Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 541/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 149
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Krystyna Daniel Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2010 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia 12 kwietnia 2001 r., znak: [...] Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: zespół budynków biurowych wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...] przy ul. [...] w K.

Podanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną powyżej decyzją ostateczną złożył K.H. w dniu [...] grudnia 2008 r. Jako podstawę wznowienia postępowania wnioskodawca wskazał na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podniósł, iż posiadał i nadal posiada interes prawny w postępowaniu dotyczącym wydania warunków zabudowy dla inwestycji p.n. zespół budynków biurowych wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...] przy ul. [...] w K. , jako właściciel działki nr [...] obr. [...] znajdującej się w zasięgu oddziaływania powyższej inwestycji.

W ocenie wnioskodawcy postępowanie w sprawie dotyczy jego interesu prawnego, gdyż inwestycja ma negatywny wpływ na nieruchomość wnioskodawcy uniemożliwiając mu odbiór sygnału telewizji naziemnej, powodując wzrost poziomu hałasu, a także dopuszczenie zwiększonego ruchu samochodowego w pobliżu jego domu. Wnioskodawca podniósł, że ze względu na parkowanie samochodów przez pracowników biurowca m.in. przy wjeździe na jego posesję, nie może on swobodnie korzystać z własnej nieruchomości.

Po rozpatrzeniu powyższego podania Prezydent Miasta wydał decyzję nr [...] z dnia 3 lutego 2009 r. odmawiającą wznowienia postępowania.

Wskutek złożonego przez K.H. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzją z dnia 19 maja 2009 r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu decyzji w szczególności wskazano na brak wydania przez organ l instancji postanowienia o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do zbadania przesłanek wznowienia. Tymczasem, w ocenie Kolegium, organ l instancji dokonał w zaskarżonej decyzji o odmowie wznowienia postępowania, merytorycznej oceny podanej we wniosku przyczyny wznowienia.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia 5 sierpnia 2009 r., Nr [...] , znak: [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydent Miasta z dnia 12 kwietnia 2001 r. znak: [...] .

W uzasadnieniu organ podał, iż ustalono, że zakres oddziaływania inwestycji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania jest tego rodzaju, iż uzasadnia przyjęcie braku przymiotu strony K.H. w rozumieniu art. 28 k.p.a. Powołano się na zakres wniosku o ustalenie warunków zabudowy, charakter inwestycji oraz to, iż teren objęty zakresem inwestycji nie przylegał do działki nr [...] obr. [...] stanowiącej współwłasność K.H. , które to okoliczności zdaniem organu l instancji przemawiają za przyjęciem, iż wnioskodawcy nie przysługiwał w tym postępowaniu przymiot strony.

Dodatkowo wskazano, że zamierzenie objęte decyzją ustalającą warunki zabudowy z dnia 12 kwietnia 2001 r. nie należało do przedsięwzięć szkodliwie oddziałujących na środowisko, co zdaniem organu potwierdza, że planowana inwestycja nie oddziaływała negatywnie na nieruchomość wnioskodawcy.

Niezależnie jednak od powyższego, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ l instancji obszernie przedstawił stanowisko na okoliczność zasadności - w tym przypadku - odmowy wznowienia postępowania decyzją wydaną w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. - a zatem bez wcześniejszego wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Wyjaśniając zasadność takiego rozwiązania organ l instancji przywołał liczne orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W szczególności wywiedziono, że ustalenie, czy podanie o wznowienie postępowania pochodzi od strony, wymagane jest jeszcze przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, jako etap wcześniejszy, poprzedzający wznowienie. Rozróżniono kwestię badania tego, czy podmiot żądający wznowienia był lub powinien być stroną, od badania przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. rozstrzygnięcia, czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jak wyjaśniono dalej, badanie przesłanki wznowienia - czyli rozstrzygnięcie co do winy bądź jej braku -dopuszczalne jest w postępowaniu wszczętym na wniosek strony i po wydaniu postanowienia o wznowieniu. Natomiast badanie, czy wnioskodawcy winien przysługiwać przymiot strony, nie jest merytorycznym rozpoznaniem wniosku o wznowienie, lecz wyłącznie badaniem podmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania.

