Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1448/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17  ust. 1 pkt  44
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Barbara Ciołek, Sędzia WSA – Marta Semiczek, Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: Sekretarz sądowy – Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi: A spółka. z o.o. w likwidacji z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w P. jest interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zwolnienia przedmiotowego.

W dniu 3 grudnia 2014 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zwolnienia przedmiotowego z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm. dalej: u.p.d.o.p.).

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W dniu 21 grudnia 1992 r. aktem notarialnym została zawiązana Spółka o nazwie A Sp. z o.o. z siedzibą w P. (zwane dalej Spółką). Celem jej działania było zarządzanie substancją mieszkaniową należącą do B P. Umową darowizny, zawartą 31 grudnia 1993 r. w formie aktu notarialnego B przekazała Spółce dotychczas należące do niej grunty zabudowane (wymienione w księgach wieczystych).

W 2012 r. rozpoczęto likwidację działalności Spółki i przystąpiono do sprzedaży mieszkań dotychczasowym lokatorom. Środki pozyskane ze sprzedaży wykorzystano wyłącznie na cele związane z gospodarką zasobami mieszkaniowymi.

Przedsiębiorstwo korzystało ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. Spółka pismem z 1 marca 2015 r. wyjaśniła, że została założona zgodnie z przepisami Kodeksu handlowego, a jej zakresem działania zgodnie z umową jest prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na gospodarce lokalami mieszkalnymi, hotelem i przedszkolem będącym pod zarządem Spółki, tj.:

1. zawieranie umów najmu, dzierżawy i podnajmu;

2. pobieranie opłat czynszowych, eksploatacyjnych, dzierżawnych i innych;

3. wypowiadanie umów najmu, dzierżawy i podnajmu;

4. prowadzenie remontów bieżących i kapitalnych.

Udziałowcami Spółki było i jest 76 osób fizycznych, pracowników byłej B, która uległa likwidacji. Celem powstania Spółki było zaspokojenie zbiorowych potrzeb mieszkaniowych byłych pracowników i tylko takich zadań. Spółka w trakcie swojego istnienia z uwagi na zużycie substancji mieszkaniowych, nie osiągała dochodów. Świadomość tego faktu była powodem u zarania powstania tej Spółki odmowy udziału w niej Gminy P. Według Spółki - 76 rodzin, które ją zawiązały, należy potraktować zgodnie z regulacją art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U . z 2013 r., poz. 594 ze zm.), że została ona utworzona do zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty. Skoro Gmina nie podjęła się zadania określonego w art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych, noszących miano zadań użyteczności publicznej (art. 9 ust.4 ww. ustawy) to fakt utworzenia Spółki w sposób całkowity wypełnia ratio legis przepisu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w opisanej wyżej sytuacji, Spółce przysługuje prawo do zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p.

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji zarządza własnymi zasobami mieszkaniowymi i niemieszkaniowymi, które otrzymała w drodze darowizny od B a przeniesienie własności było skutkiem likwidacji B. Ponieważ Gmina z uwagi na zły stan techniczny nieruchomości nie chciała ich przejąć, pracownicy likwidowanej B postanowili założyć Spółkę, która administrowałaby tymi nieruchomościami. Udziałowcami Spółki byli i są tylko pracownicy B lub emeryci i ich rodziny. Według Spółki, skoro w 1993 r. gmina z przyczyn ekonomicznych nie podjęła się przejęcia lokali mieszkalnych po upadającej B a jednocześnie forma spółki prawa handlowego jest formą dopuszczalną przy zaspokajaniu zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych (użyteczności publicznej), to byłym pracownikom B, którzy zmuszeni zostali do utworzenia spółki prawa handlowego celem ochrony substancji mieszkaniowej, którą otrzymali jako swojego rodzaju "bezpańską" również przysługuje przedmiotowe zwolnienie z art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. tym bardziej, że spełnione zostały również pozostałe przesłanki ww. zwolnienia, tj. :

• dochody są uzyskiwane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi;

• dochody są przeznaczane na utrzymanie tych zasobów mieszkaniowych.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w przedmiotowej sytuacji Spółce przysługuje prawo do zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W wydanej w dniu [...] interpretacji indywidualnej nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że Spółka nie spełnia przesłanek podmiotowych do skorzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych.

Po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, w wyniku ponownej analizy sprawy z uwzględnieniem przytoczonych przez Spółkę zarzutów – organ potwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie korzystania przez Spółkę ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p.

