Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 788/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust.1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta W., po rozpatrzeniu wniosku K. B. (powoływanego dalej też jako "Inwestor") decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na likwidacji (zasypaniu) części stawu wodnego o pow. ok 450 m2 , na terenie działki nr [...], położonej w S., gmina W.

W szczegółowych ustaleniach określonych w pkt 1-4 sentencji decyzji, organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w związku z tym, iż zamierzenie inwestycyjne dotyczy budowli - urządzenia wodnego tj. stawu rekreacyjnego oraz infrastruktury z tym związanej, nie ustala się cech zabudowy zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016r. poz. 778 z późn.zm., cytowana dalej w skrócie: "u.p.z.p.") oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588), a zagospodarowanie terenu po ukończeniu inwestycji powinno pozostać doprowadzone do stanu zgodnego z dokumentacją projektową. Organ zastrzegł jednocześnie, iż realizacja inwestycji nie może zmieniać stosunków wodnych ze szkodą na sąsiednich działkach, nie może niszczyć ani uszkadzać istniejących w granicach terenu inwestycji urządzeń wodnych tj. rowów, drenów, strumieni, źródlisk itp. Dodatkowo organ poinformował, że przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia wodno-prawnego na wykonanie przedmiotowej inwestycji należy uzgodnić operat wodno-prawny z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. Na tej podstawie sporządzony został projekt decyzji o warunkach zabudowy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. R. (powoływany dalej jako "Skarżący") zarzucając jej naruszenie:

1) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez ustalenie warunków zabudowy bez poszanowania występującej w obszarze obiektu zabudowy terenu, a także bez poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności bez uwzględnienia, iż zbiornik wodny, który skarżoną decyzją postanowiono zlikwidować w części znajduje się jednocześnie na działce sąsiadującej tj. oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], a główne źródło wody znajduje się jedynie na działce [...], co oznacza, iż konsekwencją zasypania części stawu znajdującego się na działce [...] (nie posiadającego dostępu do rowu melioracyjnego) będzie zalanie działki oznaczonej numerem [...] i pozbawieniem jej źródła wody, a tym samym ustalenie warunków zabudowy w sposób oznaczony w skarżonej decyzji rażąco wpłynie na ukształtowanie terenu działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...];

2) art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez ustalenie warunków zabudowy w sposób skutkujący zmianą stanu wody znajdującej się na działce oznaczonej nr [...] (poprzez zasypanie części położonego tam stawu, nie posiadającego dostępu do rowu melioracyjnego), co skutkować będzie zalaniem zbiornika wodnego znajdującego się na gruncie sąsiednim (nr [...]), a tym samym odbędzie się to ze szkodą dla gruntu sąsiadującego tj. działki oznaczonej numerem [...];

3) art 65 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19 ppkt c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na likwidacji zasypaniu części stawu, w sytuacji gdy konsekwencją jej wykonania będzie zasypanie nie tylko stawu (zaliczanego do zbiorników wodnych) znajdującego się na nieruchomości, dla której warunki zabudowy ustalono, ale także spowoduje zniszczenie lub co najmniej uszkodzenie stawu znajdującego się na nieruchomości sąsiedniej ([...]), poprzez m.in. pozbawienie go źródła wody i zalanie przez wodę z zasypanego stawu;

4) art. 33 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody poprzez ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zasypaniu (likwidacji) części stawu znajdującego się na działce oznaczonej numerem [...] na obszarze Natura 2000 "Puszcza K.", co spowoduje pogorszenie i zniszczenie stanu siedliska przyrodniczego i siedliska gatunków roślin i zwierząt (m.in. ryb i raków) żyjących w stawie położonym na działkach oznaczonych numerami [...] i [...], spowoduje zniszczenie źródła wody znajdującego się na działce nr [...], a w konsekwencji w znaczący sposób pogorszy integralność obszaru Natura 2000.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że jeśli spełnione są przesłanki ustawowe, to organ ma obowiązek wydać taką decyzję W opinii Kolegium organ I instancji zasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z inwestycją polegającą na trwałej zmianie zagospodarowania terenu, dla której należy ustalić warunki zabudowy.

