Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 653/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 24 kwietnia 2019 roku znak : [...], 2. uchyla postanowienie [...] z dnia 31 stycznia 2019 roku nr [...]; [...] 3. umarza postępowanie administracyjne, 4. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz J. M. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego.


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. (organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec J. M., zamieszkałego w S. (zobowiązany), na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2018 r. o numerze [...] wystawionego przez P.P. (wierzyciel). Przedmiotowym tytułem wykonawczym objęto zobowiązanie z tytułu opłat abonamentowych za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r. W dniu [...] sierpnia 2018 r. zobowiązanemu doręczono ww. tytuł wraz z zajęciem świadczenia emerytalnego.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. zobowiązany wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty, wskazując na nieistnienie egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., zwanej dalej "u.p.e.a.") z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania, brakiem rejestracji odbiorników rtv pod adresem w S., nie posiadaniem odbiorników rtv i nieotrzymaniem zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.

Organ egzekucyjny przekazał wniesione zarzuty do wierzyciela, celem uzyskania jego stanowiska i wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r.

nr [...]; [...] wydanym w oparciu

o regulacje z art. 34 § 1 u.p.e.a., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Zobowiązany nie złożył zażalenia na ww. postanowienie wierzyciela.

Organ egzekucyjny wydał w dniu [...] kwietnia 2019 r. postanowienie

[...], w którym orzekając w oparciu o art. 34 u.p.e.a., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

Zobowiązany złożył zażalenie na ww. postanowienie. Powtórzył argumentację zawartą w zarzutach. Dodatkowo wskazał, że dochodzone należności uległy przedawnieniu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, wydał w dniu [...] czerwca 2019 r. postanowienie nr [...]; [...], w którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Nakreślając ramy prawne sprawy organ odwoławczy wskazał, że zasadnicza dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawie kwestia dotycząca nieistnienia egzekwowanego obowiązku została przesądzona przez wierzyciela w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2019 r. W powołanym rozstrzygnięciu wierzyciel wyjaśnił, iż obowiązek rejestracji odbiorników rtv, a następnie opłacania abonamentu rtv wynika z przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r.,

poz. 1204 ze zm., zwaną dalej "ustawą abonamentową"). Rozpoczyna się on od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgłoszono

w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia z opłat rtv.

Organ odwoławczy wskazał, że wierzyciel stwierdził, iż w jego dokumentacji brak jest informacji o wyrejestrowaniu odbiornika rtv przez zobowiązaną. Ponadto sam zobowiązany takiego dokumentu nie przedstawił.

Organ odwoławczy po zapoznaniu się z aktami stwierdził, że obowiązek objęty przedmiotowym tytułem wykonawczym nie istnieje, gdyż nie sposób wywieść daty przesłania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, ani nawet samego faktu jego przesłania, co świadczy, że zobowiązany nie został zawiadomiony w nieprzekraczalnym terminie 12 miesięcy, o którym mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 187 z 2007 r. poz. 1342), dalej "rozporządzenie z 2007 r.", o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, tym samym brak było podstaw do uznania, że po stronie zobowiązanego powstał obowiązek uiszczenia opłat abonamentowych. Organ odwoławczy podał, że udowodnienie faktu przesłania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru abonentowi spoczywa na wierzycielu. Według wierzyciela, to zobowiązany powinien posiadać bezterminowo dokument o wyrejestrowaniu odbiornika rtv. Organ odwoławczy wskazał, że skoro wierzyciel nie ma obowiązku przedstawiać dowodu nadania zawiadomienia o numerze indywidualnym abonentowi to przyjęcie,

że abonent musi w każdym czasie legitymować się dowodem nadania oświadczenia o wyrejestrowaniu odbiornika rtv, jawi się jako naruszenie zasady równości stron, zwłaszcza, iż po jednej stronie występuje wyspecjalizowany podmiot, jakim jest P. P. i właśnie ten podmiot miałby być uprzywilejowany (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 914/17).

Organ odwoławczy podniósł, że mimo powyższych rozważań, stanowisko wierzyciela na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. jest dla niego i dla organu egzekucyjnego wiążące.

Skarżący złożył skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji, uchylenie postanowienia wierzyciela, stwierdzenie nieistnienia obowiązku objętego przedmiotowym tytułem tytułu wykonawczego, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucił organowi naruszenie:

1. naruszenie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że operator publiczny dochował obowiązku nadania imiennego numeru identyfikacyjnego stanowiącego podstawę do powstania obowiązku objętego tytułem wykonawczym, tj. żądania opłaty za abonament RTV, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych, że taki numer został skarżącemu nadany a obowiązek zapłaty abonamentu rtv w ogóle powstał;

2. nierozpoznanie przez organ zarzutu przedawnienia obowiązku w całości, podniesionego przez skarżącego w zażaleniu z dnia [...] maja 2019 r. na postanowienie organu I instancji;

3. art. 7 w związku z art. 77 K.p.a., przez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że skarżącemu został przesłany indywidualny numer identyfikacyjny, podczas gdy — po pierwsze brak było obowiązku jego przesłania w tym zakresie, po drugie - czysto hipotetycznie uznając, że została ona doręczona - iż decyzja ta nie została podpisana gdyż nabito jedynie faksymile bez przedstawienia upoważnienia dla osoby składającej faksymile.

Skarżący podał, że od września 1999 r. zameldowany jest w S. oraz że nie doręczono mu numeru identyfikacyjnego abonenta. Ponadto dochodzone zaległości uległy przedawnieniu.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o uznanie skargi i wskazał, że niezależnie od stanowiska wierzyciela uważa, że obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym nie istnieje.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji, a także postanowień wierzyciela, zostały wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zatem

z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa

w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W rozpoznawanej sprawie, przedmiot sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego zgodności z prawem działań organu egzekucyjnego, który

w badanej sprawie związany był stanowiskiem wierzyciela w zakresie uruchomienia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłat abonamentowych rtv.

Skarżący zakwestionował istnienie obowiązku co do należności z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za przedmiotowy okres. Wskazał, że nigdy nie rejestrował odbiornika rtv, choć nie wyklucza, że mieszkając w G. mógł mieć książeczkę opłat rtv. Jednak od 1999 r. mieszka w S. i w tej miejscowości nie rejestrował żadnego odbiornik, bo go nie posiadał. Zaprzeczył, żeby otrzymał zawiadomienie o nadaniu mu numeru indywidualnego abonenta wyrejestrowania odbiornika rtv.

Na wstępie wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej to sformalizowany środek obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu

w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27,

a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Skarżąca zgłosiła zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

W myśl art. 34 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9

i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela

w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa

w art. 33 § 1 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca

(§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).

W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i tym stanowiskiem był związany. Jak wskazano już wcześniej, wierzyciel uznał zgłoszone przez skarżącego zarzuty, w tym co do nieistnienia obowiązku za niezasadne. Zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie niezasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie postanowienia organu odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji.

Wskazać przy tym należy, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji co do treści ich rozstrzygnięcia, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, a więc winien zbadać, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy podawało się egzekucji administracyjnej, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych.

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, Lex

nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011 r., II GSK 216/10, Lex nr 992340; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., Lex nr 952777; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, Lex

nr 549018, co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września

2014 r., II GSK 1140/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r.,

I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312).

Uprawnienia P.P. do wystawiania tytułów wykonawczych

i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają wprost z przepisu art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej, a zatem opierają się na ustawowo sformułowanym obowiązku prowadzenia przez P.P. egzekucji.

Wskazać należy na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który

w uzasadnieniu wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził że, mimo iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. P.P. jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. jako lex specialis ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. P.P. nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy.

Odnosząc się do podnoszonego w treści skargi zarzutu co do nieistnienia obowiązku skarżącego z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za wskazany okres (zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), konieczne było odwołanie się do przepisów ustawy abonamentowej, które mają znaczenie dla oceny merytorycznej podniesionego w skardze zarzutu nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej rtv.

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

Po zarejestrowaniu odbiornika rtv, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej – ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r.,

K 24/08, pkt 3.3.4. uzasadnienia).

Z akt sprawy nie wynikało, kiedy doszło do zarejestrowania odbiornika rtv na nazwisko skarżącego. Wierzyciel podał tylko, że taka rejestracja została zgłoszona na nazwisko skarżącego. W aktach sprawy brak było jednak jakiegokolwiek dokumentu na tę okoliczność.

Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2007 r. jeżeli w chwili wejścia w życie powyższego rozporządzenia (a więc w grudniu 2007 r.) skarżący był zarejestrowanym abonentem telewizyjnym, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny musiał nadać mu indywidulany numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika (§ 5 ust. 1 rozporządzenia).

