Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 237/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone zarządzenie
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 215, art. 216, art. 230 i 231
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. S. i H. G.z na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 2199/10 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi D. S. i H. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2010 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 2199/10, stosownie do art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako, "P.p.s.a.", oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wezwał H. G. i D. S. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 22 801,00 zł od skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2010 r.

Na powyższe zarządzenie H. G. i D. S. wniosły zażalenie kwestionując wysokość uiszczonego wpisu.

W uzasadnieniu zażalenia skarżące podniosły, że wnosząc skargę nie określiły wartości przedmiotu zaskarżenia, którą - w ich ocenie - stanowi "kwota różnicy pomiędzy ustaloną wartością odszkodowania przyznawanego na mocy Decyzji Wojewody Ś. z dnia (...).04.2010 r. w kwocie 2 270 051,00 zł, a zakwestionowaną przez nas poprawnością sporządzonej wyceny wywłaszczonej nieruchomości, którą naszym zdaniem zaniżono o kwotę 115 000,00 zł". Stąd wysokość wpisu sądowego powinna być ustalona od różnicy ustalonego przez organ administracyjny odszkodowania a wyliczenia skarżących uwzględniające ceny rynkowe podobnych nieruchomości do nieruchomości wywłaszczonej. Nadto podkreśliły, że nie były wzywane do określenia wartości przedmiotu zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 199 P.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że strona jest obowiązana ponosić koszty spowodowane swoim działaniem, w tym uiszczać należne opłaty sądowe.

Zgodnie z art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast pismami wszczynającymi postępowanie w sprawie są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2 ww. przepisu).

Przepisy art. 230 i 231 P.p.s.a. dzielą wpisy sądowe od pism wszczynających postępowanie na stałe i stosunkowe. Stosownie do art. 231 P.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Przepisy te pozostają w związku z art. 215-218 P.p.s.a., traktującymi o wartości przedmiotu zaskarżenia. Z analizy tych przepisów wynika, że obowiązek podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia dotyczy tylko spraw, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, ponieważ tylko wówczas od tej wartości zależy wysokość wpisu.

Wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez D. S. i H. G. skarga na decyzję Ministra I. jest pismem wszczynającym postępowanie sądowoadministracyjne, a zatem podlega ona obowiązkowi wpisu sądowego. Zaskarżoną decyzją Minister I. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Ś.o z dnia (...) kwietnia 2010 r. orzekającą o ustaleniu na rzecz D. S. i H. G. odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, z przeznaczeniem na pas drogi krajowej, prawa własności nieruchomości zabudowanej, położonej w obrębie (...) K., oznaczonej jako działka nr (...) o pow. 0,8071 ha, w łącznej kwocie 2.280.051,00 zł. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, że należnym wpisem od skargi na decyzję w przedmiocie ustalenia odszkodowania jest wpis stosunkowy. To bowiem charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się bezpośrednio z określonymi świadczeniami pieniężnymi, będzie przesądzał o tym, jaki rodzaj wpisu strona będzie zobowiązana uiścić. Skarga ww. skarżących, wniesiona w sprawie, w której organ administracji orzekł w oddzielnej decyzji o ustaleniu i przyznaniu określonej kwoty odszkodowania, objęta jest wpisem stosunkowym, gdyż przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu przepisów art. 215 § 1, art. 216 i art. 231 P.p.s.a jest należność pieniężna.

Wyłania się więc pytanie i podstawowy problem przy określaniu wysokości wpisu sądowego od zaskarżonej decyzji odszkodowawczej, a mianowicie, czy w takiej sprawie wartością przedmiotu zaskarżenia jest ustalona w zaskarżonej decyzji kwota odszkodowania, czy tylko ta część należnego zdaniem strony skarżącej odszkodowania, która przekracza powyższą – "decyzyjną" – kwotę odszkodowania, tj. ta część, która jest kwestionowana w skardze do sądu.

Kwestię tę w analogicznym stanie faktycznym i prawnym przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OZ 543/10 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tego postanowienia powinna o tym przesądzić zasada zaskarżalności decyzji przez stronę. Zasadą jest, że zakres zaskarżenia decyzji (w całości lub w części) określa wola strony wyrażona w skardze lub wynikająca z jej treści, niezależnie od późniejszych uprawnień sądu administracyjnego do rozszerzenia granic rozpoznania skargi w danej sprawie na podstawie art. 134 i art. 135 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06, ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 80).

Zawarte w omawianych przepisach określenie: wartość przedmiotu zaskarżenia, a tym samym wysokość należności pieniężnej (art. 215 § 1 i art. 216 P.p.s.a.) wskazuje, że akcent należy położyć na element zaskarżenia – to co zostało przez wnoszącego skargę zaskarżone. Z uwagi na istotę wpisu sądowego, którego uiszczenie jest warunkiem nadania biegu skardze, w przepisach tych chodzi zatem o wartość tego, co w ramach przedmiotu zaskarżonej decyzji jest w skardze kwestionowane wprost lub wynika z treści skargi i jej uzasadnienia, albo co wynika z istoty, charakteru i okoliczności sprawy.

Należy zatem przyjęć, że w sprawie odszkodowawczej wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość tego, co w ramach odszkodowania jako przedmiotu zaskarżonej decyzji jest przez stronę kwestionowane.

Takie stanowisko pozostaje w korelacji z podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą w składzie siedmiu sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r. sygn. akt I FPS 7/07 (publ. ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz. 24), w której wskazano, że "w świetle przepisów art. 231 w zw. z art. 215 i 216 P.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze". Uchwała ta została podjęta w odpowiedzi na poważne wątpliwości prawne powstałe przy ustalaniu wysokości wpisu sądowego od kwestionowanych przez skarżących kwot zobowiązań podatkowych. Również w powołanym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06 (publ. ONSAiWSA 2008 r. nr 5, poz. 80) wskazano, że zaskarżoną należnością pieniężną jest różnica między kwotą podatków określoną w zgłoszeniu celnym, a kwotą tych podatków określoną w zaskarżonej decyzji.

Niewątpliwie pogląd zaprezentowany przez powiększone składy Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 28 stycznia 2008 r. sygn. akt I FPS 7/07 i w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06, będzie miał również zastosowanie przy określaniu wysokości wpisu sądowego od skargi na odrębną decyzję ustalającą odszkodowanie za przejętą nieruchomość.

Wartością przedmiotu zaskarżenia przy decyzji o odszkodowaniu za przejętą nieruchomość, o jakiej mowa w przepisach art. 216 - 218 i art. 231 P.p.s.a., nie jest zatem kwota odszkodowania wskazana w zaskarżonej decyzji administracyjnej, lecz zakwestionowana przez stronę wysokość odszkodowania, jaka powinna być jej przyznana w decyzji. Oznacza to, że wartość przedmiotu zaskarżenia w takiej sprawie stanowi różnica pomiędzy wysokością odszkodowania, którego domaga się strona, a wysokością odszkodowania ustalonego w zaskarżonej decyzji. Interpretacja przepisów o wpisach sądowych prowadząca zawsze do określania wpisu od wysokości odszkodowania (należności pieniężnej) ustalonej w decyzji lub od całej wysokości należnej według strony, mimo kwestionowania w skardze tylko jej części, jako różnicy między tym co w decyzji, a tym co zdaniem strony z mocy prawa jej przysługuje, pozostawałaby także w kolizji z zasadą prawa do sądu, zawartą w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz prowadziłaby do naruszenia art. 6 § 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Podkreślić należy, że według art. 215 P.p.s.a. to na stronie spoczywa obowiązek wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Przy zaskarżeniu odrębnej decyzji o ustaleniu wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, strona skarżąca zobowiązana jest do podania kwoty pieniężnej, o jaką - jej zdaniem – należne odszkodowanie powinno być wyższe od przyznanego w decyzji. W tych sprawach z natury rzeczy skarżący ma wystarczającą wiedzę o wartości swojego prawa rzeczowego, o kształtowaniu się cen nieruchomości w lokalnym obrocie rynkowym, w szczególności przy sprzedaży nieruchomości, a zatem ma możliwość racjonalnej oceny co do kwoty odszkodowania za wywłaszczone prawo, jaką według niego powinien otrzymać, w porównaniu do wysokości odszkodowania ustalonej w decyzji.

Przenosząc powyższe sprawy na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że D. S. i H. G. nie wskazały przedmiotu zaskarżenia wprost, ani nie wynika ona z treści skargi. W takiej sytuacji przewodniczący wydziału sądu administracyjnego zobowiązany był do wezwania skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 P.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi, określonym w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia (por. powołane postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06 oraz postanowienia NSA z dnia: 2 lipca 2008 r. sygn. akt I GSK 885/07 – Lex nr 505984 i 31 stycznia 2008 r. sygn. akt II FSK 1723/07 – Lex nr 453373). Należy nadmienić, że wymóg wskazania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia zawarty w art. 215 § 1 P.p.s.a. jest spełniony przez wyraźne określenie kwoty tej wartości przy wnoszeniu skargi do sądu lub gdy wartość ta wynika z treści skargi albo w odpowiedzi na wezwanie przewodniczącego do wskazania tej wartości.

Mając na uwadze fakt, że skarżące nie określiły wartości przedmiotu zaskarżenia, a Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wezwał ich do wskazania tej wartości, to przedwczesne było wzywanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra I. z dnia (...) września 2010 r. określając ten wpis na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

W tym stanie rzeczy należy uznać, że doszło do naruszenia art. 216-218 i art. 231 P.p.s.a.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.