Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1108/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 104 par. 2, art. 138, art. 6, 7, 77 par. 1, 80 i 84 par. 1, art. 75 , art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 19 ust. 2 pkt 4, art. 20 pkt 8 oraz art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: Par. 2 ust. 2 i ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 140 poz 1481
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Halina Jakubiec Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2015 r. sprawy ze skarg "A" Sp. z o.o. w T. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2014r. nr [....] z dnia 22 kwietnia 2014r. nr [....] z dnia 22 kwietnia 2014r. nr [....] z dnia 22 kwietnia 2014r. nr [....] z dnia 22 kwietnia 2014r. nr [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargi oddala


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 stycznia 2015r.

Pismem z dnia 2 września 2013r. A sp. z o.o. wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta:

1. z dnia [...] 2012r. nr [...] o wyrażeniu zgody na zajęcie przez A sp. z o.o. z siedzibą w T odcinka pasa drogowego ulicy miejskiej P działka ewid. nr [...] celem budowy gazociągu w okresie od 17 do 18 maja 2012r.,

2. z dnia [...] 2012r. nr [...] o wyrażeniu zgody na zajęcie przez A sp. z o.o. z siedzibą w T odcinka pasa drogowego w/w ulicy miejskiej P w dniu 21 maja 2012r.,

3. z dnia [...] 2012r. nr [...] o wyrażeniu zgody na zajęcie przez A sp. z o.o. z siedzibą w T odcinka pasa drogowego w/w ulicy miejskiej P w okresie od 5 do 6 czerwca 2012r.,

4. z dnia [...] 2012r. nr [...] o wyrażeniu zgody na zajęcie przez A sp. z o.o. z siedzibą w T odcinka pasa drogowego w/w ulicy miejskiej P w okresie od 12 do 16 czerwca 2012r.,

5. z dnia [...] 2012r. nr [...] o wyrażeniu zgody na zajęcie przez A sp. z o.o. z siedzibą w T odcinka pasa drogowego w/w ulicy miejskiej P w okresie od 18 do 22 czerwca 2012r.,

w części dotyczącej odtworzenia jezdni wymienionej w tej decyzji. A sp. z o.o. w T, powołując się na art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, zarzuciło, że przedmiotowa decyzja została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej innymi ostatecznymi orzeczeniami, poprzez zawarcie w niej rozstrzygnięcia co do odtworzenia nawierzchni drogi, która to kwestia została już poprzednio rozstrzygnięta w orzeczeniach tego samego organu, tj. postanowieniu Burmistrza Miasta z dnia [...] 2007r., znak: [...], postanowieniu Burmistrza Miasta z dnia [...] 2008r., znak: [...] oraz decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2010r., znak: [...], które rozstrzygały w całości zakres i charakter odtworzenia jezdni ulic miejskich N, P, G, A, Z, A G, S i os. B. Następnie, z powołaniem się na art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 K.p.a., wnioskodawca zarzucił, że opisana na wstępie decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 16 § 1 w zw. z art. 110 w zw. z art. 6, 7, 8, 9 w zw. z art. 77 § 1 i 4 i art. 80 K.p.a., poprzez działanie Burmistrza Miasta w sprzeczności co do własnych wcześniejszych orzeczeń, wskutek czego działanie organu pozostaje w rażącej sprzeczności z trwałością decyzji administracyjnej oraz zasadą związania organu własnymi orzeczeniami wyrażoną w art. 110 K.p.a., a co za tym idzie działanie organu stanowi naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady informowania stron, która to rażąca sprzeczność jest oczywista i zauważalna poprzez proste porównanie treści rozstrzygnięcia z treścią w/w przepisu. Na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 K.p.a. wnioskodawca zarzucił również rażące naruszenie art. 36a ust. 1 i 2 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, poprzez dokonanie przez Burmistrza Miasta zmiany ostatecznej decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] 2011r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę sieci gazowej średnioprężnej PE dn 250 na działkach położonych w miejscowości L, w sytuacji gdy decyzja ta określała szczegółowe warunki prowadzenia robót budowlanych zgodnie z postanowieniami Burmistrza Miasta z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2008r. oraz decyzją Burmistrza Miasta z dnia [...] 2010r., a wszelkie zmiany i istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę są dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Na koniec, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 K.p.a., wnioskodawca zarzucił wydanie orzeczenia przez organ niewłaściwy w sprawie, a mianowicie poprzez zmianę przez Burmistrza Miasta ostatecznej decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] 2011r., znak: [...] w zakresie istotnych warunków pozwolenia na budowę dotyczących robót budowlanych polegających na odtworzeniu jezdni ulic miejskich określonych postanowieniami Burmistrza Miasta z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2008r. oraz decyzją Burmistrza Miasta z dnia [...] 2010r., które to zmiany mogą być dokonane jedynie przez Starostę, czyli organ właściwy w sprawie w myśl art. 80 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W dniu [...] 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzje:

1. nr [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012r. nr [...];

2. nr [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012r. nr [...];

3. nr [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012r. nr [...];

4. nr [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012r. nr [...];

5. nr [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012r. nr [...].

W ocenie Kolegium, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji, gdyż nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności Kolegium stwierdziło, że w/w decyzje Burmistrza Miasta zostały wydane zgodnie z właściwością miejscową i rzeczową tego organu ustaloną na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 4, art. 20 pkt 8 oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 260 z późn. zm.). Organ wyjaśnił, że ul. P jest drogą gminną, a jej zarządcą jest Burmistrza Miasta, do którego właściwości należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego.

