Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 560/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 15, art. 138, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak:

[...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej

"GINB", uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r.,

znak: [...], i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z

dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...]. Stan faktyczny sprawy przedstawia się

następująco.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], Starosta [...], na

podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7

lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zwanej

dalej "Prawem budowlanym", zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. i

R. K. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa

budynku gospodarczego z wewnętrzną instalacją elektryczną" zlokalizowanego na

działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]; kategoria obiektów: budynek

gospodarczy - II. Organ uznał, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art.

28 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmuje nieruchomości: działkę nr [...] w miejscowości

[...], gmina [...], a ponadto w niniejszej sprawie zostały spełnione wymagania o

jakich mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Ze sprzeciwem od ww. decyzji wystąpił Prokurator Prokuratury Okręgowej w

[...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, jako wydanej z rażącym

naruszeniem prawa, tj. art. 7 i 77 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Decyzją z dnia [...]września 2011 r., znak: [...], Wojewoda

[...], na podstawie art. 157 § 1 i 2 w związku z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14

czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.

1071 ze zm.), po rozpatrzeniu ww. sprzeciwu, odmówił stwierdzenia nieważności

decyzji Starosty [...] Nr [...].

W uzasadnieniu organ nadzorczy wskazał, że zgodnie z postanowieniami

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...],

obejmującego m.in. obszar sołectwa [...]i, zatwierdzonego uchwałą nr [...]

Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., zwanym dalej "miejscowym planem",

działka nr [...] objęta przedmiotową inwestycją znajduje na terenie oznaczonym

symbolem [...], na którym zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 3 miejscowego planu dopuszczono

lokalizację budynków gospodarczych i garaży. W ocenie Wojewody planowana

inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zarówno w odniesieniu do

przeznaczenia terenu, jak również w odniesieniu do powierzchni zabudowy terenu,

powierzchni biologicznie czynnej i zasad kształtowania zabudowy. Projekt został też

dostosowany do wymogów budowy w granicy, w ramach dokonanej adaptacji projektu,

a planowany budynek został usytuowany przy granicy z sąsiednią działką nr [...], na

której wzdłuż granicy, przy której jest projektowany przedmiotowy budynek, znajduje się

również budynek gospodarczy. Zatem usytuowanie budynku na działce objętej

inwestycją wynika z zastosowania § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim

powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.),

zwanego dalej "rozporządzeniem". Jak wynika z projektu zagospodarowania działki

warunki wskazane w ww. cytowanym przepisie zostały zachowane, ponieważ

projektowany budynek posiada krótszą ścianę sytuowaną przy granicy od ściany

istniejącego budynku przy tejże granicy na sąsiedniej działce.

Inwestorzy do wniosku o pozwolenie na budowę załączyli oświadczenie o

posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projektant,

który do projektu załączył informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

wylegitymował się stosownymi uprawnieniami do projektowania budynków

gospodarczych oraz zaświadczeniem o przynależności do [...] Okręgowej Izby

Inżynierów Budownictwa.

W odpowiedzi na zarzuty Prokuratora, Wojewoda wyjaśnił, że z uwagi na

usytuowanie projektowanej inwestycji, w obszarze jej oddziaływania znajduję się

sąsiednia działka nr [...]. Wojewoda wskazał, że właściciela tej działki ustalono na

podstawie wypisu z rejestru gruntów, a zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy

dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne

z prawem (...). Zatem ustalenie właściciela działki nr [...] w inny niż przyjęty sposób, nie

stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Wojewoda podkreślił, że ustalenie to było

prawidłowe. Ponadto, jak wynika z projektu budowlanego przedmiotem tego projektu

jest budynek gospodarczy. W projekcie użyto określenia "boks garażowy z miejscem na

warsztat" (str. 8). Określenie "warsztat" wobec małej powierzchni przewidzianej dla

pomieszczenia pod tym mianem (27 m2 wraz z garażem) zostało potraktowane w

znaczeniu potocznym służącym jedynie inwestorowi, nie przewidziane do prac

wytwórczych, przynoszących dochód. Zdaniem organu nadzorczego takie

sformułowanie należy rozumieć jako garaż z częścią, w której ustawione będą "meble

warsztatowe" (blat do prac technicznych), co pośrednio potwierdza pismo Starostwa

