Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2956/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 3 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D. i K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 17/19 w sprawie ze skargi A. D. i K. D. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 8 listopada 2018 r., nr AB-II.7840.8.9.2018.AM w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 17/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A. D. i K. D. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 8 listopada 2018 r., nr: AB-II.7840.8.9.2018.AM, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezydent Miasta Białegostoku we wznowionym postępowaniu decyzją z 27 czerwca 2018 r., nr DAR-II.6740.408.2017:

- uchylił ostateczną decyzję własną z dnia 6 lutego 2017 r., nr DAR-II.6740.92.2016, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi R. Sp. j. z siedzibą w E. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych: budynek A (o powierzchni zabudowy: 1517,30 m2 i kubaturze: 19659,90 m3), budynek B (o powierzchni zabudowy: 797,60 m2 i kubaturze: 15512,80 m3) i budynek C (o powierzchni zabudowy: 809,20 m2 i kubaturze: 11750,80 m3) z lokalami handlowo – usługowymi na parterze, garażami w poziomie piwnic, parkingami, murami oporowymi i zagospodarowaniem terenu, doziemną instalacją kanalizacji deszczowej, oświetleniem terenu na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...] położonych w B. przy ul. [...], obręb [...] – [...];

- zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych: budynek A (o powierzchni zabudowy: 1680,30 m2 i kubaturze: 19659,90 m3), budynek B (o powierzchni zabudowy: 797,60 m2 i kubaturze: 15512,80 m3) i budynek C (o powierzchni zabudowy: 809,20 m2 i kubaturze: 11750,80 m3) z lokalami handlowo – usługowymi na parterze, garażami, parkingami, murami oporowymi i zagospodarowaniem terenu, doziemną instalacją kanalizacji deszczowej, oświetleniem terenu na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...] położonych w B. przy ul. [...], obręb [...] – [...];

- nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. i K. D. i zarzucili, że organ naruszył prawo przez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji, w której nabyli oni przez zasiedzenie część nieruchomości, na której zrealizowana ma być inwestycja. Ponadto zarzucili naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz, 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") przez prowadzenie postępowania w sytuacji, w której przed Sądem Rejonowym w Białymstoku toczy się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia na ich rzecz zasiedzenia części nieruchomości inwestycyjnej. Podniesiono również naruszenie przepisów prawa związane z wydaniem decyzji w sytuacji, w której od czasu wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na skutek działania inwestora doszło do zmian rzędnych wysokościowych na gruncie tym samym nieaktualne stały się ustalenia dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Zarzucono także naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przemawia ważny interes społeczny i wyjątkowo ważny interes strony, gdy interesy te pozostają w sprzeczności, a nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wiązać się będzie z nieodwracalnym naruszeniem interesu społecznego. Ponadto, w odwołaniu podniesiono naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywatela do państwa.

Decyzją z 8 listopada 2018 r., nr AB-II.7840.8.9.2018.AM, Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że oceniając projekt budowlany pod kątem wymagań art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn,: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej: "Prawo budowlane"), należy stwierdzić, że projekt budowlany jest kompletny, został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, dokumentacja budowlana zawiera oświadczenie projektantów, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W projekcie budowlanym znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (wymagana art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego) oraz zaświadczenia o posiadaniu przez osoby zaangażowane w proces budowlany stosownych uprawnień budowlanych (art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego).

Organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany został wykonany zgodnie z wymogami określonymi w decyzji Prezydenta Białegostoku z dnia 3 lipca 2012 r. o warunkach zabudowy. Projektowane budynki mieszkalne jednorodzinne nie przekraczają wyznaczonych w ww. decyzji linii zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu przeznaczonego pod zabudowę wynosi 27,9 %, co spełnia wymóg decyzji o warunkach zabudowy - wskaźnik do 40 %, gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy również odpowiadają określonym w ww. decyzji parametrom. Pozostałe wymagania m.in. ilość miejsc parkingowych, w tym miejsc parkingowych ogólnodostępnych również zostały spełnione (zaprojektowano 51 miejsc ogólnodostępnych – wymagane 48 – w tym 3 miejsca dla osób niepełnosprawnych oraz 200 miejsc postojowych w garażach, co łącznie daje 251 miejsc postojowych – wymagane 239).

Wojewoda Podlaski nie zgodził się ze stanowiskiem odwołujących, że organ pierwszej instancji wydał decyzję w sytuacji, w której od czasu wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy doszło do zmiany stanu faktycznego na gruncie, tj. na skutek działania inwestora doszło do zmian rzędnych wysokościowych na gruncie, więc nieaktualne stały się ustalenia dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy wyznacza wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki do 20,00 m. Wysokość budynku A zgodnie z projektem budowlanym wynosi 15,85 m, budynku B - 19,05 m, budynku C - 10,46 m od strony ul. [...] i 18,85 m w dalszej części. Mając powyższe na uwadze organ drugiej instancji stwierdził, że wysokość budynków mieszkalnych spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy.

Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zostały w pełni zrealizowane wytyczne zawarte w decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z 27 kwietnia 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z ww. decyzją w projekcie budowlanym planowanego przedsięwzięcia powinno zostać zaprojektowane pełne ogrodzenie o wysokości 1,90 m o długości nie mniejszej niż 37 m wzdłuż granicy działki o nr ewid. [...] od strony działki o nr ewid. [...], wzdłuż granic działek o nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...], wzdłuż granic działek o nr ewid. [...] i [...] do budynku gospodarczego oznaczonego nr ewid. [...] oraz powinny zostać zaprojektowane odbiorniki typu małej retencji (naziemne lub podziemne). Planowane ogrodzenie zostało przedstawione na rys. 12 projektu budowlanego (str. 94) i jest to ogrodzenie drewniane ze szczeblami w dwóch rzędach mocowanymi do poprzeczek na zakładkę, słupki stalowe w rozstawie 2,4 m na cokole betonowym o wysokości ok. 30 cm, przy czym wysokość ogrodzenia równa będzie 190 cm od poziomu gruntu, a jego łączna długość wynosić będzie 182,5 m. Wymagane ogrodzenie zostało zatem zaprojektowane w sposób prawidłowy a jego lokalizacja zgodna jest z określoną lokalizacją w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt budowlany planowanej inwestycji przewiduje wykonanie zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej również od strony nieruchomości odwołujących (rys. 14 projektu budowlanego) oraz wykonanie podziemnych zbiorników małej retencji.

