Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 344/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 2 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 449/10, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 15 marca 2010 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od listopada 2007 r. do listopada 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 449/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 15 marca 2010 r.

2. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że argumentacja zawarta we wniosku była niewystarczająca aby można było go uwzględnić i stwierdzić zaistnienie przesłanek z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej u.p.p.s.a.

3. W zażaleniu na powyższe postanowienie wniesiono o jego zmianę w sposób uwzględniający wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że wobec braku oszczędności i możliwości uiszczenia przedmiotowych kwot w gotówce – postępowania egzekucyjnego co do kwoty objętej zaskarżoną decyzją, samoistnie powoduje powstanie sytuacji w której może zostać wyrządzona szkoda w mieniu i ewidentność tej okoliczności nie wymaga żadnych szczególnych dowodów, bowiem jest faktem notoryjnym.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, że art. 61 § 3 u.p.p.s.a. przewiduje, iż po przekazaniu sądowi skargi Sąd, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04). Nadto twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).

Strona skarżąca we wniosku nie uczyniła nic, aby wykazać, że istotnie zachodzą takie przesłanki, natomiast w zażaleniu w istocie wskazała na brak oszczędności co, w jej ocenie, samoistnie powoduje powstanie sytuacji w której może zostać wyrządzona szkoda. Należy jednak stwierdzić, że powyższe argumenty, nie poparto żadnymi dokumentami źródłowymi. Nie przedstawiono żadnych dowodów z których wynikałoby, że wykonanie przedmiotowej decyzji miałoby wyrządzić szkodę. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona nie wykazała, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny podzielił więc stanowisko Sądu pierwszej instancji.

Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.