Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2629/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75 pkt 3 lit. e, art. 76 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie: Sędzia WSA Monika Barszcz Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2021 r. ze skargi W. D. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) - dalej "kpa" w związku z art. 75 pkt 3 lit. e) ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310) - dalej "Prawo wodne", utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], odmawiającą zwolnienia od zakazu wprowadzania do ziemi ścieków w odległości mniejszej niż kilometr od miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli oraz plaży publicznej przy zbiorniku wodnym [...], odprowadzanych z indywidualnej oczyszczalni ścieków bytowych na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Zaskarżona decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej:

Wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2019 r. (uzupełnionym w dniu 1 września 2019 r.) W. D. wystąpił o zwolnienie od zakazu określonego w art. 75 pkt 3 lit. e) Prawa wodnego, tj. wprowadzania do ziemi ścieków w odległości mniejszej niż kilometr od miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli oraz plaży publicznej przy zbiorniku wodnym [...], odprowadzanych z indywidualnej oczyszczalni ścieków bytowych, obsługujących planowane do realizacji dwa domy letniskowe, na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej "Dyrektor RZGW w [...]") decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], odmówił wnioskodawcy w trybie art. 76 ust. 2 Prawa wodnego zwolnienia od zakazu wprowadzania do ziemi ścieków w odległości mniejszej niż kilometr od miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli oraz plaży publicznej przy zbiorniku wodnym [...], pochodzących z indywidualnej oczyszczalni ścieków bytowych na ww. działce.

Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej "Prezes PGW WP") rozpoznając odwołanie wnioskodawcy, decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zwracając szczególną uwagę na konieczność udokumentowania faktu istnienia, w momencie wydawania zaskarżonej decyzji, miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli lub plaży publicznej, w tym także pozyskania rzetelnych danych z zakresu ustalenia faktycznej odległości od miejsca planowanego zrzutu ścieków do ziemi na działce nr ewid. [...] do granicy miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli lub plaży publicznej, położonych nad zbiornikiem [...] w miejscowości [...]. W odniesieniu do kwestii dotyczącej braku wpływu odprowadzanych ścieków na jakość wód w kontekście występowania miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli na zbiorniku wodnym [...], organ odwoławczy stwierdził, że nie została ona w toku postępowania dowiedziona przez wnioskodawcę w dostatecznym stopniu, co stanowi o braku spełnienia przesłanki wskazanej w art. 76 ust. 2 Prawa wodnego. Nie wystąpiły również przesłanki istotnej potrzeby ekonomicznej i społecznej.

Dyrektor RZGW w [...] w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], odmówił zezwolenia od zakazu wynikającego z art. 75 pkt 3 lit. e Prawa wodnego, tj. wprowadzania do ziemi ścieków, w odległości mniejszej niż kilometr od miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli oraz od plaży publicznej przy zbiorniku [...], pochodzących z indywidualnej oczyszczalni ścieków bytowych zlokalizowanych na powyższej działce, w trybie art. 76 ust. 2 Prawa wodnego.

Wnioskodawca złożył odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że oczyszczalnia ścieków została zrealizowana w sposób zgodny z prawem budowlanym na podstawie tzw. zgłoszenia oraz spełnia z dużym zapasem wymogi Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Ponadto analizowana oczyszczalnia ścieków posiada wszystkie certyfikaty wymagane prawem polskim i unijnym (instrukcje montażu i użytkowania, deklarację zgodności z normą europejską EN 12566-3 oraz ze specyfikacją techniczną nr AT/2003-08-0215/A1 wydaną przez Instytut Ochrony Środowiska, a także atest higieniczny nr HK/W/0521/03/2013 wydany przez Państwowy Zakład Higieny).

Wnioskodawca zarzucił, że ocena funkcjonowania i eksploatacji oczyszczalni ścieków została przeprowadzona w sposób rażąco nieprawidłowy, gdyż w końcowej fazie ścieki oczyszczane na oczyszczalni typu biologicznego, przed wprowadzeniem do ziemi, są poddawane procesowi neutralizacji biologiczno-chemicznej w zakresie bakteriologicznym, co wyklucza możliwość przedostania się w odprowadzanych do ziemi oczyszczonych ściekach zanieczyszczeń bakteriologicznych, np. enterokoków i Escherichia coli. Podkreślił jednocześnie, że stopień oczyszczania ścieków, w tym zanieczyszczeń typu bakteriologicznego, jest badany okresowo w ramach normalnej eksploatacji oczyszczalni, a zarzuty dotyczące zagrożenia dla dobrego potencjału ekologicznego wód zbiornika [...] są chybione i bezpodstawne. W opinii Wnioskodawcy w sprawie występują także przesłanki potrzeby ekonomicznej na udzielenie zwolnienia z zakazu wprowadzania ścieków do ziemi - aspekt ekonomiczny został całkowicie spełniony. Budowa oczyszczalni pochłonęła kilkadziesiąt tysięcy złotych, a w rejonie ww. działki brak jest systemu gminnej kanalizacji sanitarnej.

Z uwagi na powyższe wnioskodawca wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz wydanie decyzji zwalniającej od zakazu wynikającego z art. 75 pkt 3 lit. e) Prawa wodnego.

