Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1029/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 67 pkt 1 w zw z art 65 ust. 1 oraz 71b ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE; uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

W dniu 18.06. 2009r. Pan H. C. H. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE podnosząc, że na terytorium Polski ma zapewnione miejsce zamieszkania, środki utrzymania oraz ubezpieczenie zdrowotne.

Decyzja z dnia [...].10.2009r. Nr [...] Wojewoda [...] odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że Zainteresowany nie udokumentował posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania.

Od tej decyzji Cudzoziemiec wniósł odwołanie w którym podniósł, że z tytułu wykonywania pracy otrzymuje regularne wynagrodzenie, a zatem posiada stabilne i regularne źródło dochodu. Zarzucił Wojewodzie niekonsekwencję polegającą na tym, że wcześniej uzyskiwał każdorazowo zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a w toku w/w postępowań była badana kwestia posiadania przez niego stabilnego i regularnego źródła dochodu.

Decyzją z dnia [...].02. 2010r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...].

W jej uzasadnieniu organ wskazał, iż Cudzoziemiec przebywa w Polsce legalnie co najmniej od dnia 17.06.2004r., to jest co najmniej 5 lat przed złożeniem wniosku, pobyt ten był nieprzerwany w rozumieniu art. 64 ust.4 ustawy o cudzoziemcach, ponadto spełnia wymóg określony w art. 65 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

W ocenie organu Cudzoziemiec nie udokumentował natomiast, iż posiadane przez niego źródła dochodu spełniają wymóg stabilności i regularności w kontekście ubiegania się o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, które jest zezwoleniem bezterminowym. Podkreślił, iż fakt wykazania posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu w krótkiej perspektywie czasowej umożliwia udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ale automatycznie nie uzasadnia stwierdzenia, ze taka osoba będzie posiadała stabilne i regularne źródło dochodu w dłuższej perspektywie czasowej, z uwzględnieniem bezterminowości udzielanego zezwolenia. Organ wskazał, że przy ubieganiu się o pobyt rezydenta długoterminowego WE należy wziąć pod uwagę długość okresu czerpania dochodów z obecnych źródeł dochodu, rozwój kariery zawodowej, okres zatrudnienia u danego pracodawcy. Biorąc pod uwagę okres zatrudnienia Cudzoziemca w ,, [...]’’ Sp. z o o., ,, [...]’’ Sp. z o o . , wcześniejsze źródła dochodu oraz uzyskiwane roczne dochody w perspektywie ostatnich kilku lat – Prezes uznał, że przedwczesnym byłoby stwierdzenie, iż wskazane przez Stronę źródła dochodu można uznać za stabilne i regularne.

Z uwagi na nie wykazanie spełnienia przesłanki z art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach organ odwoławczy jest zobligowany do stwierdzenia, iż wobec Strony zachodzi przesłanka z art. 67 pkt 1 tejże ustawy .i odmowy wydania takiego zezwolenia.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan P. C. H. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o cudzoziemcach oraz naruszenie prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie administracyjnym a wynikających z art. 7 i 8 k.p.a., zgodnie z którymi organ powinien dokładnie wyjaśnić stan faktyczny i załatwić sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Rozwijając powyższe zarzuty w motywach skargi Cudzoziemiec podniósł, że ma stabilna pracę, regularnie otrzymuje wynagrodzenie, kwota, która pozostaje mu po uiszczeniu kosztów zamieszkania jest wystarczająca na utrzymanie.

Podkreślił, że na podstawie tych dochodów kilkakrotnie otrzymywał zezwolenia na zamieszkanie na cza oznaczony. I nie rozumie dlaczego wówczas te źródła dochodu miały przymiot stabilności i regularności, a obecnie go nie posiadają.

Wskazał, że z przepisów nie wynika, aby Cudzoziemiec powinien posiadać regularne i stabilne źródło dochodu przez kilka lat (5) , a organ powinien badać czy te przesłanki zachodzą w dniu wydania decyzji. Jego zdaniem organ nie miał prawa badać 5 - letniego stabilnego i regularnego źródła dochodu, gdyż wymóg 5 lat z art. 65 ustawy o cudzoziemcach odnosi się tylko do nieprzerwanego i legalnego pobytu na terytorium RP.

