Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 741/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
article: § 6 ust. 1 w zw. z § 4 ust. 1, ust. 2,ust. 3, ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 73 poz 657
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie   działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich

SENTENCJA

Dnia 11 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi M. U. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji dotyczącej przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006 z naruszeniem prawa, po wznowieniu postępowania I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rogoźnie z dnia 15 lutego 2012 r. nr 0282-00000015/12 II. przyznaje radcy prawnemu Jakubowi Juraszowi od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę 295,20,- (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie 55,20,- (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz § 6 ust. 1 w zw. z § 4 ust. 1, 2,3,4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.), przyznał M. U. płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatność ONW) w łącznej wysokości 1675,44 zł. (ONW Nizinne strefa I – 2006), w tym środki budżetu Unii Europejskiej 1340,27 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zobowiązanie strony do prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW dotyczy powierzchni równej 9,27 ha i wobec takiej powierzchni przyznano płatność ONW za 2006r.

Po wznowieniu, postanowieniem z dnia 23 stycznia 2012 r., z urzędu postępowania administracyjnego organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 i w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.), stwierdził wydanie swojej decyzji z dnia [...] r. nr [...] z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. wskazał, że dniu 28 maja 2009 r. wpłynęło pismo z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w P. informujące o nieużytkowaniu przez M. U. gruntów objętych przyznaną płatnością ONW w roku 2006 i pobieraniu przez nią od 4 maja 2005r. rolniczej renty z tytułu niezdolności do pracy w pełnej wysokości. Do pisma tego dołączono umowę z dnia 15 lipca 2005r. o wydzierżawieniu gruntów G. i J. F. na okres 10 lat, oraz oświadczenia M. U. z [...] r., G. i J. F. z dnia [...] r. potwierdzające faktyczną realizację powyższej umowy dzierżawy.

Organ powołując się na informacje wynikające z otrzymanych dokumentów stwierdził, że M. U. nie użytkowała własnych gruntów rolnych w związku z zawartą umową dzierżawy. Wskazał, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, płatności ONW przyznawane są wyłącznie producentowi rolnemu, prowadzącemu działalność rolniczą na obszarze minimum 1 ha, przy czym za działalność rolniczą uważa się m. in. produkcję roślinną i zwierzęcą. W ocenie organu I instancji wnioskodawczyni nie spełniła powyższych warunków na skutek zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej i dlatego nie przysługują mu płatności ONW do wymienionych we wniosku o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006. Z uwagi na upływ okresu 5 lat od daty doręczenia decyzji ostatecznej stwierdził jej wydanie z naruszeniem prawa.

