Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2143/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 128 ust. 1 i ust. 2,
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Gminy R. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu udzielonej dotacji; oddala skargę;


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2012 r. nr [...] Minister Finansów, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], nakazującą zwrot do budżetu państwa pobranej w nadmiernej wysokości części dotacji celowej w kwocie 58 806,94 zł wraz z odsetkami.

Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] orzekł, że kwota pobranej w 2010 r. przez Gminę R. dotacji celowej na realizację bieżącego zadania własnego, określonego w rozdziale 85216 - zasiłki stałe, została zawyżona o kwotę 58 806,94 zł, w związku z czym wskazana kwota podlega wraz z należnymi odsetkami zwrotowi do budżetu państwa, zgodnie z art. 169 ust. 6 w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust.4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że naruszenie obowiązujących przepisów przez Gminę R. wynikało z braku zastosowania, przy realizacji zadań własnych gminy, postanowień art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, ponieważ wydatki na wskazane zadania własne zostały w całości sfinansowane ze środków dotacji celowej.

Gmina R. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca powołała się przede wszystkim na przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753, z p. zm.) oraz na pismo Ministerstwa Finansów z dnia 11 października 2010 r. nr FS10/063/3/747/WWP/10 wskazując, że organ nie zastosował w sposób prawidłowy treści art. 38 ust. 3 wskazanej wyżej ustawy. Podniosła, że interpretacja dotycząca treści art. 38 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2009 r. pozostaje w sprzeczności z powołanym w tym piśmie stanowiskami stosownych organów, co powoduje, że niezasadne jest posiłkowanie się stanowiskiem organu zawartym w piśmie z [...] stycznia 2011 r. [...] niekorzystnym dla strony. Skarżąca wskazała, że w ustawie z 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie, wprowadzono zapis art. 38 ust.3, w którym określono, że w odniesieniu do zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy o pomocy społecznej nie stosuje się treści art. 115 ust. 1 tej ustawy. Ponieważ obowiązywała wtedy treść art. 108 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (obecnie art. 128 ust.2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych), który nie zawierał ograniczeń procentowych w zakresie wysokości przyznawanych dotacji celowych według odrębnych ustaw, a wykluczono obowiązywanie art. 115 ustawy o pomocy społecznej, który przewidywał ograniczenie wysokości dotacji do 50%, to uzasadnione jest stanowisko, że sporne zadania własne Gminy mogły być finansowane w całości z przyznanych na ten cel dotacji. Na poparcie tego stanowiska Gmina powołała się ponadto na uzasadnienie do ustawy z 23 stycznia 2009 r. Ponadto Gmina zarzuciła, że zaskarżona decyzja została podpisana “wz. Wojewody [...]", tymczasem działanie w zastępstwie nie jest formą przewidzianą w art. 268a k.p.a. Ponieważ w aktach administracyjnych nie ma stosownego upoważnienia, to w tej sytuacji nie można domniemywać istnienia upoważnienia i jego legalności.

Minister Finansów decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...].

Minister Finansów ponownie ustalił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że na podstawie art. 20 pkt 1 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie dodano do określonych w art. 17 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz.1362, z późn. zm.) zadań własnych gmin o charakterze obowiązkowym przyznawanie i wypłacanie zasiłków stałych (art. 17 ust. 1 pkt 19 ustawy o pomocy społecznej).

Według Ministra Finansów z treści art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. wynika, że jednostki samorządu terytorialnego otrzymują z budżetu państwa dotacje na realizację przejmowanych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zadań własnych, które dotychczas były realizowane przez:

jednostki administracji rządowej,

jednostki samorządu terytorialnego jako zadania z zakresu administracji rządowej. Stosownie do ust. 2 tego przepisu, dotacje, o których mowa w ust. 1, są ustalone zgodnie z zasadami przyjętymi w budżecie państwa do określania wydatków podobnego rodzaju.