Prezes PGW WP decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Na wstępie organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem wniosku o zwolnienie z zakazów wskazanych w art. 75 pkt 3 lit. e) Prawa wodnego jest wprowadzanie do ziemi ścieków odprowadzanych z przydomowej oczyszczalni typu OP.SBR-20 o przepustowości do 3 m3/d. Jest to biologiczna oczyszczalnia ścieków (z technologią osadu czynnego) służąca oczyszczaniu ścieków bytowych pochodzących z planowanych do budowy dwóch domów letniskowych. Miejsce wprowadzania ścieków do ziemi jest zlokalizowane na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Przedstawione przez Wnioskodawcę dokumenty świadczą, że przydomowa oczyszczalnia ścieków posiada możliwości oczyszczania ścieków bytowych oraz ścieków o zbliżonym do nich składzie do następującego poziomu: BZT5 < 40 mg/l; ChZT5 < 150 mg/l. Jednakże Prezes PGW WP ponownie podkreślił, że powyższe wielkości w zakresie oczyszczania ścieków są wymagane w sytuacjach standardowych, natomiast rozpatrywany przypadek ma charakter szczególny, ponieważ dotyczy odprowadzania ścieków do ziemi na obszarze, na którym co do zasady istniej zakaz działalności. Przedstawione dowody świadczą jedynie, że planowane do odprowadzania ścieki będą charakteryzować się składem wymaganym przez przepisy prawa, w tym zwłaszcza Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1311). Spełnienie tego obowiązku jest koniecznością dla wszystkich podmiotów planujących odprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, bez względu na charakter obszaru, na którym będzie prowadzona dana działalność.

Omawiana instalacja jest biologiczną oczyszczalnią ścieków z wykorzystaniem technologii SRB (sekwencyjny reaktor biologiczny), która zakłada pewną efektywność w zakresie usuwania zanieczyszczeń bakteriologicznych. W przedłożonej przez Wnioskodawcę dokumentacji (operat wodnoprawny, folder informacyjny firmy Gama Plastic) brak jest konkretnych danych odnoszących się do stopnia redukcji zanieczyszczeń bakteriologicznych w procesie oczyszczania ścieków na ww. instalacji.

Jak wyjaśnił organ odwoławczy, miejsca okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli są objęte szczególnym systemem badań jakości wody obejmującym parametry mikrobiologiczne. Szczegółowe wymagania w zakresie jakości wody w kąpieliskach i miejscach okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli określa Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 stycznia 2019 r. w sprawie nadzoru nad jakością wody w kąpielisku i miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli (Dz. U. z 2019 r. poz. 255). W załącznikach do ww. Rozporządzenia zostały wymienione dwa wskaźniki stanowiące o stanie mikrobiologicznym wód w kąpielisku: enterokoki oraz Escherichia coli.

Prezes PGW WP zauważył, że w świetle obowiązujących aktów prawnych, podstawowym kryterium oceny przydatności wody do rekreacji jest stopień zanieczyszczenia bakteryjnego, a w niniejszej sprawie z uwagi na bliskość zbiornika wodnego Chańcza, plaży publicznej nad jego wodami oraz miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli przy tej plaży, jest on elementem kluczowym i pierwszoplanowym przy przeprowadzaniu poprawnej oceny wpływu pracy analizowanej instalacji na jakość wód zbiornika [...].

Zakładając, zgodnie ze stanowiskiem wnioskodawcy, że ścieki z indywidualnej oczyszczalni ścieków obsługującej planowane dwa domy letniskowe na ww. działce będą odprowadzane do ziemi tylko w okresie letnim, to i tak czasookres ich odprowadzania na pewno zbiegnie się z czasem ewentualnego funkcjonowania miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli bądź pokryje się z czasem korzystania z plaży publicznej przez wczasowiczów i lokalnych mieszkańców. Plaża publiczna nad zbiornikiem [...] jest położona w odległości 220 m od miejsca odprowadzania ścieków. Tak stosukowo niewielka odległość do zbiornika [...] może stanowić znaczące zagrożenie dla jakości wód tego zbiornika w momencie ewentualnej awarii oczyszczalni bądź wystąpienia lokalnych podtopień terenu w następstwie opadów nawalnych, notowanych coraz częściej w naszym kraju.

Zgodnie z "Programem Ochrony Środowiska dla Gminy [...] na lata 2019-2022 z perspektywą na lata 2023-2026", zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2019 r. w sprawie przyjęcia "Programu Ochrony Środowiska dla Gminy [...] na lata 2019-2022 z perspektywą na lata 2023-2026", Gmina [...] planuje corocznie organizować miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli nad zbiornikiem wodnym [...].

