Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 546/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 5 pkt 21, 24 i 25, art. 164 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 48 ust. 8, art. 167 ust. 1.
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 8, art. 107 par. 3.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Zdrowia działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., którą na podstawie art. 167 ust. 1 oraz art. 181 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (dalej ustawa o świadczeniach) w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. nałożył na J. P. - Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej Prezes NFZ, skarżący) karę pieniężną w wysokości 8 000 zł w związku z naruszeniem art. 102 ust. 5 pkt 21, 24 i 25 oraz art. 146 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 48 ust. 8 ustawy o świadczeniach oraz interesów świadczeniobiorców.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [....] sierpnia 2010 r. Minister Zdrowia powołując art. 162 i 163 ust. 1 ustawy o świadczeniach wskazał, iż sprawuje nadzór nad działalnością Funduszu, stosując kryterium legalności, rzetelności i celowości.

Powołując art. 167 ust. 1 ustawy o świadczeniach Minister Zdrowia wskazał, że w przypadku naruszenia prawa, statutu lub interesów świadczeniobiorców, a także w przypadku odmowy udzielenia wyjaśnień i informacji, o których mowa w art. 128 ust. 5 i w art. 165 ust. 1 ustawy, może nałożyć na Prezesa Funduszu lub zastępcę Prezesa Funduszu albo dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, odpowiedzialnego za te naruszenia lub nieudzielanie wyjaśnień i informacji, karę pieniężną w wysokości do trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia tej osoby, wyliczonego na podstawie wynagrodzenia za ostatnie 3 miesiące popędzające miesiąc, w którym nałożono karę, niezależnie od innych środków nadzoru przewidzianych przepisami prawa.

Powołując art. 102 ustawy oświadczeniach organ wskazał na zakres działania Prezesa Funduszu.

Minister Zdrowia w ramach uprawnień nadzorczych wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary na Prezesa NFZ.

Organ wskazywał, że rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 7 kwietnia 2010 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu programów zdrowotnych (Dz. U. z 5 maja 2010 r. Nr 75, poz. 487), leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD) z użyciem substancji czynnej ranibizumab (Lucentis ) zostało zakwalifikowane jako świadczenie gwarantowane, finansowane ze środków publicznych. Przedmiotowe rozporządzenie weszło w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia tj. z dniem 20 maja 2010 r.

W dniu [...] czerwca 2010 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wydał zarządzenie Nr [...] zmieniającego zarządzenie w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne w zakresie terapeutyczne programy zdrowotne, w którym określone zostały warunki realizacji programu terapeutycznego "Leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanej z wiekiem (AMD)". Zdaniem Ministra Zdrowia określając w zarządzeniu warunki realizacji wskazanego programu Prezes Funduszu świadomie dokonał zbyt niskiej jego wyceny.

Organ wskazywał, że zastrzeżenia co do poziomu wyceny przedmiotowego programu terapeutycznego przedstawił prof. dr hab. J. S. Konsultant Krajowy w dziedzinie okulistyki, w opinii wydanej w trybie art. 146 ust. 2 ustawy o świadczeniach.

Zgodnie z opinią Konsultanta Krajowego: " (...) taka wycena jest absolutnie nie do zaakceptowania przez środowisko medyczne. Zapis ten skutkuje brakiem zainteresowania ze strony świadczeniodawców podpisaniem kontraktów na realizacją tego programu. (...). Jak dalej można przeczytać, program ten może być realizowany jedynie w przypadku spełnienia warunków takich jak:

- odpowiednia wycena leku, uwzględniająca fakt, iż ampułkę ranibizumabu można podzielić jedynie na dwie części,

- zwiększenie wyceny kosztu iniekcji doszklistkowej - co najmniej 9 punktów za osobodzień, z uwagi na konieczność wykonania zabiegu w sali operacyjnej.

