Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 880/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 1-3, art. 35 ust. 1-4, art. 5 ust. 1 pjt 2b,
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 18 ust. 1 i 2, par. 126 ust. 1 i 2, par. 106, par. 291, par. 276, par. 279, par. 104 ust. 4, par. 12, par. 102, par. 108 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 152, art. 200, art. 145 par. 1 pkt 1c, art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz T. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 25 sierpnia 2014r. Wojewoda [...] , po rozpatrzeniu odwołania T. K., H. C. i M. C., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Nr BP.6740.433.2012.JJ Starosty K. z 1 lipca 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla [...] - pozwolenia na budowę budynku usługowego przeznaczonego na sklep z artykułami AGD, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno - kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną i gazową, na działce Nr [...] przy granicy z działkami Nr [...], w obrębie ewidencyjnym 2, jednostce ewidencyjnej K. - miasto i umarzającej przedmiotowe postępowanie w części dotyczącej lokalizacji okapów i rur spustowych na działce drogowej Nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym 2, jednostce ewidencyjnej [...] - miasto, sprostowaną postanowieniem Starosty K. z dnia 8 sierpnia 2014 r. Nr [...].

W uzasadnieniu organ ustalił, że sprawa udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowego budynku usługowego była rozpatrywana trzy razy przez organ odwoławczy. W dniu 31 sierpnia 2012 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek [...] o wydanie pozwolenia na budowę opisanego wyżej budynku usługowego. Do wniosku inwestorzy dołączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami Nr [...] na cele budowlane oraz projekt budowlany zawierający projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno - budowlany budynku.

Starosta K. decyzją Nr [...] z dnia 26 września 2012 r.

znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem.

Po rozpatrzeniu odwołań B. i J. G. oraz H. D., Wojewoda [...] decyzją z dnia 15 listopada 2012 r. uchylił decyzję Starosty K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał kwestie wymagające wyjaśnienia, mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie decyzji.

Starosta K. postanowieniem z 5 lutego 2013 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym i określił termin wykonania obowiązu.

W wyznaczonym terminie inwestor przedłożył poprawiony i uzupełniony projekt budowlany oraz wycofał wniosek w części dotyczącej lokalizacji okapów i rur spustowych na działce Nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym 2 jednostka ewidencyjna Końskie - miasto.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta K. decyzją Nr [...] z dnia 15 maja 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla [...] - pozwolenia na budowę budynku usługowego.

Po rozpatrzeniu odwołań J. G. oraz H. D. Wojewoda [...] decyzją z dnia 3 lipca 2013 r. znak: [...] uchylił decyzję Starosty K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał kwestie nadal wymagające wyjaśnienia, mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie decyzji.

Starosta K. postanowieniem z dnia 30 września 2013 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym i określił termin wykonania obowiązku.

W wyznaczonym terminie inwestor przedstawił wyjaśnienia oraz przedłożył poprawiony i uzupełniony projekt budowlany.

Starosta K. wydał decyzję Nr [...] z dnia 9 grudnia 2013 r., którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania H. C., Wojewoda [...] decyzją z dnia 12 lutego 2014 r. znak: [...] ponownie uchylił decyzję Starosty K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał kwestie nadal wymagające wyjaśnienia, mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie decyzji.

Starosta K. postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym i określił termin wykonania obowiązku.

W wyznaczonym terminie inwestor przedstawił wyjaśnienia i przedłożył poprawiony i uzupełniony projekt budowlany.

W wyniku kolejnego rozpatrzenia sprawy Starosta K. wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 1 lipca 2014 r.

Od powyższej decyzji odwołali się: T. K. w imieniu własnym

i jako pełnomocnik H. C. oraz M. C.

T. K. wskazał na następujące uchybienia w projekcie budowlanym:

1) nierzetelnie wykonana analiza dotycząca naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wynikająca z przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Między innymi brak jest wniosku inwestora i projektanta o zgodę na zmniejszenie odległości między budynkami,

2) brak jest wystarczającej ilości miejsc parkingowych,

3) miejsce postojowe w budynku nie spełnia wymagań przepisów, między innymi

w zakresie konstrukcji ściany oddzielającej miejsce postojowe od pomieszczenia sklepowego,

4) przyłącza zostały nieprawidłowo usytuowane,

5) nie zapewniono dostępu dla osób niepełnosprawnych,

6) brak odniesienia się projektanta do warunków geotechnicznych,

7) brak odniesienia się projektanta do kwestii bezpieczeństwa posadowienia obiektu na sąsiedniej działce,

8) brak ocenienia przez organ rozwiązań projektowych.