Organ odwoławczy podniósł, że inwestor nie zmienia naturalnego ukształtowania terenu, który występuje na nieruchomości inwestycyjnej i działkach sąsiednich. Analiza rzędnych terenu wykazała, że na gruncie występuje minimalny spadek terenu w kierunku narożnika działki odwołujących. Odnosząc się do podnoszonej kwestii zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich podano, że w narożniku działki inwestycyjnej inwestor zaprojektował podziemne zbiorniki małej retencji (spełniając tym samym wymóg zawarty w decyzji środowiskowej celem ograniczenia spływu wód na nieruchomości sąsiednie). Zbiorniki małej retencji zostały zaprojektowane przy każdym z projektowanych budynków wielorodzinnych – także przy budynku A od strony działki odwołujących o nr ewid. [...]. Projektowane przedsięwzięcie przewiduje odprowadzanie wód opadowych do projektowanej kanalizacji deszczowej która została zaprojektowana również od strony nieruchomości odwołujących, natomiast z uwagi na ograniczoną możliwość zrzutu wód deszczowych do kanalizacji deszczowej miejskiej, w projekcie budowlanym uprawniony projektant podkreślił, że projektowana instalacja jest zbiornikiem małej retencji i zapewnia wystarczającą objętość retencyjną. Ponadto, do przejęcia wód powierzchniowych infiltrujących do gruntu w okresach intensywnych opadów bądź wiosennych roztopów zaprojektowano drenaż opaskowy w obrębie budynków i garaży podziemnych. Projekt budowlany stwierdza jednoznacznie, że strefa oddziaływania ww. drenażu zamyka się w obrębie projektowanych budynków wielorodzinnych.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że analiza materiału dowodowego wykazała, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu, znajdujący się w projekcie budowlanym, jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Zarówno usytuowanie planowanego budynku jak i układ komunikacyjny spełniają przepisy warunków technicznych.

Przede wszystkim organ odwoławczy na podstawie analizy przesłaniania stwierdził, że projektowane budynki spełniają wymagania § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie z projektem budowlanym wysokość budynków wynosi odpowiednio: budynek A - 15,85 m, budynek B - 19,05 m, budynek C - 10,46 m od strony ul. [...] i 18.85 m w dalszej części. Zgodnie z powyższym projektowane budynki mają obowiązek spełniać wymogi § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia. Najwyższa krawędź przesłaniająca budynku A (w części pięciokondygnacyjnej) względem budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...] (należącej do w. przy ul. [...]1) znajduje się na rzędnej 141,50 m. n.p.m. w odległości 13,15 m od okien budynku znajdującego się na ww. działce. Dolna krawędź najniżej położonych okien w ww. budynku znajduje się na rzędnej 128,38 m, tak więc wysokość przesłaniania, mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...] do poziomu najwyższej przesłaniającej krawędzi budynku A wynosi 13,12 m co stanowi odległość mniejszą niż odległość między tymi budynkami wynoszącą 13,15 m. Część sześciokondygnacyjna budynku A względem ww. budynku znajduje się na rzędnej 144,50 m n.p.m., a dolna krawędź najniżej położonych okien tego budynku znajduje się na rzędnej 128,38 m n.p.m., w związku z powyższym wysokość przesłaniania wynosi 16,12 m. Zgodnie z projektem budowlanym część sześciokondygnacyjna budynku A znajduje się poza płaszczyzną poziomą wyznaczoną między ramionami kąta 60° o ramieniu równym 16,12 m usytuowanym w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany osi okna budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...].

Analizując krawędź przesłaniającą attyki budynku A względem budynku posadowionego na działce odwołujących (nr ewid. [...]) stwierdzono, że znajduje się ona na rzędnej 144,50 m n.p.m. w odległości 14,45 m od okien budynku odwołujących, natomiast dolna krawędź najniżej położonych okien budynku odwołujących znajduje się na wysokości 131,97 m n.p.m., zatem wysokość, przesłaniania wynosi 12,53 m i jest mniejsza od odległości między tymi budynkami wynoszącej 14,45 m. Najdalej wysunięta krawędź przesłaniająca balustrady balkonu budynku A znajduje się na rzędnej 141,78 m n.m.p. i w odległości 12,25 m od okien budynku odwołujących. Dolna krawędź najniżej położonych okien w budynku odwołujących położona jest na wysokości 131,97 m n.p.m., zatem wysokość przesłaniania wynosi 9,81 m i jest mniejsza od odległości między budynkami (projektowanym budynkiem A i budynkiem odwołująych), która wynosi 12,25 m.

Najwyższa krawędź przesłaniająca budynku B względem budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...] znajduje się na wysokości 147,70 m n.p.m. w odległości 21,27 m od okien ww. budynku. Dolna krawędź najniżej położonych okien w tym budynku znajduje się na wysokości 131,05 m n.p.m., tak więc wysokość przesłaniania wynosi 16,65 m i jest mniejsza od odległości między tymi budynkami.

Budynek C posiada najwyższą krawędź przesłaniającą względem budynku mieszkalnego posadowionego na działce o nr ewid. 1209 na wysokości 147,80 m n.p.m. Dolna krawędź najniżej położonych okien w ww. budynku znajduje się na rzędnej 131,39 m n.p.m., więc wysokość przesłaniania wynosi 16,42 m. Część przesłaniająca projektowanego budynku C znajduje się poza płaszczyzną poziomą wyznaczoną między ramionami kąta 60° o ramieniu 16,42 m usytuowanym w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany na osi okna budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...]. Ponadto wskazano, że projekt budowlany zawiera analizę hipotetycznej zabudowy działek sąsiednich. W stosunku do okien hipotetycznej zabudowy zlokalizowanych na poziomie terenu projektowana inwestycja może mieć wpływ na hipotetyczne zagospodarowanie działek o nr ewid. gr. [...], [...], [...]. Z dołączonych do projektu budowlanego analiz zacieniania (str. 93 projektu budowlanego) wynika także, że projektowane budynki spełniają wymagania § 60 warunków technicznych w zakresie zapewnienia czasu nasłonecznienia pomieszczeń istniejących na działkach sąsiednich przeznaczonych na pobyt ludzi przez co najmniej 3 godziny.