W konsekwencji organ l instancji stwierdził, iż wobec ustalenia, że wnioskodawca K.H. nie jest stroną w sprawie, nie badano, czy zrealizowana została przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. czy strona z własnej winy, lub bez własnej winy, nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji objętej wnioskiem o wznowienie.

Odwołanie od opisanej wyżej decyzji złożył w ustawowym terminie K.H. , reprezentowany przez pełnomocnika T.S. , podnosząc, iż organ l instancji zignorował wskazania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zawarte w decyzji z dnia 19 maja 2009 r., znak: [...] .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 9 lutego 2010 r., znak: [...] , wydaną na podstawie art. 28, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 149 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia 5 sierpnia 2008 r. odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji p.n. zespół budynków biurowych wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...] przy ul. [...] w K. .

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przychyliło się do poglądu organu i instancji prezentowanego w kwestionowanej decyzji. Podkreślono, iż nie budzi wątpliwości, że co do zasady rozważanie przesłanek wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a. poprzedzane jest wydaniem przez organ właściwy postanowienia o wznowienia postępowania. Postanowienie to bowiem, jak to zaznaczyło Kolegium w swojej wcześniejszej decyzji, "otwiera drogę" do analizy przesłanek wznowieniowych i wydania stosownej decyzji. Kolegium zwróciło uwagę, iż czym innym jest badanie podmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania, zaś czym innym badanie przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Kolegium wskazało, iż stwierdzenie przez właściwy do wznowienia postępowania organ, że wnioskującemu podmiotowi nie przysługuje status strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną winno skutkować wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a..

W przedmiotowej sprawie Kolegium podzieliło stanowisko organu l instancji, że zakres oddziaływania inwestycji pn. zespół budynków biurowych wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...] przy ul. [...] w K." objętej decyzją z dnia 12 kwietnia 2001 r., nie uzasadnia po stronie K.H. wystąpienia interesu prawnego, ocenianego na etapie ustalania warunków zabudowy.

Kolegium wyjaśniło, że katalog stron wznowionego postępowania nie musi być tożsamy z katalogiem stron postępowania zakończonego ostateczną decyzją którego wznowienie jest przedmiotem wniosku. Stąd też - niezależnie od okoliczności podanych przez wnioskodawcę - konieczne jest przeprowadzenie przez organy administracji własnej analizy dotyczącej istnienia, lub braku istnienia, interesu prawnego wnioskodawcy na gruncie przedmiotowej sprawy.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium wykazywało brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy, a w konsekwencji brak możliwości uznania go za stronę postępowania, popierając swoje stanowisko orzecznictwem sadów administracyjnych.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 lutego 2010 r., znak: [...] złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie K.H. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej.

W skardze podniesiono w szczególności kwestię posiadania przez skarżącego statusu strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy zakończonym decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 12 kwietnia 2001 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Skarżący wskazał - powołując się na orzecznictwo sądowe - że w decyzji o warunkach zabudowy określa się m. in. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, do których należy zaliczyć właścicieli nieruchomości graniczących bezpośrednio z inwestycją oraz właścicieli nieruchomości znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania. W kontekście powyższego skarżący stwierdził, iż - jako właściciel nieruchomości znajdującej się w zasięgu oddziaływania inwestycji, w odległości 38 metrów od działek, dla których ustalono warunki zabudowy - posiadał i posiada interes prawny w sprawie, stąd też winien być uznany za stronę postępowania zakończonego w/w decyzją. Podkreślono, że nieruchomość skarżącego znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta z dnia 12 kwietnia 2001 r., gdyż dopuszczona możliwość zabudowy ma negatywny wpływ na tę nieruchomość poprzez uniemożliwienie odbioru sygnału telewizji naziemnej, wzrost poziomu hałasu, a także spowodowanie nadmiernego ruchu samochodowego w pobliżu domu. Skarżący podniósł, że ze względu na parkowanie samochodów przez pracowników biurowca m.in. przy wjeździe na jego posesję, nie może on swobodnie korzystać z własnej nieruchomości.

Strona skarżąca zarzuciła brak przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego, które winno jednoznacznie wykazać, czy przedmiotowa inwestycja oddziałuje na nieruchomość skarżącego, nie zaś ograniczać się do oceny sprawy wyłącznie na podstawie akt sprawy i pod kątem usytuowania nieruchomości skarżącego wobec terenu inwestycji oraz oceny tej inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko.

