Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 87/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: Art. 161  par. 1  pkt 3, 149 par. 1  pkt 3  i par. 1a, 149 par. 2, 64  par. 3 w zw. z art. 58  par. 1  pkt 6, 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozgraniczenia I. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Wójta Gminy do wydania aktu; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; IV. odrzuca wniosek o zobowiązanie Wójta Gminy do ukarania dyscyplinarnego pracowników; V. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego A. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. F. wniósł pismem z dnia 13 września 2016 r. za pośrednictwem Wójta Gminy K do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność tego organu związaną z niewydaniem decyzji w sprawie rozgraniczenia w postępowaniu o sygn. [...].

W skardze zawarł wniosek o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 16 czerwca 2015 r. nr [...] wyznaczyło Wójta Gminy K jako organ właściwy do rozstrzygnięcia przekazanej przez Burmistrza Miasta sprawy ustalenia granic nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...] od nieruchomości oznaczonych jako działki ew. nr [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie miasta Z gmina Z.

Z pisma Wójta Gminy K z dnia 27 lutego 2017 r. skierowanego do Sądu w ramach wyjaśnień w sprawie, wynika, że ww. postanowienie wpłynęło do Wójta w dniu 23 czerwca 2015 r. a akta sprawy zostały przekazane przez Burmistrza Miasta w dniu 1 lipca 2015 r. W okresie od daty przekazania ww. dokumentów do dnia wydania przez Wójta Gminy K postanowienia z dnia 8 grudnia 2015 r. nr [...] o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego Wójt podjął czynności polegające na analizie wytworzonej przez okres 7 lat dokumentacji w sprawie rozgraniczenia. Konsekwencją analizy było ww. postanowienie, na podstawie którego Wójt Gminy K wszczął na wniosek Burmistrza Miasta postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości dotyczące ustalenia granic działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] (własność Gminy Miasta) z działkami ewidencyjnymi o numerach: [...] (własność Gminy Miasta), [...] (własność A Sp. z o.o. Sp. k. a), [...] (własność A. F. i B. J.), [...] (własność Gminy Miasta, A. S. i E. S.), [...] obr. [...] (własność Skarbu Państwa – Starosty) położonych w obrębie miasta Z gmina Z.

Jednocześnie do wykonania rozgraniczenia upoważniony został geodeta uprawniony mgr inż. M. S. Strony zostały wezwane do uiszczenia zaliczki na pokrycie kosztów postępowania w wysokości 1 200 zł.

Wójt w ww. piśmie z dnia 27 lutego 2017 r. wskazał, że dokumentacja dostarczona przez Burmistrza Miasta była wykonana podczas postępowań rozgraniczeniowych nr [...] oraz [...] wszczętych w dniu 28 maja 2007 r. i w ramach tych postępowań został sporządzony przez geodetę uprawnionego M. M. operat rozgraniczeniowy [...]. Operat ten w ocenie Wójta Gminy K nie mógł stanowić podstawy do wydania decyzji w ramach postępowania prowadzonego przez ten organ ze względu na to, że dokumentację powinien sporządzić geodeta upoważniony przez organ właściwy do załatwienia wniosku a strony postępowania (w tym A. F.) nie wyraziły zgody na ustalony i okazany w ww. operacie przebieg granic nieruchomości.

Postanowienie Wójta Gminy K z dnia 8 grudnia 2015 r. o wszczęciu postępowania zostało zaskarżone przez A. F. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z dnia 10 lutego 2016 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

Wójt Gminy K zawiadomieniem z dnia 24 maja 2016 r. poinformował strony o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy rozgraniczenia (do dnia 30 września 2016 r.) z uwagi na niedostarczenie przez geodetę uprawnionego dokumentacji rozgraniczeniowej.

W dniu 23 czerwca 2016 r. odbyła się rozprawa rozgraniczeniowa.

W miesiącach lipiec i sierpień 2016 r. A. F. oraz B. J. składali do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnioski oraz skargi zawierające zarzuty wobec pracowników organu dokonującego rozgraniczenie.

