Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 684/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Zwrócić uiszczony wpis w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. sp. z o.o. spółka komandytowa z/s w [.] o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. spółka komandytowa z/s w [.] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] sierpnia 2017 r. nr [.] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego - p o s t a n a w i a - I. odmówić przywrócenia terminu, II. zwrócić M. sp. z o.o. spółka komandytowa z/s w [.] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. odrzucono skargę Spółki z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi. Odpis orzeczenia doręczono stronie skarżącej 3 stycznia 2018 r.

W dniu 10 stycznia 2018 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, regulując należną opłatę. Podniosła, że korespondencję od Sądu odebrała IM, która zgubiła wezwanie do uiszczenia wpisu, a co ustalono dopiero po doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Czynności nie dokonano zatem z winy Spółki. Do wniosku dołączono kopię oświadczenia IM z którego wynika, że do zagubienia przesyłki doszło najprawdopodobniej w trakcie incydentu polegającego na najechaniu na nią przez samochód na przejściu dla pieszych w pobliżu poczty. Zdarzenie to nie spowodowało uszczerbku na zdrowiu, ale przewróciła się wówczas i wypadła jej cała korespondencja. Była przekonana, że zebrała całą, ale jak się okazało, nie; przekazała Spółce tylko jeden list z Sądu.

Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2018 r. wezwano Spółkę do uprawdopodobnienia okoliczności zdarzenia opisanego we wniosku, wskazując możliwe sposoby wykonania wezwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej określanej skrótem "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl jednak przepisów art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, jeżeli zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Przywrócenie terminu wymaga uprawdopodobnienia okoliczności, które przemawiać będą za uznaniem, że niedopełnienie czynności w przepisanym terminie odbyło się bez zaniedbania strony. Oceny tej dokonuje się przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której nie można było usunąć przy użyciu dostępnych normalnie sił i środków. Okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu powinny być niezależne od strony i przez nią nieprzewidywane.

Spółka nie wykazała, aby nie ponosiła winy w uchybieniu terminu. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że w październiku 2017 r. skierowano do niej dwa wezwania w niniejszej sprawie, nadane w odrębnych przesyłkach. Obie przesyłki zostały podjęte, po awizacji, w placówce pocztowej przez IM w dniu 23 października 2017 r. W sprawie tej uzupełniono tylko braki formalne skargi, nie uiszczono wpisu. Upoważniona do odbioru korespondencji w imieniu Spółki IM miała zagubić korespondencję z wezwaniem do uiszczenia wpisu, a do siedziby Spółki donieść tylko wezwanie o odpis z KRS. Drugi list miała rzekomo zgubić na skutek potrącenia jej przez samochód, najechania na nią na przejściu dla pieszych (taki sam incydent miał miejsce w odniesieniu do korespondencji w sprawie I SA/Rz 683/17, w której także odebrała ona tego samego dnia awizowaną korespondencję do innej Spółki mającej siedzibę pod tym samym adresem, której reprezentantem był WR, a to M. sp. z o.o. z/s w [.], która jest uprawniona do reprezentowania strony skarżącej w niniejszej sprawie). Tymczasem nie uprawdopodobniono, aby do rzekomego zdarzenia wezwano Policję lub pogotowie ratunkowe. Nie spisano także numeru rejestracyjnego samochodu lub danych kierowcy albo postronnych świadków, a nawet nie wskazano miejsca zdarzenia drogowego. Trudno też przyjąć, że odbierając z poczty – co najmniej 2 przesyłki (i 2 kolejne w sprawie I SA/Rz 683/17), a podnosząc rzekomo rozsypane na skutek upadku – co najmniej 2, tj. jedną w sprawie I SA/Rz 683/17 i jedną w sprawie I SA/Rz 684/17 (przy założeniu, że trzymała je w sposób powierzchowny, który umożliwił ich wypadnięcie albo upuszczenie) nie zorientowała się, ż brakuje jej części z nich, a nie miała przecież odnieść żadnych obrażeń. Być może wszystkie te okoliczności są zgodne ze stanem rzeczywistym, ale Spółka nie zdołała ich uprawdopodobnić, poprzestając tylko na złożeniu oświadczenia. To jednak było niewystarczające do uznania wykazania ziszczenia się przesłanek określonych w art. 86 § 1 p.p.s.a., a więc że niedopełnienie obowiązku terminowego uiszczenia wpisu nastąpiło bez jej winy.

Dlatego, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. O zwrocie uiszczonej kwoty orzeczono zaś po myśli art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 87 § 4 oraz art. 230 § 1 i 2 i art. 225 p.p.s.a., ponieważ skardze nie będzie nadawany dalszy bieg.

Na marginesie Sąd zauważa, że rozpoznawany wniosek zgłoszono 10 stycznia 2018 r. i nie był on obarczony brakami formalnymi, a zarządzenie z dnia 19 stycznia 2018 r. miało na celu umożliwienie wnioskodawcy przedłożenia dowodów, które pozwoliłyby potwierdzić złożone oświadczenie. Zostało ono omyłkowo skierowane nie do strony skarżącej, tj. M. sp. z o.o. spółka komandytowa, lecz do podmiotu, który zgodnie ze złożonym do akt sprawy odpisem z KRS był uprawniony do jej reprezentowania, tj. M. sp. z o.o. Uchybienie to nie miało zatem wpływu na skuteczność doręczenia wezwania, skoro dotarło do wiadomości podmiotu uprawnionego do reprezentowania strony skarżącej. W każdym przypadku korespondencję odbierała zaś osoba upoważniona przez obie spółki, IM. Pomimo tego na wezwanie to w wyznaczonym terminie nie udzielono odpowiedzi, stąd wniosek rozpoznano w oparciu o treść oświadczenia zawartego w jego treści.