Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 299/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2020 poz 276
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 8 par. 1, art. 9 , art. 11, art. 77 par. 1, art. 61a par. 1, art. 107 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 12 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U. H. i E. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza W. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżących U. H. i E. H. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza W. z [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia na wniosek E. i U. H. postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym M. , gmina W., oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...] z gruntami przyległymi oznaczonymi nr działek: 1168/2 i 1121.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z 31 grudnia 2018 r. Burmistrz W. zatwierdził ustalone na podstawie istniejących dokumentów granice nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym M., gmina W., oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki 1170 stanowiącej własność M. i B. M. z nieruchomościami przyległymi oznaczonymi nr działek: 1169 i 1171/4 zgodnie z protokołem granicznym z 12 grudnia 2018 r. sporządzonym przez geodetę uprawnionego J. R.. W treści decyzji strony zostały poinformowane o prawie złożenia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, żądania przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w W.

Wnioskiem z 21 stycznia 2019 r. E. i U. H. zwrócili się do Burmistrza W. o dokonanie rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym M., gmina W., oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki 1169, stanowiącej ich własność, z gruntami przyległymi oznaczonymi nr działek: 1168/2 i 1121.

Postanowieniem z [...] zostało wszczęte postępowanie w sprawie rozgraniczenia wyżej wskazanych nieruchomości.

Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z [...] Burmistrz W. zatwierdził ustalone na podstawie istniejących dokumentów granice nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym M. , gmina W., oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki 1169 stanowiącej własność U. i E. H. z nieruchomościami przyległymi oznaczonymi nr działek: 1168/2 i 1121 oraz punktami wspólnymi z działką nr 1121 i 1202/1 zgodnie z protokołem granicznym z 16 października 2019 r. sporządzonym przez geodetę uprawnionego J. R. W treści decyzji strony zostały poinformowane o prawie złożenia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, żądania przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w W.

11 grudnia 2019 r. E. i U. H. wystąpili do Sądu Rejonowego w W. z pismem, z treści którego wynikało, że nie zgadzają się z rozgraniczeniem nieruchomości zatwierdzonym wyżej wskazaną decyzją Burmistrza W. z 27 listopada 2019 r. Postanowieniem z 5 marca 2020 r Sąd Rejonowy w W. sygn. akt I Ns 1008/19 odrzucił powyższy wniosek z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Pismem z 23 października 2020 r. E. i U. H. wystąpili do Burmistrza W. z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Burmistrza W. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości stanowiącej ich własność, położonej w obrębie geodezyjnym M., gmina W., oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki 1169 z gruntami przyległymi oznaczonymi nr działek: 1168/2 i 1121. W piśmie tym wnieśli także o wyznaczenie terminu do złożenia oświadczenia w przedmiocie przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w W. Ponadto wnioskodawcy zarzucili, że nieprawidłowo przeprowadzono postępowanie o rozgraniczenie i nie zgadzają się z wydaną w tym przedmiocie ostateczną decyzją Burmistrza W. z [...] jak i z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz zapadłym rozstrzygnięciem sądowym. Zakwestionowali pouczenie zawarte w decyzji Burmistrza W., w którym brak jest zapisu, iż żądanie przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w W. dokonuje się za pośrednictwem Burmistrza W. Powołując się na 58 § 1 k.p.a wskazali, że uchybiony termin należy przywrócić jeżeli jego uchybienie nastąpiło bez winy strony. Wnioskodawcy podkreślili, iż w dziedzinie prawa poruszają się niezbyt pewnie i dla nich było bez znaczenia czy pismo z wnioskiem o rozpoznanie sprawy przez sąd skierowali bezpośrednio do sądu, czy też za pośrednictwem burmistrza. E. i U. H. podnieśli, że podczas prowadzonego postępowania rozgraniczeniowego geodeta dokonał pomiarów w sposób nieprawidłowy, w wyniku czego część powierzchni działki będącej własnością wnioskodawców została przeniesiona na działki sąsiednie , a dodatkowo poświadczył nieprawdę w dokumentach urzędowych.

Pismem z 19 maja 2020 roku Prokuratura Rejonowa w W. zwróciła się do Burmistrza W. o udzielenie informacji w związku z toczącym się na podstawi zawiadomienia E. H. postępowaniem dotyczącym mającego miejsce w dniach 12 grudnia 2018 roku oraz 16 października 2019 roku w miejscowości M. gm. W. poświadczenia nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne w protokole rozgraniczenia nieruchomości przez ustaloną osobę uprawnioną do ich wystawienia tj. o czyn z art. 271 § 1 k.k.

Postanowieniem z [...] Burmistrz W. na podstawie art. 61a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza W. z [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało już rozstrzygnięte inną decyzją ostateczną, która pozostaje w obrocie prawnym, tj. decyzją Burmistrza W. z [..] a zatem niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania po raz drugi w tej samej sprawie. Organ wyjaśnił jednocześnie, że w decyzji z 29 listopada 2019 r. zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2050) zawarte zostało prawidłowe pouczenie zgodne z treścią tego przepisu.

Na powyższe postanowienie E. i U. H. wnieśli zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., zarzucając organowi I instancji niedokonanie w toku prowadzonego postępowania rozgraniczeniowego oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz oceny zgodności sporządzonych w sprawie dokumentów z przepisami prawa. Zdaniem skarżących, w przeprowadzonym postępowaniu wystąpił szereg nieprawidłowości, skutkujących wydaniem wadliwego rozstrzygnięcia, za które organ powinien odpowiadać, a nie odmawiać w nieskończoność wznowienia postępowania. E. i U. H. podnieśli ponownie, że decyzja Burmistrza W. zawiera nieprecyzyjne pouczenie, w którym nie ma mowy o kierowaniu sprawy do sądu za pośrednictwem burmistrza.