W § 3 rozporządzenia z 2007 r. wskazano, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego powyżej) jest:

1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub

2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4.

Podkreślić należy, że skoro obowiązek wnoszenia opłat został powiązany

z obowiązkiem rejestracji – to rolą wierzyciela jest wykazanie tego faktu w sposób niebudzący wątpliwości. Wierzyciel nie ma co prawda obowiązku przesłania abonentowi takiego zawiadomienia listem poleconym lub za zwrotnym potwierdzeniem odbioru

(§ 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia z 2007 r.), ale powinien przedstawić jakikolwiek dowód nadania pisma, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać,

że je wysłano.

W aktach sprawy brak jest dokumentu o zawiadomienia skarżącego o indywidualnym numerze abonenta. Z informacji wierzyciela wynikało, że rejestracja odbiornika rtv przez skarżącego nastąpiła w G. i wydano mu książeczkę opłat. Skarżący zaprzeczył, aby o zmianie adresu informował wierzyciela, nie wynika to również z akt. W ocenie Sądu, zasadne jest przyjęcie, że zawiadomienie o numerze indentyfikacyjnym zostało wysłane przez wierzyciela na nieaktualny adres skarżącego.

Powyższe uniemożliwia ustalenie istnienia obowiązku wynikającego z ustawy o opłatach abonamentowych.

Sąd w pełni podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skoro wierzyciel nie ma obowiązku przedstawiać dowodu nadania zawiadomienia o numerze indywidualnym abonentowi to przyjęcie, że abonent musi w każdym czasie legitymować się dowodem nadania oświadczenia o wyrejestrowaniu odbiornika rtv, jawi się jako naruszenie zasady równości stron (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt

I SA/Sz 914/17).

Zdaniem Sądu, nie można natomiast podzielić wywodów skargi mówiących o konieczności zastosowania formy przewidzianej dla składania oświadczeń woli uwzględniającej sposób reprezentacji wierzyciela, jak też zastępowania podpisów własnoręcznych podpisami w formie faksymile. Takiego wymogu nie przewiduje § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2007 r. Przepis ten wskazuje jedynie na konieczność poinformowania o konkretnym numerze posiadacza urządzenia rtv. W ocenie Sądu, chodzi więc o zakomunikowanie danej osobie podjętej decyzji o zamiarze określonego zachowania się, nie zaś złożenia oświadczenia woli w celu nawiązania, zmiany, przekształcenia, rozwiązania stosunku prawnego. Pismo informacyjne może mieć postać wydruku komputerowego. Wobec tego brak na nim podpisu i posłużenie się faksymile nie stanowi o wadliwej realizacji obowiązku informacyjnego, o ile komunikat zawarty w tym piśmie może być odczytany przez adresata. Dokument informacyjny w postaci wydruku komputerowego stanowi dowód realizacji obowiązku informacyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 990/15; wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 673/17; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 834/17; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1695/16- w zakresie rozważań o powiadomieniu przesyłką nierejstrowaną i faksymile pod ww. powiadomieniem, będącego realizacją obowiązku informacyjnego, choć sam wyrok dotyczył przepisów prawa bankowego).

Odnośnie braku rozpoznania przez organ zarzutu przedawnienia, wskazać należy, że przedmiotem rozpoznania mogą być tylko te zarzuty, które zostały podniesione w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Po upływie tego terminu nie można zarzutów uzupełnić o nowe podstawy faktyczne i prawne. Skarżący zarzut przedawnienia podniósł dopiero na etapie zażalenia od postanowienia organu I instancji.

Ze wskazanych powyżej powodów Sąd uznał, że konieczne było uchylenie postanowienia wierzyciela oraz postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swoje rozstrzygnięcia oparły na niedostatecznie zweryfikowanym materiale dowodowym, a zatem doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Sąd wskazał, że choć nie można organom egzekucyjnym zarzucić naruszenia prawa, gdyż podporządkowały się art. 34 § 1 u.p.e.a. to jednak wobec możliwości kontrolowania prawidłowości stanowiska wierzyciela w ramach skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, uchylenie wydanych postanowień organów egzekucyjnych obu instancji było konieczne.

Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o uchyleniu wskazanych powyżej postanowień na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. o umorzeniu postępowania administracyjnego.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), zasądzając na rzecz skarżącej od organu odwoławczego kwotę [...]zł, na która składa się 100 tytułem wpisu, [...] zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika.