Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2025/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek,, Asesor WSA Marta Katarzyna Waksmundzka-Karasińska (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2005 r. sprawy ze skargi R.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... sierpnia 2004 r. Nr ... w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości spółki w podatku akcyzowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia ... sierpnia 2004r. nr ..., po rozpatrzeniu odwołania R.M. od decyzji Urzędu Skarbowego W. z dnia ... maja 2003r. nr ... orzekającej o odpowiedzialności R.M. za niewykonane zobowiązania podatkowe "..." Sp. z o.o. w W. :

* w podatku od towarów i usług za okres: wrzesień, październik i grudzień 1998r., styczeń - marzec, maj, lipiec - grudzień 1999r. i luty 2000r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę,

* w podatku akcyzowym za okres wrzesień - grudzień 1998r. i styczeń 1999r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej orzeczenia odpowiedzialności za zaległości w podatku akcyzowym za okres wrzesień – grudzień 1998r. i styczeń 1999 wraz z odsetkami za zwłokę .

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, co następuje:

Spółka "..." sp. z o.o. nie uiściła zobowiązania podatkowego wynikającego ze złożonych deklaracji VAT – 7 oraz podatku akcyzowego. Wobec powyższego Urząd Skarbowy W. wszczął wobec spółki postępowanie egzekucyjne. Ze względu na jego bezskuteczność Urząd ten decyzją z dnia ... maja 2003r. nr ... przeniósł odpowiedzialność za te zaległości na R.M. jako członka zarządu spółki.

Pismem z dnia 29 maja 2003r. R.M. odwołał się od decyzji organu I instancji i wniósł między innymi o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie w całości, zarzucając jej naruszenie art. 107, art. 116, art. 122, art. 123, art. 178, art. 187, art. 191 i art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), powoływanej dalej jako " ord. pod."

Decyzją z nr ... z dnia ... maja 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrzył odwołanie strony w części dotyczącej orzeczenia odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług, następnie przekazał zgodnie z właściwością do Dyrektora Izby Celnej w części dotyczącej orzeczenia odpowiedzialności za zaległości w podatku akcyzowym.

Pismem z dnia 28 czerwca 2004r., które zostało potraktowane przez organ jako uzupełnienie odwołania, R.M. między innymi zakwestionował stanowisko organu w przedmiocie bezskuteczności egzekucji oraz podniósł, iż organy podatkowe winny legitymować się z decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu jak i w piśmie z dnia 28 czerwca 2004r. Dyrektor Izby Celnej przypomniał, iż w wyniku podjętych czynności egzekucyjnych organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki. Bank poinformował Urząd Skarbowy o braku środków pieniężnych na rachunku i zbiegu w stosunku do tego rachunku egzekucji sądowej i administracyjnej. W toku dalszych czynności Urząd Skarbowy dokonał zajęcia majątku ruchomego Spółki (samochodów

osobowych) - zaspokoiło to tylko niewielką część wierzytelności podatkowych Skarbu Państwa. Urząd Skarbowy wystąpił do Sądu Rejonowego w O. o ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości stanowiącej własność Spółki "..." sp. z o.o. Postanowieniem z dnia ... lutego 2000r. Sąd Rejonowy w O. odmówił wpisu hipoteki przymusowej z uwagi na prowadzone w stosunku do tej nieruchomości postępowanie egzekucyjne przez Komornika Sądu Rejonowego w O. . Komornik poinformował Urząd Skarbowy o sprzedaży przedmiotowej nieruchomości i sporządzeniu listy podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży. W tej sytuacji organ egzekucyjny przekazał Komornikowi opatrzone klauzulą natychmiastowej wykonalności tytuły wykonawcze wraz z wnioskiem o przyłączenie do egzekucji. Następnie Urząd Skarbowy zwrócił się do Sądu Rejonowego w O. o udzielenie informacji w sprawie wysokości uwzględnionej wierzytelności z tytułu podatków w planie podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości należącej do Spółki. Sąd poinformował, że została ogłoszona upadłość Spółki "..." sp. z o.o. . W związku z ogłoszeniem upadłości Spółki i umorzeniem egzekucji z mocy prawa Komornik Sądu Rejonowego w O. zwrócił Urzędowi Skarbowemu wszystkie tytuły wykonawcze. W tych okolicznościach Urząd Skarbowy zgłosił wierzytelność z tytułu zaległości podatkowych do syndyka masy upadłości Spółki. Syndyk masy upadłości poinformował Urząd Skarbowy, iż zgłoszona wierzytelność figuruje w kategorii III-ej i że środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości pozwolą zaspokoić w całości jedynie kategorię I i II a oraz częściowo kategorię II b.