Odnosząc się z kolei do zarzutu, że decyzjami tymi dokonano zmiany ostatecznej decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] 2011r., znak: [...] w zakresie istotnych warunków pozwolenia na budowę dotyczących robót budowlanych polegających na odtworzeniu jezdni ulic miejskich określonych postanowieniami Burmistrza Miasta z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2008r. oraz decyzją Burmistrza Miasta z dnia [...] 2010r., Kolegium stwierdziło, że jest on bezzasadny. Zaskarżone decyzje w żaden bowiem sposób nie modyfikują nie tylko treści decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] 2011r., ale również w żaden sposób nie odnoszą się one do wymienionych w pkt 1 lit a) tiret 9 tej decyzji postanowień Burmistrza Miasta z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2008r. oraz decyzji tego organu z dnia [...] 2010r. W następstwie wydania zaskarżonych decyzji nie doszło więc do jakiejkolwiek zmiany, czy też uchylenia rozstrzygnięć zawartych w w/w orzeczeniach Starosty, czy Burmistrza Miasta z lat 2007-2010, w szczególności decyzje te same w sobie nie doprowadziły do ukształtowania praw, czy też obowiązków adresatów wymienionych orzeczeń, w sposób odmienny niż w kształcie wynikającym z ich wyrzeczeń.

W ocenie Kolegium, w/w decyzjom Burmistrza Miasta nie można zarzucić także tego, iż zostały wydane bez podstawy prawnej, albowiem stanowią ją przepisy art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. nr 140 poz. 1481) oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium wskazało, iż mając na uwadze fakt, że wnioskodawca kwestionuje zasadniczo część rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonych decyzjach w postaci określonych w nich warunków odtworzenia jezdni, należy stwierdzić, że organ wydający zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w trybie art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy, tj. na prowadzenie robót budowlanych w pasie drogowym, zgodnie z art. 40 ust. 15 i 16 w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 rozporządzenia był uprawniony do określenia w nim warunków przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności.

Kolegium uznało również, że decyzjom Burmistrza Miasta, o stwierdzenie nieważności których wnosi strona, nie można zarzucić, że zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 16 § 1 w zw. z art. 110 w zw. z art. 6, 7, 8, 9, w zw. z art. 77 § 1 i 4 i art. 80 K.p.a. Zdaniem Kolegium, podnoszony przez wnioskodawcę zarzut jakoby Burmistrz Miasta wydając zaskarżone decyzje działał w sprzeczności co do własnych wcześniejszych orzeczeń stanowi w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi Burmistrza Miasta poczynionymi na potrzeby wydania zaskarżonych decyzji, w szczególności zaś zdaje się mieć na celu doprowadzenie do sytuacji, w której w ramach niniejszego postępowania nieważnościowego doszłoby do przeprowadzenia ponownego postępowania co do istoty sprawy zakreślonej wnioskiem strony o wydanie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego. Z kolei podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. mogą być wyłącznie wady materialnoprawne, tkwiące w samej decyzji. Z tego względu w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie mogą być korygowane nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje, których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczone są wadami, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 K.p.a. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie nie sposób zarzucić organowi wydającemu decyzje nie tylko rażącego naruszenia art. 16 § 1 i art. 110 K.p.a., ale w ogóle naruszenia tych przepisów. W wyniku wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie zezwolenia i wydania kończących to postępowanie decyzji Burmistrza Miasta nie doszło bowiem do wzruszenia jakichkolwiek innych rozstrzygnięć administracyjnych, w szczególności wskazanych przez wnioskodawcę postanowień Burmistrza Miasta z dnia [...] 2007r., z dnia 28 listopada 2008r. oraz decyzji tego organu z dnia [...] 2010r. Kolegium nie dopatrzyło się również rażącego naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6, 7, 8 i 9 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 36a ust. 1 i 2 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego Kolegium stwierdziło, że zarzut ten pozostaje w związku z rozpatrzonym już wyżej zarzutem wydania zaskarżonych decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości – w tym przypadku o właściwości Starosty jako organu właściwego w sprawach wydawania pozwoleń na budowę, tj. art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 82 ust. 1 Prawa budowlanego. Kolegium wskazało, że twierdzenie wnioskodawcy, że w wyniku wydania decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego doszło do zmiany decyzji Starosty udzielającej pozwolenia na budowę jest bezzasadne. W konsekwencji też nie można, zdaniem Kolegium, zarzucić Burmistrzowi rażącego naruszenia art. 36a ust. 1 i 2 Prawa budowlanego.

