Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 584/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego S. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie przeniesienia decyzji Nr [...] (znak sprawy: [...]) z dnia [...] lipca 2010 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynku biurowego z częścią usługową i garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną, zjazdem z drogi wraz z pozostałym zagospodarowaniem terenu planowanej do realizacji na części działek o nr ew. [...], [...], [...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] W., wydanej na wniosek G. Sp. z o.o. z siedzibą w J. przy ul. [...], następnie przeniesionej decyzją Nr [...] (znak sprawy: [...]) z dnia [...] października 2010 r. na rzecz B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...].

W uzasadnieniu postanowienia Prezydent W. wskazał, że Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe S. Sp. z o.o. w likwidacji, z siedzibą w W. przy ul. [...], złożyło w dniu [...] lipca 2011 r. wniosek (uzupełniony w dniu [...] lipca 2011 r.), o przeniesienia decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji na jej rzecz.

Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe S. Sp. z o.o. w likwidacji - dostarczyło zgodę na przeniesienie decyzji Nr [...] od B. Sp. z o.o., zaś Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe S. Sp. z o.o. w likwidacji oświadczyło, że przyjmuje warunki zawarte w ww. decyzji.

W dniu [...] lipca 2011 r. B. Sp. z o.o. złożyło oświadczenie o cofnięciu zgody na przeniesienie w/w decyzji.

W dniu [...] sierpnia 2011 r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe S. Sp. z o.o. w likwidacji podtrzymało swój wniosek o wydanie decyzji o przeniesienie decyzji na jej rzecz, równocześnie wniosło o zawieszenie postępowania w w/w sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia przez właściwe sądy powszechne postępowań dotyczących stwierdzenia bezskuteczności i potwierdzających bezskuteczność uchylenia się przez firmę B. od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli o wyrażeniu zgody na przeniesienie na rzecz S. Sp. z o.o. praw i obowiązków wynikających z decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania oraz oświadczenia woli o cofnięciu przez B. zgody na przeniesienie na rzecz S. praw i obowiązków wynikających z decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Prezydent W. stanął na stanowisku, że wyjaśnienie kwestii cywilno-prawnych zaistniałych pomiędzy stronami postępowania nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przeniesienie decyzji reguluje art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w przypadku przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest jedynie legitymowanie się zgodą strony na przeniesienie decyzji na rzecz, której została ona wydana oraz oświadczeniem strony, że przyjmuje warunki zawarte w decyzji. W związku z powyższym kwestia zakończenia przez właściwy sąd powszechny postępowania w sprawie wyrażenia, a następnie cofnięcia oświadczenia woli przez B. Sp. z o.o. na przeniesienie na S. Sp. z o.o. praw i obowiązków wynikających z decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. o warunkach zabudowy nie stanowi zagadnienia wstępnego dla przedmiotowego postępowania.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe S. Sp. z o.o. w likwidacji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu ww. zażalenia, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] i umorzyło postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, iż art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. obliguje organ administracyjny do zawieszenia postępowania w przypadku gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd lub inny organ zagadnienia wstępnego, tzn. rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, będącego we właściwości innego organu, mającego charakter zagadnienia otwartego (wcześniej nierozstrzyganego) i samoistnego, od rozstrzygnięcia którego zależy wynik sprawy głównej. Organ administracyjny zobowiązany jest ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym.

W ocenie Kolegium art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie stanowi natomiast podstawy do odmowy zawieszenia postępowania. W przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, organ jest zobowiązany zawiesić postępowanie z urzędu. Wniosek strony, w tym zakresie, może jedynie stanowić impuls dla organu administracji publicznej do zawieszenia postępowania z urzędu. Brak jest natomiast podstawy prawnej do merytorycznego rozpatrzeniu wniosku strony o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i wydawania rozstrzygnięcia w tym zakresie. Niezawieszenie przez organ postępowania (z urzędu), może być kwestionowane przez stronę w odwołaniu od decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. wniosło Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe S. Sp. z o.o. w likwidacji. Skarżąca Spółka zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 63 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację polegającą na tym, że Organ badając przesłanki zgody wyrażonej przez B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Uczestnik") na przeniesienie praw z Decyzji o warunkach zabudowy na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno — Handlowego S. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej: "Skarżący) uznał, iż brak było przedmiotowej zgody, nie była spełniona przesłanka zgody, mimo, iż przesłanka zgody Uczestnika była spełniona, a wszelkie rozważania Organu w tej kwestii implikowały powstanie zagadnienia wstępnego, a w konsekwencji prowadziły do niemożliwości zbadania tej przesłanki przez Organ we własnym zakresie oraz do zawieszenia postępowania celem rozstrzygnięcia kwestii zagadnienia wstępnego przez właściwy sąd powszechny;

