Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 64/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2 i art. 260 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za październik 2010 r. postanowił: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego z 7 marca 2016 r. odmawiające przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W. sp. z o. o. sp. k. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") wystąpiła z wnioskiem

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd")

o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Oświadczyła, że poniesienie kosztów postępowania sądowego przekracza jej możliwości finansowe. Powołała się na złą kondycję finansową spowodowaną przez organy podatkowe, które doprowadziły do zaprzestania działalności operacyjnej Spółki. Wskazała, że wysokość kapitału zakładowego wynosi [...] zł, wartość środków trwałych według bilansu na ostatni rok wynosi [...] zł, strata na koniec października 2015 r. wyniosła [...] zł, a salda na rachunkach bankowych są ujemne. Załączyła również bilans oraz rachunek zysków i strat.

Referendarz sądowy pismem z [...] lutego 2016 r. wezwał Spółkę do złożenia dodatkowych informacji dotyczących jej sytuacji materialnej, w tym złożenia: zeznania podatkowego CIT – 8 za 2014 r., wyciągów z rachunków bankowych Spółki (historia operacji) za ostatnie 12 miesięcy oraz wyjaśnienia z jakich źródeł finansowana jest bieżąca działalność Spółki.

Odpowiadając na wezwanie Sądu, wystosowane w trybie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa") skarżąca oświadczyła, że jej bieżąca działalność finansowana jest głównie przez komandytariuszy. Sporadycznie osiąga także przychody z tytułu najmu infrastruktury magazynowej.

Postanowieniem z 7 marca 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy, gdyż skarżąca nie wykazała, że utraciła płynność finansową. Spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą, nie znajduje się w stanie likwidacji, nie wszczęto wobec niej postępowania upadłościowego, nie jest też prowadzona egzekucja z jej majątku. Dane przedstawione przez Spółkę potwierdzają możliwość poniesienia kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi. Pomimo tego, że przed Sądem zawisły także inne jej sprawy, a wartość wpisów od skarg jest znaczna (ok. [...] zł).

Skarżąca prawidłowo wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Podtrzymała dotychczasową argumentację. Do pisma załączyła tytuły wykonawcze potwierdzające istnienie zaległości podatkowych podlegających egzekucji, a także deklaracje VAT – 7 za listopad i grudzień 2015 r. oraz za styczeń i luty 2016 r., z których wynika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła

w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658). Stosownie

do treści art. 260 uppsa, m. in. od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Rozpatrując sprzeciw od takowego postanowienia sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 uppsa). Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka zatem jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a przepis art. 260 § 2 uppsa stanowi wyjątek

od zasady określonej w art. 167a § 2-3 uppsa, że sąd rozpoznający sprzeciw działa jako sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 243 § 1 i art. 245 § 1 uppsa właściwy sąd administracyjny może

na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych

w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków

lub obejmuje tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 uppsa). Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 uppsa osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków

na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Ciężar dowodu spoczywa przy tym

na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Podkreślić należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych spółka prawa handlowego, która twierdzi, że nie dysponuje bieżącymi środkami na koszty sądowe, powinna udowodnić, że nie jest w stanie uzyskać ich od wspólników, zanim

o pomoc zwróci się do Skarbu Państwa. Brak podjęcia stosownych działań w tym zakresie uniemożliwia uwzględnienie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej, niebędący akcjonariuszem, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką

i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i wspólników, wynikające

z działalności spółki.

Z utrwalonego orzecznictwa i poglądów doktryny wynika ponadto obowiązek uwzględniania w prowadzonej działalności gospodarczej ryzyka związanego z tą działalnością, tj. ryzyka prowadzenia sporów sądowych. Spółka powinna wykazać nie tylko, że nie ma środków na poniesienie tych kosztów, ale także, że nie ma ich, pomimo podjęcia wszelkich niezbędnych działań, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (zob. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2014 r., I OZ 304/14).

W realiach niniejszej sprawy, do wymagalnych kosztów sądowych zaliczyć można wpis od skargi ([...] zł). Faktem jest, że przed Sądem zawisły także inne sprawy ze skarg Spółki. Jednak uznać należy, że Spółka wciąż prowadzi działalność gospodarczą. Posiada środki trwałe o znacznej wartości ([...] zł i aktywa obrotowe o wartości [...] zł, w tym należności krótkoterminowe [...] zł znacznie wyższe od zobowiązań krótkoterminowych; zob. k. 65 i 66 akt sądowych). Posiadany majątek wykorzystywała nadto w celu poprawy swojej sytuacji finansowej. Jak wskazywał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny (zob. postanowienia: z 19 listopada 2004 r., FZ 463/04; z 23 lutego 2010 r., I FZ 5/10; z 13 września 2011 r., I FZ 215/11 i z 7 października 2014 r., I GZ 390/14; dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: "CBOSA"), nie można uznać, że skarżąca, dysponując wciąż majątkiem, którego wartość wielokrotnie przekracza wysokość wpisu, powinna zostać zwolniona z kosztów postępowania. Tym samym wpływu na wynik sprawy nie wywiera wysokość straty wskazywana przez Spółkę na koniec października 2015 r. Tym bardziej, że we wniosku oraz w sprzeciwie skarżąca wskazuje różne kwoty straty ([...] zł i [...] zł) na koniec października 2015 r., bez wyjaśnienia występujących różnic.

Dodać należy, że skarżąca oświadczyła, iż jej działalność finansowana jest przez komandytariuszy, ale nie ujawniła ich sytuacji majątkowej i wysokości pozyskiwanych środków finansowych. Nie ujawniła także zdolności płatniczych i sytuacji majątkowej komplementariusza. Tym samym skarżąca nie ujawniła swojej rzeczywistej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Sąd uznał zatem, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 i art. 260 § 1 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, czyli utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego.