Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 764/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 art. 258 par 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Maciej Majewski - referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 764/08 ze skargi J. L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: odmówić J. L. przyznania prawa pomocy w całości w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 9 marca 2009 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek J. L. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek ten jednak nie został ani właściwie wypełniony (niewypełnione bądź niezakreślone rubryki), ani podpisany. Z uwagi na powyższe na mocy zarządzenia z dnia 18 marca 2009 r. zobowiązano wnioskodawczynię do podpisania wniosku oraz jego wypełnienia. Uzupełniony wniosek wpłynął w dniu 6 kwietnia 2009 r. Zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2009 r. zobowiązano wnioskodawczynię do nadesłania dodatkowych informacji. Niewykonanie zarządzenia zagrożono rygorem rozpatrzenia wniosku tyko w oparciu o zgromadzone materiały. Wnioskodawczyni nie nadesłała żądanych wyjaśnień. W dniu 18 maja złożyła wniosek o przedłużenie terminu wyznaczonego na złożenie dodatkowych wyjaśnień z uwagi na okoliczność iż w terminie 7 dni niemożliwym jest – zdaniem wnioskodawczyni – wykonanie zarządzenia.

Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż J. L. prowadzi gospodarstwo domowe z mężem. Rodzina wnioskodawczyni utrzymuje się z dochodów z pracy męża strony w wysokości około 2000 zł. Posiadany majątek obejmuje dom drewniany o pow. 100 m2. Innego majątku strona nie wskazała. Zaznaczono, że wnioskodawczyni z mężem posiadają zadłużenie kredytowe w wysokości około 80 tys. zł.

Na mocy zarządzenia z dnia 24 kwietnia 2009 r. zobowiązano wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku poprzez:

- wyjaśnienie rozbieżności w wielkości powierzchni domu (we wniosku z dnia 23 czerwca 2008 r. wskazano 130 m2 obecnie 100 m2),

- nadesłanie zaświadczenia o wielkości obecnego zadłużenia kredytowego z podaniem z tytułu jakich kredytów powstało,

- nadesłanie zaświadczenia o zarobkach męża wnioskodawczyni,

- podania czy M. L. nadal pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym,

- wskazanie miesięcznych wydatków gospodarstwa domowego w szczególności kwot przeznaczanych na żywność, stałych miesięcznych wydatków (gaz, prąd, telefon),

- nadesłanie kopii zeznania podatkowego za ostatni rok męża wnioskodawczyni,

- nadesłanie wyciągu z rachunku bankowego wnioskodawczyni oraz wszystkich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym które posiadają taki rachunek za ostatnie trzy miesiące.

Wnioskodawczyni nie wykonała ww. zarządzenia.

W sprawie zważono, co następuje.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.

Wniosek strony o przyznanie prawa pomocy był już w niniejszej sprawie rozstrzygany. W formularzu z dnia 23 czerwca 2008 r. strona podała szereg odmiennych danych niż w formularzu PPF z dnia 6 kwietnia 2009 r. (min. wielkość domu, wysokość zarobków męża). Z tego względu zobowiązano wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku i wyjaśnienie rozbieżności w posiadanych przez Sąd materiałach oraz do nadesłania dokumentów źródłowych (wyciągi z konta, zaświadczenie o zarobkach, kopie zeznania podatkowego). Strona nie wykonała zarządzenia zasłaniając się krótkim terminem zakreślonym do jego wykonania. Należy jednak zauważyć, że większość danych o które zwrócono się do wnioskodawczyni nie wymaga zwrócenia się do instytucji, czy urzędów, gdyż są to informacje, które wnioskodawczyni posiada (wskazanie miesięcznych wydatków, podanie czy syn wnioskodawczynie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym). Jedynie uzyskanie zaświadczenia o obecnym stanie zadłużenia, nadesłanie zaświadczenia o zarobkach męża wnioskodawczyni i ewentualnie wyciągi ze stanów konta wymagają wizyty w odpowiedniej instytucji. Termin 7 dni na zgromadzenie tych materiałów jest w zupełności wystarczający. Z tego względu wniosek o przedłużenie terminu nie został uwzględniony.

Biorąc pod uwagę sytuację majątkową w rodzinie J. L. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawczyni nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych i opłacić pełnomocnika z urzędu. Oświadczenie strony nie jest wyczerpujące i kompletne. Posiadane w sprawie dane majątkowe wymienione w formularzu z 6 kwietnia 2009 r. są rozbieżne z danymi, które wnioskodawczyni podała na wcześniejszym etapie rozpoznawania sprawy. Wobec tych wątpliwości uznano, że strona nie wykazała iż spełnia kryteria określone w przepisie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy o p.p.s.a. i odmówiono przyznania prawa pomocy.

W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).