Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2327/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. [...] działając na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 24 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z p. zm.) i art. 127 § 2 kpa w zw. z art. 17 pkt 1 kpa i art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 199 – dalej jako ustawa/upzp) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ/SKO) po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej jako skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...].02.2012 r. nr [...] (znak: [...]) ustalającą na wniosek K. i T. P. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi na terenie nieruchomości przy ul. [...] stanowiącej dz. ew. nr [...] z obrębu [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...].

W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...].02.2012 r. organ I instancji ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...].

Odwołanie od tej decyzji złożyła właścicielka sąsiedniej nieruchomości- M. M. Zarzuciła w nim naruszenie art. 7, 8 i 77 § 1 kpa poprzez uwzględnienie interesów inwestorów kosztem sąsiadów, naruszenie zaufania obywateli do organów administracji publicznej wobec dopuszczenia do budowy wielostanowiskowego garażu podziemnego (6 miejsc parkingowych) w sytuacji, gdy dotąd nie dopuszczono w okolicy takiej inwestycji, wybiórcze stosowanie zebranych dowodów, a przede wszystkim dopuszczenie do budowy budynku o czterech kondygnacjach, a także naruszenie art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca podniosła, że nie zgadza się aby wnioskowany budynek w części przylegającej był równy z jej budynkiem, a dalej, w odległości 3 m wyższy o 2,9 m, tj. by posiadał wysokość 12 m. Zarzuciła zbyt dużą powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działki i brak odniesienia do garażu podziemnego a także nieprecyzyjne określenie ilości dopuszczalnych kondygnacji. Podniosła, że w analizie wskazano, iż: "wysokość obiektów kształtuje się w granicach 1-3 kondygnacji nadziemnych, ale nie podano ich średniej wysokości", tymczasem wysokość planowanego budynku w jego najwyższej części ustalono na 12 m (cztery kondygnacje), przy czym w analizie i w decyzji nie zawarto stosownego do § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia uzasadnienia dla przyjęcia takiej wysokości.

Pierwotnie, decyzją z dnia [...].05.2012 r. sygn. akt [...] SKO uchyliło ww. decyzję organu I instancji do ponownego rozpatrzenia ale ową decyzję SKO [...].05.2012 r., z uwagi na naruszenie art. 138 § 2 kpa, uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1326/12.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy opisaną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Przede wszystkim wskazało, że w związku z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – jest związane wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1326/12. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania SKO podało, że odnośnie ustalenia maksymalnej wysokości budynku, po analizie obszaru ustalono parametry budynku zbliżone do budynków sąsiednich, w tym na działce sąsiedniej przy ul. [...]. W zakresie wskaźnika zabudowy wyjaśniono, że w pkt. 2 analizy przytoczono parametry inwestycji określone we wniosku inwestora, (tj. 232 m kw. i 297 m kw.), co stanowiło wyłącznie propozycję parametrów obiektu, która podlegała ocenie na etapie opracowywania analizy zagospodarowania terenu. W pkt. 4.3 analizy wskazano wskaźniki w obszarze analizowanym i ustalono na ich podstawie maksymalny wskaźnik zabudowy wynoszący 55% i minimalny określony na 25% powierzchni biologicznie czynnej - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r.