Jak ustalił organ I instancji, Gmina [...] wystąpiła w dniu 7 kwietnia 2020 r. z wnioskiem do organu Wód Polskich - administratora gruntów wokół zbiornika wodnego [...] o zawarcie umowy użyczenia nieruchomości gruntowych na okres trzech lat, z przeznaczeniem na utworzenie tzw. plaży głównej i miejsca wykorzystywanego sezonowo do kąpieli w okresie od 1 lipca do 31 sierpnia. We wniosku Gmina wskazała, że wokół zbiornika wodnego [...], który jest największym akwenem w województwie [...], znajdują się sezonowe ośrodki wypoczynkowe, gospodarstwa agroturystyczne oraz domki rekreacji indywidualnej. Mając na uwadze bezpieczeństwo osób korzystających z kąpieli wodnych, zaplanowano w kolejnych latach zorganizowanie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli. Jako cel wykorzystania nieruchomości wskazano: uprawianie rekreacji, turystyki, sportów wodnych oraz amatorskiego połowu ryb. Ostatecznie do podpisania tej umowy w 2020 r. nie doszło.

W 2019 r. na zbiorniku wodnym [...] funkcjonowało miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli, w rozumieniu art. 16 pkt 28 Prawa wodnego, zorganizowane w wyniku podjęcia uchwały w dniu [...] czerwca 2019 r. nr [...] przez Radę Miejską w [...] w sprawie wyrażenia zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, funkcjonującego przez okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym 2019, położonego w miejscowości [...] - zbiornik [...] - plaża główna (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2019 r. poz. [...]).

Urząd Gminy [...] w 2020 r. nie zdołał utworzyć miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli z uwagi na pandemię Covid-19 i w momencie wydawania decyzji przez Dyrektora RZGW w [...] nie istniało formalnie usankcjonowane uchwałą Rady Gminy miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli, to jednak zdaniem Prezesa PGW WP należy mieć na uwadze istnienie plaży publicznej, usytuowanej w części na działce nr ewid. [...], obręb [...] w miejscowość [...]. Jak ustalił organ I instancji w trakcie rozprawy administracyjnej połączonej z wizją terenową w dniu 21 lipca 2020 r., w której również uczestniczył Wnioskodawca, odległość plaży publicznej do miejsca zrzutu ścieków do ziemi - lokalizacji drenażu rozsączającego ścieki oczyszczone do ziemi - wynosi 220 metrów.

Termin "plaża publiczna" nie występuje w terminologii wykorzystywanej w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] (uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2015 r. - Dz. Urz. Woj. [...]. z 2015 r. poz. [...]).

Prezes PGW WP podkreślił, że w art. 75 pkt 3 lit. e) Prawa wodnego wskazano, że zakaz wprowadzania do ziemi ścieków, w odległości mniejszej niż kilometr obowiązuje również w stosunku do plaż publicznych. W ustawie nie została jednak wskazana definicja prawna "plaży". Zgodnie z definicją podaną w Słowniku Języka Polskiego PWN plaża to "piaszczysty lub żwirowy teren pozbawiony roślinności, położony nad brzegiem morza, rzeki lub jeziora". W art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293) funkcjonuje pojęcie "obszaru przestrzeni publicznej", który należy rozumieć jako: "obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy". Jak słusznie argumentował organ I instancji, termin ten również można utożsamiać z pojęciem "plaży publicznej".

Organ II instancji zwrócił również uwagę na fakt, że w trakcie postępowania, w tym rozprawy administracyjnej połączonej z wizją terenową, organ I instancji zgromadził liczną dokumentację fotograficzną, obrazującą obszar plaży publicznej z zaznaczonymi punktami pomiarowymi i położeniem działek oraz z obrazowaniem elementów fizyczno-geograficznych pokrycia terenu charakterystycznych dla terenu plaży (brak roślinności, piasek, bliskość powierzchniowych wód publicznych).

W ocenie organu odwoławczego, zasadnie argumentował organ I instancji, że Prawo wodne określa zasadę tzw. powszechnego korzystania z wód (art. 32 tej ustawy), zgodnie z którą każdemu przysługuje prawo do powszechnego korzystania z publicznych śródlądowych wód powierzchniowych, morskich wód wewnętrznych oraz z wód morza terytorialnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Powszechne korzystanie z wód służy m.in. do: wypoczynku, uprawiania turystyki, sportów wodnych oraz, na zasadach określonych w przepisach odrębnych, amatorskiego połowu ryb. Mając na uwadze przytoczone powyżej przepisy prawa, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że zlokalizowany nad zbiornikiem wodnym [...] piaszczysty teren pozbawiony roślinności, z bezpośrednim dostępem do wód publicznych, wykorzystywany od początku istnienia zbiornika do wypoczynku, uprawiania turystyki i sportów wodnych, należy uznać w świetle prawa za plażę publiczną.

