Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 598/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1-2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1 w zw. z par. 2 pkt 1, art. 134, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6-8, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U, z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 - dalej zwany K.p.a.) w związku z art. 50 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 r. (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.- dalej zwana ustawą o ewidencji ludności) po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2009r. orzekającej o wymeldowaniu wymienionego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Na podstawie zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu [...] września 2009 r. G. W. wystąpił do Urzędu Miasta w P. z wnioskiem o wymeldowanie z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. jego syna M. W., podając, że nie zamieszkuje on pod tym adresem. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta P. wydał w dniu [...] września 2009 r. decyzję o odmowie wymeldowania z pobytu stałego M. W. Na skutek odwołania G. W. od powyższej decyzji Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta P., decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. orzekł o wymeldowaniu z przedmiotowego lokalu M. W. Uzasadniając powyższą decyzję Prezydent Miasta P. podniósł, że z wyjaśnień M. W. złożonych w trakcie prowadzonego postępowania wynika, że więzy rodzinne z ojcem zostały zerwane już 9 lat temu. Ponadto z uwagi na wymianę przez ojca zamka w drzwiach oraz trudne zachowanie ojca nie miał on możliwości swobodnego zajmowania przedmiotowego lokalu. M. W. w swoich wyjaśnieniach nie powoływał się również na podejmowanie kroków przeciwdziałających przeszkodom w korzystaniu z lokalu. Ponadto z jego dodatkowych wyjaśnień z dnia [...] grudnia 2009 r. wynika, że w dniu [...]

września 2009r. dokonał zameldowania na pobyt czasowy w N. w nowym domu jego narzeczonej. Organ pierwszej instancji uznał zatem, iż M. W. zerwał wszelkie związki z dotychczasowym lokalem z jednoczesnym założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów, który to zamiar da się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. Ww. w nowym miejscu zameldował się na okres 4 lat i nie jest to związane z nauką, leczeniem czy też wykonywaniem pracy. Z uwagi na powyższe Prezydent Miasta P. stwierdził, że M. W. opuścił miejsce pobytu stałego nie dokonując obowiązku wymeldowania się, co stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności jest podstawą do wydania decyzji o wymeldowaniu ww. z pobytu stałego.

Odwołując się od decyzji organu pierwszej instancji M. W. podniósł, iż nigdy nie wyprowadził się dobrowolnie z miejsca stałego pobytu, a jego rezygnacja z przebywania w przedmiotowym lokalu była spowodowana nieporozumieniami rodzinnymi. Porywczość i agresywność ojca – G. W., uniemożliwiły mu wspólne z nim zamieszkanie.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2009 r. Uzasadniając wydaną przez siebie decyzję Wojewoda [...] podniósł, że w toku przeprowadzonego postępowania jednoznacznie ustalono, że opuszczenie spornego lokalu nie miało związku z podjęciem nauki, leczenia, pracy w innym miejscu tj. czasowego pobytu w N. Uznano, że rzeczywistym zamiarem M. W. było opuszczenie na trwałe spornego lokalu. O dobrowolności świadczy fakt, że wymieniony dużo wcześniej (od 2002 r.) podjął i zrealizował decyzję o koncentracji swoich interesów życiowych wspólnie z I. C. najpierw w lokalu przy ul. [...] w P., a następnie w nowo wybudowanym domu I. C. w N. przy ul. [...]. Na przestrzeni tego długiego czasu ustały całkowicie związki łączące M. W. z domem rodzinnym. Odnosząc się do załączonego przez stronę rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 164/08 gdzie uznano, że legitymowanie się zameldowaniem na pobyt czasowy znosi obowiązek wymeldowania się z miejsca dotychczasowego pobytu stałego Wojewoda uznał, iż orzeczenie to zapadło w całkowicie odmiennej sytuacji faktycznej. Stwierdził ponadto, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że M. W.

opuścił miejsce zameldowania w 2002r. i zamieszkiwał w innym miejscu gdzie skoncentrował swoje życie osobiste. Odnosząc się natomiast do kwestii braku dobrowolności w opuszczeniu miejsca pobytu stałego skarżącego organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nigdy nie podejmował prawnych działań mających doprowadzić do jego powrotu do miejsca stałego pobytu. Sam fakt zgłaszania interwencji Policji nie jest bowiem utożsamiany z prawnym dochodzeniem roszczeń w celu zamieszkania pod tym adresem. Ponadto Wojewoda wskazał, iż w stosunku do wymeldowania wystarczającą i jedyną przesłanką jest opuszczenie przez skarżącego miejsca stałego pobytu bez dokonania czynności technicznej wymeldowania, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wyraził pogląd, że przez opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego należy rozumieć nie tylko fizyczne nie przebywanie w lokalu, ale zamiar jego opuszczenia i skoncentrowanie swoich życiowych spraw w innym miejscu z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym. Okolicznością towarzyszącą dobrowolnemu opuszczeniu lokalu jest zabranie przez opuszczającego lokal wszystkich swoich rzeczy oraz zerwanie związków i kontaktów z osobą, która tam pozostała. Wychodząc z powyższego założenia, organ przyjął, iż miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce w którym osoba ta realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, przyjmuje wizyty członków rodziny, znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami. O opuszczeniu lokalu może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, iż lokal w którym był na stałe zameldowany przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Z dokonanych ustaleń jednoznacznie wynika, iż lokal przy ul. [...] w P. dawno przestał być miejsce koncentracji interesów życiowych skarżącego.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r. M. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2009 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1.naruszenie przepisów postępowania - w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. mających istotny wpływ na wynik sprawy;

