Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1335/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 121 par. 1, art.123 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., po uprzednim przeprowadzeniu w dniach 1, 2 i 7 czerwca 2010 r. kontroli podatkowej wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec A. W. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") w sprawie prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od 1 kwietnia 2007 r. do 31 października 2007 r. W trakcie przeprowadzonej kontroli podatkowej ustalono, że Skarżący w kontrolowanym okresie prowadził działalność gospodarczą w zakresie m.in. sprzedaży i montażu mebli sklepowych i zoologicznych. W zakresie podatku należnego organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził:, że na rachunek bankowy Strony w dniu 10 kwietnia 2007 r. wpłynęła kwota w wysokości 1.500 zł od M. T., tytułem zaliczki za regały akwarystyczne. Powyższa zaliczka nie została przez Stronę udokumentowana fakturą VAT, nie została ujęta w rejestrze sprzedaży VAT za kwiecień 2007 r. oraz nie została rozliczona w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc. Ponadto w dniu 2 maja 2007 r., na rachunek bankowy Strony wpłynęła kwota w wysokości 4.550 zł od Salonu Z., , ul. [...], [...] O., tytułem zapłaty za fakturę - regały akwarystyczne. Na powyższą okoliczność Strona złożyła pisemne oświadczenie z dnia 7 czerwca 2010 r., z treści którego wynika m.in., iż ww. kwoty zostały ujęte w fakturze VAT nr [...] z dnia 8 maja 2007 r. na kwotę netto 4.960 zł, VAT 1.091,20 zł wystawionej na rzecz Sklepu Z., H. M. T. tytułem wykonania regału akwarystycznego. W związku z powyższym, została zaniżona kwota podatku należnego w deklaracji VAT- 7 za kwiecień 2007 r. w wysokości 270,49 zł przy jednoczesnym zawyżeniu podatku należnego o tę kwotę w deklaracji za maj 2007 r. Ponadto w dniu 18 kwietnia 2007 r. na rachunek bankowy Strony wpłynęła kwota w wysokości 3.000 zł od M.S. A. ul. [...], [...] W., tytułem zaliczki za regały. Powyższa zaliczka nie została przez Stronę udokumentowana fakturą VAT, nie została ujęta w rejestrze sprzedaży VAT za kwiecień 2007 r. oraz nie została rozliczona w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc. Zgodnie z oświadczeniem Strony z dnia 7 czerwca 2010 r. ww. kwoty zostały ujęte w fakturze VAT nr [...] z dnia 14 maja 2007 r. na kwotę netto 12.984 zł, VAT 2.856,48 zł wystawionej na rzecz: F. M.S., ul. [...], [...] W. tytułem wykonania regałów akwarystycznych, regałów dla ptaków, lad dla gryzoni, lad z przegródkami, konstrukcji aluminiowych. Powyższe spowodowało zaniżenie kwoty podatku należnego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2007 r. w wysokości 540,98 zł przy jednoczesnym zawyżeniu podatku należnego o tę kwotę w deklaracji VAT-7 za maj 2007 r. Podczas dalszych czynności stwierdzono, że w dniach 10 października 2007 r. oraz 29 października 2007 r. na rachunek bankowy Skarżącego wpłynęły wpłaty w wysokości 1.000 zł tytułem zaliczki na regały dla ptaków oraz 1.700 zł za regały dla ptaków od Sklepu Z., ul. [...], [...] O., M.T.. Powyższe wpłaty nie zostały przez Stronę udokumentowane fakturami VAT, nie zostały ujęte w rejestrze sprzedaży VAT za październik 2007 r. oraz nie zostały rozliczone w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc. Zgodnie z oświadczeniem Strony z dnia 7 czerwca 2010 r. ww. kwoty zostały ujęte w fakturze VAT nr 18/2007 z dnia 2 listopada 2007 r. na kwotę netto 2.213,11 zł, VAT 486,89 zł wystawionej na rzecz ww. sklepu. Powyższe spowodowało zaniżenie kwoty podatku należnego, w deklaracji VAT - 7 za październik 2007 r. w wysokości 487 zł. W zakresie podatku naliczonego ustalono, że Skarżący zaewidencjonował w rejestrze zakupu VAT i rozliczył w deklaracji VAT - 7 za październik 2007 r. fakturę VAT nr [...] z dnia 5 października 2007 r. wystawioną przez P. G.C., [...] S., ul. [...], NIP: [...] o wartości netto 20.000,00 zł, VAT 4.400,00 zł. Natomiast organ pierwszej instancji w okazanych przez Stronę, dokumentach stwierdził brak przedmiotowej faktury. Z wyjaśnień Strony wynikało, że oryginał przedmiotowej faktury wystawionej dla T. A. W., W., ul. [...] na kwotę brutto 24.400 zł dotyczącej usługi montażu mebli i regałów sklepowych w B. i L. znajduje się w Zarządzie C., wydanej przez Stronę na wezwanie tej jednostki.

2. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. umorzył postępowanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okresy czerwiec - wrzesień 2007 r. jako bezprzedmiotowe w związku z brakiem nieprawidłowości za ten okres zgodnie z art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm. - dalej: "ustawy Ord. pod.") oraz określił prawidłową kwotę podatku podlegającego wpłacie za maj i październik 2007 r. oraz prawidłową kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnym okresie rozliczeniowym za kwiecień 2007 r. Organ pierwszej instancji stwierdził naruszenie art. 19 ust. 11 oraz art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.) - dalej: "u.p.t.u." oraz § 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798, ze zm.- dalej: "rozporządzenie VAT". W uzasadnieniu organ zakwestionował prawo Strony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony powołując się w szczególności na przepis art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a u.p.t.u., w myśl którego, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu podatku lub zwrotu podatku naliczonego, faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Ponadto organ pierwszej instancji powołał się na wynik kontroli z dnia 5 stycznia 2010 r. sporządzony przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. dotyczący rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące okresu od 1 grudnia 2004 r. do 30 września 2008 r. G. C.. Z ustaleń kontroli wynikało, iż w latach 2002 - 2008 G. C. wystawiał fikcyjne faktury dla osób prowadzących działalność gospodarczą jak i osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, które to osoby wykorzystywały te faktury m.in. do odliczeń podatku VAT. Przeprowadzone postępowanie kontrolne przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. potwierdziło fikcyjność wystawianych faktur. Przesłuchany w charakterze Strony G. C. przyznał się do wystawiania fikcyjnych faktur oraz, że w latach 2002 - 2008 nie wykonał żadnych usług wynikających z wystawionych w tym okresie faktur, nie prowadził również żadnej dokumentacji podatkowej ani nie składał w Urzędzie Skarbowym deklaracji czy zeznań podatkowych w tym również deklaracji VAT-7. Organ pierwszej instancji powołał się na protokół przesłuchania G.C. z dnia 3 grudnia 2010 r., z którego również wynikało, iż nie wykonywał on na rzecz Strony usługi opisanej na ww. fakturze nr [...] z dnia 5 października 2007 r. Mając na uwadze powyższe nieprawidłowości Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził, że wykazanie w rejestrze zakupów VAT za październik 2007 r. przedmiotowej faktury stanowi naruszenie art. 109 ust. 3 u.p.t.u., bowiem prowadzona za październik 2007r. ewidencja zakupu nie stanowi podstawy do prawidłowego sporządzenia deklaracji VAT - 7 za ten miesiąc.

3. Pismem z dnia 11 maja 2011 r. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wnosząc o umorzenie podatku od towarów i usług w kwocie 487 zł za październik 2007 r. oraz z uwagi na podtrzymanie wyjaśnień - umorzenie kwoty 4.400 zł. W piśmie tym Strona odniosła się do zarzutów zawartych w przedmiotowej decyzji i podtrzymała swoje wyjaśnienia z dnia 12 listopada 2010 r. W uzasadnieniu odwołania Strona stwierdziła, że nigdy nie była w Prokuraturze Okręgowej w S., a tablice poglądowe ze zdjęciami osób wystawiających faktury okazano jej w domu. Z uwagi, iż tablice były kserokopią fotografii trudno mu było kogokolwiek rozpoznać. Odnośnie ustalenia podatku należnego za październik 2007 r. Skarżący stwierdził, iż faktura dokumentująca sprzedaż dla sklepu zoologicznego "Z." została wystawiona 2 listopada 2007 r. w dniu wydania towaru. Natomiast z uwagi na fakt, iż towar okazał się wadliwy Skarżący odebrał go i w dniu 19 listopada 2007 r. wystawił fakturę korygującą, a wpłaconą na konto gotówkę oddał co zostało udokumentowane na fakturze korygującej okazanej podczas kontroli.

4. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. Organ odwoławczy stwierdził, że Strona nie rozliczając wpłaty dokonanej przez M. T. w kwocie 1.500 zł z 10 kwietnia 2007 r., M. S. w kwocie 3.000 zł z 18 kwietnia 2007 r. zaniżyła podatek należny za kwiecień 2007 r. o łączną kwotę 811 zł. Natomiast wykazując te wpłaty odpowiednio: w fakturze VAT nr [...] z dnia 8 maja 2007 r. oraz w fakturze VAT nr [...] z dnia 14 maja 2007 r. zawyżyła podatek należny za maj 2007 r. na łączną kwotę 811 zł. Dodatkowo zdaniem organu Strona zaniżyła kwotę podatku należnego za październik 2007 r. w łącznej kwocie 487 zł nie rozliczając wpłat w kwocie 1.000 zł z dnia 10 października 2007 r. i w kwocie 1.700 zł z dnia 29 października 2007 r. dokonanych przez M. T.. Odnośnie zdarzenia dotyczącego zwrotu towaru przez nabywcę oraz wystawienia faktury korygującej nr [...] z dnia 19 listopada 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że zdarzenia te miały miejsce w listopadzie 2007 r. a miesiąc ten nie był objęty przez organ pierwszej instancji zarówno postępowaniem kontrolnym jak i podatkowym. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego nie jest możliwa ocena prawidłowości dokonanych rozliczeń przez Stronę z tytułu wystawionej faktury korygującej w listopadzie 2007 r. W zakresie rozliczenia przez Stronę podatku naliczonego za październik 2007 r., a w szczególności wykazania w deklaracji VAT-7 za październik 2007 r. po stronie podatku naliczonego fakturę VAT nr [...] z dnia 5 października 2007 r. wystawioną przez P. G. C., [...] S., ul [...], NIP: [...] na wartości netto 20.000 zł, VAT 4.400 zł dotyczącą montażu mebli i regałów sklepowych w B. i L., Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, iż G. C. w latach 2002 - 2008 wystawił, co najmniej 359 faktur VAT stwierdzających czynności niedokonane wśród których jest również faktura nr [...] z dnia 5 października 2007 r. wystawiona na T. A. W., [...] W. ul. [...], NIP: [...]. W związku z powyższym organ odwoławczy zauważył, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający, aby uznać, że wystawiona przez P. G. C., faktura nie dokumentuje usług na niej wskazanych, a Strona poza fakturą nie posiada żadnych dokumentów świadczących o przebiegu transakcji z firmą P. G. C.. Organ podkreślił również, iż sam G. C. nie potwierdza faktycznego wykonania usługi montażu mebli i regałów sklepowych w B. i L., a z jego zeznań wynika ponad wszelką wątpliwość że przedmiotowa faktura nie dokumentuje wykonania wskazanych w niej usług. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w W. potwierdził, że z dokumentów zebranych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. bezsprzecznie wynika, iż zakwestionowana przez organ pierwszej instancji faktura nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., zebrany materiał dowodowy pozwolił organowi pierwszej instancji prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy oraz podjąć rozstrzygnięcie na podstawie właściwych, obowiązujących przepisów prawa.

5. Skargą z 12 marca 2012 r. A.W. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej podatku od towarów i usług za maj i październik 2007 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że organy pierwszej i drugiej instancji błędnie stoją na stanowisku, że usługa wykazana w fakturze [...] nie została faktycznie wykonana sugerując się jedynie zeznaniami G.C. a nie weryfikują ich z innymi dowodami. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 121 § 1 oraz 122 ustawy Ord. pod., gdyż jego zdaniem nie podjęto wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a organ podatkowy nie prowadził postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W jego ocenie organy podatkowe skoncentrowały się tylko na zeznaniach G.C. nieuwzględniając natomiast dowodu w postaci faktycznego wykonania usługi montażu mebli, co stanowi zgodnie z art. 123 § 1 ustawy Ord. pod. naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Reasumując Skarżący stwierdził, iż w sprawie nie zostały podjęte wszystkie niezbędne czynności umożliwiające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie został zapewniony skarżącemu czynny udział w postępowaniu. W związku z czym organ podatkowy powinien ponowić dowód z zeznań świadków przesłuchanych w ramach innego postępowania, gdyż w przypadku przeprowadzenia dowodów z naruszeniem zasady zapewnienia czynnego udziału stron dowody są prawnie niedopuszczalne i przyczyniają się do nieprawidłowego ustalenia zdarzeń faktycznych. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że sprawa dotyczy wystawienia przez Pana G. C. na rzecz Podatnika faktury nr [...] z dnia 5.10.2007r. Natomiast na wstępie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej podatku od towarów i usług za maj i październik 2007 r.

6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

7. W rozpoznawanej sprawie skład orzekający nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku od towarów i usług została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd w przedmiotowej sprawie uznał, iż wydane w sprawie decyzje organów podatkowych są zgodne z prawem.

8. Sąd po przeanalizowaniu kwestii związanej z ustaleniami dotyczącymi podatku należnego uznał, iż organy podatkowe w tym zakresie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego oraz procesowego. Wobec braku zarzutów w przedmiocie wniosków organu dotyczących obliczenia podatku należnego w prawidłowej wysokości Sąd uznał, iż kwestia ta nie jest sporna miedzy stronami. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest stanowisko organów podatkowych w zakresie braku możliwości odliczenia podatku naliczonego w VAT wynikającego z faktury wystawionej przez p. G. C.. Organy podatkowe w tym przedmiocie włączyły do akt niniejszej sprawy akta z kontroli przeprowadzonej wobec p. G. C.. Z ustaleń kontroli wynikało, iż w latach 2002-2008 p. G. C. wystawiał fikcyjne faktury dla osób prowadzących działalność gospodarczą jak i osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, które to osoby wykorzystywały te faktury m.in. do odliczeń podatku VAT. Przeprowadzone postępowanie kontrolne przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. potwierdziło fikcyjność wystawianych faktur. Przesłuchany w charakterze Strony w dniach 15 października 2009 r. i 19 października 2009 r. p. G. C. przyznał się do wystawiania fikcyjnych faktur oraz, że w latach 2002-2008 nie wykonał żadnych usług wynikających z wystawionych w tym okresie faktur, nie prowadził również żadnej dokumentacji podatkowej ani nie składał w Urzędzie Skarbowym deklaracji czy zeznań podatkowych, w tym również deklaracji VAT-7. W protokole z dnia 1 grudnia 2010 r. stwierdzono, że p. G. C. w okresie 2002-2008 wystawił co najmniej 359 faktur VAT stwierdzających czynności niedokonane, wśród których na stronie 24 tego protokołu wskazana jest również faktura nr [...] z dnia 5 października 2007 r. wystawiona na firmę Skarżącego. W zebranym w sprawie materiale dowodowym znajduje się także fragment z wyjaśnień p. G. C., który wskazał, że "A. W. jest znajomym R. L. i poznałem go przez niego. Nie pamiętam z czyjej inicjatywy wypisałem fakturę wymienioną w zarzucie (...). Fakturę wystawiłem na montaż mebli sklepowych, czego oczywiście nie zrobiłem (...). Kiedyś W. przekazywał mi pieniądze za wystawienie faktury na działce Mizerskiego i wtedy pieniędzmi podzieliłem się z M.. W. nie znał M., on przyjechał na działkę, ponieważ ja wskazałem mu to miejsce i w jego obecności wypisałem fakturę i wziąłem pieniądze. Nie jest prawdą abym montował dla niego meble sklepowe w B. i L., ale nie wykluczam, że na takie usługi wystawiłem faktury. Z W. miałem 2-3 krotny kontakt osobisty (...) ". Podnieść także należy, iż budzi uzasadnione wątpliwości również to, iż podczas przesłuchania Skarżącego nie rozpoznał on wizerunku p. G. C. Z akt sprawy wynikało także, iż Skarżący przed planowanym rozpoczęciem współpracy z firmą p. G. C. nie podjął żadnych kroków celem sprawdzenia jego wiarygodności, czy też możliwości wykonania usługi. Z akt sprawy wynikało także, iż Strona nie podjęła kroków celem sprawdzenia czy firma G. C. spełniania wymogi formalne uprawniające do wystawiania faktur VAT.