W odwołaniu M. U. podniosła, że jako dzierżawca otrzymała wnioski o przyznanie dopłat na 2006 rok z ARiMR. Wniosków nie otrzymali dzierżawcy. Ponieważ były różne interpretacje w sprawie kto winien składać wnioski – właściciel czy dzierżawca w ustaleniu z dzierżawcami złożyła wniosek, a następnie otrzymaną płatność im przekazała.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału ARiMR w P. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że kryterium decydującym o przyznaniu spornych płatności było rzeczywiste posiadanie i użytkowanie gruntów rolnych, a przesłanka posiadania winna być spełniona w chwili wydawania decyzji administracyjnej. Po dokonaniu przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego nie jest możliwe przyznanie płatności ONW na rzecz podmiotu, który pozbawił się posiadania działki. W momencie uzyskania dowodów świadczących o tym, iż producent rolny składający wniosek o dopłaty nie był faktycznym posiadaczem działek rolnych nie jest zatem możliwe przyznanie na jego rzecz płatności ONW. Strona potwierdziła, iż w roku 2006 obowiązywała umowa dzierżawy z 14 lipca 2005 r., wobec czego faktycznym użytkownikiem gruntów był podmiot inny niż wnioskodawczyni. Do otrzymania dopłat istotne jest faktyczne rolnicze użytkowanie działek, a nie bycie ich posiadaczem, czy właścicielem w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Organ II instancji podkreślił również , że informacje na temat zasad przyznawania płatności są przekazywane przez pracowników ARiMR zgodnie z treścią broszury informacyjnej "Dopłaty bezpośrednie dla rolników – jak je uzyskać" z której wynika, że z wnioskiem o przyznanie dopłaty występuje ten, kto rzeczywiście użytkuje daną działkę rolną. Natomiast w przypadku wątpliwości związanych z przyznawaniem płatności ONW i innych instrumentów pomocowych informacji udzielali również przeszkoleni pracownicy Ośrodków Doradztwa Rolniczego oraz Izb Rolniczych, także inne ośrodki czy tez firmy zajmujące się doradztwem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. U. wniosła o uchylenie w całości decyzji organu II, zarzucając jej naruszenie § 2, § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wsparcie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętych planem rozwoju obszarów wiejskich w związku z art. 143b ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr. 1782/2003 z dnia 29 września 203 roku ustanawiającego wspólne zasady dla systemu wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr. 2019/93, (WE)nr. 1452/2001, (WE) nr. 1453/2001,(WE)nr. 1454/2001, (WE)nr. 1868/94, (WE)nr.1251/1999, (WE)nr. 1254/1999, (WE)nr. 1673/2000, (EWG)nr. 2358/71 i (WE)nr. 2529/2001- poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że skarżącej przyznano płatność z naruszeniem prawa, mimo, iż grunty objęte decyzją w sprawie przyznania płatności były rzeczywiście użytkowane w warunkach i w sposób uprawniający ich posiadacza do ubiegania się o płatność; skarżąca przeznaczyła całość uzyskanych płatności na pokrycie kosztów zgodnych z celami ustanowienia dopłat, określonymi w prawie europejskim, prawie krajowym, a także potwierdzonymi w orzecznictwie sądowym; zachowana została zasada jednokrotnego przyznania płatności, gdyż dzierżawcy gruntów, którym skarżąca przekazała kwotę płatności nie występowali samodzielnie o ich przyznanie. Zarzuciła także naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, mimo, że w czasie składania wniosku o przyznanie płatności pracownicy ARiMR udzielali nieprecyzyjnych i sprzecznych informacji co do uprawnień do występowania z wnioskami.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty.

W pismach procesowych z dnia 5 i 10 grudnia 2012 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości skargę, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i zarzucił zaskarżonej decyzji nie zbadanie podstaw wznowienia postępowania, nie zbadania okoliczności podnoszonych przez skarżąc, że w toku postępowania o przyznanie płatności informowała organ o wydzierżawieniu gruntów. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów – oświadczeń skarżącej i dzierżawców z dnia 30 listopada 2005r. o zbyciu gruntów odjętych wnioskiem, które były okazane pracownikom Biura Powiatowego ARiMR w R. przed złożeniem wniosku o płatność na 2006 rok.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga okazała się uzasadniona.

Wskazać należy na wstępie, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 145 § 1 kpa. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 531-534). Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, stąd też zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie.

Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę czy przez organ w wypadkach wszczęcia postępowania z urzędu.

W niniejszej sprawie organ I instancji wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] przyznającą M. U. płatność ONW na rok 2006. Podstawą przyznania płatności było ustalenie przez organ, iż wnioskodawczyni spełniała przesłanki wskazane w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.), zgodnie z którym płatności ONW przyznawane są wyłącznie producentowi rolnemu, prowadzącemu działalność rolniczą na obszarze minimum 1 ha, przy czym za działalność rolniczą uważa się m. in. produkcję roślinną i zwierzęcą.

Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa sądowego chodzi przy tym o faktyczne władztwo i użytkowanie rolnicze danego gospodarstwa rolnego przez wnioskodawcę, niezależnie od posiadania przez niego ( lub nie ) określonego tytułu prawnego do danego gruntu w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego ( zob. m. in. wyrok WSA z 25 maja 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2791/08, lex nr 533868; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4 września 2008 r., sygn. akt II SA/Go 411/08, lex nr 566594; wyrok WSA w Poznaniu z 7 maja 2008 r., sygn akt . III SA/Po 427/07, lex nr 563049 ).