Ponadto w ocenie organu II instancji, nie została spełniona przesłanka wskazana w art. 76 ust. 2 Prawa wodnego, mówiąca o braku zagrożenia dla jakości wód. Na podstawie informacji dostarczonych przez wnioskodawcę, nie można jednoznacznie wykluczyć, że odprowadzane do ziemi ścieki nie będą prowadzić do pogorszenia stanu jakości wód zbiornika [...], ani nie będą intensyfikować czy pogłębiać tego procesu. Zbiornik wodny [...] na rzece [...] stanowi jednolitą część wód powierzchniowych (JCWP) o kodzie [...]. Zgodnie z wynikami monitoringu jakości wód powierzchniowych z 2018 r., ta JCWP charakteryzuje się złym stanem ogólnym wód ze względu na stan chemiczny poniżej dobrego (występowanie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego - difenyloetery bromowe, heptachlor, fluoranten, benzoapiren). Taki stan rzeczy świadczy o występowaniu obecnie znaczących presji antropogenicznych w zlewni JCWP zbiornik [...], które bardzo negatywnie obciążają środowisko gruntowo-wodne wokół ww. zbiornika. Presje te, wynikające z intensywnego użytkowania rolniczego i nieprawidłowej gospodarki wodno-ściekowej, uniemożliwiają zachodzenie naturalnego procesu samooczyszczania w środowisku, ponieważ znacząco przekraczają zdolności jego absorbcji, tym bardziej, że położenie fizyczno-geograficzne terenu wokół zbiornika, a szczególnie jego budowa i ukształtowanie hydrogeologiczne nie sprzyja takim procesom, a wręcz przeciwnie, jest bardzo niekorzystne. W związku z powyższym, w ocenie organu II instancji, każde nowe źródło zanieczyszczeń, nawet o niewielkim ładunku, będzie prowadzić do pogarszania jakości lokalnych zasobów wodnych i stwarzać zagrożenie dla osiągnięcia celów środowiskowych przyjętych dla jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 Prawa wodnego. W obliczu faktu, że w niniejszym przypadku w grę wchodzą zanieczyszczenia odprowadzanie z indywidualnej oczyszczalni ścieków o ograniczonych i zawężonych możliwościach profesjonalnego oczyszczania, bez stałego nadzoru pracy oczyszczalni oraz możliwości monitorowania zanieczyszczeń bakteriologicznych odprowadzanych do gruntu w odległości 220 metrów od plaży publicznej, w okresie letnim, który sprzyja korzystaniu rekreacyjnemu z miejsc plażowych wokół zbiornika i wód samego zbiornika, uznał, że działanie, o które wnioskuje wnioskodawca, może mieć negatywny wpływ na jakość lokalnych zasobów wodnych.

Organ II instancji nadmienił, że oczyszczalnia ścieków firmy [...] stanowi instalację do indywidualnego oczyszczania ścieków bytowo-gospodarczych, charakteryzującą się prostym montażem i obsługą, która gwarantuje bezawaryjną eksploatację. Efektywność tego typu oczyszczalni jest w znaczącym stopniu uzależniona od warunków lokalnych miejsca posadowienia takiej instalacji, a przede wszystkim od właściwego jej serwisowania. Z reguły serwisowanie takich instalacji ogranicza się do usuwania szlamu z osadnika wstępnego. Takiego typu instalacje są (zgodnie z prawem) realizowane na podstawie tzw. zgłoszenia, ale później, po ich zainstalowaniu i uruchomieniu, nie podlegają żadnej kontroli i nadzorze organów ochrony środowiska. Zgodnie z informacją na stronie internetowej producenta tych oczyszczalni - firmy [...], działanie systemu polega na dopływie ścieków do osadnika wstępnego, gdzie ulegają one sedymentacji i skąd są cyklicznie porcjowane do komory reaktora w celu napowietrzania za pomocą dyfuzora, do którego doprowadzane jest powietrze z dmuchawy membranowej. W komorze odbywa się naprzemiennie proces nitryfikacji i denitryfikacji w strefach tlenowych i beztlenowych. Po komorze reaktora ścieki trafiają do osadnika wtórnego, gdzie mieszanina osadu czynnego osadza się na dnie stożka, skąd nagromadzony osad jest zawracany do komory reaktora, a nadmiar cyklicznie do osadnika wstępnego. W nawiązaniu do powyższego, omawiana instalacja nie może być utożsamiana z profesjonalnymi oczyszczalniami ścieków, gdzie proces oczyszczania ścieków przebiega pod stałym nadzorem technicznym specjalistów oraz jest prowadzony ciągły monitoring napływających i oczyszczanych ścieków odprowadzanych do środowiska.

Na podstawie zgromadzonych w toku postępowania akt sprawy, organ drugiej instancji stwierdził, że nie ma podstaw do wykluczenia możliwości wystąpienia zagrożenia dla wód zbiornika Chańcza w następstwie uruchomienia powyższej instalacji. Zbiornik wodny [...] jest największym akwenem w województwie świętokrzyskim i pełni znaczącą funkcję turystyczną i rekreacyjną w tym regionie.

Organ II instancji zwrócił szczególną uwagę na fakt, że udzielanie zwolnienia z zakazu, przewidziane w art. 76 ust. 2 Prawa wodnego, nie stanowi powszechnej praktyki i może zostać udzielone tylko w szczególnych i wyjątkowych okolicznościach. Ustawodawca wprowadził do artykułu określenie "może udzielić", co ma służyć zaakcentowaniu, że zwolnienie takie jest udzielane w sporadycznych okolicznościach i pod warunkiem spełnienia wskazanych przesłanek.