Nadto stwierdzono, że planowane budynki mieszkalne wielorodzinne zlokalizowane zostały w przepisowych odległościach wynikających z § 12 rozporządzenia. Wymagana odległość nie mniejsza niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy została zachowana. Mając na względzie złożony przez odwołujących wniosek o stwierdzenie zasiedzenia prawa własności nieruchomości inwestycyjnej o powierzchni 31 m2 (co wynika z przedłożonego przez odwołujących zmiany wniosku o stwierdzenie zasiedzenia z dnia 12 lipca 2018 r.) lub powierzchni 23 m2 (powierzchnia wskazana w postanowieniu Sądu Rejonowego w Białymstoku z 26 lutego 2018 r. o udzieleniu zabezpieczenia roszczeń) organ odwoławczy stwierdził, że nie ma to wpływu na spełnienie ww. przepisu warunków technicznych. Po zmierzeniu linijką obszaru objętego wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia organ ustalił, że jest to teren o wymiarach: we wschodniej części działki odwołujących o szerokości ok. 10 cm, a w zachodniej części ok. 30 cm oraz długości 41 m wzdłuż granicy nieruchomości inwestycyjnej z nieruchomością odwołujących. Powyższe obrazuje jaki kształt i położenie ma sporny teren oraz jakiego rzędu są jego wielkości. Z projektu zagospodarowania terenu oraz z przedłożonego oświadczenia projektanta z dnia 1 października 2018 r. wynika, że teren który może podlegać zasiedzeniu nie ma wpływu na zachowanie wymaganych prawem odległości od granicy nieruchomości. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu dołączonym do oświadczenia projektanta z dnia 1 października 2018 r. budynek A usytuowany jest względem działki o nr ewid. [...] w odległości od 6,89 do 6,24 od ogrodzenia, które może stanowić nową granicę nieruchomości. Powyższe odległości nie stanowią zatem naruszenia odległości określonych w warunkach technicznych tj. min 4 m od granicy. Zaznaczono przy tym, że ewentualna zmiana położenia granicy nieruchomości w wyniku zasiedzenia prawa własności części nieruchomości inwestycyjnej przez odwołujących nie wpłynie na zmianę parametrów maksymalnych i nieprzekraczalnych określonych w decyzji o warunkach zabudowy (linii zabudowy, wskaźników parkingowych, wskaźnika zabudowy itp.). Ponadto projektant w złożonym oświadczeniu z dnia 1 października 2018 r. przedstawił możliwość hipotetycznej zabudowy działek o nr ewid. [...], [...], [...] co obrazuje rys. 2 i 3. Analiza potencjalnej zmiany granicy objęła także kwestie przeciwpożarowe, z której wynika iż zmiana granicy działki nie wpłynie na naruszenie warunków technicznych, gdyż zostanie zachowana wymagana odległość między budynkami. Materiał dowodowy potwierdza, że ewentualne zasiedzenie prawa własności części nieruchomości inwestycyjnej przez odwołujących nie spowoduje naruszenia spełnienia parametrów wymaganych przepisami prawa.

Organ odwoławczy stwierdził także, że projekt budowlany spełnia wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej określone w § 271-273 rozporządzenia. Analiza projektu budowlanego dowodzi, że na nieruchomościach o nr ewid. [...] oraz [...] znajdują się budynki, które usytuowane są na granicy działek. Są to budynki murowane posiadające ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy działki inwestycyjnej. Zgodnie z § 272 ust. 1 rozporządzenia, odległości między budynkami ZL ze ścianami niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego powinna wynosić 8 m. Natomiast zgodnie z § 272 ust. 1 rozporządzenia, odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7 rozporządzenia, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą od 1000 MJ/m2, lecz nie większą niż 4000 MJ/m , a w przypadku braku takiego planu – budynek ZL ze ścianą zewnętrzną, o której mowa w § 271 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z powyższym odległość do projektowanej zabudowy może wynosić poniżej 8 m z uwagi na fakt posiadania przez istniejące budynki ścian oddzielenia przeciwpożarowego, które posadowione są na granicy z działką inwestycyjną. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu jedynie odległości do ww. budynków (usytuowanych po granicy nieruchomości) są mniejsze niż 8 m i wynoszą odpowiednio: 6,52 m od budynku posadowionego na działce o nr ewid. 1215; 7,73 m od budynków posadowionych na działce o nr ewid. [...]. Pozostałe budynki sąsiadujące z planowaną inwestycją usytuowane są w odległości większej niż 8 m. Zaznaczono przy tym, że projektowane budynki średniowysokie zalicza się do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (budynki A i B) oraz ZL III i ZL IV (budynek C). Nadto stwierdzono, że droga pożarowa została zaprojektowana w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutu, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w sytuacji, w której skarżący nabyli przez zasiedzenie część nieruchomości, na której zrealizowana ma być inwestycja organ zauważył, że na chwilę wdawania decyzji nie zapadło orzeczenie w sprawie dotyczącej zasiedzenia części nieruchomości inwestycyjnej. Zdaniem Wojewody analiza akt organu pierwszej instancji dowodzi natomiast, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę planowanego przedsięwzięcia przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Potwierdza to księga wieczysta nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy Białymstoku. Powyższe świadczy, iż inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwarza domniemanie, że składającemu je przysługuje wymienione prawo. Zdaniem Wojewody obalenie takiego oświadczenia nie jest możliwe poprzez samo twierdzenie strony, niezbędne w tym wypadku jest przedłożenie decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądu.

Organ odwoławczy podniósł, że zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywatela do państwa nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Zarzuty skarżących odnośnie czasu i sposobu odbioru decyzji przez inwestora nie wskazują na jakiekolwiek nieprawidłowości, gdyż po wydaniu decyzji każda ze stron postępowania może odebrać ją osobiście w siedzibie urzędu.

Decyzję tę do sądu administracyjnego zaskarżyli A. i K. D. i zarzucili naruszenie:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przez przyjęcie że weryfikacja zgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach na budowę w odniesieniu do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki następuje z zastosowaniem § 6 warunków technicznych, to jest, iż poziomem, z którego mierzy się dopuszczalną wysokość zabudowy jest poziom gruntu zaplanowany w projekcie budowlanym, a nie stan gruntu (jego wysokość) istniejący na datę wydania decyzji o warunkach zabudowy;

2) art. 136 § 1 i 77 § 1 k.p.a., przez brak uzupełnienia materiału dowodowego i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego celem oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki z obiektywną wysokością gruntu na datę wydania decyzji o warunkach zabudowy;

3) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie "obowiązku zapewnienia ogrodzenia pełnego o wysokości 1,90 m na długości nie mniejszej niż S7 m (...) wzdłuż granicy działek o nr ewidencyjnym [...] i [...], przez pominięcie, że:

a. zaprojektowane ogrodzenie nie jest ogrodzeniem pełnym, ale ażurowym, bowiem zawiera prześwity pomiędzy poszczególnymi szczeblami z uwagi na ich mocowanie w taki sposób, że szczeble naprzemiennie trwale - konstrukcyjnie wygięte są jedne w kierunku działki inwestora, zaś drugie w kierunku od działki inwestora, przez co pomiędzy poszczególnymi szczeblami tworzy się przestrzeń;

b. ogrodzenia nie zaprojektowano wzdłuż granicy działek [...] i [...].

4) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 234 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm., dalej: "Prawo wodne"), przez błędne przyjęcie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku sprawy o pozwolenie na budowę nie ma "kompetencji" do badania "stosunków wodnych" na gruncie inwestycji i gruntach sąsiednich, gdy tymczasem interesem osób trzecich, wymagającym poszanowania w toku postępowania inwestycyjnego, który winien być poszanowany w projekcie budowlanym, jest obowiązek wykluczenia z inwestycji rozwiązań skutkujących:

a. albo odprowadzaniem wód na grunty sąsiednie (art. 234 ust. 1 Prawa wodnego);

b. albo taką zmianą kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych, że następuje to ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art.234 ust. 1 Prawa wodnego);

c. albo powstaniem przeszkód w (dotychczasowym) odpływie wody, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 234 ust. 1 Prawa wodnego);

d. albo zmian w (dotychczasowym) odpływie wody, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 234 ust. 1 Prawa wodnego);

e. albo zmian stanu wody na gruncie, szkodliwie wpływających na grunty sąsiednie (art. 234 ust.3 Prawa wodnego).

