Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 584/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2008r. sprawy ze skargi B. C. oraz W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. pełnomocnik inwestorów: J. R., J. R. oraz E. H., zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkaniowego wielorodzinnego wraz ze stanowiskami garażowymi podziemnymi, drogami i chodnikami zewnętrznymi, małą architekturą oraz infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w K. przy ul. [...]. Inwestycję scharakteryzowano jako budynek o trzech kondygnacjach nadziemnych i jednej podziemnej z dachem płaskim. Wjazd i wyjazd zaplanowano od strony ul. [...]. Do wniosku dołączono wyrys z mapy zasadniczej i ewidencyjnej oraz uzgodnienia z gestorami sieci. Przedłożone dokumenty uzupełniono i skorygowano zgodnie z żądaniem organu.

Po zawiadomieniu przez organ stron postępowania właściciele sąsiednich działek zgłosili swoje zastrzeżenia do planowanej inwestycji. Podniesiono przede wszystkim, że teren jest zabudowany budynkami jedno- lub dwurodzinnymi, jednokondygnacyjnymi. Planowana zabudowa, zarówno ze względu na jej charakter, jak i parametry, nie przystaje do istniejącego zagospodarowania. Podnoszono, że budynek spowoduje nadmierne zacienienie budynków sąsiednich, zmniejszy ich wartość, zmniejszy atrakcyjność dzielnicy.

Następnie została w sprawie sporządzona analiza architektoniczno-urbanistyczna przez osobę uprawnioną. Wskazano, że teren nie jest objęty obowiązkiem sporządzenia planu. Granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości stanowiącej trzykrotność szerokości frontu działki nr [...] ([...] m od granicy terenu objętego wnioskiem). Tak wyznaczony obszar ma powierzchnię [...] m2, z czego ok. 31 % stanową tereny komunikacji i tereny niezabudowane, zaś 69% stanowią tereny zabudowane. Powierzchnia działki przewidzianej pod inwestycję wynosi [...] m2. W ramach analizy uwzględniono ponad [...] obiektów kubaturowych. Analiza została sporządzona w oparciu o pomiary w terenie, dane z ewidencji gruntów, dokumenty dostarczone przez inwestora, wykorzystano także materiały opracowane w trakcie sporządzania analizy dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla obiektu handlowo-usługowego na tej samej działce w [...] r.

Stwierdzono, że działki sąsiednie, które mają dostęp z tej samej drogi publicznej, są zabudowane domami jednorodzinnymi, wolnostojącymi i bliźniaczymi. Budynek wielorodzinny nie stanowi kontynuacji funkcji i cech zabudowy występującej na działkach sąsiednich. W kwartale wyznaczonym ulicami: [...], [...], [...] i [...] występuje prawie wyłącznie zabudowa jednorodzinna. Planowana inwestycja nie jest także dostosowana do istniejącej linii zabudowy. Od strony ulicy [...] wyznacza ją budynek przy ul. [...] ([...] m od krawędzi jezdni) zaś od strony [...] budynek przy ul. [...] ([...] m od krawędzi jezdni). Natomiast inwestor przewidział lokalizację obiektu odpowiednio w odległości [...] i [...] m od krawędzi jezdni. Brak jest przy tym podstaw do wyznaczania linii zabudowy w sposób odmienny. Wskaźniki stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni działki wynoszą w obszarze analizowanym od 9-32%. Wskaźnik średni wynosi 18%. Natomiast dla planowanej inwestycji wskaźnik ten wynosi 35%, znacznie zatem przewyższa wskaźnik średni i jest wyższy niż wskaźnik maksymalny stwierdzony w terenie. Stwierdzono brak podstaw do wyznaczenia wskaźnika w inny sposób. Planowana szerokość elewacji frontowej ([...] m) znacznie przewyższa średnią, która wynosi [...] m i z uwzględnieniem 20 % tolerancji, waha się od [...] do [...] m. W obszarze analizowanym stwierdzono istnienie jednego obiektu o elewacji [...] m, położonego jednak z innym kwartale urbanistycznym w oddaleniu od zaplanowanego budynku. Także zaplanowana wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ([...] m.) przekracza wysokość elewacji budynków sąsiednich ([...] m.).

