Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 737/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61,  art. 54,  art. 52 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalno-pensjonatowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, komunikacyjną i zagospodarowaniem terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. – powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 i art. 64 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647) – po rozpatrzeniu odwołania B. B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] r. nr [...], ustalającą na rzecz Z. N. i T. J. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalno-pensjonatowych wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną, komunikacyjną i zagospodarowaniem terenu w S. przy ul. Ż. na działce nr 28/4, 28/5 obręb [...].

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniesiono, iż po zapoznaniu się z dokumentacją związaną z planowaną inwestycja dotyczącą ustalenia warunków zabudowy i po wizji lokalnej przeprowadzonej w terenie B. B. stwierdziła, że wskazana w opracowaniu lokalizacja budynku północnego (przy granicy z dz. 21 i 20 nie uwzględnia zastanego skupiska wysokiego drzewostanu. Projektowany w tym miejscu obiekt wymagałby wycinki około dwudziestu drzew o średnicy przekraczającej 20 cm, co stoi w sprzeczności z pkt II. 2.b opracowania o oddziaływaniu negatywnym na środowisko naturalne i "Programem Ochrony Przyrody" dla Nadleśnictwa S. opracowanym w 2008 roku i nadal obowiązującym. W opracowaniu tym obszar B. Doliny zakwalifikowany został jako obszar cenny przyrodniczo o dużych walorach krajobrazowych. W związku z tym składająca odwołanie wskazała, iż sugeruje przesunięcie projektowanego obiektu poniżej linii drzew. Składająca odwołanie wniosła o wprowadzenie nieprzekraczalnej granicy zabudowy pomiędzy działkami 21 i 28/4, obejmującej tereny zielone i pierwotny drzewostan w odległości przynajmniej 20 metrów od granicy z działką 21, powołując się na pkt 11.5.c - ograniczenie doświetlenia i pola widzenia i pkt Il.5.d przywołanego wyżej opracowania. Składająca odwołanie dodała, iż po uwzględnieniu jej uwag i zmianie decyzji w tym punkcie na tym etapie postępowania nie wnosi innych uwag.

