Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 458/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz K. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO" albo "Organ") na podstawie art.134 ustawy kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz.256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania, wniesionego przez K. P. (dalej "Skarżącego") od decyzji Starosty [...] (dalej "Starosty") z dnia [...] października 2020 r. nr [...], orzekającej o nieuznaniu uwag i zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzania lasu obrębu ewidencyjnego [...], odnoszących się do działek o nr [...], [...], [...] część [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...], dotyczących braku lasu na przedmiotowych działkach (dalej "decyzja Starosty").

II. Zaskarżone postanowienie SKO zapadło w następujących okolicznościach:

1. Decyzją z dnia [...] października 2020 r. Starosta orzekł na podstawie art.21 ust.1 pkt 2, ust.4 i ust.5, art.19 ust.2, art.3 w zw. z art.5 ust.1 pkt 2 ustawy o lasach o nieuznaniu w/w uwag i zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzania lasu.

2. Przesyłka ze w/w decyzją Starosty (k.22 akt Starosty) została nadana przez ten organ drogą pocztową na adres Skarżącego wskazany przez niego we wniosku wszczynającym postępowanie w sprawie (ul. [...]; [...]). Z adnotacji Poczty na kopercie wynika, iż: (-) przesyłka ta została dwukrotnie awizowana w dniach 12 i 19 października 2020 r., (-) w dniu 27 października 2020 r. przedmiotowa przesyłka została, jako nie podjęta w terminie przez adresata, zwrócona Staroście.

3. Odrębnymi pismami z dnia [...] grudnia 2020 r. Skarżący wniósł:

1) do SKO odwołanie od decyzji Starosty (za pośrednictwem tego organu),

2) do Starosty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty.

4. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Starosta orzekł o odmowie żądanego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

5. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] SKO stwierdziło z urzędu nieważność postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2020 r. z racji wydania tego aktu przez organ niewłaściwy (art.156 § 1 pkt 1 k.p.a.). SKO wskazało, że w świetle art.59 § 2 k.p.a. organem wyłącznie właściwym do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia jest organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia, nie zaś organ I instancji. W tej sytuacji w niniejszej sprawie organem właściwym do rozpoznania wniosku Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty było SKO, nie zaś Starosta.

6. Zaskarżonym obecnie odrębnym postanowieniem z tej samej daty, tj. z dnia [...] lutego 2021 r. SKO stwierdziło uchybienie przez Skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] października 2020 r. W uzasadnieniu postanowienia SKO stwierdziło w szczególności, co następuje: (-) z dniem [...] października 2020 r. w sprawie doszło do skutecznego prawnie doręczenia decyzji Starosty Skarżącemu, z czym wiąże się otwarcie czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji, (-) wniesienie przez Skarżącego odwołania w dniu [...] grudnia 2020 r. nastąpiło w tej sytuacji z uchybieniem w/w ustawowego terminu., (-) odrębnym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. SKO odmówiło przywrócenia uchybionego terminu, stwierdzając nieuprawdopodobnienie przez Skarżącego, iż uchybienie to nastąpiło bez jego winy.

III. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. Skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie SKO z dnia [...] lutego 2021 r., stwierdzające na podstawie art.134 k.p.a. uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący podniósł, że: (-) niedoręczenie mu decyzji organu I instancji osobiście, do którego winno było dojść, nastąpiło wyłącznie z przyczyn leżących nie po stronie Skarżącego, a po stronie Poczty, (-) zaskarżone postanowienie zostało wadliwe skierowane tylko do Skarżącego, natomiast winno być skierowane również do drugiego ze współwłaścicieli nieruchomości, której dotyczyło postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

IV. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Organu z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji postanowienie to należało wyeliminować z obrotu prawnego.

V. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia SKO prowadzi do następujących wniosków:

1. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art.134 k.p.a., SKO, jako organ właściwy – w myśl art.127 § 2 w zw. z art.17 pkt 1 k.p.a. - do rozpatrzenia odwołania Skarżącego od decyzji Starosty, wydanej na postawie art.21 ust.5 ustawy o lasach (tj. w sprawie o nieuznanie zastrzeżeń lub wniosków do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu), stwierdziło uchybienie przez Skarżącego terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż wbrew oczekiwaniom skargi poza zakresem kognicji tut. Sądu w niniejszej sprawie pozostaje ocena, czy Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Starosty, a jeżeli tak, to czy uchybienie to nastąpiło z przyczyn od Skarżącego niezawinionych. Wyjaśnić należy, iż kwestie te były przedmiotem oceny przez SKO w odrębnym, incydentalnym postępowaniu administracyjnym, zakończonym postanowieniem SKO z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], odmawiającym przywrócenia Skarżącemu w/w terminu. Dopuszczalność skontrolowania przez tut. Sąd legalności w/w postanowienia SKO była bezwzględnie uzależniona do wywiedzenia przez Skarżącego odrębnej skargi na to postanowienie w terminie 30 dni od jego doręczenia, o czym Skarżący został prawidłowo pouczony przez Organ. Niewniesienie przez Skarżącego tego rodzaju skargi bezpośrednio na postanowienie SKO z dnia [...] stycznia 2021 r. uniemożliwia obecnie Sądowi zarówno formalne skontrolowanie jego prawidłowości, jak i odrębną, powtórną weryfikację poczynionych tam ustaleń, iż: a) Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, b) brak jest podstaw do przyjęcia, iż uchybienie było przez Skarżącego niezawinione. Ustalenia te wiązały zatem zarówno SKO przy dalszej ocenie, czy w sprawie zachodzą przesłanki do wydania postanowienia z art.134 k.p.a., jak też obecnie Sąd kontrolujący postanowienie SKO, wydane na tej podstawie.

"Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Tym samym organ odwoławczy wobec nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu nie tylko jest uprawniony, lecz wręcz obowiązany do wydania postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a." (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1696/19, publ. CBOSA).

Uznać jednakże należy, nie przechodząc bezpośrednio do oceny merytorycznej prawidłowości zaskarżonego postanowienia, opartego na art.134 k.p.a. (tj. nie oceniając obecnie samej kwestii terminowości wniesienia odwołania i nie weryfikując ustaleń Organu w tym zakresie), iż wydanie tego postanowienia nastąpiło przedwcześnie, albowiem w sprawie nie zostało prawidłowo zakończone incydentalne postępowanie w przedmiocie przywrócenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, wywołane wnioskiem Skarżącego z dnia [...] grudnia 2020 r.

2. Stan prawny, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco:

2.1. W odniesieniu do istoty prawnej instytucji stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.).

Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia m.in. uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art.134 k.p.a.).

Odwołanie musi być wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 lub w terminie określonym w przepisach szczególnych (art. 129 § 3). Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art.129 § 2 k.p.a.). Terminy wnoszenia odwołania są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane ani skracane przez organ administracji publicznej, terminami procesowymi obliczanymi według przepisów Kodeksu oraz terminami zawitymi, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu.

Jeżeli wnoszący odwołanie nie zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu wniesienia odwołania (art. 58 § 2), organ odwoławczy jest obowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminowi wniesienia odwołania.

W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 (wyrok NSA w Łodzi z 21.03.1997 r., SA/Łd 2990/95, LEX nr 29079). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminowi wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego (wyrok NSA w Gdańsku z 29.01.1997 r., I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004, w którym stwierdzono, że: "Skarżący wniósł odwołanie z uchybieniem 14-dniowego terminu (art. 129 § 2 k.p.a.). W takiej sytuacji organ nie ma innej możliwości, jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z przepisu art. 134 k.p.a. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej"; zob. wyrok NSA w Katowicach z 15.11.1995 r., SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060, w którym przyjęto, że: "Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a." i nawet nieznaczne przekroczenie terminu wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia temu terminowi – wyrok NSA w Łodzi z 27.11.1996 r., SA/Łd 2665/95, Biul. Skarb. 1997/5, poz. 32).

2.2. W odniesieniu do relacji pomiędzy stwierdzeniem przez organ odwoławczy, na podstawie art.134 k.p.a., uchybienia terminu do wniesienia odwołania a wynikiem odrębnego postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (art.58 i 59 k.p.a.):

W piśmiennictwie prawniczym (por. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany" LEX/el. 2020 - komentarz, stan prawny: 1 listopada 2020 r.) zwraca się uwagę na rozbieżność stanowisk w orzecznictwie sądowym co do konieczności wydania przez organ odwoławczy postanowienia z art.134 k.p.a. w sytuacji, w której uprzednio zapadło orzeczenie tego organu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art.58 i 59 k.p.a. (po rozpatrzeniu przez odwołującego się wniosku wniesionego wraz z samym odwołaniem). Należy jednakże podzielić wykładnię przyjętą m.in. w przywołanym przez komentatorów wyroku WSA w Krakowie z 3.03.2009 r., II SA/Kr 3/09, LEX nr 633539, że w opisanej sytuacji organ odwoławczy obowiązany jest do wydania dwóch postanowień, a mianowicie: 1) w/w postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, a następnie 2) postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu wniesienia odwołania.

Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1832/18, publ. CBOSA: "Wydanie postanowienia na podstawie art. 58 i 59 k.p.a. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania załatwia tylko sprawę wniosku o przywrócenie terminu. W postanowieniu tym organ odwoławczy nie wypowiada się natomiast co do czynności, jaką jest wniesienie odwołania. Wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku uprzedniego przywrócenia terminu do dokonania danej czynności, gdyż w takim przypadku ustają okoliczności obligujące organ do wydania postanowienia, zgodnie z art. 134 k.p.a. Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia zaskarżenia otwiera natomiast drogę do wydania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu, w którym organ wypowiada się co do czynności wniesienia środka odwoławczego - zażalenia bądź odwołania. Nie można zatem przyjąć, że w razie wydania przez organ odwoławczy postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wykluczone jest wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie tego terminu.".

Równie trafnie podnosi się w tym kontekście (por. Piotr Przybysz "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII" WKP 2021 - komentarz, stan prawny: 21 kwietnia 2021 r.), iż: "Jeżeli strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to organ odwoławczy może wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania z powodu uchybienia terminowi dopiero po ostatecznym rozpoznaniu wniosku strony o przywrócenie terminu, wydanie bowiem postanowienia o przywróceniu terminu wyłącza możliwość wydania postanowienia o uchybieniu terminowi odwołania [wyrok NSA z 14.01.1999 r., SA/Sz 306/98, LEX nr 36136; także wyrok NSA z 23.07.1999 r., I SA 350/98, LEX nr 48579; wyrok NSA z 31.05.2000 r., SA/Sz 565/00, "Palestra" 2001/11–12, s. 217].

3. Odniesienie w/w uwarunkowań prawnych do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy prowadzi do następujących wniosków:

(i) Łącznie z wniesieniem do SKO, pismem z dnia [...] grudnia 2020 r., odwołania od decyzji Starosty (za pośrednictwem tego organu), Skarżący wniósł, odrębnym pismem z tej samej daty, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania, skierowany do Starosty. Takie oznaczenie adresata wniosku nie było prawidłowe, albowiem wniosek ten winien być skierowany, podobnie jak samo odwołanie, do SKO za pośrednictwem Starosty. Powyższe było jednakże skutkiem oczywiście błędnego pouczenia Skarżącego w tym zakresie przez Starostę w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r., cytującym art.58 i 59 k.p.a. z pominięciem § 2 k.p.a.;

(ii) Prawidłowe procedowanie w sprawie winno zatem obejmować: 1) w pierwszej kolejności rozpatrzenie przez SKO wniosku Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na zasadzie art.58 i 59 k.p.a., a następnie 2) w zależności od rozstrzygnięcia w przedmiocie wskazanego w/w wniosku – albo wydanie przez SKO, na podstawie art.134 k.p.a., postanowienia, stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu (w razie, gdyby SKO wcześniej odmówiło jego przywrócenia) albo rozpoznanie odwołania co do istoty (w razie wcześniejszego nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu);

(iii) W niniejszej sprawie doszło natomiast do wadliwego rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia [...] grudnia 2020 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przez organ I instancji, tj. Starostę (w miejsce właściwego w tym zakresie SKO), co nastąpiło postanowieniem Starosty z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]. W tej sytuacji powinnością SKO było, przed dokonaniem oceny, czy w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art.134 k.p.a.: a) wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2020 r., jako obciążonego kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art.156 § 1 k.p.a. oraz b) samodzielne rozpoznanie wniosku Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania;

(iv) Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż w/w obowiązki SKO wykonało: a) odmawiając Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania ostatecznym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], b) stwierdzając z urzędu nieważność postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...];