Dalej organ wskazał na przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując jakie warunki powinna spełnić planowana inwestycja, aby mogły być ustalone warunki zabudowy. W ocenie SKO charakter planowanej inwestycji (brak realizacji obiektów gabarytowych) wymuszał ustalenie zgodności tylko z warunkami określonymi w pkt 4 i 5, które w analizowanej sprawie zostały spełnione. Teren objęty wnioskiem nie wymagał bowiem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne co wynika z uzgodnienia ze Starostą B. Organ odwoławczy nie doszukał się też niezgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, z których wynikałby zakaz realizacji planowanej inwestycji. Organ wskazał również, że planowana inwestycja położona jest na obszarze Natura 2000 Puszcza K., ale nie jest inwestycją zaliczoną do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podzielając z kolei ustalenia organu I instancji uznał że planowanej inwestycji nie można też zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. W tych okolicznościach nie było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Konkludując organ uznał, że zaskarżona decyzja nie jest też dotknięta żadnymi innymi wadami, mogącymi skutkować jej uchylenie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył pełnomocnik Skarżącego zarzucając jej naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez: (a) utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w sytuacji, gdy inwestycja ta wiąże się z zasypaniem części stawu położonego na tej działce, a w konsekwencji z likwidacją stawu położonego także na działce sąsiedniej, a tym samym nie zostały spełnione wszystkie warunki, których łączne spełnienie warunkuje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, a w szczególności wydana decyzja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, w tym przepisami prawa wodnego, prawa budowlanego i prawa ochrony środowiska, co powoduje niemożność wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy; (b) całkowite pominięcie wymogu zgodności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z przepisami odrębnymi i jedynie lakoniczne stwierdzenie, iż w ocenie Kolegium nie obowiązują przepisy odrębne, które uzasadniałyby odmowę ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji - z całkowitym pominięciem szeregu uregulowań prawa wodnego i budowlanego, jakie należy wziąć pod uwagę ustalając warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym z całkowitym zignorowaniem przepisów prawa dotyczących ochrony środowiska, ochrony i integralności zbiorników i inwestycji wodnych położonych na terenie objętym inwestycją;

2) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy w sposób ignorujący poszanowanie występującej w obszarze obiektu zabudowy terenu, a także w sposób naruszający uzasadnione interesy osób trzecich, a w szczególności poprzez całkowite pominięcie, iż na terenie objętym inwestycją oraz na terenie sąsiednim znajduje się duży zbiornik wodny, który zgodnie z zaplanowaną inwestycją ma zostać zlikwidowany, a także bez rozważenia skutków związanych z realizacją takiej inwestycji zarówno dla działki, dla której inwestycję wyznaczono, jak i dla działek sąsiadujących, w tym w szczególności dla działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...];

3) art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy w sposób skutkujący zmianą stanu wody znajdującej się na działce oznaczonej nr [...] (poprzez zasypanie części położonego tam stawu, nie posiadającego dostępu do rowu melioracyjnego), co skutkować będzie zalaniem zbiornika wodnego znajdującego się na gruncie sąsiednim (nr [...]) , a tym samym odbędzie się to ze szkodą dla gruntu sąsiadującego tj. działki oznaczonej numerem [...];

4) art. 65 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19 ppkt c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, w sytuacji gdy konsekwencją jej wykonania będzie zasypanie nie tylko stawu (zaliczanego do zbiorników wodnych) znajdującego się na nieruchomości, dla której warunki zabudowy ustalono, ale także spowoduje zniszczenie lub co najmniej uszkodzenie stawu znajdującego się na nieruchomości sąsiedniej ([...]), poprzez m.in. pozbawienie go źródła wody i zalanie przez wodę z zasypanego stawu;

5) art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie rozstrzygnięcia organu administracyjnego w sposób dowolny, bez rozważenia wszystkich interesów społecznych oraz uzasadnionych interesów poszczególnych uczestników postępowania w celu m.in. zachowania naturalnego uwarunkowania terenu, na którym położona jest inwestycja,

6) art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym poprzez całkowite zignorowanie naturalnego uwarunkowania terenu, na którym znajduje się obszar objęty inwestycją, dla której warunki ustalono w zaskarżonej decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie wydanych decyzji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozpoznaje zatem spraw merytorycznie, a bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, tzn. ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do takiego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które kwalifikowałoby zaskarżoną decyzję do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na likwidacji (zasypaniu) części stawu wodnego na terenie działki należącej do Inwestora. Na wstępie wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter, albowiem nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Budowę można bowiem dopiero rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która może być wydana jedynie inwestorowi który m.in wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może złożyć każdy, niezależnie od przysługującego mu prawa do nieruchomości.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest zatem wyłącznie ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Na terenie wnioskowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stąd też realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W ocenie Sądu organy w niniejszej sprawie zasadnie przyjęły, iż z uwagi na charakter planowanej inwestycji, tj. zasypanie istniejącej na działce Inwestora części stawu wodnego ustaleniu podlegała wyłącznie zgodność z warunkami określonymi w pkt 4 i 5 art. 61 u.p.z.p. Warunki te w analizowanej sprawie zostały spełnione. Wyjaśnienia w tej części rozważań należy poprzedzić informacją, że choć przy ustalaniu warunków zabudowy należy kierować się zasadą dobrego sąsiedztwa wymagającą, aby nowe obiekty pod względem funkcji były kontynuacją istniejącej zabudowy i sposobu zagospodarowania, to jednak nie oznacza to, że likwidacja części stawu wodnego wymaga, aby w sąsiedztwie nieruchomości przewidzianej do takiego zagospodarowania istniały nieruchomości, na których również likwidowane są stawy. Chodzi tu bowiem o zachowanie zgodności projektowanej inwestycji z funkcją spełnianą przez tereny sąsiednie. Ponieważ zasypanie części stawu zachowuje dotychczasowe wykorzystanie terenu nie ma wątpliwości co do kontynuacji funkcji zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Specyfika zatem planowanej inwestycji upoważniała organy decyzyjne do specyficznego stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 w/w ustawy.

Przechodząc z kolei do analizy spełnienia warunków z art. 61 ust.1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. należy zgodzić z orzekającymi w sprawie organami, że teren planowanej inwestycji nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co wynika wprost z postanowienia Starosty B. z dnia [...] lipca 2016 r. Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie nie doszukał się też niezgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, m.in. prawa wodnego, prawa budowlanego i ochrony środowiska.

Główny zarzut skargi odnośnie projektowanej inwestycji dotyczy niebezpieczeństwa zniszczenia i zalania pozostałej części stawu znajdującej się na działce sąsiedniej stanowiącej własność Skarżącego. Zarzut ten zgłaszany na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może być jednak uznany za podważający legalność zaskarżonej decyzji, ze względu na fakt, iż okoliczność ta nie była przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu. Ponadto wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie prowadzi do naruszenia stosunków wodnych. Taki ogólny zakaz wynika z ograniczeń wprowadzonych przepisami ustawy – Prawo wodne i jest on obowiązujący dla Inwestora. Został on zresztą wprowadzony do treści decyzji, która w odniesieniu do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich wskazuje, że na podstawie art. 29 ustawy – Prawo wodne Inwestor nie może zmienić stanu wodny na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Skuteczność prawna powyższego zakazu na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy ma jednak na tym etapie wyłącznie charakter pewnego rodzaju dyrektywy, wobec czego skonkretyzowanie uprawnień właściciela gruntów sąsiednich i odpowiadających im obowiązków inwestora, które podstawę prawną czerpią w art. 29 ustawy – Prawo wodne, może nastąpić dopiero na kolejnym etapie realizacji inwestycji, tj. przy wydawaniu pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. II OSK 76/13; wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 1043/14). Ponadto jak słusznie podkreślił organ w zaskarżonej decyzji, wśród ustaleń dotyczących stosunków wodnych na terenie przyszłej inwestycji nałożono również na Inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych; operat wodnoprawny na wykonanie urządzeń wodnych zostanie uzgodniony z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. przed uzyskaniem w/w pozwolenia wodnoprawnego.

Natomiast wśród ustaleń dotyczących ochrony interesów osób trzecich ustanowiono wymaganie, że zgodnie z przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r, poz.1409 ze zm.), inwestycję należy projektować, realizować i utrzymywać w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym m.in. ochronę przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Jak wynika z powyższego postanowienia decyzji o ustaleniach warunków zabudowy zapewniają ochronę interesów osób trzecich, w tym właściciela działki sąsiedniej, w ten sposób, że są wiążące w dalszych fazach procesu inwestycyjnego. Na mocy art. 34 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy, a zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych ( art. 34 ust. 2 ustawy). Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego).

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy inwestycji polegającej na zasypaniu części stawu jest sformułowana w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Ustalając te warunki organ odwołał się bowiem do przepisów prawa, regulujących wymagania, spełnienie których warunkuje realizację inwestycji przez Inwestora. Dopilnowanie tych warunków należy jednak do kompetencji organów wydających dalsze decyzje w procesie inwestycyjnym, w szczególności pozwolenie wodnoprawne. Do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego załącza się m.in. operat wodnoprawny oraz decyzję o warunkach zabudowy. Na mocy art. 125 pkt 2 prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać decyzji o warunkach zabudowy, a operat wodnoprawny – zgodnie z art. 132 prawa wodnego – zawiera pełną charakterystykę projektowanej inwestycji i wszelkie szczegółowe ustalenia (położenie, parametry urządzenia itp.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. trafnie zatem wywiodło, iż żądanie przez Skarżącego szczegółowej oceny skutków i wpływu zasypania części stawu na działkę sąsiednią, które znajdą się dopiero w operacie wodnoprawnym, jest przedwczesne w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 127 ust. 7 prawa wodnego, stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego jest także władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Skarżący, jako właściciel działki sąsiadującej z działką na której ma być zlikwidowany staw, będąc stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, będzie mógł domagać się realizacji ochrony swoich interesów.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawo budowlane, albowiem – jak wskazano wyżej - szczegółowe uregulowania w zakresie skutków związanych z zasypaniem zbiornika wodnego będą dopiero przedmiotem badania w postępowaniu o pozwolenie wodnoprawne. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie mają zatem wpływu na ocenę, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla Skarżącego jako właściciela działki o nr [...].

W ocenie Sądu nie można się też zgodzić z zarzutami skargi jakoby zaskarżona decyzja nie uwzględniała okoliczności, iż planowana inwestycja położona jest na obszarze Natura 2000 "Puszcza K.". Z decyzji organu I instancji wprost wynika, że wnioskowana inwestycja położona jest na obszarze Natura 2000, ale nie jest inwestycją zaliczoną do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem organ w oparciu o przepis art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zbadał możliwość potencjalnego znaczącego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000, uznając, że takiego oddziaływania nie będzie. Z tym stanowiskiem należy się zgodzić, mając na względzie zarówno charakter inwestycji jaki i milczące uzgodnienie projektu decyzji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B.

W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności decyzja SKO prezentuje motywy podjętych rozwiązań w nawiązaniu do wyjaśnionego uprzednio celu i charakteru decyzji o warunkach zabudowy z wykazaniem jej specyfiki w przypadku ustalania warunków zabudowy dla likwidacji urządzenia wodnego jakim jest staw.

Mając na uwadze przeprowadzone rozważania Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w konsekwencji skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.