Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 476/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
659
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 22 stycznia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania Prezydenta [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania 1) zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku T. S. o ustalenie i wypłatę odszkodowania, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w pkt 1; 3) stwierdza, że przewlekłość, o której mowa powyżej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego T. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Pismem z dnia 8 października 2018 r. T. S. (dalej "Skarżący", "Wnioskodawca", "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") skargę na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta [...] (dalej "Prezydenta") postępowania w przedmiocie ustalenia i wypłaty w trybie uregulowanym w art.73 ustawy z 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133 poz. 872 z późn. zm.), dalej "przepisy wprowadzające" albo "ustawa", odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną, położony w dzielnicy [...] przy ul. [...] z nieruchomości objętej KW nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] (dalej "nieruchomość").

II. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Wnioskiem z 27 grudnia 2005 r. Skarżący wraz z innymi spadkobiercami po K. P., zwrócił się do Prezydenta o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, przejętą na podstawie art.73 przepisów wprowadzających.

2. Pismem z 6 kwietnia 2006 r. Prezydent poinformował Skarżącego, że dla ustalenia i wypłaty odszkodowania za zajęcie przedmiotowej działki konieczne jest ujawnienie właściwego podmiotu przejmującego własność nieruchomości w jej księdze wieczystej, a to może odbyć się po wydaniu przez właściwego Wojewodę stosownej decyzji w trybie art. 73 ust. 3 ustawy.

3. Następnie pismem z 11 października 2016 r. wniosek Strony został rozszerzony i objął ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunty zajęte pod drogę publiczną: ulicę [...] – działkę nr [...] w obrębie [...] i ulicę [...] – działki nr [...] i nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] oraz działkę nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...]. działki te pochodziły z dawnej działki nr [...][...] i były opisane w księdze wieczystej nr [...]. Do pisma dołączono kopie ostatecznych decyzji Wojewody [...] z [...] września 2016 r. nr [...] oraz [...], stwierdzających nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa w dniu 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętych pod drogę publiczną – odpowiednio – część ulicy [...] w [...] (działki nr [...] i nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] oraz działka [...] w obrębie [...] stanowiące część gruntu uregulowanego w księdze wieczystej KW nr [...]) oraz część ul. [...] w [...] (działka ewidencyjna [...] w obrębie [...] stanowiącą część gruntu uregulowanego w księdze wieczystej KW nr [...]).

4. Prowadzące postępowanie BGN [...] pismem z 15 listopada 2016 r. zwróciło się do Wnioskodawcy o nadesłanie postanowień poświadczających stwierdzenie nabycia spadku przez wnioskujących. Te zostały złożone w dniach 25 oraz 30 listopada 2016 r.

5. Pismem z 11 stycznia 2017 r. Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa występujące w imieniu Organu poinformowało strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną tj. fragmenty ul. [...] i [...].

6. Zgodnie ustaleniami poczynionymi przez Biuro Geodezji i Katastru [...] (dalej także: BGiK), zawartymi w przesłanym Organowi piśmie z 13 lutego 2017 r., przedmiotowa działka nr [...] z obrębu [...] nie figurowała w operacie ewidencji gruntów i budynków. Nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] opisana w dziale I księgi wieczystej [...] odpowiadała, zgodnie z wykazem synchronizacyjnym stanowiącym integralną część operatu geodezyjnego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 23 maja 2016 r., działkom ewidencyjnym nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...]; część nr [...] z obrębu [...], która opisana jest w KW [...]; część nr [...] z obrębu [...], która opisana jest w KW [...], nr [...] z obrębu [...].

7. Dodatkowo wskazano, że 929,6 m2 powierzchni działki nr [...] znajdowało się pod drogą i odpowiada działkom ewidencyjnym nr: nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...], cześć nr [...] z obrębu [...],[...] z obrębu [...].

8. Biuro Geodezji i Katastru pismem z 6 kwietnia 2017 r. poinformowało, że dotychczasowy wpis oznaczenia nieruchomości wykazany w dziale I-O księgi wieczystej nr [...] wymaga aktualizacji na podstawie danych wynikających z operatu ewidencji gruntów i budynków w trybie postępowania cywilnego o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. W ewidencji gruntów i budynków brak jest podstaw do wydzielenia do odrębnych działek ewidencyjnych gruntu objętego KW [...]. Tym samym nie ma możliwości rozliczenia całej powierzchni ww. nieruchomości w aktualnych działkach ewidencyjnych.

9. W związku z powyższym Organ zwrócił się do Strony o przesłanie kopii wniosku o uzgodnienie treści księgi wieczystej KW [...]. Wnioskodawca przesłał kopię złożonego wniosku 25 września 2017 r. Postanowieniem Sądu Rejonowego [...][...] Wydział Ksiąg Wieczystych z 9 listopada 2017 r. wniosek został oddalony.

10. Pismem z 29 grudnia 2017 r. zwrócono się do Biura Geodezji i Katastru [...] o wskazanie wszelkich informacji dotyczących działek nr [...],[...],[...] oraz [...], w tym dawnych oznaczeń geodezyjnych, zapisów hipotekowania oraz wpisów dotyczących właścicieli. Natomiast pismem z 2 marca 2018 r. zwrócono się o sprostowanie z urzędu działu I księgi wieczystej KW [...], albowiem wskazane w nich działki nr ew. [...],[...] i [...] są objęte jednocześnie księgą wieczystą KW [...].

11. Pismem z 16 marca 2018 r. Wnioskodawca złożył ponaglenie do Wojewody [...] na przewlekłe działanie Prezydenta, w imieniu którego działało Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa. Wojewoda rozpoznał ponaglenie postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2018 r. i uznał je za zasadne, wyznaczając Prezydentowi termin 3 miesięcy na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie.

12. Pismem z 27 kwietnia 2018 r. BGiK poinformowało, że dawna działka nr [...] wykazana w dziale [...] księgi wieczystej nr [...] aktualnie obejmuje działki ew. nr [...] z obrębu [...], nr [...], nr [...],[...] z obrębu [...] oraz części działek nr [...] i nr [...] z obrębu [...]. Zaznaczono, że działki nr [...] i nr [...] z obrębu [...] są uregulowane również w innych księgach wieczystych, które zostały później założone na rzecz innych podmiotów. Z powyższego wynikało, że dotychczasowy wpis oznaczenia nieruchomości wykazany w dziali [...] księgi wieczystej nr [...] wymaga aktualizacji na podstawie danych wynikających z operatu ewidencji gruntów i budynków w trybie postępowania cywilnego o uzgodnienie treści księgi wieczystej w rzeczywistym stanem prawnym. W ewidencji gruntów i budynków brak jest podstaw do wydzielenie do odrębnych działek ewidencyjnych gruntu objętego KW [...]. Tym samym nie ma możliwości rozliczenia całej powierzchni ww. nieruchomości w aktualnych działkach ewidencyjnych.

13. Pismem z 18 lipca 2018 r. Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa ponownie zwróciło się do BGiK o udzielenie informacji jak przy piśmie z 29 grudnia 2017 r. Zwrócono się także do strony o nadesłanie oryginału wniosku z 27 grudnia 2005 r. Wnioskodawca przy piśmie z 11 sierpnia 2018 r. poinformował, że nie posiada oryginału wniosku i powinien on znajdować się w aktach sprawy.

14. Wcześniej, w piśmie z 1 sierpnia 2018 r. Wnioskodawca wezwał Organ do wydania decyzji w zakreślonym przez Wojewodę terminie. Natomiast przy piśmie z 2 sierpnia 2018 r. BGiK przekazało posiadane informacje na temat przedmiotowych działek oraz kopie dokumentów archiwalnych w postaci szkiców, stanów władania, protokołów ustalenia granic i rozliczeń powierzchni działek.

15. Organ zwrócił się pismem z 9 sierpnia 2018 r. do Burmistrza Dzielnicy [...], Archiwum Państwowego [...], Archiwum Akt Nowych oraz Zarządu Dróg Miejskich o udzielenie informacji i nadesłanie posiadanych dokumentów dotyczących procesu budowy dróg oraz procesów wywłaszczania przedmiotowych nieruchomości. Uzyskane odpowiedzi nie przyniosły poszukiwanych danych.

16. Pismem z 4 października 2018 r. Organ zwrócił się do BGiK o przesłanie kopii opracowania geodezyjnego nr [...] sporządzonego dla przedmiotowych działek.

