Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 323/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 2 pkt 2, pkt 4, pkt 19 i pkt 20, art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 25 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2134
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 sierpnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska (spr.), Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Mariola Kaźmierczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2019 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zwrotu świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]. M.K.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – w skrócie: "k.p.a." – oraz art. 25 w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2134) – zwanej dalej: "p.p.w.d." – oraz art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2220) – powoływanej jako: "u.ś.r." – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., nr [...], w sprawie nienależnie pobranego przez A. M. świadczenia wychowawczego na dziecko M. M. za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. w wysokości 500,00 zł miesięcznie.

Kolegium wskazało, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji A. M. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę dokumentów i nieprawidłowe dokonanie wyliczeń stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Ponadto A. M. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 2 pkt 19 lit. f), art. 5 ust. 3 p.p.w.d. poprzez błędną wykładnię skutkującą doliczeniem do ogólnej puli dochodów świadczenia rehabilitacyjnego uzyskiwanego przez A. D.-M. w okresie 1 stycznia 2017 r. do 30 marca 2017 r. w kwocie 5420,10 zł, podczas gdy dochód ten na podstawie powołanego przepisu art. 2 pkt 19 lit. f) p.p.w.d. należy potraktować jako dochód utracony. W następstwie dokonania błędnych wyliczeń przez organ administracji publicznej błędnie ustalono przekroczenie progu dochodowego wskazanego w art. 5 ust. 3 p.p.w.d.

W uzasadnieniu odwołania A.M. podniósł, że dochód na osobę w jego rodzinie nie przekracza kryterium dochodowego. Podkreślił, że do 24 lipca

2016 r. A. D.-M. przebywała na zwolnieniu chorobowym oraz zasiłku rehabilitacyjnym podczas zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w A w Ł. W dniu 25 lipca 2016 r. wskazany wyżej pracodawca rozwiązał bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b) Kodeksu pracy umowę o pracę z A. D.-M. (niezdolność do pracy pracownika trwała dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku przez okres 182 dni oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące). Decyzją z [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał A. D.-M. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 2 października 2016 r. do 30 marca 2017 r. W okresie od 4 kwietnia 2017 r. do 30 września 2017 r. A. D.-M. otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych, zaś była zarejestrowana bez prawa do zasiłku do 16 października 2017 r. A. D.-M. prowadzi działalność gospodarczą od 2 listopada 2017 r. w związku z przyznaną dotacją z Powiatowego Urzędu Pracy.

Następnie Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że A. M. w dniu 28 sierpnia 2017 r. złożył w organie I instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci: M. M., M. M. na okres zasiłkowy 2017/2018. Do wniosku załączył dokumenty potwierdzające sytuację dochodową rodziny.

Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu powyższego wniosku – uznając, że zostały wypełnione kryteria określone w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci – decyzją z [...] r., nr [...], orzekł o przyznaniu A. M. prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci M. M. i M. M., w wysokości 500,00 zł miesięcznie na każde dziecko, na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r.

W dniu 8 maja 2018 r. do organu I instancji wpłynęło zaświadczenie zgodnie, z którym od 1 listopada 2017 r. A. M. podjął pracę w B. Sp. z o.o. i uzyskał dochód netto w miesiącu grudniu 2017r. w wysokości 1459,48 zł oraz zaświadczenie z dnia 23 czerwca 2017 r. o dochodzie netto, z tytułu pełnienia od dnia 8 czerwca 2017 r. funkcji Przewodniczącego Rady Nadzorczej w Spółdzielni Mieszkaniowej C- za miesiąc lipiec 2017 r. w wysokości 800,00 zł.

Ponadto organ ustalił, że z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że A. D.-M. prowadzi działalność gospodarczą od 2 listopada 2017 r. Zgodnie z oświadczeniem strony, złożonym w organie 1 instancji 27 sierpnia 2018 r. A. D.-M. w miesiącu grudniu 2017 r. osiągnęła dochód netto z tego tytułu w wysokości 3317,56 zł.

