Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 443/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 70
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: § 48 ust. 4 pkt 5 lit a
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 86  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1, § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm, dalej jako Ordynacja.), art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm, dalej jako ptu) oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268, z późn. zm.) i art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm, dalej jako ustawa o VAT) oraz § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970, z późn. zm.), decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej "Dyrektor UKS") z [...] października 2009 r. określającą P. A. (dalej jako strona lub skarżący), podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r.

Zdaniem Dyrektora UKS, strona zawyżyła podatek naliczony za miesiące: styczeń, marzec, maj, czerwiec, wrzesień, październik i grudzień 2004 r., ponieważ w analizowanych okresach rozliczeniowych obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur, które nie dokumentowały rzeczywiście wykonanych usług, wystawionych przez I. R. W. i F. sp. z o.o., której Prezesem był także R.W .

Strona, w odwołaniu z [...] listopada 2009 r., zarzuciła niestaranne prowadzenie kontroli, wydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodów, przedłużanie czasu prowadzenia kontroli. Strona wniosła o ponowne przesłuchanie w charakterze świadka R. W., dopuszczenie dowodów z zeznań świadków, o których przesłuchanie wniosła w piśmie z dnia 6 maja 2009 r.,- egzekwowanie podatku należnego od R. W.. Nadto podatnik w uzupełnieniu odwołania z 24 listopada 2009 r., stwierdził, na podstawie przeprowadzonych przez siebie rozmów, iż Pan R. W. zapłacił wszystkie podatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej pod firmą I. Strona wniosła o wystąpienie do Urzędu Skarbowego w W. o wydanie dokumentów dotyczących zaległości podatkowych R. W. z tytułu podatku od towarów i usług w roku 2004 r. i włączenie wskazanych materiałów do akt sprawy.

Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu wskazał, że 23 czerwca 2009 r. odbyło się przesłuchanie w charakterze świadka R. W., natomiast podatnik, prawidłowo powiadomiony o tym fakcie, nie stawił się w wyznaczonym terminie, informując o przyczynach swojego niestawiennictwa dopiero po kilku dniach i żądając ponownego przeprowadzenia dowodu. W ocenie organu odwoławczego powtórne przesłuchanie świadka nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ okoliczności, o których potwierdzenie w wyniku przesłuchania wnioskowała strona, zostały w trakcie powyższej czynności dostatecznie wyjaśnione. Organ odwoławczy zaznaczył, że w dniu 23 czerwca 2009 r. podatnik zapoznał się z aktami sprawy, a więc i z treścią przesłuchania świadka. Dyrektor zaznaczył, że w postępowaniu nie kwestionowano faktu wykonania usług przez S. P. A. a wykonanie na rzecz strony usług przez I. R. W. oraz F. Sp. z o.o. Z tych przyczyn należało uznać, iż wnioskowane przesłuchania nie mają znaczenia prawnego dla przedmiotowej sprawy, ponieważ nie zmierzały do wyjaśnienia faktycznego wykonania usług. Zdaniem Dyrektora, brak w postępowaniu organu pierwszej instancji naruszenia jakichkolwiek przepisów proceduralnych w zakresie czasu trwania postępowania kontrolnego, wobec czego zarzut ten można rozpatrywać jedynie jako subiektywną ocenę pracy efektywności kontrolujących, czego stronie zabronić nie można. Zdaniem organu, to strona miała bezpośredni wpływ na kształtowanie przebiegu czynności poprzez swoje działania, w tym m.in. podejmowanie korespondencji urzędowej w ostatnim dniu ustawowego terminu, co nie pozostawało bez wpływu na czas prowadzonej kontroli. Dyrektor wskazał, że R. W., przesłuchiwany w charakterze świadka i strony, składał różne zeznania. W jednych wyjaśniał, że przedmiotem działalności (spółki I.) były prace budowlane, w innych, że działalności gospodarczej w 2004 r. nie prowadził. O wykonaniu usług opisanych na fakturach wystawianych dla S. Pan W. nie wypowiedział się. Oświadczył, że nie posiada dokumentacji podatkowej, ponieważ mu zaginęła. Pracowników nie zatrudniał, nie dysponował więc zasobami ludzkimi ani technicznymi pozwalającymi świadczyć usługi opisane na fakturach (druki, dystrybucja ulotek, usługi marketingowe). Dlatego, zdaniem Dyrektora, faktury wystawione przez I. R. W. dla S. P. A. nie dokumentują rzeczywiście wykonanych usług. Dyrektor wskazał, że część dokumentów stanowiących podstawę obniżenia podatku należnego o podatek naliczony stanowiły również faktury, na których jako wystawca widnieje F. Sp. z o.o. R. W., prezes F., zwrócił uwagę na to, ze w 2004 r. spółka na stałe nie zatrudniała nikogo, podnajmowała osoby z którymi nie miała zawartych umów zlecenia. R. W. wyjaśnił, iż nie zna obsługi żadnych programów komputerowych, nie posiada sprzętu ani żadnych specjalistycznych programów graficznych. F. Sp. z o.o. zawsze korzystała z czyjejś pomocy - byli to znajomi, którzy za małe pieniądze wykonywali usługi. Oświadczył, że S. P. A. był tylko kontrahentem, z którym w 2004 r. F. Sp. z o.o. najściślej współpracowała w zakresie usług remontowych i budowlanych. Nadto, po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w "F." Sp. z o.o., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał w dniu [...] listopada 2006 r. decyzję [...], w której stwierdzono, że niesłusznie wykazano podatek należny w fakturach sprzedaży, w tym w fakturach wystawionych na rzecz Strony, ponieważ "F." Sp. z o.o. nie miała możliwości wykonania samodzielnie zakresu usług podanych w fakturach VAT. Również odnośnie R.W. zostało przeprowadzone postępowanie podatkowe, m.in. w zakresie podatku od towarów i usług za 2004 r., w wyniku którego została wydana w dniu [...] listopada 2009 r. decyzja znak [...].