2.naruszenie przepisów prawa materialnego - w szczególności art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności,

W uzasadnieniu skargi M. W. wskazał m. in. że organ odwoławczy uzasadniając wydaną decyzję powołał się ogólnie na "materiał dowodowy", nie wymieniając jednak żadnych konkretnych i wiarygodnych dowodów mających świadczyć o tym, iż skarżący opuścił sporny lokal w 2002 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. ustawy). Stosownie zaś do art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, w tym również na decyzje wydawane przez organy meldunkowe.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Prezydenta Miasta W. w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc związany -stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Podkreślić trzeba, że stosownie do zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zostały wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

Niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych stanowi takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które obliguje Sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wskazany akt prawny przewiduje ewidencjonowanie przez właściwe organy miejsca pobytu osób, nakładając na nie obowiązek meldunkowy. Obowiązek ten polega, zgodnie z art. 4 tej ustawy, m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego, jak i na wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego. Regulacja ta wyraża funkcję, jaką spełnia ewidencja ludności, będąca instytucją służącą do odzwierciedlenia stanu faktycznego i jednocześnie źródłem informacji co do rzeczywistego i aktualnego miejsca pobytu konkretnej osoby, jak również charakteru tego pobytu. O zameldowaniu przesądza zatem stan faktyczny, polegający na rzeczywistym zamieszkaniu danej osoby pod określonym adresem. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie do tego, uznanie pobytu za stały uzależnione jest od łącznego spełnienia określonych przez ustawodawcę przesłanek tj.: faktycznego przebywania pod określonym adresem oraz jednoczesnego zamiaru stałego pobytu w tym miejscu połączonego z wolą koncentracji w nim swoich spraw życiowych. Sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości pod oznaczonym adresem nie przesądza zatem o stałym jego charakterze. Musi on wystąpić łącznie z fizycznym przebywaniem w oznaczonym miejscu. Przez "zamiar" należy przy tym rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale również wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. Bez znaczenia przy tym w świetle ww. art. 6 pozostaje fakt, iż przebywanie w oznaczonym miejscu przerywane jest okresami czasowej nieobecności, skoro dana osoba wyraża zamiar stałego w nim przebywania. W przypadku osoby opuszczającej miejsce pobytu stałego lub czasowego, obowiązek meldunkowy polega na dokonaniu wymeldowania (art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności). Jeżeli strona takiego obowiązku nie dopełni, wówczas zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 2 tej ustawy organ gminy, wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Podkreślić należy, iż przesłanką

wydania decyzji o wymeldowaniu jest opuszczenie przez osobę miejsca stałego zameldowania. Jest to zatem jedyna przesłanka ustawowa, gdyż przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności nie określa dodatkowych uwarunkowań dotyczących sposobu opuszczenia lokalu, a w szczególności nie określa przyczyn jego opuszczenia. Na tle omawianego przepisu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowany został pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2009 r., w sprawie II OSK 1256/08, wyrok z dnia 7 grudnia 2005 r., w sprawie II OSK 302/05, LEX nr 190969, wyrok z dnia 23 kwietnia 2000 r., w sprawie V SA 3169/ 00 LEX 51023). Innymi słowy, chodzi tu o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Przejawem takiej dobrowolności jest niewymuszona wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z innym miejscem poprzez urządzenie w nim swego trwałego centrum życiowego. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie ma natomiast to, czy okoliczności faktyczne istniejące w dacie opuszczenia lokalu potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00 opubl. System Informacji Prawnej LEX nr 50123 oraz z dnia 10 lutego 1989r., sygn. akt SA/Wr 789/88 ONSA 1989 nr 2, poz. 72).

Dodać także należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się, że opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolnego wyprowadzenia się do innego mieszkania. Rezygnacja z prawa przebywania w lokalu może nastąpić również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia tego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2006r. II OSK 1069/05 LEX 360269, podobnie wyrok tego Sądu z 1 kwietnia 2008r. II OSK 330/07).

Ustalenie wyżej opisanych materialnych przesłanek wymeldowania, istotnych z punktu widzenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, nastąpić winno w postępowaniu administracyjnym, w którym organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające na zasadach określonych w K.p.a.

