Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1889/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 614  Oświata, szkolnictwo wyższe, nauka, działalność badawczo-rozwojowa i archiwa
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy

SENTENCJA

Dnia 28 stycznia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA: Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.B. na uchwałę Rady Gminy w S. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

E.B. – przewodnicząca Komitetu Rodzicielskiego Zespołu Szkół Ogólnokształcących w S. zaskarżyła w dniu 6 grudnia 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] w sprawie tworzenia drugiego publicznego gimnazjum na terenie Gminy S., zarzucając nieprawidłowości w ich podjęciu. Skarżąca wskazała, że podczas obrad Rady Gminy S. na sesji w dniu 27 czerwca 2003 r. nie rozpatrzono wniosku podpisanego przez 530 mieszkańców gminy. Podała także, że radni zlikwidowali dowóz dzieci do S. z miejscowości W.

Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2003 roku skarżąca – E.B. została zobowiązana do usunięcia braków skargi przez wskazanie uchwały lub uchwał będących przedmiotem skargi, określenia naruszenia zaskarżonymi uchwałami interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej, wskazania przedmiotu każdej z zaskarżonych uchwał, wskazania, kto jest stroną skarżącą – czy E.B. jako osoba fizyczna, czy jako reprezentantka grupy mieszkańców gminy (w rozumieniu art. 101 ust. 2 a ustawy o samorządzie gminnym) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Stosowne wezwanie doręczone zostało skarżącej na wskazany przez nią adres. Korespondencję odebrał mąż skarżącej – w dniu 15 grudnia 2003 roku.

Mimo upływu zakreślonego terminu, nałożonego zarządzeniem, obowiązek nie został przez skarżącą wykonany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone,

podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do treści art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma.

Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie doręczenie wezwania skarżącej należało uznać za skuteczne.

Mając na uwadze fakt, iż nałożony zarządzeniem obowiązek nie został przez skarżącą wykonany, Sąd na podstawie art. 57 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę.

2