Kolegium uznało także, że wydane przez Burmistrza Miasta decyzje, wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku wnioskodawcy, nie dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Kolegium wskazało, że w przypadku kwestionowanych decyzji Burmistrza Miasta, wnioskodawca wywodzi, że ustalone nią warunki odtworzenia nawierzchni drogi – ul. P w N, zostały już uprzednio rozstrzygnięte w orzeczeniach tego samego organu, tj. postanowieniach Burmistrza N z dnia [...] 2007r. nr [...], z dnia [...] 2008r. nr [...] oraz decyzji tego organu z dnia [...] 2010r. nr [...], które zostały wydane na rzecz Biura Projektowo Usługowego "I" sp. z o.o. Wnioskodawca podnosi przy tym, że wymienione postanowienia Burmistrza Miasta z dnia [...] 2007r. i z dnia [...] 2008r. oraz decyzja z dnia [...] 2010r. stanowiły elementarną treść decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] 2011r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę, wydanej na rzecz inwestora – Spółki B sp. z o.o. w T Odział Zakład B K. Z kolei w fakcie zawarcia umowy z dnia 29 grudnia 2011r. nr [...] o roboty budowlane pomiędzy wnioskodawcą a Spółką B sp. z o.o. w T Oddział Zakład B K, na mocy której ta ostatnia miała zlecić wnioskodawcy wykonanie robót budowlanych, której integralną część stanowić miałoby w/w pozwolenie na budowę, jak też w przewidzianej w art. 40 Prawa budowlanego możliwości przeniesienia pozwolenia na budowę na inny podmiot, wnioskodawca upatruje w sobie następcy prawnego Biura Projektowo Usługowego "I" sp. z o.o. Zdaniem Kolegium, przedstawiona przez wnioskodawcę argumentacja nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. Przede wszystkim Kolegium zwróciło uwagę, że wskazane przez wnioskodawcę orzeczenia z lat 2007-2010 wydane zostały na rzecz innego podmiotu niż wnioskodawca, tj. na rzecz Biura Projektowo Usługowego "I" sp. z o.o. Co za tym idzie stroną postępowań zakończonych tymi orzeczeniami nie był wnioskodawca. Kolegium wskazało również, że umknęło uwadze wnioskodawcy, iż procedura z art. 40 Prawa budowlanego, na którą się powołuje w uzasadnieniu stawianego zarzutu, przewiduje możliwość przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę, wymaga jednak do tego przeprowadzenia stosownego postępowania administracyjnego (art. 40 ust. 3 Prawa budowlanego) i wydania decyzji zmieniającej. Z kolei wnioskodawca przyznaje, że do takiego przejścia praw i obowiązków, w jego przypadku miało dojść w wyniku zawarcia z inwestorem umowy o roboty budowlane. Zdaniem Kolegium, wnioskodawca potwierdził tym samym, że nie doszło do wydania jakiejkolwiek decyzji w trybie art. 40 Prawa budowlanego, na mocy której pozwolenie na budowę zostałoby formalnie przeniesione przez Starostę na wnioskodawcę. Tym samym Kolegium uznało, że chybione jest twierdzenie wnioskodawcy, jakoby stał on się następcą prawnym Spółki B sp. z o.o. w T Odział Zakład B K jako adresata udzielonego pozwolenia na budowę, a w konsekwencji również następcą prawnym Biura Projektowo Usługowego "I" sp. z o.o., w związku z zawarciem z inwestorem umowy o roboty budowlane.

Niezależnie od powyższego i na marginesie Kolegium wskazało, że w przypadku zaskarżonych decyzji i orzeczeń Burmistrza Miasta z lat 2007-2010 nie sposób mówić również o ich tożsamości przedmiotowej. Orzeczenia z lat 2007-2010 stanowią bowiem w istocie zezwolenia na zlokalizowanie w pasie drogowym urządzenia w postaci gazociągu, a zatem rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 39 ust. 3 i 3a ustawy. Kolegium stwierdziło, że z art. 39 ust. 3a pkt 3 ustawy wynika, że w takiej decyzji lokalizacyjnej organ poucza inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Z powyższego wprost zatem wynika, zdaniem Kolegium, że zezwolenie lokalizacyjne wydawane w trybie art. 39 ust. 3 i 3a ustawy stanowi odmienne przedmiotowo rozstrzygnięcie od zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Natomiast zaskarżone decyzje Burmistrza Miasta stanowią właśnie zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wydane w trybie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Kolegium stwierdziło również, że także w przypadku orzeczeń Burmistrza Miasta lat 2007-2010 brak jest tożsamości przedmiotowej. W związku z powyższym Kolegium uznało, że analizowane decyzje zezwalające na zajęcie pasa drogowego nie są obarczona wadą wymienioną w punkcie 3 art. 156 K.p.a.

W ocenie Kolegium nie została również spełniona przesłanka z art. 156 pkt 4 K.p.a., gdyż kwestionowane decyzje Burmistrza Miasta zostały skierowane do osoby posiadającej w sprawie interes prawny, tj. ubiegającej się o wydanie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego – "A" sp. z o.o. w T.

W ocenie Kolegium, analizowane decyzje nie są także obarczone wadą wskazaną w punkcie 5 art. 156 K.p.a. w postaci tzw. trwałej niewykonalności faktycznej decyzji, istniejącej w przypadku, gdy jej adresat jest trwale pozbawiony czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub możliwości wykonywania wynikających z niej obowiązków.

W przypadku analizowanych decyzji nie zachodzi też zdaniem Kolegium ryzyko, że w razie przystąpienie przez stronę do realizacji wynikających z nich uprawnień, decyzje te wywoływałyby czyn zagrożony karą, a zatem brak jest też podstaw do analizowania przesłanki stwierdzania nieważności wskazanej w art. 156 pkt 6 K.p.a.

Kolegium wskazało także, że przyczyna nieważności, wymieniona w art. 156 pkt 7 K.p.a., odsyła do przypadków takich wad kwalifikowanych, które powodują nieważność decyzji z mocy przepisu szczególnego, przewidującego w sposób wyraźny taką właśnie sankcję. Obowiązujące prawodawstwo nie przewiduje jednak takiej sankcji szczególnej w odniesieniu do decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, w związku z czym weryfikacja również tej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji daje w stanie faktycznym niniejszej sprawy wynik negatywny.