W odniesieniu do miejsc postojowych wskazano, że według opisu wniosku z 18.01.2010 r. (wniosek + część graficzna) inwestor planował zabezpieczyć miejsca postojowe w garażu podziemnym; ale decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie ilość miejsc postojowych niezbędnych dla inwestycji (tj. 4) bez uszczegółowienia miejsca ich lokalizacji, przy czym zgodnie z pkt. 1.4 ww decyzji w/w miejsca należy zabezpieczyć na terenie inwestycji. Organ wyjaśnił ponadto, że wbrew zarzutom odwołania decyzja nie obejmuje garażu (zwiększającego powierzchnię zabudowy ponad określony w decyzji wskaźnik zabudowy tj. powierzchnię 207,735 m kw.), a inwestorzy zgodzili się na ilość miejsc postojowych określoną w decyzji (2 miejsca/1 mieszkanie). Natomiast gdy chodzi o sposób zabezpieczenia miejsc postojowych – organ podniósł, ze kwestia ta zostanie rozstrzygnięta na etapie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę. Gdy chodzi o ów maksymalny wskaźnik zabudowy określony na 55% powierzchni działki – wskazano też, że odpowiada to powierzchni 207,735 m kw. W odniesieniu do planowanej wysokości budynku organ wskazał, że w bezpośrednim sąsiedztwie budynku skarżącej usytuowanego na dz. ew. nr [...] planowany budynek będzie z nim równy (co będzie stanowiło kontynuację istniejącej zabudowy) a w dalszej części nieco wyższy, ale nie wyższy niż budynki występujące w obszarze analizowanym. Wskazano tu na zabudowę o wys. 12,5 m występującą przy ul. [...], zabudowę o wysokości 14,4 m występującą przy ul. [...] i zabudowę o wysokości 11,8 przy ul. [...] oraz zabudowę o wysokości 11,7 m występującą przy ul. [...]. W konsekwencji, powołując się na analizę wysokości - rysunek wraz z zaznaczonymi budynkami przy ul. [...] - SKO podniosło, że w sprawie jest spełniona zasada z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów organ podniósł, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.) nie ma zastosowania na etapie ustalania warunków zabudowy - lecz przy opracowywaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Stąd rozważania na temat zastosowania w sprawie § 12 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia organ uznał za bezprzedmiotowe. Jednocześnie za prawidłowe organ uznał wyznaczenie wysokości planowanego budynku w granicy zgodnej z wysokością budynku skarżącej usytuowanego na dz. ew. nr 85. Powołał się przy tym na § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 – dalej jako rozporządzenie). Zwiększenie wysokości planowanego budynku do 12 m w pewnym oddaleniu od budynku skarżącej uznał za uzasadnione § 7 ust. 4 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Organ podniósł, że skoro z analizy wysokości budynków przy ul. [...] przedstawionej przez inwestora, a wykonanej przez [...] s.c. [...] wynika, że w sąsiedztwie, w pierzei ul. [...] występują budynki o wysokościach: nr [...]- 12,5 m, nr [...], nr [...] - 11,7 m, nr [...] - 11,7 m, nr [...] - 14,4 m, nr [...] i nr [...] - 11,0 m – to zastosowane w decyzji rozwiązanie nie narusza prawa ani zasady dobrego sąsiedztwa.

Skargę na powyższą decyzję [...] złożyła M. M. (dalej jako skarżąca) zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1-3 kpa poprzez brak dotarcia do prawdy obiektywnej i wydanie decyzji w oparciu o jednostronne oświadczenie inwestora odnośnie wysokości budynków a także braki w postępowaniu dowodowym, niedające się uzupełnić i niewyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia SKO; tj naruszenie zasady budowania zaufania do organów administracji;

2 naruszenie przepisów postępowania tj. art. 153 ppsa poprzez błędną jego interpretację i uznanie, że SKO było związane wyrokiem WSA sygn. IV SA/Wa 1326/12 oraz że nie umożliwiał on zmiany decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...].10.2010r.

3 naruszenie prawa materialnego w postaci art. 60 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu z przepisami m.in. § 3 ust. 1-2 i § 4 us.1-4 oraz § 7 us.1-4 i n. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) w tym zasady dobrego sąsiedztwa.

Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości oraz utrzymanej przez nią decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...].10.2010r. oraz zwrot kosztów sądowych zgodnie z normami przepisanymi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego oraz prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. (art. 1 § 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. dalej jako ppsa). Przeprowadzone w tak określonych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. W działaniu organu administracji Sąd nie dopatrzył się ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania.