Po wydaniu powyższej decyzji organ I instancji wznowił z urzędu postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 150 kpa, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu tego postanowienia organ powołał się na podstawę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, wskazując, że z uzyskanych przez ARiMR informacji wynika ,że grunty zadeklarowane we wniosku na rok 2006 były wydzierżawione i wnioskodawczyni nie była ich użytkownikiem / posiadaczem co ma wpływ na wysokość przyznanej płatności albowiem ten fakt nie był znany organowi w dniu wydania decyzji.. Następnie, postanowieniem z dnia 23 stycznia 2012 r. powołał jako dowody w postępowaniu wznowieniowym: informację z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego znak [...] z dnia [...] r. o pobieraniu przez M. U. renty rolniczej w pełnej wysokości, umowę dzierżawy zawartą pomiędzy M. U. a J. i G. F. z dnia [...] r. na okres 10 lat, oświadczeń M. U., G. i J. F. o realizowaniu umowy dzierżawy, postanowienie o umorzeniu śledztwa w sprawie wyłudzenia pomocy z tytułu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za lata 2008- 2007. W ocenie organu powyższe dokumenty mają dowodzić, iż wnioskodawczyni w momencie wydawania decyzji z dnia 16 listopada 2006 r. nie była w posiadaniu gruntów objętych wnioskiem oraz ich nie użytkowała .

Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art.145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższej regulacji wynika więc, że o zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007, s. 733).

Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy stwierdza, że organy obu instancji zasadnie uznały, iż fakt oddania w dzierżawę gruntów odjętych wnioskiem o przyznanie płatności ONW na rok 2006 osobom trzecim na mocy umowy z dnia 14lipca 2005 r. w zamian za świadczenie z KRUS , oświadczenia strony i dzierżawców-G. i J. F. o realizowaniu zawartej umowy dzierżawy i faktycznym prowadzeniu działalności rolniczej przez dzierżawców oraz ustalenia umorzonego śledztwa dotyczące zawarcia umowy dzierżawy w dniu 14 lipca 2005r. mogą być uznane (odpowiednio) za okoliczność i dowód istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (jako warunkujące bezpośrednio kwestię spełniania przesłanki do otrzymania wnioskowanej płatności), z tym, że w tym miejscu należy wskazać, że oświadczenia strony i dzierżawców pochodzą odpowiednio z 18 i 15 maja 2009 r., zatem nie istniały w dniu wydania decyzji o przyznaniu płatności, podobnie jak i pozostałe powołane przez organ dowody, poza umową dzierżawy. Nie mogły one więc spowodować stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Jednocześnie w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji organów obu instancji nie wyjaśniono, że powyższa okoliczność dotycząca wydzierżawienia gruntów, a co za tym idzie faktycznego użytkowania spornych gruntów była nieznana organowi I instancji w dacie wydawania przez niego zakwestionowanej decyzji pomimo tego, że skarżąca w piśmie z dnia 30 stycznia 2012 r. i później w odwołaniu podnosiła, że jako wydzierżawiająca grunty otrzymała wnioski o przyznanie dopłat za rok 2006 z ARiMR, a dokumentów tych nie otrzymali dzierżawcy. Wskazywała na istniejące w samej Agencji wątpliwości co do kręgu osób uprawnionych do złożenia wniosków.

Postępowanie w przedmiocie uzyskania płatności rolnych jest wszczynane na wniosek producenta rolnego. Wszystkie złożone wnioski podlegają szczegółowej kontroli – dane w nich zawarte dotyczące zadeklarowanych działek ewidencyjnych i działek rolnych są m. in. porównywane z bazami danych, w tym m. in. z bazą ewidencji gruntów i budynków. W przypadku niezgodności we wniosku strona jest wzywana o ich wyjaśnienie lub dokonanie odpowiedniej korekty wniosku. Dokumentem ułatwiającym wypełnienie i kontrolę wniosku o przyznanie płatności jest niewątpliwie odpowiedni wypis z rejestru gruntów, w którym obok właściciela uwidacznia się osobę jego aktualnego użytkownika. Konieczność kontrolowania złożonych wniosków w zakresie danych wynikających z ewidencji gruntów wynika też bezpośrednio z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. U. UE L 270 z 21.10.2003 r., str. 1 ze zm.), zgodnie z którym system identyfikacji działek rolnych podanych we wniosku o dopłaty jest ustanawiany m. in. na podstawie dokumentów ewidencji gruntów. Ponadto w świetle postanowień art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r., Nr 100, poz. 1086) w brzmieniu obowiązującym w okresie od 14 listopada 2001 r. do 7 czerwca 2010 r. starosta zapewniał nieodpłatnie organom Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa bezpośredni dostęp do bazy danych ewidencji gruntów i budynków w celu utworzenia i prowadzenia krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Bezpośredni dostęp oznacza wgląd w bazę danych bez potrzeby uzyskiwania wypisów.

Z § 11 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 z 2001 r., poz. 454 ze zm.) wynika, iż w ewidencji wykazuje się obok właścicieli działek dane dotyczące osób władających gruntami na podstawie umów dzierżawy, zgłoszonych do ewidencji zgodnie z art. 28 ust. 4 pkt. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 7 z 1998 r., poz. 25 ze zm.).

Dokonując analizy akt administracyjnych sprawy Sąd zauważa, że w umowie dzierżawy z dnia 14 lipca 2005 roku widnieje adnotacja Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. potwierdzająca zgodność z operatem ewidencji gruntów. Powyższe potwierdza ,że dzierżawa została ujawniona w ewidencji gruntów i budynków.

Brak wyjaśnień organów obu instancji w tym zakresie - nie odniesienie się do kwestii obowiązkowego ujawnienia dzierżawców w ewidencji gruntów i budynków w kontekście podnoszonych przez stronę zarzutów - otrzymywania z ARiMR pomimo wydzierżawienia gruntów wniosków o dopłaty na rok 2006 uniemożliwia praktycznie sądową kontrolę zasadności wznowienia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nie wiadomo bowiem w istocie, czy okoliczność wydzierżawienia gruntów była nieznana organowi w dacie wydania decyzji z 16 listopada 2006 roku. Wyjaśnienia wymagało, czy ta okoliczność została ujawniona już przed wydaniem decyzji przyznającej płatność, a ty samym czy organ mógł mieć wiedzę o tym, że sporne działki nie znajdują się w posiadaniu skarżącej jako ich właściciela.

Powyższe zaniechania procesowe organów oznaczały naruszenie art. 7 (zasady wyjaśniania stanu faktycznego sprawy), art. 8 (zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa) oraz art. 107 § 3 kpa. Jak już wskazano powyżej, zastosowanie nadzwyczajnego trybu wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Obowiązek ten dotyczy m. in. wszechstronnego wyjaśniania przyczyn wznowienia, które może prowadzić ostatecznie do negatywnych dla strony skutków materialnoprawnych.

Sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z oświadczeń załączonych do pisma procesowego z dnia 10 grudnia 2012 r. kierując się dyspozycją art. 106 § 3 p.p.s.a zgodnie z treścią, którego sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie oraz podstawową funkcją sądowej kontroli administracji, tj. ocena legalności zaskarżonych decyzji. Należy bowiem zauważyć, że przedstawione przez stronę dokumenty dotyczą okoliczności które winny być przedmiotem ustaleń i oceny organów w odniesieniu do podstaw wznowienia przyjętych przez organ.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższe wskazania i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z zakresie umożliwiającym ustalenie istnienia podstaw wznowienia określonych w postanowieniu z dnia 23 stycznia 2012 r.

Biorąc pod uwagę wskazane wyższej okoliczności Sąd uznał, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 kpa) mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o ich uchyleniu.

O wykonalności decyzji Sąd postanowił w oparciu o art. 152 cytowanej ustawy.

Orzekając o kosztach postępowania miał na uwadze art. 250 p.p.s.a. i §14 ust 2 pkt.1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U . Nr. 163 , poz. 1349 z zm.)