Na koniec Kolegium wskazało, że prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie uznało zgłoszony w piśmie wnioskodawcy z dnia 20 grudnia 2013r. wniosek dowodowy w postaci przesłuchania w charakterze świadka F. W. na okoliczność istnienia lub braku ustaleń pomiędzy Burmistrzem Miasta a wnioskodawcą dotyczących warunków odtworzenia jezdni określonych w zaskarżonych decyzjach za nieprzydatny do rozstrzygnięcia sprawy. W tym zakresie Kolegium stwierdziło, że zgłoszony wniosek zmierzał w rzeczywistości do przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy co jest niedopuszczalne w ramach niniejszego postępowania nadzwyczajnego.

Pismem z dnia 10 lutego 2014r. A sp. z o.o. wniosło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o ponowne rozpatrzenie spraw i uchylenie decyzji z dnia [...] 2014r. i stwierdzenie ich nieważności w części dotyczącej odtworzenia jezdni wymienionej w tych decyzjach, względnie o uchylenie tych decyzji i przekazanie spraw organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzjom z dnia 21 stycznia 2014r. A sp. z o.o. zarzuciło naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7, 77 § 1, 80 i 84 § 1 w zw. z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.), poprzez zaniechanie przez organ administracji podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego w sytuacji, gdy strona wskazywała na istotne kwestię wymagające wyjaśnienia, w szczególności poprzez nie przeprowadzenie żadnego postępowania wyjaśniającego i nie zrozumienie przez organ administracji istoty sprawy oraz meritum problemu polegające na tym, iż wszystkie decyzje Burmistrza Miasta doprowadziły w istocie do zmiany warunków ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty Nr [...] z dnia 22 września 2011r., znak: [...], w wyniku których zakres i wartość prac wymaganych do wykonania w celu odtworzenia nawierzchni na podstawie zmienionej decyzji Burmistrza w stosunku do decyzji pierwotnej, będącej załącznikiem do pozwolenia na budowę była znacznie wyższa i wyniosła ok. 346.103,91 zł;

b) art. 78 § 1 i 2 w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., poprzez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka F. W., członka zarządu A sp. z o.o. na okoliczności wskazane we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz okoliczności wskazane w piśmie strony z dnia 20 grudnia 2013r.;

c) art. 123 § 1 i 2 w zw. z art. 78 w zw. z art. 6, 7, 8, 9 K.p.a., poprzez brak stanowiska organu co do wniosków dowodowych strony, które to wnioski powinny być załatwione przez wydanie postanowienia uwzględniającego lub oddalającego wniosek;

d) art. 156 § 1 K.p.a. art. 6, 7, 8 K.p.a., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012r. nr [...], z dnia [...] 2012r. nr [...], z dnia [...] 2012r. nr [...], z dnia [...] 2012r. nr [...], z dnia [...] 2012r. nr [...], w sytuacji gdy wszystkie w/w decyzje odnosiły się do warunków realizacji inwestycji i odtworzenia ulicy P, a zatem są nierozerwalnie związane z treścią decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012r. nr [...], której nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2014r. nr [...], a zatem nieważność decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012r. pociąga za sobą nieważność decyzji tego organu z dnia [...] 2012r., [...] 2012r., [...] 2012r., [...] 2012r., [...] 2012r.;

e) art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 126 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy sprawa będąca przedmiotem wniosku została już poprzednio rozstrzygnięta innymi ostatecznymi orzeczeniami, tj. postanowieniami Burmistrza Miasta z dnia [...] 2007r. nr [...], z dnia 28 listopada 2008r. nr [...] oraz decyzją tego organu z dnia [...] 2010r. nr [...];

f) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy inkryminowane decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 16 § 1 w zw. z art. 110 w zw. z art. 6, 7, 8, 9 w zw. z art. 77 § 1 i 4 i art. 80 K.p.a. oraz art. 36a ust. 1 i 2 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.);

g) art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzje Burmistrza Miasta zostały wydane z naruszeniem właściwości;

h) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy inkryminowane decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. 144 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 907 z późn. zm.), poprzez dokonanie zmian treści obowiązującej umowy zawartej w trybie zamówień publicznych w sytuacji, gdy dokumentacja projektowa stanowiła integralną cześć umowy, a jej zmiana nie została przewidziana przez Zamawiającego.

2. naruszenie prawa materialnego:

a) art. 144 ust. 1 i 2 ustawy Prawo zamówień publicznych, poprzez zaakceptowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonanej przez Burmistrza Miasta zmiany treści decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty Nr [...] z dnia 22 września 2011r., znak: [...], która to decyzja stanowiła integralną część umowy zawartej pomiędzy stroną a Spółką B sp. z o.o. z/s w T Oddział Zakład B w K z dnia 29 grudnia 2011r. nr [...] o roboty budowlane zadanie inwestycyjne "Rozbudowa sieci gazowej s/c w północnej części miasta N wzdłuż lewego brzegu rzeki C, gm. N – etap I", a której zmiana była niedopuszczalna i jest nieważna;

b) art. 36a ust. 1 i 2 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez akceptacje przez SKO dokonanej przez Burmistrza Miasta zmiany ostatecznej decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] 2011r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę sieci gazowej średnioprężnej PE dn 250 na działkach położonych w miejscowości N oraz miejscowości L, w sytuacji gdy decyzja ta określała szczegółowe warunki prowadzenia robót budowlanych zgodnie z postanowieniami Burmistrza Miasta z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2008r. oraz decyzją Burmistrza Miasta z dnia [...] 2010r., a wszelkie zmiany i istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę są dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

W dniu 22 kwietnia 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i 3, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267), wydało decyzje:

1. nr [...], którą utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2014r. nr [...];

2. nr [...], którą utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2014r. nr [...];

3. nr [...], którą utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2014r. nr [...];

4. nr [...], którą utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2014r. nr [...];

5. nr [...], którą utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2014r. nr [...].

