Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1451/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14d, art. 14o
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1451/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 czerwca 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2009 r., sprawy ze skargi GRUPA "O" S.A. w K., na indywidualną interpretację Ministra Finansów, z dnia 5 lutego 2008 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. stwierdza, że powyższa interpretacja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100).


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2007 r. do Dyrektora Izby Skarbowej - działającego z upoważnienia Ministra Finansów - wpłynął wniosek Grupy "O". S.A. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania za wydatek podlegający zwolnieniu z podatku zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r., nr 54, poz. 654 ze zm.),wydatku na urządzenia tymczasowo zlokalizowane poza Specjalną Strefą Ekonomiczną, które docelowo zostaną w niej umieszczone.

We wniosku wyjaśniono, że w ramach działalności gospodarczej Spółka prowadzi od [...] lipca 2007 r. na podstawie zezwolenia nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. wydanego przez K. Park Technologiczny działalność gospodarczą rozumianą jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie strefy w zakładzie zlokalizowanym w granicach terytorialnych K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Obok tej działalności Spółka prowadzi również pomocniczą działalność poza SSE za pośrednictwem w szczególności pomocniczej serwerowni znajdującej się w K. oraz biura reklamy mieszczącego się w Warszawie zlokalizowanych w wynajmowanych pomieszczeniach poza SSE.

W zakresie tej kluczowej dla Spółki działalności Spółka prowadzi portal internetowy O. i uzyskuje przychody głównie z tytułu sprzedaży miejsca na reklamę w internecie, jak również z tytułu usług baz danych; usług publikowania w trybie on-line i usług zapewnienia dostępu do Internetu (klasyfikacja usług zgodna z informacją uzyskaną z Urzędu Statystycznego w Ł).

Usługi te wykonywane są na terenie SSE w K. poprzez umiejscowionych w tej lokalizacji pracowników działów: redakcji serwisów internetowych, produktu reklamowego, produktu wyszukiwarkowego, informatyki, administracji, biura obsługi transakcji i innych. Na terenie SSE umiejscowione są również tzw. serwery główne, na których zainstalowane jest oprogramowanie serwujące reklamy oraz serwisy portalu, stanowiące bazę dla prezentacji reklam w Internecie.

Opisana działalność na terenie strefy prowadzona jest w pomieszczeniach wynajmowanych od innych przedsiębiorców. Na obecnym stadium rozwoju Spółki powierzchnia ta jest jednak ledwie wystarczająca. W związku z tym zadecydowano o konieczności rozszerzenia działalności na terenie strefy. W tym celu rozpoczęto proces inwestycyjny, w ramach którego zakupiono w 2006 r. grunt na terenie SSE i podjęto prace zmierzające do wybudowania na terenie SSE nowej serwerowni (określanej przez Spółkę jako "docelowa inwestycja"). Równocześnie z tą inwestycją Spółka podjęła także inny proces inwestycyjny zmierzający do budowy także na terenie strefy, jednakże w innej lokalizacji nowej siedziby Spółki, gdzie również będzie zlokalizowana serwerownia Spółki (podstawą tej drugiej inwestycji jest inne zezwolenie strefowe z dnia 31 sierpnia 2007 r.). Po ukończeniu docelowej inwestycji Spółka zamierza skoncentrować tam w dużej mierze działalność realizowaną na terenie SSE, resztę działalności koncentrując w nowobudowanej siedzibie na terenie SSE. Spółka wskazała, że po otrzymaniu zezwolenia zaczęła ponosić nakłady inwestycyjne związane z inwestycją docelową na terenie SSE, w szczególności dokonuje zakupu serwerów, macierzy, switch’ów, półek dyskowych itp., które docelowo, po zakończeniu wznoszenia budynków Spółki na terenie SSE zostaną zainstalowane na terenie docelowej inwestycji. Wartość wydatków na przedmiotowe urządzenia przekracza kwotę 100 tysięcy Euro, co oznacza spełnienie wymogu minimalnej wartości nakładów na inwestycję strefową. W okresie pomiędzy zakupem przedmiotowych urządzeń a ich docelową instalacją na terenie SSE w miejscu docelowej inwestycji urządzenia te zostały przeznaczone do przejściowego wykorzystania na terenie wspomnianej już pomocniczej serwerowni. Urządzenia te nabywane są w związku z inwestycją strefową i z myślą o tej inwestycji. Ponieważ jednak Spółka wcześniej zaczęła dysponować urządzeniami niż oddana zostanie docelowa inwestycja Spółki uznała za uzasadnione ich przejściowe wykorzystanie w pomocniczej serwerowni.