W ramach analizy nie stwierdzono natomiast niedostosowania planowanego obiektu w zakresie geometrii dachu. Teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest dostateczne dla funkcjonowania inwestycji, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia, inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Teren stanowi własność inwestora.

Ze względu na dane wynikające z analizy, organ zwrócił się do wnioskodawcy o zajęcie stanowiska i ewentualne zmodyfikowanie wniosku.

W odpowiedzi pełnomocnik wnioskodawców podał, że projektowany budynek wpisuje się w układ urbanistyczny skrzyżowania dróg i odpowiada zabudowie jaka jest przy ul. [...] oraz znacznie honoruje zabudowę przy ul. [...]. Odnośnie linii zabudowy wskazano na celowość uwzględnienia większej ilości budynków. W stosunku do ulicy [...] zadeklarowano cofnięcie linii na ok. [...] m. aby stanowiła ona średnią odległości od drogi budynku nr [...] i nr [...]. Zanegowano zasadność zarzutów odnośnie wskaźnika zabudowy, podnosząc iż na działce sąsiedniej wynosi on 50%. Odnosząc się od szerokości elewacji frontowej wskazano, ze budynek ma mieć budowę bryłową z zaplanowanymi wnękami i cofnięciami, a szerokość poszczególnych brył wynosi od 12 – 15 m. Odnośnie wysokości budynku podano, że ze względu na odległość planowanego budynku od sąsiednich, nie zachodzi ryzyko ich zacienienia.

Ustalając warunki dla obsługi komunikacyjnej Miejski Zarząd Ulic i Mostów w K. m. in. zalecił zapewnienie dodatkowej powierzchni parkingowej i zwiększenie ilości miejsc postojowych do co najmniej [...], przewidując wskaźnik 1,5 miejsca postojowego na mieszkanie.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] (której projekt sporządził uprawniony urbanista), Prezydent Miasta K. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w K. W podstawie prawnej podano przepis art. 60 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Wskazano, że zgodnie z wynikami analizy, inwestycja nie spełnia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, albowiem odbiega funkcją, parametrami, cechami i wskaźnikami od zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Budynek wielorodzinny nie stanowi kontynuacji zabudowy jednorodzinnej, występującej na sąsiednich działkach. W kwartale wyznaczonym ulicami: [...], [...], [...] i [...] występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna o odmiennych gabarytach i parametrach. Planowana inwestycja nie spełnia kryteriów w zakresie linii zabudowy, wskaźnika zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowej ( co uzasadniono przytoczonymi danymi liczbowymi).

Zatem mimo spełnienia warunków przewidzianych w art. 61 ust. 2-5 ustawy, nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

W złożonym odwołaniu pełnomocnik wnioskodawców podniósł, że inwestycja odpowiada warunkom technicznym dotyczącym budynków i ich usytuowania oraz ustawie o planowaniu przestrzennym. Planowany budynek stanowi kontynuację zabudowy mieszkaniowej, albowiem w kwartale wyznaczonym ulicami: [...], [...] i [...] istnieje zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna. Nadto działka jest narożna, zamyka dwie ulice. Zarzucono, że analiza opiera się ma danych z analizy przeprowadzonej kilka lat temu na potrzeby planowanej inwestycji o charakterze usługowym. Projektowany budynek wpisuje się w układ urbanistyczny skrzyżowania dróg i odpowiada zabudowie jaka jest przy ul. [...] oraz znacznie honoruje zabudowę przy ul. [...]. Odnośnie linii zabudowy wskazano na celowość uwzględnienia większej ilości budynków wzdłuż ulicy [...]. Podano, że odległość od krawędzi drogi budynku nr [...] wynosi [...] m a budynku nr [...] ok. [...] m, zaś planowany obiekt ma być zlokalizowany w odległości [...] m. W stosunku do ulicy [...] zadeklarowano cofnięcie linii na ok. [...] m. aby stanowiła ona średnią odległości od drogi budynku nr [..] i nr [...]. Zanegowano zasadność zarzutów odnośnie wskaźnika zabudowy, podnosząc iż na działce sąsiedniej wynosi on 50%. Odnosząc się od szerokości elewacji frontowej wskazano, że budynek ma zaplanowane wnęki i cofnięcia, a szerokość poszczególnych brył wynosi od 12 – 15 m. Odnośnie wysokości budynku podano, że ze względu na odległość planowanego budynku od sąsiednich, nie zachodzi ryzyko ich zacienienia.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu natomiast podano, że w odwołaniu zarzucono, iż analiza została sporządzona kilka lat temu, jest nieaktualna i przeprowadzona na niewłaściwych parametrach, pod kątem zlokalizowania budynku handlowo-usługowego. Wobec tego należy rozważyć możliwość przeprowadzenia ponownej analizy w oparciu o aktualne parametry. Kwestie linii zabudowy od ulicy [...] wymagają ponownego zanalizowania. Jednocześnie zauważono, że w terenie przyjętym do analizy brak jest budynku o podobnym charakterze, czyli budynku wielorodzinnego, trzykondygnacyjnego o zabudowie zwartej i wskaźniku zabudowy działki ponad 35%. Zarzucono również, że nie przeprowadzono analizy w zakresie komunikacji – nie ustalono ilości miejsc parkingowych. Podanie sposobu dojazdu czy ilości miejsc garażowych nie wyczerpuje zagadnienia. Należy przewidzieć odpowiednią ilość miejsc parkingowych dla mieszkańców i gości.

W skardze do sądu administracyjnego będący stronami postępowania właściciele sąsiednich nieruchomości wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Zarzucili, że organ odwoławczy nie zawiadomił ich o wpływie odwołania i terminie posiedzenia, nie pouczył o prawach, nie przekazał kopii odwołania. Kolegium załatwiło sprawę w trybie niejawnym. Zarzucono, że błędnie i sprzecznie ze stanem faktycznym przyjęło, że brak jest dokumentów, które w istocie w aktach się znajdują. Stanowisko Kolegium w odniesieniu do sporządzonej analizy oceniono jako sprzeczne. Skarżący podali, że w ich ocenie analiza jest rzetelna i zgodna z prawem. Prawidłowo wykazuje istniejący sposób zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że zarzuty dotyczące naruszenia norm procesowych są bezzasadne. W kwestii analizy wskazano, że odwołujący się podniósł w odwołaniu zarzuty, do których organ odwoławczy nie mógł się odnieść z braku danych. Zarzuty były na tyle trafne, że zadecydowano o skierowaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Analiza powinna być sporządzona przez osobę niezależną od gminy, a nie jej pracownika. Podkreślono, ze koncepcja zabudowy, zaproponowana przez inwestora przekracza wskaźnik gęstości zabudowy, co przyznano w uzasadnieniu decyzji Kolegium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