Zdaniem organu II instancji, nie jest również uzasadnione, aby konieczność realizacji przedsięwzięcia wnioskodawca tłumaczył występowaniem istotnej potrzeby ekonomicznej lub społecznej. Analiza kosztów i korzyści proponowanych rozwiązań powinna być dokonywana w aspekcie liczniejszej społeczności lokalnej, a nie tylko w kontekście korzyści odnoszonych przez wnioskodawcę i jego rodzinę. Jak słusznie zauważył organ I instancji, istotna potrzeba ekonomiczna i społeczna uzasadniająca konieczność wprowadzania do ziemi ścieków powinna odnosić się do kosztów i korzyści ponoszonych przez społeczność lokalną, a nie przez jednostkę. Wprowadzanie ścieków do ziemi w niewielkiej odległości od plaży i publicznych wód powierzchniowych, które są wykorzystywane w ramach powszechnego korzystania z wód do celów wypoczynku, rekreacji i turystyki, wymaga dokonywania analizy kosztów społecznych uwzględniających zanieczyszczenie plaży, zagrożenie dla osób korzystających z wypoczynku i w konsekwencji ograniczenie możliwości powszechnego korzystania z wód.

Ponadto za niezasadne Prezes PGW WP uznał stanowisko wnioskodawcy, że wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków w odległości mniejszej niż 1 km od kąpieliska czy plaży publicznej jest koniecznością w celu zapewnienia możliwości rekreacji i wypoczynku rodzinnego. Jak słusznie zauważył organ I instancji, brak możliwości odprowadzania ścieków do ziemi nie wyklucza możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] dopuszczają w granicach terenu działki nr ewid. [...] (poza realizacją indywidualnych oczyszczalni ścieków) gromadzenie ścieków w zbiornikach bezodpływowych celem późniejszego ich wywozu do gminnej oczyszczalni ścieków.

Organ II instancji zaznaczył także, iż użycie słowa "dopuszcza się" w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] (w kontekście odprowadzania ścieków na obszarach bez zbiorczych systemów odprowadzania i oczyszczania ścieków sanitarnych i deszczowych) wskazuje, że dane działanie jest dopuszczone do realizacji w określonych warunkach i nie ma charakteru powszechnej praktyki.

Ponadto po analizie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie nie występują przesłanki dotyczące "wystąpienia istotnej potrzeby ekonomicznej lub społecznej" oraz "braku zagrożenia dla jakości wód" dające możliwość udzielenia zezwolenia, w myśl art. 76 ust. 2 Prawa wodnego, od zakazu wprowadzania ścieków do ziemi, w odległości mniejszej niż kilometr od plaży publicznej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. D. (dalej "skarżący") zarzucając jej naruszenie:

1) art. 7 kpa z powodu nie podjęcia przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny społecznie interes obywatelski;

2) art. 8 kpa, gdyż organ prowadził postępowanie w sposób, który narusza zaufanie jego uczestnika do władzy publicznej w wysoce rażącym stopniu;

3) art. 84 kpa poprzez brak przeprowadzenia dowodu w opinii biegłego na okoliczność ustalenia, gdy w sprawie wymagane są wiadomości bądź informacje specjalistyczne branżowo;

4) art. 77 § 1 kpa poprzez wybiórcze rozpoznanie materiału dowodowego oraz jego tendencyjną interpretację;

5) art. 85 kpa, gdyż organ pierwszej i drugiej instancji nie przeprowadził należytych technicznych oględzin jego przydomowej indywidulanej oczyszczalni ścieków.

Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do docelowego dochodzenia praw, w tym kosztów opłaty sądowej, a także o skierowanie sprawy do rozpatrzenia w trybie uproszczonym.

W ocenie skarżącego, wybudowana przez niego przydomowa oczyszczalnia ścieków spełnia wszelkie wymogi oraz posiada certyfikaty wymagane prawem, a tym samym spełnia warunki do zwolnienia od zakazu wprowadzenia ścieków do ziemi określonego art. 75 pkt 3 lit. e) Prawa wodnego. Ponadto w promieniu 1 km od inwestycji nie występują kąpieliska, miejsca okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli oraz plaże publiczne. Skarżący powołał się przy tym na fakt wybudowania bezpośrednio przy zbiorniku [...] dwóch komunalnych oczyszczalni ścieków oraz poinformowania przez Starostę [...] o braku konieczności uzyskania zgody od Dyrektora RZGW w [...] w zakresie inwestycji polegającej na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków.

W odpowiedzi na skargę Prezes PGW WP wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przy czym w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej zwanej "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310). Wprowadzenie ścieków do wód oraz do ziemi jest dopuszczalne, o ile spełniają one wymagania przewidziane w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z art. 75 pkt 3 Prawa wodnego zakazuje się wprowadzania ścieków do ziemi:

a) zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1, jeżeli byłoby to niezgodne z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2,

b) jeżeli byłoby to sprzeczne z warunkami wynikającymi z istniejących form ochrony przyrody, stref ochrony zwierząt łownych albo ostoi utworzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, a także stref ochronnych ujęć wody ustanowionych na podstawie art. 135 ust. 1 oraz obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych ustanowionych na podstawie art. 141 ust. 1,

c) jeżeli stopień oczyszczania ścieków lub miąższość utworów skalnych nad zwierciadłem wód podziemnych nie stanowi zabezpieczenia tych wód przed zanieczyszczeniem,

d) w pasie technicznym,

e) w odległości mniejszej niż kilometr od granic kąpielisk, miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli oraz plaż publicznych nad wodami.

Stosownie zaś do art. 76 ust. 2 Prawa wodnego, właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu wprowadzania do ziemi, w odległości mniejszej niż 1 kilometr od granic kąpielisk, miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli oraz plaż publicznych nad wodami, ścieków i wód innych niż wymienione w ust. 1 pkt 1, jeżeli wystąpi istotna potrzeba ekonomiczna lub społeczna, a zwolnienie nie spowoduje zagrożenia dla jakości wód.

Z powyższych regulacji wynika, że zwolnienie od zakazu wynikającego z art. 75 pkt 3 lit. e) Prawa wodnego ma charakter wyjątku od zasady, a zatem przesłanki tego zwolnienia muszą być interpretowane ściśle. Nadto, z przepisu tego wynika, że decyzja dotycząca zwolnienia od zakazu wprowadzenia ścieków do ziemi w odległości mniejszej niż kilometr od granic kąpielisk, miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli oraz plaż publicznych nad wodami, ma charakter uznaniowy. Uznanie administracyjne nie oznacza jednak dowolności organu administracji przy wydawaniu decyzji, bowiem organ winien wykazać, że w konkretnej sprawie istniały przesłanki uzasadniające podjęte rozstrzygnięcie. Organ przy wydawaniu decyzji o zwolnieniu od zakazu jest obowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione przesłanki określona w art. 76 ust. 2 Prawa wodnego. Inaczej ujmując, z przytoczonej wyżej treści art. 76 ust. 2 Prawa wodnego wynika, że zwolnienie od zakazu wprowadzenia ścieków do ziemi w odległości mniejszej niż kilometr od granic kąpielisk, miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli oraz plaż publicznych nad wodami, po pierwsze zależy od uznania organu, a po drugie jest dopuszczalne, jeżeli realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje zagrożenia dla jakości wód i wystąpi istotna potrzeba ekonomiczna lub społeczna.

W świetle przywołanych wyżej przepisów uzyskanie przez skarżącego żądanego zwolnienia wymagało jednoznacznego wykazania w postępowaniu administracyjnym, iż:

1) realizacja planowanej przydomowej oczyszczalni ścieków nie spowoduje zagrożenia dla jakości wód,

2) wystąpi istotna potrzeba ekonomiczna lub społeczna.

W niniejszej sprawie organy ustaliły, że nieruchomość, na której zlokalizowana jest indywidualna przydomowa oczyszczalnia ścieków należąca do skarżącego, położona jest w odległości mniejszej niż kilometr od granic kąpielisk, miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli oraz plaż publicznych nad wodami. Sąd podziela stanowisko organów w tym zakresie. Należy bowiem podkreślić, że zbiornik wodny [...] jest popularnym miejscem rekreacyjnym wykorzystywanym do kąpieli. Jak zaznaczył organ w 2019 r., na zbiorniku wodnym [...] funkcjonowało miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli, stosownie do art. 16 pkt 28 Prawa wodnego, które zostało zorganizowane w wyniku podjęcia uchwały przez Radę Miejską w [...] w dniu [...] czerwca 2019 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, funkcjonującego przez okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym 2019, położonego w miejscowości [...] - zbiornik [...] - plaża główna (Dz. Urz. Woj. Święt. z 2019 r. poz. 2585). Co prawda Gmina [...] nie utworzyła w 2020 r. miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli z uwagi na pandemię Covid-19, zatem w momencie wydawania decyzji przez organ I instancji nie istniało formalnie usankcjonowane uchwałą rady gminy miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli, to jednak należało mieć na uwadze istnienie plaży publicznej położonej w części na działce nr ewid. [...], obręb [...] w miejscowość [...]. Organ I instancji w trakcie rozprawy administracyjnej połączonej z wizją terenową w dniu 21 lipca 2020 r., w której uczestniczył również skarżący, ustalił, że odległość od plaży publicznej funkcjonującej przy zbiorniku wodnym [...] do miejsca zrzutu ścieków do ziemi (tj. lokalizacji drenażu rozsączającego oczyszczone ścieki na działce nr ewid. [...]) wynosi 220 m.

W ocenie skarżącego brak jest podstaw do uznania wskazanego wyżej terenu za plażę publiczną, a w konsekwencji do wystąpienia przesłanek do objęcia zakazem wprowadzenia ścieków do ziemi pochodzących przydomowej oczyszczalni ścieków, na podstawie art. 75 pkt 3 lit. e) Prawa wodnego. W odniesieniu do tej kwestii należy wskazać za organem II instancji, że w ww. ustawie nie zdefiniowano pojęcia "plaży publicznej". Natomiast zgodnie z definicją Słownika Języka Polskiego PWN plaża to "piaszczysty lub żwirowy teren pozbawiony roślinności, położony nad brzegiem morza, rzeki lub jeziora". Z kolei w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) wskazano, że przez "obszar przestrzeni publicznej" należy rozumieć obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Za słuszną należało zatem uznać argumentację organów, że termin ten można utożsamiać z pojęciem plaży publicznej. W konsekwencji omawiany teren zlokalizowany przy zbiorniku wodnym [...], jako pozbawiony roślinności, z bezpośrednim dostępem do wody, wykorzystywany od początku istnienia tego zbiornika do wypoczynku, uprawniania turystyki i sportów wodnych, należało uznać za plażę publiczną.