Postanowieniem z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji podzielił stanowisko Burmistrza W. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. Wyjaśnił, że niedopuszczalność wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie wynika z faktu, że w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją Burmistrza W. z [...] zatwierdzono granice nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym M., gmina W., oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki 1169, stanowiącej własność U i E. H., z gruntami przyległymi oznaczonymi nr działek: 1168/2, stanowiącą własność R. K. i J. K. i 1121, stanowiącą własność D. K. Przedmiotowa decyzja jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W ocenie organu II instancji skoro doszło już do uregulowania w trybie administracyjnym granicy między wyżej wskazanymi działkami, to wyłączona jest możliwość ustalenia w ponownym postępowaniu rozgraniczeniowym innego przebiegu granicy. Organ zauważył, że wniosek strony niezadowolonej z rozgraniczenia został przez sąd powszechny odrzucony, wobec czego decyzja o rozgraniczeniu stała się ostateczna. W tej sytuacji niedopuszczalne jest wydanie kolejnej decyzji w sprawie uprzednio zakończonej ostateczną decyzją, gdyż prowadziłoby to do jej kwalifikowanej wady prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na tożsamość sprawy rozstrzygniętej dwiema decyzjami. Organ nadmienił jednocześnie, że wszczęcie nowego postępowania w tej samej sprawie jest możliwe tylko w razie wyeliminowania z obrotu prawnego wcześniejszego rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. U. i E. H. wnieśli o jego uchylenie nie formułując konkretnych zarzutów pod jego adresem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Tytułem wstępu wskazać należy, że sąd administracyjny w rozstrzyganej sprawie orzekał na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U z 2021 r. poz. 137 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r. poz.2325 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W ocenie sądu w niniejszej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, art. 8 § 1, art. 9 oraz art. 61a § 1 przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku E. i U. H. z 23 października 2020 r w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. Wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną (przesłanka ta nie dotyczy kontrolowanego postępowania). Przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest też zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania; przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie. Z powołaniem się właśnie na tę ostatnia okoliczność organy obu instancji odmówiły skarżącym wszczęcia ponownego postępowania rozgraniczeniowego, wskazując, że zostało ono zakończone ostateczną decyzją Burmistrza W. z 27 listopada 2019 roku.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że postępowanie administracyjne w rozstrzyganej sprawie wszczęte zostało na wniosek strony. W piśmie z 23 października 2020 r. E. i U. H. wystąpili do Burmistrza W. z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Burmistrza W., a także o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia w przedmiocie przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w W. Wskazali także, że nie zgadzają się z ostateczną decyzją Burmistrza W. bowiem w ich ocenie uprawniony geodeta poświadczył nieprawdę w dokumentach urzędowych. W ocenie sądu treść powyższego pisma skarżących, co prawda zawiła, niejednoznaczna i wskazująca na to, że strona miesza ze sobą okoliczności faktyczne i prawne z dwóch różnych dotyczących jej postępowań rozgraniczeniowych, w żadnym jednak miejscu nie wskazywała, że strona wniosła ponownie o dokonanie rozgraniczenia stanowiącej jej własność nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym M. oznaczonej nr działki 1169 z gruntami przyległymi oznaczonymi nr działek: 1168/2 i 1121.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że ustawa z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w art. 33 wprowadza wyjątek od określonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności, gdyż w sprawach o rozgraniczenie od decyzji organu I instancji stronom nie przysługuje odwołanie do organu wyższego stopnia. Strona niezadowolona z decyzji w sprawie rozgraniczenia może, stosownie do art. 33 ust. 3 ustawy, żądać przekazania sprawy sądowi powszechnemu w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Warunkiem dopuszczalności wszczęcia postępowania sądowego jest złożenie wniosku o przekazanie sprawy w terminie zakreślonym art. 33 ust. 3 ustawy. Termin określony w art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne o kartograficzne ma charakter terminu prekluzyjnego. Konsekwencją ustalenia, że wniosek został złożony z uchybieniem 14-dniowego terminu jest jego odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej. Dopuszczalne jest jednak przywrócenie terminu do złożenia wniosku o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z zachowaniem rygorów, o których mowa w art. 58 k.p.a. Postanowienie organu administracji w tym przedmiocie jest zaskarżalne w toku instancji oraz do sądu administracyjnego (por. wyrok Sąd Najwyższego z 9 czerwca 1997 r., sygn. akt III CKN 74/97 LEX nr 30648). Upływ 14-dniowego terminu pociąga natomiast za sobą skutek taki, że decyzja administracyjna zatwierdzająca ustalenie granicy staje się decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Strona postępowania rozgraniczeniowego może jednak żądać stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu lub wznowienia postępowania w sprawie zakończonej taką decyzją na zasadach i w trybie przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jeśli strona administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego kwestionuje legalność decyzji administracyjnej z powołaniem się na okoliczności wymienione w art. 145 § 1 lub 156 § 1 k.p.a., wówczas do rozpatrzenia żądania wznowienia postępowania lub żądania stwierdzenia nieważności decyzji właściwe są organy administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 1999 r. w sprawie sygn. akt II SA 1580/99 LEX nr 46210).

Podkreślić należy, że wniosek jest czynnością dyspozytywną strony. Organ administracji jest związany żądaniem strony, które wyznacza rodzaj i granice postępowania administracyjnego. Nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. Treść żądania wyznacza bowiem stosowną normę prawa materialnego oraz prawa procesowego, które mają znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania, a zatem istnienie jakiekolwiek wątpliwości co do treści żądania nakłada na organ obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądanie (por. wyroki NSA z 10 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 578/14 i z 16 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 510/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). W razie wątpliwości co do rzeczywistej woli wnoszącego podanie organ jest zobligowany wezwać do sprecyzowania żądania zawartego we wniosku na podstawie art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 k.p.a. Przy czym rolą organu jest także udzielenie stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek umożliwiających ukierunkowanie sprawy w sposób zgodny z wolą skarżących. Przypomnieć bowiem należy, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a czuwając nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, winny w tym celu udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a.).