Ponieważ egzekucja okazała się bezskuteczna Urząd Skarbowy postanowieniami z dnia ... .04.2002r. nr ... i ... umorzył postępowania egzekucyjne prowadzone przeciw spółce "..." sp. z o.o. w sprawie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego.

Ustosunkowując się do argumentów odwołującego się organ uznał między innymi za bezpodstawne zarzuty naruszenia przepisów art.107 oraz 116 ord. pod. Dyrektor Izby Celnej zważył, iż decyzja została skierowana do R.M., bowiem w okresie od maja 1998r. do stycznia 2001r., a więc w okresie, w którym powstały zaległości spółki pełnił on funkcję Prezesa Zarządu "..." sp. z o.o. Za nieuzasadnione organ uznał także zarzuty naruszenia przepisów art. 122,123,178,187,191 oraz 200 ord. pod. Organy podatkowe zarówno w postępowaniu w I jak i II instancji zapewniły bowiem stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiły wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Za pozbawiony podstaw prawnych uznano także zarzut naruszenia art.70 § 1 ord. pod.

W obszernym wywodzie organ zakwestionował również twierdzenia strony, iż wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym czasie, co w ocenie odwołującego się stanowiło przesłankę egzoneracyjną odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania spółki.

W skardze R.M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ze względu naruszenie przepisów prawa, tj. błędne zastosowanie bądź nie zastosowanie art. 108, art. 116, art. 120, art. 122, art. 187, art. 15 i 17 ord. pod. i art. 21 ustawy zmieniającej Ordynację podatkową z dnia 12 września 2002r, jak również art. 31 ust.3 ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizacje jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr. 137, poz. 1302). Podniósł, że zgodnie z art. 21 ustawy zmieniającej do postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki na członka jej zarządu powstałe przed 1 stycznia 2003r. stosuje się przepisy rozdziału 15 ord. pod. w brzmieniu obowiązującym przed jej nowelizacją. W związku z tym stosownie do postanowień art. 108 ord. pod. decyzja o odpowiedzialności podatkowej nie mogła być wydana przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. Zdaniem skarżącego decyzja taka nie została wydana, a więc przeniesienie na niego odpowiedzialności za zobowiązania Spółki było nieuprawnione. Poza tym według R.M. art. 116 w poprzednim brzmieniu zezwalał na przeniesienie odpowiedzialności tylko na aktualnego członka zarządu, a nie byłego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Utrzymywał on też, że w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o bezskuteczności egzekucji, gdyż wystarczyło, żeby organ egzekucyjny w jakiejkolwiek części skutecznie dokonał egzekucji. W ocenie skarżącego za prawidłowością takiego rozumowania art.116 ord. pod. przemawia zmiana brzmienia powoływanego przepisu, polegająca na wprowadzeniu kryterium bezskuteczności egzekucji, tj. "w całości lub w części". Podkreślił, iż wskazał on mienie, z którego możliwa była egzekucja (nieruchomość położoną w K.) i tym samym wykonał dyspozycję art. 116 § 1 tej ustawy uwalniając się w ten sposób od odpowiedzialności. Nieistotna przy tym była wartość wskazanego mienia, jak również okoliczność, czy egzekucja z takiego majątku się powiedzie, ale sam fakt wskazania jakiegokolwiek majątku spółki nadającego się do egzekucji. Twierdził też, że wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym czasie, nie ma przy tym znaczenia jaki podmiot zgłosił w.w. wniosek. Ponadto w ocenie skarżącego decyzja o przeniesieniu na niego odpowiedzialności została wydana przez niewłaściwy urząd skarbowy; powinna być wydana przez urząd właściwy dla jego miejsca zamieszkania, tj. Urząd Skarbowy W. . Dopiero po zmianie ord. pod., którą dodano do tej ustawy art. 17a, właściwy mógł być Urząd Skarbowy W. . Utrzymywał też, iż nie doręczono mu postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania Spółki.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznał za bezzasadne.. Dodatkowo ustosunkowując się do zarzutów skargi podniósł między innymi, iż postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności zostało skutecznie doręczone skarżącemu, wydana też była decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego. Natomiast do wydania decyzji o odpowiedzialności właściwy był Urząd Skarbowy W., bowiem zgodnie z art. 17 § 1 ord. pod., jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo siedziby podatnika, płatnika lub inkasenta.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podniósł, że decyzja określająca wysokość zaległości podatkowej wydana została w oparciu o przepis art. 21 § 1 i 2 ord. pod., natomiast brak jest decyzji określającej zaległość podatkową na podstawie art. 21 § 3 ord. pod. Nie zawiera ona uzasadnienia w przedmiocie podatku akcyzowego, bowiem w całości dotyczy podatku od towarów i usług. Stwierdził również, iż brak jest podstaw prawnych do objęcia decyzją o odpowiedzialności członka zarządu odsetek za zwłokę z tytułu nie zapłaconych w terminie zobowiązań. Zauważył, że stwierdzenie o bezskuteczności egzekucji jest bezzasadne, ponieważ organ egzekucyjny nie skierował jej do udziałów, jakie Spółka posiadała w "..." sp. z o.o. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w grudniu 1999r. organ podatkowy był świadom istnienia tej spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się również przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji lub stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa.