Wnosząc skargę na powyższą interpretację Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji RP przez nierówne traktowanie obywateli w zakresie stosowania prawa podatkowego a także podmiotów gospodarczych, w których uczestniczą obywatele.

W opinii skarżącej, w swoich rozważaniach organ całkowicie pominął społeczny aspekt sprawy oraz nie przeprowadził wnikliwej analizy stanu faktycznego działalności prowadzonej przez Spółkę a także tego, że zawierając w 1992 r. notarialną umowę Spółki z o.o. dla administrowania nieruchomościami mieszkaniowymi pracowników B, nikt z jej udziałowców nie był w stanie przewidzieć, że forma organizacyjna zarządzania zasobami mieszkaniowymi pozostałymi po upadającej B "P." będzie miała tak decydujący wpływ na zwolnienie podatkowe na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. Celem powstania Spółki było wyłącznie zaspokojenie zbiorowych potrzeb mieszkaniowych byłych pracowników. Z uwagi na zużycie substancji mieszkaniowej, Spółka w trakcie swojego istnienia nie osiągała dochodów i to było również powodem odmowy udziału w niej Gminy P. Skoro więc Spółka została utworzona dla zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty (76 rodzin), to zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz 594 ze zm.) realizuje ona zadania własne gminy określone w art. 7 ust. 1 ww. ustawy, do których należy bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych noszących miano zadań użyteczności publicznej (art. 9 ust.4 ww. ustawy). Realizowanie tych zadań przez A Spółka z o.o. – zrównuje je z podmiotami wymienionymi w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. (tj. spółdzielniami mieszkaniowymi, wspólnotami mieszkaniowymi, TBS oraz samorządowymi jednostkami organizacyjnymi prowadzącymi działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej) dla których zostało przewidziane zwolnienie podatkowe. Pominięcie tych faktów prowadzi do naruszenia regulacji z art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że gmina może tworzyć jednostki organizacyjne a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi, celem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych obywateli. Według Spółki – semantyczny spór o to jak dana organizacja się nazywa i kto ma w niej udziały a nie analiza faktycznego jej działania i funkcji społecznej, wyraźnie koliduje zarówno z art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. jak i z art. 9 ust.1 i ust. 4 oraz art.7 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym a także art. 32 i art. 75 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. działający w imieniu Ministra Finansów – wniósł o oddalenie skargi.

W rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zakres podmiotowy zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Jak stanowi art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. - wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, TBS oraz samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów. Z treści tego przepisu wynika, że analizowane zwolnienie podatkowe ma charakter podmiotowo - przedmiotowy, co oznacza, że ze zwolnienia korzystać mogą tylko takie podmioty, które nie tylko realizują cele preferowane przez ustawodawcę (aspekt przedmiotowy) ale ponadto realizują je działając w formie podmiotu określonego przez ustawodawcę (aspekt podmiotowy). Ustawodawca uzależnił prawo do korzystania z tego zwolnienia od spełnienia określonych przesłanek materialnoprawnych:

• podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych uprawnionymi do korzystania z omawianego zwolnienia są spółdzielnie mieszkaniowe, wspólnoty mieszkaniowe, TBS‚ samorządowe jednostki organizacyjne prowadzące działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej;

• zwolnieniu może podlegać wyłącznie taki dochód ww. kategorii podatników, który został uzyskany z określonego rodzaju działalności, tj. z gospodarki zasobami mieszkaniowymi; zwolnienie nie obejmuje natomiast dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi;

• ww. dochód podlega zwolnieniu, jeżeli został przeznaczony na określone przez ustawodawcę cele, tj. cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.

Jak słusznie podkreślił organ interpretacyjny, wskazane wyżej przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Kształt omawianego zwolnienia jest ściśle związany z ratio legis tego przepisu – jakim jest wspieranie podmiotów realizujących działalność służącą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Uwzględniając stan faktyczny opisany we wniosku o interpretację, nie było sporu co do tego, że Spółka spełnia przesłanki przedmiotowe zwolnienia, dotyczące uzyskiwania dochodu z określonego rodzaju działalności, tj. z gospodarki zasobami mieszkaniowymi oraz przeznaczenia tego dochodu na określone przez ustawodawcę cele, tj. cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.

