Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 290/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 124 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 54 § 1, § 5 i § 6, art. 89 § 1-3, art. 18
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA del. Zbigniew Romała, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 3445/11 w sprawie ze skargi R. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 7 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. J. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I.1. Zaskarżonym wyrokiem z 13 września 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3445/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. J. na postanowienie Ministra Finansów z 7 października 2011 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.

I.2. Uzasadniając wyrok, WSA wskazał, że stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, prowadzi w stosunku do skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z 5 października 2010 r. nr .... W celu wyegzekwowania należności objętych tym tytułem wykonawczym zawiadomieniem z 7 grudnia 2010 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej skarżącego u dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora Izby Skarbowej w G. Zajęcie wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono skarżącemu 24 grudnia 2010 r.

Skarżący pismem z 29 grudnia 2010 r. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej skargę na czynności egzekucyjne dotyczące tego zajęcia. W uzasadnieniu podał, że organ egzekucyjny naruszył art. 89 § 1-3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) poprzez niesprecyzowanie egzekwowanych obowiązków. Ponadto w ocenie skarżącego zastosowany środek był niedopuszczalny, ponieważ uniemożliwiał wykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 września 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 392/10. Końcowo wskazał, że odrębnym pismem z 29 grudnia 2010 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, którego wynik może mieć bezpośredni wpływ na postępowanie ze skargi na czynność egzekucyjną.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 2 lutego 2011 r. w trybie art. 54 u.p.e.a. oddalił skargę.

Skarżący nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem wniósł do Ministra Finansów zażalenie, w którym zarzucił naruszenie: art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art. 89 § 1-3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi; art. 54 § 6 u.p.e.a. poprzez zaniechanie przez organ nadzoru rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w formie odrębnego postanowienia przed rozpatrzeniem skargi; art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.) w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ nadzoru do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

W zażaleniu skarżący powtórzył argumenty zawarte w skardze na czynność egzekucyjną. Zgłosił wątpliwości co do właściwości organu nadzoru uprawnionego do rozpatrzenia skargi na czynność egzekucyjną. Podniósł, że wynik postępowania w sprawie zarzutów może mieć znaczący wpływ na ważność dokonanej czynności egzekucyjnej.

Postanowieniem z 7 października 2011 r. Minister Finansów po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 2 lutego 2011 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił istotę środka zaskarżenia w formie skargi przewidzianej w art. 54 § 1 u.p.e.a., wskazując w szczególności, że w postępowaniu wszczętym wniesieniem skargi bada się zgodność z przepisami prawa i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych, przy czym skarga może dotyczyć tylko okoliczności, które nie są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia.

Dalej Minister Finansów wskazał, że sposób dokonania czynności zajęcia wierzytelności, a równocześnie prawidłowości jej przeprowadzenia, należy rozpatrzyć na podstawie regulacji zawartych w art. 89 u.p.e.a. i następnych. W ocenie Ministra Finansów organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnej zgodnie z tym przepisem. Naczelnik Urzędu Skarbowego działając jako organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności skarżącego i jednocześnie powiadomił zobowiązanego o dokonaniu tego zajęcia (powiadomienie z 7 grudnia 2010 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu 24 grudnia 2010 r.), czym wypełnił przesłanki z art. 89 § 3 u.p.e.a. Zawiadomienia zostały wysłane do dłużników zajętej wierzytelności, zatem przesłanki z art. 89 § 1 u.p.e.a. również zostały spełnione. Powyższe zawiadomienie o zajęciu wierzytelności zostało wystawione według określonego wzoru znajdującego się w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541 ze zm.). Wystawione zawiadomienie było podstawą zastosowania środka egzekucyjnego zajęcia wierzytelności pieniężnej, który to środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., czym wypełniono przesłanki z art. 67 § 1 u.p.e.a. Zawiadomienia zawierały również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. Czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności pieniężnych została dokonana w oparciu o tytuł wykonawczy doręczony skarżącemu wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności pieniężnej, a więc w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Brak było zatem podstaw, by skargę na czynność egzekucyjną uznać za zasadną.

Zarzut naruszenia art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 54 u.p.e.a. Minister Finansów uznał za bezzasadny, podobnie jak i zarzut dotyczący braku legitymacji Dyrektora Izby Skarbowej do wydania rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Stwierdził, że organ ten sprawując nadzór nad działaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego jako organu egzekucyjnego, był właściwym do rozpatrzenia sprawy ze skargi na czynność egzekucyjną dokonaną przez organ egzekucyjny.

Minister Finansów stwierdził, że zawarty w skardze zarzut dotyczący niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, odpowiada w istocie zarzutowi, o którym mowa w art. 33 pkt 6 u.p.e.a., dlatego nie może być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne, nie podlega więc rozpatrzeniu w tym trybie. Podniesiony przez skarżącego zarzut może być przedmiotem środka zaskarżenia jakim jest "zarzut" wnoszony na podstawie art. 33 u.p.e.a. Skarżący skorzystał z tego środka zaskarżenia (zarzutu) i w tej sprawie toczyło się odrębne postępowanie.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego braku wypowiedzenia się przez organ pierwszej instancji co do wniosku w zakresie wstrzymania postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 54 § 6 u.p.e.a., Minister Finansów zwrócił uwagę, że stosownie do treści tego przepisu wniesienie skargi nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, a tylko w przypadku gdy organ nadzoru uzna to za zasadne może takie postępowanie wstrzymać. Wydanie zatem odrębnego postanowienia w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego byłoby zasadne tylko wówczas, gdy organ zdecydowałby o wstrzymaniu tego postępowania.