Wyjaśnienie motywów, które legły u podstaw rozstrzygnięcia Sądu w rozpatrywanej sprawie, wymaga ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skargi, które zostaną poniżej przedstawione w kolejności jak w skardze.

Na wstępie należy zauważyć, iż jak wynika z akt sprawy, wbrew twierdzeniom skarżącego w niniejszej sprawie wydana została decyzja Urzędu Skarbowego z dnia ... czerwca 2002r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego dla spółki "..." sp. z o.o. w podatku akcyzowym, stanowiącego zaległość podatkową za wrzesień – grudzień 1998r. oraz styczeń 1999r, jak również decyzja tego organu z dnia ... lipca 2002r., wydana w trybie art. 226 § 1 ord. pod. – uwzględniająca zarzuty odwołania w części dotyczącej obliczenia odsetek od zaległości. Odnosząc się do argumentów pełnomocnika skarżącego podniesionych na rozprawie, należy stwierdzić, iż zarzuty dotyczące decyzji wydanej w trybie art. 108 ord. pod., nie mogą być uwzględnione w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki, ponieważ decyzja wymiarowa nie podlega kontroli w tym postępowaniu. Na marginesie należy zaznaczyć, iż strona miała możliwość powołania rzeczonych zarzutów w odwołaniu z dnia 10 lipca 2002r., jednak tego nie uczyniła.

Na marginesie Sąd zauważa, iż rację ma skarżący, twierdząc iż przepis art. 108 § 3 ord. pod, na który powołuje się organ odwoławczy, a zgodnie z którym w przypadku wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji nie jest wymagane uprzednie wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego – nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie - ponieważ przepis ten w powoływanym brzmieniu wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2003r. Okoliczność ta nie ma jednak w sprawie znaczenia z uwagi na istnienie decyzji wymiarowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 116 ord. pod. należy przypomnieć, iż przepis art. 116 ord. pod. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. stanowił, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że brak wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu, odpowiedzialność członków zarządu spółki obejmowała zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki.