9. Podnieść należy, iż zgodnie z art. 86 ust. 1. u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...). W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1) lit a u.p.t.u. kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Należy zauważyć, że zarówno przepisy u.p.t.u. jak i wydanych na jej podstawie rozporządzeń zawierają wiele ograniczeń w możliwości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług. Zasadniczą cechą konstrukcyjną podatku od towarów i usług jest ustanowione w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. o prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Kwotę podatku naliczonego, o którą podatnik ma prawo obniżyć ciążący na nim podatek należny, stanowi w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u. suma kwot podatku określona w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. W konsekwencji przyjęta zasada rozliczania podatku oznacza, że na każdym etapie obrotu jest pobierany podatek, który w praktyce jest jedynie różnicą pomiędzy podatkiem należnym, a podatkiem zapłaconym lub podatkiem, który powinni zapłacić poprzedni uczestnicy obrotu. Nie ulega wątpliwości, iż z uwagi na charakter i istotę podatku od towarów i usług, faktura dokumentująca dokonany obrót i podatek ma szczególne znaczenie dowodowe. Strona nie może obniżyć podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury, która nie stwierdza nabycia towaru lub usługi. Oznacza to, że nabycie towaru lub usługi jest wymogiem uzyskania przez podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego określonego w fakturze od podatku należnego, o którym mowa jest ww. przepisach. Na podkreślenie zasługuje także to, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania faktury. Wystawienie faktury nie dokumentującej faktycznego wyświadczenia usługi, czy też sprzedaży towaru uznać należy za nadużycie prawa podatkowego. Faktura jest jedynie dokumentem, który ma potwierdzić zaistnienie w rzeczywistości zawartej transakcji pomiędzy podmiotami w niej wskazanymi. Oznacza to, że odbiorca faktury stwierdzającej zdarzenie gospodarcze, które w rzeczywistości nie nastąpiło, co jednoznacznie miało miejsce w przedmiotowej sprawie, nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w tej fakturze. W ocenie Sądu w świetle zaprezentowanego przez organy podatkowe materiału dowodowego zasadne było stanowisko, iż faktura wystawiona dla Skarżącego przez nieistniejącą firmę p. G. C. niedokumentowała rzeczywistej usługi.

10. Z przedstawionych wyżej względów, w zakresie dotyczącym zakwestionowania prawa Skarżącego do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury stwierdzającej czynność, które nie została dokonane, Sąd za niezasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu dowodowym. Zdaniem Sądu ocena materiału dowodowego, jakim dysponowały organy podatkowe mieściła się w ramach swobodnej oceny dowodów. Oparte na niej wnioski były logiczne i uwzględniały także wymagania doświadczenia życiowego.

11. Skoro zaś materiał dowodowy był wystarczający, a rozstrzygnięcie prawidłowe, brak jest podstaw do przypisania organom podatkowym naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 ustawy Ord. pod.).

12. Sąd nie stwierdził również, aby naruszona została akcentowana przez Skarżącego zasada czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 § 1 ustawy Ord. pod). Skarżący wbrew zarzutom skargi miał możliwość uczestniczenia w prowadzonym wobec niego postępowaniu oraz zapoznania się z materiałem dowodowym stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia. Organy podatkowe stworzyły Stronie możliwość przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń i złożenie stosownych wyjaśnień. Wybór tych dowodów i treść wyjaśnień zależne były od Skarżącego. Organy podatkowe właściwie oceniły przydatność zgłoszonych przez niego dowodów. Naruszenia powyższej zasady Skarżący upatrywał w posłużeniu się dowodami z postępowania karnego i odstępstwem organów podatkowych od zasady bezpośredniości dowodów. Ponieważ art. 181 ustawy Ord. pod. ogranicza zastosowanie tej zasady w postępowaniu podatkowym, nie istnieje prawny nakaz ponowienia w postępowaniu podatkowym dowodów z innych postępowań. W konsekwencji korzystanie z tak uzyskanych zeznań i innych dowodów samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym.

13. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. wyłączający prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń. Skorzystanie z tego prawa wymaga nie tylko posiadania faktury stwierdzającej nabycie towaru i usługi, ale też faktycznego dokonania sprzedaży i wykonania usługi przez wystawcę faktury. Obowiązek wykazania tych okoliczności, jako warunków skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego, obciążał Skarżącego. Skarżący zaś tego nie uczynił, chociaż to w jego przede wszystkim interesie leżało udokumentowanie wykonania prac i robót, zapłata za które wiązała się z możliwością odliczenia podatku naliczonego.

14. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).