Zdaniem Dyrektora, dla oceny, że faktury dokumentują usługi, które w rzeczywistości nie zostały wykonane i tym samym nie mogły one stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający, nie ma znaczenia fakt opisywany w piśmie strony z 24 listopada.2009 r. ewentualnego zapłacenia podatku przez podmiot wskazany we wskazanych fakturach. W ocenie Dyrektora, art. 19 ust. 1 ptu należy interpretować w taki sposób, że faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności przez jego wystawcę, która rodziłaby u niego obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku, nawet gdy pozostaje on w dobrej wierze, że wszedł w posiadanie towaru wykazanego na fakturze na podstawie skutecznej czynności cywilnoprawnej mającej miejsce pomiędzy nim a wystawcą faktury. Przyznanie bowiem prawa do odliczenia podatku w takim przypadku oznaczałoby, że prawo do odliczenia przysługuje z tytułu samego posiadania faktury z wykazanym podatkiem, który nie jest należny od podmiotu, który fakturę taką wystawił jako nierealizujący czynności opisanej w takiej fakturze. Zdaniem Dyrektora, tak samo należy rozumieć § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. Dyrektor wskazał, że w odniesieniu do zobowiązań za maj, czerwiec, wrzesień, październik, wyżej opisywane zasady zostały utrzymane po wejściu w życie ustawy o VAT, w art. 86 ust. 1 i 2, jak też w § 14 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie ze swoimi uprawnieniami skorygował podstawę prawną niniejszej decyzji, bowiem wskazywany przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT został wprowadzony ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. (Dz. U. Nr 90, poz. 756), która weszła w życie od 1.06.2005 r., a zatem może mieć on zastosowanie do zobowiązań za okres od czerwca 2005 r.

Strona, w skardze z [...] stycznia 2010 r., zakwestionowała w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący poinformował, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W., w postanowieniu numer [...] dotyczącym nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji UKS, informuje, że w decyzji UKS określona została kwota zobowiązania podatkowego za okres, który na mocy art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa ulegnie przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009 roku. Dlatego, ze względu na przedawnienie, strona wniosła o uwzględnienie skargi.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi.