Powołując się na brzmienie rzeczonego przepisu, skarżący zakwestionował co do zasady możliwość orzeczenia o jego odpowiedzialności w sytuacji, gdy przestał już być członkiem zarządu "..." sp. z o.o.

W ocenie Sądu stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznać należy, iż dotychczasowy przepis art. 116 § 1 ord. pod. nie dość precyzyjnie określał ramy czasowe odpowiedzialności członków zarządu spółki z o.o. i akcyjnej. Okoliczność ta nie uzasadnia jednak w żadnym wypadku przyjęcia za słuszne stanowiska, iż przepis ten nie ma zastosowania do byłego członka zarządu. Zaprzestanie pełnienia funkcji członka zarządu nie ma wpływu na możliwość orzeczenia o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe powstałe w okresie, gdy dana osoba funkcje tę pełniła. Za takim rozumieniem rzeczonego przepisu przemawia treść przepisu art.116 § 2 ord. pod., który wiąże odpowiedzialność członka zarządu z tymi zobowiązaniami, które powstały w okresie pełnienia przez niego tej funkcji. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, redakcja analizowanego przepisu w pełni uzasadnia przyjęcie stanowiska, iż chodzi tu o odpowiedzialność zarówno aktualnych jak i byłych członków zarządu.

Zdaniem Sądu - wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, egzekucja prowadzona wobec "..." sp. z o.o. wypełniła przesłankę bezskuteczności egzekucji.

Na wstępie zauważyć należy, iż pojęcie bezskuteczności egzekucji nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa podatkowego, przepisach o postępowaniu egzekucyjnym ( administracyjnym i kodeksie postępowania cywilnego ), a zatem należy go rozumieć stosownie do wykładni języka potocznego. Zgodnie z nią pojęcie egzekucji wiązać należy z przymusowym ściągnięciem należności skarbowych lub długów przysądzonych wierzycielowi ( słownik języka polskiego - praca zbiorowa – pod red. M. Szymczaka t.I s. 518). Reasumując - pojecie bezskuteczności egzekucji , o której mowa w art. 116 § 1 ord. pod. w stanie prawnym obowiązującym w sprawie, ma miejsce wówczas, gdy egzekucja dotyczyła całego ujawnionego za pomocą odpowiednich procedur majątku spółki, a wierzyciel wyczerpał wszelkie sposoby egzekucji, jednak cel egzekucji – jakim jest wyegzekwowanie wszystkich zaległości podatkowych ( w tym między innymi odsetek za zwłokę oraz powstałych w związku z egzekucją kosztów egzekucyjnych ) nie został osiągnięty.

Przenosząc powyższe wywody na okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, iż organ egzekucyjny podjął wszelkie możliwe działania w celu wyegzekwowania zaległości podatkowych, które zostały opisane w części historycznej niniejszego uzasadnienia. Działania te przyniosły zaspokojenie wierzyciela jedynie w niewielkim stopniu. Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że wyegzekwowanie części należności uniemożliwia jej uznanie za "bezskuteczną". Taki sposób uznawania egzekucji za skuteczną prowadziłby do absurdalnych sytuacji, gdy podmioty świadomie wyzbywałyby się znacznej części majątku, pozostawiając jedynie majątek o marginalnej wartości wypełniając tym samym przesłankę z art. 116 § 1 ord. pod. Należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie o bezskuteczności egzekucji najdobitniej świadczy umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu bezskuteczności egzekucji. ( karty 84,86 i 87 akt podatkowych).

Kolejnym argumentem zawartym w skardze, jest wystąpienie przesłanki egzoneracyjnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Skarżący podniósł, iż wskazał majątek nie znany Urzędowi Skarbowemu prowadzącemu egzekucję, z którego możliwa była egzekucja. Strona stwierdziła ponadto, iż w stanie prawnym obowiązującym w sprawie, stosownie do brzmienia art. 116 § 1 ord. pod. wystarczyło wskazać mienie o jakiejkolwiek wartości, byleby tylko mienie to nadawało się do egzekucji w dacie takiego wskazania. W ocenie skarżącej, w tym zakresie wypełniła ona przesłankę z art. 116 § 1 ord. pod., informując Urząd Skarbowy w piśmie z dnia 3 stycznia 2000r.( karta 138 akt podatkowych), o możliwości dołączenia się do egzekucji prowadzonej przez Komornika Sądu Rejonowego w O. z nieruchomości spółki położonej w K., objętej ... . W piśmie tym strona wskazała, iż jest to konkretne i pewne źródło egzekucji jej zobowiązań.

Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdził, co następuje.

Jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę w dacie sporządzania pisma z dnia 3 stycznia 2000r. skarżąca spółka nie była już użytkownikiem wieczystym w.w nieruchomości, ani właścicielem posadowionych na niej budynków, co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego z dnia ... sierpnia 1999r., REP. Nr. ..., mocą którego prawo wieczystego użytkowania działek wymienionych w rzeczonym piśmie z dnia 3 stycznia 2000r. oraz własność znajdujących się na nich budynków zostało przeniesione na rzecz spółki "..." sp. z o.o. z siedzibą w K. . W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, nie spełniła ona przesłanki z art. 116 § 1 ord. pod. – wskazała bowiem mienie, które w dacie wskazania nie stanowiło jej własności. Na dzień sporządzenia pisma z dnia 3 stycznia 2000r, nie było żadnej realnej możliwości zaspokojenia wierzytelności organów podatkowych ze wskazanych w tym piśmie nieruchomości. – co potwierdza m.in. treść uzasadnienia postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Na rozprawie w dniu 3 marca 2005r. pełnomocnik skarżącej zakwestionował stanowisko pełnomocnika organu, iż nie było możliwości zaspokojenia się z majątku spółki, z uwagi na jego zbycie na rzecz "..." sp. z o.o. podnosząc, iż zbycie majątku wiązało się z wniesieniem nieruchomości tytułem aportu do "..." sp. z o.o. i objęciem udziałów przez "..." sp. z o.o., co oznaczało możliwość zaspokojenia się z tych udziałów, zważywszy tym bardziej na fakt, iż pierwotny kapitał spółki "..." sp. z o.o. wynoszący 4.000 zł., został następnie podwyższony. Na potwierdzenie powyższego oświadczenia pełnomocnik przedłożył akt notarialny ( w kserokopii) z dnia ... lipca 1999r. REP. NR. ..., który Sąd postanowił dopuścić jako dowód w sprawie na podstawie art. 106 § 3 ord. pod.

Ustosunkowując się do twierdzeń pełnomocnika skarżącej, należy stwierdzić, iż akta sprawy nie zawierają aktu notarialnego podwyższenia kapitału zakładowego w tej spółce, nie zawierały również aktu notarialnego z dnia ... lipca 1999r. złożonego na rozprawie, z którego wynika, iż R.M. działający w imieniu "..." sp. z o.o., jako jedyny udziałowiec spółki "..." sp. z o.o. zawarł przedwstępną umowę sprzedaży rzeczonych udziałów, a środki uzyskane ze sprzedaży zostały przeznaczone na zaspokojenie tych wierzycieli "..." sp. z o.o,. którzy posiadali zabezpieczenia w postaci hipotek i zastawów na majątku spółki "..." sp. z o..o. Przyrzeczoną umowę zobowiązał się zawrzeć w terminie do 15 września 1999r. , nie później niż do końca 1999r. W tych okolicznościach argumenty strony, iż wskazała ona mienie stanowiące pewne źródło egzekucji jej zobowiązań należy uznać za całkowicie bezpodstawne.

Nie można organowi odwoławczemu odmówić słuszności w kwestii przekroczenia terminu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym czasie. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez ten organ, okres, w jakim Spółka zaprzestała płacenia długów, rozpoczął się w październiku 1998r. W styczniu 1999r. nastąpiło zajęcie rachunku bankowego spółki, od tego czasu były podejmowane kolejne czynności w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skoro zaś wniosek o ogłoszenie upadłości był złożony w listopadzie 1999r., to niewątpliwie dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku, o którym mowa w art. 5 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934r. - Prawo upadłościowe ( Dz. U. Nr 118 z 19991r., poz.512 ze zm.), liczony od dnia zaprzestania płacenia długów (lub od dnia ujawnienia, że majątek spółki nie wystarcza na zaspokojenie długów), niewątpliwie nie został dochowany. Przy tym skarżący nie wykazał, że zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości po terminie nastąpiło bez jego winy.