M. C. podniosła natomiast, że jako strona nie otrzymała decyzji organu I instancji. Wniosła o wznowienie postępowania

w przypadku, gdyby decyzja stała się ostateczna.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym co do zgodności

z przepisami prawa materialnego i formalnego organ stwierdził, że z projektu budowlanego, w tym z projektu zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji, wynika, że przedmiotowy budynek usługowy wpisano w granice działki Nr 4963/2, stanowiącej własność inwestorów (projekt budowlany str. 21).

Przedmiotowy budynek dwukondygnacyjny, z poddaszem nieużytkowym,

o wysokości w kalenicy 9,79 m + 0,15 m = + 9,94 m, wysokości od strony zachodniej + 7,585 m + 0,15m = + 7,735 m, podpiwniczony, usytuowano:

- ze ścianą wschodnią, z otworami okiennymi i drzwiowymi, w linii zabudowy ulicy Ł., to jest w granicy z działką Nr [...], w odległości 10,46 m od budynku usytuowanego po przeciwnej stronie ulicy Łaziennej,

- ze ścianą południową, zaprojektowaną jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, w granicy z działką Nr [...], w zmiennej odległości wynoszącej 3,30 m - 4,50 m od budynku gospodarczego znajdującego się na działce Nr [...], sąsiadującej z działką Nr [...],

- ze ścianą zachodnią, zaprojektowaną jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, w granicy z działką Nr 4963/9, w zmiennej odległości wynoszącej 6,70 m - 6,76 m od budynku znajdującego się na tej działce,

- ze ścianą północną, zaprojektowaną jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, dobudowaną do budynku istniejącego na sąsiedniej działce Nr 4963/1.

Organ przytoczył treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i podkreślił, że dla terenu, na którym znajduje się działka inwestorów obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu zawartego w granicach ulic: Spółdzielczej, Iwo Odrowąża, Marszałka Piłsudskiego i Warszawskiej w Końskich, zatwierdzony Uchwałą Nr VII/61/2003 Rady Miejskiej w Końskich z dnia 30 czerwca 2003 r. (Dz. Urz. Województwa [...] ego Nr 199, poz. 1795). Przepis § 2 ustaleń miejscowego planu stanowi, iż celem planu jest stworzenie warunków dla poprawy stanu zagospodarowania i form użytkowania terenów oraz dla rozwoju usług ogólnomiejskich i ponadlokalnych, skoncentrowanych - wraz z zabudową mieszkaniową - w obszarze objętym planem. Przedmiotowa działka Nr [...] położona jest w strefie oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami UAIZ-W(R) teren Nr 1.

Zgodnie z § 3 ustaleń miejscowego planu, strefa oznaczona na rysunku planu symbolem UAIZ-W(R) i wyodrębniona liniami rozgraniczającymi oznacza strefę zurbanizowaną, centralną, o wysokim stopniu zachowania walorów historycznego układu przestrzennego, z możliwością uzupełnień zabudowy i przeznaczoną dla lokalizacji funkcji usługowych nie mogących powodować jakichkolwiek zagrożeń lub uciążliwości dla otoczenia, z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej.

Ustalenia dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w zakresie tworzenia bryły budynku, mające na celu ochronę i rewaloryzację historycznego układu przestrzennego struktury miejskiej miasta K., obowiązujące dla strefy UAIZ-W(R) zawarte są w § 6, 7, 8, 9 ustaleń miejscowego planu.

Miejscowy plan stanowi między innymi, że zabudowa na terenie strefy UAIZ-W(R) winna mieć charakter pierzejowy, zabronione jest umieszczanie mieszkań

w parterach budynków przylegających do granic terenów publicznych, wysokość budynków nowych lub nadbudowywanych nie powinna przekraczać dwóch kondygnacji, z dopuszczeniem poddaszy użytkowych, należy zharmonizować wysokość kondygnacji projektowanego budynku z wysokościami kondygnacji zabudowy sąsiadującej, linia kalenicy dachów winna być równoległa do granic terenów przestrzeni publicznej, obowiązuje nieagresywna, naturalna kolorystyka elewacji i połaci dachowych budynków.

Organ podkreślił, że porównując projekt budowlany z ustaleniami miejscowego planu Starosta K. wykazał w uzasadnieniu swojej decyzji zgodność projektu budowlanego z ustaleniami tego planu.

W związku z obowiązkiem sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z wymogami ochrony środowiska ustalono, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1379) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Organ I instancji ustalił także, że przedmiotowa inwestycja nie jest bezpośrednio związana z ochroną obszaru Natura 2000 i potencjalnie znacząco nie oddziałuje na obszar Natura 2000. Stanowisko to organ odwoławczy podzielił.