Pismem procesowym stanowiącym uzupełnienie skargi skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu a mianowicie o braku powiadomienia o przesłuchaniu R. W. oraz pozostałych świadków, którzy poświadczyliby wykonanie usług przez S. na ich rzecz. Ponadto wskazał, iż to nie skarżący dopuścił się nieuczciwości wobec Skarbu Państwa, zatem nie powinien ponosić odpowiedzialności za podatki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje;

Skarga jest niezasadna.

W rozpoznawanej sprawie, spór pomiędzy organami podatkowymi a Skarżącą koncentrował się na kwestii, czy usługi stwierdzone fakturami VAT wystawionymi przez "F." Sp. z o.o. i I. R. W. zostały rzeczywiście wykonane. Przy czym istotą sporu jest nie tyle sam fakt wykonania określonych usług, ale wykonanie ich przez "F." Sp. z o.o. oraz I. R. W . Ponadto w ocenie skarżącej doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją.

W niniejszej sprawie istniały wątpliwości co do tego, czy wskazane w decyzji faktury VAT wystawione przez F. i I. dokumentowały czynności rzeczywiście wykonane. Organ wyjaśniając to przeprowadził postępowanie dowodowe, w którym zgromadził materiał dowodowy w postaci dowodów zebranych i przeprowadzonych z inicjatywy organu. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. dopuścił dowód z dokumentów zgromadzonych w toku kontroli przeprowadzonej w "F." Sp. z o.o. w likwidacji, wyciągów z decyzji Dyrektora UKS dotyczących "F." Sp. z o.o. w zakresie podatku VAT i podatku dochodowego od osób prawnych, protokoły przesłuchań w dniu 17 lutego 2008 r. w charakterze strony R. W. (członka zarządu "F." Sp. z o.o.) oraz protokoły przesłuchania R. W. jako strony oraz świadka w dniach 22.08.2008 i 29.09.2006 r., 27.02.2006 r., 23.06.2009 r. O terminie przeprowadzenia przesłuchania R. W. Skarżący został poinformowany, nie mniej jednak nie brał udziału w przesłuchaniu świadka w dniu 23.06.2009 r. Mając to na uwadze, w ocenie Sądu, powtórne przesłuchanie świadka nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ okoliczności, o których potwierdzenie w wyniku przesłuchania wnioskowała strona, zostały w trakcie powyższej czynności dostatecznie wyjaśnione. W dniu 23 czerwca 2009 r. podatnik zapoznał się z aktami sprawy, a więc i z treścią przesłuchania świadka. W postępowaniu nie kwestionowano faktu wykonania usług przez S. P.A. a wykonanie na rzecz strony usług przez I. R. W. oraz F. Sp. z o.o. Z tych przyczyn należało uznać, iż wnioskowane przesłuchania nie mają znaczenia prawnego dla przedmiotowej sprawy, ponieważ nie zmierzały do wyjaśnienia faktycznego wykonania usług. Jak wynika z akt sprawy R. W., przesłuchiwany w charakterze świadka i strony, składał różne zeznania. W jednych wyjaśniał, że przedmiotem działalności (spółki I.) były prace budowlane, w innych, że działalności gospodarczej w 2004 r. nie prowadził. O wykonaniu usług opisanych na fakturach wystawianych dla S. Pan W. nie wypowiedział się. Oświadczył, że nie posiada dokumentacji podatkowej, ponieważ mu zaginęła. Pracowników nie zatrudniał, nie dysponował więc zasobami ludzkimi ani technicznymi pozwalającymi świadczyć usługi opisane na fakturach (druki, dystrybucja ulotek, usługi marketingowe). Dlatego, trudno uznać, iż faktury wystawione przez I. R. W. dla S. P. A. dokumentują rzeczywiście wykonane usługi. Z kolei w przypadku F. sp. z o.o., należy zwrócić uwagę na to, że w 2004 r. spółka na stałe nie zatrudniała nikogo, podnajmowała osoby z którymi nie miała zawartych umów zlecenia. R. W. wyjaśnił, iż nie zna obsługi żadnych programów komputerowych, nie posiada sprzętu ani żadnych specjalistycznych programów graficznych. F. Sp. z o.o. zawsze korzystała z czyjejś pomocy - byli to znajomi, którzy za małe pieniądze wykonywali usługi. Oświadczył, że S. P. A. był tylko kontrahentem, z którym w 2004 r. F. Sp. z o.o. najściślej współpracowała w zakresie usług remontowych i budowlanych. Nadto, po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w "F." Sp. z o.o., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał w dniu [...] listopada 2006 r. decyzję [...], w której stwierdzono, że niesłusznie wykazano podatek należny w fakturach sprzedaży, w tym w fakturach wystawionych na rzecz Strony, ponieważ "F." Sp. z o.o. nie miała możliwości wykonania samodzielnie zakresu usług podanych w fakturach VAT. Również odnośnie I. R. W. zostało przeprowadzone postępowanie podatkowe, m.in. w zakresie podatku od towarów i usług za 2004 r., w wyniku którego została wydana w dniu [...] listopada 2009 r. decyzja znak [...].