(v) Stwierdzić należy, iż jakkolwiek w dacie orzekania przez SKO zaskarżonym obecnie postanowieniem również z dnia [...] lutego 2021 r., wydanym na podstawie art.134 k.p.a. w przedmiocie stwierdzenia wniesienia przez Skarżącego odwołania z uchybieniem terminu:

(-) walor ostateczności, jako niezaskarżalne w toku kontroli instancyjnej, posiadało już wcześniejsze postanowienie SKO z dnia [...] stycznia 2021 r., odmawiające Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania na zasadzie art.58 i 59 k.p.a. (Skarżący mógł je zatem zaskarżyć, zgodnie z udzielonym mu pouczeniem, wyłącznie bezpośrednio do tut. Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, niemniej powyższe nie stałoby na przeszkodzie do uwzględnienia przez SKO w dniu [...] lutego 2021 r. skutków tego postanowienia w postaci przesądzenia kwestii odmowy przywrócenia uchybionego terminu),

(-) nie upłynął jeszcze w stosunku do Skarżącego termin zaskarżalności na drodze administracyjnej (poprzez możliwość zwrócenia się do SKO o ponowne rozpatrzenie sprawy na zasadzie art.127 § 3 w zw. z art.144 i art.126 i k.p.a.) wydanego w tym samym dniu (tj. w dniu [...] lutego 2021 r.) postanowienia, stwierdzającego z urzędu nieważność postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2020 r.

Druga ze w/w okoliczności ma takie znacznie, iż w dniu orzekania przez SKO o stwierdzeniu na podstawie art.134 k.p.a. wniesienia odwołania od decyzji Starosty z uchybieniem terminu (tj. w dniu [...] lutego 2021 r.) Skarżący miał jeszcze możliwość żądania na drodze administracyjnej (nie zaś wyłącznie sądowej) weryfikacji postanowienia SKO, wydanego również w dniu [...] lutego 2021 r., wydanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2020 r. Skarżący mógł bowiem wówczas (tj. w terminie siedmiu dni, nie jak błędnie wskazano w pouczeniu w terminie czternastu dni) skorzystać z uprawnienia do wniesienia do SKO o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatrzonej postanowieniem SKO z dnia [...] lutego 2021 r., stwierdzającym z urzędu nieważność postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2020 r. i hipotetycznie doprowadzić do wyeliminowania w/w postawienia SKO z obrotu prawnego (rozumowanie to odwołuje się do dogmatyki procesowej, a tym samym abstrahuje od prawdopodobieństwa takiego scenariusza). Oznacza to, iż postanowienie zaskarżone obecnie (tj. postanowienie SKO oparte na art.134 k.p.a.) zostało wydane w warunkach braku ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii wyeliminowania postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2020 r. z obrotu prawnego.

Obecnie zaskarżone postanowienie SKO z dnia [...] lutego 2021 r., wydane na podstawie art.134 k.p.a., jest zatem przedwczesne, albowiem winno było być wydane przez SKO dopiero po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nadzorczej rozstrzygniętej postanowieniem SKO również z dnia [...] lutego 2021 r., wydanym w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2020 r. Wskazać bowiem należy, iż hipotetyczne uchylenie przez SKO, w toku kontroli instancyjnej, w/w własnego postanowienia, pociągałoby za sobą niedopuszczalny procesowo stan jednoczesnego funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch postanowień wydanych w przedmiocie przywrócenia Skarżącemu terminu do wniesienia odwołania (tj. postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2020 r. oraz postanowienia SKO z dnia [...] stycznia 2021 r.).

4. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku SKO dokona ponownej kontroli terminowości wniesienia przez SKO odwołania od decyzji Starosty, wyjaśniając, czy Skarżący skorzystał z uprawnienia do wniesienia do SKO wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2020 r., rozstrzygniętej postanowieniem SKO z dnia [...] lutego 2021 r. (a jeżeli tak, to z jakim skutkiem). O ile w toku tych wyjaśnień zostanie ustalone, iż w/w pozostaje w mocy (a jednocześnie przed SKO nie trwa postępowanie wszczęte z wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy w tym przedmiocie), a jednocześnie w obrocie prawnym w dalszym ciągu funkcjonuje postanowienie SKO z dnia [...] stycznia 2021 r., odmawiające Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, Organ orzeknie w sprawie, uwzględniając skutki tego postanowienia.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.200 p.p.s.a.