Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 347/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 240 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 października 2022 r. sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 24 maja 2022 r., nr SKO-4231/113/2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz K. K. ustalił Ł. W. (dalej: "Skarżący", "Strona", "Podatnik") wysokość podatku pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2012 w łącznej kwocie [...]zł. Decyzja dotyczyła nieruchomości położonych w K. K., przy ul. [...], nr jednostki rejestrowej [...], będących własnością Skarżącego, dla których prowadzone są Księgi Wieczyste [...]. Decyzja została podjęta na podstawie wypisu z ewidencji rejestru gruntów oraz informacji w sprawie podatku od nieruchomości.

W dniu [...]. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek Strony (z dnia [...].) dotyczący wzruszenia ww. decyzji ostatecznej z powodu niezgodności obszaru z przeznaczeniem i wpisem geodezyjnym.

Decyzją z dnia [...]. Burmistrz K. K. odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Burmistrza K. K. z dnia [...] r. w przedmiocie wymiaru podatku pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. z uwagi na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p."), gdyż w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ podał, że wysokość zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. została dokonana na podstawie wcześniej złożonych przez Podatnika informacji oraz danych z ewidencji gruntów i budynków (zawiadomienie Starosty [...] o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] r.). Organ ustalił, iż z powyższego zawiadomienia wynika, że Skarżący jest właścicielem między innymi gruntów o powierzchni 0,1113 ha położonych w K. K. sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako "Ti". Organ podał, że grunty oznaczone symbolem "Ti" zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. poz. 1390 ze zm.) zalicza się do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych o przeznaczeniu — inne tereny komunikacyjne. W świetle art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze. zm. dalej jako: "u.p.o.l.") grunt oznaczony w ewidencji gruntów i budynków podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c tej ustawy dla gruntów pozostałych.

Jednocześnie organ wskazał, że Burmistrz K. K. w toku prowadzonego postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, wystąpił w dniu [...] r. do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie wypisu z rejestru gruntów wg stanu na dzień [...] r., z którego to wynika, iż Skarżący nadal jest właścicielem gruntów o powierzchni 0,1113 ha tj. działki numer [...], położonej w K. K. sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako "Ti", i nie wystąpiła żadna zmiana w tym zakresie (wypis z dnia [...] r.).

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia prawomocnej decyzji Burmistrza K. K. z dnia [...]., albowiem w chwili jej wydania była ona prawidłowa. Zaistniałe okoliczności, wskazane przez Podatnika nie wypełniają dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie organu, podnoszone przez Stronę argumenty dotyczące niezgodności obszaru gruntów pozostałych z przeznaczeniem i wpisem geodezyjnym nie stanowią istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które wyszły na jaw i istniałyby w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który tę decyzję wydał, ponieważ są one zgodne z powyższym wypisem z rejestru gruntów prowadzonym przez Starostę S. .

Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny sprawy Kolegium uznało, że decyzja z dnia [...] r. jest prawidłowa. Organ podkreślił, że przedłożone przez Skarżącego dokumenty nie stanowią nowych dowodów, nowych okoliczności faktycznych, które istniałby w dniu [...] r. i byłyby istotne dla sprawy, zatem nie mogą one skutkować, zgodnie z żądaniem Strony uchyleniem decyzji w zakresie opodatkowania gruntów pozostałych. Dowodów takich nie stanowią bowiem zdjęcia dokumentujące słupy graniczne. Decyzja ostateczna została podjęta na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w postaci ewidencji gruntów i budynków, która to zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: "p.g.k.") stanowi podstawę wymiaru podatków, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. W świetle powyższego organ podatkowy przy wymiarze podatków od nieruchomości oraz rolnego związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o położeniu, granicach i powierzchni gruntów oraz rodzaju użytków gruntowych i klasach gleboznawczych gruntów i danych tych nie może samodzielnie korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. wyraźnie stanowi, że podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też, podatki lokalne (m. in. podatek od nieruchomości oraz podatek rolny) ustalane są w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku, jak i przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, nie mogą przyjąć innej postawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych w tej ewidencji wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. a tym samym, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone.

W związku z tym, w przedmiotowej sprawie brak jest istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które wyszły na jaw i istniałyby w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, który tę decyzję wydał. Dlatego też, w ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 245 § 1 pkt 2 O.p., który przewiduje odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, w całości, w sytuacji, gdy organ podatkowy nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