A. F. pismem z dnia 29 lipca 2016 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na niezałatwienie przez Wójta Gminy K sprawy o rozgraniczenie prowadzonej pod sygn.[...].

Wójt Gminy K pismem z dnia 5 października 2016 r. wezwał geodetę uprawnionego mgr inż. P. K. do przedłożenia operatu rozgraniczeniowego w terminie do 7 dni od otrzymania wezwania w celu zakończenia postępowania stosowną decyzją administracyjną.

Zawiadomieniem z dnia 12 października 2016 r. strony postępowania zostały poinformowane o przedłużeniu postępowania do dnia 31 grudnia 2016 r. a zawiadomieniem z dnia 29 grudnia 2016 r. o przedłużeniu do dnia 15 maja 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K wniósł o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie.

Odrzucenie skargi było motywowane niewyczerpaniem przez A. F. trybu zaskarżenia natomiast oddalenie faktem podejmowania przez Wójta Gminy K niezbędnych działań prowadzących do zakończenia postępowania rozgraniczeniowego.

Na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. pełnomocnik organu rozszerzył argumentację przemawiającą za odrzuceniem skargi wskazując, że wniesione przez skarżącego zażalenia dotyczyły kwestii związanych z umorzeniem postępowania rozgraniczeniowego a nie z jego merytorycznym rozstrzygnięciem. Argumentując oddalenie, pełnomocnik wskazał, że w toku prowadzonego postępowania Wójt Gminy podjął niezbędne czynności, w tym wielokrotnie monitorował geodetę do podejmowania czynności geodezyjnych. Z uwagi na liczne uchybienia we wcześniejszym postępowaniu (prowadzonym przez Burmistrza Miasta) oraz liczne skargi skarżącego (ponad 180) nie można było zakończyć tego postępowania w rozsądnym terminie.

Jednocześnie pełnomocnik organu przedłożył decyzję Wójta Gminy K z dnia 7 kwietnia 2017 r. nr [...] o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonej w EGIB jako działka nr [...], obr. [...], gm. miasto Z z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] gm. Miasto Z na odcinkach oznaczonych w protokole granicznym okazanymi na gruncie i opisanymi w protokole granicznym, zgodnie z operatem technicznym przyjętym do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 6 kwietnia 2017 r za identyfikatorem ewidencyjnym, materiału zasobu – operatu technicznego [...] oraz o zmianie powierzchni działek ewidencyjnych o nr [...], [...] w sposób następujący:

- działka nr [...] obr. [...] zmienia powierzchnię z 0,0524 ha na 0,0519 ha,

- działka nr [...] obr. [...] zmienia powierzchnię z 0,2079 ha na 0,2086 ha.

Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2017 r. Wójt Gminy K ustalił koszty postępowania w ww. sprawie o rozgraniczenie na kwotę 5 910,00 zł, zobowiązując właścicieli rozgraniczanych nieruchomości do uiszczenia kwot w wysokości: Burmistrz Miasta – 4 208, 64 zł, Skarb Państwa – Starosta – 179,00 zł, A. F. s. E. – 313,41 zł, B. J. 313,41 zł i "A Sp. z o.o. Sp. k.a." – 895,45 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t. jedn., Dz. U. z 2016 r. poz. 1066).

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).

Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 149 § 1 P.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 niniejszej ustawy, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Warunek ten dotyczy również skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

A. F. poprzedził skargę pismem z dnia 29 lipca 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które co prawda nazwał "skargą na niedopełnienie obowiązków przez pracowników Wójta Gminy K", jednak uzasadnienie tego pisma determinuje innego rodzaju charakter prawny. Stanowi ono zażalenie w rozumieniu przepisów art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż zawiera zarzuty niedokonania czynności procesowych przez Wójta Gminy K oraz wniosek o zobowiązanie Wójta do podjęcia tych czynności (nieprzeprowadzenie czynności geodezyjnych na gruncie).

W aktach sprawy brak adnotacji, by Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło jakąkolwiek czynność w związku z ww. zażaleniem, w tym wydało postanowienie, niemniej jak wynika z ugruntowanego już orzecznictwa sądowego - dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowne zażalenie do organu wyższego stopnia. Przy ocenie dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania (oraz skargi na bezczynność) nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia. Wymogiem wniesienia skargi nie jest natomiast rozpoznanie tego zażalenia przez organ wyższej instancji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Go 68/16, Lex nr 2118439, wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 99/15, Lex nr 1939423).

Ustosunkowując się do zarzutu organu o niedopuszczalności niniejszej skargi, z tego powodu, iż A. F. żalił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w związku z niewydaniem przez Wójta Gminy K decyzji o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego znak [...], o co wnosił między innymi w piśmie z dnia 4 lipca 2016 r., a zatem uruchomił tryb zaskarżenia w innym zakresie niż stanowi przedmiot niniejszej sprawy – wskazać należy, że argumentacja ta jest niezasadna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało faktycznie w dniu 29 września 2016 r. postanowienie nr [...] o uznaniu za niezasadne zażalenie A. F. na niezałatwienie sprawy umorzenia postepowania, jednak to postanowienie oraz poprzedzające go zażalenie A. F. nie podlegają ocenie z punktu skuteczności zaskarżenia bezczynności Wójta Gminy K w sprawie rozgraniczeniowej znak [...].

Przedmiot podlegającej rozpoznaniu skargi A. F. dotyczy "niewydania decyzji o rozgraniczeniu" w sprawie rozgraniczenia w postępowaniu prowadzonym przed Wójtem Gminy K o sygn. [...].

Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Strona wnosząca do organu administracji publicznej żądanie określonej treści ma prawo domagać się rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, w tym regułami proceduralnymi oraz normami kompetencyjnymi wyznaczającymi zakres właściwości tego organu. To rozstrzygnięcie natomiast powinno nastąpić niezwłocznie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 209/16).

Dla rozstrzygnięcia, czy Wójt Gminy K pozostawał bezczynny, istotne jest przedstawienie w skrócie stanu faktycznego sprawy, który polegał na tym, że A. F. pismem z dnia 13 września 2016 r., które wpłynęło do Wójta Gminy K w dniu 16 września 2016 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność tego organu w związku z niewydaniem w terminie decyzji w sprawie o rozgraniczenie prowadzonej pod nr [...].

Na dzień wniesienia skargi decyzja nie była wydana a postępowanie o rozgraniczenie było w toku.

Wszczęcie postępowania przed Wójtem Gminy K nastąpiło na podstawie postanowienia z dnia 8 grudnia 2015 r. nr [...] a poprzedziło go postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 czerwca 2015 r. nr [...] o wyznaczeniu Wójta Gminy K jako organ właściwy do rozstrzygnięcia przekazanej przez Burmistrza Miasta sprawy ustalenia granic nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...] od nieruchomości oznaczonych jako działki ew. nr [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie miasta Z gmina Z.

Ostatnią czynnością Wójta Gminy K poprzedzającą skargę było zawiadomienie z dnia 24 maja 2016 r., w którym Wójt poinformował strony o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy rozgraniczenia (do dnia 30 września 2016 r.) z uwagi na niedostarczenie przez geodetę uprawnionego dokumentacji rozgraniczeniowej.

Z kolei przed wydaniem przez Sąd orzeczenia w sprawie Wójt Gminy K wydał w dniu 7 kwietnia 2017 r. decyzję nr [...] o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonej w EGIB jako działka nr [...], obr. [...], gm. miasto Z z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] gm. Miasto Z na odcinkach oznaczonych w protokole granicznym okazanymi na gruncie i opisanymi w protokole granicznym, zgodnie z operatem technicznym przyjętym do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 6 kwietnia 2017 r za identyfikatorem ewidencyjnym, materiału zasobu – operatu technicznego [...] oraz o zmianie powierzchni działek ewidencyjnych o nr [...], [...] w sposób następujący:

- działka nr [...] obr. [...] zmienia powierzchnię z 0,0524 ha na 0,0519 ha,

- działka nr [...] obr. [...] zmienia powierzchnię z 0,2079 ha na 0,2086 ha.

Powyższa decyzja zakończyła sprawę rozgraniczenia prowadzoną pod nr [...].

W sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego.

Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16, Lex nr 2220927).

Z powyższych względów Sąd w pkt I umorzył postępowanie w przedmiocie zobowiązania Wójta Gminy K do wydania aktu na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, że jest ono w tym zakresie bezprzedmiotowe.

Niemniej, umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie zobowiązania do wydania aktu, nie wyklucza prawa do oceny, czy miała w sprawie miejsce bezczynność i ewentualnego wyciągnięcia konsekwencji procesowych.

Umocowanie do tego rodzaju oceny znajduje się w przepisie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1 a P.p.s.a

Zdaniem Sądu cechy bezczynności nosił okres od dnia przejęcia przez Wójta Gminy K od Burmistrza Miasta akt sprawy rozgraniczenia, to jest od dnia 1 lipca 2015 r., do dnia wydania przez ten organ postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o rozgraniczenie (8 grudnia 2015 r. nr [...]).

Nie zasługują na ochronę prawną argumenty organu, iż w tak długim okresie miała miejsce analiza akt sprawy prowadzonego uprzednio (i to zdaniem Wójta Gminy K wadliwie) postępowania.

Wójt Gminy K został zobowiązany do prowadzenia sprawy rozgraniczenia na podstawie wiążącego go postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 czerwca 2015 r. nr [...] i z prawnego punktu widzenia nie było przeszkód do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego zaraz po otrzymaniu tego postanowienia (w dniu 23 czerwca 2015 r.).

Zaistniały stan rzeczy należy ocenić jednak jako nie mający cech rażącego naruszenia prawa, co wyraża pkt II wyroku.

Za rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 149 § 1 a P.p.s.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Jednakże, celem ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także uwarunkowane okolicznościami sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 112/16). Przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione racjonalnego uzasadnienia.

Okres ponad 5 miesięcy, kiedy Wójt Gminy K nie podejmował żadnej czynności sam w sobie nosił, jak uprzednio zostało wspominane, cechy bezczynności, jednak nieprzypisanie mu cechy rażącej wynika z okoliczności przedłużenia postępowania: sporej ilości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (przed Burmistrzem Miasta sprawa toczyła się 7 lat) oraz wyjątkowej aktywności stron postępowania, głównie skarżącego A. F. oraz innego uczestnika postępowania rozgraniczeniowego B. J.

Sąd oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie przepisu art. 149 § 2 P.p.s.a, mimo stwierdzenia bezczynności w sprawie (pkt III wyroku).

Wymierzenie grzywny lub przyznanie sumy pieniężnej na podstawie ww. przepisu są dodatkowymi środkami o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, które powinny być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z Kpa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 258/16, Lex nr 2089822).

Z całokształtu akt niniejszej sprawy wynika natomiast, że wpływ na terminowość załatwienia niniejszej sprawy miały liczne skargi A. F. (ponad 180), które wiązały się niejednokrotnie z koniecznością przekazania akt sprawy do organu wyższego stopnia i w związku z tym niemożnością procedowania.

Sąd w pkt IV wyroku odrzucił na podstawie przepisu art. 64 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a wniosek skarżącego o zobowiązanie Wójta Gminy K do ukarania dyscyplinarnego pracowników jako niedopuszczalny na gruncie tej ustawy.

Kwestia odpowiedzialności pracowników organów administracyjnych rozpatrywana jest na gruncie działu VIII Kpa "Skargi i wnioski", w ramach którego wydane orzeczenia nie podlegają kognicji sądów administracyjnych.

Sąd na podstawie przepisu art. 200 P.p.s.a orzekł o kosztach postępowania w pkt V wyroku.