Podkreślić jednak należy, że jak już wskazano wyżej, omawiane tu zwolnienie podatkowe ma charakter przedmiotowo – podmiotowy. Ustawodawca uzależnił prawo do korzystania ze zwolnienia podatkowego od spełnienia określonych przesłanek materialnoprawnych. Zatem oprócz przesłanek przedmiotowych, których spełnienie nie jest kwestionowane, warunkiem omawianego zwolnienia jest realizacja określonych ustawą zadań w zakresie gospodarki mieszkaniowej – wyłącznie przez podmioty wskazane w analizowanym przepisie. Z tego względu, ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy, mogą korzystać wyłącznie określone kategorie podatników, jakimi są: spółdzielnie mieszkaniowe, wspólnoty mieszkaniowe, towarzystwa budownictwa społecznego (TBS) lub samorządowe jednostki organizacyjne. Przy czym, nie ma wątpliwości, że skarżąca Spółka nie jest spółdzielnią mieszkaniową ani wspólnotą mieszkaniową ani też TBS-em. Należy przy tym zaznaczyć, że spośród wymienionych w ustawie podmiotów, forma spółki prawa handlowego (w tym spółki z o.o.) została przewidziana tylko dla działalności towarzystw budownictwa społecznego i samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej.

Dochody samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej bazują na zasobach mieszkaniowych gminy, jakie stanowią lokale mieszkalne będące własnością gminy, gminnych osób prawnych oraz spółek prawa handlowego utworzonych z udziałem gminy. Gospodarkę zasobami mieszkaniowymi samorządowych jednostek organizacyjnych reguluje m.in. ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 150). Zgodnie z tymi przepisami tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Gmina na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. Wykonuje ona te zadania, wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy.

Z argumentacji zarówno wniosku jak i skargi wynika, że Spółka wywodzi swoje prawo do określonego w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. zwolnienia podatkowego z analizy przepisów odnoszących się do funkcjonowania samorządowych jednostek organizacyjnych, które mogą realizować przypisane im zadania również w formie spółek prawa handlowego (w tym spółki z o.o.).

Nie kwestionując zawartej w skardze argumentacji odnoszącej się do form w jakich mogą realizować swoje zadania samorządowe jednostki organizacyjne, podkreślić należy, że przeszkody w korzystaniu z analizowanego zwolnienia nie stanowi forma w jakiej działa Spółka – tj. spółka z o.o. ale to, że nie jest ona spółką utworzoną przez gminę ani nawet z jej udziałem. Skarżąca spółka nie realizuje zadań statutowych gminy w zakresie gospodarki mieszkaniowej ale zaspokaja potrzeby mieszkaniowe 76 rodzin, które zawiązały tę spółkę dla realizacji własnych celów mieszkaniowych.

Jak przyznała sama skarżąca, gmina (z przyczyn ekonomicznych) nie przejęła do swoich zasobów lokali mieszkalnych po upadającej B P. Gmina nie utworzyła też spółki dla realizacji potrzeb mieszkaniowych wspólnoty jaką tworzy 76 rodzin ani nawet nie jest udziałowcem skarżącej Spółki. Skoro więc zasób mieszkaniowy skarżącej Spółki nie jest zasobem mieszkaniowym gminy ani też gmina nie jest jej udziałowcem, to nie można uznać, że Spółka w jakimkolwiek zakresie realizuje zadania własne gminy. Nie ma zatem żadnych podstaw prawnych dla uznania skarżącej Spółki za samorządową jednostkę organizacyjną a tylko taki status podmiotowy - w świetle art. 17 ust.1 pkt 44 u.p.d.o.p. uzasadniałby zwolnienie osiąganych przez Spółkę dochodów i korzystanie przez nią z przewidzianego w tym przepisie zwolnienia podatkowego.

Wbrew zarzutom skargi, przy rozstrzyganiu spornej sprawy nie została naruszona zasada z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 (OP), stanowiący, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Jak bowiem wynika wprost z treści art. 14h OP przepis ten nie ma zastosowania do postępowania wszczętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.