W ocenie sądu mając na uwadze przedstawiony powyżej charakter postępowania rozgraniczeniowego, organ I instancji do którego wpłynął wniosek strony, w pierwszej kolejności powinien ustalać treść jej żądania tj., czy jest to w istocie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji rozgraniczeniowej, czy też wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia żądania o przekazanie sprawy o rozgraniczenie do sądu powszechnego, czy wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Organ administracji publicznej, do którego wpłynęło podanie, powinien bowiem - we współdziałaniu z wnoszącym podanie - zrekonstruować treść żądania zawartego w podaniu. W rozstrzyganej sprawie było to konieczne i niezbędne ze względu na to, że jego treść budziła uzasadnione wątpliwości co do charakteru pisma Jeśli treść wniosku nie jest jasna samodzielne ustalanie woli strony przez organ jest niedopuszczalne, gdyż mogłoby to doprowadzić do zmiany żądania, wbrew intencji wnoszącego podanie (por. Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. 5, C.H. Beck str. 619-620).

Należy także pamiętać, że strona zwracając się z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego nie musi wskazać właściwego przepisu mającego zastosowanie do załatwienia jej sprawy. Jednakże jeśli taki przepis wskaże, to powinno to być wiążące dla organu, chyba że w oparciu o ten przepis nie można wszcząć postępowania administracyjnego. W rozstrzyganej sprawie strona powołała w treści swojego wniosku art. 58 § 1 k.p.a. oraz okoliczności przemawiające w jej ocenie za brakiem jej zawinienie w uchybieniu terminu. Tym czasem organ I w ogóle nie rozważył wniosku strony z 23 października 2020 r. w kontekście przesłanek przywrócenia terminu. Nie wykazał jednocześnie, że postępowanie w tym zakresie jest bezprzedmiotowe, co ewentualnie mogłoby stanowić uzasadnioną przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania i stanowić podstawę do rozstrzygnięcia w oparciu o art. 61a k.p.a.

Reasumując z przedstawionych wyżej przyczyn w ocenie sądu organ I instancji bezpodstawnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ponownego rozgraniczenia nieruchomości, gdyż z żądaniem takim nie wystąpiła strona skarżąca we wniosku z 23 października 2020 roku, co determinuje uznanie przez sąd naruszenia przepisów art. 7, art. 8 § 1, art. 9 i art. 61a § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy pozbawiło bowiem w istocie stronę możliwości realizacji jej praw. Z kolei rozpoznając zażalenie na postanowienie organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w sposób nieuprawniony zaakceptowało wadliwe rozstrzygnięcie Burmistrza W. mimo iż w jego treści strona wskazywała, iż domaga się wznowienia postępowania w sprawie rozgraniczeniowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., rozpoznając sprawę w II instancji, pominęło całkowicie treść wniosku strony inicjującego to postępowanie, treść złożonego zażalenia i nie podejmując nawet próby ustalenia faktycznego stanowiska strony w postępowaniu, przyjęło za organem I instancji, iż strona ponownie wniosła o rozgraniczenie, naruszając tym samym zasady z art. 7, art.9, art. 15 k.p.a. co doprowadziło do nieuprawnionej odmowy wszczęcia postępowania a tym samym błędnego zastosowania art. 61a § 1 k.p.a.

W prowadzonym ponownie postępowaniu Burmistrz W. obowiązany będzie wziąć pod uwagę rozważania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku i we współdziałaniu ze stroną ustalić rzeczywistą treść jej żądania. Organ winien przeprowadzić postępowanie z poszanowaniem reguł procesowych wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. oraz przedstawić swe stanowisko w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, które spełniać będzie wymogi z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. art. 135 p.p.s.a. należało uchylić zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza W. z [...].

O kosztach postępowania w sprawie orzeczono w myśl art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając je w kwocie 100 zł, równoważnej wpis od skargi uiszczonemu przez skarżących.

d.j.