Wypełniając dyspozycje kolejnych punktów przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ odwoławczy stwierdził, iż projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, dotyczących usytuowania inwestycji, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Możliwość usytuowania przedmiotowego budynku w granicach działki wynika

z ustaleń miejscowego planu, zgodnie z przepisem § 12 ust. 2 rozporządzenia, dotyczącym sytuowania budynków na działce budowlanej.

Planowany budynek nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w budynkach na sąsiednich działkach - zgodnie z przepisem § 13 rozporządzenia, dotyczącym zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, po uwzględnieniu, że przedmiotowa inwestycja usytuowana jest w zabudowie śródmiejskiej.

Wody opadowe nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek.

Niepełnosprawni mają zapewniony dostęp do sklepu, różnica poziomu sklepu

i ulicy wynosi 5 cm.

Działka inwestorów posiada dostęp do drogi publicznej.

Organ podniósł, że projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także posiada wymagane uzgodnienia. Inwestorzy posiadają oświadczenie właściwej jednostki organizacyjnej o możliwości dojazdu do działki Nr [...] od strony ulicy Ł. - pismo Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia 6 września 2012 r. znak: [...]. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Projektanci oraz sprawdzający dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie

z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Ponieważ pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r. inwestor wycofał wniosek

w części dotyczącej lokalizacji inwestycji na działce Nr [...], Starosta K. prawidłowo umorzył postępowanie w części dotyczącej tej działki.

Z tych przyczyn Wojewoda nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do kwestii podnoszonych w odwołaniu organ wyjaśnił, że przyłącza nie są objęte decyzją Starosty K. z dnia 1 lipca 2014 r. Inne kwestie podniesione w odwołaniu T. K. zostały natomiast wyjaśnione w poprzednich postępowaniach i w decyzjach Wojewody [...] ego.

Dodatkowo organ podniósł, że organy administracji architektoniczno - budowlanej nie są uprawnione, aby kwestionować rozwiązania techniczne przyjęte

w projekcie budowlanym, sporządzonym przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności.

Wojewoda stwierdził również, że obecnie H. C. nie jest współwłaścicielką działki Nr [...], zatem T. K. działa w imieniu własnym, jako współwłaściciel tej nieruchomości.

Co do zarzutu zawartego w odwołaniu M. C. Wojewoda poinformował, że decyzja Starosty K.ego z dnia 1 lipca 2014 r. została do niej skierowana. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z adnotacją o dwukrotnym awizowaniu przesyłki. W myśl przepisów kpa decyzja Starosty K.ego została zatem doręczona adresatowi skutecznie, zaś M. C. brała udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym jej wydaniem. Świadczy o tym zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia z dnia 9 czerwca 2014 r. znak: BP.6740.433.2012.JJ o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach T. K. zarzucając naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 oraz 138 § 1 kpa, a także naruszenie prawa materialnego, tj. § 13, § 14, § 18, § 28, § 102, § 104, § 106, § 108, § 126, § 276, § 279, § 291, § 292 i § 294 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Rozstrzygnięcie Wojewody narusza ponadto obowiązek równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), jak również art. 144 kc.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania decyzji ze względu na trudne do odwrócenia skutki.

W uzasadnieniu autor skargi podniósł – w zakresie naruszenia § 13 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r. – że według jego obliczeń wysokość przesłaniania wynosi do okapu nowo projektowanego budynku 7,43m, a do kalenicy 9,64m i w każdym przypadku jest większa niż odległość pomiędzy budynkami, co zgodnie z przywołanym wyżej przepisem nie zapewnia właściwego oświetlenia naturalnego istniejącego budynku. Na podstawie § 13 ust. 6 rozporządzenia można zmniejszyć wysokość przesłaniania nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej wzdłuż ulic i placów, jednak jest to tylko możliwość,

a organ nie uzasadnił, dlaczego w tym przypadku takie zmniejszenie może mieć miejsce. Ma to szczególne znaczenie w przypadku nieruchomości skarżącego, której okna umożliwiające naświetlenie pomieszczeń są usytuowane w kierunku wschodnim. Wybudowany dwa lata temu na działce od strony północnej budynek

o wysokości takiej, jak projektowany, w istotny sposób ograniczył naświetlenie jego budynku, jednak wybudowanie kolejnego, w granicy działki, o szerokości 10 m całkowicie go zacieni. Przytaczając treść § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia autor skargi zarzucił, że organ nie wykazał, "jakie okoliczności w tym konkretnym przypadku i zakresie zachodzą oraz dlaczego zasługują one na uwzględnienie".