Ponadto w skardze zarzucono, iż organ nieprawidłowo przyjął, że okoliczności wskazane przez skarżącego nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ale w postępowaniu prowadzonym w oparciu m. in. o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska oraz ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji, nie widząc podstaw do jego zmiany w świetle argumentów przytoczonych w skardze.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 46, póz. 543 z późn. zm) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

W świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

W pierwszej kolejności odpowiedzieć należy na pytanie, czy w przypadku wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną przez osobę, która nie ma przymiotu strony we wznowionym postępowaniu należy wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania, czy też w drodze postanowienia wznowić postępowanie i dopiero wtedy badać, czy wnioskodawcy służy przymiot strony tego wznowionego postępowania.

Zgodnie z treścią art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony. Jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie, z podaniem o wznowienie postępowania może wystąpić tylko strona, tj. osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a., uzasadniającego jej udział (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2002 r, l SA 334/99, LEX nr 54133). Nie każdy zatem wnioskodawca może być traktowany jako podmiot, który jest zdolny spowodować wznowienie postępowania administracyjnego. Z chwilą złożenia wniosku o wznowienia postępowania administracyjnego rozpoczyna się wstępne postępowanie "w sprawie wznowienia" kończące się bądź to postanowieniem o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, bądź to decyzją o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. We wstępnym postępowaniu "w sprawie wznowienia" należy zatem zbadać - zgodnie z ogólnymi regułami określonymi w k.p.a. - czy podanie pochodzi od podmiotu, którego interesu prawnego dotyczyć będzie wznowienie postępowania w sprawie administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Na organie administracji ciąży zatem w pierwszej kolejności obowiązek ustalenia, czy podanie złożone zostało przez stronę postępowania. Chodzi przy tym o postępowanie, które ma być wznowione, a nie postępowanie, którego wadliwość wnioskodawca zarzuca. Z tego względu w wstępnym postępowaniu "w sprawie wznowienia" nie są i nie mogą być badane podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a.

W sytuacji stwierdzenia, że podmiot składający wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną ma status strony tego postępowania (postępowania wznowionego), właściwy organ administracji obowiązany jest do podjęcia postępowania o wznowieniu postępowania w sprawie na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Z kolei stwierdzenie, że podmiotowi składającemu wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nie służy przymiot strony tego postępowania obliguje właściwy organ administracji do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 12 października 1998 r., IV SAB 77/98, LEX nr 43765, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2002 r., V SA 2483/01, LEX nr 109264, wyrok NSA z dnia 18 maja 2000 r, l SA 1232/99, LEX nr 54524, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2005 r., VI Sa/Wa 291/04, LEX nr 165013, Komentarz do art. 149 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II). W przypadku jednak, gdy w wyniku wadliwych ustaleń organ wszczął postępowanie (wydając postanowienie o wznowieniu postępowania), na skutek wniosku osoby niebędącej stroną postępowania, zobowiązany jest zakończyć je decyzją o umorzeniu postępowania. Brak żądania legitymowanego podmiotu przesądza bowiem o jego bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Jak podkreśla M. J. wchodzą tu w grę przesłanki umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji - taka sytuacja zachodzi, gdy na przykład organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia mimo braku dopuszczalności. Nie dotyczy to więc braku przesłanek wznowienia, ich niestwierdzenia, gdyż wtedy wydaje się decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, lecz braku samej dopuszczalności wznowienia (Komentarz do art. 151 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II., wyrok NSA z dnia 25 maja 1983 r., SAM/r 185/83, ONSA 1983, nr 1, póz. 37). Brak przesłanek wznowieniowych powoduje zatem, iż organ nie podejmie postanowienia o wznowieniu, gdyby jednak wznowił postępowanie, winien wydać w takiej sytuacji decyzję o jego umorzeniu (zob. E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka: Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego, ST z 2006 r, nr 7-8, s. 116, Komentarz do art. 149 kodeksu postępowania administracyjnego'(Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.).