Spółka uzyskała już zezwolenie, stąd nabycie wskazanych urządzeń jest zdarzeniem mającym miejsce po uzyskaniu zezwolenia. Urządzenia te należy przy tym zaliczyć do aktywów trwałych Spółki i uznać za wykorzystywane do celów powyżej wspomnianej działalności gospodarczej. Urządzenia spełniają jednocześnie przesłanki do uznania ich za środek trwały w rozumieniu przepisów o CIT podlegający amortyzacji.

Spółka nie przeniesie w jakiejkolwiek formie własności powyższych urządzeń wykorzystywanych tymczasowo w pomocniczej serwerowni, a nabytych z myślą o docelowej instalacji na terenie SSE – co najmniej przez okres 5 lat od dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Mając na uwadze, iż wydatki poniesione na nabycie przedmiotowych urządzeń tymczasowo używanych w lokalizacji nieobjętej SSE, które docelowo zostaną umieszczone w lokalizacji na terenie SSE w ramach docelowej inwestycji należy uznać za poniesione po otrzymaniu zezwolenia oraz za poniesione z myślą o docelowym umiejscowieniu tych urządzeń w lokalizacji na terenie SSE w ramach docelowej inwestycji – Spółka sformułowała pytanie, czy będzie mogła powiększyć stosowane zwolnienie z podatku CIT, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT o kwotę, która będzie wynikiem uwzględnienia w kalkulacji obok takich wydatków jak m. in. na nabycie gruntu na terenie SSE, budowę budynku na terenie SSE, również wydatków na przedmiotowe urządzenia.

Zdaniem Spółki, tymczasowe wykorzystanie przedmiotowych urządzeń w lokalizacji nieobjętej SSE, w ramach tej samej osoby prawnej spowodowane chwilową niedostępnością docelowej nieruchomości na terenie SSE nie powoduje naruszenia przez Spółkę warunków przewidzianych w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie krakowskiej SSE /Dz. U. nr 220 poz. 2232 ze zm./. Tymczasowe użycie urządzeń poza terenem SSE nie stanowi naruszenia warunku nieprzenoszenia własności. Dodatkowo od samego początku istnieje obiektywny związek nabycia środków trwałych z inwestycją na terenie SSE.

Oceniając stanowisko zaprezentowane przez wnioskodawcę w interpretacji z dnia 5 lutego 2008 r. nr [...], doręczonej skutecznie w dniu [...] lutego 2008 r., Dyrektor Izby Skarbowej działając z upoważnienia i w imieniu Ministra Finansów uznał je za nieprawidłowe. Uzasadniając takie rozstrzygniecie organ wskazał, że w myśl § 5 ust. 3 rozporządzenia z 2004 r. zwolnienia, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługują wyłącznie z tytułu działalności prowadzonej na terenie strefy, a w przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza obszarem strefy, działalność prowadzona na terenie strefy musi być wydzielona organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o dane jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność wyłącznie na terenie strefy. Wobec tego wydatki na przedmiotowe urządzenia, które tymczasowo zlokalizowane i wykorzystywane są poza terenem SSE nie klasyfikują się do objęcia pomocą, a zatem nie mogą być uwzględnione do zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.

Pismem z dnia [...] lutego 2008 r., nadanym do organu w tej samej dacie. podatnik wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa zaistniałego w związku z wydaniem przedmiotowej interpretacji.

Pismem z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów, po ponownej analizie sprawy, odpowiadając na wezwanie stwierdził brak podstaw do zmiany kwestionowanej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze pełnomocnik spółki przywołując raz jeszcze argumentację z wniosku o wydanie pisemnej interpretacji oraz wezwania do usunięcia naruszenia prawa zażądał uchylenia przedmiotowej interpretacji. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie krakowskiej specjalnej strefy ekonomicznej, a dodatkowo uchybienie regule wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, a to zasadzie pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono nadto, że pytanie Spółki dotyczyło sposobu wyliczenia dopuszczalnej wielkości (tzn. górnego limitu) możliwego do wykorzystania przez Spółkę zwolnienia podatkowego i sprowadzało się do potwierdzenia, czy limit ten może być wyliczany przy uwzględnieniu obok innych wydatków takich jak na nabycie gruntów, także wydatków na urządzenia opisane we wniosku. Zatem w żadnej mierze pytanie Spółki nie dotyczyło sposobu realizowania zwolnienia z podatku z tytułu funkcjonowania w SSE, lecz zupełnie odrębnej kwestii, tj. sposobu kalkulacji maksymalnej dopuszczalnej wielkości tego zwolnienia. Tymczasem organ zdaje się nie dostrzegać tej różnicy i powołuje się na przepisy mające uzasadnić sposób realizowania zwolnienia podatku i na tej podstawie wywodzi negatywne dla Spółki konkluzje dotyczące odpowiedzi na zadane przez nią w rzeczywistości pytanie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów podtrzymał swe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wyjaśnił, że związek wydatku z nowa inwestycją w strefie nie może być luźny, ale musi istnieć od początku. Zdaniem organu nie zasługuje przy tym na uwzględnienie zarzut, iż odpowiedź dotyczyła innego pytania niż tego zawartego we wniosku. Organ odpowiedział bowiem na pytanie dotyczące uwzględnienia wydatków na wskazane środki trwałe jako wydatków kwalifikowanych, które powiększają zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, czyli udzielił odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku interpretacyjnym.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej, nie kwestionując faktu, że interpretacja indywidualna została wydana w dniu 5 lutego 2008 r. a doręczona [...] lutego 2008 r., przedstawił bardzo obszerne wywody, stanowiące de facto polemikę ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w uchwale 7 sędziów z dnia 14 listopada 2008 r. sygn. akt I FPS 2/08.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy przepisu § 1 pkt. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego /Dz. U. Nr 163, poz. 1016/.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów.

Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt. 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a./ kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W wyniku takiej kontroli zaskarżone rozstrzygnięcie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, iż naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd zatem jest uprawniony oraz zobowiązany do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej nawet jeśli dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oznacza to, iż zakresem badania Sądu objęta jest legalność działań organu podatkowego oraz całokształt aspektów prawnych stosunku prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego orzeczenia organu skarbowego. /tak: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21.05.2008 r. I SA/Gd 645/07, Lex nr 446565/.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona interpretacja podlega uchyleniu w trybie art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. z uwagi na stwierdzone istotne naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 14d ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. 2005r nr.8 poz.60 ze zm./, które miało istotny wpływ nas wynik sprawy, co upoważniało Sąd do uchylenia zaskarżonej interpretacji prawa podatkowego w całości.

Zgodnie z dyspozycją art. 14d ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obecnie obowiązującym – interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.

Kluczowym aspektem podjętego rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu jest dokonanie prawidłowej wykładni zawartego w art. 14d ustawy Ordynacja podatkowa pojęcia "wydania" interpretacji podatkowej. W ocenie Sądu, załatwienie wniosku strony w świetle art. 14d Ordynacji podatkowej polega na dokonaniu pisemnej interpretacji, do której wydania nie może dojść wyłącznie przez samo podpisanie stosownego aktu przez uprawnionego pracownika organu podatkowego. Aby można było mówić o "wydaniu" pisemnej interpretacji przedmiotowe rozstrzygnięcie powinno zostać wnioskodawcy, we wskazanym wyżej terminie, doręczone.

W tym zakresie w pełni aktualne pozostaje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z dnia 4 grudnia 2000 r. /sygn. akt : FSB 10/2000/ zgodnie z którym – załatwienie sprawy w formie decyzji, jak określa to art. 104 k.p.a., może oznaczać jedynie rozstrzygnięcie sprawy przez władcze działanie organu administracji publicznej skierowane do konkretnego adresata. Sprawa administracyjna nie jest załatwiona, gdy organ administracji, spełniając tylko wymagania formalne przewidziane w art. 107 § 1 k.p.a. na tym poprzestaje i nie doręcza decyzji stronie. Spełnienie przez organ administracji wymagań formalnych decyzji oznacza jedynie, iż decyzja została sporządzona, a nie natomiast wydana.

Prezentowany pogląd jest uzasadniony z uwagi na rozstrzygnięcie zawarte w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2008 r. /sygnatura akt: I FPS 2/08/ którą sąd administracyjny jest związany zgodnie z dyspozycja art. 269 § 1 ustawy p.p.s.a. Wskazano tam, że "w stanie prawnym obowiązującym w 2005 roku pojęcie "nie wydanie postanowienia" użyte w art. 14 b § 3 ustawy z dnia 29.08.1997 Ordynacja podatkowa /tekst jednolity Dz.U. z 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./ oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej." Przedmiotowa uchwała, z uwagi na stan faktyczny rozstrzyganej sprawy, odnosi się bezpośrednio do stanu prawnego obowiązującego w 2005 roku, jednakże do chwili obecnej, pomimo nowelizacji przedmiotowego artykułu, nie zmienił się cel ani istota obowiązujących regulacji prawnych, a zatem uchwała powyższa jest w pełni aktualna oraz adekwatna do stanu faktycznego ustalonego w niniejszym postępowaniu. Sąd w całości podziela i przyjmuje do stosowania stanowisko zawarte w w/w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do powyższego obliguje nadto Sąd dyspozycja art. 269 § 1 p.p.s.a., stanowiącego, iż interpretacja przepisów prawa administracyjnego wyrażona w uchwale 7 sędziów jest wiążąca w tym sensie, że składowi sądu administracyjnego, rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Jeżeli w toku rozpoznawania sprawy sąd nie podzieli stanowiska wyrażonego w uchwale, może jedynie powstałe zagadnienie prawne przedstawić do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi poszerzonemu. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie, skoro sąd podziela pogląd wyrażony w uchwale.

