Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1465/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2008 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi Spółki A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 27 czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 27 czerwca 2007 r. utrzymująca w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta W. z dnia 21 maja 2007 r. określające skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007 r.

Jak wynikało z akt sprawy skarżąca spółka w dniu 14 grudnia 2006 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2007 rok, zgłaszając do opodatkowania grunty i budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Po czym w dniu 3 kwietnia 2007 r. skorygowała ww. deklarację, uznając, że przysługuje jej zwolnienie od podatku na podstawie Uchwały Nr LVIII/441/06 Rady Miejskiej Wałbrzycha z dnia 27 października 2006 roku w sprawie udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców na wspieranie nowych inwestycji w zakresie zwolnień z podatku od nieruchomości przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Gminy Wałbrzych (Dz. U. Woj. Doln. z 2006 r., Nr 242, poz. 3609).

Po wszczęciu w tym zakresie postępowania podatkowego Prezydent Miasta W. ustalił, że w dniu 12 lipca 2006 roku skarżąca została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym. Aktem notarialnym z dnia 12 grudnia 2006 roku jeden z dwóch udziałowców wniósł do spółki wkład niepieniężny w postaci nieruchomości, zabudowanych budynkiem hali produkcyjnej. Kolejnym aktem notarialnym z dnia 26 lutego 2007 roku podwyższono kapitał zakładowy w związku z wniesieniem ww. aportu w ten sposób, że wnoszący wkład udziałowiec objął wszystkie 675 udziałów o łącznej wartości 351.000,00 zł pokrywając je w całości wkładem niepieniężnym - aportem w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

W świetle poczynionych ustaleń organ podatkowy zakwestionował prawo skarżącej do zwolnienia od podatku na podstawie powołanej w deklaracji korygującej Uchwały Rady Miejskiej Wałbrzycha, co znalazło wyraz w decyzji z dnia 21 maja 2007 r. W uzasadnieniu organ podatkowy odwołał się do przepisu § 2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 roku w sprawie udzielania przez gminy pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją (Dz. U. Nr 142, poz. 1017), definiującego pojęcie "nowej inwestycji" jako utworzenie lub rozbudowę

przedsiębiorstwa bądź rozpoczęcie w przedsiębiorstwie działań obejmujących dokonywanie zasadniczych zmian procesu produkcyjnego, jak również nabycie przedsiębiorstwa, które jest w likwidacji albo zostałoby zlikwidowane, gdyby nie zostało nabyte.

Zdaniem organu podatkowego wniesienie aportu do spółki nie mieściło się w zakresie przedmiotowym ww. definicji. Odwołał się także organ podatkowy do przepisów prawa wspólnotowego regulującego warunki udzielania pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji - Rozporządzenia Komisji Wspólnoty Europejskiej nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 roku, które w art. 2 ust. 1 pkt c) zawiera pojęcie "inwestycji początkowej" rozumianej jako inwestycję w aktywa materialne oraz aktywa niematerialne i prawne związane z tworzeniem nowego zakładu, rozbudową istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu poprzez wprowadzenie nowych dodatkowych produktów lub zasadniczą zmianę dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu; lub nabycie środków trwałych bezpośrednio związanych z zakładem, który został zamknięty lub zostałby zamknięty, gdyby zakup nie nastąpił, przy czym środki nabywane są przez niezależnego inwestora. Nabycie wyłącznie udziałów/akcji przedsiębiorstwa nie stanowi inwestycji początkowej. W przedmiotowej sprawie wspólnik wniósł do spółki aport w postaci zorganizowanego przedsiębiorstwa, a zatem nie ma mowy o niezależnym inwestorze. Ponadto zgodnie z treścią § 4 ww. rozporządzenia dodatkowym warunkiem udzielenia pomocy na wspieranie nowych inwestycji jest poniesienie nakładów inwestycyjnych obejmujących cenę nabycia gruntów lub prawa ich wieczystego użytkowania, cenę nabycia albo koszt utworzenia środków trwałych, cenę nabycia wartości niematerialnych i prawnych, co w niniejszej sprawie nie wystąpiło.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd zawarty w orzeczeniu organu I instancji. Dodatkowo wskazując, że skarżąca nie dopełniła także przewidzianych w Uchwale warunków formalnych dla skorzystania ze zwolnienia i nie złożyła w zakreślonym terminie wymaganej dokumentacji (wniosku i zgłoszenia).

W skardze strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 3, § 2 ust. 2 lit. a oraz § 8 ust. 1

Uchwały Rady Miejskiej Wałbrzycha z dnia 27 października 2006 r. w sprawie udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców na wspieranie nowych inwestycji w zakresie zwolnień z podatku od nieruchomości przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie gminy Wałbrzych, jak również naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 123 § 1 i art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego Skarżąca przywołała definicję "nowej inwestycji" zawartą w § 2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie udzielania pomocy regionalnej, w zakresie której mieści się także rozbudowa istniejącego zakładu. Zgodnie z wykładnią językową przez "rozbudowę" powinno się rozumieć m. in. powiększenie potencjału gospodarczego czy też poszerzenie zakresu działalności określonego podmiotu gospodarczego. Kierując się wykładnią celowościową przeniesienie na spółkę prawa własności gruntów wraz z zabudowaniami w postaci hal montażowo-produkcyjnych, podniosło jej możliwości rynkowe i potencjał, stanowiąc bez wątpienia nową inwestycję. Ustawodawca definiując pojęcie "nowej inwestycji" spełniał oczekiwania społeczne, o których mowa w uzasadnieniu ww. Uchwały, stwarzając prawo umożliwiające obniżenie stopy bezrobocia. W świetle tych okoliczności niezrozumiała jest argumentacja decyzji odwołująca się do faktu niewskazania w definicji "nowej inwestycji" czynności wniesienia aportu, co miałoby wykluczać prawo do ulgi podatkowej, tym bardziej, że § 2 Uchwały zawierający enumetratynwe przesłanki wyłączające prawo do zwolnienia wspomnianej okoliczności nie wskazuje. Powołując się na zakaz rozszerzającej interpretacji przepisów zawierających wszelkiego rodzaju ulgi i zwolnienia Skarżąca podkreśliła, że tam, gdzie reglamentacyjna działalność administracji nie jest w sposób wyraźny dopuszczona, tam rozciąga się sfera wolności obywatelskich, która nie może być ścieśniona rozszerzającą interpretacją. W tym duchu należy także odczytywać regulacje prawa wspólnotowego. Dokonując analizy art. 2 ust. 1 lit c) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 628/2006 z dnia 24 października 2006 r. Skarżąca wskazała, że wbrew poglądom organów podatkowych zakaz nabywania środków od niezależnego inwestora nie dotyczy rozbudowy przedsiębiorstwa, zapis ten został bowiem dokonany w odrębnej jednostce redakcyjnej, odwołującej się do innych zdarzeń gospodarczych.

Odnosząc się do uchybień formalnych podnoszonych w decyzji II instancyjnej Spółka wskazała, że w dniu 8 grudnia 2006 r. złożyła do Biura Obsługi Klientów Urzędu Miejskiego w W. wniosek w sprawie udzielenia zwolnienia z podatku od nieruchomości z tytułu utworzenia nowej inwestycji, tym samym nie został przekroczony termin określony w § 8 ust 1 Uchwały. Fakt ten potwierdza pismo Prezydenta Miasta W. z dnia 13 marca 2007 r., w którym informował on Skarżącą, że w postępowaniu wszczętym na podstawie wniosku z dnia 8 grudnia 2006 r. nie przysługuje jej pomoc publiczna w rozumieniu przepisów Uchwały.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów proceduralnych Strona podnosiła, że organ drugiej instancji, wbrew obowiązującym w tym zakresie przepisom art. 123 i art. 200 O.p. nie zapewnił jej czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym i wypowiedzenia się co do zebranych przez ten organ dowodów, w szczególności zaś tych, które wskazywały na złożenie wniosku o zwolnienie od podatku po upływie terminu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – zwanej dalej p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle tak nakreślonych kompetencji stwierdzić należy, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, zaś stwierdzone naruszenie prawa procesowego nie kwalifikuje jej do uchylenia, co w konsekwencji skutkować musi oddaleniem skargi.

Przechodząc do wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się Sąd oddalając skargę na powołany w sentencji akt administracyjny, w pierwszej kolejności rozważyć należy poprawność zastosowania przez organy podatkowe przepisów procesowych, gdyż stwierdzone w tym zakresie naruszenia mogłyby wyłączyć możliwość oceny poprawności zastosowania przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego.

W skardze podnoszony jest zarzut naruszenia art. 123 i art. 200 ustawy z dnia 29 września 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.- zwana dalej O.p.) i pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym, co skutkowało niemożnością odniesienia się do zgromadzonych na tym etapie postępowania dowodów, w świetle których uznano, że strona nie złożyła w wymaganym terminie wniosku stanowiącego formalną przesłankę skorzystania z ulgi podatkowej w postaci zwolnienia od podatku.

Nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, i fakt ten nie jest kwestionowany przez stronę przeciwną, że w postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie zastosowano przepisu art. 200 O.p. i nie umożliwiono stronie zapoznania się z materiałem dowodowym. Na tym jednak zgodność poglądów stron sporu się kończy, inne bowiem skutki z faktu tego wyprowadza skarżąca inne organ podatkowy.

Niezaprzeczalnie powoływany przepis art. 200 O.p. stanowi, że przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Wyjątki zaś od tej zasady wymienione w § 2 art. 200 O.p. nie obejmują omawianej sytuacji tj. postępowania przed organem odwoławczym. Tym samym nie sposób zanegować faktu, że postępowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza wskazany przepis i wyrażoną w nim zasadę, jednakże wbrew dalszym zarzutom skargi nie w sposób, o którym stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. – a więc mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym wniosek ten można oprzeć na dwóch podstawach.

Pierwszą z nich należy wyprowadzić z faktu nieprowadzenia przez organ odwoławczy jakichkolwiek czynności dowodowych, co bezspornie wynika z akt sprawy. Okoliczności, na które powołało się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swoim rozstrzygnięciu, a odnoszące się do braku wymaganego prawem wniosku, wyprowadzone zostały z akt sprawy, które nie zawierały ww. dokumentów, co

uprawniało organ odwoławczy do takiego wniosku. A skoro tak, to i stronie znany był tenże materiał dowodowy, została z nim bowiem zapoznana na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, nie zgłaszając jakichkolwiek uwag co do jego zupełności. Zgłaszane w skardze zarzuty wskazujące na pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się na mocy art. 200 O.p. w kwestii formalnych przeszkód umożliwiających ubieganie się o ulgę, a podniesionych jedynie w decyzji organu II instancji, w świetle akt rozpoznawanej sprawy ocenić trzeba jako bezzasadne, bowiem nawet jeśli organ odwoławczy dopełniłby ciążących na nim obowiązków, to i tak sporna kwestia nie zostałaby przez stronę dostrzeżona, powtórzyć bowiem trzeba, że odnoszące się do tego problemu stwierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji stanowią jedynie wniosek wyprowadzony z akt sprawy zebranych przez organ I instancji i nieuzupełnianych w jakimkolwiek zakresie przez organ odwoławczy. W konsekwencji uzasadniony jest wniosek, że naruszenie przepisu art. 200 O.p. w związku z art. 123 O.p. nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Drugą istotną z punktu widzenia stawianego zarzutu kwestią jest fakt, że podniesione przez organ II instancji okoliczności nie mają dla sprawy ważącego znaczenia, bowiem podstawową i zasadniczą przyczyną wyłączającą możliwość skorzystania przez stronę ze zwolnienia były jednolicie ocenione przez organy obu instancji okoliczności skupiające się wokół niepodjęcia przez spółkę "nowej inwestycji". Problem dotyczący formalnych przesłanek warunkujących skorzystanie ze zwolnienia od podatku, jak się następnie okazało błędnie oceniony przez organ odwoławczy, nie mógł zatem przesądzić o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji, co do braku po stronie skarżącej przesłanek materialnych zezwalających na skorzystanie ze zwolnienia.

Tym samym popełnione przez organ podatkowy II instancji błędy procesowe nie mogły wpłynąć na wynik rozpoznawanej sprawy, co w świetle powoływanej na wstępie normy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a wyklucza możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o powoływane w skardze okoliczności.

Końcowo przywołać należy uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.04.2005 r. sygn. akt FPS 6/2004 (ONSAiWSA 2005/4/66), odnoszącą się do omawianej problematyki, a stanowiącą, że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że

istnieje podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. (podkreślenie Sądu). W uzasadnieniu ww. orzeczenia Sąd ten stwierdził: "(...) reasumując, zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji nie mogą uchylić się od obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z innych przyczyn niż wymienione w art. 200 § 2. W przeciwnym razie zawsze dojdzie do naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

Czym innym jednak jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia analizowanego przepisu, a czym innym zagadnienie, czy naruszenie to w każdym wypadku musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji przez wojewódzki sąd administracyjny. Artykuł 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że uchylenie przez sąd decyzji lub postanowienia możliwe jest w razie stwierdzenia co najmniej jednego z trzech naruszeń prawa: a/ naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b/, warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c/ wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. (...) Wynika z tego, że w każdej sprawie Sąd indywidualnie bada, czy naruszenie art. 200 § 1 mogło mieć wpływ na jej wynik. Może to uczynić na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. Jeżeli natomiast zarzut naruszenia art. 200 § 1 podnosi strona, w jej interesie leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Nie nasunie to zresztą skarżącemu trudności, skoro bowiem twierdzi, że uniemożliwienie mu wypowiedzenia się w ciągu 7 dni, przewidzianych w art. 200 § 1, doprowadziło do wydania wadliwej decyzji, to tym bardziej znacznie dłuższy okres, jaki upłynie między datą doręczenia mu decyzji a datą rozpoznania sprawy przez Sąd, umożliwi mu przygotowanie

wypowiedzi wykazującej wadliwość wydanej decyzji. Jeżeli natomiast przed Sądem skarżący nie przedstawi istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego, to znaczy, że naruszenie art. 200 § 1 nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy."

W rozpatrywanej sprawie, jak wykazano powyżej, zależność taka nie zaistniała i pomimo naruszenia przez organy podatkowe wskazanych przepisów prawa skargę spółki należało oddalić.

Oddalenie zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego pozwala na ocenę zastosowania przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, w tym zakresie, zdaniem Sądu, zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić ani zarzutu błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania powoływanych w sprawie przepisów.

Istota sporu sprowadza się do zasadności kwestionowania przez organy podatkowe prawa skarżącej do skorzystania ze zwolnienia w podatku od nieruchomości na mocy uchwały Rady Miejskiej Wałbrzycha nr LVIII/441/06 z dnia 27 października 2006 r. w sprawie udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców na wspieranie nowych inwestycji w zakresie zwolnień z podatku od nieruchomości przeznaczonych na prowadzenie działalności na terenie Gminy Wałbrzych (Dz. U. Woj. Doln. z 2006r., Nr 242, poz. 3609 - zwanej dalej Uchwałą).

Na wstępnie wskazać należy, na przepis art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. z 2006 r. Dz.U. Nr 121, poz. 844 ze zm.), na mocy którego rada gminy została upoważniona do wprowadzania innych zwolnień przedmiotowych niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Celem tej regulacji jest umożliwienie radzie gminy – organowi władzy lokalnej, najbardziej zorientowanemu w potrzebach danego terenu i dysponentowi budżetu - decydowania o zwolnieniu od podatku stanowiącego dochód gminy. Korzystając z tego upoważnienia Rada Miejska w W. postanowiła objąć zwolnieniem z podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i usług przez przedsiębiorców, którzy po wejściu w życie ww. Uchwały utworzą na terenie gminy nowe inwestycje. Jednocześnie w Uchwale

zdefiniowano pojecie "nowych inwestycji" oraz określono tryb i zasady udzielania zwolnień od podatku.

Powołane wyżej przepisy ustanawiają zwolnienie podatkowe, w tym miejscu odnotować trzeba, że tego rodzaju normy winny być interpretowane zgodnie z regułami wykładni językowej, wykluczając wykładnię rozszerzającą, główną bowiem zasadą prawa podatkowego jest powszechność opodatkowania. Zasada ta była niejednokrotnie wypowiadana przez sądy administracyjne. "Zwolnienia i ulgi podatkowe w systemie prawa podatkowego są odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej (powszechności i równości opodatkowania); ich stosowanie nie może być wynikiem wykładni rozszerzającej systemowej czy celowościowej. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 13.01.1994 r. sygn. akt SA /Po 1598 /93 M.Podat. 1994 /10/313). Przepisy wprowadzające odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania stanowią regulacje szczególne, o charakterze wyjątkowym co oznacza, że powinny być stosowane wprost, z wyłączeniem wykładni rozszerzającej. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9.12.1993 r. sygn. akt III ARN 53/93; LEX nr 23241). Podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 1.10.1996 r. sygn. akt SA/Lu 2358/95; LEX nr 27299; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 6.03.1996 r. sygn. akt SA/Ka 183/95 LEX nr 26614; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 9.12.1994 r. sygn. akt SA/Kr 1495/94; Biul. Skarb. 1996/4/29).

W świetle tych zasad winno być zatem odczytywane wskazane powyżej zwolnienie z podatku od nieruchomości. Zgodnie z treścią § 5 ust. 1 Uchwały zwolniono od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle (ich części) przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorców, którzy utworzą na terenie gminy nowe inwestycje. Spór pomiędzy stronami sprowadza się odmiennej interpretacji pojęcia "nowej inwestycji". Uchwała pojecie to definiuje w § 3 ust. 1 odsyłając w nim do przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4.08.2006 r. w sprawie udzielania przez gminy pomocy regionalnej na wpieranie nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją (Dz.U. Nr 142, poz. 1017 ze zm. – zwane dalej rozporządzeniem).