Decyzja o warunkach zabudowy powinna odpowiadać przesłankom materialnym i formalnym określonym w art. 60 i 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.w.) Celem takiej decyzji jest określenie zgodności zamierzonej inwestycji z porządkiem przestrzennym obowiązującym na danym obszarze, a ponieważ jest wydawana na obszarach, na których nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to przesądza ona o zgodności zamierzonej inwestycji z ogólnym tzw. państwowym porządkiem przestrzennym, tj. ustawami szczególnymi i wymogami określonymi w art. 61 ust. 1 upzp.

W myśl art. 59 ust. 1 upzp ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalania ww. wymagań z art. 61 upzp określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. § 3 tego rozporządzenia stanowi w ust. 1, że w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy oraz że zgodnie z ust. 2 "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokości działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów".

W przedmiotowej sprawie w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono wokół objętej wnioskiem działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu sposób wyznaczenia i wykreślenia obszaru analizowanego odpowiada warunkom określonym w ww. rozporządzeniu.

Nie ma też wątpliwości, że w stanie faktycznym sprawy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; nie budzi też wątpliwości, że objęty decyzją teren ma dostęp do drogi publicznej co jest wymagane zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3). Nie stwierdzono również sprzeczności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy). Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp).

Zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy w sposób wystarczający precyzuje warunki, jakie należy spełnić przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Rację ma przy tym SKO podnosząc, że nie są przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy wszelkie techniczne zagadnienia dotyczące planowanej inwestycji. W orzecznictwie utrwalił się jednolity pogląd, wskazujący na to, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Chodzi o kwestie ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. W konsekwencji, ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. d ustawy w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych. Sąd podziela zatem argumentację organu opartą choćby na stanowisku zawartym w wyroku WSA z dnia 13.07.2010r., sygn. akt II SA/Ol 140/10, że dopuszczenie nowej zabudowy zależy od stwierdzenia, że zabudowa taka wraz z zabudową już istniejącą w sąsiedztwie będzie kształtowała harmonijną przestrzeń z uwzględnieniem uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, a także kompozycyjno-estetycznych zgodnych z założeniami ładu przestrzennego. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 1422) dotyczą kwestii związanych z etapem budowlanym inwestycji, nie mają zatem zastosowania na etapie planowania inwestycji, zwłaszcza, że normy prawa budowlanego, tj. art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przewidują możliwość, aby w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszczono odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Kwestie te jednak nie należą do właściwości organu planistycznego, bo ten nie może i nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych wydanych na jego podstawie.

Gdy chodzi o wysokość planowanego budynku, to stosownie do § 7 rozporządzenia - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1). Wysokość taką mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (§ 7 ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3). Jednocześnie przepisy dopuszczają wyznaczenie innej wysokości, niż ta o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 7 ust. 4). W przywoływanych wyżej przepisach przewidziano możliwości odstępstwa od reguły kontynuacji wysokości zabudowy względem budynków sąsiednich, a w kontrolowanej sprawie wykazano wystąpienie przesłanek do ich zastosowania. Budynek nie będzie realizowany w jednej linii a powody przyjęcia takiego rozwiązania także zostały wyjaśnione. Niewielkie zróżnicowanie parametrów dotyczących określenia wysokości fasady nie narusza zasad ładu przestrzennego, rozumianego jako uwzględnienie uwarunkowań kompozycjno-estetycznych (art. 2 pkt 1 ustawy). Ponownie trzeba podkreślić, że § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza wprost możliwość odstępstw od reguł, dotyczących ścisłej kontynuacji parametrów zabudowy sąsiedniej, gdy chodzi o wysokość zabudowy. Uzasadnienie dla zastosowania w sprawie § 7 ust. 4 rozporządzenia zostało przez organ rzeczowo uargumentowane, i nie budzi zastrzeżeń Sądu.

