Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 734/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1a pkt 12, art.3, art. 4, art.15 par.1, art.26 par.1 i par.5, art. 27 par.1 pkt 9, art. 33 par.1 pkt 1,3,4,5,8,10
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 8, art. 21 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2019 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego. jako wierzyciel wystawił wobec M. B. (dalej: "skarżący", "zobowiązany", "strona") cztery tytuły wykonawcze ("[...]".) obejmujące zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień, wrzesień i październik 2017 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do kwietnia 2017 r. Wszczęcie egzekucji nastąpiło w dniu "[...]" poprzez doręczenie odpisów tytułów wykonawczych zobowiązanemu wraz z zawiadomieniem o wszczęciu egzekucji z dnia "[...]".

Pismem z dnia 13 lipca 2018 r., zobowiązany zgłosił zarzuty na postępowanie egzekucyjne podając jako podstawę naruszenie art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 5, 8 i 10 ustawy

z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U

z 2018, poz. 1314 ze zm.), dalej w skrócie "u.p.e.a.". W treści uzasadnienia wniesionego środka zaskarżenia zarzucił, iż "Naczelnikowi US jak też Kierownikowi ZUS wiadomo o stosowaniu decyzji w postaci odroczeń, karencji, kierowania zobowiązań do innych osób". Wskazał ponadto, iż "nie jest ustalone saldo zobowiązań. Jednostkowe, epizodyczne rozliczenie jest w tej sytuacji zarzutem".

Postanowieniem z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego

działając jako organ egzekucyjny oddalił wniesione zarzuty uznając je za bezzasadne. W uzasadnieniu orzeczenia odniósł się szczegółowo do każdego ze zgłoszonych zarzutów, uzasadniając powody, dla których uznał każdy z zarzutów za niezasadny.

W zażaleniu zobowiązany wniósł o uchylenie powyższego postanowienia.

W treści zarzucił, iż organ egzekucyjny "ustalił niezasadnie i zbyt mało, pozostawiając bez stanowiska wcześniejsze zarzuty". Podniósł, iż "nie uchyla się od rozliczeń, lecz po ustaleniu całokształtu zobowiązań", bowiem na zaliczkowe rozliczenie nie jest skarżącego stać. Jak dodał nie występował o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych oraz nie składał korekt deklaracji za okresy, których należności zostały wskazane w treści ww. tytułów wykonawczych. Wskazał również, że "udowadnianiem bezzasadności zarzutów zajmują się aktualnie przedstawiciele organów ścigania". Uważa, że użyte przez niego wcześniejsze określenia "nie były abstrakcyjne".

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "DIAS", "Dyrektor") postanowieniem z dnia "[...]", po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przytoczył treść art. 33 § 1 oraz 34 § 1 u.p.e.a.. Mając na uwadze powyższe stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zobowiązany nie odniósł się do rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu organu egzekucyjnego z dnia "[...]" Nie podniósł żadnych zarzutów dotyczących naruszenia materialnych lub procesowych przepisów prawa, zastosowanych przy rozstrzyganiu sprawy przez organ egzekucyjny, do których merytorycznie mógłby odnieść się organ odwoławczy. Wskazał, iż wnosząc zarzuty: nieistnienia obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, błędu co do osoby zobowiązanego, niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, zobowiązany nie poparł ich jakąkolwiek argumentacją, przemawiającą za zasadnością ich wniesienia, dlatego organ odwoławczy odniósł się do wszystkich wskazanych przesłanek.

Po pierwsze DIAS nie zgodził się z zarzutem nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Wyjaśnił, iż zarzut ten dotyczy takiego stanu faktycznego, w którym obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał, bądź istniał, ale z różnych przyczyn wygasł. Wskazał, iż w przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne jest prowadzone na podstawie tytułów egzekucyjnych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, które dotyczą zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i październik 2017 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych od stycznia do kwietnia 2017 r. Zobowiązanie podatkowe za wskazane okresy wynika ze złożonych przez zobowiązanego deklaracji: VAT-7 (złożonych za miesiące: sierpień w dniu 11 września 2017 r, wrzesień w dniu 18 października 2017 r., październik w dniu 14 grudnia 2017 r.) oraz PIT 4R za 2017 r. (złożonej w dniu 31 stycznia 2018 r.) i wykazaniem w nich podatku do zapłaty. Organ wyjaśnił, iż do Naczelnika Urzędu Skarbowego nie wpłynęły korekty tych deklaracji, z których wynikałaby inna niż deklarowana pierwotnie wysokość zobowiązania podatkowego, zatem zadeklarowany przez zobowiązanego podatek jest wymagalny. Brak jego zapłaty (pomimo znajdujących się w aktach sprawy upomnień kierowanych przez wierzyciela), skutkował wystawieniem tytułów wykonawczych i przekazaniem ich do organu egzekucyjnego celem prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wskazał również, iż zobowiązany nie składał wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań, co mogłoby wiązać się z wydaniem decyzji o umorzeniu dochodzonych należności lub rozłożeniu ich spłaty na raty. Zdaniem organu nie została spełniona przesłanka z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., gdyż w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego (w dniu 6 lipca 2018r.) dochodzone należności istniały, podlegając tym samym przymusowemu dochodzeniu w toku egzekucji administracyjnej.

Za nieuzasadniony organ uznał zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Przywołując treść art. 3 § 1 oraz art. 4 u.p.e.a. podniósł, iż dochodzone na podstawie czterech tytułów wykonawczych należności wynikają ze złożonych przez zobowiązanego deklaracji (VAT - 7 oraz PIT 4R). Wyjaśnił, iż powyższe zostało również wykazane w treści tytułów wykonawczych, w których wierzyciel w "Części E.3", jako podstawę prawną dochodzonego obowiązku wskazał dokument, o którym mowa w art. 3a u.p.e.a., zgodnie z którym w zakresie zobowiązań powstałych w przypadkach określonych w art. 8 i art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stosuje się również egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one odpowiednio

z deklaracji lub zeznania złożonego przez podatnika lub płatnika. Dyrektor wskazał, iż podstawa prawna obowiązku objętego tytułami wykonawczymi wynika wprost

z przepisów prawa, na mocy których i w wyniku złożenia deklaracji VAT - 7 i PIT 4R, strona była zobowiązana do zapłaty zadeklarowanego podatku, bez konieczności wydawania decyzji administracyjnej.

Odnosząc się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33

§ 1 pkt 4 u.p.e.a.), organ stwierdził, iż przez błąd co do osoby zobowiązanego należy rozumieć sytuacje, w których egzekucja została skierowana do osoby, która zobowiązanym nie jest. Wyjaśnił, iż za taką można rozumieć sytuację, w której organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznał za zobowiązaną, w związku z czym doręczył jej tytuł wykonawczy oraz pouczył o prawie zgłoszenia zarzutów. Po drugie, w sytuacji gdy w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek np. w wyniku popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Organ stwierdził, iż nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, jeżeli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku i zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego obowiązku. Wyjaśnił, iż opisane tytuły wykonawcze zawierały wszelkie niezbędne informacje do dokonania formalnej oceny podstaw prawnych prowadzenia egzekucji.

W przedmiotowej sprawie wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze, wskazując jako zobowiązanego – M. B.. Powyższe wynikało z faktu złożenia przez zobowiązanego deklaracji VAT-7 i PIT 4R. Porównanie danych osoby zobowiązanej, wskazanej w treści tytułów wykonawczych z danymi wskazanymi w złożonych deklaracjach nie wykazuje rozbieżności, które byłyby podstawą prawną do uznania zarzutu za zasadny.

Za całkowicie nieuzasadniony uznał również Dyrektor zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.). Wskazał, iż organ egzekucyjny dochodzi należności pieniężnych - niezapłaconych w terminie, wykazanych w deklaracjach należności podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień, wrzesień i październik 2017 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do kwietnia 2017 r.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż zobowiązany nie ma podstaw do podniesienia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy organ egzekucyjny nie zastosował do dnia wydania zaskarżonego postanowienia żadnego ze środków przewidzianych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Organ egzekucyjny wszczął egzekucję administracyjną w dniu 6 lipca 2018 r., w wyniku doręczenia odpisów tytułów wykonawczych zobowiązanemu wraz z zawiadomieniem o wszczęciu egzekucji z dnia "[...]", co nie stanowiło środka egzekucyjnego w rozumieniu przepisu art. 1a pkt 12 u.p.e.a.

Zdaniem Dyrektora, przedmiotowe tytuły wykonawcze zawierają wszystkie elementy, o których mowa w art. 27 § 1 u.p.e.a., określające wymogi formalne tytułu wykonawczego. Tytuły te nie zawierają nieprawidłowości, które uprawniałyby do twierdzenia, iż zostały one wystawione przez wierzyciela z naruszeniem ww. przepisu.

