Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1275/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego W. G. kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 1275/02

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia [...] III 2002 r. Nr [...] Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku J. i K. K. o wymeldowaniu W. G. z pobytu stałego w domu Nr [...] w Z. odmówił jego wymeldowania powołując jako podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 15 ust. 2 ustawy z 10 IV 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. Nr 32 poz. 174 ze zm./.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wskazywało iż opuszczenie przez W. G. przedmiotowego lokalu ma charakter tymczasowy a sami wnioskodawcy wskazali, że zabrał tylko część rzeczy osobistych. Wezwanie na rozprawę wysłane na adres w przedmiotowym domu odebrał osobiście W. G.

Odwołanie od tej decyzji złożyli J. i K. K. domagając się jej uchylenia. Wskazali, że W. G. nie ma żadnych uprawnień do przebywania w tym domu i faktycznie w XII 2001 r. opuścił ten lokal zamieszkując ze swoim ojcem.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].V.2002r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania W. G. na pobyt stały w Z. Nr [...] powołując jako podstawę prawną przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności.

Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego zdaniem organu zachodzą podstawy do rozpoznawania sprawy pod kątem anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania /art. 47 ust. 2/ a nie wymeldowania w trybie art. 15 ust. 2 ustawy. Zameldowanie stanowi czynność materialno-techniczną, której organ prowadzący ewidencję ludności dokonuje na podstawie zgłoszenia w oparciu o art. 47 ust. 1 ustawy. Zgłoszenia dokonuje się na specjalnym formularzu "zgłoszenie pobytu stałego". Jeżeli po dokonaniu zameldowania ujawnią się wątpliwości co do danych zgłoszonych w formularzu organ meldunkowy w oparciu o art. 47 ust. 2 prowadzi postępowanie, w wyniku którego może w drodze decyzji administracyjnej uchylić czynność materialno-techniczną zameldowania.

Przesłankami warunkującymi zameldowanie osoby na pobyt stały są: zamieszkanie w danej miejscowości pod wskazanym adresem z zamiarem stałego w nim przebywania (art. 6 ust. 1), posiadanie uprawnień do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie (art. 9 ust. 2) oraz potwierdzenie przez właściciele bądź zarządcę faktu pobytu oraz wskazanie czy osobie zgłaszającej pobyt stały przysługuje uprawnienie do przebywania w tym lokalu (art. 29 ust. 1).

Z akt sprawy wynika, że właścicielami przedmiotowego budynku mieszkalnego są na zasadzie wspólności małżeńskiej J. i K. K.

W czasie prowadzonego postępowania administracyjnego J. i K. K. oświadczyli do protokołu, że nie potwierdzali W. G. uprawnień do przebywania w przedmiotowym lokalu.

W. G. zaprzecza temu i twierdzi, iż zgodę wyraziła J. K.

Jak wynika z wyjaśnienia organu I instancji z 22 V 2002 r. w tym okresie gdy zameldowano W. G. stosowano praktykę potwierdzania uprawnień tylko przez jednego ze współwłaścicieli.

Przyjmując nawet, że tego potwierdzenia dokonała J. K. to i tak pozostaje to w sprzeczności z art. 199 Kc, iż niezbędna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli gdy czynność przekracza zwykły zarząd.

Druki "zgłoszenie pobytu stałego" przechowywane są przez 5 lat i z tych względów nie ma możliwości sprawdzenia zgodności oświadczeń ze stanem faktycznym.

Decyzję tą zaskarżył W. G. wnosząc o jej uchylenie.

W motywach skargi naprowadził, iż przedmiotowe mieszkanie opuścił tylko tymczasowo.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych względów niż podnosi skarżący W. G.

Zgodnie z przepisami art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że jest obowiązany z urzędu stosować właściwy sposób rozstrzygania niezależnie od zarzutów podniesionych i wniosków sformułowanych w skardze.

Natomiast zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 cyt. ustawy Sąd kontrolując decyzję bada jej zgodność z prawem.

Kontrola ta jednak nie może być przeprowadzona w sposób dowolny lecz wprost przeciwnie, powinna przebiegać w określonej kolejności.

Podstawą w tym zakresie jest bez wątpienia kontrola z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność zaskarżonej decyzji.

Ustalenie bowiem którejkolwiek z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności czyni dalszą kontrolę zbędną ale i niedopuszczalną.

W następnej kolejności Sąd przechodzi do oceny ewentualnego istnienia innych wad tj. niezachowania przepisów postępowania administracyjnego oraz naruszenia przepisów prawa materialnego.

Poddawszy zaskarżoną decyzją takiej kontroli Sąd doszedł do wniosku, iż zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [...] V 2002 r. Nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania decyzja organu I instancji wydana została na podstawie przepisów art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 IV 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz. U. Nr 32 z 1984 r./ w której odmówiono wymeldowania W. G. z pobytu w mieszkaniu w miejscowości Z.

Po rozpoznaniu odwołania właścicieli przedmiotowego lokalu organ odwoławczy wydając decyzję reformatoryjną uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania W. G. na podstawie przepisów art. 47 ust. 2 cyt. ustawy.

Zatem orzeczenie organu odwoławczego jest zupełnie innym orzeczeniem.

Jak wynika z art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zatem sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznawana i rozstrzygana, a rozstrzygnięcie organu odwoławczego musi mieścić się w granicach danej sprawy. "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania /art. 15/ została zrealizowana nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni" – Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski CH Beck str. 81.

Pogwałcenie prawa do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej jest rażącym naruszeniem prawa /patrz: wyrok NSA z dnia 10 IV 1989 r. II SA 1198/88 ONSA 1989 Nr 1, poz. 30/.

Zatem wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej na podstawie art. 47 ust. 2 cyt. ustawy pozbawiło skarżącego możliwości jej kontroli przez organ jednej instancji.

Naruszono tym samym zasadę administracyjności postępowania.

Rażące naruszenie prawa powoduje bezwzględną eliminację decyzji z obrotu prawnego, podczas gdy inne naruszenia są pod tym względem stopniowalne. Istotę rażącego naruszenia prawa należy upatrywać w tym, że powoduje ono zaprzeczenie któregoś z dokumentów normy prawnej oraz w tym iż nie jest ono stopniowalne" /Z. Cieślak "o rażącym naruszeniu prawa w postępowaniu administracyjnym" PiP 1986 r. Nr 11 s. 109-111/.

Z tych względów na zasadzie przepisów art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

Na zasadzie przepisu art. 152 cyt. ustawy orzeczono, iż decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach orzeczono na zasadzie przepisów art. 200 cyt. ustawy.