Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 883/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16, art. 155
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 36 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi I. G. oraz C. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

U Z A S A D N I E N I E

Wojewoda decyzją z dnia [...] r., znak: [...] – po rozpatrzeniu odwołania I. i C. małż. G. od decyzji Starosty O. z dnia [...] r., znak: [...], odmawiającej zmiany decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia [...] znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że powołaną wyżej decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji - po ponownym rozpatrzeniu wniosku I. i C. małż. G. z dnia 14 listopada 2014 r. o zmianę decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia [...] r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku pawilonu usługowego na działce nr ewid. [...] (obecnie stanowiącej działkę nr ewid.[...]) przy ul. [...] w O. L., w zakresie określonego w tej decyzji terminu użytkowania pawilonu usługowego, wyznaczonego do dnia 30 lipca 2007 r. – odmówił zmiany ww. decyzji. Z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji nie zgodzili się inwestorzy, tj. I. i C. małż. G., wnosząc w odwołaniu o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Odwołujący zarzucili w szczególności brak określenia obszaru oddziaływania pawilonu usługowego objętego ww. pozwoleniem na budowę, a w konsekwencji błędne ustalenie kręgu stron postępowania prowadzonego wobec tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. i uznanie, że stronami tego postępowania są właściciele działek nr [...] (obecnie nr [...]) i nr [...] (obecnie nr [...]), zaś zmiana ww. decyzji uzależniona jest od ich zgody, podczas gdy obszar oddziaływania przedmiotowego pawilonu usługowego zamyka się w obrębie działki [...] (obecnie nr [...]) należącej do inwestorów.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] Wskazaną decyzję organu odwoławczego uchylił jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 13/18. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, stąd organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ma obowiązek samodzielnie ustalić strony tego postępowania, bez względu na to, komu status strony został przyznany w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organy (dotychczas) tego obowiązku nie dopełniły i bez dokonania niezbędnych analiz pozwalających na określenie obszaru oddziaływania obiektu należącego do wnioskodawców przyjęły, że stronami postępowania są właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z działką nr [...] (obecnie działką nr [...]), tj. A. B. - właścicielka działki nr [...] (obecnie nr [...]), następczyni prawna poprzedniej właścicielki - T. W. i S. B. - właściciel działki nr [...] (obecnie nr [...]). Tymczasem z akt sprawy wynika, że T. W. i S. B. byli stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej niniejszym postępowaniem. W decyzji o pozwoleniu na budowę wyszczególniono natomiast dwie kategorie podmiotów: Izabella i C. G. ("otrzymują") oraz T. W. i S. B. ("do wiadomości"). Sąd podkreślił, że krąg stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie musi być tożsamy z kręgiem stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, zwłaszcza, że w tym pierwszym ustalany jest on w oparciu o art. 28 k.p.a., nie zaś w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej jako "Pr.bud."). Podsumowując sąd wskazał, że dopiero jednoznaczne ustalenie, iż obiekt budowlany, którego dotyczy niniejsze postępowanie, oddziałuje na nieruchomości tych osób, pozwoli uznać je za strony tego postępowania i da podstawę do ubiegania się o wyrażenie przez nie zgody na zmianę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Rozpatrując ponownie odwołanie I. i C. małż. G. od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Wojewoda przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazanym przez Sąd, w wyniku którego doszedł do wniosku, że obszar oddziaływania projektowanego obiektu zamyka się w granicach działki inwestorów o nr ewid. [...] (obecnie działki nr ewid.[...]) i nie obejmuje działek sąsiednich. Organ odwoławczy powołał się w tym względzie na projekt zagospodarowania działki (karta nr [...] akt adm. I inst.), stanowiący integralny załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 12 grudnia 1996 r., oraz na pismo projektanta z dnia 24 lipca 2017 r. (karta nr [...] akt adm. II inst.). Wskazał, że z dokumentów tych wynika, iż pawilon usługowy usytuowany jest w odległości 6,50 do 6,70 m od granicy z działką nr ewid. [...] zlokalizowaną od strony wschodniej oraz w odległości 11,50 do 12,00 m od granicy z niezabudowaną działką nr ewid. [...]. Odległość budynku od krawędzi jezdni ul. [...] wynosi 6,50 do 7,00 m. Wysokość budynku od poziomu terenu do kalenicy wynosi 7,60 m (przy czym kalenica znajduje się w odległości 9,50 do 9,70 od granicy z działką nr ewid. [...]). Pawilon usługowy usytuowany jest w odległości minimum: 17,00 m od budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] oraz 19,00 m od budynku mieszkalnego położonego na tej działce. Biorąc pod uwagę opisane wyżej usytuowanie pawilonu usługowego i jego wysokość (7,60 m w kalenicy), Wojewoda stwierdził, że budynek ten nie będzie ingerował w zagospodarowanie działek sąsiednich. Nie będzie on także przesłaniał i zacieniał zabudowy na działkach sąsiednich, co świadczy o zachowaniu wymagań określonych w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm., dalej jako "r.w.t"). Przedmiotowy pawilon usługowy nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Realizacja omawianej inwestycji nie powoduje też emisji pól elektromagnetycznych, ani nie narusza stosunków wodnych. Ponadto projektowany obiekt nie będzie źródłem hałasu, wibracji i zanieczyszczeń powietrza, gleby i wody. Realizacja tej inwestycji nie spowoduje: ograniczenia dostępu do drogi publicznej dla żadnej innej działki, ograniczenia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej oraz ze środków łączności w obiektach położonych na sąsiednich działkach, ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w obiektach położonych na sąsiednich działkach. W ocenie Wojewody oznacza to, że projektowany budynek nie powoduje żadnych ograniczeń w stosunku do osób trzecich oraz spełnia wymagania, o których mowa w art. 5 (w tym ust. 1 pkt 9) Pr.bud. Obszar oddziaływania pawilonu usługowego mieści się w całości na działce nr ewid. [...], na której został zaprojektowany i nie obejmuje sąsiednich działek nr ewid. [...] i [...]. Ustalenie, że obiekt budowlany, którego dotyczy niniejsze postępowanie, nie oddziałuje na nieruchomości sąsiednie, nie pozwala natomiast uznać ich właścicieli za strony postępowania. Dla zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu nie jest zatem wymagana zgoda tych osób.

