Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1279/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 68 par. 1, par. 2,  art. 45 par. 1,  art. 54 par. 5.
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Dorota Kozłowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. A Sp. z o.o. z siedzibą w B., działająca przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniosła skargę na postanowienie z dnia [...] r. nr [...], którym Dyrektor Izby Skarbowej w K. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, § 3a, § 4 pkt 1 i art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 599, dalej: u.p.e.a.) - utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. (dalej: organ egzekucyjny) z dnia [...] r., nr [...] oddalające skargę tej spółki na czynność egzekucyjną tj. egzekucje z pieniędzy zajęcia pieniędzy w kwocie [...] zł dokonaną przez poborcę skarbowego w dniu [...] r. .

2. Powyższe postanowienie organu odwoławczego zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

2.1. W toku egzekucji administracyjnej prowadzonej w stosunku do zobowiązanej spółki egzekutor w osobie poborcy skarbowego Izby Celnej w K. dokonał w dniu [...] r. pobrania gotówki w kwocie [...] zł. Czynność została przeprowadzona w siedzibie spółki w B. przy ul. [...]. Poborca wystawił na pobraną kwotę pokwitowanie nr [...]. Kwota została zarachowana na należności wynikające z tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...] oraz [...].

2.2. Pismem z dnia 7 czerwca 2016 r. pełnomocnik zobowiązanej wniósł skargę na powyższą czynność egzekucyjną, żądając jednocześnie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Stwierdził w niej, że egzekucja jest niedopuszczalna z uwagi na to, iż tytuły wykonawcze obejmują należności, które powstały na podstawie nieobowiązujących przepisów. Odnośnie samej czynności wskazał, że powinna mieć oparcie w art. 67 § 1 u.p.e.a., a nie art. 68 § 1, gdyż organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a tj. egzekucję z pieniędzy. Zgodnie z art. 67 § 1 podstawę zastosowanie tego środka stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Protokołu określonego w art. 67 § 1 u.p.e.a. nie sporządzono zatem, zdaniem pełnomocnika, dokonane czynności egzekucyjne "nie mają waloru skutecznych w obrocie prawnym i noszą cechy nieważności". Ponadto zarzucił, że pobranie pieniędzy z kasy spółki stanowi zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, gdyż uniemożliwia prowadzenie spółce działalności gospodarczej.

2.3. Organ egzekucyjny oddalił skargę na czynność egzekucyjną, na podstawie art. 54 § 1, § 4, § 5 i § 6 u.p.e.a. W uzasadnieniu wskazał, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne niemożliwe jest odniesienie się do kwestii podstawy prawnej wystawienia tytułów wykonawczych oraz charakteru (w tym legalności) prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, a także – rozpoznanie zarzutu nadmiernej uciążliwości środka egzekucyjnego. Odnośnie samej czynności egzekucyjnej organ stwierdził, że – stosownie do art. 68 § 1 u.p.e.a. - jeżeli zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność, poborca wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy. Pokwitowanie to wywiera ten sam skutek prawny, co pokwitowanie wierzyciela. W myśl art. 68 § 2 tej ustawy, do czynności egzekucyjnych, o których mowa w § 1, nie stosuje się art. 53, a więc nie spisuje się protokołu.

2.4. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik spółki zarzucił mu:

1) naruszenie art. 67 § 1 u.p.e.a., poprzez niesporządzenie protokołu z czynności egzekucyjnej według wzoru ustalonego w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

2) naruszenie art. 68 § 1 i 3 w zw. z art. 47 § 2 w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a., poprzez zastosowanie przymusu w celu dokonania egzekucji, przy braku podstaw faktycznych i formalnoprawnych do zastosowania takiego przymusu oraz brak spełnienia przesłanki bezpośredniości podczas przeprowadzania czynności egzekucyjnych.

3) naruszenie przepisu art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez niewzięcie pod uwagę słusznego stanowiska strony i przedstawionych przez nią dowodów, faktów i okoliczności wpływających na zasadność prowadzenia egzekucji.

W uzasadnieniu, prócz powtórzenia argumentów zawartych w skardze na czynności egzekucyjne, pełnomocnik spółki wyraził pogląd, że w niniejszej sprawie nie doszło do bezpośredniego zapłacenia należności na wezwanie poborcy skarbowego, gdyż poborca najpierw wezwał "do opróżnienia kasy spółki", co należy intepretować jako dokonanie faktycznego przeszukania pomieszczeń i schowków. Otwarcie kasy nastąpiło zatem pod przymusem poborcy, co powinno być poprzedzone stosownym zarządzeniem na podstawie art. 47 u.p.e.a.

Naruszony został też wymóg, określony w art. 7 § 2 u.p.e.a., stosowania środków egzekucyjnych, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, albowiem "polecenie otwarcia automatów do gry, które nie należały do zobowiązanego było właśnie przykładem działania pośredniego".

Zarzucając naruszenie art. 45 § 1 U.p.e.a. pełnomocnik spółki stwierdził, że zobowiązany od początku podważał możliwość i zasadność dokonania egzekucji, co organ egzekucyjny zignorował.

2. 5. Organ nadzoru nie uwzględnił zażalenia i utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie przytoczył treść art. 54 § 1 u.p.e.a. Następnie wskazał, że stosownie do art. 1a pkt 2 i pkt 4 u.p.e.a., przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (pkt 2), przez egzekutora rozumie się pracownika organu egzekucyjnego wyznaczonego do dokonywania czynności egzekucyjnych (pkt 4). Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora może być wnoszona na czynności zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc na czynności o charakterze wykonawczym i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia (powołał się w tym miejscu m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11). Ponadto zaznaczył, że skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Podzielił w całości stanowisko organu egzekucyjnego, że w ramach powołanego przepisu nie ma prawnych możliwości odniesienia się do kwestii podstawy prawnej do wystawienia tytułów wykonawczych (kwestia obowiązywania przepisów), jak również charakteru (w tym legalności) prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej.

Następnie organ odwoławczy przytoczył uregulowania zawarte w art. 7 u.p.e.a. oraz art. 1a pkt 12 lit. a tiret 1 u.p.e.a., a w oparciu o akta sprawy wskazał, że na wezwanie poborcy skarbowego w dniu [...]r. przedstawiciel spółki w jej siedzibie zapłacił kwotę [...] zł, na co otrzymał pokwitowanie.

Organ odwoławczy stwierdził, że jak wynika z przepisu art. 68 § 1 u.p.e.a., jeżeli zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, poborca wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy. Z kolei w myśl art. 68 § 2 u.p.e.a., do czynności egzekucyjnych, o których mowa w § 1, nie stosuje się przepisów art. 53, a więc nie spisuje się protokołu. Zgodnie z art. 68 § 3 u.p.e.a., w przypadku odebrania pieniędzy w wyniku przeszukania pomieszczeń i schowków, środków transportu oraz odzieży, teczek, waliz i podobnych przedmiotów stosuje się odpowiednio przepis § 1.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ egzekucyjny, działając zgodnie z dyspozycją zacytowanego wyżej przepisu, wystawił spółce stosowne pokwitowanie, zaś pełnomocnik zobowiązanej nie wskazał na żadne uchybienie organu egzekucyjnego w tym zakresie. Nie podzielił przy tym opinii, że uiszczenie należności poprzez wyjęcie jej z kasy znajdującej się w siedzibie spółki nastąpiło w drodze czynności przymusowej, a nie na zwykłe wezwanie poborcy. Nie doszło zatem do naruszenia ar. 47 § 2 u.p.e.a., gdyż przepis ten nie miał w sprawie zastosowania.

Ustosunkowując się następnie do zarzutu naruszenia przepisu art. 45 § 1 u.p.e.a., poprzez niewzięcie pod uwagę słusznego stanowiska strony i przedstawionych przez nią dowodów, faktów i okoliczności wpływających na zasadność prowadzenia egzekucji, organ odwoławczy zaznaczył, iż zobowiązanym nie przedstawił poborcy skarbowemu, dokonującemu czynności żadnego dokumentu, który skutkowałby odstąpieniem od tej czynności.

3. W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na postanowienie organu odwoławczego pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie:

1) art. 68 § 1 u.p.e.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie przejawiające się w uznaniu, iż w sprawie doszło do dobrowolnej zapłaty dochodzonej należności w wyniku czego organ egzekucyjny wydał skarżącej pokwitowanie odbioru pieniędzy;

2) art. 67 § 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie przejawiające się w niewydaniu zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego i nie sporządzenia protokołu z czynności egzekucyjnej według wzoru, ustalonego w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

3) art. 97 § 2 u.p.e.a. poprzez skierowanie egzekucji na przedmioty nie będące własnością skarżącej, co stanowi rzeczywistą przeszkodę dla prowadzenia egzekucji;

4) art. 47 § 2 w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez zastosowanie przymusu w celu dokonania egzekucji, przy braku podstaw faktycznych do zastosowania takiego przymusu, w szczególności braku wyczerpania innych możliwości realizacji celu egzekucji;

5) art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę słusznego stanowiska skarżącej i przedstawionych przez nią dowodów, faktów i okoliczności wpływających na zasadność prowadzenia egzekucji w wyniku czego organ był zobowiązany do odstąpienia od dalszych czynności egzekucyjnych.

Pełnomocnik skarżącej zawarł w skardze stwierdzenie, że zaskarżą postanowienie w całości, lecz nie sformułował żadnego wniosku.

Uzasadniając skargę w pierwszej kolejności zaznaczył, że w niniejszej sprawie czynność otwarcia automatów do gry została wykonana na wyraźne polecenie poborcy skarbowego, zatem uiszczenie kwot nie było dobrowolne. Nie miała bowiem miejsca bezpośrednia zapłata określonej sumy, ale poborca wskazał bezpośrednio środek, za pomocą którego oczekuje zaspokojenia należności. Zdaniem pełnomocnika niezasadne jest zatem uznanie przez poborcę skarbowego, iż działał on na podstawie art. 68 § 1 u.p.e.a. Pełnomocnik zaznaczył też, że organ egzekucyjny miał obowiązek zastosowania dyspozycji art. 67 § 1 u.p.e.a., gdyż w sprawie zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 1 u.p.e.a. (egzekucja z pieniędzy). Zgodnie natomiast z art. 67 § 1 u.p.e.a. podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia. Następnie wskazał na treść, jaką powinien zawierać protokół zajęcia i odbioru ruchomości. Zaznaczył dalej, że o skuteczności zawiadomienia decyduje jego kompletność oraz prawidłowe skonstruowanie. Brak któregoś z elementów stanowi wadę powodującą nieważność danego dokumentu. Natomiast w sprawie brak jest protokołu, spełniającego wymogi z art. 67 § 1 u.p.e.a. W szczególności, protokół nie został sporządzony na formularzu, którego wzór określa rozporządzenie Ministra Finansów. Dokonane czynności nie mają zatem waloru skutecznych w obrocie prawnym i noszą cechy nieważności.

Pełnomocnik skarżącej podniósł także, że w niniejszej sprawie brak było prób dobrowolnego wyegzekwowania należności. Nadto, już przy pierwszej odmowie otwarcia urządzeń organy egzekucyjne sięgnęły do najbardziej dotkliwego środka, jakim jest przymusowe ich otwarcie. Dalej wywodził, że działanie poborcy skarbowego w niniejszej sprawie nosi znamiona działania przymusowego, zatem wbrew twierdzeniom organu naruszony został art. 47 § 1 w zw. z § 3 u.p.e.a. poprzez niedoręczenie zarządzenia otwarcia urządzeń. Zdaniem pełnomocnika, działanie poborcy skarbowego, który nakazuje otworzyć automat, trudno inaczej interpretować niż dokonanie faktycznego przeszukania pomieszczenia i automatu do gry. Bez czynności imperatywnego, władczego nakazania otwarcia urządzenia do gry poborca skarbowy danej sumy by nie uzyskał, zatem otwarcie urządzeń nastąpiło pod przymusem. Ponadto zdaniem pełnomocnika poborca sporządzając protokół konkludentnie wyraża przekonanie, iż jego działanie takiego protokołu wymagało i sam niejako przyznaje, że jego czynność nosiła znamiona odebrania pieniędzy nie w sposób dobrowolny.

Następnie pełnomocnik skarżącej nie zgodził się z twierdzeniem organu, że skoro dzierżawca mógł dysponować kwotami znajdującymi się w automatach i posiadał klucz do urządzenia to uprawniona była egzekucja z pieniędzy znajdujących się w automatach. Wskazał na treść art. 97 § 2 u.p.e.a. i zaznaczył, że egzekucji mogą podlegać tylko te przedmioty, które są własnością osoby zobowiązanej. Nie można natomiast skierować egzekucji do przedmiotów, które są przedmiotem stosunku obligacyjnego (dzierżawy).

Pełnomocnik spółki podniósł również, że w niniejszej sprawie mógł mieć pełne zastosowanie art. 45 u.p.e.a. Z literalnego brzmienia przepisu wynika bowiem, iż możliwość odstąpienia od czynności egzekucyjnych nie jest obwarowana czasem ani okolicznościami w jakich wnosi się o odstąpienie od egzekucji. Każdorazowo, gdy organ uzyska informacje stanowiące podstawę do odstąpienia od egzekucji, powinien od przedmiotowej egzekucji odstąpić. Zdaniem pełnomocnika skarżącej to, iż skarga na czynności egzekucyjne jest środkiem prawnym służącym podważeniu zasadności prowadzenia konkretnej czynności egzekucyjnej nie zmienia faktu, iż spółka powołując się również na ogólną niedopuszczalność egzekucji z uwagi na przesłanki wymienione w art. 45 u.p.e.a., podważa tym samym prawidłowość podjęcia i przeprowadzenia określonej czynności egzekucyjnej. Każda bowiem czynność egzekucyjna jest częścią szerszego procesu - postępowania egzekucyjnego. W ocenie pełnomocnika skarżącej trudno się zgodzić z poglądem organów, zgodnie z którym instytucja odstąpienia od czynności egzekucyjnych z art. 45 u.p.e.a. nie może być zastosowana na etapie postępowania ze skargi na czynności egzekucyjne. Przepis ten nie ogranicza zakresu czasowego ani przedmiotowego czynności egzekucyjnych, których dotyczy. Zatem wniosek w zakresie odstąpienia od czynności egzekucyjnych powinien być rozpatrzony przez właściwy organ, ponieważ skarżąca przedstawiła określone dowody i okoliczności, popierające jej stanowisko. Tym samym wniosek ten powinien być traktowany odrębnie jako wniosek o odstąpienie od egzekucji lub jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zwłaszcza, iż skarżąca w skardze na czynności egzekucyjne o to wniosła. Zdaniem pełnomocnika zobowiązanej nie ma przy tym znaczenia, iż okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 45 u.p.e.a zostały wyartykułowane przez spółkę w skardze na czynności egzekucyjne. W przypadku wystąpienia przyczyn określonych w art. 45 u.p.e.a. odstąpienie od czynności egzekucyjnych jest obligatoryjne, zaś niewypełnienie tego obowiązku przez organy egzekucyjne lub egzekutora może rodzić odpowiedzialność przewidzianą w dziale IVa. W zależności od okoliczności uzasadniających odstąpienie od czynności egzekucyjnych organ egzekucyjny, w postanowieniu w sprawie odstąpienia od czynności egzekucyjnych, wydanym na żądanie wierzyciela, umorzy lub zawiesi postępowanie. Jeżeli jednak wierzyciel nie wystąpi do organu egzekucyjnego o wydanie postanowienia w tej sprawie, to należy przyjąć, że zobowiązany, przedstawiając dowody, o których mowa w tym przepisie, zgłasza zarzuty w rozumieniu art. 33 u.p.e.a., a jeżeli upłynął już termin do zgłoszenia zarzutów, to zgłasza żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 4 u.p.e.a.). Oznacza to konieczność wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w sprawie zarzutów lub postanowienia w sprawie umorzenia postępowania. Powyższe wywody strona skarżąca oparła na poglądach zacytowanych z komentarza C. Kuleszy "Ustawa o postepowaniu egzekucyjnym w administracji".

4. Odpowiadając na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu oraz podkreślając, że część zarzutów oraz większość uzasadnienia skargi odnosi się do innego stanu faktycznego, a mianowicie – otrzymania przez poborcę skargowego pieniędzy wyjętych z automatów do gry, podczas gdy w niniejszej sprawie doszło do pobrania gotówki z kasy spółki w jej siedzibie.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

5. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż objęte nią postanowienie nie narusza prawa.

5.1. Na wstępie należy zauważyć, co słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, że pełnomocnik, wnosząc liczne skargi na inne postanowienia dotyczące oddalenia skarg spółki na czynności egzekucyjne, posłużył się jednym tekstem, co spowodowało, że w niniejszej sprawie zakwestionował inne działanie organu egzekucyjnego niż miało miejsce w tej sprawie, a więc odniósł je do innego stanu faktycznego.

Z treści postanowień oraz dokumentów zgromadzonych w aktach wynika niespornie, ze poborca skarbowy dokonał w siedzibie spółki przyjęcia pieniędzy, które na jego wezwanie zostały mu wydane, po wyjęciu z kasy przez pracownika tej spółki. Czynność tę poborca udokumentował wystawieniem pokwitowania na otrzymaną kwotę. Nie sporządzał żadnego protokołu z tej czynności. Tak przedstawia się stan faktyczny sprawy.

5.2. Do opisanego wyżej działania organu egzekucyjnego ma zastosowanie art. 68 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że jeżeli zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, poborca wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy, które wywiera ten sam skutek prawny, co pokwitowanie wierzyciela. Za pokwitowaną należność pieniężną organ egzekucyjny ponosi odpowiedzialność wobec wierzyciela. Zgodnie zaś z art. 68 § 2 u.p.e.a. do czynności egzekucyjnych, o których mowa w § 1 nie stosuje się przepisów art. 53, które stanowią, że jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, egzekutor sporządza protokół z czynności egzekucyjnych, który zawiera: 1) oznaczenie miejsca, czasu i rodzaju czynności, 2) imiona i nazwiska osób uczestniczących w czynności, 3) sprawozdanie z przebiegu czynności, 4) zgłoszone przez obecnych wnioski i oświadczenia, 5) podpisy obecnych lub wzmiankę o przyczynie braku podpisów, 6) podpis egzekutora (§ 1) oraz, że odpis protokołu, o którym mowa w § 1, doręcza się niezwłocznie zobowiązanemu (§ 2).

Wykładnia art. 68 § 1 i § 2 w zw. z art. 53 u.p.e.a. jednoznacznie wskazuje, że w przypadku określonym w art. 68 § 1 u.p.e.a. nie sporządza się protokołu z czynności egzekucyjnych. Przepis ten stanowi lex specialis. Taki charakter tego przepisu potwierdza również treść art. 68 § 3 u.p.e.a., zgodnie z którym w przypadku odebrania pieniędzy w wyniku przeszukania pomieszczeń i schowków, środków transportu oraz odzieży, teczek, waliz i podobnych przedmiotów stosuje się odpowiednio przepis § 1. Zatem w zakresie obowiązku sporządzenia protokołu ustawodawca odmiennie uregulował dwa przypadki. Pierwszy, gdy odebranie pieniędzy przez poborcę następuje w wyniku przeszukania. W takiej sytuacji poborca - poza wystawieniem pokwitowania - jest obowiązany jeszcze sporządzić protokół. Natomiast w drugim przypadku, gdy zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, poborca wystawia tylko pokwitowanie odbioru pieniędzy.

Tak też postąpił w niniejszej sprawie poborca skarbowy, co odpowiada w pełni wymogowi ustawowemu. Nie sposób przyjąć, jak wywodzi to strona skarżąca, że zapłata pieniędzy nie miała charakteru dobrowolnego wydania gotówki. Przypomnieć w tym miejscu trzeba raz jeszcze, że w uzasadnieniu skargi opisano działanie polegające na otwarciu automatów do gry i wyjęciu z nich pieniędzy, podczas gdy w tej sprawie przedstawiciel spółki zapłacił pieniędzmi przechowywanymi w kasie w jej siedzibie. Wyjęcie pieniędzy z kasy celem ich przekazania poborcy nie dowodzi, że doszło do czynności o charakterze przymusowym, takich jak np. przeszukanie. Doświadczenie życiowe wskazuje, że pieniądze z reguły są gdzieś przechowywane (w portfelu, biurku czy kasie), zapłata wymaga więc wyjęcia ich i przekazania, w tym przypadku, poborcy skarbowemu. Nie ma więc żadnych powodów, aby w wezwaniu poborcy, skierowanemu do zobowiązanego, upatrywać środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit a u.p.e.a.

W świetle powyższych rozważań niezasadne okazały się więc zarzuty naruszenia art. 68 § 1 u.p.e.a. oraz art. 47 § 2 w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a., a także zarzut naruszenia art. 67 § 1 u.p.e.a., który to przepis nie miał w ogóle zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

5.3. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 97 § 2 u.p.e.a. skoro pieniądze wyjęte z kasy spółki stanowiły niewątpliwie jej własność. 5.4. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 45 § 1 u.p.e.a. W sprawie nie nastąpiła żadna z okoliczności wskazanych w tym przepisie. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych, jeśli zobowiązany okazał dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Skarżąca żadnych dowodów wskazujących na zaistnienie okoliczności wymienionych w tym przepisie w momencie przeprowadzania czynności egzekucyjnej nie przedstawiła. Nie wykazała ich również przy składaniu skargi na czynność egzekucyjną ani w toku postępowaniu prowadzonego w tej sprawie.

6. Sąd stwierdził zatem, że skarga jest nieuzasadniona i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.