Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 906/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 112 i art. 122a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia del. NSA Jan Grzęda, Protokolant Katarzyna Latkowska, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. [...] z siedzibą w Stanach Zjednoczonych od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 851/12 w sprawie ze skargi C. [...] z siedzibą w Stanach Zjednoczonych na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz C. [...] z siedzibą w Stanach Zjednoczonych kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 851/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") oddalił skargę C. [...] w Stanach Zjednoczonych (dalej: "Spółka", bądź "Skarżąca") na postanowienie Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2011 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że Skarżąca wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie art. 112 i 112a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "o.p."). Wniosek dotyczył skutków podatkowych związanych z transakcją sprzedaży składników majątkowych N. (P.) Sp. z o.o. w upadłości (dalej: N. P.) na rzecz Skarżącej. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że Grupa N. jest globalnym dostawcą rozwiązań sieciowych (tj. systemów telekomunikacyjnych, sieci komputerowych i oprogramowania) dla klientów w Kanadzie, USA. krajach Europy, Bliskiego Wschodu i Afryki (dalej: region EMEA), na Karaibach, w Ameryce Łacińskiej i Azji. N. P. działa w ramach globalnej grupy N. i należy do części grupy N. działającej w regionie EMEA (dalej: Grupa EMEA).

Dnia 14 stycznia 2009 r. N. N. C. i N. N. L. (dalej: NNL kanadyjskie spółki holdingowe grupy N.) złożyły wniosek o udzielenie ochrony na podstawie kanadyjskiego prawa upadłościowego - ustawy o postępowaniu układowym z wierzycielami - w celu umożliwienia restrukturyzacji grupy N. z korzyścią dla wierzycieli. W tym samym dniu N. N. I. (dalej: NNI) i N. N. C. C. (wraz z wybranymi podmiotami w USA zależnymi od nich pośrednio i bezpośrednio) złożyły wnioski w Sądzie Upadłościowym Dystryktu Delaware na podstawie przepisów Rozdziału 11 "Kodeksu upadłościowego" w USA. W związku z niestabilną sytuacją finansową grupy N. oraz prawdopodobnym wpływem złożenia wniosków o ogłoszenie upadłości w Kanadzie i USA na działalność Grupy EMEA stwierdzono, iż istnieje niebezpieczeństwo dezintegracji interesów spółek Grupy EMEA w związku ze złożeniem przez poszczególne spółki wniosków o ogłoszenie upadłości na podstawie prawa upadłościowego krajów, w których spółki te mają siedzibę i/lub brakiem możliwości przeprowadzania transakcji wewnątrz grupy bez ochrony.

W związku z powyższym dnia 14 stycznia 2009 r. N. P. i 18 innych spółek N. w Grupie EMEA zostały postawione w stan upadłości na mocy postanowienia sądu w Wielkiej Brytanii (dalej: "orzeczenie"), zgodnie z którym A. R. B., A. M. H., S. J. H. i C. J. W. M. z E. & Y. LLP zostali ustanowieni zarządcami łącznymi (dalej: "Zarządcy") w związku ze stwierdzeniem przez sąd w Wielkiej Brytanii, iż centrum zbiorowych interesów spółek, w tym spółki N. P., znajduje się w Wielkiej Brytanii zgodnie z definicją zawartą w Rozporządzeniu Rady (WE) 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz. U. UE z 2000r. L 160/1 ze zm.; dalej: "rozporządzenie w sprawie postępowania upadłościowego"). W związku z powyższym, postępowanie to ma charakter postępowania głównego w rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie postępowania upadłościowego.