Z kolei na mocy art. 38 ust. 3 tej ustawy, w odniesieniu do zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy zmienianej w art. 20 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się art. 115 ust. 1 tej ustawy.

Organ stwierdził, że dopiero na mocy art. 12 ustawy z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 291, poz. 1707), w ustawie z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie art. 38 ust. 3 otrzymał brzmienie, z którego wynika, że w odniesieniu do zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy zmienianej w art. 20 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się art. 115 ust. 1 tej ustawy oraz art. 128 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

Zatem – zdaniem Ministra - wyłączenie stosowania art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nastąpiło dopiero ww. ustawą z dnia 22 grudnia 2011 r. i obowiązuje z dniem 1 stycznia 2012 r. Powyższa zmiana nie miała zatem zastosowania do stanu faktycznego przedstawionego w sprawie.

W opinii Ministra Finansów oczywistym jest jednocześnie, że powyższe nie oznacza automatycznie, że z dniem 1 stycznia 2012 r. jednostki samorządu terytorialnego zostały zwolnione od ponoszenia jakichkolwiek wydatków związanych z wykonywaniem zadań własnych, związanych z realizacją przepisów ustawy o pomocy społecznej. Takie ewentualne wyłączenie (zwolnienie) powinno wynikać bezpośrednio z przepisu ustawy. Art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych (analogicznie art. 115 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej) jest przepisem określającym jedynie poziom przyznanej dotacji celowej, który nie może być przekroczony, chyba że przepisy ustaw odrębnych stanowią inaczej. Dla porównania wskazano, że przepisami odrębnymi są m.in.: art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3, art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", art. 197 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z maja i czerwca 2010 r.

W stanie prawnym obowiązującym w 2010 r. nie obowiązywał natomiast żaden przepis, który znosiłby skutki postanowień zawartych w art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w zakresie realizowanego przez gminy zadania własnego w zakresie opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i wypłaty zasiłków stałych.

Zdaniem Ministra Finansów nieprawidłowość, która miała miejsce w sprawie polegała na braku dokonania zwrotu pobranych z budżetu państwa środków finansowych w wysokości wyższej niż niezbędna na dofinansowanie określonych zadań własnych Gminy wbrew treści art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, który w rozpatrywanej sprawie miał niewątpliwe zastosowanie.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o województwie i administracji rządowej w województwie ( Dz.U. Nr 31, poz. 206, z późn. zm.), jeżeli wojewoda nie pełni obowiązków służbowych, zakres zastępstwa wicewojewody, a w przypadku powołania dwóch wicewojewodów – I wicewojewody, rozciąga się na wszystkie kompetencje wojewody. Jak ustalono w sprawie, w dniach od 10 do 17 lutego 2012r. Wojewoda [...] – P.F. korzystał z urlopu wypoczynkowego. Mamy zatem do czynienia z okolicznością oczywistego niepełnienia przez niego obowiązków służbowych, co oznacza, że zakres zastępstwa Wicewojewody rozciąga się na wszystkie kompetencje Wojewody [...]. Zaskarżona decyzja nie zawierała zatem wad formalnych zarzucanych przez stronę.

Gmina R. na powyższą decyzję złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie.

Decyzji tej zarzucono naruszenie art. 38 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej (Dz. U. Nr 92, poz. 753, z p. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz.1362, z późn. zm.) oraz art. 128 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r., nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), a także art. 268a w zw. z art. 5 § 2 pkt. 3 k.p.a. poprzez zaakceptowanie działania osoby podpisującej decyzję w pierwszej instncji w zastępstwie, a zatem w formie nieprzewidzianej w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi Gmina podkreśłiła, że zasady przyznawania i wypłacania zasiłków stałych zostały okreśłone w odrębnych przepisach, tj. ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmiananmi w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie. Na przyznawanie i wypłacanie zasiłków stałych – stoswnie do postanowień ww. ustaw – jednostki samorządu terytorialnego powinny otrzymywać z budżetu państwa, nieprzerwanie od 1 sierpnia 2009r. do chwili obecnej, dotacje ustalone zgodnie z zasadami przyjetymi w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju. Wobec tego, zdaniem skarżacej art. 128 ust.2 ustawy o finansach publicznych nie ma zastosowania do kwot dotacji przewidzianych na zasiłki stałe i to nie tylko od 1 stycznia 2012r. w związku z ustawą z dnia 22 grudnia 2011r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej Dz.U. Nr291, poz. 1707), ale także w okresie od 1 sierpnia 2009r. do 31 grudnia 2011r.