Minister Zdrowia podnosił także, że zastrzeżenie, co do zbyt niskiej wyceny świadczenia w stosunku do ceny leku ranibizumab (Lucentis®), zgłosił też Rzecznik Praw Pacjenta pismem z dnia 30 lipca 2010 r. znak [...]. W przedmiotowym piśmie Rzecznik Praw Pacjenta poinformował także, że na konkursy ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie szpitalne - terapeutyczne programy zdrowotne, dotyczące leczenia neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD), nie wpływają oferty specjalistycznych placówek medycznych z powodu niskiej wyceny świadczenia.

Zaproponowane warunki realizacji programu terapeutycznego w zakresie zbyt niskiej wyceny programu w odniesieniu do rzeczywistych wydatków ponoszonych na leczenie, mogą powodować brak zainteresowania ze strony świadczeniodawców do zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w przedmiotowym zakresie, a tym samym niezabezpieczenie dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej w ramach programu "Leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD)".

Zdaniem Ministra zdrowia powyższe zachowanie należy więc uznać za naruszające interes świadczeniobiorców. Podnosił, że prowadziły do niewłaściwego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej.

Minister Zdrowa podnosił, że wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. zarządzenia w części dotyczącej wyceny przedmiotowego programu terapeutycznego lub wydania zaleceń w tym zakresie.

Wskazywał, że jak wynikło ze zgromadzonych w trakcie postępowania informacji i dokumentów:

- Narodowy Fundusz Zdrowia przygotował rozwiązania w zakresie zmiany wyceny przedmiotowego programu terapeutycznego (pismo Prezesa Funduszu z dnia 3 sierpnia 2010 r., znak [...]),

- Konsultant Krajowy w Dziedzinie Okulistyki Pan prof. dr hab. med. J. S., pismem z dnia 4 sierpnia 2010 r., znak [...], zaakceptował zaproponowaną przez Fundusz zmianę programu terapeutycznego w części "(...) proponowanej wyceny leku. (...).

Zdaniem Ministra Zdrowia powyższe wypełnia przesłanki ustawy, co do wydania przez Prezesa decyzji w przedmiotowej sprawie, w tym przesłankę wskazaną w art. 146 ust. 2 ustawy o świadczeniach. Mimo, iż w dniu 4 sierpnia 2010 r. Prezes Funduszu dysponował uzgodnionym z Konsultantem Krajowym projektem zmiany ww. zarządzenia w przedmiotowym zakresie, to do dnia wydania przedmiotowej decyzji tj. do [...] sierpnia 2010 r., ww. zarządzenie nie zostało wydane.

Ponadto zauważał, iż w niniejszej sprawie Minister Zdrowia kilkukrotnie bezskutecznie zwracał się do Prezesa Funduszu o niezwłoczną zmianę przedmiotowego zarządzenia.

Ostatecznie Minister Zdrowia podkreślał, że fakt braku wydania przez Prezesa Funduszu ww. zmiany zarządzenia stanowi naruszenie art. 102 ust. 5 pkt 21, 24 i 25 oraz art. 146 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 48 ust. 8 ustawy o świadczeniach oraz interesów świadczeniobiorców poprzez uniemożliwienie dostępu do gwarantowanych świadczeń zdrowotnych zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 kwietnia 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu programów zdrowotnych. Dlatego też nałożenie kary pieniężnej we wskazanej wysokości jest w pełni uzasadnione.

Od powyższej decyzji Prezes NFZ złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podnosił zarzuty:

- naruszenia przepisów postępowania tj. art.. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 107 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na rozpoznanie sprawy a to poprzez błędne ustalenie, że zaproponowane warunki realizacji programu terapeutycznego w zakresie zbyt niskiej wyceny spowodują niezabepiecznie dostępności do świadczeń w tym zakresie i tym samym naruszą interes świadczeniobiorców, a także niedopatrzenie w sposób dostateczny materiału dowodowego w sprawie;

- naruszenie prawa materialnego tj. art., 167 ust. 1 ustawy o świadczeniach poprzez błędne uznanie, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w wyniku niewydania zarządzenia zmieniającego zarządzenie w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne w zakresie terapeutyczne programy zdrowotne w części dotyczącej wyceny terapeutycznego programu zdrowotnego "Leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanej z wiekiem (AMD)" naruszył przywołane przepisy art. 102 oraz art. 146 ustawy o świadczeniach oraz interesy świadczeniodawców.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Zdrowia utrzymał w mocy swoją własną decyzję z [...] sierpnia 2010 r.

Odnosząc się do zarzutów odwołania uznał za niezasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w tym art. 7, 8, 11, 77 i 80 k.p.a.

Wskazał, że biorąc pod uwagę w postępowaniu odwoławczym zarzut wydania decyzji przed zakończeniem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zarządzenia Nr [...] Minister Zdrowia postanowił, pismem z dnia 8 listopada 2010r., o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedłużając termin do załatwienia sprawy wzięto także pod uwagę wydanie przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia zarządzenia Nr [...], które to zarządzenie mogło stanowić wykonanie pkt 2 decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., a zatem mogło uzasadniać zmianę decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

Ostatecznie Minister Zdrowia podnosi, iż badanie legalności zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia Nr [...] prowadzi do wniosku, że nie został zabezpieczony dostęp do przedmiotowych świadczeń w ramach programu terapeutycznego, Minister Zdrowia, decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., stwierdził nieważność tego zarządzenia zalecając (w pkt 2 decyzji) dokonanie niezwłocznej zmiany ww. zarządzenia, zgodnie z postanowieniami zawartymi w decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2010 r.

Zdaniem Ministra Zdrowia skoro zarządzenie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia Nr [...] nie stanowi wykonania decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., zasadnym jest utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nakładającej na Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia karę pieniężną w wysokości określonej tą decyzją.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł Prezes NFZ.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 - Kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, które to uchybienia doprowadziły:

a) do błędnych ustaleń zaskarżonej decyzji przyjmujących, że zaproponowane warunki realizacji programu terapeutycznego w zakresie zbyt niskiej wyceny w ramach programu terapeutycznego Leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanej z wiekiem (AMD) określone w zarządzeniu [....] spowodują niezabezpieczenie dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej i tym samym naruszą interes świadczeniobiorców,

b) nierozpatrzenia w sposób dostateczny całego materiału dowodowego w sprawie, czym uchybił wymogom uzasadnienia decyzji w sposób wyczerpujący, uwzględniający wszystkie aspekty faktyczne i prawne dotyczące rozstrzyganej sprawy;

2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 167 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych"' poprzez błędne uznanie, iż Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w wyniku niewydania zarządzenia zmieniającego zarządzenie w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne w zakresie terapeutyczne programy zdrowotne w części dotyczącej wyceny terapeutycznego programu zdrowotnego Leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanej z wiekiem(AMD) naruszył przepisy art. 102 ust. 5 pkt 21, 24, 25 oraz art. 146 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 48 ust. 8 ustaw}' o świadczeniach oraz interesy świadczeniobiorców poprzez uniemożliwienie dostępu do gwarantowanych świadczeń zdrowotnych zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 kwietnia 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu programów zdrowotnych.

Mając na względzie wyżej przywołane zarzuty, wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W obszernym uzasadnieniu skargi Prezes NFZ rozbudował przedstawione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem.

W przedmiotowej sprawie Sąd kontrolował legalność decyzji administracyjnej Ministra Zdrowia z dnia [....] grudnia 2010 r. w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł nałożonej na Prezesa NFZ J. P. w związku z naruszeniem art. 102 ust. 5 pkt 21, 24 i 25 oraz art. 146 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 48 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz interesów świadczeniobiorców.

Minister Zdrowia wydając decyzje objęte skargą związany był przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Minister Zdrowia obowiązany był m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ON SA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W tym miejscu przypomnieć też należy, że zarówno judykatura, jak i doktryna prawa przydają wysoką rangę należytemu uzasadnieniu decyzji administracyjnej. "Decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W piśmiennictwie z zakresu teorii prawa podkreśla się, że uzasadnienie decyzji spełnia następujące funkcje: a) spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta, b) daje podstawę kontroli poprawności decyzji, c) może odgrywać rolę perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, oraz wobec innych organów orzekających, przed którymi sprawa może się toczyć w trybie odwoławczym, d) inne rozmaite dalsze funkcje (element wpływający na kształtowanie praktyki precedensowej i przewidywalności decyzji oraz na kształtowanie się postaw oceniających wśród organów orzekających), mogą wreszcie stanowić materiał, który uwzględniony przez prawodawcę będzie wpływał na zmiany stanu prawnego, e) opisową, gdy ma odpowiadać procesowi podjęcia decyzji przez organ orzekający" (J. Wróblewski, Sądowe stosowanie..., s. 306-307).

