Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 90/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 184, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2017 roku sygn. akt IV SA/Wa 1417/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. B., A. B. i W. B.-P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2016 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 września 2017 roku sygn. akt IV SA/Wa 1417/16, wydanym w sprawie ze skargi S. B., A. B. i W. B.-P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2016 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że skarżące, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniły swojego żądania, w szczególności nie przedstawiły żadnego argumentu wskazującego na potrzebę, czy konieczność wstrzymania jej wykonania. Sąd I instancji uznał, że w takiej sytuacji nie jest możliwa ocena merytoryczna złożonego wniosku.

Zażalenie na to postanowienie złożyła A. B., zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji, które to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia; art. 133 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a. przez dokonanie oceny treści zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego w sposób dowolny, przekraczający granice swobodnej oceny dowodów, co skutkowało wadliwymi ustaleniami faktycznymi i niesłusznym uznaniem, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji; a ponadto art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. przez niewłaściwe niezastosowanie i odstąpienie w uzasadnieniu postanowienia od podania zasadniczych motywów wydanego rozstrzygnięcia. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do potwierdzenia prawa Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości. W ocenie autorki zażalenia kwestionowana decyzja stanowi tytuł prawny do nieruchomości i jest podstawą dokonania wpisu w księdze wieczystej, przez co wywołuje nieodwracalne, negatywne skutki prawne dla skarżących jako byłych właścicielek nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem warunkiem przyznania ochrony tymczasowej, jako wyjątku od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu została bowiem wprowadzona w celu ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mógłby dla strony wywołać akt, zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod względem legalności. Sąd ocenia zatem, czy podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by sąd w oparciu o konkretne dane mógł stwierdzić, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania aktu istotnie trudne do odwrócenia.

Przenosząc powyższe rozważanie na grunt rozpoznawanej sprawy, należy uznać za w pełni prawidłowe stanowisko Sądu I instancji co do przyjęcia, że wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Wnioskodawczynie nie określiły, jakie negatywne i nieodwracalne skutki wywoła w stosunku do nich wykonanie decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2016 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że nie jest rolą Sądu domniemywanie w czym wnioskodawca upatruje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt: II FZ 223/10, z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt: II OZ 73/11, z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt: I OSK 2988/14).

Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, stwierdzić należy, że określona przez A. B. ewentualna szkoda i skutki, które trudno będzie odwrócić, nie dotyczą kwestionowanej w niniejszej sprawie decyzji. Są to konsekwencje zapadłej wcześniej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 roku znak: [...], mocą której należąca do skarżących nieruchomość oznaczona jako działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 0.0274 ha, położona w obrębie [...], gm. K., została objęta zezwoleniem na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] relacji M. D. - W. - T. na odcinku od km 0+100 do km 21+393 o dł. 21,293 km. To na mocy tej decyzji nieruchomość należąca wcześniej do skarżących przeszła na własność Skarbu Państwa. Pozwolenie na realizację inwestycji drogowej stanowi bowiem rodzaj skonsolidowanego orzeczenia administracyjnego, ustalającego lokalizację drogi, udzielającego pozwolenia na jej budowę, oraz stanowiącego o zatwierdzeniu podziału nieruchomości i oznaczeniu nieruchomości, które przechodzą na własność Skarbu Państwa. Wobec tego to ta decyzja, a nie decyzja o ustaleniu na rzecz skarżących odszkodowania, jest podstawą wpisu do księgi wieczystej nowego właściciela nieruchomości. Dodać wypada, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2011 roku sygn. akt VII SA/Wa 190/11 uznał, że powołana decyzja Ministra Infrastruktury z 2010 roku jest zgodna z prawem i oddalił złożoną na nią skargę. Zatem argumentacja wskazana w zażaleniu nie może być skuteczna i z tego powodu, że dotyczy innej decyzji niż zaskarżona.

Niezależnie od powyższego zaznaczyć wypada, że rodzaj obowiązku, którego dotyczy zaskarżona decyzja (wypłata ustalonego odszkodowania), nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Ponadto podmiotem, na którym ciąży to zobowiązanie jest Zarząd Województwa [...], w imieniu którego działa Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich w L., a nie skarżące (por. k. 191 akt adm.). Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie w stosunku do skarżących wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2016 roku sygn. akt I OZ 1841/16).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., uznając je za niezasadne, a zapadłe w sprawie postanowienie za odpowiadające prawu.