Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 906/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6299 Inne o symbolu podstawowym 629
Hasła tematyczne: Przejęcie mienia
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 119 pkt 3 art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 4 art. 152
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska WSA Magdalena Durzyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych – Nadleśnictwa [...] na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej jako organ/minister), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; zwanej dalej jako "kpa") - po rozpoznaniu zażalenia Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe [...] (dalej jako skarżący), utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] stwierdzającej nieważność orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] października 1956 r., dotyczącego przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości [...] położonych w miejscowości L., stanowiących w dacie przejęcia własność M. G..

Organ podał w uzasadnieniu ww postanowienia, że w wyniku wniosku skarżącego z dnia [...] października 2017 r. opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. wojewoda wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] ale jednocześnie powołując się na art. 146 kpa odmówił wstrzymania wykonania tejże ostatecznej decyzji z uwagi na negatywną przesłankę związaną z upływem terminu pięciu lat od dnia jej doręczenia. Wskazał, że zgodnie z art. 152 § 1 kpa organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W tym zakresie wyjaśnił, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 kpa nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obiegu prawnego, lecz jedynie to, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 kpa oraz czy zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji.

Powołując się na treść art. 146 § 1 kpa, wg którego uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 kpa oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat - minister podał, że skoro doręczenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nastąpiło najpóźniej [...] kwietnia 2011 r., to określony w ww przepisie 5-letni termin upływał dnia [...] kwietnia 2016 r., a zatem jeszcze przed złożeniem wniosku o wznowienie i wniosku o zawieszenie wykonania decyzji będącej przedmiotem wznowienia.

W skardze skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 146 § 1 kpa poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, iż w sprawie zaistniała negatywna przesłanka uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym z uwagi na upływ terminu 5 lat od dnia doręczenia decyzji będącej jego przedmiotem. Wyjaśnił, że nie był stroną postępowania zakończonego tą decyzją a o jej istnieniu dowiedział się w dniu [...] września 2017 r. z treści odpisu pozwu skierowanego przez A. G. i O. S. do Sądu Rejonowego w G. w sprawie do sygn. akt [...]. Powołał się m.in. na tezę wyroku WSA w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 169/17, zgodnie z którą: "w rozumieniu przepisu art. 146 § 1 kpa chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji osobom biorącym udział w postępowaniu jako strony, albowiem ustawodawca określając w nim początek biegu wskazanych tam terminów, posługuje się pojęciem "doręczenia lub ogłoszenia decyzji", nie precyzując adresata tego doręczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą wznowienia postępowania w kontrolowanej sprawie jest art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Jak zasadnie wskazał organ, samo wszczęcie postępowania na tej podstawie nie jest tożsame z prawdopodobieństwem uchylenia weryfikowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji i automatycznego zastosowania art. 152 § 1 kpa (wyrok NSA w Warszawie z dnia 15.09.2016 r., sygn. akt II OSK 3060/14).

Wbrew zarzutom skargi, z powołanego w niej orzecznictwa nie wynika, iż ów 5-letni termin z art. 152 kpa należy liczyć od dnia doręczenia spornej decyzji stronie pominiętej w toku postępowania. Przeciwnie, jak wynika zresztą z samej skargi, chodzi tutaj o doręczenie decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. Innymi słowy chodzi o wejście w życie tej decyzji, tj. skierowanie jej do którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu. Ów 5-letni termin natomiast biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie, a nie od doręczenia decyzji stronie pominiętej czy też dowiedzenia się przez nią o treści zapadłego rozstrzygnięcia. Zasada ta wynika z urzeczywistnienia zasady trwałości decyzji administracyjnych. Tymczasem skarżący niezasadnie wywodzi, że skoro nie był stroną opisanego wyżej postępowania nieważnościowego, to tym samym bieg 5-letniego terminu nie może być liczony od ostatniego doręczenia decyzji innej stronie lecz od dnia, w którym on sam miał realną możliwość powzięcia wiadomości o wydanej decyzji, a zatem od dnia [...] września 2017 r.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa stanowisko wyrażone w skardze nie zasługuje na aprobatę. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Skutkowało to oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ppsa. Orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 § 1 pkt 3 ppsa.