Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1419/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 624  Powszechny obowiązek obrony kraju
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Oddalono skargę w części
*Odrzucono skargę w części
Powołane przepisy: article: art.2 ust. 1
journal: Dz.U. 1992 nr 57 poz 278
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marcin Miemiec Asesor WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant: Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. N. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej I. oddala skargę w części dotyczącej rozpoznania schorzeń u skarżącego, II. dalej idącą skargę odrzuca.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie ogólnie powołanych przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ł.

uznała M. N. za niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju, przyznając mu kat. "D".

Komisja rozpoznała u poborowego niedomykalność zastawki aortalnej I/IIo i mitralnej Io , niepełny blok prawej odnogi pęczka Hisa oraz uraz głowy. Stwierdzono, że powyższe schorzenia powodują niezdolność do służby wojskowej w czasie pokoju oraz, że schorzenia te nie pozostają w związku ze służbą wojskową.

W złożonym odwołaniu adw. K. D. - pełnomocnik procesowy M. N. wniósł o zmianę wydanej decyzji poprzez uznanie, że rozpoznane

u niego schorzenia pozostają w związku ze służbą wojskową.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 127 §1 i art. 138 kpa w związku z §6 pkt 1, §24 ust. 4, §30 ust. 4, §31 i §32 rozporządzenia Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu wskazano, że stwierdzone schorzenia ze strony układu krążenia nie mogą być wiązane z właściwościami lub warunkami służby wojskowej - zgodnie z rozporządzeniem nie figurują w załącznikach do tego rozporządzenia. W związku z powyższym uznano za prawidłowe ustalenie braku związku tych schorzeń ze służbą wojskową.

W skardze do sądu administracyjnego M. N. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji oraz uznanie stwierdzonych schorzeń za pozostające

w związku ze służbą wojskową. Skarżący podał, że pogorszenie jego stanu zdrowia nastąpiło po wcieleniu do służby wojskowej, a wymienione schorzenia powstały wskutek nadmiernego wysiłku i stresu podczas odbywania służby wojskowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w decyzji ostatecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem

l stycznia 2004 r. właściwy obecnie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Według zaś art. 3 i art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność zaskarżonych aktów administracyjnych z prawem materialnym,

a także badanie zgodności tych aktów z przepisami procedury administracyjnej. W razie stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, uchyla zaskarżony akt w całości lub w części. Rozpatrując skargę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem prawa o jakim mowa wyżej. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w § 1, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służby wojskowej, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej - według wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia.

W trakcie postępowania, przeprowadzonego przez komisje lekarskie obu instancji, w wyniku przeprowadzonych badań specjalistycznych ustalono

u skarżącego schorzenia układu krążenia i stwierdzono brak ich związku ze służbą wojskową.

W skardze M. N. zarzucił organom obu instancji błędne przyjęcie, że stwierdzone u niego schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Skarżący nie kwestionował natomiast rozpoznanych u niego schorzeń pozwalających na przyznanie stopnia zdolności do służby wojskowej - kat. D., w związku z tym skargę w części dotyczącej rozpoznania schorzeń

u skarżącego, Sąd oddalił jako nieuzasadnioną.

Jednocześnie zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą należy wskazać, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby ze służbą wojskową (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99, OSNIAPiUS 2000 r., nr 5, poz. 167) - właściwy jest tu sąd pracy.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 oraz art. 58 §1

pkt 1 cytowanego Prawa w związku z art. 97 §1 Przepisów wprowadzających należało orzec jak w sentencji wyroku.