- art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie za skuteczne cofnięcie przez Uczestnika zgody na przeniesienie praw do Decyzji o warunkach zabudowy na rzecz Skarżącego nie uznając spornego pomiędzy stronami zagadnienia udzielenia zgody za zagadnienie wstępne;

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania oraz niewypełnienie obowiązków związanych z działaniami mającymi na celu rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego;

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez uchylenie przez Organ drugiej instancji postanowienia organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania, podczas gdy postanowienie organu pierwszej instancji było wadliwe, jednakże Organ drugiej instancji powinien uchylić przedmiotowe postanowienie w całości i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Uczestnik postępowania B. Sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi.

Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2012 sygn. akt IV SA/Wa 199/12 uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2011r.

Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga była zasadna.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że podstawa zawieszenia postępowania o charakterze przedmiotowym wynika z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podstawa przedmiotowa, w przeciwieństwie do podstaw podmiotowych, mimo obligatoryjnego charakteru, ma jednocześnie charakter względny, bowiem w zakresie wskazanym w art. 100 § 2 i 3 k.p.a. możliwe są odstępstwa.

Rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w sprawie zawieszenia postępowania przybiera postać postanowienia administracyjnego. Wynika to z treści art. 101 § 1 oraz art. 101 § 3 k.p.a. Jednocześnie w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że określenie "postanowienie w sprawie zawieszenia" ma charakter zbiorczy. Sformułowanie to nie ogranicza się wyłącznie do postanowienia "o zawieszeniu" postępowania, ale obejmuje również "odmowę zawieszenia postępowania", "podjęcie zawieszonego postępowania" oraz "odmowę podjęcia zawieszonego postępowania". Każde z tych rozstrzygnięć musi zapaść w formie postanowienia, czyli w formie w jakiej organ administracji publicznej rozstrzyga kwestie w toku postępowania.

Sąd wskazał, że Kodeks postępowania administracyjnego w art. 97 § 1 nie określa podmiotu z inicjatywy, którego może dojść do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, co w rezultacie oznacza, że z inicjatywą tą może wystąpić organ, strona lub podmiot na prawach strony.

Wobec powyższego Przedsiębiorstwo Produkcyjno — Handlowe S. Sp. z o.o. w likwidacji było legitymowane do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek ten podlegał merytorycznemu rozpatrzeniu przez organ I instancji. Nieuwzględnienie tego wniosku uzasadniało wydanie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Na postanowienie to zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. służy stronie zażalenie.

Sąd Wojewódzki wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ponownie rozpatrując zażalenie powinno dokonać merytorycznej oceny postanowienia organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2011 r. Ponieważ Kolegium takiej oceny nie dokonało, postanowienie, zdaniem WSA należało uchylić.

Powyższy wyrok WSA z dnia 25 czerwca 2012 sygn. akt IV SA/Wa 199/12 został zaskarżony kasacyjnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 lutego 2014r. sygn. akt II OSK 2509/12 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 25 czerwca 2012r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że rozstrzygnięcie w sprawie zawieszenia postępowania jest rozstrzygnięciem kwestii wynikających w toku postępowania, a te rozstrzyga się w formie postanowienia. Użycie przez ustawodawcę zbiorczego określenia "w sprawie zawieszenia postępowania" podyktowane jest dążeniem do zwięzłości tekstu prawnego i pozwala uniknąć pełnego wyliczenia możliwych postanowień w sprawie zawieszenia. Wskazano, że teksty prawne są wyrazem kompromisu między zasadą komunikatywności i jednoznaczności a dążeniem do zwięzłości tekstu prawnego. Trafnie wskazuje się w doktrynie, że z tych względów w tekstach prawnych nie są bezpośrednio zamieszczane w pełni rozwinięte i jednoznaczne normy postępowania, które należy odtworzyć później z tekstu prawnego z zastosowaniem obowiązujących w danym systemie reguł wykładni (S. Wronkowska: Problemy racjonalnego tworzenia prawa, Poznań 1982, s. 188-189).

NSA podkreślił, że przedstawiony wyżej pogląd jest nieaktualny z uwagi na zmianę treści przepisu art.101 § 3 k.p.a. Nowelizacja kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzona ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. zmieniła treść art. 101 § 3 k.p.a. Przepis ten obecnie brzmi: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Ta zmiana stanu prawnego spowodowała potrzebę ponownej wykładni art.101 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już kilkakrotnie w sprawie wykładni tego przepisu.

Między innymi w wyroku z dnia 18 czerwca 2013 r. II OSK 2296/12 NSA sformułował następujący pogląd " Aktualnie obowiązującą treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Podobnie w postanowieniu z dnia 15 lutego 2013 r. II OSK 2991/12 NSA zajął stanowisko, iż " w świetle art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje" (tak również w postanowieniu NSA z dnia 23 maja 2013, II OSK 1617/12 ). W uzasadnieniu postanowienia NSA zwrócił uwagę, że obecnie treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Skoro w przepisie tym użyto określenia postanowienie "w sprawie odmowy podjęcia postępowania" i ustawodawca rozumie przez to jedynie postanowienie negatywne, to tak samo należy przyjąć, że postanowieniem "w sprawie zawieszenia postępowania", na które przysługuje zażalenie jest wyłącznie postanowienie o zawieszeniu postępowania.

Za taką interpretacją art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą szybkości postępowania - wynikającą z art. 12 k.p.a. - organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady więc postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Uzasadnione jest zatem wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona jednak możliwości ich kontroli, gdyż - na podstawie art. 142 k.p.a. - może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Z uzasadnienia rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że ustawodawca wprost wykluczył zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania, motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu), ten sam argument przemawia także za wykluczeniem zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.

Ponadto, NSA zwrócił uwagę na podobne regulacje dotyczące możliwości zaskarżenia postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania zawarte w procedurze sądowoadministracyjnej i cywilnej. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że uregulowanie to nie dotyczy postanowień o odmowie zawieszenia postępowania (postanowienie NSA z dnia 15 września 2008 r., II OZ 856/08, ONSAiWSA 2009, Nr 2, poz. 22, postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., II GZ 301/08, Lex nr 551916, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2010 r., II OZ 407/10, LEx nr 663658). Treść art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. również zbieżna jest z art. 394 § 1 pkt 6 k.p.c. Na gruncie poglądów doktryny procedury cywilnej ukształtowało się jednolite stanowisko, zgodnie z którym postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie podlega zaskarżeniu (m.in. W. Siedlecki (w:) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, pod red. Z. Resicha i W. Siedleckiego, Warszawa 1975, s. 648; A. Zieliński (w:) Kodeks postępowania cywilnego. Tom I, pod red. prof. A. Zielińskiego, Warszawa 2005, s. 963).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni zaakceptował przedstawioną wyżej wykładnię aktualnego brzmienia przepisu art.101 § 3 k.p.a. zawartą we wskazanych orzeczeniach, jak również argumenty zawarte w uzasadnieniu.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował stanowisko, iż w świetle nowego brzmienia art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje.

NSA wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględni przedstawione wyżej stanowisko prawne dotyczące wykładni aktualnego brzmienia przepisu art.101 § 3 k.p.a.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo).

Pamiętać należy przy tym, iż ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez NSA istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku.

Mając na względzie powyższe zauważyć trzeba, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2014r. sygn.akt II OSK 2509/12.

Rozpoznając sprawę ponownie, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że skarga na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], nie zasługuje na uwzględnienie.

Swoim postanowieniem SKO uchyliło zaskarżone postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] i umorzyło postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, iż art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. obliguje organ administracyjny do zawieszenia postępowania w przypadku gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd lub inny organ zagadnienia wstępnego, tzn. rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, będącego we właściwości innego organu, mającego charakter zagadnienia otwartego (wcześniej nie rozstrzyganego) i samoistnego, od rozstrzygnięcia którego zależy wynik sprawy głównej. W ocenie Kolegium art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie stanowi natomiast podstawy do odmowy zawieszenia postępowania. W przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, organ jest zobowiązany zawiesić postępowanie z urzędu. Wniosek strony, w tym zakresie, może jedynie stanowić impuls dla organu administracji publicznej do zawieszenia postępowania z urzędu. Brak jest natomiast podstawy prawnej do merytorycznego rozpatrzeniu wniosku strony o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i wydawania rozstrzygnięcia w tym zakresie. Niezawieszenie przez organ postępowania (z urzędu), może być kwestionowane przez stronę w odwołaniu od decyzji.

Wobec stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w ww. wyroku z dnia 12 lutego 2014r. sygn.akt II OSK 2509/12, z którego jednoznacznie wynika, że iż w świetle nowego brzmienia art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje rozstrzygnięcie Kolegium należy uznać za zasadne.

Skoro w niniejszej sprawie nie przysługiwało zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, zaś art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie mógł stanowić podstawy do wydania, na wniosek strony postanowienia o zawieszeniu postępowania, to zasadne było uchylenie postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną.