Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1205/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Zbigniew Romała, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 853/17 w sprawie ze skargi O. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 31 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym oddala skargę kasacyjną. NSA/wyr. 1 - wyrok


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z 6 grudnia 2017 r., I SA/Sz 853/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę O. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 31 lipca 2017 r. w przedmiocie udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym.

2. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku spółka zaskarżyła go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając naruszenie:

1) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, dalej: "p.p.s.a."), w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., pomimo nieprawidłowej oceny dowodów przeprowadzonej przez organy podatkowe w oparciu o przepisy art. 191, 121 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "o.p."), stanowiące naczelne zasady w zakresie gromadzenia dowodów oraz reguł jakim ocena dowodów winna odpowiadać, która to ocena została uznana przez WSA za prawidłową, oraz oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach sprzecznych z rzeczywistym stanem rzeczy;

2) art. 121 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych przejawiającej się w dokonaniu dowolnej oceny dowodów oraz ocenę występujących w sprawie okoliczności wyłącznie przez pryzmat subiektywnego uznania organu oraz wydanie decyzji na postawie domniemanej okoliczności faktycznej, niemającej oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym;

3) art. 122 o.p. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiłyby dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w poszanowaniu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony postępowania administracyjnego, które to naruszenia doprowadziły do błędu w ustaleniach faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia, poprzez uznanie, że poniesione przez skarżącego wydatki nie stanowiły nakładów na budynek inwentarski, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności przedstawiane przez faktury VAT oraz wyniki oględzin, w sposób jednoznaczny wskazują, wydatki poniesione przez skarżącego na przeznaczone dla pracowników pomieszczenia socjalne, stanowiące integralną część hali udojowej oraz nakłady poniesione na budynek hali udojowej są wydatkami poniesionymi na modernizację budynku inwentarskiego;

4) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 3 § 2 p.p.s.a., w zw. z art. 151 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy;

5) art. 233 § 3 o.p. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie w sprawie odmowy udzielania ulgi w podatku rolnym, podczas gdy decyzja ta, jako wydana z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej oraz oparta na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, powinna być uchylona;

6) art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 617, dalej" "u.p.r.") poprzez błędną wykładnię tego przepisu; wadliwa wykładnia tego przepisu polega na ustaleniu przez organ pierwszej instancji, że pomieszczenia socjalne stanowią odrębne od budynku inwentarskiego budynki, a także poprzez przyjęcie, iż nakłady poniesione na modernizację dojarni i paszarni TMR w miejscowości B. nie stanowiły wydatków poniesionych na modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich.

3. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać można na okoliczność wielokrotnie odnotowywaną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że jest on związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, będąc upoważnionym do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (por. np. wyrok z 17 maja 2017 r., II FSK 555/17).

W niniejszej sprawie jest to o tyle istotne, że autor skargi kasacyjnej zdawkowo odnosi się do kwestii mających elementarne znaczenie dla rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd pierwszej instancji. Zamiast tego, w przeważającej mierze dokładnie powtarza argumentację dotychczas prezentowaną w sprawie, niemal dosłownie cytując treść skargi.

Tymczasem szereg kwestii został już przez Sąd pierwszej instancji wyjaśniony i prawidłowo oceniony. W sytuacji, gdy pełnomocnik konsekwentnie powtarza te same twierdzenia, nie wnosząc do sprawy nowej argumentacji, w wielu przypadkach odpowiedź WSA jawi się nie tylko jako prawidłowa, ale i jako wyczerpująca wszystkie wątpliwości strony.

W sprawie ustalić należało, czy poniesione przez stronę wydatki zostały przeznaczone na cele o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r., a co za tym idzie czy strona miała prawo do skorzystania z ulgi w związku z ich poniesieniem.

Stosownie do art. 13 ust. 1 u.p.r. podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na:

1) budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska,

2) zakup i zainstalowanie:

a) deszczowni,

b) urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę,

c) urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód)

- jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organów podatkowych i uznał, iż w sprawie niniejszej nie wystąpiły przesłanki uprawniające do przyznania skarżącej spółce ulgi, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.p.r. Z 1 stycznia 2003 r. omawiany przepis u.p.r. został bowiem doprecyzowany przez uściślenie (dodanie), że ulga dotyczy budynków inwentarskich "służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich". Taka zmiana przepisu – jak zasadnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd - świadczy niewątpliwie o zamiarze ustawodawcy zawężenia prawa do przedmiotowej ulgi wyłącznie do budynków "służących" do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich, a nie również do budynków (lub ich części), które tylko w jakikolwiek (pośredni) sposób są związane z taką działalnością (np. magazyny, garaże itp.). W związku ze zmianą przepisu art. 13 ust. 1 u.p.r., przy jego wykładni należy mieć na względzie, że poglądy doktryny i orzecznictwa dotyczące stanu prawnego przed 1 stycznia 2003 r., wskazujące na szerokie rozumienie pojęcia budynku inwentarskiego, nie są już aktualne (vide: L. Etel, Komentarz do ustawy o podatku rolnym, [w:] Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz – LEX 2012), zdaniem tego autora, wydatków poniesionych na budynki o charakterze magazynowym, np. paszarnie, mleczarnie, nie można uznać za wydatki poniesione na modernizację budynków inwentarskich w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r.

Wobec powyższego już z samej bowiem uwagi na obiekt w którym dokonano nakładów, tj. budynek paszarni, który nie służy do chowu, hodowli czy utrzymania zwierząt, a jest jedynie z hodowlą tą związany (służy bowiem do przechowywania i przygotowywania pasz dla zwierząt) nie było podstaw do przyznania stronie spornej ulgi. Przepisy dotyczące ulg i zwolnień należy rozumieć ściśle, nie podlegają one wykładni rozszerzającej. W związku z powyższym argumentacja skargi kasacyjnej odnośnie do przynależności paszarni do budynków służących bezpośrednio do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich w świetle zmiany przepisu art. 13 u.p.r. jest niezasadna. Z kolei fakt, iż budynek paszarni nie należy do kategorii budynków ww. powoduje, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje przesądzenie kwestii modernizacji, czy remontu tego budynku, oraz jego umiejscowienia, co Sąd pierwszej instancji wyczerpująco wskazał i uzasadnił.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.[pic]