Nie budzi wątpliwości, że w granicach terenu analizowanego występują budynki o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej i wielorodzinnej. W tym stanie rzeczy planowana inwestycja (budynek mieszkalny z planowanymi dwoma lokalami mieszkalnymi) będzie kontynuacją istniejącej w obszarze analizowanym funkcji mieszkalnej.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, w szczególności gdy mowa o zarzutach odwołania, została rzeczowo i wyczerpująco uzasadniona, co czyni zadość art. 107 § 3 kpa. Organ punkt po punkcie, nawiązując do konkretnych przepisów rozporządzenia uzasadnił swoje stanowisko w oparciu o sporządzoną w sprawie analizę urbanistyczną. Jak wynika z przytoczonych argumentów i konkretnych danych – inwestycja (jej parametry), w stosunku do otaczającej jej zabudowy, gdy chodzi o wskaźniki zabudowy czy wysokość elewacji – została określona dość precyzyjnie a poszczególne wskaźniki zastosowane w decyzji nie przekraczają średnich danych wynikających z przeprowadzonej analizy. W tym zakresie, zarzuty wskazujące na nieprecyzyjne określenie dopuszczalnych parametrów inwestycji nie znajdują uzasadnienia, gdyż każdy z nich organ odpowiednio opisał podając podstawę prawną, wynik analizy i uzasadnienie dla tych wskazanych w wiążących warunkach zabudowy. Trzeba też podkreślić, że nieruchomość strony skarżącej jest zabudowana w charakterystyczny sposób. Ściana dobudowanego budynku, o parametrach odbiegających od okolicznej zabudowy jednorodzinnej, usytuowana jest na granicy w nieruchomością inwestorów a parametry całej zabudowy wskazują na zdecydowane przekroczenie wskaźników zabudowy określonych w sporządzonej na potrzeby sprawy analizie – w tym zwłaszcza w zakresie pozostawienia na nieruchomości minimum powierzchni biologicznie czynnej. Nieruchomość objęta decyzją a także usytuowanie i gabaryty nieruchomości sąsiednich, w tym budynków wielorodzinnych obrazują zdjęcia sporządzone na potrzeby sprawy. Ich analiza prowadzi do wniosku, iż objęta zaskarżoną decyzją planowana inwestycja – nie naruszy ładu przestrzennego, a przy tym pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Sąd nie uznał także za zasadny zarzutu naruszenia przez organ art. 153 ppsa. W wyroku IV SA/Wa 1326/12 Sąd stwierdził jedynie, że poprzednio orzekając w sprawie organ naruszył art. 138 § 2 kpa. Organ odwoławczy może zastosować ten przepis tylko wówczas, gdy na skutek wniesionego odwołania nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 § 1 kpa przy zastosowaniu art 136 kpa i tylko wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki wyrażone w art. 138 § 2 kpa. Innymi słowy organ odwoławczy winien podjąć wszelkie możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozstrzygnięcia organ wydał decyzję merytoryczną, którą stosownie do treści art. 136 kpa poprzedził uzupełniającym postepowaniem dowodowym. Uprawnienia decyzyjne organu odwoławczego zostały określone w art. 138 kpa. Ze sformułowania tego przepisu wynika, że organ drugiej instancji winien dążyć do zakończenia sprawy, a zatem ilekroć jest to możliwe, powinien rozstrzygnąć sprawę w sposób określony w § 1 tego artykułu, a zatem: 1) utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarzyć postępowanie odwoławcze. Możliwość wydania rozstrzygnięcia wskazanego w art. 138 § 2 kpa ma charakter wyjątkowy. Orzeczenie zapadłe w sprawie IV SA/Wa 1326/12 nie wskazywało sposobu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ a jedynie wykazało, iż niezasadne w świetle uzasadnienia decyzji z dnia [...].05.2012 r. sygn. akt [...] było zastosowanie przez SKO art. 138 § 2 kpa.

W przedstawionych okolicznościach nie sposób zatem przyjąć, że zasadny jest zarzut braku wyczerpującego i obiektywnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1-3 kpa czy art. 153 ppsa. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 61 upzp. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ppsa.