Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 83/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski /spr./ po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność [...] Spółki [...] Sp. z.o.o z siedzibą w [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia 23 czerwca M. P. (dalej: skarżący) reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność [...] Spółki [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: spółka) w postępowaniu dotyczącym wniosku o udzielenie informacji publicznej. Skarżący zarzucił spółce:

naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej: u.d.i.p.), polegające na nierozpoznaniu w terminie sprawy z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej,

naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. polegające na niewydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, mimo braku pozytywnego rozpatrzenia wniosku.

Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, na podstawie:

art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej:p.p.s.a.) wniósł o:

- zobowiązanie spółki do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 2 kwietnia 2015 r. w terminie 14 dni licząc od dnia wydania wyroku w sprawie,

- stwierdzenie, iż przewlekłe prowadzenie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

art. 149 § 2 p.p.s.a. wniósł o wymierzenie spółce grzywny w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a.,

art. 200 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania z uwzględnieniem opłaty od skargi oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pismem z dnia 2 kwietnia 2015 roku wniósł o udostępnienie przez spółkę informacji publicznej dot. nieruchomości położonej w [...]. We wskazanym piśmie skarżący zażądał udostępnienia informacji publicznej obejmującej: wskazanie czy sieć gazowa, zlokalizowana na nieruchomości stanowi własność spółki, a w przypadku odpowiedzi negatywnej, o wskazanie czy spółce przysługuje jakikolwiek inny tytuł prawny do tej sieci gazowej, wskazanie kiedy i na jakiej podstawie spółka (względnie jej poprzednicy prawni) nabyła własność lub inny tytuł prawny do sieci gazowej zlokalizowanej na nieruchomościach skarżącego, wskazanie kiedy i na jakiej podstawie została wybudowana sieć gazowa zlokalizowana na nieruchomościach oraz przedstawienie wszelkich decyzji administracyjnych dotyczących lokalizacji, budowy, oddania do użytkowania lub późniejszej przebudowy tych sieci, wskazanie czy spółka posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości skarżącego, polegającego na eksploatacji zlokalizowanej na tej nieruchomości sieci gazowej, wskazanie kiedy i w jaki sposób spółka nabyła tytuł prawny do korzystania z nieruchomości skarżącego, polegającego na eksploatacji zlokalizowanej na tej nieruchomości sieci gazowej, wskazanie kiedy i w jaki sposób ewentualni poprzednicy prawni (począwszy od dnia powstania sieci) spółki nabyli tytuł prawny do korzystania z nieruchomości skarżącego, polegającego na eksploatacji zlokalizowanej na tej nieruchomości sieci gazowej, wskazanie parametrów sieci gazowej zlokalizowanej na nieruchomości skarżącego, poprzez określenie ich nr ewidencyjnych, długości, wskazanie jakie działania podejmuje spółka celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania sieci zlokalizowanych na nieruchomościach skarżącego, wskazanie z jakiej części nieruchomości skarżącego korzysta spółka celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania z sieci, wskazanie jakie ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości skarżącego wiążą się z istnieniem na nich sieci gazowej, w tym w szczególności: wskazanie w jakiej minimalnej odległości od sieci gazowej możliwa jest swobodna zabudowa, składowanie maszyn i urządzeń lub sadzenie drzew, wskazanie w jakiej minimalnej odległości od sieci gazowej możliwe jest prowadzenie prac budowlanych z wykorzystaniem służących do tego maszyn i urządzeń, przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.

Przedmiotowy wniosek został doręczony do siedziby spółki w dniu [...] kwietnia 2015 r. Wniosek do dnia złożenia skargi nie został rozpoznany.

Skarżący podkreślił, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a) stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, i zatem k.p.a. nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie u.d.i.p., a w szczególności do czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Zgodnie z utrwalona linią orzeczniczą, dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej nie jest wymagane uprzednie wezwanie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej do usunięcia naruszenia prawa.

