Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1021/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zatwierdzenia planu realizacyjnego oraz decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej B. S. kwotę 450 zł ( czterysta pięćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 1991 roku, Nr [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art.42 ust.2 Ustawy z dnia 12 lipca 1984 roku o planowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. Nr 17, poz.99) po rozpoznaniu wniosku B. S. ustalił lokalizację zabudowy mieszkalno - usługowej przy ul. K. na działce o nr ew. [...] przedstawioną na załączniku graficznym w skali 1 : 500 stanowiącym koncepcję zagospodarowania terenu. Linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone zostały na załączniku kolorem czerwonym zaś warunki techniczne realizacji inwestycji określone zostały w opiniach i uzgodnieniach dołączonych do wniosku.

Decyzją z dnia [...] października 1991 roku, [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art.21 ust.3, art.20 i art.54 ust.2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku "Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz.229) i §45 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 roku w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz.48) po rozpoznaniu wniosku B. S. zatwierdził pod względem urbanistycznym plan zagospodarowania działki o nr ew. [...] położonej przy ul. K. w K. z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o niskiej intensywności - objęty załącznikiem z częścią usługową w parterze i pierwszym piętrze.

Decyzją z dnia [...] maja 1992 roku, nr [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art.54 ust.1, art.29 ust.1, 2 i 4, art.21 ust.3 i art.20 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz.229) oraz §43 i §44 ust.1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 roku w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz.48) po rozpoznaniu wniosku B. S. udzielił B. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z częścią usługową w parterze i pierwszym piętrze na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. K.w K.

Pismem z dnia [...] października 2004 roku J. L. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji:

1. o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia [...] października 1991

roku, nr [...],

2. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z dnia [...] października

1991 roku, nr [...],

3. 3. o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 1992 roku, nr [...].

Zdaniem wnioskodawczyni na działce o nr ew. [...] nie można było zrealizować obiektu o wymiarach 16 m x 28 m. Działka o nr ew[...]. ma szerokość 16 m. Parking winien być zrealizowany w odległości 15 m od budynków mieszkalnych. Wielkość działki nie zapewnia więc spełnienia tego warunku. W wyniku realizacji obiektu doszło do zdegradowania środowiska w strefie krajobrazu chronionego poprzez przekroczenie dopuszczalnych norm gęstości zabudowy, zrealizowania obiektu uciążliwego w kategorii [...] w bezpośredniej styczności z budynkiem mieszkalnym oraz naruszenia bezpieczeństwa mienia poprzez zlokalizowanie linii zabudowy w taki sposób, że z dachu garażu zrealizowanego przy obiekcie na działce o nr ew. [...] można dostać się bezpośrednio na balkon mieszkania posesji nr [...]. hałas i wibracje ze zlokalizowanego pod oknami ich budynku parkingu na ponad 6 samochodów powoduje pogorszenie jakości środowiska przyrodniczego, a w konsekwencji utratę przez środowisko naturalnej wartości jaką jest cisza.

Powierzchnia zabudowy działki wynosi 52% co stanowi przekroczenie o 12% w stosunku do wymagań wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja wydana z naruszeniem przepisów ochrony środowiska oraz z naruszeniem warunków określonych w miejscowym planie jest decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa.

Załącznik graficzny do planu realizacyjnego zmienił się zasadniczo w stosunku do załącznika do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Pojawiła się w nim nowa linia zabudowy nie ujęta wcześniej w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, która stanowi przekroczenie granic inwestycji wytyczonych tą decyzją. W załączniku graficznym do decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny pojawia się nowy obiekt, który zmienia parametr gęstości zabudowy o dalsze 7%.

