Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 1650/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149,  art. 161
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lenart, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Dargas, sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Fundacji im. [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z reformy rolnej 1. stwierdza, że bezczynność Wojewody [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu administracyjnego; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Fundacji im. [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 13 października 2016 r. (data wpływu do Sądu 9 grudnia 2016 r.) Fundacja im. [...] z siedzibą w [...], złożyła skargę na bezczynność Wojewody [...] w rozpoznaniu wniosku w sprawie wydania decyzji stwierdzającej, że zespół pałacowo-parkowy, stanowiący nieruchomość obejmującą części działek ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu [...], gmina [...] o powierzchni ok [...] ha nie podpadał pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13), w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.).

W skardze zarzuciła organowi naruszenie prawa poprzez przekroczenie terminów rozpoznania sprawy określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie, w terminie 14 dni, o daty doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniosła o ukaranie pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że pismem z dnia 9 września 2016 r. poinformowano Fundację na podstawie art. 36 k.p.a., że termin załatwienia sprawy został wyznaczony na dzień 31 grudnia 2016 r. Organ wskazał również, iż w piśmie tym poinformowano, że przyczyną przedłużenia postępowania był wniosek [...] Zarządu [...] o przedłużenie terminu zakończenia postępowania, z uwagi na fakt podjęcia przez Zarząd działań zmierzających do sporządzenia opinii geodezyjnej celem wykazania braku przesłanek wskazujących na zasadność wniosku Fundacji.

Następnie organ pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. wskazał, że wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], którą umorzył postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku Fundacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W niniejszej sprawie, w związku z wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe. Rozpoznanie wniosku Fundacji im. [...] z siedzibą w [...] i wydanie merytorycznej decyzji w sprawie powoduje bowiem, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do załatwienia sprawy na podstawie art. art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z tych też względów, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej Fundacji im. [...] z siedzibą w [...] (pkt 2 sentencji wyroku).

Wskazać jednak należy, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność (jak w niniejszej sprawie) lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.

Oceniając przesłanki wynikające z art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpoznaniu niniejszej sprawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie wniosek Fundacji im. [...] z siedzibą w [...] wpłynął do organu we wrześniu 2012 r. Co prawda w sprawie wydana została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...], rozpoznająca wniosek Fundacji, jednakże została ona uchylona decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], którą to przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaznaczyć przy tym trzeba, że ponowne rozpatrzenie wniosku Fundacji (19 grudnia 2016 r.), po uchyleniu decyzji przez Ministra ([...] sierpnia 2014 r.) zajęło Wojewodzie ponad dwa lata. Taki sposób działania organu godzi niewątpliwie w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), co z kolei prowadzić musi do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).

Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o zobowiązanie organu do ukarania pracownika winnego opóźnienia w rozpoznaniu zgłoszonego przez skarżącą żądania, Sąd zauważa że pozostaje on poza kognicją jego orzekania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 wyroku. W punkcie 1 wyroku orzeczono na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania (punkt 3 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 powołanej ustawy.