17. Pismem z 5 października 2018 r. Organ poinformował strony, w tym Wnioskodawcę o przewidywanym terminie zakończenia postepowania, wskazując go na 31 marca 2019 r. Przy piśmie z 12 października 2018 r. do Organu wpłynęła kopia opracowania o które zwrócono się do BGiK.

18. Pismem z 8 października 2018 r. Skarżący złożył skargę na przewlekłe postępowanie Prezydenta w rozpatrzeniu jego wniosku o ustalenie odszkodowania, wnosząc o zobowiązanie Prezydenta do wydania decyzji, podnosząc, że przekroczył on już termin wyznaczony przez Wojewodę w postanowieniu z [...] czerwca 2018 r. i pozostaje w zwłoce w zakończeniu sprawy.

III. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że koniecznym jest rzetelne i wnikliwe zbadanie stanu faktycznego sprawy poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia. Zaznaczył także, że podejmowane czynności są skierowane na zadośćuczynienie obowiązkom określonym w art. 7, 9 i 10 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2018 poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."), a zasada szybkości postępowania nie może przeczyć obowiązkowi dokładnego zbadania sprawy. Zaznaczono, że strony postępowania są informowane o kolejnych podejmowanych czynnościach i przewidywanych terminach zakończenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

IV. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz.2107 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 poz.1302 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a.") wynika, że kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Środki dyscyplinujące, którymi dysponuje sąd w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, określa w pierwszej kolejności art.149 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art.149 § 1 lit. a p.p.s.a.).

Art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Przepis art.119 pkt 4 w zw. z art.120 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu rozpoznanie sprawy ze skargi na bezczynność organu w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wymóg wniesienia w/w ponaglenia został przez Skarżącego dopełniony.

W ocenie Sądu skarga jest zasadna. Kontrola sprawności w/w postępowania prowadzi do następujących wniosków:

V. Kontrola sprawności prowadzonego przez Prezydenta postępowania odszkodowawczego, będącego przedmiotem skargi, prowadzi do następujących wniosków:

1. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Instytucja kierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez organ ma na celu przeciwdziałanie przewlekłości postępowań administracyjnych, a w konsekwencji skuteczniejszej realizacji prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Skoro ustawodawca obok skargi na bezczynność organu, wyodrębnił jako odrębną, skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, to należy uznać, że przewlekłość postępowania jest innym typem naruszenia zasady szybkości postępowania niż niezałatwienie sprawy w terminie.

Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy będzie oznaczało nie tylko niezałatwienie sprawy w ustawowych terminach przewidzianych w art. 35 k.p.a., ale jednocześnie sytuację, w której organ wprawdzie prowadząc postępowanie podejmuje w jego toku czynności procesowe, które mogą być ocenione jako zbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Podejmowanie przez organ takich czynności procesowych oznacza, że organ nie pozostaje w sprawie bezczynny, ale jednocześnie wpływa to na przewlekłe prowadzenie postępowania.

Skarga na przewlekłość postępowania ma za zadanie stwierdzenie, że postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły i to bez względu na to, czy sprawa została załatwiona przed wydaniem orzeczenia, czy też nie. W orzecznictwie przyjmuje się, że z przewlekłością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwało dłużej niż to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozprzęgnięcia sprawy.

2. Odnosząc w/w uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy należy stwierdzić, co następuje:

2.1. Przedmiotem postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, było rozpoznanie przez Prezydenta wniosku Skarżącego dotyczącego odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną, wniesionego w dniu 27 grudnia 2005 r. Bezspornym jest, iż pomimo upływu bardzo długiego okresu czasu przedmiotowy wniosek nie został rozpatrzony przez organ do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie przez Sąd (chodzi tu o wydanie przez organ orzeczenia merytorycznego, rozstrzygającego istotę sprawy albo orzeczenia o charakterze procesowym, uzasadniającego powstrzymywanie się przez organ od rozstrzygania istoty sprawy).

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że organowi nie można poczynić zarzutu wadliwego działania w okresie od momentu wpłynięcia wniosku odszkodowawczego z grudnia 2005 r. do powzięcia w październiku 2016 r. informacji o wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji z [...] września 2016 r. nr [...] oraz [...], stwierdzających nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa w dniu 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętych pod drogę publiczną za przewlekłość postępowania. Jak bowiem organ poinformował Skarżącego, wydanie ww. decyzji stwierdzających nabycie własności nieruchomości było niezbędne dla ujawnienia prawa własności miasta, a tym samym dla wszczęcia w ogóle postępowania odszkodowawczego.

Realnie zatem można oceniać działania podejmowane przez organ od października 2016 r., kiedy to Skarżący przedstawił Prezydentowi ostateczne decyzje Wojewody, do chwili wniesienia skargi na przewlekłość. W tym zakresie – zdaniem Sądu – Organ istotnie dopuścił się przewlekłości polegającej na nadmiernym rozdrobnieniu czynności procesowych zmierzających do ustalenia stanu faktycznego i prawnego przedmiotowych działek, polegającym na kilkukrotnym zwracaniu się do tej samej jednostki organizacyjnej – Biura Geodezji i Katastru – o udzielanie informacji ich dotyczących. W ocenie Sądu – Prezydent mógł od razu zwrócić się do ww. jednostki o udzielenie wszelkich dostępnych mu informacji, włącznie z operatem geodezyjnym nr [...], o którym wiedzę powzięto już w lutym 2017 r. a zwrócono się o jego nadesłanie dopiero w październiku 2018 r. Podobnie możliwym było wcześniejsze niż w sierpniu 2018 r. zwrócenie się do Burmistrza Dzielnicy [...], Archiwum Państwowego [...], Archiwum Akt Nowych oraz Zarządu Dróg Miejskich o udzielenie informacji i nadesłanie posiadanych dokumentów dotyczących procesu budowy dróg oraz procesów wywłaszczania przedmiotowych nieruchomości. Tym bardziej, że już w lutym 2017 r. Organ oceniał sytuację prawną działek wywłaszczonych pod ul. Izbicką i ul. Koprową jako skomplikowaną. Należy zauważyć, że rozdrobnienie podejmowanych czynności powodowało także konieczność ustalania następców prawnych stron postępowania, które zmarły w jego toku, co również mogło spowodować przedłużenie jego trwania.

2.2. Powyższe okoliczności obligowały Sąd, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do stwierdzenia, iż Prezydent dopuścił się przewlekłego rozpoznania sprawy z wniosku Skarżącego (pkt 2 wyroku) oraz do wyznaczenia Prezydentowi, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., okresu dwóch miesięcy na rozpatrzenie w/w wniosku (pkt 1 wyroku).

2.3. Przepis art. 149 § 1 lit. a p.p.s.a. zobowiązuje sąd administracyjny, rozpatrujący skargę na przewlekłe postępowanie organu administracji, do stwierdzenia (w razie uznania, iż do przewlekłości doszło), czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. I SAB/Wa 525/13, WSA w Poznaniu z dnia 19.02.2014 r., sygn. IV SAB/Po 126/13, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, znaczenie będą miały okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. I SAB/Wa 415/13, dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl).

Analizując w świetle w/w kryteriów zgromadzony w aktach materiał dokumentacyjny Sąd uznał, że zaistniała w sprawie przewlekłość Prezydenta miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 3 wyroku).

Organ – jakkolwiek mógł podejmować czynności szybciej, jak wskazano powyżej – napotkał trudności z ustaleniem stanu prawnego przedmiotowych w sprawie nieruchomości, wynikające z braków w dokumentacji, podejmując jednocześnie niezbędne dla wyjaśnienia sprawy kroki celem zebrania wystarczającego materiału dowodowego. Zatem nie można uznać, że nie działał w sposób nakierowany na wyjaśnienie sprawy.

4. W ocenie Sądu stwierdzenie w/w przewlekłości Prezydenta w dotychczasowym procedowaniu stanowi wystarczający środek dyscyplinujący ten organ. Tym samym Sąd nie dostrzegł przesłanek do zastosowania z urzędu instrumentów przewidzianych w art.149 § 2 p.p.s.a. (wymierzenie grzywny, przyznanie sumy pieniężnej), niezależnie od faktu, iż o zastosowanie w/w instrumentów Skarżący nie wnosił.

5. Na zasadzie art.200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącego zwrot poniesionych kosztów postępowania w łącznej kwocie 100 zł tytułem uiszczonego wpisu (pkt 4 wyroku).

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie: art.149 § 1 pkt 1, art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., art.149 § 1a i art. 200 p.p.s.a.