Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 801/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 61 § 4, art. 77, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 9 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko ( spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu nr [...] z dnia [...] 2014 roku, 2. uchyla decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu nr [...] z dnia [...] 2013 roku, 3. przyznaje adwokat M. Z. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, 4. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2010 roku K. P. (zwany dalej skarżącym) złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2010 na podstawie § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania " Wspieranie gospodarstwa na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) " objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U, z 2009r. Nr 40, poz.329 ze zmianami). Do wniosku dołączono załączniki graficzne.

W przedmiotowym wniosku producent rolny zadeklarował do płatności działki ewidencyjne nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] położone w województwie wielkopolskim, powiat [...], gmina [...], obręb [...] oraz działkę ewidencyjną nr [...] położoną w województwie wielkopolskim, powiat poznański, gmina [...], obręb [...].

Łączna powierzchnia zadeklarowanych do udzielenia płatności działek rolnych wyniosła:

- 27,45 ha w ramach ONW strefa Nizinna I.

Następnie, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu w dniu [...] grudnia 2010 roku, wydał decyzję Nr [...] o przyznaniu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), zwanej dalej "płatnością ONW", na rok 2010.

W dniu [...] sierpnia 2013 roku Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wystosował do skarżącego zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie unieważnienia decyzji Kierownika Biura Powiatowego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010 roku, nr [...].

Dnia [...] września 2013 roku Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wydał decyzję nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji nr [...].

Po przeprowadzeniu analizy sprawy w dniu [...] marca 2014 roku Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności ONW. Przedmiotową decyzją przyznano Panu K. P. płatności ONW na rok 2010. Powyższa decyzja została odebrana przez skarżącego dnia [...] marca 2014 roku.

W dniu [...] kwietnia 2014 roku K. P. skorzystał z prawa złożenia odwołania od decyzji nr [...].

Dnia [...] maja 2014 r. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydał decyzję nr [...] i utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu nr [...] w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wskazał, iż decyzja nr [...] została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto, organ II instancji wskazał, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu podczas kontroli administracyjnej ustalił, iż powierzchnia ONW - strefa nizinna I, co do której wniosek został rozpatrzony wynosiła 25,96 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16). Organ podkreślił, iż przepis zawarty w art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 wskazuje, by nie dokonywać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną.

Podczas kontroli administracyjnej dokonanej w Biurze Powiatowym w Poznaniu ustalono, że przedmiotowa powierzchnia ewidencyjno - gospodarcza (PEG) zadeklarowana przez skarżącego dla działek ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...] jest większa od powierzchni stwierdzonej w wyniku kontroli.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu ustalił, że powierzchnia, którą ustalono podczas kontroli administracyjnej w Biurze Powiatowym w Poznaniu, dla działek ewidencyjnych nr [...],[...],[...] oraz [...] została wyznaczona prawidłowo. Wskazał, iż weryfikacja wniosku o przyznanie płatności polega m.in. na wizualnej kontroli ortofotomapy, która wykonywana jest obowiązkowo w każdej sprawie. Bardzo ważnym elementem przed dokonaniem pomiaru jest właściwa identyfikacja poszczególnych elementów zawartych na ortofotomapie typu: drzewa, drogi, krzewy, rowy i zagłębienia, skarpy, budynki, wody, itp. Prawidłowa fotointerpretacja obrazu pozwoli uniknąć wyznaczenia błędnego konturu mierzonego obiektu, a co za tym idzie wyznaczenia błędnej powierzchni. Po wykonaniu kontroli pomiaru powierzchni uprawnionej dla ww. działki rolnej przy wykorzystaniu w tym celu obrazu działek ewidencyjnych na obrazie ortofotomapy z dnia 9 lipca 2010r. organ II instancji ustalił, iż powierzchnia działek rolnych jest zgodna z tą, którą wskazano w decyzji nr [...].

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Wielkopolskiego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wskazał, iż powierzchnia uznana do płatności została pomniejszona do maksymalnej powierzchni referencyjnej (PEG). Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 (uprzednio art. 143b ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003). Zatem kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone na podstawie ortofotomapy oraz materiał graficzny, na którym rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Z powyższych względów ortofotomapa jest jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności, a rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz.454 ze zm.), nie stanowi alternatywnej dla ortofotomapy podstawy ich

weryfikacji.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu nr [...] o w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

W skardze podniósł, że nie zgadza się z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wskazał, że argumentacja wniesiona przez skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i tym samym podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Dokonując oceny przedmiotowej sprawy przy uwzględnieniu ww. reguł postępowania Sąd uznał, iż złożona skarga jest uzasadniona, a zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uchylić.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zarówno decyzja Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] maja 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010, jak i wszelkie czynności dokonane przez organy administracji publicznej w zakresie niniejszej sprawy w znaczeniu materialnoprawnym, będącej przedmiotem procedury (w tym także m.in. w zakresie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji).

Biorąc pod uwagę aspekt normatywny - zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, z późn. zm. - dalej określany jako k.p.a.), o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Ponadto, zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Organ podniósł, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Ww. organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu w celu ustalenia, czy decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu rażąco narusza prawo, co uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzorczym i posiada charakter odrębnego, nadzwyczajnego postępowania, które jest ograniczone wyłącznie do badania, czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym obciążona została wadą kwalifikowaną. Stwierdzenie nieważności decyzji ma charakter wyjątkowy i wymaga zaistnienia normatywnych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

W związku z odrębnym charakterem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w niniejszej sprawie Sąd rozpatrzył ten aspekt na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd zwraca uwagę, że zwrot "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga", użyty w ww. przepisie, oznacza zarówno postępowania zaliczane do trybu zwyczajnego, czyli toczące się przed organami administracyjnymi pierwszej i drugiej instancji, jak i postępowania nadzwyczajne, a więc w sprawie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji, jak też w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, czy też stwierdzenia jej wygaśnięcia. W konsekwencji sąd administracyjny jest władny objąć swą kontrolą również akt wydany w postępowaniu wszczętym po zaskarżeniu tego aktu oraz zastosować wobec nich przewidziane przez ustawę środki w celu usunięcia naruszenia prawa. (por. wyrok NSAz dnia 26 października 2012 r. , sygn. akt II OSK 1937/12).

W orzecznictwie i doktrynie panuje pogląd, zgodnie z którym rażące naruszenie prawa - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a - występuje jeśli decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Rażące naruszenie prawa występuje, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że przedmiotowa decyzja nie może być akceptowana jako organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 681/13).

Sąd podziela stanowisko, że skoro z treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wynika aby rażące naruszenie prawa miało dotyczyć tylko podstawy materialnoprawnej decyzji to tego typu kwalifikowana wadliwość może dotyczyć także przepisów ustrojowych jak i przepisów prawa procesowego (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 926/12).

W niniejszej sprawie problem dotyczy ustalenia, czy przy wydawaniu przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, organ dopuścił się uchybień procesowych, które można uznać za rażące naruszenie prawa w związku z treścią art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Podkreślić należy, że powierzchnia działek została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16). Przepis ten stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, wskazuje że zarzut rażącego naruszenia prawa dotyczy art. 28 ust. 1 lit. c), art. 57 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, a także art. 7 k.p.a.

Przepis zawarty w art. 28 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 nakazuje, by nie dokonywać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną. Podstawa do obliczania płatności bezpośrednich określona jest w art. 57 ust. 3 ww. rozporządzenia, który stanowi, że bez uszczerbku dla obniżek lub wykluczeń, w przypadku wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej, jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla przedmiotowej grupy upraw.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że na skutek błędów popełnionych przez organ w trakcie obsługi wniosku o przyznanie skarżącemu płatności Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wydał decyzję przyznając pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ uznał, że w związku z błędnym ustaleniem stanu faktycznego w toku czynności zmierzających do wydania decyzji, niezbędne było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji przyznającej skarżącemu płatność z uwagi na wystąpienie rażącego naruszenia prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd nie podziela powyższej argumentacji organu. W ocenie Sądu rażące naruszenie przepisów postępowania, dotyczących kwestię ustaleń faktycznych sprawy nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy ocenić należy jako wadliwość decyzji, która może zostać wzruszona w zwykłym trybie (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 681/13).

