Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 130/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3,  art. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Zbigniewa R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

II SA/Bd 130/07

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] 2007r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 137 oraz art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późno zm.) umorzyło postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji z dnia decyzji z dnia [...] 2006 Nr [...] Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta W. w przedmiocie przyznania Zbigniewowi R. zasiłku celowego.

Powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy podjął w oparciu o następujący stan faktyczny.

Decyzją z dnia [...] 2006r. organ I instancji przyznał Zbigniewowi R. zasiłek celowy na zakup opału w wysokości 80 zł. W uzgodnieniu z wnioskodawcą organ instancji zmienił powyższe rozstrzygniecie w ten sposób, że przyznał zasiłek na niniejszy cel w wysokości 160 zł. Zbigniew R. odwołał się od decyzji zmieniającej wysokość przyznanej kwoty świadczenia, po czym oświadczył o wycofaniu pisma stanowiącego odwołanie z uwagi na zwiększenie przyznanej mu kwoty zasiłku.

Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. stwierdziło, iż cofnięcie odwołania nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub naruszenia interesu społecznego. Uznało zatem, że w wyniku skutecznie wycofanego odwołania postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe i jako takie należało je umorzyć.

W skardze do Sądu Zbigniew R. wysunął zarzuty dotyczące pracownika socjalnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. polegające na złośliwym działaniu w stosunku do skarżącego poprzez zaniżanie kwoty przyznanego zasiłku. Jednocześnie wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wydaną decyzją przychyliło się do tychże działań.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami Sąd wezwał Zbigniewa R. do złożenia oświadczenia, czy skarga dotyczy postępowania pracownika socjalnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W., czy też wolą skarżącego jest zaskarżenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2007r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, pod rygorem uznania, że skarga dotyczy postępowania pracownika socjalnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczył, iż zawarte w skardze zarzuty dotyczą działania pracownika socjalnego wskazanego organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.

Sprawa, której dotyczy skarga me mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej wart. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4.

Jak wynika z oświadczenia Zbigniewa R. przedmiotem skargi jest postępowanie pracownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. Wobec tak sformułowanego żądania należy uznać, że skarga skarżącego podlega rozpoznaniu w trybie przewidzianym w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późno zm.). Stosownie do treści art. 227 kpa przedmiotem tego typu skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.

Skarga składana w trybie przewidzianym w dziale VIII kpa na działanie pracownika organu - w tym przypadku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. stosownie do treści art. 232 § 2 może zostać przekazana do załatwienia jego przełożonemu służbowemu, z obowiązkiem zawiadomienia organu właściwego do rozpatrzenia skargi o sposobie jej załatwienia. Przy czym o przekazaniu skargi zawiadamia się równocześnie skarżącego zgodnie z brzmieniem ( § 3).

Należy jednak podkreślić, iż w doktrynie i orzecznictwie jest utrwalone stanowisko, iż postępowanie w sprawie skarg i wniosków nie kończy się decyzją administracyjną - nie ma charakteru jurysdykcyjnego. W związku z powyższym nie jest zatem w takiej sprawie dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W postanowieniu z dnia 1 grudnia 1998 r. (III SA 1636/97 System Informacji Prawnej Lex nr 37138) Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż "skarga, o której mowa wart. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno - techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy".

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.