Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 914/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-09-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 1 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 maja 2014 r., w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

W złożonej skardze zawarto wniosek o "dokonanie przez Sąd rozstrzygnięcia o treści nakazującej organowi egzekucyjnemu zawieszenia wszczętego postępowania egzekucyjnego z uwagi na bezsporność faktów i okoliczności uzasadniających złożony przez skarżącą wniosek o zawieszenie postępowania".

W ocenie strony organ winien wstrzymać postępowanie egzekucyjne, albowiem przyznana przez organ okoliczność faktyczna, że dochodzone roszczenie dotyczy niewidomego, stanowi bez żadnej wątpliwości uzasadniony przypadek wstrzymujący postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego podlega rozpatrzeniu przez właściwe organy egzekucyjne w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.).

Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do zastępowania organów egzekucyjnych i wstrzymania postępowania egzekucyjnego, gdyż sąd powołany został do kontrolowania form działania lub bezczynności organów administracji publicznej określonych w art. 3 P.p.s.a.

Niezależnie od powyższego, traktując złożony wniosek jako żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazać należy, że wstrzymaniu wykonania podlegają tylko takie akty, które nadają się do wykonania. Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2009 r. (sygn. akt II FSK 136/09) przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 2059/09; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OZ 740/09; z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 962/05).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wniosek złożony w niniejszej sprawie dotyczy wstrzymania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 maja 2014 r. utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, którym umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Postanowienie to nie podlega wykonaniu, w szczególności w trybie postępowania egzekucyjnego. Tymczasem wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Rozstrzygnięcie organów w niniejszej sprawie nie ma przymiotu wykonalności, nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na skarżącą nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Zaskarżone w sprawie postanowienie nie jest więc aktem podlegającym wykonaniu, a zatem nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contario, orzekł jak w sentencji postanowienia.