W tym stanie rzeczy Gmina uznała, że decyzja Ministra Finansów powinna zostać uchylona jako wydana z naruszeniem przepisów prawa wskazanych w skardze.

Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując wcześniej prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem a więc rozpoznając sprawę sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia - Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydawaniu decyzji w I, jak i w II instancji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.

W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że bezzasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 268a w zw. z art. 5 § 2 pkt. 3 k.p.a. uzasadniany przez Gminę tym, że decyzja pierwszej instancji została podpisana przez osobę działającą “wz. Wojewody [...]", tymczasem, jak twierdzi skarżący, działanie w zastępstwie nie jest formą przewidzianą w art. 268a k.p.a. Należy podkreślić, iż art. 268a k.p.a. nie został naruszony, albowiem w tym wypadku nie miał on zastosowania. Upoważnienie dla wicewojewody, do wydania decyzji miało bowiem swoje oparcie art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o województwie i administracji rządowej w województwie ( Dz.U. Nr 31, poz. 206, z późn. zm.), zgodnie z którym jeżeli wojewoda nie pełni obowiązków służbowych, zakres zastępstwa wicewojewody, a w przypadku powołania dwóch wicewojewodów – I wicewojewody, rozciąga się na wszystkie kompetencje wojewody. Jak ustalił organ drugiej instancji w sprawie ( k 11 akt administracyjnych ), w dniach od 10 do 17 lutego 2012r. Wicewojewoda [...] – P. F. korzystał z urlopu wypoczynkowego, a zatem nie pełnił w tym czasie obowiązków służbowych z powodu urlopu. Należy więc zgodzić się z Ministrem Finansów, iż miała miejsce sytuacja opisana w art. 7 ust. 4 ustawy o województwie i administracji rządowej w województwie i zakres zastępstwa wicewojewody rozciągał się na wszystkie kompetencje wojewody z mocy ustawy, a zatem nie było podstaw, aby udzielać wicewojewodzie dodatkowo pełnomocnictwa administracyjnego, o którym mowa w art. 268a k.p.a.

Ponadto należy wskazać co następuje:

Od dnia 1 stycznia 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009r o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, dalej: u.f.p. z 2009r.)., która w przepisie art. 128 ust. 1 stanowi, że udzielanie dotacji celowych dla jednostek samorządu terytorialnego określają odrębne ustawy, natomiast w ust. 2, że kwota dotacji na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych nie może stanowić więcej niż 80% kosztów realizacji.

Tym samym okoliczność, że pod rządami poprzedniej ustawy o finansach publicznych ( art. 108) możliwe było sfinansowanie przedmiotowego zadania w 100% z dotacji celowej, nie może stanowić argumentu przemawiającego za tym, że nadal jest to możliwe. Ustawodawca wprowadzając przepis art. 128 ust. 2 nowej ustawy o finansach, jednoznacznie określił poziom dofinansowania zadań własnych gminy bieżących i inwestycyjnych. Należy zatem uznać, że całkowity koszt zrealizowanego zadania powinien zostać najwyżej w 80% sfinansowany ze środków budżetu państwa, natomiast 20% winna wyłożyć dana gmina.