Nadto należy też wskazać, że ani powołany przepis ani też żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje sądowi administracyjnemu podstaw do przyjmowania za podstawę swego rozstrzygnięcia – jako wiążącego poglądu będącego w opozycji do wyrażonego w uchwale a przedstawionego w zdaniu odrębnym do tej uchwały, jak sugeruje to w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej Jak ustalone zostało bezspornie w toku prowadzonego postępowania, wniosek strony o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wpłynął do organu podatkowego w dniu [...] listopada 2007 r. Aktem datowanym na dzień

[...] lutego 2008 r. organ podatkowy dokonał interpretacji podatkowej, jednakże przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało doręczone podatnikowi w dniu 8 lutego 2008 roku, a zatem z uchybieniem 3 miesięcznego terminu wskazanego w art. 14d ustawy Ordynacja podatkowa.

Pomimo podpisania i oznaczenia datą w/w rozstrzygnięcia nie doszło do przekazania treści interpretacji wnioskodawcy w ustawowo wskazanym terminie. Wywiązanie się przez organ z obowiązku terminowego wydania interpretacji następuje dopiero wtedy, gdy wnioskodawcy zostanie przekazana odpowiedź organu podatkowego. Oznacza to, iż z uwagi na powyższe zaskarżona interpretacja nie została przez organ wydana w ustawowo zakreślonym terminie trzech miesięcy.

Zgodnie z dyspozycją art. 14d ustawy Ordynacja podatkowa do w/w terminu 3 miesięcy nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 ustawy, a to; terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub z przyczyn niezależnych od organu. Powyższe okoliczności nie miały jednak miejsca w niniejszej sprawie.

Nie można stwierdzić, że do trzymiesięcznego terminu na wydanie interpretacji indywidualnej nie wlicza się okresu od dnia nadania przesyłki listowej zawierającej interpretację do dnia jej doręczenia, jako okresu opóźnień spowodowanych z przyczyn niezależnych od organu, w sytuacji, gdy interpretacja jest sporządzona i ekspediowana w ostatnim dniu terminu. Organ, który przez okres trzech miesięcy, liczonych od daty wpływu wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej, nie wykonuje żadnej czynności nie może potem powoływać się na wystąpienie okoliczności od niego niezależnych a konkretnie okoliczności wynikających z konieczności doręczenia podjętego rozstrzygnięcia. Powołany przepis, pozwalający na niewliczanie do terminów załatwiania spraw różnorakich okresów powinien być − zdaniem Sądu − interpretowany ścieśniająco, jako przepis ustanawiający wyjątki od zasady /zob. Jan Zimmerman Ordynacja podatkowa Komentarz, Postępowanie podatkowe. Toruń 1998, str.69−70/. Nie można więc zgodzić się ze stanowiskiem organu, że do trzymiesięcznego terminu na wydanie interpretacji indywidualnej nie wlicza się okresu od dnia nadania przesyłki listowej zawierającej interpretację do dnia jej doręczenia, jako okresu opóźnienia spowodowanego z przyczyn niezależnych od organów. Omawiany przepis zamieszczony nadto został w rozdziale 4 działu IV Ordynacji podatkowej zatytułowanym "Załatwianie spraw", który reguluje terminy załatwiania spraw w postępowaniu przed organami I i II instancji a zatem będzie się on odnosił do czynności oraz działań organu podejmowanych w toku postępowania interpretacyjnego. Brak jest równocześnie podstaw by w drodze rozszerzającej interpretacji przenosić tą regulację na czynności materialno−techniczne związane z wydaniem interpretacji.

Skutkiem prawnym braku terminowego działania organu podatkowego w przedmiotowym zakresie jest zgodnie z dyspozycją art. 14o ustawy Ordynacja podatkowa przyjęcie, iż w dniu następującym po dniu w którym bezskutecznie upłynął termin wydania interpretacji została wydana interpretacja stwierdzającą prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

Z powyższych względów zbędne stało się procedowanie w przedmiocie zarzutów skargi. Pomimo bowiem, iż zarzuty oraz argumentacja skargi nie obejmowały ujawnionego przez Sąd istotnego uchybienia przepisom proceduralnym, z uwagi na dyspozycję art. 134 ustawy p.p.s.a. Sąd był władny do wydania orzeczenia w granicach danej sprawy, co do kwestii nie ujętej w skardze.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z dyspozycją art. 200 w zw. z art. 205 § 2 cytowanej ustawy.