Nadto działka znajduje się w strefie krajobrazu chronionego i podlega ochronie zgodnie z Uchwałą [...] m. K. z dnia [...] grudnia 1981 roku w sprawie ochrony [...] Parków Krajobrazowych w województwie miejskim [...]. W dokumentacji sprawy brak jest uzgodnienia inwestycji przez Dyrekcję [...] Parków Krajobrazowych. Działka znajduje się również w strefie ochrony panoramy [...], a dokumentacji sprawy nie ma studiów widokowych dla ustalenia gabarytów budynków stanowiących tło zabytkowej sylwety [...], zasad przebudowy oraz zasad kompozycji z zielenią i krajobrazem. Działka leży też w strefie ścisłej ochrony krajobrazu z zabudową, w której obowiązywał zakaz realizacji obiektów poza wyjątkami określonymi w studiach konserwatorskich i nie wiadomo czy w studiach konserwatorskich jako wyjątek ujęty jest budynek czterokondygnacyjny z dwoma kondygnacjami mieszkalnymi i dwoma kondygnacjami handlowymi. Działka na której zrealizowano inwestycję położona jest także w "strefie zachodniej". W zakresie głównego układu komunikacyjnego obowiązywał program ograniczenia uciążliwości oraz dopełnienia istniejącej zieleni izolacyjnej wzdłuż istniejących ciągów drogowych. Tymczasem projekt dokonuje degradacji terenów zielonych na działkach o nr ew[...]. oraz działce [...] stanowiącej część pasa drogowego.

Zdaniem wnioskodawczyni nieprawdziwe jest oświadczenie T. S., że roboty zakończono i dokonano zmian nie odstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę.

Prezydent Miasta [...] zatwierdził plan realizacyjny zagospodarowania działki nr [...] w dniu [...] października 1991 roku mimo tego, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia [...] października 1991 roku nie stała się jeszcze prawomocna. Decyzja z dnia [...] października 1991 roku nie została doręczona wszystkim stronom. Nie została również doręczona wszystkim stronom decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 1992 roku.

Zdaniem wnioskodawczyni w toku postępowań związanych z wydaniem decyzji dotyczących inwestycji na działce o nr ew. [...] doszło do naruszenia następujących przepisów.

a) art.5 poprzez niezachowanie określonych w rozporządzeniu

w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki

odległości nowo wznoszonego budynku od granic i budynku

znajdującego się na sąsiedniej działce przez co naruszone

zostały uzasadnione interesy osób trzecich,

b) art.14 gdyż w strefie chronionego krajobrazu

zaprojektowano i zatwierdzono lokalizację obiektu

z kategorii uciążliwych zajmującego ponad 50 %

powierzchni działki zaś teren biologicznie czynny

zredukowano do 5 % wielkości działki

c) forma architektoniczna nie jest zharmonizowana

z otoczeniem i nie uwzględnia walorów krajobrazu oraz

wpływa na pogorszenie estetyki otoczenia,

d) §10 ust.3 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki

Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku

w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki

gdyż budynek o kategorii uciążliwości [...] powinien być

zlokalizowany w odległości minimum 15 metrów od budynku

e) mieszkalnego, §12 pkt.1 wymienionego rozporządzenia, gdyż garaż posesji nr [...] na działce o nr ew. [...] został usytuowany w granicy z działką nr [...], a jego odległość winna wynosić co najmniej 4 m, §36 pkt.7, gdyż udział powierzchni biologicznie czynnej na działce nr [...] znajdującej się w strefie ochrony wynosi do 5%, a w wyniku wykonania decyzji został zmniejszony do 1,35 %, §36 pkt.9, gdyż budynek, który powstał nie nawiązuje w swej formie do sąsiadującego budynku kamienicy z 1927 roku, §36 pkt.10 gdyż garaż z tyłu posesji zlokalizowano w granicy działki nr [...] co stanowi złamanie linii zabudowy i doprowadza do zacienienia okien sutereny kamienicy nr [...] oraz umożliwia dostanie się z jego dachu na balkon mieszkania kamienicy nr [...].

Decyzją z dnia [...] marca 2005 roku, Nr [...]. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności

decyzji:

1) o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z dnia

[...] października 1991 roku, Nr [...]

o zatwierdzeniu planu

realizacyjnego,

2) o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 1992

roku, Nr [...],

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że wymienione decyzje nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Nieprawidłowe doręczenie decyzji może skutkować wyłącznie wznowieniem postępowania, a nie stwierdzeniem nieważności decyzji. Nie zostały też odrębnie określone kategorie uciążliwości poszczególnych rodzajów i urządzeń w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami poprzez wydanie rozporządzenia. Przedmiotowy obiekt nie został zakwalifikowany do kategorii obiektów uciążliwych.

Usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy nastąpiło w związku z warunkami określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji co wynikało ze wskazań planu strefa nr [...] "wskazana zabudowa bliźniacza i szeregowa". Przy granicy działki znajdował się budynek, a zatem budynek projektowany mógł do niego przylegać (§13 rozporządzenia). Takie usytuowanie nie potwierdza zarzutu aby uniemożliwiało to prawidłowa zabudowę nieruchomości sąsiednich.

Plan realizacyjny zatwierdzony został z określeniem zagospodarowania działki w oparciu o ustalenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (Uchwała Rady Narodowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 1988 roku). Podstawowe przeznaczenie terenu objętego planem realizacyjnym

to teren koncentracji usług [...], w którym jako uzupełniające użytkowanie wyliczono między innymi mieszkalnictwo, urządzenie zieleni, komunikacji i infrastruktury technicznej w maksymalnym udziale 15% liczone w obszarze terenów przeznaczonych dla użytkowania podstawowego (obszar ten w planie miejscowym zajmował przestrzeń stanowiącą w przybliżeniu czterokrotną wielkość działki objętej planem realizacyjnym). Trudno więc mówić, aby rażąco został naruszony zapis dotyczący pozostawienia zbyt małego procentowo terenu dla urządzenia zieleni w obszarze [...] w związku z czym nie został naruszony art.14 Prawa budowlanego jak też §36.1 pkt.7 to jest ochrona istniejącej zieleni. Inwestor uzyskał decyzję o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej.

Zgodnie z treścią §155 obowiązującego w dacie wydania rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki garaże dla samochodów osobowych mogły być wykonane jako wbudowane w budynki o różnym przeznaczeniu z wyjątkiem budynków lecznictwa oraz budynków przeznaczonych do celów opiekuńczych i wychowawczych dla młodzieży lub jako budynki dobudowane do innych budynków albo jako części budynków wykorzystywanych do innych celów np. budynki handlowo - usługowe. Garaż zlokalizowany w części budynku objętego projektem nie narusza wymienionego przepisu.

Opinia Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego opiniująca pozytywnie projekt zastrzegała zlokalizowanie parkingu dla samochodów tak by zachowana została odległość 15 m od budynków mieszkalnych przy 20 miejscach postojowych. Zaprojektowano jednak jedynie 6 miejsc parkingowych.

Okna sutereny kamienicy będącej współwłasnością skarżącej znajdują się od strony północno - wschodniej i są usytuowane w ścianie prostopadłej do ścian zaprojektowanego budynku. Nie zachodzi zatem ograniczenie dopływu światła.

Sprawy odstąpienia od warunków wynikających z pozwolenia na budowę nie mogą być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła J. L. podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi we wniosku o stwierdzenie nieważności.

Decyzją z dnia [...] maja 2005 roku, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 roku i stwierdził nieważność decyzji:

1) o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z dnia [...]października 1991 roku, Nr [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego,

2)o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 1992 roku, Nr [...].

W uzasadnieniu swojej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wymienione wyżej decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem art.3 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz.229 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu obiekty budowlane mogły być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel, zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1988 roku działka o nr ew. [...] położona przy ul. K. w K. znajdowała się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] i przeznaczona była pod koncentrację usług z dopuszczeniem mieszkalnictwa, urządzeniami zieleni, komunikacji i infrastruktury technicznej jako użytkowanie uzupełniające.