Skarga zasługiwała w ocenie Sądu na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty zgłoszone przez skarżących można uznać za uzasadnione. W szczególności nie mogły odnieść skutku zarzuty dotyczące rzekomego naruszenia przez organ odwoławczy zasad procedury administracyjnej, związane z zaniechaniem udzielenia skarżącym informacji o wpływie odwołania i terminie posiedzenia, pouczenia o prawach i przekazania kopii odwołania. Samorządowe kolegia odwoławcze działają na podstawie ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.). Zgodnie z art. 17 w związku z art. 19 ust. 1 tej ustawy orzeczenia zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzenia niejawny z zastosowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Kodeks ten w art. 89 reguluje przypadki, kiedy rozpoznanie sprawy powinno być poprzedzone przeprowadzeniem rozprawy. Organ przeprowadza rozprawę, kiedy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa. Organ może przeprowadzić rozprawę jeśli zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy z udziałem świadków lub biegłych w drodze oględzin. W niniejszej sprawie zaniechanie przeprowadzenia takiej rozprawy nie może być ocenione jako niedopuszczalne, ustalenie warunków zabudowy nie zależy od uzgodnienia stanowisk stron, odbywa się w oparciu o sformalizowany materiał jakim jest analiza, rozpoznanie odwołania na posiedzeniu niejawnym nie stanowiło naruszenia prawa. Na organie odwoławczym nie ciąży również obowiązek informowania o wniesieniu odwołania, w związku z trybem jego wnoszenia, o wniesieniu odwołania informuje organ, który wydał decyzję (art. 131 k.p.a.).

Za zasadne Sąd uznał natomiast zarzuty skarżących dotyczące oceny przez organ odwoławczy sporządzonej w sprawie analizy architektoniczno-urbanistycznej. Wydanie decyzji kasacyjnej w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a., skutkujące uchyleniem rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, jest uwarunkowane koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Przekazując sprawę organ może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Uzasadniając zaistnienie wskazanych przesłanek Kolegium podniosło zarzuty wobec sporządzonej analizy, jednak ich uwiarygodniło, nie wskazało również, a jakim zakresie rzutowały one na prawidłowość wydanej decyzji.

Podstawowym instrumentem prawnym, za pomocą którego gmina rozstrzyga o przeznaczeniu obszarów, jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli w gminie brak jest takiego planu, o sposobie zagospodarowania określonego terenu rozstrzyga się w drodze decyzji administracyjnej orzekającej o warunkach zabudowy. Decyzja ta jest zatem wydawana i konieczna wyłącznie w przypadkach, gdy brak jest planu miejscowego.

Wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga w szczególności zmiana sposobu zagospodarowania polegająca na budowie obiektu budowlanego. Decyzja ta dotyczy konkretnego terenu i ma charakter aktu indywidualnego, zaś ustalenia dla zagospodarowywanego obszaru czynione są z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w przepisie warunków. Po pierwsze co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej winna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Nadto działka winna mieć dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu winno być wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren winien być zwolniony lub posiadać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze.

Zgodnie z art. 61 ust. 6 ustawy, właściwy minister reguluje w drodze rozporządzenia sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego. W tym zakresie obowiązuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy wyznacza się wokół działki obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonych w skali 1:500 lub 1:1000.

Wyniki tej analizy, zawierające część graficzną i tekstową, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji tej ustala się wymagania dotyczące nowej zabudowy. Projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy winien być sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości dopuszczalność przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Teren nie jest objęty planem, a działki sąsiednie są zabudowane w sposób pozwalający wyznaczyć parametry nowej zabudowy. Należy przy tym wskazać, że działki sąsiednie w rozumieniu tego przepisu, to działki dostępne z tej samej drogi publicznej. Dla planowanej inwestycji przewidziano dostęp od strony ulicy [...], zatem tylko działki dostępne od strony tej ulicy mogły stanowić podstawę do analizowania cech i parametrów zabudowy. Argumenty odwołania, związane z cechami zabudowy istniejącej od strony ulicy [...] nie mogły zatem stanowić podstawy do zanegowania prawidłowości ustaleń organu I instancji.

Podstawą do wyznaczenia parametrów dla nowej zabudowy są dane wynikające z analizy urbanistycznej. Została ona w sprawie przygotowana przez uprawnionego urbanistę i obejmowała obszar wyznaczony trzykrotnością frontu działki. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań (...), granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotność szerokości frontu działki. Wymóg ten w sprawie nie został naruszony. Brak jest także podstaw do negowania, jak to uczyniono w odpowiedzi na skargę, dopuszczalności sporządzenia projektu decyzji przez osobę będącą pracownikiem organu. Zakazu takiego nie formułuje żaden przepis prawa. Żądanie, aby w sprawie projekt decyzji został sporządzony przez osobę z uprawnieniami ma gwarantować jej merytoryczną rzetelność, nie zaś bezstronność rozstrzygnięcia. Do zachowania tej ostatniej zobowiązany jest bowiem organ administracji.

Organ odwoławczy podniósł, że w odwołaniu zarzucono nieaktualność analizy. Zarzutu tego jednak nie tylko ni zweryfikowano, lecz nawet nie oceniono. Analiza niewątpliwie została sporządzona na potrzeby inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego. Pod kątem takiego przedsięwzięcia dokonano oceny istniejącego stanu zagospodarowania terenów sąsiednich. Opisując materiał wykorzystany w sporządzeniu analizy, wskazano na materiały zebrane w toku uprzedniego postępowania. Inwestorzy zarzucili, że oparto się na analizie sporządzonej kilka lat temu i uwzględniającej inne parametry. W żaden sposób zarzuty te nie zostały jednak uwiarygodnione tak, aby stać się podstawą do konkluzji, że wobec tego postępowanie wymaga powtórzenia lub znacznego uzupełnienia. Zarzutu tego nie oceniono w świetle zebranego materiału. Tymczasem wynika z niego, że poprzednie postępowanie nie miało miejsca kilka lat wcześniej lecz kilka miesięcy ( w [...] r.). Nie podał także inwestor, na czym miałaby polegać różnica w uwzględnianych "parametrach". Nie wynika z zarzutów odwołania, aby w międzyczasie doszło do zagospodarowania terenu, a organ I instancji zagospodarowanie to, w wyznaczonym obszarze analizowanym, pominął. W tym zakresie zarzuty odwołania należy ocenić jako nieuzasadnione, wobec czego negatywna ocena sporządzonej analizy jest arbitralna i nie oparta na konkretnych zarzutach. W stanowisku swym organ odwoławczy nie jest przy tym konsekwentny, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaleca bowiem zarówno jedynie "rozważenie możliwości" sporządzenia analizy ponownej, jak i zobowiązuje organ I instancji do sporządzenia analizy nowej. Nie jest przy tym jasne, z jakich konkretnie powodów.

Należy również wskazać, że ustalenie warunków zabudowy jest możliwe w sytuacji, gdy wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 są spełnione. Jeżeli chociaż jedna z nich spełniona nie jest, rozważanie kolejnych nie ma znaczącego charakteru. Organ odwoławczy przyznał, że w analizowanym obszarze brak działki, umożliwiającej dopuszczenie wnioskowanego wskaźnika zabudowy w wysokości 35% powierzchni działki i konkluzji tej nie zanegował. Nie podważono również ustaleń co do pozostałych istotnych parametrów istniejącego zagospodarowania, wyznaczających cechy projektowanej zabudowy. Brak przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, zwalnia od konieczności rozstrzygania w kwestii miejsc parkingowych czy dojazdu do budynku. Dojazd ten został zresztą przez inwestora określony i nie postulował on w tym zakresie modyfikacji.

Wskazane zastrzeżenia doprowadziły do powzięcia przez Sąd przekonania, że wydając decyzję w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy nie wykazał, że zaistniały przesłanki dla takiego rozstrzygnięcia. Zobowiązanie organu I instancji do powtórzenia postępowania, w tym do sporządzenia ponownej analizy, ze względu na doniosłość skutków procesowych, winno być szczegółowo umotywowane. Nie jest bowiem tak, jak wskazano w odpowiedzi na skargę, że organ odwoławczy nie miał materiału dostatecznego do ustosunkowania się do zarzutów odwołania. Konkluzja, że tak jest, winna być sformułowana dopiero po ich dokładnym zanalizowaniu i wykazaniu, czego organ nie ustalił w dotychczasowym postępowaniu lub co ustalił w sposób wadliwy. Analiz takich w zaskarżonej decyzji brak.

Uwzględniając podaną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.