Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 876/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-12-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 141 § 2, art. 86 § 1,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 29 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011roku na posiedzeniu niejawnym wniosku G. G. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 listopada 2011 roku, sygn. akt: II SA/Rz 876/11 w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego -postanawia- odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w sprawie o sygn. akt: II SA/Rz 876/11 jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Zawiadomienie o terminie rozprawy, skierowane na adres skarżącej było awizowane w dniu 20 września 2011r. Skarżąca odebrała je osobiście w dniu 21 września 2011r., potwierdzając ten fakt własnoręcznym podpisem (zwrotne potwierdzenia odbioru – karta 16 akt sądowoadministracyjnych), jednakże nie stawiła się na rozprawę. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę G. G. na wskazana wyżej decyzję.

W dniu 14 grudnia 2011r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku. Jako okoliczność mającą uzasadnić powyższy wniosek wskazała fakt, że zawiadomienie o terminie rozprawy, "dostarczone" do jej domu w dniu 20 września 2011r., z uwagi na jej nieobecność w domu, zostało odebrane przez jej męża. Jak wyjaśniła, mąż poinformował ją o tym, że rozprawa została wyznaczona na 8 listopada 2011r. W tym czasie skarżąca przebywała dwukrotnie (w okresie do 13 września 2011r. do 7 października 2011r. oraz od 8 listopada 2011r. do 23 listopada 2011r.) w szpitalu z chorym dzieckiem, na potwierdzenie czego dołączyła do wniosku stosowne zaświadczenie lekarskie, a także karty leczenia szpitalnego. Kontaktowała się z mężem telefonicznie. Po powrocie do domu czekała na powiadomienie z Sądu, a po przypadkowym znalezieniu zawiadomienia o terminie rozprawy natychmiast zadzwoniła do Sądu w dniu 13 grudnia 2011r. celem uzyskania informacji o sprawie.

Na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2011 roku Sąd stwierdził, że wskazane wyżej orzeczenie uprawomocniło się z dniem 9 grudnia 2011 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej p.p.s.a., w sprawach, w których skargą oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku.

Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony postanowi

o przywróceniu terminu w sytuacji gdy niedokonanie przez stronę czynności

w terminie nastąpiło z przyczyn niezawinionych. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. Zgodnie z utartym już stanowiskiem judykatury o braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła zapobiec uchybieniu terminowi nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku – postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 roku, sygn. akt V SA 793/03 niepublikowane. W niniejszej sprawie przeszkody takie nie wystąpiły.

Skarżąca w swoim wniosku nie powołała się na okoliczności mogące świadczyć o tym, że uchybienie przez nią siedmiodniowemu terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia było niezawinione. W pierwszej kolejności wskazać należy, że oświadczenie skarżącej co do odbioru zawiadomienia o terminie rozprawy przez jej męża, stoi w sprzeczności z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru tegoż zawiadomienia. Wynika z niego jednoznacznie, że zawiadomienie to, po uprzednim awizowaniu w dniu 20 września 2011r., skarżąca odebrała osobiście 21 września 2011r. Ponadto skarżąca przyznała, iż znała termin rozprawy wyznaczonej na 8 listopada 2011r.

Jakkolwiek nie ulega wątpliwości, że hospitalizacja kilkunastomiesięcznego dziecka wymaga zapewnienia w szpitalu ciągłej opieki ze strony osób dorosłych, to jednak jak wynika z treści wniosku skarżąca wychowuje dziecko wspólnie mężem, dzieli się więc z nim obowiązkiem opieki. Fakt odebrania zawiadomienia o terminie rozprawy przez skarżącą, już dnia następnego po pierwszym awizowaniu przesyłki, w czasie kiedy dziecko przebywało w szpitalu oznacza, że skarżąca nie przebywała z chorym dzieckiem w okresach jego hospitalizacji stale. Wnioskować można więc, że w sytuacji, kiedy znany jej był termin rozprawy i mogła dowiedzieć się o treści zapadłego orzeczenia, chociażby telefonicznie, mogła także złożyć osobiście lub korzystając z pomocy innych osób wniosek o jego uzasadnienie w ustawowym terminie, zwłaszcza, że w treści pouczenia dołączonego do zawiadomienia o terminie rozprawy zawarta była informacja o tym, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku. Sprzeczność oświadczeń skarżącej zawartych we wniosku o przywrócenie terminu z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia o terminie rozprawy przeczy tezie o braku po stronie skarżącej winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Nie podważając prawdziwości okoliczności, na które powołuje się skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu, takich jak hospitalizacji dziecka we wskazanych powyżej okresach, Sąd uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy stwierdza, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Na podstawie art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W judykaturze już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r. II FZ 288/2011 LexPolonica nr 2549821). Konieczność opieki nad dzieckiem przebywającym w szpitalu nie stanowi potwierdzenia braku winy strony w uchybieniu terminu. Nie musi ono bowiem wykluczać możliwość dokonania czynności procesowej przez stronę i nadania pisma procesowego w urzędzie pocztowym osobiście lub przez inną osobę, np. domownika. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się okoliczności takie jak powódź, pożar, katastrofa, nagła choroba strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r. II FZ 287/2011 LexPolonica nr 2549820).

Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (postanowienie SN z 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LexPolonica nr 394258). Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu takich okoliczności nie wykazała.

Dlatego mając całość powyższego na uwadze Sąd na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.