Na ternach oznaczonych symbolem [...] obowiązywało ograniczenie charakteru i intensywności zabudowy na całym obszarze. Między innymi dopuszczalna była zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zagrodowa oraz usługowa o powierzchni zabudowy 30%, a dla usług 40% powierzchni działki. Według zatwierdzonego planu realizacyjnego stanowiącego integralną część pozwolenia na budowę oraz dokumentacji technicznej wynika, iż pozwolenie na budowę wydane zostało wydane na obiekt, którego powierzchnia zabudowy stanowi 46,8% całej działki mającej 447 m2. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę niezgodnej z obowiązującym w dacie jej wydania planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego, będącego prawem miejscowym stanowi rażące naruszenie art.3 obowiązującego wówczas prawa budowlanego, które musi skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Nadto decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 1991 roku zatwierdzająca plan zagospodarowania działki wydana została w oparciu o nieostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 1991 roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła B. S. podnosząc zarzut naruszenia art.l56§l pkt.2 kpa w zw. Z art.16 kpa oraz art.8 kpa i art.6 kpa poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż decyzje Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]października 1991 roku oraz z dnia [...] maja 1992 roku wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej kwestia zgodności pozwolenia na budowę z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została przesądzona decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 1991 roku o zatwierdzeniu planu zagospodarowania. Stwierdzenie nieważności tej decyzji mogłoby skutkować jedynie wznowieniem postępowania w sprawie zakończonej wydaniem pozwolenia na budowę, a nie stwierdzeniem nieważności pozwolenia na budowę. Nadto nieznaczne przekroczenie wskaźnika intensywności zabudowy, przy zachowaniu pozostałych wymagań jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie może być uznane za rażące naruszenie prawa.

Również uzasadnienie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zdaniem skarżącej nie spełnia wymogów formalnych przewidzianych w art.107 kpa zawierając jedynie ogólne omówienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Brak właściwego uzasadnienia decyzji uniemożliwia właściwą obronę i pełne wykorzystanie możliwości jakie daje kontrola decyzji zarówno w toku instancji jak i przez sąd administracyjny.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art.7 kpa i art.77 kpa. Nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Podstawowym argumentem wskazanym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który miałby przemawiać za stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]października 1991 roku oraz decyzji z dnia [...] maja 1992 roku była ich niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie wydawania tych decyzji. Niezgodność ta polegać ma na przekroczeniu dopuszczalnej planem powierzchni zabudowy działki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wziął jednak pod uwagę faktu, iż wydanie wymienionych wyżej decyzji poprzedzało wydanie decyzji z dnia [...] października 1991 roku. Decyzja ta wydana została na postawie ustawy z dnia 12 lipca 1984 roku o planowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. Nr 17, poz.99). Decyzja ta zdaniem Sądu rozstrzygała o zgodności planowanej inwestycji z warunkami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że przedstawione zamierzenie w postaci zabudowy usługowo mieszkaniowej zgodne jest z przeznaczeniem terenu na koncentrację usług gastronomii, rzemiosła i handlu z funkcją mieszkalną jako towarzyszącą funkcji podstawowej w oparciu o ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego uchwalą Rady Narodowej miasta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 roku. Z dalszej części uzasadnienia wynika, że szczegółowe warunki lokalizacji inwestycji przedstawione zostały w koncepcji urbanistyczno - budowlanej opracowanej przez architekta T. S. w lipcu 1991 roku. Skoro wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji to organy administracji związane są zawartymi w niej ustaleniami. Jeśli decyzja ta zezwalała na realizację inwestycji niezgodnej z miejscowym planem zagospodarowana przestrzennego to może to być z kolei ewentualnie podstawa do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Gdyby decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego to mogłoby to być podstawą do wznowienia postępowania w sprawach zakończonych wydaniem przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...]października 1991 roku oraz decyzji z dnia [...] maja 1992 roku w oparciu o przepis art.1451 pkt.7 kpa o ile zachowany zostałby termin określony w art.1461 kpa, a nie do stwierdzenia nieważności tych decyzji. Nie jest dopuszczalne dokonywanie oceny zgodności decyzji Prezydenta Miasta .. z dnia [...] października 1991 roku oraz decyzji z dnia [...] maja 1992 roku w oderwaniu od decyzji z dnia [...] października 1991 roku. Nie jest możliwe dokonywanie samodzielnej oceny zgodności tych decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Gdyby przyjąć odmienny punkt widzenia wydawanie decyzji lokalizacyjnej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 lipca 1984 roku o planowaniu przestrzennym byłoby zbędne.