W tym kontekście nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Podkreślić należy, że ocena dowodów należy do organu, który nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów i dokonuje oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Sąd nie może podważać dokonanej oceny, jeżeli organ nie naruszył zasad logiki, doświadczenia życiowego, traktował dowody jako zjawiska obiektywne i dokonał oceny dowodów we wzajemnym powiązaniu.

Odnosząc się do wniosków dowodowych zgłaszanych przez Skarżącą w toku postępowania m.in.: przesłuchania świadka R. W. w obecności strony to należy zauważyć, iż takie przesłuchanie się odbyło ale strona, pomimo prawidłowego zawiadomienia, nie wzięła w nim udziału. Z kolei po wtóre przesłuchanie nie mogło wpłynąć na zmianę ustaleń kontrolnych. Skoro z materiału zgromadzonego w sprawie bezsprzecznie wynikało, iż "F." Sp. z o.o. nie mogła wykonać usług wykazanych na zakwestionowanych fakturach, to nie było potrzeby przeprowadzania wskazanych dowodów. Z przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wynika, iż żądania strony o przeprowadzenie dowodu uwzględnia się jedynie, jeżeli okoliczności sprawy nie zostały wystarczająco stwierdzone innym dowodem. W konsekwencji, uznać należy, iż podniesione zarzuty, co prawda nie wyartykułowane przez skarżącego wprost, ale dotyczące naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej, sprowadzają się do polemiki z organami podatkowymi, co do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie zasługują na uwzględnienie.

Skarżąca, obronę prawa do rozliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanej faktury VAT oparła głównie na fakcie posiadania dokumentów (m.in.: umowy, faktur, wyciągów z rachunku bankowego), przedstawionych organom podatkowym, które jej zdaniem potwierdzały w wystarczający sposób, że zakwestionowana usługa została w rzeczywistości wykonana.

Sąd, w składzie orzekającym w sprawie, podziela stanowisko organów, że przedstawione wyżej dokumenty nie są przesądzającymi i w związku z tym wystarczającymi dowodami na okoliczność rzeczywistego wykonania zafakturowanych usług. W przypadku działalności usługowej, do uznania, że usługa została wykonana, nie wystarczy samo zawarcie umowy, wystawienie faktury VAT oraz zapłata umówionej ceny. Warunkiem koniecznym jest wykonanie świadczenia. Podatnik powinien przedstawić lub wskazać źródła bądź środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu przeprowadzenie dowodu na okoliczność faktycznego wykonania usługi (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2008r., sygn. akt I FSK 220/07).

Z kolei, w trakcie przesłuchania w dniu 29 lipca 2009 r. R.W. zasłaniał się utratą pamięci związaną z chorobą genetyczną. Wyjaśnił, iż usługi na rzecz Skarżącej wykonywali podwykonawcy zatrudnieni na podstawie umów cywilnoprawnych. Nie pamiętał nazwisk, ani żadnych nazw podwykonawców. Wskazał, że gdyby usługi nie były wykonane, to nie byłoby za nie płatności. W dokumentach skontrolowanych w Spółce "F." nie było żadnych dowodów na wykonanie usług wskazanych na fakturach.