W ocenie Kolegium, w/w decyzje z dnia [...] 2014r. są zgodne z obowiązującym prawem i brak jest podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności. Równocześnie Kolegium stwierdziło, iż podziela stanowisko swojego składu orzekającego zawarte w decyzjach z dnia [...] 2014r.

W szczególności Kolegium wskazało, że decyzje Burmistrza Miasta, o stwierdzenie nieważności których wniosła strona, zostały wydane zgodnie z właściwością miejscową i rzeczową tego organu wynikającą z przepisów art. 19 ust. 2 pkt 4, art. 20 pkt 8 oraz art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz przepisów uchwały [...] Rady Miejskiej, zaś w wyniku ich wydania nie doszło do zmiany ostatecznej decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] 2011r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, a tym samym nie doszło do naruszenia przez Burmistrza jakichkolwiek kompetencji Starosty wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane.

Kolegium podzieliło również stanowisko, iż analizowane zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w żaden sposób nie modyfikuje zarówno jakichkolwiek elementów rozstrzygnięcia powołanego pozwolenia na budowę udzielonego przez Starostę, jak i któregokolwiek z orzeczeń Burmistrza Miasta przywołanych w tym pozwoleniu w pkt 1 lit. a tiret 9 (tj. postanowienia z dnia [...] 2007r. nr [...], z dnia [...] 2008r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] 2010r. nr [...]). Zdaniem Kolegium, na skutek wydania tych decyzji, żadne z powyższych rozstrzygnięć ani w całości, ani w jakiejkolwiek części nie zostało zmienione, uchylone bądź wygaszone, jak też w inny sposób wyeliminowane z obrotu prawnego. Uregulowane tymi rozstrzygnięciami prawa i obowiązki ich adresatów, tj. w przypadku powołanego pozwolenia na budowę – Spółki B sp. z o.o. w T, Oddział Zakład B K, a w przypadku orzeczeń Burmistrza Miasta z lat 2007-2010 – Biura Projektowo Usługowego "I" sp. z o.o., nie zostały ukształtowane w sposób odmienny niż wynikałoby to z ich treści. Tym samym Kolegium uznało, że zarzut jakoby kwestionowane decyzje Burmistrza Miasta zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów art. 16 § 1 w zw. z art. 110 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 w zw. z art.77 § 1 i 4 i art. 80 K.p.a. oraz art. 36a ust. 1 i 2 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego należało uznać za nieuzasadniony.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez analizowane decyzje Burmistrza Miasta art. 144 ust. 1 i 2 ustawy Prawo zamówień publicznych, Kolegium stwierdziło, że na stronie tytułowej, nadesłanej przez stronę, kserokopii Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia na wykonanie zadania pn. "Rozbudowa sieci gazowej s/c w północnej części miasta N wzdłuż lewego brzegu rzeki C, Gm. N – etap I" z dnia 7 listopada 2011r., zamawiający – Spółka B Sp. z o.o. w T, Oddział Zakład B K jednoznacznie wskazała, że przedmiotowe zamówienie nie podlega przepisom ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych. W związku z tym Kolegium uważa, że zarzut rażącego naruszenia art. 144 w/w ustawy wydaje się być nadużyciem. Niezależnie od powyższego Kolegium wskazało, że wydane przez Burmistrza Miasta zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w żaden sposób nie zmodyfikowało jakichkolwiek cywilnoprawnych stosunków umownych wiążących wnioskodawcę z podmiotami trzecimi.

Kolegium podkreśliło, że analizowane decyzje zostały oparte na obowiązujących w dacie ich wydania przepisach art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. nr 140, poz. 1481) oraz przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium wyjaśniło, że uprawnienie do określenia przez organ udzielający zezwolenia na zajęcia pasa drogowego, warunków przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności znajdowało wyraźne umocowanie w przepisach art. 40 ust. 15 ustawy o drogach publicznych oraz § 2 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Z tego względu Kolegium uznało, że nie można stwierdzić by zaskarżone decyzje pozbawione były podstawy prawnej ich wydania, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Co za tym idzie za nieuzasadnione Kolegium uznało również zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mające polegać na niezastosowaniu art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 K.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 K.p.a.

Kolegium nie zgodziło się z poglądem wnioskodawcy, że decyzje Burmistrza Miasta będące przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności, zostały wydane w sprawie uprzednio rozstrzygniętej innymi orzeczeniami ostatecznymi tego organu w postaci przywołanych wyżej dwóch postanowień z 2007r. i 2008r. oraz decyzji z 2010r. Szczegółowa analiza wszystkich tych rozstrzygnięć prowadzi bowiem do wniosku, iż w tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia tezy o tożsamości tych spraw i to zarówno w aspekcie podmiotowym jak i przedmiotowym. W szczególności o braku tożsamości spraw zakończonych inkryminowanymi decyzjami Burmistrza Miasta spraw rozstrzygniętych orzeczeniami tego organu z lat 2007-2010 świadczy, zdaniem Kolegium, fakt, że ich adresatami były różne podmioty: w pierwszym przypadku wnioskodawca, a w drugim Biuro Projektowo Usługowe "I" sp. z o.o. Dodatkowo Kolegium podniosło, że postanowienia Burmistrza Miasta z dnia [...] 2007r. nr [...] oraz z dnia [...] 2008r. nr [...], jak też decyzja tego organu z dnia [...] 2010r. nr [...], stanowią w istocie zezwolenia na lokalizację gazociągu w pasie drogowym, o których stanowi art. 39 ust. 3 i 3a ustawy o drogach publicznych. Z kolei decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012r. stanowi zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wydane w trybie art. 40 ust. 1 i 2 tej ustawy, zawierające wszystkie elementy wymagane przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r. W takiej sytuacji, zdaniem Kolegium, nie można więc również przyjąć tożsamości przedmiotowej tych spraw, a jedynie taka okoliczność uzasadniałaby wyeliminowanie spornych decyzji Burmistrza z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. W konsekwencji też zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 126 K.p.a. należało, w ocenie Kolegium, uznać za nieuzasadniony.

Zdaniem Kolegium, nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego sformułowane przez pełnomocnika wnioskodawcy w pkt 1 lit. b i c wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczące odmowy przeprowadzenia przez Kolegium dowodu z przesłuchania w charakterze świadka pana F. W. oraz braku zajęcia przez Kolegium stanowiska co do wniosków dowodowych strony. Kolegium stwierdziło, iż zawnioskowany przez stronę dowód z przesłuchania świadka został zgłoszony na okoliczności w całości pozostające bez znaczenia dla oceny, czy kwestionowana decyzja Burmistrza Miasta obarczona jest kwalifikowaną wadą prawną powodującą jej nieważność. W ocenie Kolegium, przedmiotowy wniosek dowodowy zmierzał przy tym do przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy rozstrzygniętej przedmiotową decyzją, co zasadniczo było niedopuszczalne w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 156-159 K.p.a. Kolegium stwierdziło, że w uzasadnieniach decyzji z dnia 21 stycznia 2014r. w sposób wystarczający i przejrzysty przedstawiono przyczyny odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego strony.

Kolegium wskazało również, że z uwagi na to, iż zarzut sformułowany w pkt 1 lit. d wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie odnosi się do przedmiotowych decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] i [...] 2012r. oraz [...] i [...] 2012r., ani do decyzji Kolegium z dnia [...] 2014r., zaniechało ustosunkowania się do jego treści.

Na koniec Kolegium wskazało, że rozpatrując sprawę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponownie zweryfikowało kwestionowane decyzje Burmistrza Miasta po kątem pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności przewidzianych w art. 156 § 1 K.p.a. W tym zakresie Kolegium ustaliło, że zaskarżona decyzja bezspornie została skierowana do podmiotu będącego stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.), zaś jej wykonanie nie stwarza stanu zagrożenia (art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.). Kolegium nie stwierdziło również by kwestionowane decyzje były niewykonalne. Kolegium nie stwierdziło również wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., tj. nieważności decyzji na mocy przepisu szczególnego, gdyż na gruncie stanu faktycznego sprawy brak jest takiej normy prawnej.

Pismami z dnia 5 czerwca 2014r. A sp. z o.o. wniosło skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2014r., domagając się ich uchylenia wraz z poprzedzającymi je decyzjami tego Kolegium z dnia [...] 2014r. Zaskarżonym decyzjom strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na przebieg sprawy:

a) art. 104 § 2 w zw. z art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267), poprzez nierozpoznanie istoty sprawy przez SKO polegające na przyjęciu, iż wskutek decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012r. nr [...] i nr [...], z dnia [...] 2012r. nr [...], z dnia [...] 2012r. nr [...] oraz z dnia [...] 2012r. nr [...], nie doszło ani do zmiany jakichkolwiek elementów ani do odmiennego ukształtowania praw i obowiązków adresatów orzeczeń Burmistrza Miasta, tj. postanowień z dnia [...] 2007r. nr [...], z dnia [...] 2007r. nr [...], z dnia [...] 2008r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] 2010r. nr [...], w sytuacji gdy inkryminowane decyzje określały ponownie warunki odtworzenia nawierzchni drogi ul. P, ustalone wcześniej w w/w postanowieniach i decyzji z dnia [...] .2010r. pkt 7, skutkiem czego również doszło do zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty Nr [...] z dnia 22.09.2011r., znak: [...], której część stanowiły w/w orzeczenia Burmistrza Miasta, tj. postanowienia z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2008 r. i decyzja z dnia [...] 2010r.;

b) art. 7, 77 § 1, 80 i 84 § 1 w zw. z art. 75 K.p.a., poprzez zaniechanie przez organ administracji podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, w sytuacji gdy strona skarżąca wskazywała na istotne kwestię wymagające wyjaśnienia, w szczególności poprzez nie przeprowadzenie żadnego postępowania wyjaśniającego i niezrozumienie przez organ administracji istoty sprawy oraz meritum problemu polegające na tym, iż decyzje Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012r., z dnia [...] 2012r., z dnia [...] 2012r. oraz z dnia [...] 2012r., wraz z innymi rozstrzygnięciami, doprowadziła w istocie do zmiany warunków ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty z dnia 22.09.2011r., w wyniku których zakres i wartość prac wymaganych do wykonania w celu odtworzenia nawierzchni na podstawie zmienionej decyzji Burmistrza Miasta w stosunku do decyzji pierwotnej, będącej załącznikiem do pozwolenia na budowę - jest znacznie wyższa i wynosi ok. 346.103,91 zł;