Dnia 28 stycznia 2009 r. zarządcy przesłali zawiadomienie o wydaniu orzeczenia do polskiego Krajowego Rejestru Sądowego i postanowieniem z dnia 14 maja 2009 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie dokonał wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego informacji o wszczęciu postępowania upadłościowego. Tym samym ww. postanowieniem sąd polski potwierdził wszczęcie postępowania upadłościowego wobec N. P.. Od dnia powołania zarządców spółka N. P. we współpracy z NNI i NNL wraz z innymi spółkami Grupy N. zmierzała do ustabilizowania działalności oraz zintegrowania tych działań w ramach planów restrukturyzacji globalnej w Kanadzie i USA, zgodnie z interesami wierzycieli. Zarządcy postanowili, iż sprzedaż składników majątku w ramach koordynowanej sprzedaży globalnej w grupie N. będzie w najlepszy sposób realizować interesy wierzycieli N. P.. Podejście to zostało zaaprobowane przez wierzycieli N. P.. Grupa N. prowadziła działalność zasadniczo w trzech segmentach, w tym działalność M. E. N. (dalej: "MEN"). Segment MEN oferował sieciowe rozwiązania stacjonarne (w tym kablowe) dla operatorów telekomunikacyjnych i dużych firm. Dotychczas z powodzeniem sfinalizowano kilka globalnych transakcji sprzedaży, w tym sprzedaż globalną działalności MEN spółki N. na rzecz C. C. (dalej: transakcja MEN). Przedmiotem transakcji MEN była m.in. sprzedaż aktywów MEN oraz praw własności intelektualnej należących do N. P. na rzecz trzech podmiotów C. C. (C. C. I. LLC z siedzibą w Stanach Zjednoczonych (dalej: C. LLC) C. S.A.R.L. oraz C. L. działająca przez Oddział w Polsce (C. L. (Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) Oddział w Polsce; dalej: C. L.). Sprzedaż aktywów MEN należących do N. P. została przeprowadzona w drodze Umowy Sprzedaży Aktywów EMEA z dnia 7 października 2009 r. (dalej: "umowa EMEA") zawartej pomiędzy zarządcami, kilkoma spółkami z Grupy EMEA (w tym N. P.) i C. C., w ramach której postanowiono o sprzedaży składników MEN należących do majątku Grupy EMEA (w tym aktywów MEN należących do spółki N. P.) na rzecz C. C. jak i lokalnych umów wykonawczych (realizujących sprzedaż aktywów MEN spółki N. P. na podstawie umowy EMEA), tj. (i) umowy z dnia 19 marca 2010r.. zawartej pomiędzy zarządcami, N. P. oraz dwoma odrębnymi podmiotami z grupy C. C. (C. LLC oraz C. S.A.R.L.); (ii) umowy z dnia 19 marca 2010 r. pomiędzy Zarządcami, N. P. oraz C. L.. (dalej łącznie: umowy sprzedaży).

Według postanowień umów sprzedaży: 1. C. L. nabywa od N. P. trzy lokalne umowy dystrybucyjne oraz wybrane części zamienne i część zapasów; 2. na mocy wskazanych umów strony ustaliły, że C. L.. przejmuje jednego pracownika N. P. oraz nabywa dla niego od N. Polska wyposażenie biurowe (w tym komputer); 3. C. S.A.R.L. nabywa prawa własności intelektualnej przysługujące N. P., a dotyczące w zasadniczej części działalności MEN. Sprzedaż na rzecz C. C. była jedną z kilku globalnych transakcji sprzedaży realizowanych w grupie N., a umowy sprzedaży dotyczyły jedynie części majątku N. P., tj. praw własności intelektualnej i aktywów N. P. dotyczących działalności MEN. Dla potrzeb transakcji MEN N. P. uzyskała zaświadczenie o wysokości zaległości podatkowych N. P.. Zgodnie z treścią zaświadczenia, N. P. posiada zaległości podatkowe dotyczące zasadniczo zobowiązań N. P. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. Zaległości te są przedmiotem postępowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej w Warszawie po wyroku WSA z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt SA/Wa 893/10.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Spółka wniosła o potwierdzenie, że z uwagi na fakt, iż nabycie części składników majątku N. P. nastąpiło w postępowaniu upadłościowym, C. LLC nie będzie ponosić odpowiedzialności solidarnej z N. P. w trybie art. 112 o.p. za zaległości podatkowe N. P. powstałe za okres przed zawarciem transakcji z C. LLC, C. S.A.R.L. oraz C. LTD. Zdaniem Skarżącej nie będzie ponosić odpowiedzialności za zaległości podatkowe N. P. w trybie art. o.p. Przepisy u.p.u.n. stanowiące przepisy szczególne w stosunku do art. 112 o.p., wyłączają zastosowanie tego przepisu w przedstawionym stanie faktycznym.

Minister Finansów postanowieniem z dnia 10 października 2011 r. odmówił wszczęcia postępowania w zakresie wydania interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu wskazał, że organ wydający interpretację w trybie art. 14b o.p. nie może dokonywać rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu postępowania, a taka okoliczność wystąpiłaby w przypadku udzielenia odpowiedzi na pytanie podatnika zawarte we wniosku. Organ nie może potwierdzić tego, co podlega zbadaniu w toku postępowania podatkowego, gdyż sam nie prowadząc takiego postępowania, z góry przesądziłby o sprawach należących do kompetencji organów je prowadzących.

Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki Minister Finansów postanowieniem z dnia 27 grudnia 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 10 października 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji co do możliwości pociągnięcia Spółki do odpowiedzialności jako osoby trzeciej. Organ nie może o tym rozstrzygać w drodze interpretacji. To organ podatkowy tj. naczelnik urzędu skarbowego rozstrzyga w oparciu o okoliczności faktyczne i prawne, czy wystąpi w przedmiotowej sprawie uzasadnienie dla rozszerzenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe podatnika na Spółkę jako osobę trzecią. Oznacza to, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji nie mogą być pytania o to, czy w stosunku do Skarżącej zostanie wydana decyzja o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe innej osoby, czy też nie, gdy zachodzą okoliczności wskazane przez samego ustawodawcę wyłączające taką odpowiedzialność. Ewentualne zastosowanie się do interpretacji dotyczącej stosowania prawa, regulującego procesowe działania organów podatkowych, mogłoby mieć wpływ tylko na ocenę zgodności z prawem decyzji bądź postanowienia organu podatkowego, nie stanowi istoty interpretacji, gdzie chodzi o ocenę zachowania się Skarżącej, a nie o ocenę prawną działań organów podatkowych.

Nie godząc się z powyższym postanowieniem Skarżąca złożyła skargę do WSA, w której zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 i 14p o.p., poprzez bezpodstawną odmowę wydania interpretacji w wyniku błędnego uznania, że ocena czy nabycie przez Spółkę składników majątkowych od podmiotu w upadłości może rodzić odpowiedzialność za zaległości podatkowe zbywcy, wykracza poza ramy postępowania interpretacyjnego i może być dokonana jedynie w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji.

W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że Skarżąca w niniejszym postępowaniu nie wnioskowała o dokonanie interpretacji konkretnych przepisów prawa, lecz o wydanie de facto potwierdzenia (pewnego rodzaju zaświadczenia), że w przedstawionych przez nią we wniosku okolicznościach nie będzie ponosić odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w art. 112 o.p,. za zaległości podatkowe z N. P.. W ocenie WSA w żadnym razie interpretacja indywidualna nie może przesądzać ani zachowania wnioskodawcy jako podatnika, ani postępowania organu podatkowego i treści przyszłego rozstrzygnięcia podatkowego. Interpretacja przepisów prawa podatkowego nie może być utożsamiana z odpowiedzią na pytania co do wyników ewentualnego postępowania podatkowego.

Następnie WSA ocenił, że w niniejszej sprawie ocena stanowiska Skarżącej sprowadzałaby się do potwierdzenia, że nie będzie ona ponosić odpowiedzialności solidarnej w okolicznościach przedstawionych we wniosku, bądź że taką odpowiedzialność ponosić będzie. Zatem stanowisko organu wyrażone w interpretacji indywidualnej, zgodnie z twierdzeniem Ministra Finansów, zawierałoby rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, które może zostać wydane wyłącznie w wyniku postępowania podatkowego w formie decyzji, przez właściwy organ. W tym zakresie WSA p[podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Nie jest możliwe, aby Minister Finansów wyłącznie na podstawie stanu faktycznego podanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, czyli bez weryfikacji elementów stanu faktycznego w toku postępowania wyjaśniającego, w sposób wiążący mógł wypowiedzieć się odnośnie do ponoszenia odpowiedzialności solidarnej przez Skarżącą. Zresztą, zgodnie z art. 108 § 1 o.p. o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Ustawodawca przewidział więc konkretny sposób w jaki organ podatkowy może wyrazić stanowisko odnośnie do odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej i nie jest to interpretacja indywidualna.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

- art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. – poprzez wadliwie przeprowadzoną kontrolę administracji publicznej i błędne przyjęcie, nieznajdujące oparcia w aktach sprawy, że Spółka wnioskowała o wydanie potwierdzenia lub zaświadczenia, że nie będzie ponosić odpowiedzialności solidarnej w trybie art. 112 o.p., a nie interpretacji w jej indywidualnej sprawie przepisów prawa podatkowego, tj. art. 112 i art. 112a o.p.;

- art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 i § 3 o.p. w zw. z art. 112 i art. 112a o.p. w zw. z art. 108 § 1 o.p oraz w zw. z art. 14p o.p. – poprzez wadliwie przeprowadzoną kontrolę działalności administracji publicznej i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia w wyniku błędnego przyjęcia, że spółka sformułowała zagadnienie prawne, które wykracza poza ramy postępowania interpretacyjnego i nie może być przedmiotem wniosku w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. z uwagi na to, że ocena czy istnieją przesłanki odpowiedzialności nabywcy składników majątku jako osoby trzeciej w indywidualnej sprawie spółki może być dokonana jedynie w decyzji ustalającej odpowiedzialność podatkową osoby trzeciej wydanej w trybie art. 108 § 1 o.p.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznaje zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 i § 3 o.p. w zw. z art. 112 i art. 112a o.p. w zw. z art. 108 § 1 o.p oraz w zw. z art. 14p o.p. – poprzez wadliwie przeprowadzoną kontrolę działalności administracji publicznej i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia w wyniku błędnego przyjęcia, że spółka sformułowała zagadnienie prawne, które wykracza poza ramy postępowania interpretacyjnego i nie może być przedmiotem wniosku w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. z uwagi na to, że ocena czy istnieją przesłanki odpowiedzialności nabywcy składników majątku jako osoby trzeciej w indywidualnej sprawie spółki może być dokonana jedynie w decyzji ustalającej odpowiedzialność podatkową osoby trzeciej wydanej w trybie art. 108 § 1 o.p.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawo do uzyskania interpretacji dotyczy także osób występujących o nią jeszcze przez otrzymaniem decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej, jako osoby trzeciej. Formalnoprawną podstawę do wszczęcia postępowania interpretacyjnego stanowi spełnienie jednej z materalnoprawnych przesłanek poniesienia odpowiedzialności podatkowej, wymienionych w rozdziale 15 działu III o.p. Przepisy tego rozdziału zawierają zamknięty katalog przypadków, z którymi wiąże się taka odpowiedzialność i tylko spełniając określone w tych przepisach przesłanki osoba trzecia może stać się odpowiedzialna solidarnie z innym podatnikiem za jego zobowiązania podatkowe. Taka sytuacja ma miejsce w analizowanym przypadku, w związku nabyciem przez Skarżącą składników majątkowych należących do innego przedsiębiorcy. Odpowiedzialność ta wynika wprost z przepisów prawa podatkowego, a wydana decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jedynie konkretyzuje jej zakres oraz ustala wysokość należnego zobowiązania podatkowego. Skarżąca stając się osobą trzecią w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, uzyskuje legitymację do wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej, której organ nie może odmówić, jeżeli stwierdzi zaistnienie takiej przesłanki. Jednakże w niniejszej sprawie, czego nie dostrzegł WSA, organ tego nie uczynił. Uzależnił bowiem wydanie interpretacji indywidualnej od ustalenia zakresu odpowiedzialności Skarżącej w ramach konstytutywnej decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe.

Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na wskazanej przez organ podstawie prawnej nie można było odmówić wydania interpretacji indywidualnej. Powyższe nie oznacza jednak braku wystąpienia innych podstaw do podjęcia takiego rozstrzygnięcia przez organ. W szczególności dotyczy to kwestii zakresu w jakim wydanie interpretacji indywidualnej mogłoby zastąpić decyzję wydawaną na podstawie art. 108 § 1 o.p., o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Należy jednak odróżnić zakres przedmiotowy tej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za które odpowiada podatnik solidarny, od treści interpretacji przepisów podatkowych dotyczącej zaistnienia bądź nie przesłanek takiej odpowiedzialności w określonym stanie faktycznym. Stan ten został przedstawiony we wniosku o interpretację, a jeżeli organ dojdzie do wniosku że nie jest on wyczerpujący powinien w trybie art. 169 § 1 o.p. wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem WSA, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie może zostać merytorycznie rozpoznany.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje również, że zagadnienie prawne stanowiące przedmiot wniosku o interpretację dotyczy wpływu szczególnych okoliczności tj. ogłoszenia upadłości na powstanie obowiązku podatkowego w zakresie odpowiedzialności osób trzecich. Przesłanki wyłączające odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe z tytułu majątku nabytego w tym trybie zawierają zarówno przepisy o.p., jak również przepisy odrębne. W takiej sytuacji prawnej nabywca może ponieść konsekwencje podatkowe w postaci odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe stanowi meritum wniosku o interpretację i nie wykracza poza przedmiotowe ramy postępowania interpretacyjnego. Żądanie spółki dotyczy sfery zakresu odpowiedzialności podatkowej w konkretnym stanie faktycznym i nie zastępuje pod tym względem decyzji o której mowa w art. 108 § 1 o.p. W decyzji tej organ podatkowy nie rozstrzyga o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe innego podmiotu. Decyzję wydaje się wyłącznie w sytuacji wystąpienia okoliczności wskazujących na taką odpowiedzialność, a jednocześnie nie wydaje się decyzji o braku takiej odpowiedzialności. Tym samym materia ta pozostaje poza zakresem przedmiotowym decyzji podatkowej i za uprawnione należy uznać wydanie w tym przypadku interpretacji indywidualnej odnośnie wystąpienia lub nie wynikających z przepisu prawa przesłanek warunkujących odpowiedzialność podatkową osoby trzeciej. Decyzja konstytutywna ma w tym przypadku szczególny charakter, gdyż konkretyzuje wysokość należnego zobowiązania w przypadku zaistnienia określonych w przepisach prawa podatkowego przesłanek, jako szczególny przypadek powstawania zobowiązań podatkowych.

Ponadto WSA nie zwrócił uwagi, że w dniu składania przez spółkę wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji trwało postępowanie podatkowe związane z wysokością zaległości podatkowych zbywcy otrzymanego przez Skarżącą majątku spółki N. N.. Wynik tego postępowania może mieć bezpośredni wpływ na przyszłe zobowiązania i obowiązki podatkowe Skarżącej jako osoby trzeciej, gdyż z mocy prawa została zaliczona do kręgu podmiotów ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe innego podatnika. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 5 o.p. nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, że organ analizując ponownie sprawę powinien odnieść się także i do tej kwestii, w jakikolwiek sposób nie warunkuje wydania przedmiotowej interpretacji.

W świetle powyższych rozważań zasadny jest także zarzut naruszenia przez WSA art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. – poprzez wadliwie przeprowadzoną kontrolę administracji publicznej i błędne przyjęcie, nieznajdujące oparcia w aktach sprawy, że Spółka wnioskowała o wydanie potwierdzenia lub zaświadczenia, że nie będzie ponosić odpowiedzialności solidarnej w trybie art. 112 o.p., a nie interpretacji w jej indywidualnej sprawie przepisów prawa podatkowego, tj. art. 112 i art. 112a o.p.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną za zasadną, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.