Odnosząc się do kwestii spełnienia przesłanek z art. 76 ust. 2 Prawa wodnego warunkujących zwolnienie od zakazu wprowadzania ścieków do ziemi należy podkreślić, że zbiornik wodny [...] na rzece [...] stanowi jednolitą część wód powierzchniowych (JCWP) o kodzie [...]. Zgodnie z Planem gospodarowania wodami (rozporządzenie Rady Ministrów z 18 października 2016 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...], Dz. U. z 2016 r. poz. 911 z późn. zm.), ta JCWP posiada wyznaczony cel środowiskowy: dobry stan ilościowy i dobry stan chemiczny. Na podstawie wyników monitoringu jakości wód powierzchniowych z 2018 r. organy ustaliły, że ta JCWP charakteryzuje się złym stanem ogólnym wód ze względu na stan chemiczny poniżej dobrego (występowanie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego - difenyloetery bromowe, heptachlor, fluoranten, benzoapiren). Powyższy stan rzeczy świadczy o występowaniu obecnie znaczących presji antropogenicznych w zlewni JCWP zbiornik [...], które bardzo negatywnie obciążają środowisko gruntowo-wodne wokół tego zbiornika. Presje te, wynikające z intensywnego użytkowania rolniczego i nieprawidłowej gospodarki wodno-ściekowej, uniemożliwiają zachodzenie naturalnego procesu samooczyszczania w środowisku, ponieważ znacząco przekraczają zdolności jego absorbcji, tym bardziej, że położenie fizyczno-geograficzne terenu wokół zbiornika, a szczególnie jego budowa i ukształtowanie hydrogeologiczne nie sprzyja takim procesom, a wręcz przeciwnie, jest bardzo niekorzystne. W programie działań ukierunkowanych na presje, dla ww. JCWP zaplanowano wszystkie możliwe działania ograniczające negatywny wpływ występujących presji na stan JCWP. Biorąc powyższe pod uwagę należało podzielić stanowisko organów, że każde nowe źródło zanieczyszczeń, nawet o niewielkim ładunku, będzie prowadzić do pogarszania jakości lokalnych zasobów wodnych i stwarzać zagrożenie dla osiągnięcia celów środowiskowych przyjętych dla jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 Prawa wodnego.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że zwolnienie z zakazu nie spowoduje zagrożenia dla jakości wód. Przydomowa oczyszczalnia ścieków położona na działce nr [...] jest biologiczną oczyszczalnią ścieków z wykorzystaniem technologii SRB (sekwencyjny reaktor biologiczny), która zakłada pewną efektywność w zakresie usuwania zanieczyszczeń bakteriologicznych. Jak słusznie zauważyły organy w przedłożonej przez skarżącego dokumentacji (operat wodnoprawny, folder informacyjny firmy [...]) brak jest konkretnych danych odnoszących się do stopnia redukcji zanieczyszczeń bakteriologicznych w procesie oczyszczania ścieków na ww. instalacji. Efektywność tego typu oczyszczalni jest w znaczącym stopniu uzależniona od warunków lokalnych miejsca posadowienia takiej instalacji, a przede wszystkim od właściwego jej serwisowania. Natomiast omawiana instalacja nie może być – jak chce tego skarżący – utożsamiana z profesjonalnymi oczyszczalniami ścieków, gdzie proces oczyszczania ścieków przebiega pod stałym nadzorem technicznym specjalistów oraz jest prowadzony ciągły monitoring napływających i oczyszczanych ścieków odprowadzanych do środowiska. Reasumując w niniejszym przypadku należy stwierdzić, że zanieczyszczenia odprowadzanie z indywidualnej oczyszczalni ścieków o ograniczonych i zawężonych możliwościach profesjonalnego oczyszczania, bez stałego nadzoru pracy oczyszczalni oraz możliwości monitorowania zanieczyszczeń bakteriologicznych odprowadzanych do gruntu w odległości 220 m od plaży publicznej, w okresie letnim, który sprzyja korzystaniu rekreacyjnemu z miejsc plażowych wokół zbiornika i wód samego zbiornika, mogą mieć negatywny wpływ na stan jakości wód ww. zbiornika.