Powiatowego w [...] z dnia 18 stycznia 2010 r., w którym jest mowa o braku

konieczności wyłączenia z produkcji rolnej gruntu rolnego stanowiącego część działki nr

[...] w [...] pod budowę przedmiotowego budynku gospodarczego z uwagi na

to, że "planowany budynek gospodarczy będzie służył wyłącznie produkcji rolnej w

ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego".

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że część projektu stanowiąca rzut przyziemia

budynku, w trakcie adaptacji projektu do sytuacji działki nr [...] w [...] oraz do

potrzeb inwestorów, została poddana korekcie, którą projektant naniósł czerwonym

kolorem. Po wprowadzeniu korekty rzutu budynku, w którym w wersji pierwotnej

przewidziano "1/1. magazyn" i "1/2. garaż z warsztatem", jest projektowany garaż

dwustanowiskowy z dwoma niezależnymi wjazdami, co potwierdzają zarówno wjazdy

do projektowanego budynku zaznaczone w projekcie zagospodarowanie działki (str. 4

projektu zagospodarowania działki), jak i korekty naniesione w projekcie elewacji

północnej (str. 15 projektu budowlanego).

W ocenie Wojewody, analiza projektu wskazuje na uchybienia w sposobie jego

opracowania. Wprowadzone korekty nie zostały konsekwentnie naniesione na

wszystkie karty projektu. Takie uchybienia zapewne stanowią naruszenie prawa - nie

mogą jednakże być uznane jako rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 §

1 pkt 2 K.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji odmówił stwierdzenia nieważności

decyzji Starosty [...] Nr [...].

Odwołanie od ww. decyzji złożył Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...],

zarzucając jej naruszenie art. 107 § 3 i art. 10 K.p.a.

Zaskarżoną decyzją GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., po

rozpatrzeniu ww. odwołania, uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia

[...] września 2011 r., znak: [...], i stwierdził nieważność decyzji

Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2

oraz ust. 3 Prawa budowlanego, a także § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a i § 4 ust. 3 pkt 3

miejscowego planu, stwierdził, że na terenie oznaczonym symbolem [...] jest możliwa

lokalizacja budynku garażowego.

Jak wynika z projektu budowlanego (zagospodarowanie działki) projektowany

budynek garażowy o wysokości 6,85 m (projekt budowlany - rys. 9) został zaplanowany

ścianą o długości 6,44 m w granicy z działką nr [...] oraz w odległości 0,8 m i ok. 2,0 m

od budynku znajdującego się na działce nr [...]. W ocenie GINB takie usytuowanie

przedmiotowego budynku prowadzi do stwierdzenia, że sporny budynek garażowy nie

spełnia warunku określonego § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, ponieważ nie znajduje

się w odległości 3 m od granicy działki. Ponadto stosownie do § 12 ust. 2

rozporządzenia miejscowy plan nie przewiduje możliwości realizacji budynku w granicy

działki lub w odległości mniejszej niż 1,5 m. Natomiast stosownie do § 12 ust. 3 pkt 1 i 4

rozporządzenia, zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz

zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów

okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub

w odległości nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż

16 m, oraz budynku gospodarczego i garażu ścianą bez otworów okiennych lub

drzwiowych o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m.

Analiza akt sprawy wykazała, że gabaryty działki (szerokość - 18 m) objętej

pozwoleniem na budowę oraz gabaryty budynku gospodarczego (szerokość - 6,44 m i

wysokość - 6,85 m) nie uzasadniają zastosowania w sprawie § 12 ust. 3 pkt 1 i 4

rozporządzenia.

Tym samym na gruncie niniejszej sprawy doszło do rażącego naruszenia

przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

W ocenie GINB w niniejszej sprawie nie ma zastosowania § 12 ust. 3 pkt 2

rozporządzenia, ponieważ projektowany budynek nie przylega do budynku

znajdującego się na działce nr [...], gdyż budynek na działce nr [...] znajduje się w

odległości 0,8 m i ok. 2,0 m od granicy działki nr [...].