Warto podkreślić, że w odróżnieniu od głównego postępowania administracyjnego, gdzie ustawodawca nie przewidział sformalizowanego sposobu wszczęcia postępowania w drodze aktu administracyjnego, a tym samym nie przewidział możliwości niewszczęcia postępowania w sytuacji podania osoby domagającej się przeprowadzenia postępowania administracyjnego, postępowanie w trybie nadzwyczajnym, tj. postępowanie wznowione może toczyć się dopiero od jego formalnego rozpoczęcia w drodze postanowienia o wznowieniu. Skoro jednocześnie ustawodawca wskazuje na sformalizowany sposób odmowy wznowienia postępowania, należy przyjąć, że odmowę tę będą uzasadniały również kwestie podmiotowe takie jak stwierdzenie przez organ, że podmiotowi składającemu wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nie służy przymiot strony tego postępowania. Ze względu na to, że odmowa wznowienia następuje w drodze decyzji administracyjnej, podmiot któremu odmówiono statusu strony może bronić swojego stanowiska składając odwołanie do organu wyższej instancji, a następnie skargę do sądu administracyjnego i skargę kasacyjna do NSA.

Stanowisko kwestionujące zasadność badania, czy podanie pochodzi od strony jeszcze przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania może prowadzić do sytuacji obligującej organ administracji do wszczynania postępowania, które jest w jego ocenie bezprzedmiotowe po to tylko, aby je następnie umorzyć. Praktyka taka jest w ocenie sądu nieprawidłowa, gdy się zważy, że organ dysponuje formalnymi możliwościami (zapewniającymi dwuinstancyjność postępowania administracyjnego i prawo do sądu) wszczęcia bądź odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. wznowienia lub odmowy wznowienia wcześniejszego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.

Na gruncie przedmiotowej sprawy decyzja o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 12 kwietnia 2001 r., Nr [...] , znak: [...] jest zasadna z tego względu, że wznowione postępowanie nie dotyczyłoby interesu prawnego wnioskodawcy. Tylko w sytuacji stwierdzenia, że wznowienie postępowania w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji objętej powyższą decyzją dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy uzasadniałoby wydanie postanowienia o wznowieniu.

Organy obydwu instancji zbadały w należyty sposób legitymację procesową K. H. w żądaniu wznowienia postępowania. Materiał zgromadzony w aktach sprawy jest dla tej oceny wystarczający, dlatego nie można podzielić stanowiska skarżącego w zakresie wskazującym na braki postępowania dowodowego. Jak wyżej już sygnalizowano stroną we wznowionym postępowaniu może być osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz legitymuje się interesem prawnym lub obowiązkiem w rozumieniu art. 28 k.p.a., tj. interesem prawnym lub obowiązkiem, którego dotyczy postępowanie. Katalog stron wznowionego postępowania nie musi być zatem tożsamy z katalogiem stron postępowania, zakończonego ostateczną decyzją, którego wznowienie jest przedmiotem wniosku.

K.H. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta z dnia 12 kwietnia 2001 r., Nr [...] z dnia 12 kwietnia 2001 r., znak: [...] . Zbadanie, czy brak jego udziału w tym postępowaniu stanowił wadę postępowania podlegałoby badaniu w toku wznowionego postępowania, gdyby wznowienie to było dopuszczalne z wniosku K. H., tj. w sytuacji gdyby jego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło wznowione postępowanie.

Mając na uwadze, że wniosek K.H., dotyczył wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz uwzględniając treść art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek oraz w konsekwencji przyjmując, że każdemu przysługuje prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, przy założeniu, że interes prawny jest kategorią znajdującą uzasadnienie w normach prawa materialnego, należy stwierdzić, związek pomiędzy interesem prawnym skarżącego będącego współwłaścicielem działki nr [...] obr. [...] a wznowieniem postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: zespół budynków biurowych wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...] przy ul. [...] w K. , nie uzasadniał uznania skarżącego za stronę tego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego.

Związek pomiędzy interesem prawnym a postępowaniem administracyjnym pozwalającym na przyjęcie, że interesu tego dotyczy postępowanie musi być bezpośredni, konkretny i realny. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się właśnie taki charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną innego podmiotu. Pośredni związek pomiędzy sytuacją prawną właściciela nieruchomości a postępowaniem dotyczącym warunków zabudowy i zagospodarowania innej nieruchomości pozwala co najwyżej rozpatrywać interes skarżącego w kontekście interesu faktycznego, który jednak nie uzasadnia uznania skarżącego za stronę postępowania administracyjnego. W tym kontekście na gruncie niniejszej sprawy organy zasadnie przyjęły, że K.H. nie miał legitymacji, aby doprowadzić do wznowienia postępowania zakończonego z dnia 12 kwietnia 2001 r., znak: [...] . Ustaleniom organów nie można zarzucić dowolności i niezgodności z prawem, gdy weźmie się pod uwagę rodzaj sprawy administracyjnej, jaką jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zakres i charakter inwestycji objętej decyzją z 2001 r., tj. zespół budynków biurowych wraz z infrastrukturą techniczną oraz jej lokalizację na działkach nie przylegających do działki skarżącego. Ze względu na rodzaj sprawy administracyjnej zasadnie nie wywodzono legitymacji procesowej skarżącego w oparciu o przepisy dotyczące ochrony środowiska oraz regulujące proces budowlany, gdyż przepisy te dotyczą odrębnych postępowań administracyjnych, w których zapewnia się odrębną ochronę praw stron tych postępowań. Ponadto, oddziaływanie "budynków biurowych wraz z infrastrukturą techniczną" na działki sąsiednie nie ma z istoty rzeczy charakteru, który uzasadniałby traktowanie jako strony postępowania właścicieli nieruchomości nie znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. Inwestycja ta bowiem bezpośrednio nie oddziałuje - poprzez np. różnego rodzaju immisje - na nieruchomości znajdujące się w dalszym sąsiedztwie. Oddziaływanie to może mieć co najwyżej charakter pośredni, gdy się dodatkowo zważy, że mamy do czynienia z inwestycją zrealizowaną w warunkach zabudowy wielkomiejskiej, gdzie takie okoliczności, które podnosi skarżący, jak zwiększony ruch samochodów i ich parkowanie na ulicach i chodnikach nie są wynikiem realizacji jedne[ inwestycji. Organy słusznie nie dopatrzyły się bezpośredniości związku pomiędzy sytuacją skarżącego a faktem zrealizowania przedmiotowej inwestycji. Bezpośredniości tego związku nie wykazał też sam wnioskodawca. Argumenty, które podnosił we wniosku o wznowienie postępowania, a następnie w skardze do sądu administracyjnego nie wykazują, że to właśnie przedmiotowa inwestycja uniemożliwia odbiór sygnału telewizji naziemnej, powoduje wzrost poziomu hałasu, nadmierny ruch samochodowy i parkowanie pojazdów w pobliżu domu skarżącego. Okoliczności podnoszone przez skarżącego stanowią w istocie opis realiów wielkomiejskich i jedynie w subiektywnym przekonaniu skarżącego pozostają w bezpośrednim związku z przedmiotową inwestycją. Przekonanie to jednak nie znajduje poparcia w obowiązującym porządku prawnym, dlatego zasadnie organy przyjęły, że nie może ono stanowić podstawy dla uznania legitymacji procesowej K.H. do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 12 kwietnia 2001 r, znak: [...] . Jak podkreśla sam skarżący, jego nieruchomość znajduje się w odległości 38 metrów od działek, dla których ustalono warunki zabudowy, co tym bardziej - w kontekście argumentacji skargi - nie pozawala na przyjęcie, iż wskazywane uciążliwości stanowią bezpośredni skutek zrealizowania przedmiotowej inwestycji. W ocenie sądu organy w przedmiotowej sprawie oceniając kwestie związku wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z interesem prawnym skarżącego będącego współwłaścicielem nieruchomości położonej w dalszym sąsiedztwie w stosunku do terenu inwestycji zasadnie wzięły pod uwagę charakter zamierzenia inwestycyjnego będącego przedmiotem sprawy, obszar działki stanowiącej teren inwestycji, oraz odległości pomiędzy terenem inwestycji a nieruchomościami znajdującymi się w sąsiedztwie. Na gruncie przedmiotowej sprawy organy administracji dokonały analizy legitymacji procesowej skarżącego z tego punktu widzenia i na jej podstawie zasadnie stwierdziły, że nie miał on legitymacji do tego, aby doprowadzić do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 12 kwietnia 2001 r., znak: [...] .

Zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z prawem. Z tych przyczyn skarga podlegała oddaleniu zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.