenia użytku gruntowego z "[...]" na "B" potwierdzają, iż działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy organ podatkowy dokonał wyczerpujących ustaleń faktycznych co do niemieszkalnego charakteru budynku zakupionego przez R.D., położonego w B. na działce nr [...] przy ul. F. i w konsekwencji prawidłowo wymierzył podatek od nieruchomości w stawce podstawowej, nie zaś preferencyjnej przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (DZ.U. Nr 9, poz. 31, ze zm) dla budynków mieszkalnych.

W świetle art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie. Zdaniem Sądu - w sprawie niniejszej organy podatkowe należycie ten obowiązek wypełniły, bowiem podjęły wszelkie możliwe czynności zmierzające do wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. To, iż postępowanie wyjaśniające nie spowodowało dla skarżącego korzystnego rozstrzygnięcia - nie jest skutkiem zaniedbania organów podatkowych. Z akt spawy wynika, iż podatnik zakupił biurowiec, taka jego funkcja wynika z aktu notarialnego i księgi wieczystej, ale też z ewidencji gruntów. Przede wszystkim tymi danymi posłużyły się organy podatkowe dokonując oceny w niniejszej sprawie. Ale, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ wnikliwie przeanalizował też dokumentację techniczną przedłożoną przez podatnika w trakcie postępowania podatkowego, kosztorysy remontu, przeprowadził kontrolę spornego budynku w 2003 r., zwracał się do poprzedniego właściciela oraz do właściwych w sprawach gospodarki nieruchomościami i budownictwa organów gminy i powiatu. W związku z powyższym zarzut skarżącego dotyczący błędnych ustaleń faktycznych należy uznać za chybiony. Zdaniem Sądu, postępowanie dowodowe w tym zakresie zostało przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z przepisami, w szczególności z art. 180 Ordynacji podatkowej.

Za bezpodstawny należy również uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej. Co do zasady organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. W przedmiotowej sprawie ocenie podlegało, czy budynek zakupiony przez R.D. winien być zaliczony do kategorii budynków mieszkalnych, czy do budynków pozostałych, w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "budynek mieszkalny", dlatego mając na względzie słownikowe znaczenie pojęcia budynku mieszkalnego należało przyjąć, że istotną cechą budynku, uzasadniającą zakwalifikowanie go do kategorii budynków mieszkalnych jest posiadanie go przez podatnika w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych i osób mu bliskich (pogląd taki utrwalony jest we wskazanym przez SKO orzecznictwie, np. w uchwałach NSA z 1.07.2002 r., sygn. akt FPK 2/02, FPK 3/02, z 14.04.1997 r., sygn. akt FPK 3/97, z 30.08.1999 r., sygn. akt FPK 1/99). Takim potrzebom może też służyć budynek, który został wybudowany w celach innych niż mieszkaniowe pod warunkiem, że zaspokaja faktycznie potrzeby mieszkaniowe podatnika. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji właśnie tym kryterium posłużył się organ podatkowy oceniając całokształt materiału dowodowego i dochodząc do wniosku, iż sporny budynek nie jest mieszkalny. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie dowolności dokonanej w ten sposób oceny. Bezspornym jest, iż budynek położony na działce nr [...] w B. jest w całości biurowcem znajdującym się w trakcie remontu (adaptacji), a funkcję mieszkalną spełnia tylko jego część o powierzchni 33,32 m2, gdzie zamieszkuje podatnik. Wbrew twierdzeniu strony, okoliczność, iż w budynku od jego zakupu są prowadzone prace remontowo-adatpacyjne nie zmienia faktu, iż w 2002 roku jego przeznaczeniem (poza częścią zamieszkaną przez podatnika) nie było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych i, że podatnik w tym okresie nie występował o zmianę sposobu użytkowania budynku. Nie może wpłynąć na powyższą ocenę również fakt, iż na początku 2005 r. dokonano zmiany w ewidencji gruntów oznaczenia gruntu z "[...]" na "B" i uznano ten grunt za teren mieszkalny.

Zatem, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone wnikliwie, stan faktyczny ustalony prawidłowo, a jego ocena dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, bowiem żaden dowód nie został przez organ pominięty, co znajduje oparcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Reasumując - organy podatkowe, kwalifikując sporny budynek do budynków pozostałych, nie pełniących funkcji mieszkalnej nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania podatkowego, w szczególności art. 121, art. 122, art. 180 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika również, że strona miała możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania.

W tej sytuacji, na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono jak w sentencji.

/-/K.Sobocińska /-/M.Dożynkiewicz /-/M.Kowalewska