Zdaniem Sądu zasadzie takiej nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

W uzasadnieniu decyzji organ powinien zatem wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności (art. 107 §3 k.p.a.).

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie Minister Zdrowia dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Pamiętać przy tym należy, iż w kompetencjach Sądu administracyjnego nie leży czynienie jakichkolwiek ustaleń, czy też uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonej decyzji własną oceną przedmiotu sprawy.

Nadto podkreślić należy, że zgodnie z art. 167 ust. 1 ustawy o świadczeniach, Minister Zdrowia w przypadku naruszenia prawa, statutu lub interesów świadczeniobiorców, a także w przypadku odmowy udzielenia wyjaśnień i informacji, o których mowa w art. 128 ust. 5 i w art. 165 ust. 1 ustawy, może nałożyć na Prezesa Funduszu lub zastępcę Prezesa Funduszu albo dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, odpowiedzialnego za te naruszenia lub nieudzielanie wyjaśnień i informacji, karę pieniężną w wysokości do trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia tej osoby, wyliczonego na podstawie wynagrodzenia za ostatnie 3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym nałożono karę, niezależnie od innych środków nadzoru przewidzianych przepisami prawa.

Zatem Minister Zdrowia nakładając na Prezesa NFZ karę pieniężną w związku naruszeniem prawa winien dokładnie wskazać naruszenie, których przepisów zarzuca w związku z jakimi działaniami lub zaniechaniami Prezesa NFZ.

Z kolei nakładając karę w związku z naruszeniem interesów świadczeniobiorców Minister Zdrowia winien po pierwsze zdefiniować pojęcie "interesów świadczeniobiorców", po drugie wskazać jakie interesy i w jaki sposób zostały naruszone. W obydwu przypadkach organ czyniąc dane ustalenia faktyczne wskazywać musi dowody w oparciu, o które czyni poszczególne ustalenia.

W ocenie Sądu w przedmiotowej oprawie decyzja organu nie odpowiada wskazanym wyżej standardom.

Z treści powołanego przepisu wynika także wprost możliwość i konieczność miarkowania nakładanej kary stosownie do poczynionych ustaleń oraz odpowiedniego uzasadnienia decyzji w tym zakresie stosownie do przytoczonych wyżej wymogów procedury administracyjnej.

Tymczasem ani w decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., ani w decyzji utrzymującej ją w mocy organ nie wskazał jakiej wysokości wynagrodzenie przyjął za podstawę do nałożenia przedmiotowej kary, w jaki sposób je wyliczył oraz czy kara ta podlegała miarkowaniu i według jakich kryteriów.

W tej sytuacji należy stwierdzić, iż nie jest możliwe prawidłowe odtworzenie jednoznacznego stanowiska organu w zasadniczych kwestiach prawnych, wobec czego zaskarżone decyzje nie poddają się kontroli Sądu.

Mając na względzie wszystkie powyższe wywody stwierdzić należy, że Minister Zdrowia w niepełny, w świetle art. 107 § 3 k.p.a., niewystarczający sposób przedstawił swoje stanowisko w sprawie, co skutkuje również naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedwczesnym byłoby w powyższych okolicznościach dokonanie kontroli sprawy pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Z uwagi na powyższe skarga została uznana za zasadną. Powyższe uchybienia stanowiły podstawę uchylenia obu spornych decyzji.

Rzeczą Ministra Zdrowia będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie i odniesienie się do twierdzeń i zarzutów strony z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą organ jest związany w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. w formie jednoznacznego toku wypowiedzi.

Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności, Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a.