Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2278/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6534 Zamówienia publiczne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno, Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. T. JT Zakład Budowy Gazociągów w M. na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie : wyrażenia zgody na zawarcie umowy, przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] Prezes Urzędu Zamówień Publicznych (określany dalej jako "Prezes "), po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy K. wyraził zgodę na zawarcie umowy na zadanie pod nazwą "Budowa sieci kanalizacji sanitarnej w ul. [...] i ul. [...] w K. ", przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu.

Skarżący J. T., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą JT Zakład Budowy Gazociągów w M., złożył wniosek z dnia [...] stycznia 2005 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją. Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego (powoływanego dalej jako "k.p.a."). Wniosek ten rozstrzygnięty został decyzją Prezesa U.Z.P. z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją tego organu z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...]. Na decyzję tę Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jest ona przedmiotem sprawy o sygn.akt III SA/Wa 2280/05.

Niezależnie od powyższego Skarżący złożył skargę na decyzję Prezesa UZP

z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...], stanowiącą przedmiot niniejszej sprawy.

Wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W ocenie Skarżącego wydano ją bez podstaw prawnych i z rażącym naruszeniem prawa. Zarzucił naruszenie art. 7,

art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 81 i art. 109 § 1 k.p.a., a także art. 2, art.10 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 182 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. Nr 19, poz. 177 ze zm.).

Skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny, ponieważ skutkiem jej wydania było uniemożliwienie nakazania przez Zespół Arbitrów ponownego rozpatrzenie złożonego przezeń protestu wobec decyzji Gminy K. o wyborze oferenta w ramach przetargu nieograniczonego na wskazane wyżej zadanie. Tym samym doprowadziła do ograniczenia, a nawet zniweczenia jego prawa do środków ochrony prawnej przewidzianych w Prawie zamówień publicznych.

Złożył też alternatywny wniosek o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zgodności art. 182 ust. 3 p.z.p. z Konstytucją RP, a w szczególności z jej art. 2, art. 10 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1.

W odpowiedzi na skargę Prezes U.Z.P. wniósł o odrzucenie skargi.

Jego zdaniem skarga jest niedopuszczalna z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia służących Gminie K., tj. stronie tego postępowania, a także

z uwagi na brak interesu prawnego Skarżącego do wniesienia skargi.

Wyjaśnił, że Skarżący występował jako uczestnik postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, a nie jako strona postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezesa U.Z.P. Ponieważ jego interes prawny nie podlegał konkretyzacji w tym postępowaniu, nie może być on uznany za stronę tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Prezes U.Z.P. powołał się na art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.; dalej – "p.p.s.a.") i stwierdził, że w niniejszej sprawie stronie, tj. Gminie K., przysługuje prawo do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie ponowne rozpatrzenie sprawy, z którego strona nie skorzystała, stąd skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest niedopuszczalna, aczkolwiek z powodów innych niż wskazane przez Prezesa U.Z.P. w odpowiedzi na skargę.

Wyjaśnić należy, że Skarżący w jednym piśmie zawarł skargi na kilka decyzji związanych, najogólniej rzecz ujmując, z wyrażeniem przez Prezesa U.Z.P. zgody na zawarcie umowy na zadanie pod nazwą "Budowa sieci kanalizacji sanitarnej

w ul. [...]i ul. [...] w K. ", przed ostatecznym rozstrzygnięciem złożonego przez Skarżącego protestu. Z treści tego pisma jednoznacznie wynika, że oddzielnym przedmiotem zaskarżenia jest między innymi decyzja Prezesa U.Z.P.

z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...]. Świadczy o tym nie tylko odrębne jej wskazanie jako zaskarżonego aktu, ale też osobno sformułowany co do niej wniosek

o stwierdzenie nieważności oraz podniesione zarzuty.

Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Wskazanie to wiąże Sąd, który nie może zatem odmiennie niż strona ocenić przedmiotu skargi. Obowiązkiem Sądu jest natomiast przede wszystkim ocena dopuszczalności złożenia skargi na wskazany w niej akt. Uznanie skargi za dopuszczalną jest podstawowym warunkiem jej rozpatrzenia przez Sąd.

Bezspornym jest, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Prezesa U.Z.P. wydana została przez niego w I instancji.

Środkiem zaskarżenia tej decyzji w postępowaniu administracyjnym, zgodnie

z art. 127 § 3 k.p.a., jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Prezes U.Z.P. jest bowiem centralnym organem administracji rządowej (art. 152 ust. 1 Prawa zamówień publicznych).

Decyzje wydane w I instancji nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Są one przedmiotem oceny Sądu w ramach skargi na decyzję wydaną po rozpatrzeniu właściwego dla nich środka zaskarżenia.

Wynika to z treści art. 52 § 1 p.p.s.a., stanowiącego, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

Wskazać przy tym należy, że Skarżący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył w dniu [...] lutego 2005 r., a jego skutkiem było wydanie decyzji z dnia

[...] stycznia 2005 r. Nr [...], utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...]. Prawidłowość tych decyzji nie może być przedmiotem oceny Sądu

w niniejszej sprawie. Jak wskazano wyżej, decyzje te również zostały zaskarżone. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2006 r. (sygn.akt III SA/Wa 2280/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził ich nieważność. Uznał też Skarżącego za stronę postępowania w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy przed ostatecznym rozstrzygnięciem jego protestu.

Bez znaczenia jest natomiast podnoszona przez Prezesa U.Z.P. okoliczność, że wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie złożyła Gmina K., do której zaskarżona decyzja była skierowana. Wymóg wyczerpania środków zaskarżenia,

o którym mowa w art. 52 p.p.s.a. wiązać bowiem należy z podmiotem, który złożył skargę do sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.