W ocenie Sądu, niezasadne są również zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), zgodnie z którym, wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (ust. 1). Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w tezie wyroku z dnia 22 października 1992r. sygn. akt III ARN 50/92, w której stwierdzono "fundamentalną zasadą prawa podatkowego w demokratycznym państwie prawnym jest, że zakres przedmiotu opodatkowania musi być precyzyjnie określony w ustawie podatkowej a interpretacja jej przepisów nie może być rozszerzająca". Stanowisko to jest powszechnie aprobowane i oznacza wyłączność ustawy w dziedzinie regulowania wszelkich obowiązków obywateli wobec państwa a zatem i określenia ich obowiązków podatkowych. Oznacza to zarazem zakaz rozszerzającej interpretacji przepisów określających istotne elementy podatkowo – prawne, w tym przedmiot i podmiot opodatkowania. Zakaz rozszerzającej interpretacji przepisów dotyczy też wszelkich odstępstw od zasady powszechności opodatkowania, jeżeli ulgi takie lub zwolnienia zostały przewidziane w ustawie, gdyż prowadziłoby to w istocie do zakwestionowania ustawowego określenia treści podatku (przedmiotu, podmiotu podstawy opodatkowania, stawki oraz zasady przyznawania ulg i umorzeń).

Podkreślić także należy, że norma wynikająca z art. 17 ust. 1 pkt 44 ww. u.p.d.o.p. stanowi formę ulg podatkowych, które naruszają zasadę równości i powszechności opodatkowania. Tym samym powinna być interpretowana w sposób niezwykle precyzyjny i ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej.

W dotychczasowym orzecznictwie NSA wielokrotnie podkreślano, że wszelkie przywileje podatkowe, a takimi są zarówno zwolnienia, jak i ulgi podatkowe, są naruszeniem jednej z głównych zasad opodatkowania, a mianowicie zasady sprawiedliwości podatkowej. Wszelkie zatem ulgi i zwolnienia, jako wyjątki od tej zasady, nie mogą być interpretowane według wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 1993 r., sygn. akt SA/Po 1811/93).

Zatem równość wobec prawa ujętą w art. 32 Konstytucji RP należy rozumieć tak, iż wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących. Jeśli określona norma prawna traktuje odmiennie adresatów, którzy odznaczają się określoną cechą wspólną, wówczas mamy do czynienia z odstępstwem od zasady równości. Odstępstwo takie nie jest tożsame z naruszeniem art. 32 Konstytucji. Niezbędna staje się wówczas ocena przyjętego kryterium zróżnicowania. Równość wobec prawa to także zasadność wybrania takiego, a nie innego kryterium różnicowania podmiotów prawa.

Ustawodawca, wprowadzając - jako jedno z kryteriów zwolnienia podatkowego – kryterium podmiotowe, nie naruszył konstytucyjnej zasady równości, gdyż w równy sposób potraktował wszystkie podmioty prowadzące działalność w formach określonych ustawą. Żadne zasady sprawiedliwości społecznej, czy też równości nie dają podstawy do przyjęcia tezy, że ulga w postaci zwolnienia podatkowego ma dotyczyć wszystkich podatników bez względu na to, w jakiej formie i w jaki sposób prowadzą działalność gospodarczą, nie zaś tylko tych, wobec których ustawodawca - ze szczególnych względów (jak tu odnoszących się do realizacji ważnych celów społecznych) pragnie przyznać stosowne ulgi.

W ocenie Sądu, nie została też naruszona norma z art. 75 Konstytucji RP, który stanowi, że "władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności, wspierają rozwój budownictwa socjalnego oraz popierają działania obywateli zmierzające do uzyskania własnego mieszkania". W tym względzie Sąd podziela pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 1 lipca 2003 r. sygn. akt P 3/02 (OTK-A 2003, Nr 6,poz. 58), że art., 75 Konstytucji jest przepisem zadaniowym, który jedynie programowo określa kierunki polityki państwa, nie wskazuje natomiast na standard realizacji tej polityki, a tym bardziej nie jest przepisem stanowiącym podstawę dla roszczeń konkretnych osób.

Odnosząc się do powołanej przez Spółkę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia [...] wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. sygn. [...], jak słusznie podkreślił organ, zawarte w niej stanowisko dotyczy indywidualnej sprawy i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego. Ponadto, należy zaznaczyć, że interpretacja ta wydana została na tle odmiennego stanu faktycznego, w którym to właśnie gmina była założycielem i jedynym udziałowcem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zarządzającej własnymi zasobami mieszkaniowymi i nie mieszkaniowymi. W konsekwencji (odmiennie niż w sprawie będącej przedmiotem sporu) spółka utworzona przez gminę w celu realizacji swoich zadań – spełniała zarówno przesłanki przedmiotowe jak i podmiotowe do skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p.

Mając na uwadze powyższe względy – Sąd stwierdził, że Spółka nie spełnia przesłanek podmiotowych do skorzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W konsekwencji zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezzasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalić skargę.