W rozpoznawanej sprawie podstawowe znaczenie zyskuje ustalenie tego, czy opuszczenie lokalu przez skarżącego miało charakter trwały i dobrowolny. Tymczasem organy tej kwestii w sposób należyty nie wyjaśniły, nie podejmując wszystkich niezbędnych czynności w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy. Wskazać dalej należy, iż zaniechanie takiego obowiązku przez organy obu instancji w przedmiotowej sprawie spowodowało naruszenie przez nie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Przepisy te nakazują organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej) oraz zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań.

Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ administracji publicznej w ramach postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania danej osoby winno zatem zmierzać do jednoznacznego ustalenia, czy opuściła ona dany lokal w sposób wskazujący na dobrowolne i trwałe zerwanie więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania. Dla zaistnienia, zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego", konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Ma to istotne znaczenie przy ocenie, czy doszło do opuszczenia lokalu w rozumieniu analizowanego przepisu. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie ma to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka itp., a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123 oraz wyrok NSA z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88, ONSA 1989 r., Nr 2, poz. 72). Tak skonstruowana przesłanka, zawierająca zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe, wymaga ustalenia, czy osoba

powzięła zamiar fizycznego opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca pobytu stałego i czy ten zamiar zrealizowała. Zarówno element przedmiotowy, czyli fizyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego, jak i element podmiotowy, tj. zamiar innego zlokalizowania centrum życiowego przez osobę, są możliwe do ustalenia w drodze wyjaśnienia różnorodnych okoliczności faktycznych. W szczególności chodzi o fizyczne przebywanie w określonym miejscu, cel przebywania w tym miejscu i cel w jakim to miejsce, na pewien czas, jest opuszczone, przyczyna opuszczenia miejsca pobytu. Jest to o tyle istotne, że w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego z powodu przymusu fizycznego, psychicznego, czy też uniemożliwienia dostępu do lokalu z powodu wymiany zamków w drzwiach, nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2950/00, LEX nr 80643).

W takim aspekcie sprawy należało wyjaśnić co było rzeczywistą przyczyną opuszczenia mieszkania przez M. W. Ten jako przyczynę wskazał nieporozumienia rodzinne, a także porywczość i agresywność jego ojca – G. W., które to cechy uniemożliwiły mu wspólne z nim zamieszkanie. Ponadto skarżący zaprzeczył jakoby opuścił sporny lokal całkowicie i w sposób dobrowolny. Wprost przeciwnie, przesłuchany w charakterze strony w dniu [...] lipca 2009 r. wyjaśnił, że definitywnie nie opuścił miejsca stałego pobytu w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P., posiada klucze do lokalu, a także wskazał, iż ojciec zajmuje jeden pokój, który zamyka na klucz, natomiast dwa pozostałe pokoje są do dyspozycji pozostałych 4 osób (mamy, jego oraz dwójki rodzeństwa). Natomiast w wyjaśnieniach złożonych w [...] grudnia 2009 r. oświadczył, iż z chwilą odebrania budynku w N., w którym zameldował się na pobyt czasowy od [...] września 2009 r. do [...] września 2013 r. zabrał ze spornego lokalu swoje rzeczy. Oświadczył jednocześnie, że w lokalu przy ul. [...] zamierza mieszkać po opuszczeniu go przez ojca. Wskazać należy ponadto, iż przesłuchana w charakterze świadka matka skarżącego – M. W. zeznała w dniu [...] lipca 2007 r., iż syn jej nie zrezygnował z zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. Zeznania jej potwierdziły również sąsiadki, tj. A. M. oraz J. N., które zeznały, iż M. W. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Organy obu instancji nie odniosły się do tych zeznań. Przyjęły tezę o trwałym opuszczeniu spornego lokalu przez skarżącego jedynie na podstawie wyjaśnień wnioskodawcy (G. W.).

Ponadto wskazać należy, iż organy ustalając zamiar opuszczenia miejsca pobytu nie powinny poprzestać na oświadczeniu zainteresowanej osoby. Nie ustosunkowały się również do rozbieżności w zeznaniach G. W., który w składanych przez siebie zeznaniach najpierw oświadczył, że skarżący w spornym lokalu nie zamieszkuje od 6 lat, a następnie wskazał, iż syn wyprowadził się dwa lata temu.

Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny orzekający w sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika z sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, iż M. W. opuścił trwale i dobrowolnie miejsce stałego pobytu. Zdaniem Sądu o ile materiał dowodowy sprawy nie zostanie uzupełniony, w aktualnie ustalonym stanie faktycznym organy powinny odmówić wymeldowania M. W. z miejsca stałego pobytu. Obowiązkiem organu rozpatrującego sprawę o wymeldowanie jest nie budzące wątpliwości ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanki do wymeldowania, tj. opuszczenia miejsca pobytu stałego. Jak to wyżej przedstawiono przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, ponadto organ winien ustalić zamiar osoby, która ma być wymeldowana.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji podjęto stosownie do art. 152 tejże ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.