Za niezasadny uznał organ zarzut, iż organ egzekucyjny nie odniósł się do zgłoszonych zarzutów. Wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego uznając za nieuzasadnione podniesione w postępowaniu egzekucyjnym zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 5, 8 i 10 u.p.e.a., szczegółowo odniósł się do każdego ze zgłoszonych zarzutów. Dodał, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w wyniku zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów wniesionych pismem z dnia 13 lipca 2018 r., bez wpływu na zaskarżone rozstrzygniecie mają postępowania toczące się przed innymi organami, na które wskazał zobowiązany w treści zażalenia, iż "udowadnianiem bezzasadności zarzutów zajmują się aktualnie przedstawiciele organów ścigania". Organ nie zgodził się z twierdzeniem zobowiązanego w zakresie nieuchylania się od rozliczeń. Wskazał, iż zobowiązany nie wywiązał się z obowiązku uiszczenia zadeklarowanej wysokości podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowym od osób fizycznych, pomimo wystosowanych do niego upomnień z dnia: 5 października 2017r., 7 grudnia 2017r. oraz 12 lutego 2018 r, co doprowadziło do wystawienia przez wierzyciela tytułów wykonawczych i skierowania ich do egzekucji administracyjnej.

Końcowo Dyrektor podkreślił, iż postępowanie egzekucyjne jest szczególnym postępowaniem, do którego wszczęcia dochodzi wówczas, gdy zobowiązanie jest wymagalne i nie zostało uregulowane w sposób dobrowolny. Wskazał, iż egzekwowana należność powstała z mocy prawa. Wierzyciel wobec braku dobrowolnego uregulowania należności pieniężnych opisanych w treści tytułów wykonawczych, był zobligowany podjąć czynności zmierzające do wszczęcia egzekucji i nie mógł kierować się własnym uznaniem, stosownie do brzmienia przepisu art. 6 § 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny stosownie do art. 7 § 2 u.p.e.a. ma obowiązek zastosować środek lub środki egzekucyjne, które mają na celu doprowadzenie bezpośrednio do wykonania obowiązku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozszerzenie zakresu rozpoznania sprawy, "rozpoznanie w całokształcie". Wskazał, iż uzasadnieniem jest naruszenie interesu prawnego pozostawianiem istoty spraw bez rozpoznania. Zdaniem skarżącego źródła zaistniałych problemów nie rozpoznawano dotychczas. Rozpoznania epizodyczne z użyciem argumentów - nie dotyczy sprawy, to pozostawianie istoty spraw bez rozpoznania, w efekcie ukrywanie stanu faktycznego. Stwierdził, że organ egzekucyjny stosownie do regulacji ustawy ma obowiązek zastosować środki egzekucyjne, które mają na celu doprowadzenie bezpośrednio do wykonania obowiązku. Skarżący postawił zarzut, iż wielokrotne zajmowanie nieaktywnych od lat kont w sytuacji wskazywania przez niego środków finansowych na cele egzekucyjne stwarza sytuację celowego zaniechania. Kolejnym zarzutem jest nękanie zajęciami, następnym "ukrywanie przestępstw komornika sądowego". Wskazał, iż sprawy pozostające w związku są w rozpoznaniu "prok-sądowym".

Do skargi załączono kserokopię: zażalenia zobowiązanego z dnia "[...]" do DIAS na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]’, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 stycznia 2018r. oraz pisma z dnia 29 października 2018r. Prokuratury Rejonowej kierowanego do Prokuratury Rejonowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane

w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi było postanowienie organu egzekucyjnego w zakresie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie czterech tytułów wykonawczych z dnia "[...]","[...]" (dwa tytuły wykonawcze) oraz "[...]" obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień, wrzesień i październik 2017 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do kwietnia 2017 r.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, przy czym podkreślić należy, że skarżący nie sformułował żadnych konkretnych zarzutów pod adresem wydanego postanowienia rozstrzygającego o bezzasadności zarzutów zgłoszonych

w postępowaniu egzekucyjnym, odwołał się jedynie do naruszenia bliżej nie skonkretyzowanego interesu prawnego i wieloletniego pozorowania czynności egzekucyjnych.

Na wstępie wskazać należy, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru (art. 26 § 1 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w tym przepisie, w punktach 1 – 10. Zarzuty są jednym

z podstawowych środków ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Katalog zarzutów ma charakter zamknięty i zawarty został w przepisie art. 33 u.p.e.a. Zarzuty mogą być wniesione w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), co oznacza, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np.

w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać, po uzyskaniu stanowiska wierzyciela.

Przesłanki zastosowania tego środka wymienia art. 33 § 1 u.p.e.a., wskazując m.in., że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być nieistnienie obowiązku (pkt 1), określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie

z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 (pkt 3), błąd co do osoby zobowiązanego (pkt 4), niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (pkt 5), zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (pkt 8) oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (pkt 10).

W rozpoznawanej sprawie, w piśmie z dnia 13 lipca 2018r., skarżący kwestionował legalność prowadzonej egzekucji wskazując na zarzuty, znajdujące

w jego ocenie oparcie w treści art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 5, 8 i 10 u.p.e.a.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W szczególności nie można podzielić zarzutu o nieistnieniu obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, podstawę wystawienia tytułów wykonawczych stanowiły deklaracje podatkowe, które zostały złożone przez skarżącego. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień, wrzesień i październik 2017r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do kwietnia 2017 r., wynikało ze złożonych przez skarżącego deklaracji VAT-7 (złożonych za miesiące: sierpień w dniu 11 września 2017 r, wrzesień w dniu 18 października 2017 r., październik w dniu 14 grudnia 2017 r.) oraz PIT 4R za 2017 r. (złożonej w dniu 31 stycznia 2018 r.). Sąd zauważa, że egzekwowane należności powstały z mocy prawa, nie są one określane lub ustalane w drodze decyzji administracyjnej. Zadeklarowany przez zobowiązanego podatek jest zatem wymagalny i nie można stwierdzić że nie istnieje obowiązek jego zapłaty. Obowiązek ten istniał na dzień wszczęcia egzekucji

i nie wygasł. Zasadnie organ zwrócił uwagę, że nie miała miejsca korekta złożonych deklaracji, z której wynikałaby inna niż pierwotnie deklarowana wysokość zobowiązania podatkowego. Zobowiązany, nie składał także wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań, co mogłoby wiązać się z wydaniem decyzji o umorzeniu dochodzonych należności lub rozłożeniu ich spłaty na raty (k. 15 akt postępowania egzekucyjnego). Tym samym dochodzone w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym należności z tytułu podatku od towaru i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych, za wskazane wyżej okresy, w dalszym ciągu istnieją i mogą być dochodzone w trybie egzekucji administracyjnej.

Sąd nie zgadza się także z zarzutem określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. Stosownie do art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Natomiast art. 4 u.p.e.a stanowi, iż do obowiązków, które wynikają z decyzji, postanowień lub innych orzeczeń niż określone w art. 3 i art. 3a, stosuje się egzekucję administracyjną tylko wówczas, gdy odrębne ustawy tak stanowią. Sąd zauważa, że w zakresie zobowiązań powstałych

w przypadkach określonych w art. 8 i art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stosuje się również egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one z deklaracji lub zeznania złożonego przez podatnika lub płatnika. Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). W sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, powstaje z mocy prawa wszczęcie postępowania egzekucyjnego uzależnione jest od doręczenia stronie, upomnienia, a następnie tytułu wykonawczego. Jak wyjaśniono wyżej zobowiązanie wynika ze złożonych przez stronę deklaracji podatkowych (VAT – 7 i PIT 4R). Złożone deklaracje zawierały pouczenie, że w przypadku nieopłacenia w obowiązującym terminie wykazanych w deklaracji kwot, lub opłacenia ich w niepełnej wysokości, deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, zgodnie

z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na skutek braku wpłat wynikających z deklaracji VAT -7 oraz PIT 4R za określone okresy Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował do strony upomnienia. Upomnienia także zawierały pouczenie, że w przypadku nieuregulowania należności podatkowych w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego poprzez wystawienie tytułów wykonawczych. Upomnienia zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 23 października 2017r. (k. 1 verte akt postępowania egzekucyjnego), 27 grudnia 2017r. (k. 4 verte akt postępowania egzekucyjnego) oraz

w dniu 26 lutego 2018r (k. 9 verte akt postępowania egzekucyjnego). Wobec braku wpłaty, w dniu 2 listopada 2017r., 4 stycznia 2018r. oraz w dniu 8 marca 2018r., na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a, wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze, które doręczył

w dniu 6 lipca 2018r. zobowiązanemu.

Nie znajduje uzasadnienia także zarzut błędu co do osoby zobowiązanego określony w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Nie ma żadnych wątpliwości, że w wystawionym tytule wykonawczym w części dotyczącej danych zobowiązanego (w części A) wskazano dane skarżącego. Organ egzekucyjny oraz organ odwoławczy w sposób wyczerpujący wyjaśniły w uzasadnieniach swych postanowień powody uznania za niezasadne zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego.

Odnosząc się do zgłoszonego zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym zgodzić należy się ze stanowiskiem organów, że jest on całkowicie nieuzasadniony, gdyż obowiązek zapłacenia należności podatkowych ma charakter obowiązku pieniężnego. Sąd zauważa, że obowiązki pieniężne są zawsze wykonalne natomiast brak majątku po stronie zobowiązanego może prowadzić jedynie do bezskuteczności prowadzonej egzekucji. Należy odróżniać niewykonalność obowiązku od nieskuteczności egzekucji. Przesłanką uznania obowiązku za niewykonalny nie mogą być trudności w jego wykonaniu, i to niezależnie od tego, czy podłoże tych trudności ma charakter techniczny, ekonomiczny lub prawny bądź czy wiąże się subiektywnym odczuciem zobowiązanego wobec którego wszczęto egzekucję administracyjną.

Oczywiście bezzasadny okazał się zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wskazać należy, że od dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego

w dniu 6 lipca 2018r. do dnia wydania zaskarżonego postanowienia w dniu "[...]", organ egzekucyjny nie zastosował żadnego ze środków egzekucyjnych przewidzianych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Nie może zatem znaleźć uzasadnienia twierdzenie o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w sytuacji gdy do zastosowania takiego (jakiegokolwiek) środka nie doszło. W okolicznościach sprawy nie sposób bowiem dokonać porównania dolegliwości niezastosowanego środka egzekucyjnego ze środkami przewidzianymi w ustawie.

Przechodząc do oceny zarzutu wymienionego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., Sąd uznaje stanowisko organów za prawidłowe i stwierdza, że wystawione w sprawie tytuły wykonawcze, na co wskazuje analiza akt sprawy, spełniały wymogi określone w art. 27 u.p.e.a.

Sąd nie podziela również zarzutu braku rozpoznania sprawy w jej "całokształcie", albowiem wydane w sprawie postanowienia zostały prawidłowo uzasadnione i zawierają pełne uzasadnienia, zarówno faktyczne jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organom, że nie dokonały szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty oceny. W swoim postanowieniu Dyrektor opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, a prawne uzasadnienie postanowienia spełnia wymogi stawiane przez art. 124 k.p.a.

W ocenie Sądu, odmienna ocena strony skarżącej co do skuteczności podniesionych zarzutów nie świadczy o naruszeniu przez organy interesu prawnego na skutek pozostawiania istoty spraw bez rozpoznania pod różnymi pretekstami. O wadliwości zaskarżonego postanowienia nie może bowiem stanowić przekonanie skarżącego o konieczności uwzględnienia bliżej niesprecyzowanych zarzutów i uchylenia na tej podstawie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Sądowa kontrola zaskarżonych postanowień sprawowana jest ponadto jedynie pod względem zgodności z prawem, co wynika wprost z treści art. 3 § 2 p.p.s.a. Sąd nie orzeka o słuszności i celowości zaskarżonego aktu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie może rozpoznawać sprawy również co do podniesionych w toku postępowania kwestii, wykraczających poza sprawę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wykraczałby wtedy poza ramy postępowania wszczętego skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponadto nie wiadomo w jaki sposób dołączone do skargi kopie pism łączą się z podnoszonymi w niniejszej sprawie zarzutami. Z ich treści nie wynika, aby miały one związek z rozstrzyganą przed Sądem sprawą ze skargi na postanowienie w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Sąd nie może natomiast dokonywać oceny innych postępowań, które toczą się przed innymi organami. Nie zasługują także na uwzględnienie podniesione dopiero w skardze kwestie nieprawidłowości działań komornika sądowego jak również nieskuteczności egzekucji. Tym bardziej, że zobowiązany nie wskazał organowi egzekucyjnemu wierzytelności pieniężnych mogących podlegać zajęciu.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.