Oczywiście zarówno decyzja o zatwierdzeniu pod względem urbanistycznym planu zagospodarowania działki oraz decyzja o pozwoleniu na budowę winny być zgodne z warunkami wynikającymi z decyzji o ustaleniu lokalizacji zabudowy. Ocena taka na obecnym etapie nie jest możliwa. Jak wynika z treści decyzji z dnia [...] października 1991 roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji ustalała ona lokalizację odnosząc się do załącznika graficznego w skali 1 : 500, który "stanowi koncepcję zagospodarowania terenu wykonaną przez architekta T. S. w lipcu 1991 roku". W aktach sprawy znajduje się natomiast jedynie wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1 : 500. Jest to wyrys z dnia [...] kwietnia 1991 roku. Bark jest na tej mapie adnotacji, iż jest to koncepcja zagospodarowania terenu wykonana przez architekta T. S. w lipcu 1991 roku. Jest to tylko mapa obrazująca położenie działki o nr Ew[...]. należącej do B. S. Dołączenie do akt sprawy koncepcji zagospodarowania terenu sporządzonej przez architekta T. S. w lipcu 1991 roku jest niezbędne dla dokonania oceny zgodności z decyzją o ustaleniu lokalizacji decyzji o zagospodarowaniu działki oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Porównanie założeń zawartych w tej koncepcji z projektem budowlanym pozwoli dokonać oceny czy decyzje te są zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji, a jeśli nie to czy rozbieżności te są na tyle istotne by mogły być one podstawa do stwierdzenia nieważności wymienionych decyzji.

Należy mieć na uwadze, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Nadzwyczajny tryb postępowania jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie może przekształcać się w trzecią instancję odwoławczą. Nawet jeśli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji przewidywała mniejszą powierzchnię zabudowy działki niż decyzja o zagospodarowaniu działki oraz decyzja o pozwoleniu na budowę to taką ewentualną niezgodność ocenić należy pod kątem skutków jakie ono wywołuje np. dla właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Takiej oceny Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w swojej decyzji nie dokonał.

Odnośnie zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności dotyczących realizacji inwestycji w sposób niezgodny z pozwoleniem na budowę stwierdzić należy, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu dokonanie kontroli zgodności tej decyzji z prawem, a nie zgodności zrealizowanej inwestycji z warunkami wynikającymi z pozwolenia na budowę.

Okoliczność, iż decyzja o zagospodarowaniu działki wydana została zanim decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji stała się ostateczna było niewątpliwie uchybieniem, ale nie jest to uchybienie na tyle istotne, by mogło stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o zagospodarowaniu działki. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie została bowiem zaskarżona i w efekcie stała się ostateczna.

Podzielić należy pogląd Wojewody [...], iż bezzasadny jest zarzut naruszenia §12 pkt.1 rozporządzenia Ministra Administracji, gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki. Rozporządzenie to przewidywało bowiem możliwość usytuowania budynku w granicy z sąsiednią działką.

Podzielić należy również pogląd Wojewody dotyczący zarzutów związanych z nieprawidłowym usytuowaniem garażu oraz miejsc parkingowych. Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki nie zawierało przepisów regulujących odległości miejsc parkingowych od granicy działki sąsiedniej oraz od okien budynków. Wymóg 15 m wynikał z postanowienia Powiatowego inspektora Sanitarnego z dnia [...]października 1991 roku. Wymóg ten sformułowany został w stosunku do 20 miejsc parkingowych. Z planu realizacyjnego - plansza podstawowa stanowiącego część projektu budowlanego wynika, iż zaprojektowano trzy miejsca postojowe. Niezachowanie wymogu odległości 15 m od okien budynku nie może być uznane za rażące naruszenie prawa.

Brak jest również podstaw do przyjęcia, iż budynek realizowany przez B. S. należało zakwalifikować jako budynek o kategorii uciążliwości [...].