Przekazując odwołanie, organ I instancji wskazał, ustosunkowując się do zarzutów odwołania, iż w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) enumeratywnie wymienione są przedsięwzięcia, które znacząco oddziałują na środowisko jak i przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z wymienionymi w rozporządzeniu inwestycjami oraz ich zamkniętym katalogiem, organ I instancji wyjaśnił, iż inwestycja której dotyczy zaskarżona decyzja nie jest ujęta w tym katalogu. W przypadku zarzutu strony, polegającego na "nie w pełni zabezpieczeniu interesu osób trzecich" w ocenie organu I instancji, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich". W niniejszej decyzji pkt. II, ust. 5 litera d wykazano, iż planowane zamierzenie inwestycyjne musi zapewnić w szczególności ochronę interesów osób trzecich. Oceny przestrzegania przepisów obowiązującego prawa budowlanego, w tym prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i przestrzegania prawidłowości rozwiązań technicznych, spełnienia warunków wynikających z rozporządzenia Ministra mfrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) w tym wskazane przez odwołującego się ograniczenie doświetlenia dokonuje na etapie wykonywania projektu budowlanego uprawniony projektant, oraz na etapie wydawania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, właściwy do udzielenia pozwolenia na budowę. Organ I instancji podkreślił, iż decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto wskazał, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie zawiera zgody na usunięcie drzew pod planowaną inwestycję (w takim przypadku inwestor zobligowany jest do uzyskania stosownego zezwolenia uzyskiwanego w odrębnym postępowaniu administracyjnym).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wskazało, że w niniejszej sprawie do skarżonej decyzji organ I instancji dołączył załącznik graficzny, na którym zaznaczył nieprzekraczalną linię zabudowy. Według odwołującej się takie wyznaczenie linii zabudowy nie uwzględnia zastanego skupiska wysokiego drzewostanu, bowiem projektowany w tym miejscu obiekt wymagałby wycinki około 20 drzew co jest niezgodne z: "Programem Ochrony Przyrody" dla nadleśnictwa S. opracowanym w 2008 r. i nadal obowiązującym. W związku z tym strona odwołująca się zasugerowała przesunięcie wyznaczonej linii zabudowy poniżej linii drzew. Odnosząc się do okoliczności powołanych w odwołaniu Kolegium wskazało, iż wyznaczenie linii nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii. W tym znaczeniu linia zabudowy będzie nieprzekraczalną, a nie obowiązującą, natomiast obiekty budowlane nie muszą przylegać do nieprzekraczalnej linii zabudowy, lecz mogą być dowolnie rozmieszczone w obrębie ograniczonego przez nią obszaru. Jednocześnie jak słusznie wskazał organ I instancji, decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją zezwalającą na wycinkę drzew, a zatem jeśli rzeczywiście wolą inwestora byłoby posadowienie wnioskowanych budynków w miejscu gdzie obecnie rosną drzewa, musiałby najpierw uzyskać decyzje zezwalająca na ich wycinkę, co w świetle przytoczonych przez odwołująca dokumentów może być kłopotliwe. Podkreślić zatem należy jeszcze raz, iż samo wyznaczenie linii zabudowy nie oznacza jeszcze, iż w niej mają być posadowione budynki. Jest to zaledwie granica obszaru posadowienia zabudowań, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Ustalając zatem warunki zabudowy organ właściwy w sprawie nie wskazuje konkretnego usytuowania inwestycji na działce bowiem kwestie te ustalane są dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powyższego, wykreślenie przez organ I instancji linii dla nowej zabudowy jako nieprzekraczalnej, a nie obowiązującej jak to wskazuje w § 4 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), nie można uznać za naruszenie o charakterze istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Głównie z uwagi na usytuowanie tej nieruchomości względem istniejących dróg, a po wtóre ze sposobu zagospodarowania nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, bowiem inwestycja ta ma być zlokalizowana na gruntach rolnych, zaś działki sąsiednie są większości niezabudowane.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji dokonał prawidłowej oceny możliwości realizacji planowanej inwestycji w kontekście wymogów ładu przestrzennego, zwracając jednocześnie uwagę na uprawnienia osób, które posiadają tytuł prawny do nieruchomości. Przewidział też, w skarżonej decyzji w ustępie II punkt 5 warunki jakie należy spełnić aby inwestycja nie naruszała interesów osób trzecich. Tym samym, w ocenie Kolegium, prawa i interesy osób trzecich zostały w pełni zapewnione w tym postępowaniu. Przechodząc do kontroli merytorycznej poprawności zaskarżonej decyzji Kolegium w pełni podziela, oparte na materiale sprawy, stanowisko organu, iż planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego, stosownie do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze względu na to, iż front działki nr 28/4 wynosi ok. 95 m, granice obszaru wyznaczono w odległości 285 m od granicy terenu objętego wnioskiem. Analiza urbanistyczno-architektoniczna sporządzona została przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkalna i mieszkalno-pensjonatowa co wskazuje na to, iż planowana inwestycja spełnia warunek w zakresie kontynuacji funkcji. Ponadto organ I instancji prawidłowo ustalił, iż działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy ma dostęp do drogi publicznej, czyli ul. A. C. (działka nr 124), poprzez działki nr 28/5, nr 59 i nr 125, a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia. Podnieść również należy, iż mimo tego, że działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (nr 28/4) składa się z gruntów rolnych: ŁIV, Lz-ŁVI, W, nie wymaga zmiany przeznaczenia na cele nierolne. Stosownie bowiem do art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) przepisów ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast, zaś działka jest położona przy ul. S. Ż. w S.. Załączniki do decyzji organu I instancji to wyniki analizy, co jest prawidłowe wobec treści § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) oraz wycinek mapy, przy czym do akt jest załączona pełna mapa, która spełnia wymogi obowiązujących w tej materii przepisów, czyli jest to mapa przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wskazać w tym miejscu należy, iż przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajdujący zastosowanie w sprawie o wydanie warunków zabudowy z mocy art. 64 ust. 1 tej ustawy jednoznacznie stanowi, iż określenie granic terenu objętego wnioskiem winno nastąpić na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000. Przepis ten koresponduje z przepisem art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w związku z art. 64 ust. 1 ustawy) i § 9 powołanego rozporządzenia stanowiący o tym, iż również część graficzna decyzji o warunkach zabudowy winna spełnić wymogi wynikające z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Kolegium uznało jednak, iż to uchybienie organu I instancji pozostaje bez wpływu na wynik sprawy tym bardziej, iż sama analiza została sporządzona na prawidłowej mapie. Uwzględniając zatem charakter, zakres i przedmiot inwestycji ocenić należy, iż organ I instancji podjął wszystkie niezbędne kroki celem ustalenia wymaganych warunków zabudowy. Podejmowane działania wynikają zarówno z materiału sprawy, jak i zostały ujęte w uzasadnieniu samej decyzji. Organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz właściwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ prawidłowo uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie. W rezultacie nie budzi wątpliwości kolegium, iż planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strona odwołująca się nie wskazała na uchybienia, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Zaś z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, bowiem stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja ta nie narusza prawa własności osób trzecich i innych praw tych osób. Decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia także do wykonania inwestycji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tylko ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Decyzje wydawane w razie braku planu miejscowego nie mają takiej mocy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. wniosła B. B., która zarzuciła, że decyzja rażąco narusza prawo, co wynika z tego, iż błędnie zinterpretowano przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 nr 213 poz. 1397), jakoby planowana inwestycja nie mieściła się w katalogu tego rozporządzenia. Nadto wskazano, że SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zbyt lakonicznie stwierdza bez koniecznego wskazania i uzasadnienia dlaczego zdaniem kolegium planowana inwestycja nie mieści się w zakresie wymienionych przedsięwzięć oddziałujących znacząco na środowisko, czy też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem skarżącej całkowicie bezpodstawne było przyjęcie przez organ I instancji w załączniku graficznym nieprzekraczalnej linii zabudowy, która to linia nie uwzględnia istniejącego skupiska starodrzewu, co w konsekwencji narusza obowiązujący "Program ochrony przyrody" dla Nadleśnictwa S.. W ocenie skarżącej nowe wyznaczenie linii zabudowy wobec braku planu miejscowego nie oznacza przecież całkowitej dowolności i swobody organu i jest w tej sytuacji oczywistym naruszeniem i to o charakterze bardzo istotnym ,wręcz przesądzającym o wyniku sprawy. Zdaniem skarżącej błędne było przyjęcie, iż działka objęta wnioskiem będąca w rzeczywistości gruntami rolnymi nie wymaga zmiany przeznaczenia na cele nie rolne, albowiem kolegium nie wskazało dostatecznie precyzyjnie, iż rzeczywiście leży ona w granicach administracyjnych miasta. Skarżąca stwierdziła, że nastąpił błąd w ocenie istotnego uchybienia, a mianowicie przyjęcie, iż dołączony do załącznika wycinek mapy jest spełnieniem wymogów formalnych decyzji, to uchybienie samo w sobie dyskredytuje z przyczyn formalno-prawnych tę decyzję. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona.