W rozpatrywanej sprawie skarżący [...] maja 2010 r. złożył do Biura Powiatowego

Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Został on złożony na formularzu otrzymanym przez skarżącego wraz z materiałem graficznym określającym działki producenta. W związku z decyzją nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji, wydaną przez Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu w dniu [...] września 2013 r., stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Poznaniu nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. przeprowadzono ponowną kontrolę administracyjną pod kątem zgodności z komputerową referencyjną bazą danych działek ewidencyjnych. Organ działał na podstawie art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. W wyniku kontroli stwierdzono rozbieżności:

1. w przypadku działki rolnej [...] o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,9 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów 1,71 ha,

2. w przypadku działki rolnej [...] o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 15,98 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów 14,73 ha,

3. w przypadku działki rolnej [...] o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 6,38 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów 6,33 ha.

Z uzasadnienia decyzji - której stwierdzono nieważność - wynika, że organ przyznając płatność wziął pod uwagę nie tylko wielkości działek zadeklarowanych ale i określił powierzchnię działek kwalifikowanych do poszczególnych płatności. Jej wydanie zostało poprzedzone kontrolą administracyjną w wyniku której stwierdzono powierzchnię kwalifikowaną do płatności na rok 2010 do jednolitej płatności obszarowej równą 27,45 ha.

Powyższe oznacza, iż skarżący miał uzasadnione podstawy aby uznać, iż decyzja, mocą której przyznano mu płatność jest decyzją prawidłową, gdyż wydał ją kompetentny organ po przeprowadzeniu administracyjnego postępowania w toku którego dokonano m.in. weryfikacji powierzchni działek zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności.

W ocenie Sądu obywatel ma prawo zakładać i oczekiwać rzetelności i profesjonalizmu organów i zatrudnionych przez nie pracowników. W przeciwnym wypadku należałoby przyjąć założenie, że w każdej sytuacji i w każdym czasie powinien on liczyć się ze zmianą podjętego rozstrzygnięcia. To jednak byłoby nie do pogodzenia z obowiązującą zasadą stabilności decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2387/13).

Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 7 k.p.a. organ jest zobligowany do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ponadto zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobligowany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W rozpatrywanej sprawie organ nie uwzględnił i nie wskazał rozbieżności w powierzchni działek zadeklarowanych, a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek, co było okolicznością istotną dla załatwienia sprawy w sposób zgodny z art. 7 k.p.a.

W ocenie Sądu organ naruszył przepisy procedury w zakresie wszechstronnego i prawidłowego rozważenia materiału dowodowego i uznał, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 k.p.a.. Ponadto, brak uwzględnienia ewentualnych rozbieżności pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych, a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych nie stanowi rażącego naruszenia prawa jako normatywnej przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organ wadliwie stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2010r., bowiem wskazane naruszenie prawa nie kwalifikuje się jako przesłanka do stwierdzenia nieważności, a błąd organu w postępowaniu dowodowym co do ustalenia powierzchni działek kwalifikujących się do płatności może być ewentualnie przesłanką do wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Tak więc - w świetle tego, co zostało wyżej wskazane - ewentualna wadliwość ustaleń w zestawieniu z rzeczywistą wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, którym organy dysponują, nie może przemawiać za przyjęciem rażącego naruszenia art. 28 ust. 1 lit. c), art. 57 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien uwzględnić powyższe rozważania.

Reasumując Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2, art. 7 oraz art. 77 k.p.a. - w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

O kosztach Sąd orzekł w pkt III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w pkt. IV sentencji wyroku