Pomimo uwzględnienia zarzutów odwołania odnośnie uzależnienia zmiany spornej decyzji z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę od zgody właścicieli działek sąsiadujących z działką inwestorów, Wojewoda podjął decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji odmownej organu pierwszej instancji. Uznał bowiem, że argumenty i okoliczności podniesione we wniosku I. i C. małż. G. z dnia 14 grudnia 2014 r. o zmianę ww. decyzji, nie mogły stanowić podstawy do jej zmiany w zakresie terminu użytkowania przedmiotowego obiektu. Wojewoda podkreślił, że Kierownik ówczesnego Urzędu Rejonowego w O. L. przedmiotową decyzją udzielił pozwolenia na budowę pawilonu usługowego z możliwością jego użytkowania do dnia 30 lipca 2007 r. Zgodnie z pkt 7 ww. decyzji, inwestorzy zostali zobowiązani do rozbiórki budynku oznaczonego nr [...] na projekcie zagospodarowania, przed rozpoczęciem użytkowania budynku nowego, a także do rozbiórki budynku pawilonu usługowego w terminie do 30 sierpnia 2007 r. Decyzja ta dotychczas nie została wzruszona w trybie nadzwyczajnym i nadal pozostaje w obiegu prawnym. W ocenie organu odwoławczego, umieszczenie w decyzji o pozwoleniu na budowę terminów, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2-3 Pr.bud., skutkuje powstaniem obowiązku rozbiórki takiego obiektu budowlanego z mocy prawa. Sytuacja prawna w zakresie dalszego użytkowania przedmiotowego budynku jest zatem uregulowana i klarowna - obiekt podlega obowiązkowi rozbiórki. Nawet późniejsza zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zdaniem Wojewody – nie daje podstaw do przyjęcia, że orzeczony obowiązek rozbiórki już nie istnieje i w wyniku zmian przepisów prawa miejscowego nie podlega wykonaniu, jako bezprzedmiotowy. Wbrew bowiem stanowisku strony skarżącej, zmiana planu miejscowego nie oznacza zmiany stanu faktycznego, lecz stanu prawnego. Zmiana określonych regulacji prawnych nie pociąga za sobą konsekwencji, które nakazywałyby uznać, że dotychczas wydane rozstrzygnięcia tracą podstawę prawną i moc obowiązującą, chyba, że w nowych przepisach taki skutek został przewidziany. Skoro w niniejszej sprawie decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego funkcjonuje w obrocie prawnym - nie została uchylona, zmieniona, nie stwierdzono jej nieważności albo wygaśnięcia, to nadal obliguje ona adresatów do wykonania orzeczonego obowiązku, zaś organy administracji do uwzględnienia jej bytu prawnego przy podejmowaniu kolejnych rozstrzygnięć.

Końcowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że tymczasowa możliwość użytkowania przedmiotowego pawilonu handlowego została wyrażona również w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. L. z dnia [...] lipca 1996 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, której ustalenia były wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę. W załączniku nr [...] tej decyzji, w pkt 2, stwierdzono bowiem, że: "Przedmiotem decyzji jest budynek usługowy w dobudowie do budynku mieszkalnego. Realizacja budynku usługowego na okres tymczasowy tj. 10 lat - do 30.07.2007 r.. Po tym okresie budynek podlega rozbiórce."

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w L. I. i C. małż. G. powtórzyli zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu od decyzji Starosty O. z dnia [...] tym samym zarzucając przytoczonej wyżej decyzji ostatecznej Wojewody z dnia [...] naruszenie:

- art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 28 Pr.bud., w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do określenia obszaru oddziaływania obiektu, którego dotyczy wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji niepoczynienie przez organ ustaleń niezbędnych do właściwego wskazania kręgu stron postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a., co z uwagi na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Lu [...] stanowi także naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.")

- art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, iż właściciele działek nr [...] (obecnie nr [...]) oraz nr [...] (obecnie nr [...]) posiadali status strony postępowania zakończonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia [...] r., w sytuacji, gdy nie zostali oni wyraźnie wymienieni jako strony w treści wskazanej decyzji (decyzja przekazana jedynie "do wiadomości" tych osób), a nadto decyzja ta nie zawierała ustaleń pozwalających na stwierdzenie, iż postępowanie nią zakończone dotyczyło interesu prawnego, czy obowiązku właścicieli działek ewid. nr [...] (obecnie nr [...]) oraz nr [...] (obecnie nr [...]);

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie i niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej, według której organ określał status stron postępowania, a nadto niewskazanie dowodów ,na których organ oparł ustalenia w zakresie kręgu stron postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym art. 155 k.p.a.;

- art. 155 k.p.a. w zw. z art. 28 Pr.bud., w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie wobec niezasadnego przyjęcia, że właściciele działek nr [...] (obecnie nr [...]) oraz [...] (obecnie nr [...]) posiadają statut strony postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a., w sytuacji, gdy status ten winien być oceniany stosownie do przepisów Prawa budowlanego (zwłaszcza art. 28 ust. 2 - w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r.), zaś zakres oddziaływania pawilonu usługowego zlokalizowanego na działce nr [...] (obecnie działka nr [...]) zamyka się w obszarze działki, na której obiekt ten jest posadowiony.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty O. z dnia [...]

W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie zakwestionowali uznanie przez organy, że właściciele działek: nr ewid. [...] (obecnie [...]) i nr ewid. [...] (obecnie [...]) są stronami postępowania w sprawie zakończonej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia 12 grudnia 1996 r., a w konsekwencji, że zmiana tej decyzji w zakresie zakreślonego w niej terminu użytkowania pawilonu usługowego, wymaga zgody tych osób. W ocenie skarżących, dla takiego uznania niezbędne było przeprowadzenie postępowania dowodowego co do obszaru oddziaływania budynku pawilonu usługowego, czemu organ nie uczynił zadość.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy dodał, że treść skargi stanowi powtórzenie argumentów zawartych w skardze I. i C. małż. G. z dnia 1 grudnia 2017 r. na poprzednio wydaną w tej sprawie decyzję Wojewody z dnia 31 października 2017 r., co – w ocenie organu odwoławczego – świadczy o niezapoznaniu się przez skarżących z treścią obecnie zaskarżonej decyzji, bądź tez jej niezrozumieniem. W decyzji tej organ odwoławczy uznał bowiem za uzasadnione zarzuty odwołania mówiące o tym, że Starosta O. błędnie określił strony postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę i niesłusznie wymagał zgody na tę zmianę od właścicieli sąsiednich nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Twierdzenie organu odwoławczego o braku spójności zarzutów skargi z argumentacją wyrażoną przez ten organ w zaskarżonej decyzji z dnia [...] r., jest oczywiście uzasadnione. Istotnie bowiem zarzuty skargi sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska, iż właściciele działek: nr ewid. [...] (obecnie [...]) i nr ewid. [...] (obecnie [...]), są stronami postępowania w sprawie zakończonej objętą wnioskiem o zmianę decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia [...] r., a w konsekwencji, że zmiana tej decyzji w zakresie zakreślonego w niej terminu użytkowania pawilonu usługowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] (obecnie nr [...]) przy ul. [...] w O. L., wymaga zgody tych osób. Tymczasem, jakkolwiek stanowisko takie zostało wyrażone w decyzji Starosty O. z dnia [...] r., to już organ drugiej instancji - po ponownym rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji pierwszoinstanyjnej – w zaskarżonej obecnie decyzji ocenie tej całkowicie odmówił racji. Wojewoda jednoznacznie bowiem stwierdził, że obszar oddziaływania przedmiotowego pawilonu usługowego – wbrew stanowisku organu pierwszej instancji – ogranicza się do działki inwestora (nr ewid. [...] – obecnie nr ewid.[...]), wobec czego właścicielom działek sąsiednich (w tym działek nr ewid. [...] - obecnie [...] i nr ewid. [...] - obecnie [...]) nie przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowego obiektu, a tym samym zmiana udzielonego pozwolenia na budowę w trybie art. 155 k.p.a. nie wymaga ich zgody.

Zakwestionowanie przez Wojewodę stanowiska organu pierwszej instancji uznającego brak zgody właścicieli działek sąsiednich za okoliczność wyłączającą dopuszczalność zmiany decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia [...] r., nie przełożyło się na uchylenie decyzji odmownej organu pierwszej instancji, albowiem organ odwoławczy uznał, że pomimo błędnego uzasadnienia, rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne jest prawidłowe. Przyjął bowiem, że przeszkodą w dokonaniu zmiany ww. decyzji w zakresie określonego w niej terminu użytkowania pawilonu usługowego, jest fakt, iż termin ten, wyznaczony na dzień 30 sierpnia 2007 r., upłynął jeszcze przed złożeniem przez skarżących wniosku o jego zmianę w trybie art. 155 k.p.a. Ocena organu odwoławczego w tym zakresie jest – zdaniem Sądu – prawidłowa.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis ten reguluje jeden z trybów nadzwyczajnych umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznej, stanowiąc tym samym odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest postępowaniem odrębnym w stosunku do tego, w którym zapadła weryfikowana decyzja ostateczna i nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Istotą takiego postępowania jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej (por. wyroki NSA: z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 586/06; z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1810/09 – dostępne w CBOSA). Jednocześnie w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że instytucja, o której mowa w art. 155 k.p.a., może dotyczyć tylko takiego orzeczenia, które obowiązuje w dacie dokonywania zmiany Określenie w decyzji administracyjnej terminu ważności powoduje bowiem, że decyzja ta wygasa z upływem terminu, na który została wydana (por. wyrok NSA z 17 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1406/08, LEX nr 597260). Wobec tego zmiana decyzji ostatecznej w powyższym trybie nie jest możliwa po upływie zastrzeżonego w niej terminu końcowego. Przypomnieć należy, że za termin końcowy uznaje się dodatkowe postanowienie decyzji administracyjnej ograniczające w czasie powinności i prawa powstałe za jej przyczyną (zob. T. Kiełkowski, Nabycie prawa na mocy decyzji administracyjnej, Warszawa 2012, s. 190). Terminem tego rodzaju jest zatem niewątpliwie termin użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego określony w decyzji o pozwoleniu na budowę takiego obiektu – zgodnie z dyspozycją art. 36 ust. 1 pkt 2 Pr.bud. Upływ terminu powoduje bowiem wygaśnięcie powinności użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego, co z kolei przekłada się na brak możliwości jego (por. wyroki NSA z dnia 14 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 2468/14, LEX nr 2106668).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skuteczność wniosku o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. terminu użytkowania pawilonu usługowego na działce nr ewid. [...] (obecnie: [...]) przy ul. [...] w O. L., ustalonego w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę tego obiektu, uwarunkowana była złożeniem takiego wniosku przed upływem wyznaczonego w tym zakresie terminu, tj. do dnia 30 sierpnia 2007 r. Wraz z jego upływem wynikające z powyższej decyzji uprawnienie do użytkowania przedmiotowego pawilonu zostało skonsumowane (wygasło), przez co zmiana tego terminu przestała być możliwa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi natomiast wątpliwości, że wniosek skarżących w tym przedmiocie, oparty o dyspozycję art. 155 k.p.a., został złożony już po upływie ww. terminu, tj. w dniu [...] listopada 2014 r. W tej sytuacji wniosek ten – jako spóźniony – nie mógł zostać uwzględniony niezależnie od oceny powołanych przez wnioskodawców okoliczności pod kątem ewentualnego wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy odmownego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2018r. poz. 1302 ) skargę należało oddalić.