Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1737/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6,  art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w L., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], cofnął W. K. pozwolenie na broń palną myśliwską, wydane [...] grudnia 1994 r.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. wymieniony, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji.

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wskazał, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba je posiadająca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Komendant wyjaśnił, że wobec W. K. zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego osobą wzbudzającą uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego jest w szczególności osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowi lub mieniu, albo wobec której toczy się postępowanie karne o takie przestępstwa.

Organ odwoławczy podkreślił, że ze względu na konstrukcję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w stosunku do osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub je posiadających należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa, ponieważ prawo do broni ma ścisły związek ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Oznacza to, że każde naruszenie przez nie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem tychże dóbr.

Komendant Główny Policji podniósł, że W. K. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] czerwca 2010 r. sygn. akt [...] za to, że prowadził samochód osobowy po drodze publicznej powiatowej w stanie nietrzeźwości (0,75 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), tj. za przestępstwo z art. 178a § 1 kk na karę [...].

Organ II instancji zaznaczył, że prawomocny wyrok sądu, skazujący za przestępstwo, wiąże organy Policji w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną.

Dodatkowo Komendant podał, iż odwołujący w 2007 r. trzykrotnie dopuścił się wykroczeń w ruchu drogowym, co świadczy o jego postawie wobec ładu prawnego.

W ocenie organu odwoławczego, powyższe okoliczności potwierdzają zasadność zaliczenia strony do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, ponieważ jako osoba posiadająca pozwolenie na broń, spełniła ona przesłanki bezwzględnego cofnięcia jej tego prawa, w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny i ustawodawca nie pozostawił organom Policji swobody wyboru konsekwencji administracynoprawnych wobec takich osób, przyznając tym samym pierwszeństwo interesowi społecznemu przed ich słusznym interesem w posiadaniu pozwolenia na broń. W takiej sytuacji, zdaniem Komendanta Głównego Policji, nawet dowody świadczące o stronie korzystnie – jak pozytywna opinia z miejsca zamieszkania i wśród myśliwych, czy prawidłowe przechowywanie broni, nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Pozytywne opnie oraz sposób używania broni mają znaczenie dla sprawy, jednak nie są w stanie przesłonić faktu, iż strona popełniła przestępstwo umyślne działając pod wpływem alkoholu. Skoro strona po spożyciu alkoholu zdecydowała się prowadzić pojazd, to nie można wykluczyć, że w takim stanie mogłaby użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Pismem z dnia 01 lipca 2011 r. W. K., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że skazanie go za przestępstwo z art. 178a § 1 kk budzi uzasadnioną obawę możliwości użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zostały spełnione przez skarżącego przesłanki uzasadniające cofnięcie mu pozwolenia na broń myśliwską.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej, w myśl regulacji zawartej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Aby więc możliwym było cofnięcie pozwolenia na broń, jej posiadacz musi należeć do kategorii osób skazanych prawomocnym wyrokiem za ww. przestępstwa, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, lub też sposób postępowania czy cechy charakteru posiadacza broni rodzą uzasadnioną obawę, iż mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Przedmiotowa obawa musi zaś mieć charakter realny. Powinna wynikać z analizy zachowania danej osoby, jej cech charakteru, stosunku do norm prawnych. W sytuacji, gdy podstawą cofnięcia pozwolenia na broń jest fakt prowadzenia postępowania karnego wobec posiadacza broni, czy też fakt skazania, przedmiotowa obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego winna też być oceniana przez pryzmat charakteru zarzucanego czynu. Należałoby więc poddać badaniu ten czyn pod kątem jego związku z posiadaniem broni czy obowiązkami ciążącymi na posiadaczu broni. Dopiero bowiem taka analiza całokształtu okoliczności faktycznych umożliwi realną ocenę istnienia omawianej obawy.

Podkreślenia także wymaga to, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to także w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania, winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz: wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07).

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest fakt skazania skarżącego w 2010 r. prawomocnym wyrokiem Sądu za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu. Powyższe świadczy o tym, iż skarżący wykazuje lekceważący stosunek do norm prawnych. Mimo oczywistego i niekwestionowanego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych pod wpływem alkoholu, oceniana osoba dopuściła się takiego czynu.

Oprócz kwestii lekceważenia podstawowych norm prawnych, należy również wziąć pod uwagę charakter czynu, którego dopuścił się skarżący. Prowadzenie pojazdu po spożyciu alkoholu należy oceniać z całą surowością jako postępowanie sprowadzające na inne osoby bezpośrednie niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała czy też nawet śmierci. Nie wymaga przecież dowodzenia fakt, iż osoba pijana ma osłabione nie tylko reakcje psychofizyczne, ale także osłabione postrzeganie rzeczywistości. Prowadząc w takim stanie samochód, który w rękach pijanego stanowi bardzo niebezpieczne narzędzie (nie mniej niż broń palna), skarżący co najmniej musiał się więc godzić z tym, że może doprowadzić do nieszczęścia polegającego na uszkodzeniu ciała innych osób, lub nawet na ich śmierci. Takie postępowanie świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności skarżącego. Pozbawia go też przymiotu osoby budzącej zaufanie. Podobne stanowisko zajął też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2021/09, stwierdzając, iż "prowadzenie przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy, który naraża na uszczerbek życie, zdrowie lub mienie, nie tylko swoje, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Takie zachowanie jest wyrazem lekceważenia porządku prawnego i w tego rodzaju sytuacji istnieje uzasadniona obawa, że osoba taka może naruszyć zasadę bezwzględnej trzeźwości przy korzystaniu z pozwolenia na broń, lub w inny sposób użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego".

Powyższe sprawia, iż skarżącego należy oceniać jako osobę, której cechy charakteru i wynikające z nich postępowanie, budzą wątpliwości co do tego, czy będzie w stanie używać posiadanej broni w sposób zgodny z zasadami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skoro bowiem popełnione czyny wskazują na brak odpowiedzialności przy używaniu środków transportu, to pojawia się wątpliwość, czy takim brakiem odpowiedzialności skarżący nie wykaże się używając broni. W sytuacji zaś istnienia choćby cienia wątpliwości co do tego, czy nieodpowiedzialności kierowcy skarżący nie przeniesie na niwę korzystania z broni palnej, za prawidłowe należy uznać postępowanie organu administracji, który działając prewencyjnie, wydał skarżoną decyzję.

Bez wpływu na poprawność skarżonej decyzji pozostaje legitymowanie się przez skarżącego pozytywnymi opiniami środowiskowymi. Posiadanie takich opinii nie niweluje bowiem faktu skazania prawomocnym wyrokiem Sądu w 2010 r. Organ administracji wydający skarżoną decyzję, jak również tutejszy Sąd nie posiadają zaś możliwości weryfikacji poprawności powyższego wyroku. Ustalenia dokonane przez sąd karny w prawomocnym wyroku są bowiem wiążące erga omnes.

W tym stanie sprawy, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

-----------------------

6