W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do przyjęcia, iż usługi na rzecz Skarżącej, dokumentowane spornymi fakturami, nie mogły być wykonane przez "F." Sp. z o.o. W tym zakresie nie było potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów wnioskowanych przez Skarżącą. Organy podatkowe obu instancji w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć, przedstawiły i omówiły dowody zebrane w sprawie uzasadniając, dlaczego jednym dowodom dały wiarę, a innym odmówiły wiarygodności, a także dlaczego odmówiły przeprowadzenia niektórych dowodów.

Przechodząc do oceny prawidłowości zastosowania przez organ prawa materialnego wskazać należy, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług nie jest prawem samoistnym, lecz jest to prawo warunkowe tzn. prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi. W tym znaczeniu w podatku od towarów i usług nie obowiązuje legalna teoria dowodów. Zatem faktura nie jest absolutnym dowodem zdarzenia gospodarczego, któremu nie można by przeciwstawić innych dowodów. W przypadku powzięcia wątpliwości, co do tego, czy faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenia gospodarcze organ podatkowy uprawniony jest do sprawdzenia zgodności faktury z tym zdarzeniem (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2001r., sygn. akt I SA/Kr 2008/99, wyrok NSA z dnia 30 października 2003r., sygn. akt III SA 215/02, wyrok SN z dnia 7 marca 2002r., sygn. akt III RN 31/01), co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Podobne stanowisko zaprezentował Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 24/03, stwierdził m.in., że "oryginał faktury VAT traktować należy jako wyłączny dowód zapłaty podatku VAT tylko w tym sensie, że jego brak uniemożliwia posłużenie się innymi środkami dowodowymi. Jego istnienie nie wyklucza natomiast możliwości ustalenia, że podatek faktycznie nie został zapłacony, a wystawienie faktury (oryginału faktury) miało charakter pozorny". Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie wynika zatem z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi. Faktura stanowiąca podstawę do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia ale także odzwierciedlać prawidłowy przebieg zdarzeń gospodarczych. (por wyrok NSA z dnia 30 października 2003 r. III SA 215/02). Nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wykazuje zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi podmiotami (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 1998 r. I SA/Lu 1240/96.).

W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia gospodarczego, faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę usługi fakturą wystawioną przez wykonawcę usługi stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi jednak wystarczającej przesłanki do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2008r., sygn. akt I FSK 1029/07, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008r., sygn. akt I FSK 1210/06, wyrok WSA z dnia 26 sierpnia 2008r., sygn. akt I SA/Gd 445/08).

Reasumując, prawidłowe jest stanowisko organów, iż skoro zaewidencjonowane przez podatnika faktury wskazują jako sprzedawcę "F." Sp. z o.o. oraz I.R. W., potwierdzają czynności, które faktycznie nie zostały dokonane między tymi podmiotami a Skarżący, a tym samym stosownie do art. 86 §1 i § 2 ustawy o VAT oraz § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia z 27 kwietnia 2004 r., nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Dla zastosowania przepisu § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia nie jest istotne, czy podatnik w ogóle nabył towar lub wykonano usługę wymienioną w fakturze, tylko czy do transakcji doszło pomiędzy podmiotami wymienionymi na fakturze. W rozpoznawanej sprawie podstawą pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego było to, że faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy Skarżącą a "F." Sp. z o.o. oraz I. R. W..

Nie sposób się zgodzić także z tym, że w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Sprawa dotyczy zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2004 r. Decyzja organu I instancji została doręczona 5 listopada 2009 r. Decyzja organu II instancji została doręczona stronie 23 grudnia 2009 r. W stanie prawnym obowiązującym w tym czasie przepis art. 70 § 1 Ordynacji dotyczący przedawnienia stanowił, że: "zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. przedawniało się z końcem 31 grudnia 2009 r. Przy czym za grudzień 2004 r. zobowiązanie przedawniało się z końcem 2010 r., ponieważ termin płatności podatku upływał 25 stycznia 2005 r. Skoro decyzja I instancji jak i II instancji zostały doręczone przed 31 grudnia 2009 r., to bezspornie do przedawnienia nie doszło w momencie wydawania zaskarżonej decyzji.

Reasumując, w ocenie Sądu, organ wydał zaskarżoną decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jak i prawidłową jego ocenę, a w konsekwencji prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.