W skardze wniesiono o orzeczenie zwrotu nienależnie pobranego podatku. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 79a, art. 10, art. 7a, art. 7b, art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a."). W ocenie Skarżącego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony niezgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia zawodowego, w szczególności bez należytej staranności nie został wyjaśniony zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący zarzucił, że organ odmówił zwrotu nienależnie pobranego podatku wydając decyzję z lakonicznym uzasadnieniem, nieodnoszącym się do konkretnych przyczyn odmowy, uzasadnienie nic nie wnosi do sprawy, nie sposób ocenić czym kierował się organ, który nie podał żadnych konkretów. Zdaniem Strony, SKO przemilczało zupełnie jakie jest konkretnie kryterium utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, opierając się przy tym na gołosłownych i niedookreślonych zwrotach. Tym samym pismo nazwane jako decyzja, w szczególności jej uzasadnienie można określić jako lakoniczny pogląd nie poparty żądnymi dowodami. Organ ponadto przemilczał fakt bardzo złego stanu zdrowia Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Odnosząc się do odpowiedzi na skargę, Skarżący w piśmie z dnia [...]. stwierdził, że odpowiedź na skargę jest nieprawdziwa, zawiera krzywdzące stronnicze poglądy. Podniósł, że czuje się pacyfikowany i terroryzowany. Wskazał na swój stan zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1652/21 przewidziane w przytoczonym powyżej przepisie ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy jest dopuszczalne ze względu na treść art. 45 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, odnosi się bowiem do sytuacji wyjątkowej - stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a więc służy tym samym ochronie zdrowia publicznego, porządku publicznego, wolności i praw jednostek, a także realizacji zadań władzy publicznej, wynikających z art. 68 ust. 4 Konstytucji, zgodnie z którym władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, równoważąc wartości indywidualne i publiczne w stanach wyjątkowych. Z kolei w postanowieniach z 22 października 2020r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 NSA podkreślił, że w takiej sytuacji, skierowanie sprawy celem rozpoznania na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Wobec braku zgody wszystkich stron na przeprowadzenie postępowania odmiejscowionego (rozprawy zdalnej), Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...]. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie Skarżący został poinformowany o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem internetowym oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję według podanych kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a tym samym skarga podlega oddaleniu.

Istota sporu dotyczy tego, czy okoliczności przedstawione przez Skarżącego we wniosku z dnia [...] r. (uzupełnionym kolejnym pismem z 2021 r.) mogły stanowić istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany temu organowi i po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p. (postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy) stanowić podstawę do wydania decyzji uchylającej

w całości decyzję dotychczasową i orzeczenia co do istoty sprawy. Organ ustalił, że Skarżący nie zgadza się "z decyzjami podatkowymi: [...] r."

w odniesieniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów pozostałych, wskazując na niezgodności obszaru – "z przeznaczeniem i wpisem geodezyjnym". Niniejsza sprawa dotyczy decyzji Burmistrza K. K. z dnia [...] r. ustalającej wysokość podatku w formie łącznego zobowiązania podatkowego na 2012 r. Wobec powyższego organy rozpoznały sprawę w trybie nadzwyczajnym wznawiając postępowanie zakończone wskazaną decyzją ostateczną.

Podać należy, że podstawy wznowienia postępowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 240 § 1 O.p. W punkcie 5 tego przepisu ustawodawca wskazał, że

w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu jego błędnej interpretacji podać trzeba, że wznowienie postępowania jest szczególnym, nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 O.p. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Wznowienie postępowania nie jest też środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, niezależnie od stopnia tej wadliwości. Instytucja ta ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi enumeratywnie wskazanymi w art. 240 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2687/16).

Wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne

i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

W literaturze wskazuje się, że o zaistnieniu omawianej podstawy można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki:

1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody;

2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie;

3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję;

4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji.

Występując z wnioskiem o wznowienie postępowania z powodów wskazanych w art. 240 § 1 O.p., strona zakreśla granice postępowania wznowieniowego. Istota trybu szczególnego, jakim jest wznowienie postępowania, sprowadza się do zbadania jednostkowej okoliczności lub określonego dowodu ujawnionego po zakończenia postępowania, a nie do weryfikacji poczynionych w postępowaniu wymiarowym ustaleń w niemal nieograniczonym zakresie, i nie może prowadzić do mnożenia liczby instancji rozstrzygających daną sprawę podatkową. Dlatego strona wnosząca o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zobowiązana jest do wskazania, które konkretnie nowe dowody wyszły na jaw. Jest to o tyle istotne, że tylko w obszarze tak skonkretyzowanych dowodów organ może wszcząć i prowadzić wznowione postępowanie. Skoro zamiarem strony było w istocie dokonanie przez organ w ramach postępowania wznowieniowego ponownego postępowania dowodowego, oceny merytorycznej zebranego materiału dowodowego i rozstrzygnięcie przez ten organ co do istoty sprawy zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną, to takie działanie wykracza poza umocowanie ustawowe organów podatkowych określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (por. J. Rudowski [w:] S. Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2019, s. 1270, 1272).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że SKO prawidłowo uznało, iż żaden z licznych dowodów załączonych przez Skarżącego nie stanowi nowych, istotnych dowodów, ani nie wskazuje nowych istotnych okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla opodatkowania nieruchomości. Odnosi się to także do zdjęć, na których widnieją słupki graniczne, czy też dokumentów załączonych do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji (mapki geodezyjne sprzed 30 i 100 lat).

