Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1929/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 175 par. 1, 2 i 3, art. 49
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 65 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 10 poz 65
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędzia WSA del. Barbara Rennert (sprawozdawca), , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 256/08 w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę, będącej jednocześnie radcą prawnym, K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. K. S. skargę sporządziła osobiście, złożyła ją w dniu 3 października 2008 r. i opłaciła wpisem stałym.

Orzeczeniem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego K. S. została pozbawiona prawa wykonywania zawodu radcy prawnego. Orzeczenie to uprawomocniło się z dniem 30 września 2008 r. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. w dniu 4 listopada 2008 r. podjęła uchwałę o skreśleniu K. S. z listy radców prawnych. Uchwała została wykonana w dniu 27 kwietnia 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

W postępowaniu przed sądem administracyjnym skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego.

W myśl przepisu art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich osobom.

Nie ulega wątpliwości, że w przypadku, gdy skarżący jest jednocześnie adwokatem lub radcą prawnym może sam we własnym imieniu sporządzić skargę kasacyjną. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca K. S. składając skargę do WSA była również radcą prawnym. Jednakże z dniem 30 września 2008 r. utraciła prawo wykonywania zawodu radcy prawnego, choć do dnia 27 kwietnia 2009 r. była jeszcze wpisana na listę radców prawnych. Natomiast skargę kasacyjną, we własnym imieniu, sporządziła i złożyła w dniu 3 października 2008 r., a więc w dacie, w której już nie miała prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego.

Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65) pozbawienie radcy prawnego prawa do wykonywania zawodu jest jedną z kar dyscyplinarnych – najsurowszą, a jednocześnie mającą charakter trwały. Ta trwałość wynika z przepisu art. 71 ust. 6 ustawy o radcach prawnych. Prawomocne orzeczenie takiej kary dyscyplinarnej obliguje radę okręgowej izby radców prawnych do podjęcia uchwały w sprawie skreślenia z listy radców prawnych (art. 291 ustawy). Nie oznacza to jednak, że do chwili skreślenia ukaranego z listy radców prawnych, może on wykonywać jeszcze swój dotychczasowy zawód. Z dniem uprawomocnienia się orzeczenia sądu dyscyplinarnego o pozbawieniu radcy prawnego prawa do wykonywania zawodu traci on możliwość wykonywania tego zawodu i to w sposób trwały. Jego skreślenie z listy radców prawnych ma jedynie charakter formalny i to kiedy ono nastąpi nie daje ukaranemu możliwości wykonywania zawodu radcy prawnego do tego momentu.

Skoro w niniejszej sprawie skarżąca utraciła prawo wykonywania zawodu radcy prawnego przed sporządzeniem skargi kasacyjnej, uchybiła tym samym wymogowi zawartemu w art. 175 § 1 p.p.s.a. Niesporządzenie skargi przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. nie jest błędem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest brakiem skargi kasacyjnej czyniącym ją niedopuszczalną, a tym samym podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie powołanych wyżej przepisów postanowił jak w sentencji.