W tym miejscu należy również wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wielokrotnie orzekał w sprawach dotyczących interpretacji zapisu art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009r. zajmując stanowisko takie jak zaprezentowane wyżej (m.in. wyroki z dnia 3 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2105/11; z dnia 25 stycznia 2012r. sygn. akt V SA/Wa 2119/11). Treść art. 128 ust. 2 ustawy - jak trafnie zauważył Minister w zaskarżonej decyzji jest jednoznaczna i nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do jego rozumienia. Należy uznać zdaniem sądu, że użycie wyrazu "dofinansowanie" oznacza, że środki z budżetu państwa w postaci dotacji celowej mają na celu jedynie wsparcie realizacji określonego zadania własnego gminy, a zatem dotyczy części zadania, a nie jego całości. Stosując wykładnię językową należy bowiem kierować się znaczeniem słów użytych przez ustawodawcę. Należy wskazać, że ustawodawca wyraźnie rozgranicza pojęcia "dofinansowania" i "finansowania" realizacji zadań publicznych np. w art. 126, art. 127 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 u.f.p. z 2009r. zawierający definicję dotacji celowych. Rozróżnienie takie zawiera także art. 169 ust. 2 definiujący "dotację pobranej w nadmiernej wysokości". Takie rozumienie powyższej normy prawnej prowadzi do konkluzji, że finansowanie realizacji zadania w części spoczywa na jednostce samorządu terytorialnego.

Trzeba także podkreślić, że zawarte we wspominanym przepisie określenie "chyba, że odrębne ustawy stanowią inaczej" również należy ściśle interpretować, nie można przy tym mówić o jakimkolwiek domniemaniu istnienia wyłączeń spod działania art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. Tylko wyraźnie wskazane w innych obowiązujących przepisach prawa (ustawach) wyłączenia będą miały skutek w postaci braku zastosowania górnego limitu dofinansowania. Taką regulację zawierają, na przykład - wskazane przez Ministra Finansów - ustawa z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego ,,Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267 poz. 2259), czy ustawa z 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3.

Sąd podziela tym samym stanowisko organów odnoszące się do tego problemu, zawarte w zaskarżonych decyzjach.

Między stronami jest niesporne, że ustawa z dnia 23 stycznia 2009r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz.753 z p. zm. – dalej jako ustawa kompetencyjna) jest "odrębną ustawą" w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, jak również taką ustawą są przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008r., Nr 115, poz. 728 z p. zm.), jednakże żaden z przepisów ustawy kompetencyjnej, nie określał procentowego udziału dofinansowania przedmiotowego zadania, ani nie wyłączał stosowania przepisu art. 128 ust.2 ustawy o finansach publicznych, z tym zastrzeżeniem, że art. 115 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który zawierał takie ograniczenie w odniesieniu do zadań własnych Gminy, których dotyczy przedmiotowa sprawa, został wyłączony z mocy art. 38 ust. 3 ustawy kompetencyjnej.

Takie wyłączenie stosowania art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009r. obowiązuje bowiem dopiero od 1 stycznia 2012r., co wynika z noweli do ustawy kompetencyjnej zawartej w ustawie z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 291, poz. 1707), której art. 12 dokonał zmiany art. 38 ust. 3 ustawy kompetencyjnej, nadając mu brzmienie, z którego wynika, że w odniesieniu do zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy (o pomocy społecznej – przyp. Sądu), nie stosuje się art. 115 ust. 1 tej ustawy oraz art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