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza S. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Należy wyjaśnić, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia będzie okoliczność, że decyzja pierwszoinstancyjna nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a zatem nie ma potrzeby ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji. Wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe również, gdy organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego (organ II instancji dochodzi do analogicznych ustaleń) w sprawie.

Podkreślić należy również, że zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Wyrażona w tym przepisie zasada swobody w zagospodarowaniu terenu wyznacza jednocześnie ograniczenia, do których należy konieczność takiego ukształtowania zabudowy, aby było ono zgodne z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy, a także, aby nie naruszało praw osób trzecich. Omawiana zasada rzutuje na przebieg postępowania lokalizacyjnego.

Stosownie do przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie ulega wątpliwości, że z cytowanego przepisu wynika, jaki zakres przyjmuje postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Powinnością organu lokalizacyjnego jest bowiem ustalenie, czy spełnione są wszystkie przesłanki materialne, od których ustawa uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W efekcie poczynionych przez właściwy organ ustaleń wydawana jest decyzja, która zgodnie z przepisem art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 u.p.z.p. określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy przede wszystkim powiedzieć, że istotne jest ustalenie, czy organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż należało decyzję organu I instancji utrzymać w mocy. Zdaniem Sądu ustalenia poczynione w zaskarżonej decyzji w tym zakresie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. były prawidłowe, a w szczególności prawidłowe było utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza S., albowiem nie doszło w postępowaniu do uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji.

Odnosząc się do aspektów formalnych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy powiedzieć, że w myśl art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1, który przewiduje, że określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000.

