Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 111/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. C. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 2006 r., cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2006 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia P. C. pozwolenia na broń palną myśliwską, ze względu na uzyskaną informację o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym prowadzonym przez Komendę Powiatową w M. o czyn określony w art. 293 § 1 k.k. w zw. z art. 291 § 2 k.k. tj. przestępstwa nabycia nielegalnych programów komputerowych.

Wydając w dniu [...] sierpnia 2006 r. decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń organ I instancji uznał, iż powyższe okoliczności w pełni pozwalają na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w rozumieniu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie, która należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 przytaczanej ustawy, a więc co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu m. in. za przestępstwo przeciwko mieniu. W przypadku Pana P. C. podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia była uzyskana informacja o prowadzonym przez Komendę Powiatową Policji w M. postępowaniu karnym. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż Sąd Rejonowy [...] Wydział Grodzki w G.. skazał P. C. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006r. (sygn. akt [...]) za czyn określony wart. 293 § 1 k.k. w zbieżności z art. 291 § 2 k.k. tj. grupy przestępstw przeciwko mieniu. Oceniając zebrany materiał dowodowy organ I instancji uznał, że posiadacz pozwolenia na broń swoim zachowaniem wyczerpał znamiona art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy obroni i amunicji. Należy wskazać, że charakter wydanego P. P. C. pozwolenia na broń ma rodzaj uprawnienia szczególnego i od osób, które dysponują bronią wymagane jest, aby przestrzegały zasad praworządności. Stanowi to gwarancję, iż będą używać broni w sposób zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi. W interesie publicznym jest takie działanie organów Policji, które eliminują przypadki dysponowania bronią przez osoby, w stosunku do których prowadzone są sprawy karne, skazanych prawomocnymi wyrokami sądów, co z kolei wpływa na społeczne poczucie praworządności.

Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie w ustawowym terminie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji, iż bezpodstawnie zaliczył go do kategorii osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podniósł, że skazanie dotyczyło posiadana czterech nielegalnych programów komputerowych o wartości 280 zł, co uznano za przypadek mniejszej wagi.

Komendant Główny Policji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że możliwość posiadania pozwolenia na broń jest wykluczona w przypadku osób, które wzbudzają obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Z zawartego w tym przepisie sformułowania przestępstwo przeciwko mieniu wynika, że chodzi tu o każde przestępstwo przeciwko mieniu, a zatem nie wyłączając również czynu z art. 293 § l k.k. w zw. z art. 291 § 2 k.k., za jaki strona skazana została prawomocnym orzeczeniem sądu. Taka regulacja wskazuje, że ustawodawca uznał, iż z samego założenia skazanie za każdy czyn przeciwko mieniu negatywnie charakteryzuje sprawcę w aspekcie możliwości posiadania pozwolenia na broń. W ocenie organu II instancji zastosowany przez organ I instancji przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny. W tej sytuacji zaliczenie strony do kategorii osób, o których mowa w wymienionym wyżej przepisie ustawy skutkuje cofnięciem pozwolenia na broń, gdyż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa (obowiązkowo) pozwolenie na broń osobie je posiadającej, która należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. W takich sytuacjach ustawodawca dał bezwzględny prymat interesowi społecznemu, przed interesem osoby w posiadaniu prawa do broni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. C. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G.. z dnia [...] września 2006 r. Skarżący zrzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i przyjęcie przez organ, że samo skazanie skarżącego prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu wystarcza do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, przy czym dyspozycja ww. przepisu wyraźnie wskazuje na obowiązek wykazania związku pomiędzy skazaniem osoby za wymienione rodzaje przestępstwa zaistnienie "uzasadnionej obawy, że (osoby te) mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego".

2. naruszenie przepisów postępowania w szczególności:

a) art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej przy wydaniu decyzji administracyjnej, poprzez brak podjęcia przez organy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, braku dogłębnej analizy i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie;

b) art.11 k.p.a., poprzez naruszenie zasady przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy,

Zdaniem strony skarżącej organy obu instancji popadły w istotną sprzeczność. W toku postępowania ustaliły, że czyny, za jakie skazany został skarżący, polegały na posiadaniu nielegalnych programów komputerowych i zostały zakwalifikowane przez Sąd orzekający jako przypadki mniejszej wagi. Równocześnie, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, organ ten ustalił, że skarżący posiada niezbędne kwalifikacje łowieckie i pozytywną opinię w środowisku, potwierdzoną przez właściwą jednostkę Policji. Jednakże organy obu instancji w toku postępowania, w żaden jednak sposób nie wykazały istnienia uzasadnionej obawy co do możliwości użycia broni przez skarżącego w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Z brzmienia powoływanego przepisu art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wyraźnie wynika intencja ustawodawcy, by przede wszystkim wykluczyć z grona osób posiadających broń palną te osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, iż użyją tej broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi. Gdyby ustawodawcy chodziło o wykluczenie wszystkich osób skazanych prawomocnymi wyrokami za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, dyspozycja tego przepisu brzmiałaby "pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu". Zdaniem skarżącego ustawodawca kładzie nacisk na fakt zaistnienia, w szczególności w przypadku osób skazanych za dane przestępstwa, wystąpienia uzasadnionej obawy, że osoby te użyją broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W wyroku WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2004 r. sygn. akt III SA 2258/02 Sąd wskazał, że dokonując oceny czy popełnione przez skarżącego przestępstwo pozwala na przyjęcie uzasadnionej obawy, nie można pominąć okoliczności towarzyszących popełnieniu przestępstwa.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

Badając zaskarżoną decyzję pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie jest zasada.

Stosownie do art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawomocne skazanie ubiegającego się o pozwolenie na broń za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, Lex nr 1680056). Powyższa reguła znajduje także zastosowanie w przypadku wydawania przez organy policji decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń.

Bezsporna w sprawie niniejszej była okoliczność, że Sąd Rejonowy [...] Wydział Grodzki w G skazał P. C. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006 r. (sygn. akt [...]) za czyn określony w art. 293 § 1 k.k. w związku z art. 291 § 2 k.k. tj. grupy przestępstw przeciwko mieniu.

W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy policji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji.

Należy zatem podzielić argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji wynika, że organy policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni skarżącemu jako osobie skazanej za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na to, że popełniony czyn stanowił przypadek mniejszej wagi oraz inne okoliczności świadczące o posiadanych przez stronę kwalifikacjach łowieckich i nienagannej opinii w środowisku łowieckim.

Jednocześnie należy - zdaniem Sądu - podkreślić, iż wydając obie zaskarżone decyzje administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską organ co do zasady uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Zdaniem Sądu organ uwzględniając powyższą zasadę zobowiązany jest dokładnie wyjaśnić okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkować się do żądań i twierdzeń strony oraz uwzględnić w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonania prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialno-prawnym.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.