Art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje na konieczność niezwłocznego udostępnienia informacji publicznej na wniosek, zakreślając jednocześnie maksymalny termin na jego rozpatrzenie - 14 dni licząc od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., w przypadku gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Zgodnie z art. 16 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej lub umorzenie postępowania następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten stosuje się odpowiednio do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji, które nie są organami władzy publicznej (art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). Z treści przytoczonych przepisów wynika jasno, że podmiot, do którego złożony został wniosek o udostępnienie informacji publicznej, powinien udostępnić żądaną informację we właściwym terminie (art. 13 u.d.i.p.), a w przypadku stwierdzenia, braku podstaw do jej udostępnienia - wydać decyzję o odmowie udstępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) bądź o umorzeniu postępowania (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Żaden przepis u.d.i.p. nie przewiduje natomiast możliwości pozostawienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania. Takie działanie podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej nosi – w ocenie skarżącego – znamiona rażącego naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę spółka wskazała, że do wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 2 kwietnia 2015 r. nie została dołączona mapa geodezyjna z zaznaczoną działką, której miała dotyczyć informacja. W związku z tym, że na mapie inwentaryzacji powykonawczej gazociągu nie występuje działka 826/5 oraz w dostęnym portalu geodezyjnym brak jest działki o takim oznaczeniu, nie było możliwe ustalenie jakiego terenu dotyczy wniosek. Spółka zwróciła się więc pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r. do pełnomocnika skarżącego o dostarczenie mapy zasadniczej obejmującej swoim zakresem przedmiotową działkę. Pismo to pozostało bez odpowiedzi. Natomiast pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do spółki z wezwaniem do umownego ustanowienia służebności przesyłu obciążającej nieruchomość skarżącego. Do wniosku tego dołączona została kopia mapy zasadniczej nieruchomości, jednak wniosek ten w żaden sposób nie nawiązywał do wcześniej złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej i nie stanowił odpowiedzi na wezwanie spółki. Ponieważ zagadnienia związane z dokumentacją gazociągów, której dotyczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej są rozpatrywane w spółce przez inny dział i inne służby niż wnioski dotyczące ustanowienia służebności przesyłu dopiero przypadkowe skojarzenie tych spraw umozliwiło spółce udostepnienie informacji publicznej skarżącemu, co nastapiło pismem z dnia 6 lipca 2015 r. W takiej sytuacji spółka uznała skargę za bezprzedmiotową, podnosząc, że brak udostępnienia informacji nie wynikał z jej winy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do generalnej reguły z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Przedmiotem skargi jest bezczynność oddziału spółki w zakresie udostępnienia skarżącemu określonych informacji dotyczących sieci gazowej na nieruchomości skarżącego. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że żądane dane są informacją publiczną oraz że oddział spółki jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia takiej informacji (nie było to w sprawie kwestią sporną). Podstawę rozstrzygania w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, na gruncie której każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). Informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów, zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. W świetle powyższych uwag należało zatem uznać, że informacje żądane przez skarżącego posiadały status informacji publicznej. Podmiotami obowiązanymi do udzielenia informacji publicznej na podstawie powołanej ustawy są nie tylko szeroko rozumiane "władze publiczne", ale także "inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni pogląd podziela zaakceptowany w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 851/10, CBOSA), w myśl którego zakres terminu "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu terminu "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, a zatem zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa (por. wyrok TK z 25.07.2006 r., P 24/05, OTK-A 2006/7/87). Obowiązkiem władz publicznych jest zatem zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, przy czym zadanie to jest realizowane zarówno przez organy administracji publicznej, jak i inne podmioty. Do tych ostatnich należy również zaliczyć przedsiębiorstwa energetyczne, które de facto posiadają status zbliżony do przedsiębiorstw użyteczności publicznej. Szeroki krąg uprawnień przypisanych takim przedsiębiorstwom i ich przedstawicielom, w zestawieniu z brzmieniem art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059) – w którym mowa o polityce energetycznej i bezpieczeństwie energetycznym państwa – a także rola, jaką przedsiębiorstwa te odgrywają w systemie gospodarczym kraju, muszą prowadzić do wniosku, że wykonują one zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a zatem są podmiotami obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z 2.02.2010 r., II SAB/Kr 112/09, CBOSA). Spółka jest podmiotem obowiązanym do udzielania określonych informacji publicznych. Obowiązek taki ciąży także na oddziale spółki. Takie określenie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej jest w pełni dopuszczalne, gdyż w analizowanym zakresie również oddział spółki prawa handlowego dysponuje zdolnością administracyjnoprawną i sądową. W tej mierze należy odwołać się do rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r. (I OSK 102/13, CBOSA), które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela. NSA – podkreślając, że na gruncie procedury obowiązującej przed sądami administracyjnymi zdolność sądowa regulowana jest w art. 25 p.p.s.a., a sprawy dotyczące udostępnienia informacji publicznej należą do kategorii spraw szczególnych rozstrzyganych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej – uznał, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 25 § 1 p.p.s.a. Jednostka organizacyjna, o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., nie stanowi jednostki organizacyjnej, o jakiej mowa w przepisach k.p.a. czy p.p.s.a. W rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest to każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część spółki prawa handlowego, powołaną przez spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie.