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda w ogóle nie odniósł się do zarzutu naruszenia § 18 rozporządzenia, zaś w projekcie ponownie przewidziano tylko jedno miejsce postojowe urządzone jako garaż w parterowej części budynku, zamykane bramą, co dodatkowo utrudni korzystanie z niego. Projektant nie dokonał żadnej analizy potrzeb uwzględniającej niezbędną liczbę miejsc postojowych, w tym również miejsc dla samochodów z których korzystają osoby niepełnosprawne. W sytuacji, gdy właścicielami spółki są trzy osoby, do sklepu będą okresowo przyjeżdżali klienci, a nadto dowożony będzie towar, 2 -3 miejsca, w tym jedno dla niepełnosprawnych, to - według skarżącego -"absolutne minimum", tym bardziej, że już dziś ulica Łazienna jest "całkowicie zakorkowana". Dodatkowo wjazd i wyjazd samochodem z garażu, bezpośrednio przez chodnik, stanowi poważne zagrożenie dla pieszych

i użytkowników ulicy. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek uzgodnień z zarządcą drogi w sprawie zgody na wykonanie wjazdu z ulicy Łaziennej. Organ nie mógł przyjąć, że inwestor w sposób prawidłowy określił ilość i formę miejsc parkingowych, skoro nie wykonał tego zgodnie z zapisami § 18 rozporządzenia, a autor projektu nie odniósł się w ogóle do wymogów zawartych w tym przepisie. Wedle skarżącego, wymiaru bramy garażowej nie dają możliwości skorzystania z niego osobom niepełnosprawnym, wykonanie ściany działowej w garażu jako 2xGKF na ruszcie stalowym nie spełnia norm w zakresie izolacyjności, także akustycznej, o której mowa w § 326 rozporządzenia, oraz szczelności uniemożliwiającej przenikanie spalin lub oparów do sąsiednich pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi, tj. wymogu

z § 106 ust. 1 rozporządzenia. Autor projektu nie odniósł się także do wymagań określonych w § 276, § 279 i 291.

W zakresie naruszenia § 28 rozporządzenia skarżący podniósł, że rozwiązania przedstawione graficznie w projekcie są niezgodne ze stanem faktycznym. Zgodnie z przyjętymi założeniami projektowymi, budynek ma być osadzony w granicy działki, natomiast w ramach rewitalizacji ulicy Łaziennej wykonano na niej przyłącza do odprowadzania wód opadowych, które są widoczne na chodniku w postaci wystających rur żeliwnych, do których podłącza się rury spustowe. Projekt nie określa w jaki sposób wody opadowe będą odprowadzane do tych przyłączy. Bez ich przebudowy nie ma możliwości włączenia do nich rur spustowych w sposób wskazany w projekcie. Projekt ponadto nie jest zgodny z § 294 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto, zdaniem skarżącego, inwestor nie ma żadnych możliwości zapewnienia i faktycznego spowodowania, że śnieg z dachu budynku będzie odprowadzany na jego działkę. Organ odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu.

Autor skargi stwierdził ponadto, że organ nie wykonał w sprawie żadnych czynności z urzędu, a mimo wskazania w trzech kolejnych i uwzględnionych odwołaniach na zaniedbania organu i pominięcie niektórych dowodów, po raz czwarty postąpił w ten sam sposób. Organ nie był na miejscu zamierzonej inwestycji, nie stwierdził stanu faktycznego, nie dokonał samodzielnego obliczenia wysokości przesłaniania, nie przeprowadził analizy przesłaniania i zacieniania, nie przeprowadził wizji lokalnej w celu zweryfikowania możliwości utworzenia miejsca postojowego wg wskazań inwestorów, nie przeprowadził analizy w zakresie niezbędnej liczby miejsc postojowych, nie ustalił, czy na sąsiedniej działce gminy są już zlokalizowane przyłącza do planowanego budynku i czy spełniają one wymagania, nie przeprowadził analizy spełniania przez projekt wymagań przewidzianych dla osób niepełnosprawnych, przyjął "za dobrą monetę" wyjaśnienia składane przez inwestorów nie weryfikując ich, zaaprobował deklaratywny charakter wielu rozwiązań projektowych oraz opinii geotechnicznej, zaaprobował sposób urządzenia miejsca postojowego mający ewidentny charakter ominięcia prawa, przyjął zaproponowane rozwiązanie sposobu usuwania wód opadowych, mimo naruszenia miejscowego planu i nie uwzględnienia opadów śniegu. Nie udowodnił, że budowa tego budynku jest na tyle ważna i znacząca z punktu widzenia społecznego, że uprawnienia skarżącego mogą ulec ograniczeniu.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa autor skargi podniósł, że organ nie odniósł się do kwestii podnoszonych przez niego w odwołaniu, nie zbadał materiału dowodowego i nie wyjaśnił zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej argumenty można podzielić.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji takich naruszeń prawa procesowego, które skutkują koniecznością uchylenia decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.).

Podstawę orzekania w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Bezspornym jest, że wnioskiem objęta została inwestycja polegająca na budowie budynku usługowego przeznaczonego na sklep z artykułami AGD wraz

z instalacjami wewnętrznymi: wodno - kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną i gazową, na działce Nr [...] przy granicy z działkami Nr [...] oraz z ulicą Ł. w K.

Przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ustawy, ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie

o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W myśl art. 35 ust. 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz

w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi art. 35 ust. 4.

Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów zadaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie zgodności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z przepisami, o których mowa w art. 35 pkt 1- 4, przy czym jeżeli na obszarze, którego dotyczy wniosek nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ winien przeprowadzić badanie zgodności projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.

W nawiązaniu do zarzutów skargi wyjaśnić także należy, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę organ nie ma obowiązku przeprowadzać oględzin terenu, którego dotyczy wniosek, gdyż - jak już powiedziano wyżej - jego czynności sprowadzają się do oceny zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa.

Bezspornym jest, że w niniejszej sprawie dla obszaru, w granicach którego znajduje się działka inwestorów, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu zawartego w granicach ulic: Spółdzielczej, Iwo Odrowąża, Marszałka Piłsudskiego i Warszawskiej w K., uchwalony uchwałą Nr VII/61/2003 Rady Miejskiej w K. z dnia 30 czerwca 2003 r. (Dz. Urz. Województwa [...] ego Nr 199, poz. 1795). Przepis § 2 ustaleń miejscowego planu stanowi, iż celem planu jest stworzenie warunków dla poprawy stanu zagospodarowania i form użytkowania terenów oraz dla rozwoju usług ogólnomiejskich i ponadlokalnych, skoncentrowanych - wraz z zabudową mieszkaniową - w obszarze objętym planem. Objęta wnioskiem działka Nr 4963/2 położona jest w strefie oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami UA1Z-W(R), co oznacza strefę zurbanizowaną, centralną, o wysokim stopniu zachowania walorów historycznego układu przestrzennego,

z możliwością uzupełnień zabudowy i przeznaczoną dla lokalizacji funkcji usługowych nie mogących powodować jakichkolwiek zagrożeń lub uciążliwości dla otoczenia, z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej.

Stosownie do § 6 możliwości pełnej obsługi terenów i budynków obszaru objętego planem w zakresie infrastruktury technicznej zapewniać będą istniejące

i rozbudowywane sieci miejskich systemów komunikacji i uzbrojenia terenu. Dla całego obszaru objętego planem ustala się:

- obowiązek zaspokojenia wszystkich potrzeb parkingowych i garażowych – związanych z nowymi inwestycjami w obszarach zorganizowanej działalności inwestycyjnej – w obrębie całych terenów stref obejmowanych tymi działaniami (pkt 4),

- obowiązek zaspokojenia wszystkich potrzeb parkingowych i garażowych – związanych z nowymi przedsięwzięciami inwestycyjnymi w pozostałych strefach obszaru objętego planem – w obrębie terenów nieruchomości obejmowanych tymi inwestycjami (pkt 5).

Zasięg obszarów zorganizowanej działalności inwestycyjnej, obejmujący m.in. strefę UA1Z – W(R) przedstawiony został na rysunku planu, stosownie do treści § 10 ust. 1.

Uregulowanie zawarte w zacytowanym przepisie oznacza, że w przypadku nowych inwestycji, dla których pozwolenie na budowę udzielane jest pod rządami planu i na obszarze nim objętym, sposób realizacji przewidzianego w § 6 pkt 4 i 5 obowiązku w zakresie urządzenia miejsc parkingowych zaspokajających wszystkie potrzeby związane ze wzniesieniem nowoprojektowanego obiektu, uzależniony jest od miejsca jego położenia. Jeżeli nowa inwestycja projektowana jest w obszarach zorganizowanej działalności inwestycyjnej, obowiązek zapewnienia stosownej ilości miejsc parkingowych nie musi być zrealizowany na terenie nieruchomości, na której przewiduje się obiekt, lecz w obrębie całych terenów stref obejmowanych tymi działaniami. Inaczej jednak plan miejscowy ten sam obowiązek reguluje w przypadku inwestycji wznoszonych poza obszarem zorganizowanej działalności inwestycyjnej;

w takim przypadku, to inwestor zobowiązany jest zapewnić na terenie nieruchomości obejmującej daną inwestycję wszystkie potrzeby parkingowe z nią związane.