Zdaniem skarżących skoro są to stany prawnie chronione ustawą w interesie właścicieli nieruchomości sąsiednich, zatem obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego jest weryfikacja czy projekt nie przewiduje rozwiązań prowadzących do naruszenia powyższych zakazów, to jest weryfikacja choćby zmiany dotychczasowego kierunku odpływu wód z oceną, czy zmiana odbywa się ze szkodą dla gruntu sąsiedniego.

5) art. 136 § 1. i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., przez brak uzupełnienia materiału dowodowego o opinię biegłego w zakresie oceny rozwiązań projektowych w odniesieniu do poszanowania interesów właścicieli działek sąsiednich, chronionych art. 234 Prawa wodnego z 2017 r. (dawniej art. 29 prawa wodnego z 2001 r.).

",Skarżący zauważyli, że skoro organ ustalił zmianę kierunku odprowadzania wód z terenu inwestycji (w tym rejonu działki mocodawców kanalizacją deszczową w kierunku "pod gorę" w stronę ulicy [...]), ograniczone możliwości odbierania wód przez kanalizację deszczową w ulicy [...], zaś materiał pozwala na ustalenie, że na ternie inwestycji funkcjonował rów służący odprowadzania wód opadowych (w tym roztopowych) i wysiąkających wód gruntowych do kanalizacji deszczowej w ulicy [...]2 (to jest "w dół").

6) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. przez:

a. brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, w oparciu o które organ ustalił bezwzględną wysokość dolnej krawędzi najniżej położonych okien w ścianach budynków na nieruchomościach sąsiednich do terenu inwestycji (na potrzeby stosowania § 13 ust. 2 rozporządzenia), co nie pozwala na kontrolę poprawności weryfikacji przez organ zastosowania przepisów § 13 tego rozporządzenia;

b. brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znaczenia stwierdzenia, że "Zgodnie z projektem budowlanym część sześciokondygnacyjna budynku A znajduje się poza płaszczyzną poziomą wyznaczoną między ramionami kąta 60 w ramieniu równym 16,12 m usytuowanym w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany osi okna budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...]", gdzie § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie dopuszcza znajdowania się w tej płaszczyźnie "innych obiektów" przesłaniających, a nie ich "przesłaniających części", zaś brak możliwości lokowania w tej płaszczyźnie części obiektów dotyczy elementów obiektu przesłanianego, a nie przesłaniającego;

c. brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, w oparciu o które organ ustalił, że "na nieruchomości o nr ewid. [...] oraz [...] znajdują się budynki, które usytuowane są na granicy działek. Są to budynki murowane posiadające ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy dziatki inwestycyjnej", a także brak ustalenia w przedmiocie materiału, z którego wykonane są pokrycia tych budynków (na potrzeby stosowania § 271 ust. 2 rozporządzenia;

7) art. 77 § 1 k.p.a., przez brak samodzielnej oceny dotyczącej spełnienia przesłanek przewidzianych w § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 57 i 60 rozporządzenia i oparcie się na załączonej do projektu analizy zacieniania (bez jej weryfikacji);

8) art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i art. 172 § 1 i 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm., dalej: "k.c."), przez przyjęcie, że "oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwarza domniemanie, że składającemu je przysługuje wymienione prawo", choć taki skutek nie jest przewidziany przez ustawę, zaś postępowanie administracyjne nie jest objęte rękojmią wiary ksiąg wieczystych, a w konsekwencji bezpodstawne wydanie przez organ odwoławczy decyzji bez zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym w Białymstoku o zasiedzenie nieruchomości (II Ns 3638/17) - pomimo, że organ administracji nie jest uprawniony do rozstrzygania nabycia własności przez zasiedzenie - choć wyłączenie z terenu inwestycyjnego (ze skutkiem na 1 października 2005 r.) własności obszaru przy granicy działek [...] i [...] wpływa nie tylko na zachowanie analizowanych przez organ odległości od granicy działek i poszanowania interesów skarżących wynikających z własności zasiedzianego terenu, ale także możliwość realizacji przez inwestora wymogu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie "obowiązku zapewnienia ogrodzenia pełnego o wysokości 1,90 m na długości nie mniejszej niż 37 m (...) wzdłuż granicy działek o nr ewidencyjnym [...] i [...]", bowiem nabycie przez skarżących przez zasiedzenie ze skutkiem na dzień 1 października 2005 r. części terenu działki [...] powoduje, że inwestor nie jest władny spełnić tego wymagania;

9) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego i art. 285 § 1 i 2 w zw. z art. 292 k.c., przez pominięcie, że zasiedzenie przez skarżących z dniem 1 października 2005 r. "służebności rowu’’, zlokalizowanego na działce [...] w pobliżu granicy z działką [...] (wzdłuż tej granicy) jest uprawnieniem ograniczającym prawo właściciela terenu działki [...] do dysponowania na cele budowalne tym obszarem działki (na którym zlokalizowane jest urządzenie służące wykonywaniu służebności, co wyklucza możliwość wyrażenia zgody na umiejscowienie w tej części działki owego "ogrodzenia pełnego o wysokości 1,90", drenaży, kanalizacji deszczowej i elementów zagospodarowania terenu takich jak plac utwardzany, krawężnik itd.), a w konsekwencji wydanie decyzji bez zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania o zasiedzenie służebności.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewodzie Podlaskiemu oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa, według spisu kosztów, a w jego braku – według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podlaski podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 15 maja 2019 r. skarżący podnieśli szczegółowe zarzuty dotyczące aspektu przesłaniania i zacieniania. I tak zarzucili, że to nie balkon budynku A jest najwyższą przesłaniającą jego częścią ale jest nią górna krawędź ściany. Nadto skarżący zakwestionowali prawidłowość oznaczenia poziomu dolnej krawędzi okna pomieszczenia mieszkalnego na poddaszu ich budynku. Zdaniem skarżących rzędna ta została zawyżona. Stwierdzono, że uwidoczniona na rysunku TP-B odległość od najbardziej wystającej części projektowanego budynku A to 12,25 m, a zatem jest to odległość mniejsza od wysokości przesłaniania, która wynosi 12,53 m, co oznacza że obiekt A nie spełnia warunków technicznych z § 13 rozporządzenia. Nadto zarzucono błędną metodologię analizy przesłaniania. Podtrzymano także zarzut wykonania ogrodzenia ażurowego a nie pełnego.

Organ w odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia 28 maja 2019 r. stwierdził, że dokonano analizy obu krawędzi (zarówno najdalej wysuniętej balustrady balkonu budynku jak i krawędzi przesłaniającej attyki budynku A) i stwierdzono, że przesłanianie w obu przypadkach nie występuje. Organ podniósł, że swoje ustalenia w przedmiocie spełnienia wymogu § 13 rozporządzenia oparł na dokumentacji sporządzonej przez osoby posiadające uprawnienia budowlane. Tymczasem przedstawione przez skarżących kolorowe linie na załączniku nr 2 dołączonym do pisma z dnia 15 maja 2019 r. nie są w żaden sposób opisane, zwymiarowane oraz niejasny jest sposób ich wyznaczenia. Nie mogą zatem stanowić dowodu w jakikolwiek sposób podważającego ustalenia organu. Odnośnie ogrodzenia podano, że w projekcie budowlanym zostało ono zaprojektowane jako pełne. Jeżeli ogrodzenie czy też mur oporowy zostały wykonane w sposób odbiegający od pozwolenia na budowę skarżący powinni zawiadomić o tym organy nadzoru budowlanego.

Na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. przedłożono postanowienie SR w Białymstoku z dnia 16 kwietnia 2019 r. (II Ns 3638/17) stwierdzające nabycie przez skarżących przez zasiedzenie z dniem 1 października 2005 r. własności działki nr geod. [...] o pow. 0,00031 ha.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uwzględniając przepisy Prawa budowlanego, a w szczególności art. 35 ust. 1, organy administracji architektoniczno – budowlanej stwierdziły, że inwestycja jest zgodna z wymogami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 3 lipca 2012 r. o warunkach zabudowy. Sąd podzielił tę ocenę i stwierdził, że jest ona prawidłowa i wypełnia warunek art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Przede wszystkim, według Sądu, słusznie stwierdzono, że inwestycja jest zgodna z wyznaczonym warunkiem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki. W decyzji o warunkach zabudowy wysokość tę określono na 20 m. Wysokość wszystkich budynków jest niższa a mianowicie budynek A ma wysokość 15,85 m, B - 19,05 m, C - 10,46 m od strony ul. [...] i 18,85 m w dalszej części. Legalności tej oceny nie podważa zarzut skargi dotyczący tego, że przy mierzeniu wysokości budynków powinna być brana pod uwagę rzędna terenu istniejąca na datę wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do tego Sąd stwierdził, że ustalenie rzędnych terenu nie wynikało z decyzji o warunkach zabudowy. Nie było również zakazu dla inwestora "wyrównywania terenu pod budowę". Stąd też zarzut ten uznać należy za bezzasadny.

Sąd uznał, że organy prawidłowo stwierdziły, że w sprawie zostały zrealizowane wytyczne zawarte w decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 27 kwietnia 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Przede wszystkim słusznie przyjęto, że zaprojektowano pełne ogrodzenie a nie jak podnosi się w zarzutach skargi ażurowe. Inspektor Ochrony Środowiska po przeprowadzeniu kontroli nie zgłosił zastrzeżeń odnośnie wykonanego ogrodzenia. Nadto zgodnie z decyzją środowiskową inwestor zaprojektował podziemne zbiorniki małej retencji przy każdym z projektowanych budynków, kanalizację deszczową oraz drenaż opaskowy w obrębie budynków i garaży podziemnych. Powyższe rozwiązania mają zabezpieczać działkę skarżących przez zalewaniem. Inspektor Ochrony Środowiska również badał odprowadzanie wód opadowych i kanalizację i nie stwierdził nieprawidłowości. W świetle powyższego słusznie, zdaniem sądu stwierdzono zgodność projektu z wymaganiami określonym w decyzji środowiskowej.

Prawidłowo także, zdaniem Sądu, organy stwierdziły, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi, w szczególności z: § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, regulującymi wymogi dotyczące posadowienia budynku względem granic nieruchomości inwestycyjnej; § 13 ust. 1 i 2 i § 57 rozporządzenia, dotyczącymi wymaganych odległości posadowienia budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów oraz jego parametrów, zapewniających oświetlenie dzienne tym pomieszczeniom; § 60 rozporządzenia, dotyczącym dopuszczalnego przesłaniania istniejącej i ewentualnej zabudowy, mogącej powstać na działkach sąsiednich, a także zawartym w § 271-273 rozporządzenia warunkom ochrony przeciwpożarowej. Wyniki przeprowadzonej w powyższym zakresie oceny, zostały zawarte w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, zaś w ocenie sądu, znajdują one odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym i jako takie nie budzą wątpliwości sądu.

Według Sądu, ustaleń w tym zakresie nie podważają zarzuty skargi. Główny zarzut w tym zakresie dotyczy tego, że inwestycja nie spełnia wymogu par. 13 rozporządzenia. Zdaniem skarżących wadliwie bowiem przyjęto najwyższą przesłaniającą część budynku A (balkon zamiast górną krawędź ściany) a także wadliwie wyznaczono linię przesłaniania światła dziennego na poddaszu ich domu. Zdaniem Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podniósł, że Wojewoda przed wydaniem decyzji weryfikował analizę zacieniania i przesłaniania. Analiza ta została wykonana przez uprawnionego architekta. Trudno więc zgodzić się z polemiką skarżących, którzy nie są profesjonalistami i którzy nie poparli swych twierdzeń opinią osoby posiadającej uprawnienia budowlane. Wojewoda w sposób szczegółowy wykazał, że parametry przesłaniania spowodowane planowaną inwestycją zostały zaprojektowane zgodnie z przepisami prawa. Nadto w piśmie z dnia 28 maja 2019 r. Wojewoda wypunktował błędy w rozumowaniu skarżących. Stąd też podzielić należy stanowisko organów w sprawie niniejszej, że przesłanianie nie występuje i to zarówno w przypadku przyjęcia krawędzi najdalej wysuniętej balustrady balkonu budynku jak i krawędzi przesłaniającej attykę. Z analizy zacieniania wynika, że inwestycja spełnia także wymagania § 60 rozporządzenia w zakresie zapewnienia czasu nasłonecznienia pomieszczeń istniejących na działkach sąsiednich przeznaczonych na pobyt ludzi przez co najmniej 3 godziny.

Zdaniem Sądu okoliczność zasiedzenia przez skarżących części działki nr geod. [...], tj. 31 m2 nie miała znaczenia dla wydania pozwolenia na budowę, gdyż projekt zagospodarowania terenu przewidywał taką sytuację i nie uwzględniał tego fragmentu działki do zagospodarowania. Projektant w złożonym w dniu 1 października 2018 r. oświadczeniu stwierdził, że ewentualne zasiedzenie prawa własności części nieruchomości inwestycyjnej nie będzie skutkować naruszeniem spełnienia parametrów wymaganych przepisami prawa. W szczególności nie zostaną naruszone wymagane prawem odległości od granicy nieruchomości a także wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej.

Nie budzi wątpliwości sądu pozytywna ocena kompletności projektu budowlanego oraz wykonanie go przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł profesjonalny pełnomocnik A. D. i K. D. Wyrok został zaskarżony w całości.

Wyrokowi zarzucono:

I. naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 172 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), to jest naruszenia:

1. art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego objętego skargą nie polega na samodzielnej wykładni i stosowaniu przez sąd przepisów prawa materialnego (tu np. przepisów § 13 rozporządzenia), ale na sądowej weryfikacji, czy organ II instancji dokonał samodzielnego ich stosowania, albo działaniu w oparciu o zapewnienia projektanta, co do braku naruszenia wymagań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego lub decyzji ostatecznych

- co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ samodzielna wykładnia przepisów i ich stosowanie przez Sąd mogło doprowadzić do konstatacji, iż:

a) w sprawie doszło do naruszenia dopuszczalnych odległości między budynkami, przewidzianych przepisami § 13 rozporządzenia, co skutkowałoby uchyleniem decyzji organu II instancji;

w sprawie istotnym było:

- na jakiej podstawie organy ustaliły, że budynki znajdujące się w rejonie granicy działek [...] oraz [...] znajdują się na granicy działek, a nadto, że posiadają one ścianę oddzielenia p.poż., a w sprawie nie wskazano dowodów, na podstawie których poczyniono te ustalenia,

- ustalenia materiału, z którego wykonane są pokrycia tych budynków

- gdzie choćby w zakresie posadowienia ustalenia organu były oczywiście nietrafne, a w konsekwencji uzasadniało to uchylenie decyzji wobec braku wyjaśnienia przez organ spełnienia wymagań przepowiedzianych § 271 ust. 2 rozporządzenia;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe wykonanie kontroli nad działalnością Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku w zakresie postępowania zakończonego decyzją z dnia 15 stycznia 2019 r., znak: 409.28l/B-4/17/18, to jest bezzasadne oddalenie skargi i brak uchylenia powyższej decyzji, choć przy jej wydaniu doszło do naruszenia m.in.:

a) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez pominięcie, że zaprojektowany budynek A zaplanowany został do posadowienia w odległości mniejszej niż odległość przesłaniania okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi;

b) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 27 kwietnia 2018 r. znak: DOS- II.6220.5.2018 w zakresie "obowiązku zapewnienia ogrodzenia pełnego o wysokości 1,90 m na długości nie mniejszej niż 37 m (...) wzdłuż granicy działek o nr ewidencyjnym [...] i [...]" poprzez pominięcie, że:

- zaprojektowane ogrodzenie nie jest ogrodzeniem pełnym, ale ażurowym (bowiem zawiera prześwity pomiędzy poszczególnymi szczeblami z uwagi na ich mocowanie w taki sposób, iż szczeble naprzemiennie trwale - konstrukcyjnie wygięte są jedne, w kierunku działki inwestora, zaś drugie w kierunku od działki inwestora, przez co pomiędzy poszczególnymi szczeblami tworzy się przestrzeń);

- ogrodzenia nie zaprojektowano wzdłuż granicy działek [...] i [...];

c) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że weryfikacja zgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach na budowę w odniesieniu do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki następuje z zastosowaniem § 6 rozporządzenia, to jest, iż poziomem, z którego mierzy się dopuszczalną wysokość zabudowy jest poziom gruntu zaplanowany w projekcie budowlanym, a nie stan gruntu (jego wysokość) istniejący na datę wydania decyzji o warunkach zabudowy,

d) art. 136 § 1 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak uzupełnienia materiału dowodowego i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego celem oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki z obiektywną wysokością gruntu na datę wydania decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 3 lipca 2012 r., URB-IX.6730.70.2012 o warunkach zabudowy;

e) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 234 ust. 1 Prawa wodnego (dawniej art. 29 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. — Prawo wodne) poprzez błędne przyjęcie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku sprawy o pozwolenie na budowę nie ma "kompetencji" do badania ,,stosunków wodnych" na gruncie inwestycji i gruntach sąsiednich, gdy tymczasem interesem osób trzecich, wymagającym poszanowania w toku postępowania inwestycyjnego, który winien być poszanowany w projekcie budowlanym, jest obowiązek wykluczenia z inwestycji rozwiązań skutkujących:

- albo odprowadzaniem wód na grunty sąsiednie (art. 234 ust. 1 Prawa wodnego),

- albo taką zmianą kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych, że następuje to ze szkodą dla gruntów sąsiednich art. (234 ust. 1 Prawa wodnego),

- albo powstaniem przeszkód w (dotychczasowym) odpływie wody, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 234 ust. 1 Prawa wodnego, bowiem jeśli właściciel ma obowiązek usuwać takie przeszkody powstałe przypadkiem lub z działania osób trzecich, to tym bardziej sam ma ich nie czynić),

- albo zmian w (dotychczasowym) odpływie wody, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 234 ust. 1 Prawa wodnego, bowiem jeśli właściciel ma obowiązek usuwać takie zmiany powstałe przypadkiem lub z działania osób trzecich., to tym bardziej sam ma ich nie czynić),

- albo zmian stanu wody na gruncie, szkodliwie wpływających na grunty sąsiednie (art. 234 ust. 3 Prawa wodnego)

- skoro są to stany prawnie chronione ustawą w interesie właścicieli nieruchomości sąsiednich, zatem obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego jest weryfikacja, czy projekt nie przewiduje rozwiązań prowadzących do naruszenia powyższych zakazów, to jest weryfikacja choćby zmiany dotychczasowego kierunku odpływu wód z oceną, czy zmiana odbywa się ze szkodą dla gruntu sąsiedniego;

f) art. 136 § 1 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak uzupełnienia materiału dowodowego o opinię biegłego w zakresie oceny rozwiązań projektowych w odniesieniu do poszanowania interesów właścicieli działek sąsiednich, chronionych art. 234 Prawa wodnego z 2017 r. (dawniej art. 29 prawa wodnego z 2001 r.), skoro organ ustalił zmianę kierunku odprowadzania wód z terenu inwestycji (w tym rejonu działki mocodawców kanalizacją deszczową w kierunku "pod górę" w stronę ulicy [...]), ograniczone możliwości odbierania wód przez kanalizację deszczową w ulicy [...], zaś materiał pozwala na ustalenie, że na ternie inwestycji funkcjonował rów służący odprowadzania wód opadowych (w tym roztopowych) i wysiąkających wód gruntowych do kanalizacji deszczowej w ulicy [...]2 (to jest "w dół");

g) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez:

- brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, w oparciu o które organ ustalił bezwzględną wysokość dolnej krawędzi najniżej położonych okien w ścianach budynków na nieruchomościach sąsiednich do terenu inwestycji (na potrzeby stosowania § 13 ust. 2 rozporządzenia), co nie pozwala na kontrolę poprawności weryfikacji przez organ zastosowania przepisów § 13 rozporządzenia;

- brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znaczenia stwierdzenia, iż "Zgodnie z projektem budowlanym część sześciokondygnacyjna budynku A znajduje się poza płaszczyzną poziomą wyznaczoną między ramionami kąta 60" w ramieniu równym 16,12 m usytuowanym w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany osi okna budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...]", gdzie § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie dopuszcza znajdowania się w tej płaszczyźnie "innych obiektów" przesłaniających, a nie ich "przesłaniających części", zaś brak możliwości lokowania w tej płaszczyźnie części obiektów dotyczy elementów obiektu przesłanianego, a nie przesłaniającego;

- brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, w oparciu o które organ ustalił, że "na nieruchomości o nr ewid. [...] oraz [...] znajdują się budynki, które usytuowane są na granicy działek. Są to budynki murowane posiadające ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy działki inwestycyjnej.", a także brak ustalenia w przedmiocie materiału, z którego wykonane są pokrycia tych budynków (na potrzeby stosowania § 271 ust. 2 rozporządzenia);

h) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak samodzielnej oceny dotyczącej spełnienia przesłanek przewidzianych w § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 57 i 60 rozporządzenia i oparcie się na załączonej do projektu analizy zacienienia (bez jej weryfikacji);

i) art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i art. 172 § 1 i 2 i 140 k.c. poprzez przyjęcie, że "oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwarza domniemanie, że składającemu je przysługuje wymienione prawo ", choć taki skutek nie jest przewidziany przez ustawę, zaś postępowanie administracyjne nie jest objęte rękojmią wiary ksiąg wieczystych (por. art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece), a w konsekwencji bezpodstawne wydanie przez organ II instancji decyzji bez zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym w Białymstoku o zasiedzenie nieruchomości (II Ns 3638/17) - pomimo, że organ administracji nie jest uprawniony do rozstrzygania nabycia własności przez zasiedzenie - choć wyłączenie z terenu inwestycyjnego (ze skutkiem na 1 października 2005 r.) własności obszaru przy granicy działek [...] i [...] wpływa nie tylko na zachowanie analizowanych przez organ odległości od granicy działek i poszanowania interesów mocodawców wynikających z własności zasiedzianego terenu, ale także możliwość realizacji przez inwestora wymogu decyzji z dnia 27 kwietnia 2018 roku znak: DOŚ-II.6220.5.2018 w zakresie "obowiązku zapewnienia ogrodzenia pełnego wysokości 1,90 m na długości nie mniejszej niż 37 m (. j wzdłuż granicy działek o nr ewidencyjnym [...] i [...]", bowiem nabycie przez mocodawców przez zasiedzenie ze skutkiem na dzień 1 października 2005 r. części terenu działki [...] powoduje, że inwestor nie jest władny spełnić tego wymagania;

j) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego art. 285 §§ 1 i 2 w zw. z art. 292 k.c. poprzez pominięcie, że zasiedzenie przez mocodawców z dniem 1 października 2005 r. "służebności rowu" (polegającej na znoszeniu przez każdoczesnego właściciela terenu działki [...] (położonej w B. w obrębie [...] (przy ulicy [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta [...]), ukształtowania części terenu działki [...] jako nieutwardzonego rowu w gruncie ...). zlokalizowanego na działce [...] w pobliży granicy z działką [...] (wzdłuż tej granicy) jest uprawnieniem ograniczającym prawo właściciela terenu działki [...] do dysponowania na cele budowlane tym obszarem działki (na którym zlokalizowane jest urządzenie służące wykonywaniu służebności, co wyklucza możliwość wyrażenia zgody na umiejscowienie w tej części działki owego "ogrodzenia pełnego o wysokości 1,90", drenaży, kanalizacji deszczowej i elementów zagospodarowania terenu takich jak plac utwardzany, krawężnik itd.), a w konsekwencji wydanie decyzji bez zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym w Białymstoku o zasiedzenie służebności (II Ns 736/18);

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:

a) brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w postaci przepisów § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia, w tym skwitowanie szczegółowego stanowiska skarżących stwierdzeniem, iż " Wojewoda wypunktował błędy w rozumowaniu skarżących", gdzie wyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia nie odbywa się na zasadzie bezkrytycznego przyjmowania stanowiska organu bez jego badania, ale na samodzielnej wykładni (i wyjaśnianiu w uzasadnieniu) oraz stosowania prawa przez Sąd;

b) brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w postaci art. 35 ust. I pkt 1 Prawa budowlanego, wskutek odstąpienia od jednoznacznego rozpoznania zarzutu skargi, to jest brak stwierdzenia przez Sąd, czy ocena zgodności projektu z warunkami zabudowy w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki następuje według obiektywnego stanu poziomu gruntu w dacie wydania warunków zabudowy, czy też według stanu z innej daty, a także użycie eufemistycznego stwierdzenia, iż "Nie było również zakazu dla inwestora «wyrównywania terenu pod budowę». ", co w niniejszej sprawie jest o tyle istotne, że teren objęty inwestycją nie charakteryzował się lokalnymi nierównościami, ale znaczącym spadkiem na całym obszarze działki, a zatem przedmiotowa wysokość określona w jednej części terenu inwestycyjnego daje zupełnie inne odniesienie w stosunku do zabudowy sąsiedniej, niż wysokość mierzona w niższej części terenu inwestycyjnego;

c) brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w postaci przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 234 ust. 1 - 3 Prawa wodnego (dawniej art. 29 ust. I - 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne), choć skarga zawierała zarzut, iż skoro aspekty związane ze sposobem odprowadzenia wód mogą naruszać prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich, to obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego jest weryfikacja, czy projekt nie przewiduje rozwiązań prowadzących do naruszenia zakazów i nakazów prawa wodnego, to jest weryfikacja choćby zmiany dotychczasowego kierunku odpływu wód z oceną, czy zmiana odbywa się ze szkodą dla gruntu sąsiedniego

- co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ czynienie zadość obowiązkowi wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia wymuszało dokonanie ich wykładni, a w konsekwencji zastosowania norm o treści obiektywnie obowiązujących w zakresie ww. regulacji, to jest konstatację, że projektowany budynek A narusza zasady odległości uregulowane przepisami § 13 rozporządzenia, zaś organy administracji (co najmniej) nie zweryfikowały prawidłowo zgodności projektu z warunkami zabudowy i wymaganiami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co skutkowałoby uchyleniem pozwolenia,

II. naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) w postaci:

1. niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia poprzez pominięcie, że zaprojektowany budynek A zaplanowany został do posadowienia w odległości mniejszej niż odległość przesłaniania okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi w budynku skarżących;

2. niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 27 kwietnia 2018 r. znak: DOŚ-I1.6220.5.2018 (o środowiskowych uwarunkowaniach) w zakresie "obowiązku zapewnienia ogrodzenia pełnego o wysokości 1,90 m na długości nie mniejszej niż 37 m (...) wzdłuż granicy działek o nr ewidencyjnym [...] i [...]" poprzez pominięcie, że:

- zaprojektowane ogrodzenie nie jest ogrodzeniem pełnym, ale ażurowym, gdzie Sąd nie dokonał weryfikacji rysunków i zapisu projektu celem określenia, jakie w istocie ogrodzenie zaprojektowano;

- ogrodzenia nie zaprojektowano wzdłuż granicy działek [...] i [...];

3. niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że weryfikacja zgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki nie następuje według stan wysokości gruntu istniejący na datę wydania decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ, jak stwierdził WSA, ustalenie rzędnych terenu nie wynikało z decyzji o warunkach zabudowy. Nie było również zakazu dla inwestora «wyrównywania terenu pod budowę».

4. błędnej wykładni art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i art. 172 §§ 1 i 2 i 140 k.c. poprzez przyjęcie, że brak prawa do dysponowania przez inwestora częścią terenu inwestycyjnego, będącej własnością osoby trzeciej, jest nieistotne dla rozstrzygnięcia, o ile projekt zagospodarowania nie przewiduje wykonania na tym obszarze jakichkolwiek robót, gdy tymczasem objęcie tego terenu decyzją (poprzez objęcie całej działki geodezyjnej) skutkuje prawem wykonania na tym terenie robót budowlanych w ramach nieistotnego odstępstwa w zakresie urządzeń budowlanych lub obiektów małej architektury.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Podlaski wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie należy wskazać, że w pkt. I błędnie wskazano jako przepis określający podstawy skargi kasacyjnej art. 172 pkt 2 p.p.s.a. zamiast art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Zarzut określony w pkt. I 1) naruszenia art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego objętego skargą nie polega na samodzielnej wykładni i stosowaniu przez sąd przepisów prawa materialnego (tu np. przepisów § 13 rozporządzenia), ale na sądowej weryfikacji, czy organ II instancji dokonał samodzielnego ich stosowania, albo działaniu w oparciu o zapewnienia projektanta, co do braku naruszenia wymagań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego lub decyzji ostatecznych, nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów, należy stwierdzić, że przywołany w zarzucie skargi kasacyjnej art. 3 § 1 p.p.s.a. nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, co sprawia, że nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 181/19, LEX nr 3342631). Za taki przepis nie można jednak uznać art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., albowiem ten z kolei należy do grupy przepisów regulujących zakres kognicji sądów administracyjnych oraz ich uprawnienia orzecznicze, zaś przepisy te również nie mogą stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej (wyrok NSA z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1552/16, LEX nr 2517597).

Pozostałe przepisy powoływane w określone w pkt. I 1), to jest § 13 oraz § 271 ust. 2 rozporządzenia, to przepisy o charakterze materialnoprawnym.

Również za nietrafny należy uznać zarzut określony w pkt I 2) skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe wykonanie kontroli nad działalnością Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku w zakresie postępowania zakończonego decyzją z dnia 15 stycznia 2019 r., znak: 409.28l/B-4/17/18, to jest bezzasadne oddalenie skargi i brak uchylenia powyższej decyzji.

Uznając, że w tym przypadku błędne przywołanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. ("Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy"), jako podstawy kasacyjnej, przy zarzucie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), pozostaje na dalszym planie, należy wskazać przede wszystkim, że w kontrolowanym wyroku kwestia "kontroli nad działalnością Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku w zakresie postępowania zakończonego decyzją z dnia 15 stycznia 2019 r., znak: 409.28l/B-4/17/18" pozostawała poza zakresem właściwości Sądu I instancji.

W tym kontekście należy odnieść się do art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia."

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało ugruntowane stanowisko, według którego: "Określenie "we wszystkich postępowaniach", użyte w art. 135 p.p.s.a., wskazuje, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, powinny być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc w odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Chodzi zarówno o postępowania zaliczane do trybu głównego (toczące się przed organem pierwszej i drugiej instancji), jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego (np. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji oraz zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 § 1, art. 155 i 161 § 1 k.p.a.)." (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., II OSK 1656/11, LEX nr 1361579). Natomiast sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd nie będąc związany granicami skargi "jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może wkraczać w inną sprawę niż ta, która była przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanych w nim decyzji administracyjnych zaskarżonych daną skargą" (wyrok NSA z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 21/07, LEX nr 437521).

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela też zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w postaci przepisów § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia, art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 234 ust. 1-3 Prawa wodnego – co zdaniem skarżących – mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ czynienie zadość obowiązkowi wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia wymuszało dokonanie ich wykładni, a w konsekwencji zastosowania norm o treści obiektywnie obowiązujących w zakresie ww. regulacji, to jest konstatację, że projektowany budynek A narusza zasady odległości uregulowane przepisami § 13 rozporządzenia, zaś organy administracji (co najmniej) nie zweryfikowały prawidłowo zgodności projektu z warunkami zabudowy i wymaganiami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co skutkowałoby uchyleniem pozwolenia.

Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ustosunkowując się do zarzutów sformułowanych w skardze na decyzję organu odwoławczego, odniósł się do ich treści przez pryzmat przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym. Wbrew twierdzeniom skarżących zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Sąd wyjaśnił zasadność zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia, aprobując trafność rozstrzygnięcia organu (s. 15-16 uzasadnienia wyroku). Natomiast wskazany przez skarżących art. 234 ust. 1-3 Prawa wodnego nie stanowił podstawy prawnej, o której mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., kontrolowanego przez Sąd rozstrzygnięcia, ale decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.

Odnosząc się jeszcze do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., należy zaznaczyć że zarzutem tym nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego (wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2022 r., III OSK 4405/21, LEX nr 3336899). Nie można też skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a konsekwencji zarzucać błędnego rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2558/18, LEX nr 2759103).

Za pozbawione uzasadnionych podstaw należy uznać również zarzuty określone w pkt II. 1-3 naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Sąd I instancji dokonał właściwej oceny ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym, znajdujących swoje udokumentowanie w projekcie budowlanym oraz wyjaśnienie w treści decyzji organów prowadzących postępowanie, a także w odpowiedzi na skargę, dotyczących wymogów posadowienia projektowanych budynków, w tym wymaganych odległości posadowienia budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów oraz jego parametrów, zapewniających oświetlenie dzienne tym pomieszczeniom. Z ustaleń tych wynika, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym zostały dochowane warunki przewidziane w § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia

Należy też podzielić stanowisko Sądu I instancji, co do prawidłowości stwierdzenia przez organy realizacji wytycznych wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym w odniesieniu do zaprojektowania ogrodzenia oraz o zgodności danych zawartych w projekcie z decyzją o warunkach zabudowy.

Również zarzut określony w pkt II 4) błędnej wykładni art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i art. 172 §§ 1 i 2 i 140 k.c., nie jest zasadny.

Sporządzenie projektu budowlanego z uwzględnieniem możliwości stwierdzenia zasiedzenia części nieruchomości o pow. 0,00031 ha sprawiło, że postanowienie Sądu Rejonowego w Białymstoku w tym przedmiocie nie miało znaczenia dla wydania pozwolenia na budowę, albowiem Inwestor dysponował nieruchomością na cele budowlane w granicach koniecznych do realizacji zatwierdzonego projektu budowlanego. Tym samym należy więc zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że okoliczność zasiedzenia części nieruchomości nie miała znaczenia w sprawie.

Z przytoczonych wyżej względów zaskarżony wyrok – w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną – jest prawidłowy. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.