Zatem jest oczywiste zdaniem sadu, iż trafne jest stanowisko organów, że od dnia wejścia w życie ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009r. tj. od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 1 stycznia 2012r., czyli wejścia w życie powyżej cytowanej noweli, w stosunku do finansowania zadań określonych w art. 17 pkt 19 i 20 ustawy o pomocy społecznej nie było wyłączenia stosowania spornego przepisu art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. Kontrargumentem dla tego stanowiska nie mogą być twierdzenia Gminy związane z zapisami uzasadnienia do projektu ustawy z 23 stycznia 2009 r. a odnoszące się do art. 55 ust.1, ponieważ w momencie wejścia w życie art. 128 ustawy o finansach publicznych, nie dokonano wyłączenia stosowania jego ustępu 2 w odniesieniu do zadań o jakich mowa w treści art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy o pomocy społecznej. Tak więc w przypadku wejścia w życie przepisu o bezwzględnie obowiązującej treści, który ma zastosowanie do wszystkich dotacji udzielanych na dofinansowanie własnych zadań bieżących i inwestycyjnych, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej - przy braku przepisu odrębnego w ustawie o pomocy społecznej, który przewidywałby wyższy lub całkowity poziom udzielania pomocy gminom w zakresie ich zadań własnych - zastosowanie ma ten właśnie przepis. Nie można bowiem przeciwstawiać treści obowiązującego przepisu wcześniejszym zamysłom ustawodawcy wyrażonym w uzasadnieniu projektu ustawy, jeśli nie znalazły one odzwierciedlenia w obowiązującym przepisie prawa i jeśli w sposób wyraźny stało się to dopiero od 1 stycznia 2012 r. Należy przyznać rację organowi, że gdyby przyjąć za zasadne stanowisko Gminy w tej mierze to zmiana treści art. 38 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2009 r., która nastąpiła z dniem 1 stycznia 2012 r. byłaby zupełnie niezrozumiała i zbędna. W tym stanie rzeczy stanowisko Gminy w tym zakresie, w tym odnoszące się do wzajemnego stosunku (pierwszeństwa) ustaw w przypadku kolizji norm prawa późniejszego (ustawa o finansach 27 sierpnia 2009 r.) i o większej szczegółowości (ustawa z 23 stycznia 2009 r.) jest niezasadne.

Trafne jest stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowym, że dotacje celowe z budżetu państwa na dofinansowanie bieżących zadań własnych gminy powinny odgrywać ograniczoną rolę wśród źródeł dochodów jednostek samorządu terytorialnego, a ponieważ jak wynika z dowodów w niniejszej sprawie, pobrano środki finansowe wyższe, niż konieczne, wynikające z limitu procentowego określonego w ustawie o finansach publicznych, zasadnie więc organ określił kwotę części dotacji celowej podlegającej zwrotowi.

Z tych też powodów nie można się zgodzić ze stanowiskiem prezentowanym przez Gminę, iż decyzje organów naruszają wskazywane przez nią w skardze przepisy, albowiem dotacje celowe zostały przyznane na rok 2010 i mogły być przyznane tylko zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010r., nie można zatem stwierdzić, że wprowadzenie do obrotu prawnego art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. miało charakter niespodziewany i naruszający zasady ochrony interesów w toku.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skargi dotyczący faktu, że niezasadność decyzji miałaby wynikać z faktu zgodności działania Gminy z interpretacją treści art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 27 sierpnia 2009 r., wynikającą z treści pisma Ministerstwa Finansów z dnia 11 października 2010 r. nr FS10/063/3/747/WWP/10 ponieważ stanowisko to - w świetle powyższych rozważań dotyczących art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. było błędne, nadto nie miało dla organu mocy wiążącej.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że nie doszło do naruszenia ani wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, ani też przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Stan faktyczny co do przyznania dotacji w określonej wysokości, wyników postępowania kontrolnego w zakresie jej wydatkowania został właściwie ustalony. Sporna była jedynie kwestia prawidłowości zastosowania w sprawie treści art. 128 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. ustawy o finansach publicznych w kontekście art. 38 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2009 r. a co za tym idzie ustalenia na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 i 4 ustawy o finansach publicznych wysokości dotacji podlegającej zwrotowi ale organy odniosły się do tych kwestii w uzasadnieniu swoich decyzji.

Oceniając zaskarżone decyzje Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.