Nie może być podstawą stwierdzenia nieważności zarzut zacieniania przez wybudowany garaż okien w suterenie budynku należącego do wnioskodawczyni. Z §36 ust.1 pkt.10 Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki wynikało, iż budynek powinien być projektowany i wznoszony w sposób zapewniający dopływ światła dziennego do sąsiednich obiektów. Usytuowanie budynku, którego dotyczą decyzja o zagospodarowaniu działki oraz decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdzają projekt budynku, który ogranicza dopływ światła do pomieszczeń w suterenie, ale nie pozbawia ich dopływu światła dziennego całkowicie.

Zarzut, iż z dachu garażu można wejść na balkon wnioskodawczyni jest zarzutem naruszenia interesów faktycznych, a nie prawnych i nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Z treści Z §36 ust.1 pkt.10 Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki zdaniem Sądu nie wynika obowiązek usytuowania przez inwestora budynku na działce w taki sposób by zabezpieczyć sąsiedni budynek przed potencjalną możliwością wtargnięcia do niego przez osoby nieuprawnione przy wykorzystaniu projektowanego budynku.

Twierdzenia, iż w wyniku realizacji budynku doszło do degradacji środowiska są subiektywnymi twierdzeniami wnioskodawczyni i nie mogą być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Również zarzut, iż projekt inwestycji powoduje degradację terenów zielonych jedynie subiektywną oceną wnioskodawczyni i nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Analogiczny charakter ma zarzut wnioskodawczyni, iż forma architektoniczna budynku nie jest zharmonizowana z otoczeniem i nie uwzględnia walorów krajobrazu oraz wpływa na pogorszenie estetyki otoczenia oraz, że powoduje załamanie linii zabudowy i nie nawiązuje w swej formie do budynku należącego do wnioskodawczyni. Zarzut ten nie może więc być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji.

Podnoszone przez wnioskodawczynię zarzuty nadmiernego hałasu i wibracji związanych z użytkowaniem parkingu są zarzutami związanym z nieprawidłowym korzystaniem ze środowiska. Mogą być one rozpoznane przez właściwe organy w trybie określonym w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz.627 ze zm.).

Zarzut związane z brakiem uzgodnienia inwestycji z Dyrekcją [...]Parków Krajobrazowych może być podnoszony tylko w stosunku do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Obowiązek uzgodnień wynika bowiem z planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek uzgodnienia wynikał z zapisów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jeśli w sprawie realizacji budynku przez B. S. obowiązek taki był wymagany to uzgodnienie takie winno być przedstawione na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji.

Bezzasadny jest zarzut braku studiów widokowych w związku z tym, że działka inwestorski znajduje się w strefie ochrony panoramy starego miasta. W aktach sprawy znajduje się pismo Wydziału Ochrony Zabytków z dnia [...] sierpnia 1991 roku, z którego wynika, że projekt koncepcyjny budynku został zaakceptowany. Dotyczy to również zarzutu ujęcia budynku w studiach konserwatorskich. Nadto obowiązek sporządzenia studiów widokowych wynikał z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeśli w sprawie realizacji budynku przez B. S. obowiązek taki był wymagany to uzgodnienie takie również winno być przedstawione na etapie wydawania tej decyzji.

Zarzut niedoręczenia decyzji o pozwoleniu na budowę wszystkim stronom postępowania nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to bowiem zarzut pozbawienia strony postępowania czynnego udziału w sprawie. Może to być ewentualnie przesłanką wznowienia postępowania. Przesłanki wznowieniowe nie mogą być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji.

Odnośnie zarzutów podniesionych przez skarżącą stwierdzić należy, iż nie można zgodzić się z poglądem, że decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] października 1991 roku nie ma znaczenia przesadzającego zgodność projektowanej decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Taki charakter ma natomiast zdaniem Sądu decyzja z dnia [...] października 1991 roku. Nie można też podzielić zarzutu, że decyzja Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest właściwie należycie uzasadniona. Uzasadnienie decyzji zdaniem Sądu odpowiada wymogom art.lO7§3 kpa.

Sąd administracyjny nie jest związany rodzajem zarzutów podniesionych przez skarżącego. Stąd też podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji nie były zarzuty podniesione w skardze tylko uchybienia, które Sąd dostrzegł z urzędu.

Z powyższych względów na podstawie art. 145§1 pkt.1 c i art. 152 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.