Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB 376/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Asesor WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

P. S. wnioskiem z dnia 28 lipca 2003 r., zwrócił się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o przekazanie mu na papierowym nośniku szczegółowych informacji o podjętych i prowadzonych działaniach przez " władze korporacji prawniczych wobec okoliczności prowadzenia prac legislacyjnych nad projektem ustawy o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze oraz o zmianie niektórych innych ustaw (druk nr 1694).".

W dniu 14 października 2003 r. skarżący, w trybie art. 34 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wezwał Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o zaprzestanie naruszania prawa i w uzasadnieniu podał, że mimo upływu ustawowego terminu, nie uzyskał odpowiedzi na wyżej wymieniony wniosek.

Dyrektor Biura Prawa i Ustroju Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej pismem z dnia [...] listopada 2003 r., przywołując treść art. 4 i art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) wskazał, że do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy samorządów zawodowych z tym jednak zastrzeżeniem, iż posiadają taką informację. Analiza tego pisma prowadzi do wniosku, że Kancelaria Prezydenta RP będąca – zgodnie z art. 143 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – organem pomocniczym Prezydenta RP, nie dysponowała taką informacją i w tej sytuacji wskazano mu dokładne adresy "korporacji prawniczych" dysponujących tymi informacjami, a to: Naczelną Radę Adwokacką, Krajową Radę Notarialną i Krajową Izbę Radców Prawnych.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zarzucił Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej bezczynność w zakresie udzielenia informacji na wniosek z dnia 28 lipca 2003 r.

W odpowiedzi na skargę Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o odrzucenie skargi w trybie art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wskazując na fakt, że Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej udzieliła już skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia [...] listopada 2003 r., w którym stwierdzono brak możliwości udostępnienia żądanych informacji. W tej sytuacji wskazano skarżącemu adresy korporacji prawniczych, dysponujących wiedzą w zakresie podniesionym we wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Na samym wstępie stwierdzić należy, że zgodnie z art. 58 § 1 cytowanej powyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę:

1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;

2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;

3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;

4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;

5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;

6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Sąd analizując rozpoznawaną sprawę, nie dopatrzył się żadnej z wymienionych powyżej przesłanek i dlatego stanowisko Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wyrażone w odpowiedzi na skargę, należy uznać za chybione.

Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej czynności z zakresu administracji publicznej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu. Bezspornym w sprawie jest, że wniosek skarżącego dotyczył faktów, a nie ich kwestionowania i mieścił się w pojęciu informacji publicznej, stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), doprecyzowanej w art. 6 ust. 1 pkt 1a i b ustawy.

Natomiast skarga dotyczyła bezczynności organu w zakresie udzielenia informacji i takie też żądanie zostało wyrażone w wezwaniu organu do zaprzestania naruszania prawa. Zatem bezczynność owa nie dotyczyła wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy, czy też decyzji wydawanej w trybie art. 14 ustawy. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że Dyrektor Biura Prawa i Ustroju Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej pismem z dnia [...] listopada 2003 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi, że nie jest w posiadaniu takiej informacji i jednocześnie wskazał mu podmioty wraz z adresami, które mogą mu ją udostępnić. W art. 4 ust. 3 ustawy sformułowano ogólną zasadę, nakazującą udostępnienie informacji tym podmiotom, które znajdują się w jej posiadaniu. Oznacza to, że organ jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie tylko w zakresie swoich kompetencji, lecz obowiązek ten rozciąga się również na wszystkie informacje pozostające w jego dyspozycji. Rzecz jednak w tym, że organ czyniąc zadość tej powinności, musi przede wszystkim tę informację posiadać. Skoro zaś jej nie posiada – co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – wystarczające jest poinformowanie o tym fakcie wnioskodawcę. Stąd też – zdaniem Sądu – odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 28 lipca 2003 r., została mu udzielona. Stwierdzić bowiem należy, że powyższa informacja jest udzielana w formie czynności materialno – technicznej i ustawa nie przewiduje żadnej podstawy do jej wydania w formie decyzji administracyjnej. Ponadto w wypadku, w którym organ nie dysponuje odpowiednią informacją, może o tym fakcie powiadomić stronę w formie zwykłego pisma i w konsekwencji mógł to uczynić Dyrektor Biura Prawa i Ustroju Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy, informacja publiczna powinna być oznaczona danymi określającymi podmiot udostępniający informację, danymi określającymi tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub odpowiada za jej treść oraz datą udostępnienia. Powyższe zaś pismo, spełniało te warunki.

Reasumując, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie pozostawał w bezczynności, bowiem opisana już wyżej informacja została skarżącemu udostępniona. Odrębną zaś kwestią i nie podlegającą badaniu w rozpoznawanej sprawie jest to, że odpowiedź ta nie satysfakcjonowała wymienionego, bowiem skarga została złożona na bezczynność organu, nie zaś na czynność udzielenia informacji.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w zw. z art. 97 § 1 cytowanej wyżej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.