W tym kontekście, organ trafnie wskazuje na znaczenie ewidencji gruntów i budynków, która zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. stanowi podstawę wymiaru podatków. Zasadnie przy tym w zaskarżonej decyzji podniesiono, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji przedmiotu opodatkowania. Organy podatkowe nie mają również możliwości wywierania wpływu na organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, ani weryfikowania danych ujawnionych w tej ewidencji. Jeżeli zatem stosowne dane w ewidencji, w oparciu o które następuje wymiar podatku, są nieaktualne, względnie istnieje opieszałość organu w ujawnieniu aktualnych danych

z urzędu lub na wniosek zainteresowanych osób, osobom tym, a nie organowi podatkowemu przysługuje katalog środków dyscyplinujących. Prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że przedmiot opodatkowania oraz powierzchnie przyjęte do opodatkowania i stawki podatkowe, powinny zostać ustalone w pierwszej kolejności

w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądowo administracyjnym nie budzi wątpliwości, "że zwrot "podstawa wymiaru podatków" należy rozumieć w ten sposób, iż wpływające na wymiar podatku dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, a to znaczy, że organy podatkowe nie mogą czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z danymi ewidencyjnymi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z ostatniego okresu: z dnia 25.08.2021 r., III FSK 4002/21, z dnia 6.10.2021 r., III FSK 165/21, czy z dnia 12.10.2021 r., III FSK 385/21). Jak ujęto to w pierwszym z wymienionych judykatów, zawarte w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. pojęcie "wymiar podatku" odnosi się zarówno do powierzchni, jak i funkcji (klasyfikacji), co oznacza, że organ podatkowy zobowiązany jest odwoływać się do danych zawartych w ewidencji ilekroć są one prawnie relewantne dla prawidłowego określenia lub ustalenia zobowiązania podatkowego. Z kolei w ostatnim z wymienionych orzeczeń stwierdzono, że dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organu podatkowego, który w postępowaniu podatkowym nie ma kompetencji do ich zmiany; zmiana taka jest możliwa dopiero wówczas, gdy odpowiedni zapis zostanie dokonany w ewidencji gruntów

i budynków" (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4693/21). Jak podkreślił NSA w powołanym wyżej wyroku "postępowanie dowodowe przeciwko lub

w uzupełnieniu danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków może być prowadzone w postępowaniu podatkowym tylko wtedy, gdy dane te zawierają informacje wykraczające poza kompetencje organu ewidencyjnego, a więc takie, do zamieszczenia których w ewidencji organ ewidencyjny nie był prawnie umocowany. Wszelkie pozostałe dane mają charakter wiążący do momentu ich wykreślenia lub skorygowania ostateczną decyzją organu ewidencyjnego; w takim przypadku zmiany w ewidencji oddziaływają tylko na przyszłość, nigdy wstecznie. Skoro zatem w określonym momencie dokonano takich zmian w ewidencji, które wywołują skutek dla wymiaru podatku, nie mogą one stanowić podstawy wznowienia postępowania w sprawach podatkowych wcześniej zakończonych ostatecznymi decyzjami, nie są bowiem nowymi okolicznościami faktycznymi lub dowodami, nieznanymi organowi, który wydał decyzję".

Tut. Sąd przywołane poglądy podziela. Zatem, jeżeli Skarżący uważa, że zapisy

w ewidencji gruntów i budynków są niezgodne ze stanem rzeczywistym, to w pierwszej kolejności powinien uruchomić postępowanie w przedmiocie zmiany danych w tej ewidencji przez Starostę. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków będzie mogła w przyszłości mieć wpływ na ustalenie wymiaru podatku. Dopóki

w ewidencji gruntów i budynków są dane niezmienione, to organ podatkowy nie może samodzielnie ich podważać.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wyjaśnić należy, że organy nie mogły ich naruszyć, bowiem podstawą prowadzenia postępowania w niniejsze sprawie były przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Niemniej Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem naruszenia, odpowiadającym powołanym w skardze przepisom postępowania, regulacji zawartych

w Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, organ podatkowy podjął niezbędne działania

w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dokonał oceny przedłożonego przez Stronę i zebranego we własnym zakresie materiału dowodowego, nie naruszając art. 120, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Zaskarżona decyzja zawiera także - zgodnie

z dyspozycją przepisu art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. - zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, organ precyzyjnie wyjaśnił podstawę prawną decyzji jak i zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne uniemożliwiające stwierdzenie istnienia przesłanki wznowienia postępowania, a w konsekwencji zmiany decyzji ostatecznej.

Odnośnie powoływania się przez Skarżącego na zły stan zdrowia, podnieść należy, że okoliczność ta nie może stanowić podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej, bowiem nie jest ona wymieniona jako przesłanka wznowienia w art. 240 § 1 O.p.

Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.