W świetle art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, co do zasady, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1), a od wnioskodawcy nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub choćby faktycznego (ust. 2). W ocenie Sądu żądana informacja nie stanowi informacji przetworzonej (por. wyroki WSA: z 31.01.2013 r., IV SAB/Po 88/12; z 11.01.2012 r., VIII SA/Wa 1072/11 - CBOSA), stąd brak podstaw do badania na mocy art. 3 ust. 1 u.d.i.p., czy w niniejszej sprawie uzyskanie wnioskowanych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Mając powyższe na względzie należy uznać, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej, a oddział spółki jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, a maksymalnie i tylko wyjątkowo, 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Wszystkie przedstawione wyżej okoliczności nie pozwalają jednak na przyjęcie, że oddział spółki pozostawał w bezczynności. O bezczynności można mówić bowiem dopiero wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia informacji podmiot nie podejmuje odpowiednich czynności w braku niezależnych od niego przeszkód (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 8.05.2012 r., sygn. akt II SAB/Op 3/12 (CBOSA).

Sąd podziela argumentację przedstawioną w odpowiedzi na skargę: brak udostępnienia informacji zaistniał na skutek okoliczności leżących po stronie skarżącego. Przesądza to, zdaniem Sądu, o niezasadności skargi.

W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialno - techniczna), bądź, w przypadku, gdy istnieją ku temu podstawy prawne, przez odmowę udostępnienia, która przybiera formę decyzji administracyjnej. W grę wchodzić może także umorzenie postępowania oraz poinformowanie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji. Brak któregokolwiek ze wskazanych działań musi prowadzić – co do zasady – do przyjęcia, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej.

Czternastodniowy termin, przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. może jednak rozpocząć bieg dopiero wówczas gdy podmiot obowiązany do udzielenia informacji dysponuje wnioskiem, który nie jest dotknięty brakami uniemożliwiającymi procedowanie. W przeciwnym wypadku (gdy braki takie występują) podmiot obowiązany nie ma możliwości wydania żądanej informacji w formie czynności materialno-technicznej, ani wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Nie wchodzi także w rachubę zastosowanie trybu z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., w ramach którego skutkiem braku reakcji wnioskodawcy jest umorzenie postępowania, (nie zachodzi tu bowiem sytuacja, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku), ani poinformowanie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji. Wobec powyższego wezwanie przez spółkę wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku uznać należy za działanie prawidłowe.

Zauważyć tu także należy, że przepisy u.d.i.p. nie przewidują możliwości opatrzenia takiego wezwania rygorem, a stosowanie przepisów k.p.a. ograniczone jest jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej i o umorzeniu postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. Pismo spółki z dnia 13.04.2015 r. zawierało przy tym pewne informacje odnośnie sieci gazowej, uznać zatem należy, że w niewielkim, możliwym bez złożenia mapy zasadniczej zakresie, informacja została udzielona. Podkreślić też należy, że wezwanie z dnia 13.04.2015 r. skierowane było do fachowego pełnomocnika. Brak jego reakcji nie może być okolicznością interpretowaną na niekorzyść spółki. Jeśli skarżący kwestionował zasadność wezwania spółki, winien to spółce zakomunikować. Nie ma zresztą podstaw do stawiania takiej tezy, skoro do wezwania do umownego ustanowienia służebności kopia mapy zasadniczej została dołączona (zatem składający to pismo widział konieczność jej dołączenia). Z drugiej strony brak jakiegokolwiek odniesienia w wezwaniu do umownego ustanowienia służebności do wcześniejszego wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie pozwala na przyjęcie, że pismem tym skarżący uzupełnił swój wniosek o udostępnienie informacji. Brak jest podstaw do zakwestionowania twierdzenia spółki, że tylko przypadkowe skojarzenie spraw umożliwiło udostępnienie skarżącemu informacji publicznej. W ocenie Sądu brak jest okoliczności mogących wskazywać na zaniedbanie przez spółkę ciążącego na niej w tym zakresie obowiązku.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 11.09.2012 r., że jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności (sygn. akt I OSK 1135/12 – CBOSA).

W sprawie niniejszej uznać trzeba, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej podjął czynności adekwatne do okoliczności i zarzut bezczynności okazał się niezasadny. Oddział spółki zwrócił się bowiem do pełnomocnika skarżącego o przedstawienie dokumentu, bez którego wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie mógł zostać rozpatrzony, wskazując przy tym z jakiego powodu zwraca się o nadesłanie tegoż dokumentu. Pismo pełnomocnika skarżącego, wraz z którym dokument ten złożono dotyczyło jednak innej materii i w treści w żaden sposób nie nawiązywało do wezwania; nie wskazano w nim też znaku sprawy ([...]), jakim opatrzone było wezwanie z dnia 13.04.2015 r. W ocenie Sądu wnioskodawca nie może skutecznie zwalczać rzekomej bezczynności w drodze skargi w sytuacji, gdy to jego własne zaniechanie uniemożliwiło działanie podmiotowi obowiązanemu do udzielenia informacji.

W tym stanie rzeczy z przyczyn opisanych wyżej Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.