c) art. 78 § 1 i 2 w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., poprzez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka F. W., członka zarządu A sp. z o.o. na okoliczności wskazane we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz okoliczności wskazane w piśmie strony z dnia 20 grudnia 2013r. oraz uznanie tego dowodu jako pozostającego bez znaczenia dla oceny charakteru prawnego decyzji z dnia [...] 2012r., z dnia [...] 2012r., z dnia [...] 2012r. oraz z dnia [...] 2012r., w sytuacji gdy właśnie ten dowód zmierzał do przedstawienia organowi okoliczności mających niezwykle istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy, tj. przedstawienie zakresu i wpływu na prawa i obowiązki wykonawcy, jakie wywarły decyzje z dnia [...] 2012r., z dnia [...] 2012r., z dnia [...] 2012r. oraz z dnia [...] 2012r. w stosunku do wcześniejszych orzeczeń tego organu, tj. postanowienia z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2008r. i decyzji z dnia [...] 2010r., skutkiem czego SKO nie rozpoznało istoty sprawy i nie wyjaśniło dokładnie stanu faktycznego sprawy, a skupiło się jedynie na dywagacjach prawnych oderwanych od stanu faktycznego;

d) art. 123 § 1 i 2 w zw. z art. 78 w zw. z art. 6, 7, 8, 9 K.p.a., poprzez brak stanowiska organu co do wniosków dowodowych strony, które to wnioski powinny być załatwione przez wydanie postanowienia uwzględniającego lub oddalającego wniosek;

e) art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 126 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy sprawy będące przedmiotem decyzji z dnia [...] 2012r., z dnia [...] 2012r., z dnia [...] 2012r. oraz z dnia [...] 2012r. zostały już poprzednio rozstrzygnięte innymi ostatecznymi orzeczeniami Burmistrza Miasta, tj. postanowieniami z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2008r. i decyzją z dnia [...] 2010r.;

f) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy inkryminowane decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 16 § 1 w zw. z art. 110 w zw. z art. 6, 7, 8, 9 w zw. z art. 77 § 1 i 4 i art. 80 K.p.a. oraz art. 36a ust. 1 i 2 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), w szczególności poprzez działanie Burmistrza Miasta w sprzeczności co do własnych wcześniejszych orzeczeń, wskutek czego działanie organu pozostaje w rażącej sprzeczności z trwałością decyzji administracyjnej oraz zasadą związania organu własnymi orzeczeniami wyrażoną w art. 110 K.p.a., a co za tym idzie działanie organu stanowi naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady informowania stron, która to rażąca sprzeczność jest oczywista i zauważalna poprzez proste porównanie treści rozstrzygnięć z treścią w/w przepisu;

g) art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzje Burmistrza Miasta z dnia z dnia [...] 2012r., z dnia [...] 2012r., z dnia [...] 2012r. oraz z dnia [...] 2012r. zostały wydane z naruszeniem właściwości.

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 36a ust. 1 i 2 w zw. z art 80 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez akceptację przez SKO dokonanej przez Burmistrza Miasta zmiany ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] 2011r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę sieci gazowej średnioprężnej PE dn 250 na działkach położonych w miejscowości N oraz miejscowości L, w sytuacji, gdy decyzja ta określała szczegółowe warunki prowadzenia robót budowlanych zgodnie z orzeczeniami Burmistrza Miasta, tj. postanowieniami z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2007r., z dnia [...] 2008r. i decyzją z dnia [...] 2010r., a wszelkie zmiany i istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę są dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skarg. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium stwierdziło, że stanowią one powtórzenie zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, do których organ szczegółowo odniósł się w zaskarżonych decyzjach z dnia 22 kwietnia 2014r., a w związku z tym Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu zarzuty wniesionych w niniejszej sprawie skarg są nieuzasadnione, a zaskarżone decyzje są zgodne z prawem.

Za nieuzasadnione uznać należy podniesione w pkt a i b skarg zarzuty naruszenia przez SKO przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na przebieg sprawy, tj. art. 104 § 2 w zw. z art. 138 oraz art. 7, 77 § 1, 80 i 84 § 1 w zw. z art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267, zwanej dalej kpa), poprzez zaniechanie przez organ administracji podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i nierozpoznanie istoty sprawy polegające na przyjęciu, iż wskutek wydania przez Burmistrza Miasta decyzji, o których stwierdzenie nieważności wnosi strona skarżąca, nie doszło do zmiany orzeczeń Burmistrza Miasta, tj. postanowień z dnia [...] 2007r. nr [...], z dnia [...]2007r. nr [...], z dnia [...] 2008r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] 2010r. nr [...], a także w następstwie powyższego do zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty Nr [...] z dnia [...] 2011r., znak: [...], której część stanowiły w/w orzeczenia Burmistrza Miasta.