W konsekwencji powyższego Kolegium uznało, że organ I instancji, na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 3 w związku z art. 2 pkt 20 lit. c) p.p.w.d. zobowiązany był do ponownego ustalenia dochodu na członka rodziny wnioskodawcy. Po weryfikacji, organ I instancji ustalił, że miesięczny dochód na osobę w rodzinie wnioskodawcy po odliczeniu dochodu utraconego za 2016 r. i doliczeniu dochodu uzyskanego przez A. M. i A. D.-M. 2018 r. wyniósł 1397,73 zł (dochód nieopodatkowany za 2016 r. z tytułu ulgi na dziecko w wysokości 166,26 zł : 12 miesięcy; dochód uzyskany przez A. M. z tytułu podjęcia zatrudnienia w Spółdzielni Mieszkaniowej C z miesiąca lipca 2017 r. oraz z tytułu podjęcia zatrudnienia w B. sp. z o. o. z miesiąca grudnia 2017 r. w wysokości 2259,48 zł (800,00 zł + 1459,48 zł); dochód uzyskany A.D.- M. z tytułu rozpoczęcia działalności gospodarczej miesiąca grudnia 2017 r. w wysokości 3317,56 zł). Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie odliczył od dochodu A. D.-M. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 3317,56 zł składek na ubezpieczenie społeczne w wysokości 360,68 zł. Jednakże nie miało to wpływu na wynik sprawy bowiem dochód ten wyniósł 2956,88 zł, co z kolei powoduje, że na osobę w rodzinie wnioskodawcy miesięczny dochód wyniósł 1307,56 zł i przekracza ustawowe kryterium dochodowe.

Kolegium wskazało także, że w konsekwencji powyższych ustaleń, Prezydent Miasta Ł. decyzją z [...] r., nr [...], na podstawie art. 27 ust. 1 p.p.w.d. - zmienił od 1 września 2018 r. własną ostateczną decyzję z [...] r., nr [...], w części dotyczącej przyznania A. M. prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko M. M. i orzekł o odmowie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko M. M. w okresie od 1 września 2018 r.

Od powyższej decyzji A. M. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które decyzją z [...] r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji.

Dalej organ II instancji zaznaczył, że w związku z przekroczeniem kryterium dochodowego wynikającego z art. 5 ust. 3 p.p.w.d. świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko – M. M. - wnioskodawcy nie przysługuje od 1 stycznia 2018 r., co wynika z art. 18 ust. 6 p.p.w.d. Tymczasem świadczenie wychowawcze zostało wypłacone A. M. do 30 września 2018 r. Konsekwencją powyższego jest uznanie, że świadczenie wychowawcze wypłacone za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. w wysokości 4000,00 zł (500.00 zł x 8 miesięcy) jest, na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 1 p.p.w.d., świadczeniem nienależnie pobranym podlegającym zwrotowi łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie (art. 25 ust. 9 p.p.w.d.).

Organ II instancji wskazał także, że na mocy art. 20 ust. 1 p.p.w.d. strona była zobowiązana do niezwłocznego powiadomienia organu właściwego wypłacającego świadczenie wychowawcze o wystąpieniu zmian mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego. Pouczenie takie znajdowało się zarówno we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, z treścią którego strona się zapoznała potwierdzając to własnoręcznym podpisem, jak i w decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze. Strona nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku w konsekwencji nienależnie pobrała świadczenia wychowawcze, które podlegają zwrotowi.

Kolegium podniosło również, że bez wpływu na wynik sprawy pozostają okoliczności podnoszone przez stronę w odwołaniu, bowiem dochód z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłku dla bezrobotnych pobierane przez A. D.-M. nie stanowią podstawy do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył A. M. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę dokumentów i nieprawidłowe dokonanie wyliczeń stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W ocenie skarżącego w następstwie dokonania błędnych wyliczeń przez organ administracji publicznej błędnie ustalono przekroczenie progu dochodowego wskazanego w art. 5 ust. 3 u.ś.r.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że kwota przypisanego dochodu za miesiąc grudzień określona przez organ wyniosła 2956,88 zł w rzeczywistości stanowi dochód z tytułu prowadzonej działalności za okres od 2 listopada do 31 grudnia 2017 r. Właściwa kwota uzyskanego dochodu z tytułu rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej za grudzień 2017 r. stanowi stratę w wysokości 25,56 zł. Zaś dochód netto osiągnięty z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej za grudzień 2017 r. wyniósł: 300,00 - 325,56 -190,62 - 255,99 = - 472,17.

Skarżący podkreślił również, że przypisana przez organ kwota nie stanowi również dochodu netto osiągniętego w 2017 roku z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Łączny dochód netto z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za rok 2017 liczony jako: przychód - koszty - składki na ubezpieczenie społeczne - składki na ubezpieczenie zdrowotne wyniósł: 3 650,00 zł - 332,44 zł - 360,68 zł - 511,98 = 2444,90 zł.

Skarżący wskazał, że miesięczny dochód rodziny po zastosowaniu instytucji dochodu utraconego i uzyskanego wyniósł: 1787,31 zł (800 zł + 1459,48 zł - 472,17 zł), zaś miesięczny dochód na osobę wynosi 446,83 zł co oznacza, że nie został przekroczony próg dochodowy tj. 800,00 zł.

Skarżący zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu swej decyzji w ogóle nie odniosło się do odwołania skarżącego z 18 grudnia 2018 r., w zakresie wysokości osiągniętego przez jego żonę dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej zarówno w miesiącu grudniu 2017r jak również z tytułu łącznego dochodu osiągniętego w całym 2017 roku z ww. tytułu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) stanowią, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) p.p.s.a., tj. w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach faktycznych sprawy organ w sposób właściwy obliczył miesięczny dochód przypadający na osobę w rodzinie skarżącego i czy w związku z tym zasadnie uznał, że wobec przekroczenia kryterium ustawowego skarżącemu nie przysługiwało świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko, tj. M. M., w okresie od 1 stycznia do 31 sierpnia 2018 r. Prawidłowe ustalenie dochodu rodziny ma zatem pierwszorzędne znaczenie dla oceny, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem nienależnie pobranym.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 p.p.w.d. świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Katalog dochodów został określony w art. 3 pkt 1 u.ś.r. Stosownie do art. 2 pkt 4 p.p.w.d. dochód rodziny oznacza sumę dochodów członków rodziny, natomiast w myśl art. 2 pkt 2 p.p.w.d. dochodem członka rodziny jest przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, z uwzględnieniem instytucji uzyskania i utraty dochodu (art. 7 ust. 1-3a w zw. z art. 2 pkt 19 i 20 p.p.w.d.).

Przepis art. 7 ust. 1 p.p.w.d. stanowi, że w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. Z kolei w myśl art. 7 ust. 2 p.p.w.d. w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, ustalając dochód członka rodziny lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Stosownie zaś do 7 ust. 3 p.p.w.d. w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego.

Z akt sprawy wynika, że rokiem kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalano prawo do świadczeń w przedmiotowej sprawie był rok 2016. Wydając decyzję z [...] r., nr [...], o przyznaniu A. M. prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci M.M. i M. M., w wysokości 500,00 zł miesięcznie na każde dziecko, na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. Prezydent Miasta Ł. uznał, że utrata przez skarżącego zatrudnienia w firmie B. i utrata przez jego żonę zatrudnienia w A stanowiły podstawę do zastosowania instytucji dochodu utraconego za 2016 r.

Jednakże wobec powzięcia informacji o podjęciu przez A. M. zatrudnienia od 8 czerwca 2017 r. w Spółdzielni Mieszkaniowej C oraz od 1 listopada 2017 r. w firmie B. Sp. z o.o." oraz rozpoczęciu przez A. D.-M. prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 2 listopada 2017 r., organ obu instancji stwierdziły, że powyższe okoliczności dają podstawy do zastosowania instytucji dochodu uzyskanego zgodnie z art. 7 ust. 3 p.p.w.d., a tym samym ponownego przeliczenia dochodu, w wyniku którego zapadły kwestionowane rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu stanowisko organów administracji było przedwczesne, gdyż nie wyjaśniono należycie, czy w świetle art. 7 ust. 3 p.p.w.d. dochód "przypisany" zarówno skarżącemu jak i jego małżonce jako uzyskany był uzyskiwany w okresie, na jaki ustalone lub weryfikowane było prawo do świadczenia wychowawczego.

Jak wynika z decyzji organu I instancji, w stosunku do skarżącego organ uwzględnił kwotę 800 zł z tytułu wynagrodzenia netto za miesiąc lipiec 2017 r. oraz wynagrodzenie netto za miesiąc grudzień 2017 r. w wysokości 1459,48 zł. Ze zgromadzonych dokumentów nie wynika jednak, aby dochód ten był uzyskiwany w okresie przewidzianym w art. 7 ust. 3 p.p.w.d., co niewątpliwie jest warunkiem uznania dochodu za uzyskany (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 23 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 668/17, dostępny w CBOSA). W aktach sprawy znajduje się bowiem zaświadczenie, z którego wynika, że skarżący zatrudniony był w firmie "B. Sp. z o.o." do 30 czerwca 2018 r., a w przypadku dochodu uzyskanego w Spółdzielni Mieszkaniowej "C" we wskazanym zakresie jedynie PIT-11 za 2017 r.

Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku małżonki skarżącego, gdyż organy nie ustaliły, czy A. D.-M. uzyskiwała dochody w okresie przewidzianym w art. 7 ust. 3 p.p.w.d. Organy utożsamiły bowiem prowadzenie działalności gospodarczej z uzyskiwaniem dochodu z tego tytułu, co wszak nie jest jednoznaczne. Należy podkreślić, że nawet przyjęcie domniemania (na skutek braku informacji o zaprzestaniu prowadzenia działalności), że działalność ta nadal jest prowadzona, nie pozwala przyjąć, iż A. D.-M. osiągała dochody z działalności gospodarczej w okresie przewidzianym w art. 7 ust. 3 p.p.w.d.

W tym miejscu podkreślić należy, że do takich samych wniosków doszedł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 32/19, uwzględnił skargę A. M. i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., znak: [...], którą z kolei organ I instancji uchylił w całości własną decyzję z [...] r., znak: [...], w części dotyczącej okresu przyznania A. M. prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko – M. M. i orzekającą o odmowie przyznania stronie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko – M. M. w okresie od 1 września 2018 r.

Orzekający w niniejszej sprawie Sąd w całości podziela ocenę okoliczności faktycznych i prawnych dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku o sygn. akt II SA/Łd 32/19. Skoro zatem we wskazanym wyroku Sąd zakwestionował prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisu art. 7 ust. 3 p.p.w.d., co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego uznania, że w sprawie miało miejsce uzyskanie dochodu skutkujące przekroczeniem kryterium ustawowego, to oznacza, że przedwczesnym było również orzekanie o uznaniu spornych świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane i o zobowiązaniu do ich zwrotu przez skarżącego na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 1 p.p.w.d.

Wobec tego stwierdzić należy, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem art. 25 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 3 p.p.w.d. oraz z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ administracji uwzględni wskazania wynikające z powyższego uzasadnienia, a przede wszystkim po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w kontekście wystąpienia w sprawie przesłanki zastosowania dochodu uzyskanego w rodzinie skarżącego, przy uwzględnieniu treści art. 7 ust. 3 p.p.w.d. oceni, czy okoliczność ta miała wpływ na prawo do pobierania przez skarżącego świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w okresie od 1 stycznia do 31 sierpnia 2018 r. i w następstwie poczynionych ustaleń podejmie odpowiednie rozstrzygnięcie w przedmiocie uznania świadczeń za nienależnie pobranie i ich zwrocie.

dc