Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1114/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-04-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ J. Szuma


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 grudnia 2018 r. E. K. wniosła skargę na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2018 r., [...]

Powyższą decyzją po rozpatrzeniu odwołania E. K. organ odwoławczy otrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2018 r., [...], którą odmówiono skarżącej wprowadzenia na jej wniosek do operatu ewidencji gruntów i budynków zmian wynikających ze złożonego przez nią wniosku o ujawnienie przedmiotu [...] umów dzierżawy działek ewidencyjnych [...] i [...] położonych o obrębie [...], w gminie [...], dla których Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgi wieczyste [...] i [...]

Pismem z dnia 31 stycznia 2019 r. E. K. wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zaznaczając, że jej wykonanie naruszy jej ustalone prawo do świadczenia rentowego i spowoduje skutki oraz straty nie do odwrócenia i nie do pokonania przez nią.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony ze względu na cechy zaskarżonej decyzji, która nie ma charakteru wykonalnego.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest zarazem stanowisko, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 grudnia 2009 r., II OSK 1898/09, z dnia 19 lipca 2012 r., II OZ 609/12, z dnia 29 lutego 2012 r., II OZ 116/12 oraz 8 października 2015 r. II OZ 966/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Takiego charakteru nie ma w ocenie Sądu decyzja Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2018 r., [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2018 r., [...] o odmowie wpisania wnioskowanej zmiany do ewidencji gruntów .

W tym miejscu dodać należy, że zagadnienie wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących bądź ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

Decyzje odmowne z reguły nie posiadają cechy wykonalności. Najczęściej nie posiadają one bowiem charakteru konstytuującego obowiązki po stronie adresatów.

Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy podkreślić należy, że E. K. pismem z dnia 27 lutego 2017 r. (k. 3 akt administracyjnych) wystąpiła o wprowadzenie w ewidencji gruntów i budynków zmian polegających na ujawnieniu przedmiotu [...] umów dzierżawy działek ewidencyjnych [...] i [...] położonych o obrębie [...], w gminie [...]. Wprowadzenia tych zmian jej odmówiono. Oznacza to, że stan ewidencji gruntów i budynków nie zmienił się, a o wydanych decyzjach nie można twierdzić, że podlegają one w jakikolwiek sposób wykonaniu.

Sąd zaznacza końcowo, że ma oczywiście świadomość, iż ujawnienie umów dzierżawy (gdyby do niego doszło) mogłoby w kontekście innych przepisów przyczynić się do powstania określonych praw po stronie skarżącej. Pokreślić jednak trzeba, że zaskarżone decyzje żadnego prawa E. K. nie odebrały, gdyż w ich efekcie stan ewidencji nie zmienił się. Tymczasem nie można wstrzymać czegoś, co nie jest zmianą, tylko odmową zmiany status quo.

Dla kontrastu i tylko tytułem hipotetycznego przykładu Sąd może wskazać, że zupełnie inaczej należałoby ocenić sytuację, gdyby organ z urzędu wykreślił z ewidencji już wpisaną umowę dzierżawy i na skutek tego osoba traciłaby nabyte świadczenia rentowe. W takiej (alternatywnej) sytuacji można byłoby dopiero twierdzić, że dochodzi do wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a.

Z opisanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonego zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym.

/-/ J. Szuma