Wbrew zarzutom skargi, w wyniku wydania tych decyzji nie doszło do zmiany ostatecznej decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] 2011 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz kompetencji Starosty wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane. Zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w żaden sposób nie modyfikują rozstrzygnięć powołanego pozwolenia na budowę udzielonego przez Starostę, jak i któregokolwiek z orzeczeń Burmistrza Miasta przywołanych w tym pozwoleniu w pkt 1 lit. a tiret 9 (tj. postanowienia z dnia [...] 2007 r. nr [...], z dnia [...] 2008 r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] 2010 r. nr [...]). Żadne z powyższych rozstrzygnięć nie zostało tymi decyzjami zmienione, uchylone bądź w inny sposób zmodyfikowane. Trafnie uznało Kolegium, że uregulowane tymi rozstrzygnięciami prawa i obowiązki ich adresatów, tj. w przypadku powołanego pozwolenia na budowę – Spółki B Sp. z o.o. w T, Oddział Zakład B K, a w przypadku orzeczeń Burmistrza Miasta z lat 2007-2010 – Biura Projektowo Usługowego "I" sp. z o.o., nie zostały zmienione kwestionowanymi decyzjami. Niezasadny jest zatem również podniesiony w punkcie 2 skargi zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 36a ust. 1 i 2 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, albowiem kwestionowane decyzje nie zmieniają treści ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie nie doszło też do zarzucanego w pkt e skarg naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 w związku z art. 126 k.p.a. Nietrafnie wskazuje skarżący, że Burmistrz Miasta wydając decyzje w sprawie zajęcia pasa ruchu drogowego i ustalając w nich warunki odtworzenia zajętego pasa ul. P, ponownie orzekał w sprawach już wcześniej rozstrzygniętych. Decyzje Burmistrza Miasta będące przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności, nie zostały wydane w sprawie uprzednio rozstrzygniętej innymi orzeczeniami ostatecznymi tego organu w postaci przywołanych wyżej dwóch postanowień z 2007 r. i 2008 r. oraz decyzji z 2010r. Brak jest podstaw do przyjęcia tezy o tożsamości tych spraw i to zarówno w aspekcie podmiotowym jak i przedmiotowym. O braku tożsamości podmiotowej tych spraw świadczy fakt, że ich adresatami były różne podmioty: wnioskodawca i Biuro Projektowo Usługowe "I" sp. z o.o. Nie zachodzi pomiędzy nimi również tożsamość przedmiotowa, albowiem postanowienia Burmistrza Miasta z dnia [...] 2007 r. nr [...] oraz z dnia [...] 2008 r. nr [...], jak też decyzja tego organu z dnia [...] 2010 r. nr [...], stanowią zezwolenia na lokalizację gazociągu w pasie drogowym, o których stanowi art. 39 ust. 3 i 3a ustawy o drogach publicznych, natomiast sporne decyzje Burmistrza Miasta stanowią zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wydane w trybie art. 40 ust. 1 i 2 tej ustawy, zawierające wszystkie elementy wymagane przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r. Nie można więc również przyjąć tożsamości przedmiotowej tych spraw, nie doszło zatem do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Za nieuzasadnione należy uznać także podniesione w punkcie f skarg zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego polegające na niezastosowaniu art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 126 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 1 w związku z art. 126 k.p.a zawarte w punkcie g skargi. Trafnie wskazało Kolegium, że decyzje Burmistrza Miasta, o stwierdzenie nieważności których wniosła strona, zostały wydane zgodnie z właściwością miejscową i rzeczową tego organu wynikającą z przepisów art. 19 ust. 2 pkt 4, art. 20 pkt 8 oraz art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz przepisów uchwały [...] Rady Miejskiej. W Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r., w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004r. Nr 140, poz. 1481), będącego aktem wykonawczym do ustawy o drogach publicznych i precyzującym treść, jaką może zwierać zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wyraźnie wskazano, że w przypadku zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zezwalającego na prowadzenie robót, powinno ono określać warunki przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności (§2 ust. 2 pkt 2). W rozporządzeniu tym sprecyzowano dodatkowo, że w warunkach przywrócenia pasa drogowego określa się: zakres i technologię robót przywracających stan użyteczności, sposób odbioru przedmiotowego odcinka pasa drogowego oraz zasady usuwania usterek i wad technicznych powstałych w ciągu 24 miesięcy od daty odbioru pasa drogowego (§2 ust. 3 pkt a-c). Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że Burmistrz Miasta wydając decyzje, o stwierdzenie nieważności wnosi skarżący i regulując w tych decyzjach warunki przywracania zajętego pasa drogowego, miał do tego podstawę prawną i nie wykroczył poza zakreślone w tej podstawie prawnej granice.

Za chybione uznać należy również podniesione w punktach c i d skarg zarzuty naruszenia art. 78 § 1 i 2 w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa oraz art. 123 §1 w zw. z art. 78 w zw. z art. 6, 7, 8, 9 kpa poprzez odmowę przeprowadzenia przez Kolegium dowodu z przesłuchania w charakterze świadka F. W. na okoliczność wpływu, jaki kwestionowane decyzje wywarły na prawa i obowiązki skarżącego, przez co Kolegium nie wyjaśniło dokładnie stanu faktycznego i nie rozpoznało istoty sprawy. W ocenie Sądu Kolegium trafnie przyjęło i należycie uzasadniło, że zawnioskowany przez skarżącego dowód z przesłuchania świadka został zgłoszony na okoliczności pozostające bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Należy podkreślić, że niniejsze postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym, miało na celu ustalenie czy kwestionowane decyzje Burmistrza Miasta obarczone były kwalifikowanymi wadami prawnymi powodującymi ich nieważność. Wniosek dowodowy skarżącego zmierzał natomiast do przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, rozstrzygniętej przedmiotowymi decyzjami, co w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 156-159 k.p.a. jest niedopuszczalne. Zasadnie zatem Kolegium odmówiło przeprowadzenia tego dowodu.

Niezależnie od podnoszonych przez stronę zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało także prawidłowej oceny, czy w sprawie nie zachodzą inne niż wskazane przez stronę przesłanki nieważności kwestionowanych decyzji trafnie stwierdzając, że zaskarżone decyzje zostały skierowane do podmiotu będącego stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), są wykonalne i ich wykonanie nie stwarza stanu zagrożenia karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.), a także, że nie występują przesłanki nieważności decyzji na mocy przepisu szczególnego (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.).Także w tej części przeprowadzona przez Kolegium w zaskarżonych decyzjach ocena była prawidłowa.

Mając na uwadze powyżej wskazane argumenty należy stwierdzić, że nie zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonano prawidłowych ustaleń co do braku istnienia wymienionych w art. 156 §1 kpa przesłanek nieważności kwestionowanych decyzji i szczegółowo wyjaśniło to w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Wobec powyższego Sąd oddalił skargi, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.