Rozpatrując zarzut skargi polegający na tym, że do decyzji dołączono niewłaściwą mapę obrazującą linie rozgraniczające teren inwestycji, Sąd stwierdził, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Znajdująca się w aktach sprawy prowadzonych przez organ I instancji mapa wydana przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w J. G. spełnia wymagania opisane w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Podobnie załącznik do decyzji organu I instancji, który stanowi w istocie kopię fragmentu mapy z zasobu geodezyjnego jest zgodny z prawem, co oznacza, że z punktu widzenia formalnych wymogów decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest prawidłowa. Kwestię tę w sposób należyty wyjaśniono w zaskarżonej decyzji organu II instancji, czym wypełniono obowiązek wynikający z art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność, że załącznik graficzny do decyzji jest de facto kopią fragmentu mapy z akt administracyjnych nie miała wpływu na wynik sprawy, albowiem na załączniku tym uwidoczniono określenie granic terenu objętego wnioskiem, a zatem sporządzenie kopii fragmentu mapy jako załącznika do decyzji o warunkach zabudowy w realiach niniejszej sprawy – wbrew zarzutowi skarżącej – nie stanowi przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu II instancji.

Jeśli chodzi o zarzut skarżącej, że organ planistyczny nieprawidłowo wyznaczył nieprzekraczalną linię zabudowy, należy powiedzieć, że do zarzutu tego na etapie postępowania administracyjnego odniósł się organ odwoławczy. Zdaniem Sądu prawidłowo wskazano, że wykreślenia przez organ I instancji linii dla nowej zabudowy jako nieprzekraczalnej, a nie obowiązującej nie można uznać za naruszenie o charakterze istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd podziela taką ocenę dokonaną przez organ odwoławczy. Jak bowiem słusznie podkreśla się również w orzecznictwie sądów administracyjnych, "wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego w sposób zgodny z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii, oznacza bowiem wytyczenie w tym zakresie potencjalnego terenu inwestycji, stanowiącego część nieruchomości inwestora. Prawem inwestora jest natomiast wybór miejsca planowanej inwestycji na tym terenie. Linia zabudowy nie jest jedyną linią, wzdłuż której mogą być wzniesione fronty budynków, (...), określa więc nieprzekraczalną granicę terenu ewentualnych inwestycji." (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 202/10, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpatrujący skargę pogląd ten podziela, co prowadzi do wniosku, że zarzut skargi był w tej części niezasadny.

Podobnie za nietrafny należy uznać argument skarżącej, że organ planistyczny nie wziął pod uwagę kwestii drzew rosnących na nieruchomości, na której zlokalizowana ma być inwestycja. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji kwestia zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów nie jest przedmiotem postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Stanowisko organu administracji Sąd w pełni podziela. Również nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut, iż ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są sprzeczne z programem ochrony przyrody będącym częścią planu urządzenia lasu dla Nadleśnictwa S.. Trzeba bowiem powiedzieć, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (wypisy z rejestru gruntów) nie wynika, aby nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy była przeznaczona pod las (nosiłaby wówczas w ewidencji gruntów oznaczenie "Ls"), ale jest ona jedynie gruntem w części zadrzewionym i zakrzewionym. W tym stanie rzeczy argument o uchybieniu organów polegającym na pominięciu w rozważaniach planu ochrony lasu jest nietrafny.

Nie sposób również zgodzić się, że organ II instancji nie wyjaśnił, iż planowana inwestycja leży w granicach miasta S.. Skoro działka nr 28/4 leży przy ul. S. Ż. w S., to okoliczność ta została przez organ odwoławczy przyjęta jako fakt oczywisty. Należy zauważyć, że administracyjne granice miasta S. określa załącznik nr 1 do statutu miasta, przyjętego uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. Rady Miejskiej w S. (Dz.Urz.Woj.Doln. Nr [...], poz. [...] ze zm.). Z porównania mapy dołączonej do statutu i położenia ul. S. Ż. (przy której leży nieruchomość należąca do inwestorów) i ul. A. C. (przy której leży nieruchomość skarżącej) wynika, że obie nieruchomości leżą na terenie miasta S.

Podsumowując należy powiedzieć, że skoro w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie wykazano, iż planowana inwestycja spełnia warunki określone w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, to nie można było odmówić inwestorom ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Sądu decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu, a żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.