Ponadto zgodnie z § 271 ust. 1 rozporządzenia, odległość między zewnętrznymi

ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego nie powinna

być mniejsza niż 8,0 m. Stąd też przedmiotowy budynek garażowy usytuowany w

granicy z działką nr ewid. [...] w odległości 0,8 m i 2,0 m od budynku znajdującego się na

działce nr ewid. [...] nie spełnia warunku określonego § 271 ust. 1 rozporządzenia.

Uwzględniając stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z

którym o rażącym naruszeniu prawa mamy do czynienia w przypadku oczywistości

naruszenia prawa, przepisu który nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a naruszenie

to wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w

praworządnym państwie, GINB stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego

naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 oraz §

271 ust. 1 rozporządzenia. Przepisy te nie wymagają skomplikowanego procesu

wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne, a ponadto skutki analizowanego

uchybienia są szczególnie poważne. Naruszone przepisy mają bowiem charakter

bezwzględnie obowiązujący oraz dotykają sfery szczególnie wrażliwej - bezpieczeństwa

obiektów budowlanych oraz ich użytkowników.

Jednocześnie GINB nie stwierdził innych wad wymienionych w art. 156 § 1

K.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości ani bez

podstawy prawnej. Ponadto decyzja nie dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej

inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w

sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała

charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą

oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Na marginesie organ odwoławczy wyjaśnił - w związku z zarzutami odwołania, że

w pełni podziela stanowisko Wojewody [...] w kwestii wyznaczenia obszaru

oddziaływania spornego budynku gospodarczego, a tym samym kręgu stron w

niniejszym postępowaniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył

Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej

decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji. W

ocenie Prokuratora zaskarzona decyzja została wydana z naruszeniem art. 11 i art. 107

§ 1 i 3 K.p.a., polegające na nie ustosunkowaniu się w uzasadnieniu decyzji co do

wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą i nie wyjaśnienie zasadności

przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Obowiązek

uzasadnienia decyzji wiąże się z zasadą przekonywania, wyrażoną w art. 11 K.p.a.

Strona powinna wiedzieć, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wydano decyzję oraz

z jakich powodów nie podzielono jej zarzutów.

Zaskarżona decyzja nie zawiera wszystkich elementów. Organ II instancji nie

odniósł się do wszystkich zarzutów strony skarżącej.

Zgodnie z przyjętym orzecznictwem "brak prawidłowego uzasadnienia decyzji

uniemożliwia w przypadku jej zaskarżenia kontrolę polegającą na tym, czy organ

dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy

tę normę prawidłowo zinterpretował" (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 sierpnia

2007 r., sygn. akt IV SA/GI 1221/06).

W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w

Warszawie odmówił dopuszczenia J. B. do udziału w postępowani w

charakterze uczestnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Przedmiotem rozpoznania jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2012 r., który uchylił zaskarżoną decyzją, decyzję

Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...].02.2010 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z wewnętrzną instalacją elektryczną i stwierdził nieważność tej decyzji.

Rozstrzygając w sprawie organ I -ej instancji rozważył postawione w sprzeciwie

Prokuratora zarzuty rażącego naruszenia przepisów art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2

ustawy prawo budowlane i orzekł, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia tych

przepisów. Organ I -ej instancji dokonał także oceny wydanego pozwolenia na budowę

pod kątem jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego oraz z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12

kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki

i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz.690, z 2002 r. ze zm., dalej zw. "rozporządzeniem").

Wskazując, że usytuowanie budynku na działce - przy granicy z działką sąsiednią (nr

[...]) wynika z zastosowania § 12 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia. Organ przytoczył tu treść

przepisu, cytując "W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz

zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: (...) sytuowanie budynku z sąsiednią

działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany

budynku leżącego na sąsiedniej działce(...) pod warunkiem, że jego część leżąca w

pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie

większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej".

Jak stwierdził organ, "jak wynika z projektu zagospodarowania działki, warunki

wskazane w ww. cytowanym przepisie zostały zachowane, ponieważ projektowany

budynek posiada krótszą ścianę sytuowaną przy granicy od ściany istniejącego

budynku przy tejże granicy na sąsiedniej działce".

Organ II -ej instancji nie rozważył żadnego z przepisów, które wskazał w

sprzeciwie, jako rażąco naruszone, Prokurator, natomiast skoncentrował swoje

rozważania na treści art. 35 ust.1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane

(t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm., zw. dalej "Prawem budowlanym"), który

stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o

zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu

budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym

techniczno - budowlanymi. Organ stwierdził, że plan dopuszcza lokalizację budynków

gospodarczych i garaży. Natomiast oceniając zgodność decyzji z przepisami techniczno

- budowlanymi dokonał analizy trzech przepisów cytowanego wyżej rozporządzenia

Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych,

jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj. § 12 ust 1 pkt 2,§ 12 ust. 2

oraz § 12 ust 3 pkt. 1 i 4 w/wym rozporządzenia i wskazał, iż w sprawie doszło do

rażącego naruszenia § 12 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia , który stanowi, że jeżeli z

przepisów § 13 , 60 i 271 - 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne

odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na

działce budowlanej należy usytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką

budowlaną nie mniejszej niż 3 metry - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez

otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Rażąco, zdaniem organu

naruszono przepis art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt. 2

oraz w zw. z § 217 cytowanego wyżej rozporządzenia.

Wyjaśniając motywy swojego rozstrzygnięcia organ II -ej instancji stwierdził, że

utrwalone orzecznictwo sądowo-administracyjne uznaje, że rażące naruszenie prawa

ma taki charakter, gdy jest ono oczywiste tj. sprzeczność pomiędzy naruszonym

przepisem a rozstrzygnięciem jest wyraźna. Rażąco naruszony może być tylko przepis

jednoznaczny oraz, że za rażące można uznać tylko takie rozstrzygnięcie, które

powoduje skutki społeczno - ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w

praworządnym państwie. Konkludując, organ uznał, że samo naruszenie przepisów jest

bezsprzeczne a ich wykładnia nie wymaga skomplikowanego procesu. Podniósł, że

skutki uchybienia tym przepisom są szczególne, albowiem dotykają sfery szczególnie

wrażliwej jaka jest bezpieczeństwo obiektów budowlanych.

W kwestii naruszenia przepisów, które wskazał Prokurator organ stwierdził, że

"Innych wad, skutkujących zastosowaniem art. 156 § 1 k.p.a. nie stwierdzono".

Decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu została wydana w jednym z

nadzwyczajnych postępowań administracyjnych - postępowaniu nieważnościowym,

które stanowi odstępstwo od zawartej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji

administracyjnej. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie

nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej

niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym

naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek

określonych w art. 156§1 k.p.a.

W niniejszej sprawie organ uznał, że kontrolowana w postępowaniu

nadzwyczajnym decyzja jest dotknięta jest wadą nieważności, albowiem została

wydana z rażącym naruszeniem prawa. Należy jednakże podkreślić, że zarówno w

orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i doktrynie reprezentowany jest jednolity

pogląd że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt. 2 k.p.a. decydują

3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony

oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -skutki, które wywołuje decyzja (m.in.

orzeczenie NSA z 2.02.2005 r. OSK 1134\04 Lex 165717, ale także orzecznictwo

przywołane w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 14.07.2010r.

Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji, orzecznictwo to jest organowi znane.

