Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 45/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.220 par.3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

I SA/Bd 45/12 POSTANOWIENIE Dnia 03 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 03 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.w likwidacji w B.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił skarżącej – J.w likwidacji w B. B. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 2 lipca 2012 r. Nie zostało ono zaskarżone.

Zarządzeniem z dnia 26 lipca 2012 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego w wysokości 100 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono stronie skarżącej w dniu 13 sierpnia 2012 r.

W wyznaczonym terminie do uiszczenia wpisu od skargi ponownie złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy wskazując na zmianę okoliczności w sytuacji materialnej skarżącego. Wpis nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; aktualna publikacja: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przywołanym przepisie zawarta jest zasada, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma, jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty.

W przedmiotowej sprawie wpis nie został uiszczony, pomimo prawidłowego wezwania. Skutek nieuiszczenia opłaty przez wnoszącego pismo został określony w art. 220 § 3 powyższej ustawy stanowiącym, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Zarządzeniem z dnia 26 lipca 2012 r. doręczonym dnia 13 sierpnia 2012 r. (d.: k. nr 45 akt sądowych) wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi. W wyznaczonym terminie wpis nie został uiszczony. Jednocześnie w tym terminie ponownie złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt II FZ 330/07 i z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II FZ 616/07, bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany, jeżeli strona po doręczeniu jej wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie wpisu oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Od obowiązku tego nie zwalnia ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo w związku z art. 165 p.p.s.a.

Odmienne działanie sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy skutkując nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania (por. postanowienie NSA z 19 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 621/09, postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1349/10).

Tut. Sąd powyższe poglądy w pełni podziela.

Na podstawie akt sądowych ustalono, że w zakreślonym terminie, tj. do dnia 20 sierpnia 2012 r., wpis nie został uiszczony. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 220 § 3 postanowił jak w sentencji orzeczenia.