Zgodnie z zawartym tam zapisem ilekroć mowa o nowej inwestycji - należy przez to rozumieć inwestycję polegającą na utworzeniu lub rozbudowie przedsiębiorstwa bądź na rozpoczęciu w przedsiębiorstwie działań obejmujących dokonywanie zasadniczych zmian procesu produkcyjnego; za nową inwestycję uznaje się również nabycie przedsiębiorstwa, które jest w likwidacji albo zostałoby zlikwidowane, gdyby nie zostało nabyte.

Jak wynika z przywołanego zapisu kluczowe znaczenie przypisać należy pojęciu "inwestycja", dla odkodowania jego treści zasadnym jest odwołanie się do znaczenia jakie przypisuje mu język etniczny. I tak przez inwestycję należy rozumieć "nakład gospodarczy, którego celem jest stworzenie nowych lub powiększenie już istniejących środków trwałych, przedmiot będący tej działalności". (por. Słownik Języka Polskiego T. I pod red. M. Szymczaka wydaw.. PWN Warszawa 1983 r. s. 806). Według tego samego źródła przez nakład należy rozumieć "sumę pieniędzy, ilość pracy, energii itp. włożonej w wykonanie jakiegoś zadania. Chodzi tu zatem, zdaniem Sądu o poniesienie przez przedsiębiorcę wydatków (nakładów) na utworzenie lub rozbudowę przedsiębiorstwa bądź na rozpoczęciu w przedsiębiorstwie działań obejmujących dokonywanie zasadniczych zmian procesu produkcyjnego.

Ten sposób rozumienia omawianej normy potwierdzają dalsze zapisy Uchwały, stanowiące o kosztach kwalifikujących się do objęcia pomocą, do których zalicza się: cenę zakupu gruntów lub nabycia prawa ich wieczystego użytkowania; koszt wytworzenia lub cenę zakupu środków trwałych takich jak budynki i budowle w tym ich wyposażenie związane z nowa inwestycją, a zwłaszcza maszyny, urządzenia, narzędzia, przyrządy i aparatura oraz infrastruktura techniczna; inwestycje w wartości niematerialne i prawne poprzez nabycie praw patentowych i licencji lub nieopatentowanego know-how.

Istotnym , z punktu widzenia rozpoznawanego sporu jest także fakt, że nakłady na inwestycję winny być dokonywane przez przedsiębiorcę, co wyraźnie wynika z przywoływanego już wyżej zapisu § 5 ust. 1 Uchwały.

Odnosząc te stwierdzenia na grunt rozpoznawanej sprawy nie sposób zakwestionować stanowiska organów podatkowych zawartego w zaskarżonej decyzji, że wniesienie aportem do skarżącej spółki przez jej udziałowca zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie mieści się w zakresie wyznaczonym

przez wskazane powyżej przepisy, co wyłącza możliwość skorzystania z ulgi podatkowej, o której mowa w Uchwale. Przy czym wbrew stanowisku i zarzutom skargi w sporze nie jest istotne pojęcie "rozbudowy" czy "utworzenia" przedsiębiorstwa ale pojęcie inwestowania, rozumianego jako wydatkowanie określonych kwot na wskazane w Uchwale cele.

Przy tak rozumianych zapisach Uchwały na wadze tracą spory odwołujące się do definicji zawartych w przepisach prawa wspólnotowego (rozporządzenie Komisji (we) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej (Dz.U.UE.L.06.302.29), czy nabycie określonych składników majątkowych może nastąpić jedynie od niezależnego inwestora.

Przeprowadzona wykładnia nie stoi także w sprzeczności z celem omawianej regulacji, która polega na "refundowaniu" faktycznie poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków w celu zwiększenia liczby miejsc pracy oraz gospodarczej intensyfikacji regionu. W sprawie będącej przedmiotem sporu wbrew poglądom skargi cel ten nie byłby realizowany albowiem wniesienie do spółki wkładu niepieniężnego w postaci wcześniej funkcjonującego przedsiębiorstwa osoby fizycznej prowadziło w istocie do zmiany jego formy prawnej, zaś jak to wywodzi sam skarżący cel regulacji Uchwały był inny.

Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja, pomimo wskazanych w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia wadliwości, nie narusza prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, stąd działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153. późn. zm. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.