Ten ostatni zapis, zawarty w § 6 pkt 5 planu, dotyczy budynku objętego wnioskiem i złożonym projektem budowlanym, gdyż jak wynika z rysunku planu, jest on położony poza obszarem zorganizowanej działalności inwestycyjnej.

Stosownie zaś do treści § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zmianami), zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych

w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Treść zacytowanego przepisu nawiązuje do ustaleń określonych w decyzji

o warunkach zabudowy, jednak oczywistym jest, że w sytuacji, gdy jej uzyskanie nie jest wymagane z uwagi na obowiązywanie na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to plan – jako konstytucyjne źródło prawa – określa w pierwszym rzędzie kwestie związane z zapewnieniem niezbędnej ilości miejsc postojowych, o ile takie uregulowania zawiera. Wprawdzie przytoczony już wyżej przepis § 6 pkt 5 planu nie precyzuje ilości miejsc postojowych dla nowo realizowanych inwestycji, jednak jego treść wskazuje wyraźnie na to, że projekt budowlany winien przewidywać taką liczbę miejsc postojowych (parkingowych), która zaspokaja wszystkie potrzeby z tym związane. Wyjaśnienie ilości ustalonych przez projektanta miejsc parkingowych winna zostać uzasadniona w sposób umożliwiający organowi administracji architektoniczno-budowlanej ocenę zgodności projektu w tym zakresie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z projektu budowlanego złożonego w niniejszej sprawie (str. 16-17), dla przedmiotowej inwestycji przewidzianej jako sklep z artykułami AGD (na parterze) oraz biuro (na piętrze), projektant zaprojektował jedno miejsce postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również osób niepełnosprawnych. Miejsce to, usytuowane w garażu ma być dostępne dla klientów w godzinach otwarcia budynku, w pozostałym czasie zostanie zabezpieczone i zamknięte. Z uwagi na małe gabaryty obiektu oraz niewielką powierzchnię sprzedaży (wynoszącą 52,54 m2) przyjęto, że jedno miejsce postojowe w pełni zaspokoi potrzeby projektowanego budynku.

Takie uzasadnienie proponowanej ilości miejsc parkingowych nie można jednak uznać za wystarczające i umożliwiające przeprowadzenie oceny, o jakiej mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z logicznego punktu widzenia, jeżeli umieszczone w garażu miejsce postojowe służyć ma użytkownikom stałym, do których należy zaliczyć właścicieli sklepu, ew. osoby przez nich zatrudnione, to oczywistym jest, że nie będzie mogło być udostępnione klientom. Ponadto projektant założył, że jedno miejsce postojowe urządza się zarówno dla samochodów osób niepełnosprawnych jak i wszystkich innych osób, co samo w sobie wyklucza przyjęcie, że będą mogły z niego korzystać kiedykolwiek osoby nie uprawnione do parkowania pojazdu w miejscu przeznaczonym dla osób niepełnosprawnych (przy założeniu, że będzie to miejsce przeznaczone wyłącznie dla osób niepełnosprawnych, czego jednak projekt nie wyjaśnia).

Takie uzasadnienie zaproponowanego jednego miejsca parkingowego, jakie znalazło się w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym pozostaje

w sprzeczności z przewidzianym w § 6 pkt 5 planu obowiązkiem zapewnienia wszystkich potrzeb parkingowych i garażowych na terenie objętym inwestycją i co za tym idzie nie powinno znaleźć akceptacji organu administracji architektoniczno-budowlanej. Wprawdzie w zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do tego problemu, jednak stanowisko aprobujące urządzenie jednego miejsca parkingowego znalazło się w uzasadnieniach dwóch poprzednich decyzji kasacyjnych Wojewody [...] ego z dnia 15 listopada 2012r. oraz 3 lipca 2013r. Tym samym, naruszył organ przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy poprzez zaniechanie nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości projektu w zakresie braku należytego umotywowania przewidzianego w projekcie jednego miejsca parkingowego, które nie odpowiada – przy założeniu poczynionym przez projektanta – zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

w zakresie obowiązku zapewnienia wszystkich potrzeb parkingowych na terenie nieruchomości objętej projektowaną inwestycją.

Kolejnym powodem, dla którego koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji był brak odniesienia się organu do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia § 28 rozporządzenia, zgodnie z którym działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej (ust. 1). W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (ust. 2).

Stosownie natomiast do § 126 ust. 1 i 2 rozporządzenia (którego naruszenie także stanowi jeden z zarzutów skargi), dachy i tarasy, a także zagłębienia przy ścianach zewnętrznych budynku powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji ogólnospławnej, a w przypadku braku takiej możliwości - zgodnie z § 28 ust. 2. Przewody odprowadzające wody opadowe przez wnętrze budynku w przypadku przyłączenia budynku do sieci kanalizacji ogólnospławnej należy łączyć z instalacją kanalizacyjną poza budynkiem.