Sąd podzielił również stanowisko organów w zakresie braku spełnienia przesłanki wystąpienia istotnej potrzeby ekonomicznej lub społecznej, o której mowa w art. 76 ust. 2 Prawa wodnego. Skarżący argumentował, że oczyszczalnia ścieków jest konieczna do zapewnienia możliwość rekreacji i wypoczynku rodzinnego. Działka skarżącego, na której projektowane są domy letniskowe, zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zlokalizowana jest na terenie przeznaczonym pod indywidualną zabudowę rekreacyjną i letniskową z dopuszczeniem usług turystycznych. W rejonie działki brak jest systemu gminnej kanalizacji sanitarnej. Jednak stosownie do zapisów ww. planu miejscowego do czasu realizacji zbiorczych systemów odprowadzania i oczyszczania ścieków sanitarnych dopuszcza się gromadzenie ścieków w zbiornikach bezodpływowych lub realizację indywidualnych/przydomowych oczyszczalni ścieków. Wobec tego możliwość rekreacji i wypoczynku rodzinnego nie jest uwarunkowana możliwością odprowadzania ścieków do ziemi. Ścieki bytowe pochodzące z planowanych dwóch domów letniskowych mogą być gromadzone w szczelnym zbiorniku bezodpływowym, skąd będą okresowo wywożone do gminnej oczyszczalni ścieków. Tym samym istnieje możliwość korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, w sposób nie powodujący zagrożenia dla jakości wód.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 Prawa wodnego, gospodarowanie wodami prowadzi się z zachowaniem zasady racjonalnego i całościowego traktowania zasobów wód powierzchniowych i podziemnych (z uwzględnieniem ich ilości i jakości) oraz zasady wspólnych interesów. Gospodarowanie to wymaga zatem współdziałania administracji publicznej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności w zakresie pozwalającym uzyskać maksymalne korzyści społeczne. Biorąc powyższe pod uwagę warunek wystąpienia istotnej potrzeby ekonomicznej lub społecznej, o którym mowa w art. 76 ust 1 Prawa wodnego należy odnosić się do kosztów i korzyści ponoszonych przez społeczeństwo, a nie przez jednostkę. W przypadku wprowadzania ścieków do ziemi, w niewielkiej odległości od plaży i wód powierzchniowych, które wykorzystywane są w ramach powszechnego korzystania z wód do celów wypoczynku, rekreacji i turystyki, konieczne jest dokonanie analizy kosztów społecznych uwzględniającej zanieczyszczenie plaży, zagrożenie dla osób korzystających z wypoczynku i w konsekwencji ograniczenie możliwości powszechnego korzystania z wód. W tym wypadku nie znajduje uzasadnienia stanowisko skarżącego, że aspekt ekonomiczny został spełniony, gdyż jako osoba prywatna poniósł on koszty na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków. Oczyszczalnia ścieków została zrealizowana w miejscu, gdzie obowiązuje obligatoryjny zakaz wprowadzania ścieków do ziemi wynikający z przepisu prawa, a zwolnienie z zakazu może zostać dokonane jedynie w wyjątkowych sytuacjach. Dokumentacja przedłożona przez skarżącego oraz informacje uzyskane w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego nie wskazują także na potrzebę społeczną realizacji oczyszczalni, która może generować dodatkowe koszty, w tym społeczne i środowiskowe.

Reasumując należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 76 ust. 2 Prawa wodnego uzasadniające możliwość zwolnienia od zakazu wprowadzania ścieków do ziemi, w odległości mniejszej niż kilometr od miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli oraz plaży publicznej, określnego art. 75 pkt 3 lit. e) Prawa wodnego.

Wobec tego Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa i zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego.

Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia art. 84 i art. 85 kpa należy wskazać, że zgodnie z art. 239 Prawa wodnego, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie jest organem właściwym do wykonywania zadań w sprawach gospodarowania wodami. Wobec tego to od uznania organu zależy czy zachodzi konieczność sporządzenia opinii przez biegłego w odniesieniu do problematyki analizowanej sprawy. W niniejszej sprawie organ stwierdził, że nie było takiej potrzeby. Natomiast w kwestii dokonania oględzin indywidualnej instalacji oczyszczalni ścieków skarżącego w sytuacji, kiedy nie jest ona eksploatowana, należało przychylić się do stanowiska organu, że nie mogła ona stanowić istotnego dowodu w sprawie. Ponadto efektywność przydomowej oczyszczalni w zakresie oczyszczania odprowadzanych ścieków została przedstawiona w dokumentacji technicznej przedłożonej przez skarżącego.

Podniesienia również wymaga, że wbrew twierdzeniom skarżącego, miał on świadomość, że przy realizacji instalacji przydomowej oczyszczalni ścieków zachodzi konieczność uzyskania zwolnienia od zakazu wprowadzania do ziemi ścieków w odległości mniejszej niż 1 km od granic kąpielisk, miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli oraz plaż publicznych nad wodami, na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 685/17, o czym Sądowi wiadomo jest z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 55/20, oddalającym skargę kasacyjną od ww. wyroku wskazał, że WSA w Kielcach w ww. wyroku rozstrzygając kwestię dopuszczalności funkcjonowania oczyszczalni ścieków i braku możliwości jej legalizacji - wskazał na konieczność uzyskania zwolnienia od zakazu wprowadzania do ziemi ścieków w odległości mniejszej niż 1 km od granic kąpielisk, miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli oraz plaż publicznych nad wodami (na gruncie art. 39 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.). Sąd zaznaczył przy tym, że taki sam zakaz obowiązuje na gruncie aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (art. 75 pkt 3 lit. e) i art. 76 ust. 2 tej ustawy).

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji. Organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.