Ponadto Skarżący wskazał, że organ nie wyjaśnił i nie zbadał całokształtu materiału dowodowego i nie odniósł się do dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy, które wskazują na posiadanie regularnego i stabilnego źródła dochodu.

Zdaniem Cudzoziemca Szef Urzędu powinien także wyjaśnić i ocenić dopuszczalność wydania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na pobyt na terytorium RP w charakterze rezydenta długoterminowego, w kontekście ochrony z art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Wskazał, że w Polsce przebywa od wielu lat, jest emocjonalnie z nią związany, tutaj znajduje się ośrodek jego życia.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Mazowieckiego.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ponadto wskazał, że odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE nie jest równoznaczna z nakazem opuszczenia kraju i w żaden sposób nie wpływa na naruszenie prawa wynikającego z przepisów prawa międzynarodowego – art.8 Konwencji Praw Człowieka- gdyż Cudzoziemiec posiada legalny pobyt na innej podstawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych , określone m. in. przepisami art.1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz.1269) oraz art.3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

W powyższym kontekście decyzja nie jest prawidłowa.

Na wstępie Sąd wskazuje, ze zgodnie z przepisem art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 234 poz.1694) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej , bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada:

1) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy przesłanki z pkt 1.

W dacie złożenia wniosku ( 18. 06. 2009r.) a także wydania decyzji I instancji Skarżący był zatrudniony w spółce z. o. o. ,, [...]’’ na podstawie umowy o pracę na czas określony do dnia 23 sierpnia 2009r jako handlowiec z wynagrodzeniem brutto w wys. 1600 zł (k. 25 akt adm).

Na wykonywanie powyższej pracy Cudzoziemiec miał zezwolenie na pracę nr [...] z terminem ważności do [...].08.2009r, (k 26 akt. adm.).

Na podstawie zezwolenia typ B nr [...] (k 31 akt adm.), ważnego od 23.07.2009r do 22.07. 2010r., Cudzoziemiec mógł świadczyć pracę w Przedsiębiorstwie Handlowo- Usługowym [...] Sp. z o.o. na stanowisku prezesa zarządu z wynagrodzeniem brutto 2.100zł miesięcznie.

Jednocześnie w aktach adm. znajduje się kilka zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, ostatnie udzielone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009r – do dnia 23.08. 2009r.

Z notatki służbowej z dnia 29.10. 2009r, a wiec sporządzonej w dacie wydania orzeczenia przez organ I instancji (k 74 akt. adm.) wynika, że w podsumowaniu aktualnej sytuacji finansowej wskazano, że ,,Cudzoziemiec posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające do pokrycia kosztów pobytu w Polsce. Miesięczny dochód po uwzględnieniu kosztów zamieszkania wynosi 1.081,38 PLN na osobę.’’ Jednocześnie organ odmawiając wydania wnioskowanego zezwolenia wskazuje, że Skarżący nie udokumentował posiadania stabilnego i regularnego źródła utrzymania, dlatego uznał, iż nie spełnia warunku określonego w art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Cudzoziemiec nie ma nikogo na utrzymaniu, ma przedłużone zezwolenie na pracę do 22 .07.2010r., ,, stałe dochody, można więc uznać iż te dochody będzie otrzymywał nadal (są wyższe od minimum określonego przepisami) i nie będzie zmuszony korzystać z pomocy społecznej. Między złożeniem wniosku ( czerwiec 2009r.) a orzeczeniem II instancji upłynęło 8 miesięcy w których Cudzoziemiec świadczył pracę, można więc przyjąć, iż w dłuższej perspektywie czasowej posiada stabilne i regularne źródło dochodu.

Jednocześnie sąd podziela stanowisko organu co do tego że zaskarżona decyzja nie jest równoznaczna z nakazem opuszczenia kraju i w żaden sposób nie wpływa na naruszenie art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, gdyż Cudzoziemiec posiada legalny pobyt na innej podstawie obowiązującego prawa.

Z powyższych względów na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 c orzeczono jak w sentencji wyroku.