Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1990/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości I. uchyla zaskarżoną decyzję , II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...]maja 2013 r., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt. 3, art. 83 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 - ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 - ze zm.) po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w [...]usunięcie nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...]w [...]poprzez wykonanie wskazanych w [...]punktach robót budowlanych.

Jednocześnie organ ustalił termin wykonania robót na 6 miesięcy.

Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie do [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podpisane przez kilku właścicieli lokali w budynku [...], w tym przez B. K. – współwłaścicielkę lokalu nr [...].

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] lipca 2013 r. 5 decyzjami o nr: [...],[...],[...],[...]i [...]umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do odwołania złożonego przez pięciu właścicieli lokali, którzy podpisali odwołanie: Z. K. – współwłaściciela lokalu nr [...], M. i A. K. – właścicieli lokalu nr [...], M. K. i G. F. - właścicieli lokalu nr [...], M. W. – właścicielki lokalu nr [...], oraz Kancelarii [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...]– określonej w odwołaniu jako właściciel lokalu nr [...].

Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...]czerwca 2013 r. wpłynęło pismo Wspólnoty Mieszkaniowej [...]w [...]podpisane przez M. S. informujące, że w dniu [...]maja 2013 r. na podstawie uchwały Wspólnoty na członków Zarządu Wspólnoty zostały powołane B. K. i M. S.. Do pisma załączono kopię uchwały; w późniejszym terminie została złożona kopia aktu notarialnego Rep. [...] nr [...].

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...]czerwca 2013 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał Zarząd Wspólnoty do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez złożenie pod nim brakującego podpisu drugiego członka zarządu – M. S..

W odpowiedzi M. S. pismem z dnia [...] lipca 2013 r. poinformowała organ odwoławczy, że zgadza się z treścią odwołania złożonego przez grupę właścicieli lokali w budynku [...].

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznał złożone odwołanie i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, decyzją z dnia [...]lipca 2013 r. nr [...]uchylił zaskarżoną decyzję i nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...]w [...]usunięcie nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...]w [...]poprzez wykonanie wskazanych w 10 punktach robót budowlanych. Organ stwierdził, że organ I instancji niezasadnie nałożył obowiązek wykonania zaleceń wynikających z protokołu Nr [...]z okresowej kontroli przewodów kominowych, wskazanych w punkcie 11 decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że po stwierdzeniu nieodpowiedniego stanu technicznego budynku zasadnym było nałożenie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, zmierzających do doprowadzenia budynku mieszkalnego do odpowiedniego stanu technicznego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...]w [...]. Podniosła, że stwierdzone usterki, które Wspólnota ma usunąć nie powodują zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Zarzuciła wydanie decyzji tylko na podstawie dokumentów, które uległy dezaktualizacji, bez przeprowadzenia kontroli, co stoi w sprzeczności z treścią art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego oraz bez uzasadnienia technicznego dla nakazanych prac. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną- zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga jest zasadna, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., gdyż wydana została z naruszeniem procedury administracyjnej.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie (art. 127 § 1 k.p.a.), do którego rozpatrzenia właściwy jest organ wyższego stopnia (art. 127 § 2 k.p.a.). Oznacza to, że rozpatrzenie sprawy w trybie odwoławczym może nastąpić dopiero po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji i wniesieniu odwołania od tej decyzji przez uprawniony do tego podmiot.

W przypadku stwierdzenia, że odwołanie złożyła osoba, która nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego.

W przedmiotowej sprawie, stroną w postępowaniu przed organem I instancji była Wspólnota Mieszkaniowa [...]w [...], na nią organ nałożył obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.), zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali.

Tymczasem odwołanie zostało złożone przez grupę kilku właścicieli budynku przy ul [...]w [...]. Organ złożone odwołanie potraktował dwojako, raz jako odwołanie złożone przez osoby nieuprawnione i umorzył postępowanie odwoławcze, (z wyjątkiem odwołania jednej osoby, która będąc współwłaścicielką jednego z lokalu, była członkiem zarządu wspólnoty), drugi raz (i to rozstrzygnięcie jest przedmiotem oceny przez Sąd), jako odwołanie złożone przez Wspólnotę. Nie wyjaśnił, dlaczego odwołanie złożone przez właścicieli kilku lokali traktuje jako odwołanie złożone przez Wspólnotę zawierające tylko brak formalny w postaci braku podpisu drugiego członka zarządu wspólnoty.

Powyższe działanie organu uzasadniają postawienie zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 107 § 3 k.p.a. a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., zachodzi bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego.

Wobec stwierdzonych wyżej uchybień, zbędne jest odnoszenie się do zarzutów podniesionych w skardze. Rozpoznając sprawę ponownie organ ustali w pierwszej kolejności, czy odwołanie pochodzi od strony i w zależności od ustaleń podejmie stosowne rozstrzygnięcie.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a.