Zaskarżone rozstrzygnięcie organu nie odpowiada prawu, albowiem organ nie

dokonał w istocie analizy w.wym przesłanek, tym samym nie wykazał, że w sprawie

doszło do oczywistego naruszenia prawa oraz, że naruszenie to powoduje takie skutki

społeczno - ekonomiczne, które są niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym

państwie. Każda przesłanka, która decyduje o stwierdzeniu nieważności lub odmowie

takiego stwierdzenia winna być wnikliwie uzasadniona. Nie jest wystarczające zawarte

w uzasadnieniu organu II -ej instancji stwierdzenie, że "naruszenie przepisów jest

bezsprzeczne, a ich wykładnia nie wymaga skomplikowanego procesu"

Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że, Główny Inspektor Nadzoru

Budowlanego, by wykazać nieprawidłowe zastosowanie normy art. 35 ust. 1 Prawa

budowlanego dokonał analizy trzech przepisów rozporządzenia oraz zbadał możliwość

ich zastosowania w sprawie, wynik tego procesu doprowadził go do przekonania, że w

sprawie żaden z przepisów rozporządzenia nie mógł być zastosowany, a skoro tak to

uznał, że należy stwierdzić nieważność wydanej decyzji zatwierdzającej projekt

budowlany i zezwalającej na budowę.

W ocenie Sądu, sposób dokonanej analizy prawa był nie tylko zbyt wąski, ale

przede wszystkim nie doprowadził do przekonywującego ustalenia przepisów prawa,

które w sprawie zostały w sposób kwalifikowany - tj. rażąco naruszone. Przypomnieć

należy, że organ I -ej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że usytuowanie

budynku na działce objętej inwestycją wynika z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia i że nie

doszło do jego naruszenia, natomiast organ II -ej instancji wskazując na rażące

naruszenie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie wyjaśnił, dlaczego ten przepis, a nie §

12 ust. 3 pkt 2 uznał za mający zastosowanie w sprawie. Należy stwierdzić, że oceny,

czy doszło do rażącego naruszenia prawa można dokonać dopiero wówczas, gdy ustali

się, które przepisy stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Bez wiedzy, co do tych

przepisów nie jest możliwe dokonanie oceny stopnia ich naruszenia.

W sprawie w istocie także nie zbadano, czy tkwiąca w decyzji wada spowoduje

skutki ekonomiczno - społeczne niemożliwe do zaakceptowania społecznie. Nie jest

wystarczającym uzasadnieniem w sprawie stwierdzenie, iż skutki społeczno -

ekonomiczne wiążą się z "kwestią bezpieczeństwa obiektu".

Należy także uznać za zasadne zarzuty Prokuratora, który wnosił o zbadanie w

sprawie naruszenia konkretnych przepisów prawa art. 7, 77 k.p.a. oraz 28 § 2 Prawa

budowlanego, a czego organ II - instancji w ogóle nie uczynił.

Przypomnieć należy, że odwołanie, które jest środkiem dewolutywnym

przekazuje sprawę organowi II instancji nie tylko do oceny rozstrzygnięcia organu I -ej

instancji, lecz przede wszystkim do ponownego zbadania sprawy . Zgodnie z wyrażoną

w art. 15 i 138 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy w wyniku

rozpoznania odwołania ma obowiązek ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Z

tego obowiązku organ II -ej instancji nie wywiązał się, a sporządzone uzasadnienie nie

spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. .

Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem

przepisów postępowania - art. 7, 77§1 i 107§3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć

istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji należało ją wyeliminować z obrotu

prawnego.

Zadaniem organu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ustalenie, które

przepisy zostały zastosowane w sprawie, a następnie ocena, czy w okolicznościach

niniejszej sprawy czy ich zastosowanie skutkowało naruszeniem prawa w sposób

rażący. Organ winien dokonać tej oceny mając na uwadze konieczność dokonania

analizy trzech przesłanek: oczywistości naruszenia prawa, charakteru

(jednoznaczności) przepisu, który został naruszony oraz racji ekonomicznych lub

gospodarczych - skutków, które wywołuje decyzja. Organ winien także odnieść się do

sprzeciwu Prokuratora i zawartych tam wniosków.

Prawidłowo sporządzone uzasadnienie pozwoli Stronom, ( a w przypadku jego

zaskarżenia także sądowi) na pełną kontrolę rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze - na podstawie art. 145§1 pkt. 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a.

Sąd orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.