Uzasadniając ten zarzut skarżący zarówno skardze jak i w odwołaniu podnosił, że przedstawiony opis graficzny sposobu odprowadzenia kanalizacji deszczowej do istniejących w ulicy Łaziennej przyłączy jest niezgodny ze stanem faktycznym, gdyż przyłącza te są widoczne na chodniku w postaci wystających rur żeliwnych, do których podłącza się rury spustowe. W ocenie skarżącego, projekt nie określa w jaki sposób wody opadowe będą odprowadzane do tych przyłączy, a bez ich przebudowy nie ma możliwości włączenia do nich rur spustowych w sposób wskazany

w projekcie.

Wprawdzie sprawdzenie zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało przez ustawodawcę ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki lub terenu (art. 35 ust. 1 pkt 2), jednak nie można wykluczyć sytuacji, że organ pod tym względem będzie mógł sprawdzić również drugą część projektu budowlanego, tj. projekt architektoniczno-budowlany. Może to dotyczyć oceny zgodności rozwiązań projektowych z przepisami techniczno-budowlanymi i wymogami, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając:

1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących:

a) bezpieczeństwa konstrukcji,

b) bezpieczeństwa pożarowego,

c) bezpieczeństwa użytkowania,

d) odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska,

e) ochrony przed hałasem i drganiami,

f) odpowiedniej charakterystyki energetycznej budynku oraz racjonalizacji użytkowania energii;

2) warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności

w zakresie:

a) zaopatrzenia w wodę i energię elektryczną oraz, odpowiednio do potrzeb,

w energię cieplną i paliwa, przy założeniu efektywnego wykorzystania tych czynników,

b) usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów;

2a) możliwość dostępu do usług telekomunikacyjnych, w szczególności

w zakresie szerokopasmowego dostępu do Internetu;

3) możliwość utrzymania właściwego stanu technicznego;

4) niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej

i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich;

5) warunki bezpieczeństwa i higieny pracy;

6) ochronę ludności, zgodnie z wymaganiami obrony cywilnej;

7) ochronę obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów objętych ochroną konserwatorską;

8) odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej;

9) poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej;

10) warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie budowy.

Ponadto uprawnienie do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, wynika również

z przepisu art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c. Zgodnie z jego treścią do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej należy nadzór

i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z normami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej.

Mając na uwadze treść art. 5 ust. 1 pkt 2b ustawy, organ odwoławczy winien był odnieść się merytorycznie do zarzutu skarżącego zawartego w odwołaniu, kwestionującego prawidłowość projektu w zakresie sposobu odprowadzania

z projektowanego budynku wód opadowych. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazło się jedynie stwierdzenie, że "przyłącza nie są objęte decyzją Starosty K. z 01.07.2014r."

Istotnie, ze znajdującego się w projekcie pisma WA4M/00433276/4 sp. z o.o. (str. 118) wynika, że na ulicy Ł. do działki nr WA4M/00433276/4 zostały w roku 2012 wybudowane przyłącza, w tym na odprowadzanie wód deszczowych. W projekcie (część sanitarna – str. 89) znalazł się opis instalacji deszczowej wewnętrznej oraz jej połączenia z istniejącymi przyłączami znajdującymi się w ulicy Ł. Woda opadowa z dachu budynku ma być odprowadzana poprzez rury spustowe zlokalizowane wewnątrz budynku na poddaszu nieużytkowym, a następnie wbudowane w warstwę styropianu do kanalizacji deszczowej. Na rysunku S-16 przedstawiono, że połączenie rur spustowych

z istniejącą kanalizacją deszczową ma nastąpić pod powierzchnią istniejącego chodnika, co – wedle zarzutu zawartego w odwołaniu i powtórzonego w skardze – nie jest możliwe z uwagi na to, że przyłącza w ulicy Ł. wyprowadzone są ponad powierzchnię chodnika.

Brak ustosunkowania się organu do tego zarzutu uniemożliwia Sądowi jakąkolwiek weryfikację jego zasadności i stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa,

mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Takiego samego uchybienia dopuścił się organ odwoławczy poprzez nie odniesienie się do znajdujących się w odwołaniu zarzutów:

- naruszenia § 106 w zw. z § 291 rozporządzenia, dotyczących obowiązku zapewnienia wymaganej izolacji akustycznej oraz szczelności garażu uniemożliwiającej przenikanie spalin lub oparów paliwa do sąsiednich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, usytuowanych obok lub nad garażem,

- § 276 i 279 rozporządzenia dotyczących wymogów w zakresie ochrony przeciwpożarowej garażu oraz

- § 104 ust. 4 rozporządzenia określającego warunki, jakim powinny odpowiadać stanowiska postojowe w garażu, przeznaczone dla samochodów,

z których korzystają osoby niepełnosprawne (w najwęższym miejscu cały garaż ma szerokość 3,6 m).

To prawda, że odpowiedzialność za przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania technologiczne przyjmuje przede wszystkim autor tego projektu, jednak – jak podkreślono już wyżej – nie zwalnia to organu administracji architektoniczno-budowlanej od oceny zgodności całego projektu budowlanego z przepisami prawa, zwłaszcza gdy chodzi o wymagania, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 (w tym przypadku art. 5 ust. 1 pkt 1b, c, e oraz art. 5 ust. 1 pkt 4), których niespełnienie zarzuca jedna ze stron postępowania, zaś odniesienia do zarzucanych naruszeń brak jest

w projekcie budowlanym czy też w wyjaśnieniach projektanta.

Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku uchylając zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd wyjaśnia, co następuje:

I. Niezasadnym jest zarzut naruszenia § 13 rozporządzenia, gdyż znajdująca się w projekcie budowlanym analiza zacienienia spełnia wszystkie wymogi określone

w tym przepisie. Rysunek AZ–06 oraz wyliczenia znajdujące się w opisie technicznym tej analizy wskazują na to, że zachowane zostały normy odległościowe, o jakich mowa w § 13 ust. 1 i 4. Zgodnie z tym ostatnim przepisem odległości,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę

w zabudowie śródmiejskiej. Z możliwości przewidzianej w § 13 ust. 4 skorzystano projektując przedmiotowy obiekt, a wbrew argumentacji skargi, przepisy prawa budowlanego nie uzależniają zastosowania takiego rozwiązania od wniosku inwestora czy też zgody jaką musi uzyskać projektant.

II. Co do zarzutu naruszenia § 12 rozporządzenia przewidującego dopuszczalne odległości usytuowania projektowanego budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną, to stosownie do treści ust. 2 tego przepisu, sytuowanie budynku

w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych od strony granicy), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym przypadku, obowiązujący dla terenu śródmieścia miasta Końskie plan miejscowy, przewiduje w § 7 ust. 1 pkt b możliwość zabudowy w granicy z sąsiednią nieruchomością.

III. Nie ma racji skarżący, że inwestor nie uzyskał zgody zarządcy drogi na wyjazd

z garażu w ulicę Ł. (zarzut naruszenia § 14 rozporządzenia). W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo z dnia 12 września 2012r. wydane

z upoważnienia Burmistrza Miasta K. na podstawie art. 34 ust. 3 pkt 3b ustawy, zawierające oświadczenie o możliwości połączenia działki nr [...] z drogą publiczną (gminną) tj. ulicą Ł. Stosownie zaś do powołanego wyżej przepisu, projekt budowlany powinien zawierać – stosownie do potrzeb – oświadczenie właściwego zarządcy o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie

z przepisami o drogach publicznych.

IV. Co do zarzutu naruszenia § 102 rozporządzenia, to z uzasadnienia skargi można wywieść, że – zdaniem T. K. – zaprojektowane wymiary garażu i bramy wjazdowej nie dają możliwości skorzystania z niego osobom niepełnosprawnym. Ze znajdującego w projekcie rysunku A-02 (rzut parteru) nie wynika jednak, aby wymiary i wymogi określone w § 102 zostały naruszone, zaś skarżący nie wskazuje na czym dokładnie uchybienie temu przepisowi miałoby polegać. Z części opisowej (str. 16) wynika ponadto, że garaż wyposażony został

w wentylację grawitacyjną zgodnie z § 102 pkt 4 w zw. z § 108 ust. 1 rozporządzenia.

V. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie § 292 rozporządzenia, jednak w uzasadnieniu skargi brak jest nawiązania do tego zarzutu oraz jego rozwinięcia. Przepis ten dotyczy ochrony wejścia do budynku o wysokości powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych, mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, daszkiem lub podcieniem ochronnym i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy budynku o dwóch kondygnacjach nadziemnych (projektowane poddasze nieużytkowe nie stanowi kondygnacji zgodnie z treścią § 3 pkt 16 rozporządzenia).

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku oparto o przepis art. 152 p.p.s.a., zaś orzeczenie o kosztach na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składa się uiszczony wpis od skargi.

Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji będzie miał na uwadze przedstawione wyżej stanowisko prawne i wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa.