Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 136/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5, art. 6, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 9c ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1059
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity.
article: art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 61
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi K. M. na bezczynność P. D. Spółki Akcyjnej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania P. D. Spółki Akcyjnej do załatwienia wniosku K. M. z dnia 23 stycznia 2014 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; III. zasądza od P. D. Spółki Akcyjnej na rzecz K. M. 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 7 kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga K. M. – reprezentowanego przez radcę prawnego Ł.B. – na bezczynność P. S.A. z siedzibą w L. polegającą – jak wskazał pełnomocnik skarżącego – na nieudostępnieniu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 23 stycznia 2014 r., w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 powyższej ustawy.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że wezwaniem z dnia 23 stycznia 2014 r., działając na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwszy ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się w imieniu swego mocodawcy do P. S.A. w L. o przesłanie kserokopii wszelkich decyzji stanowiących podstawę budowy, przebudowy lub remontu infrastruktury elektroenergetycznej, wchodzącej w skład tego przedsiębiorstwa, a znajdującej się na stanowiącej własność skarżącego działce nr ewid. [...] w miejscowości K., gmina H., dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]. Do dnia sporządzenia skargi wniosek ten nie został przez Spółkę P. pozytywnie zrealizowany, zaś udzielona na niego odpowiedź – zdaniem autora skargi – wskazuje na odmowę udostępnienia żądanej informacji.

Powołując się na powyższe okoliczności pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie bezczynności P. S.A. w L. w przedmiotowej sprawie oraz zobowiązanie tego podmiotu do udzielenia informacji w żądanym przez stronę zakresie i w żądanej formie, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę P. S.A. w Lublinie wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi.

W ocenie Spółki brak jest podstaw, by zarzucić jej bezczynność w sprawie wniosku skarżącego z dnia 23 stycznia 2014 r. Spółka odpowiedziała bowiem na ten wniosek pismem z dnia 3 lutego 2014 r., w którym poinformowała skarżącego, iż nie jest podmiotem właściwym do udzielania żądanych informacji. Następnie zaś, po zweryfikowaniu sprawy, Spółka w dniu [...] marca 2014 r. wydała na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzję, którą odmówiła udostępnienia żądanych dokumentów. Na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2014 r., ponownie zaś odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji.

Spółka wyjaśniła, iż odmowa udostępnienia skarżącemu żądanych informacji uwarunkowana była przede wszystkim tym, że nie sprecyzował on zakresu swojego wniosku, tj. nie wskazał, o jakie dokładnie dokumenty wnosi. Ponadto skarżący nie wskazał interesu publicznego przemawiającego za uwzględnieniem jego żądania. Spółka doszła również do wniosku, że dokumenty żądane przez K. M. stanowią dla niej tajemnicę przedsiębiorstwa. Biorąc zaś pod uwagę, iż są to decyzje administracyjne, P. wskazał, iż dostęp do nich reguluje przepis art. 73 k.p.a., co zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyłącza stosowanie tej ustawy.

Niezależnie od powyższych argumentów Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w podobnych sprawach z zakresu informacji publicznej, w których była ona stroną, podnosząc, że informacje objęte wnioskiem skarżącego nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a ona sama nie jest objęta regulacją art. 4 tej ustawy. Prowadzona przez P. S.A. działalność opiera się bowiem na kategoriach stricte cywilistycznych i choć podlega znacznej reglamentacji ze strony Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, nie mieści się w zakresie administracji publicznej i nie stanowi realizacji zadań publicznych. Obowiązek udostępnienia informacji dotyczy natomiast jedynie takich dokumentów, które mają charakter dokumentu publicznego oraz są możliwe do zindywidualizowania. Tymczasem żądanie skarżącego nie dotyczy sfery faktów, a jedynie ewentualności ich zaistnienia. Spółka podkreśliła, że wniosek skarżącego nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej, prowadzonej przez właściwy organ administracyjny lub choćby mieszczącej się w pojęciu zadania publicznego. Trudno także przypisać żądanym informacjom waloru informacji publicznej, gdy uzyskanie ich związane jest z dochodzeniem od Spółki roszczeń cywilnoprawnych, a takie działanie świadczy o indywidualnym, prywatnym interesie skarżącego, nie mającym nic wspólnego z informacją publiczną.

Spółka podkreśliła również, że nawet gdyby uznać, iż żądane informacje stanowią informację publiczną, to i tak skarga, jako przedwczesna, nie może zostać uwzględniona. Strona skarżąca nie poprzedziła jej bowiem wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy podnieść, że wbrew stanowisku P. S.A., rozpoznawana skarga jest dopuszczalna. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest bowiem wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, Lex nr 236545).

W niniejszej sprawie K. M., we wniosku z dnia 23 stycznia 2014 r., domagał się od P. S.A. w L. udostępnienia informacji publicznej w postaci kserokopii wszelkich decyzji stanowiących podstawę budowy, przebudowy lub remontu infrastruktury elektroenergetycznej na będącej jego własnością działce nr ewid. [...] w miejscowości K..

Dokonując oceny zarzucanej Spółce P. bezczynności w sprawie tego wniosku Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany był zbadać, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej "u.d.i.p.". Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego skierowano żądanie udzielenia informacji jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznych na mocy u.d.i.p., daje możliwość dokonania oceny, czy podmiotowi temu można skutecznie zarzucić bezczynność w tym przedmiocie.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Na tle powyższego przepisu w orzecznictwie przyjmuje się, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1918/07, Lex nr 505424). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 851/10, Lex nr 737513), iż zakres terminu "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu terminu "zadania władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyraźne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne", użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP, ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie.

Zdaniem Sądu, wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. (sygn. akt P 24/05 – OTK-A 2006/7/87) stwierdził, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa. Zatem obowiązkiem władzy publicznej jest dbanie o bezpieczeństwo energetyczne kraju. Obowiązek ten realizowany jest przez organy administracji publicznej jak i przez inne podmioty. Do tych ostatnich należą przedsiębiorstwa energetyczne. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są zatem "zadaniami publicznymi".

Wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059) obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego oraz działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczą zatem spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Zawsze więc, gdy przedsiębiorstwo energetyczne wypełnia zadania operatora systemu dystrybucyjnego, wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, realizuje ono zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2013 r., II SAB/Kr 21/13, publ. CBOSA).

Podkreślić wypada, że pogląd, iż przedsiębiorstwo energetyczne, w związku z prowadzoną dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami publicznymi przezeń wykonywanymi, jest zobowiązane do przekazywania określonych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest powszechnie aprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. powołany wyżej wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; a także orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 112/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 390/12; postanowienie WSA w Warszawie z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 268/10; postanowienie WSA w Szczecinie z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Sz 49/12 - publ. CBOSA).

Spółkę P. S.A. w L., będącą przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją energii elektrycznej, należy wobec tego zaliczyć do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej.

Dokonując w dalszej kolejności oceny aspektu przedmiotowego niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia 23 stycznia 2014 r. – wbrew przekonaniu P. S.A. – mają charakter informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Informacją taką jest w szczególności informacja o danych publicznych, w tym "treść i postać dokumentów urzędowych", a zwłaszcza "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć" (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 u.d.i.p.). Bez wątpienia dokumentem urzędowym w rozumieniu u.d.i.p jest w świetle art. 6 ust. 2 tej ustawy decyzja administracyjna. Zawiera ona bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą z 1997 r. o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12, Lex nr 1247188).

Żądane przez skarżącego decyzje administracyjne stanowiące podstawę do budowy, przebudowy lub remontu przez przedsiębiorstwo sieci energetycznej na nieruchomościach innych podmiotów, ze swej istoty stanowią zatem przedmiot informacji publicznej. Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonej linii orzeczniczej sadów administracyjnych, zgodnie z którą dokumenty związane z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje u.d.i.p., jeżeli znajdują się one w posiadaniu podmiotu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (por. wyroki WSA w Krakowie: z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 184/12 oraz z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 212/12, publ. CBOSA: wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, Lex nr 516697 oraz z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, Lex nr 460751).

Błędne jest przekonanie Spółki, jakoby wniosek skarżącego z dnia 23 stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji nie mógł być oceniany w oparciu o przepisy u.d.i.p. ze względu na to, że dotyczy dokumentów, które wiążą się z dochodzeniem przez niego od P. S.A. roszczeń cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Prawo dostępu do informacji publicznej ma zatem konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Prawu temu odpowiada obowiązek udzielania obywatelom informacji publicznej przez podmioty wskazane w u.d.i.p., do których - jak wykazano wyżej - należy P. S.A. w L.

Przepis art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnej ingerencji w zakres omawianego prawa wskazując, iż ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach wartości, jakimi są: ochrona wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochrona porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa.

Ograniczenia dostępności informacji publicznej i kryteria ważenia kolidujących ze sobą wartości podlegają ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ograniczając pewną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane (prawo do informacji publicznej). Regulacja taka winna także być adekwatna do celu, jaki temu ograniczeniu przyświeca (np. ochrona prywatności), który to cel musi być również kwalifikowany w kategoriach wartości konstytucyjnej (interes jednostki, interes Państwa). Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2022/12, publ. CBOSA).

Przyjęcie, jak tego domaga się P. S.A., że decyzje stanowiące podstawę lokalizacji linii energetycznych, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa energetycznego "tracą" charakter informacji publicznej w przypadku, gdy ich udzielenia domaga się osoba fizyczna pozostająca w sporze cywilnoprawnym z tym przedsiębiorstwem, jest nie tylko sprzeczne z duchem regulacji ustawowych i konstytucyjnych dotyczących dostępu do informacji publicznej, ale nadto byłoby nielogiczne. Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. nie może być odmienna w zależności od tego, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej właściwy podmiot nie jest zresztą upoważniony do badania interesu prawnego ani nawet faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.).

Jeżeli zatem konkretny dokument ma charakter informacji publicznej, to nie może być on tej cechy pozbawiony wówczas, gdy jego udostępnienie, zdaniem przedsiębiorstwa, mogłoby mieć negatywne konsekwencje dla tego podmiotu w ewentualnym przyszłym procesie cywilnym. Odmienna wykładnia powołanych wyżej przepisów naruszałaby istotę prawa podmiotowego do informacji publicznej, a także godziłaby w zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP).

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniu przedstawionemu w odpowiedzi na skargę, treść wniosku skarżącego została sformułowana w sposób wystarczająco precyzyjny, by jego adresat mógł ustalić zakres żądanych informacji. Wprawdzie skarżący wskazał, że domaga się udostępnienia "wszelkich decyzji" związanych z budową, przebudową lub remontem urządzeń przesyłowych, jednak skoro żądanie to wyraźnie ograniczył do dokumentów dotyczących konkretnej działki, wskazując przy tym numer i miejsce jej położenia, uznać należy, że sformułował swój wniosek w sposób wystarczająco precyzyjny, by jego adresat mógł ustalić zakres żądanych informacji. W niniejszej sprawie możliwość tę potwierdza zresztą fakt, iż Spółka w dniu [...] marca 2014 r. podjęła w sprawie przedmiotowego wniosku decyzję o odmowie udostępniania informacji publicznej. Skoro zatem uznała, że co do żądanych informacji zachodzą podstawy dla takiej odmowy, ich zakres musiał być jej znany.

Wobec uznania Spółki P. S.A. za podmiot obowiązany do udostępniania informacji publicznej oraz stwierdzenia, że dokumenty objęte wnioskiem skarżącego z dnia 23 stycznia 2014 r. stanowią informację tego rodzaju, wymaga wyjaśnienia, iż na gruncie spraw z zakresu informacji publicznej bezczynność zachodzi wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest ograniczeniem opisanym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, w formie odpowiadającej decyzji administracyjnej, obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej również pozostałe podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że P. S.A. była bezczynna w sprawie wniosku strony skarżącej z dnia 23 stycznia 2014 r. Bezczynność ta zaistniała wraz z upływem 14-dnowego terminu, od dnia otrzymania przedmiotowego wniosku i trwała również w czasie złożenia rozpoznawanej skargi. Bez wpływu na tę ocenę pozostaje okoliczność, iż przed upływem tego terminu, w piśmie z dnia 3 lutego 2013 r., Spółka poinformowała skarżącego, że jego wniosek nie może zostać uwzględniony, bowiem objęte nim informacje nie stanowią informacji publicznej. Stanowisko to, jak już wyżej wykazano, było bowiem błędne.

W przedmiotowej sprawie pozostaje jednak poza sporem, że P. S.A., po wniesieniu skargi, tj. w dniu [...] marca 2014 r., wydała w sprawie wniosku skarżącego na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. decyzję nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej, którą następnie doręczyła skarżącemu wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co więcej, wobec skorzystania przez skarżącego z tego środka zaskarżenia, decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] P. ponownie odmówiła udostępnienia żądanych dokumentów. Oznacza to, że przed rozpoznaniem skargi wniosek K. M. został już załatwiony w sposób przewidziany w przepisach u.d.i.p., a tym samym Spółka przestała być już wobec niego bezczynna. W tej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania tego podmiotu do załatwienia przedmiotowego wniosku należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 p.p.s.a., gdyż stało się bezprzedmiotowe.

Powyższa okoliczność nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku oceny, czy bezczynność, jakiej w niniejszej sprawie dopuściła się Spółka P., nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Rozpatrzenie przez Spółkę wniosku o udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi nie spowodowało bowiem bezprzedmiotowości postępowania w tym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, publ. ONSA i WSA 2013/1/7, LEX nr 1271778).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, iż regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne, a początkowe zachowanie Spółki nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na nią z mocy u.d.i.p., lecz błędnego przekonania, że żądane przez skarżącego informacje nie mają waloru informacji publicznej. Na uwzględnienie w tym zakresie zasługuje też okoliczność, iż w toku postępowania Spółka zweryfikował swoje błędne stanowisko co do charakteru żądanych informacji i decyzją z dnia 6 marca 2013 r. rozpatrzyła wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Końcowo wypada wyjaśnić, iż poza granice niniejszej sprawy, której przedmiotem jest bezczynność Spółki P. w sprawie wniosku skarżącego z dnia 23 stycznia 2014 r., wykracza merytoryczna ocena orzeczonej decyzjami z dnia [...] marca 2014 r. i [...] marca 2014 r. odmowy udostępnienia objętych tym wnioskiem informacji. Zasadność tych rozstrzygnięć może być bowiem badana jedynie w postępowaniu w sprawie ze skargi na powyższą decyzję z dnia [...] marca 2014 r., wydaną przez P. na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.