Wbrew twierdzeniu skarżącego postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe "..." Sp. z o.o. było wydane i zostało skutecznie doręczone w dniu 15.04.2003r.( karta 108 111 akt podatkowych) - postanowienie z dnia ... .04.2003r. nr ... skierowane do R.M. .

Sąd nie podzielił również argumentacji strony odnośnie naruszenia przepisów o właściwości - art. 15 i 17 ord. pod.

Stosownie do art. 21 noweli wrześniowej ( Dz. U. z 2002r. Nr 169, poz. 1387), do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości powstałych przez dniem 1 stycznia 2003r. stosuje się przepisy ord. pod. w brzmieniu obowiązującym przed tym dniem. W stanie prawnym obowiązującym w sprawie brak było przepisu regulującego bezpośrednio kwestię właściwości miejscowej organów podatkowych w zakresie orzekania o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Okoliczność ta nie daje w żadnym wypadku podstaw do uznania ( jak twierdzi skarżący ), iż w niniejszej sprawie właściwym organem winien być organ według miejsca zamieszkania skarżącego, to jest Urząd Skarbowy W. . Kwestię właściwości miejscowej urzędu skarbowego regulował art. 17 § 1 ord. pod., który nadal obowiązuje i zgodnie z którym, jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2. Poza tym właściwość urzędów regulowały rozporządzenia Ministra Finansów wydane na podstawie art. 17 § 2 ww. ustawy. W związku z tym do dnia 1 stycznia 2003r. w tych sprawach właściwość miejscową normował ww. art. 17 § 1 ord. pod. Należy stwierdzić, iż zawarta w tym przepisie regulacja w zakresie ustalania właściwości miejscowej organów podatkowych, była regulacją uniwersalną, znajdującą zastosowanie również w rozpatrywanej sprawie, gdzie podatnikiem była "..." Sp. z o.o., dla której właściwy był Urząd Skarbowy W. i w związku z tym również ten Urząd był właściwy do wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe tej Spółki.

Ustosunkowując się do zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu art. 31 § 3 ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizacje jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych ( Dz. U. Nr. 137, poz. 1302)., w zw. z art. 21 noweli wrześniowej, należy wyjaśnić, iż przepis art. 31 § 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. jasno i wyraźnie precyzował, iż postępowania w sprawach podatkowych wszczęte i niezakończone ostatecznym rozstrzygnięciem w danym trybie przed dniem wejścia w życie ustawy, przejmują organy właściwe w tych sprawach po dniu wejścia w życie ustawy. Mając równocześnie na uwadze treść art. 11 pkt 21 powoływanej ustawy, zgodnie, z którym organami podatkowymi w zakresie podatku akcyzowego są naczelnik i dyrektor izby celnej (...), należy stwierdzić, iż podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów o właściwości nie zasługuje na uwzględnienie. Należy nadto wyjaśnić, iż zawarta w art. 21 noweli wrześniowej regulacja dotyczy zasad intertemporalnych stosowania tylko i wyłącznie przepisów ordynacji podatkowej w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich i pozostaje całkowicie indyferentna w stosunku do regulacji z art. 11 pkt 21 oraz z art. 31§ 3 ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych (...).

Pozostał jeszcze podniesiony na rozprawie bezpodstawnego objęcia decyzją o odpowiedzialności członka zarządu odsetek za zwłokę z tytułu nie zapłaconych w terminie zobowiązań. Otóż zgodnie z art. 107 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej osoby trzecie odpowiadają również za odsetki od zaległości podatkowych. Tak więc i ten zarzut należy uznać że jest nietrafny.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.