I.3. W skardze na postanowienie Ministra Finansów z 7 października 2011 r. skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji;

- art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art. 89 § 1-3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym nieuwzględnieniu skargi przez organy administracji obu instancji;

- art. 54 § 6 u.p.e.a. poprzez zaniechanie przez Dyrektora Izby Skarbowej rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułu wykonawczego z 5 października 2010 r. w formie odrębnego postanowienia przed rozpatrzeniem skargi;

- art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu postanowień organów administracji obu instancji, błędnym ustosunkowaniu się przez te organy do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

I.4. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.

I.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił na wstępie, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego.

Wobec tego WSA stwierdził, że Minister Finansów prawidłowo uznał, że skarżący nie może oczekiwać korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, jeśli przedmiotem skargi wniesionej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. uczynił zarzut, o którym mowa w art. 33 pkt 6 tej ustawy. Omawiana ustawa przewiduje inny środek, w ramach którego zarzuty te mogą być rozpatrzone i z którego to środka zaskarżenia skarżący skorzystał.

WSA uznał też, że Dyrektor Izby Skarbowej jest organem sprawującym nadzór nad egzekucją administracyjną. W niniejszej sprawie egzekucję prowadzi Naczelnik Urzędu Skarbowego, zatem Dyrektor Izby Skarbowej jest organem właściwym do rozpatrzenia jako organ pierwszej instancji skargi na czynności egzekucyjne stosownie do art. 54 § 5, art. 23 § 1, art. 17 k.p.a. w zw. z 18 u.p.e.a.

Co do zarzutu naruszenia art. 54 § 6 u.p.e.a., którego to naruszenie skarżący upatruje w zaniechaniu wydania odrębnego postanowienia w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego, również stwierdzono, że zarzut ten nie może być rozpatrywany w ramach skargi na czynności egzekucyjne.

Sąd pierwszej instancji za nietrafny uznał zarzut naruszenia art. 89 § 1, § 2 i § 3 u.p.e.a. Naczelnik Urzędu Skarbowego działając jako organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności skarżącego i jednocześnie powiadomił go o dokonaniu tego zajęcia (powiadomienie z 7 grudnia 2010 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu 24 grudnia 2010 r.), czym wypełnił przesłanki z art. 89 § 3 u.p.e.a. Zawiadomienie zostało wysłane do dłużnika zajętej wierzytelności, zatem przesłanki z art. 89 § 1 u.p.e.a. również zostały spełnione. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności zostało wystawione według określonego wzoru znajdującego się w rozporządzeniu Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. Wystawione zawiadomienie było podstawą zastosowania środka egzekucyjnego zajęcia wierzytelności pieniężnej, który to środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., czym wypełniono przesłanki z art. 67 § 1 u.p.e.a. Zawiadomienia zawierały również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. Czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności pieniężnych została dokonana w oparciu o tytuł wykonawczy doręczony skarżącemu wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności pieniężnej, a więc w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego.

Powyższe zdaniem WSA wskazuje, że organ egzekucyjny wykonał dyspozycję z art. 89 § 1, § 2 i § 3 u.p.e.a. Wbrew zarzutom skargi zawiadomienie z 7 grudnia 2010 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank zawiera wszelkie wymagane elementy, w tym kwotę dochodzonej należności.

W ocenie WSA uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wszystkie elementy wymagane przepisem art. 124 k.p.a.

Reasumując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

II. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną i na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

1) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art. 89 § 1-3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym nieuwzględnieniu skargi przez WSA w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że organy administracji obu instancji nieprawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie i bezzasadnie nie uwzględniły skargi na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego polegające na zastosowaniu względem skarżącego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu zwrotów kosztów sądowych od Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 392/10 na podstawie zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z 7 grudnia 2010 r., doręczonego 24 grudnia 2010 r.;

2) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi przez WSA w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że rozstrzygnięcia i uzasadnienia tych postanowień są nieprawidłowe;

3) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art. 89 § 1-3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia wyroku, w którym WSA błędnie ocenił, że organy administracji obu instancji zasadnie oddaliły skargę na czynności egzekucyjne.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

III. Minister Finansów nie skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 179 p.p.s.a. do udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

IV. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

IV.1. Nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania z punktu 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej.

IV.1.1. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W sprawie skargi, o której mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ nadzoru. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (art. 54 § 5 u.p.e.a.). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 6 u.p.e.a.).

Z porównania treści wskazanych przepisów i sytuacji, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie wynika, że WSA i organy nie naruszyły tych norm. Skarga z art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje w sytuacji, gdy stronie nie przysługują inne środki zaskarżenia, skarga ta ma dotyczyć samych czynności wykonawczych postępowania egzekucyjnego, a nie okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów egzekucyjnych. Skarżącemu przysługiwało prawo skargi na czynności egzekucyjne i z niego skorzystał. Postanowienie wydane zostało przez organ nadzoru, bowiem organem tym wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. (organu egzekucyjnego) jest Dyrektor Izby Skarbowej w G. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługiwało skarżącemu zażalenie, z którego również skorzystał.

Nie ma przy tym znaczenia - wbrew argumentacji autora skargi kasacyjnej - że zajęcie wierzytelności pieniężnej skarżącego dotyczyło jego wierzytelności u dłużnika, którym jest akurat Dyrektor Izby Skarbowej w G. (zwrot kosztów postępowania sądowego w sprawie I SA/Gd 392/10). Zarzut dotyczący niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego odpowiada zarzutowi, o którym mowa w art. 33 pkt 6 u.p.e.a., dlatego nie może być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne, zaś może być przedmiotem środka zaskarżenia, jakim jest "zarzut" wnoszony na podstawie art. 33 u.p.e.a. Skarżący skorzystał też z tego środka zaskarżenia (zarzutu) i w tej sprawie toczyło się odrębne postępowanie.

W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Skarga ta ma charakter względnie suspensywny, gdyż jej wniesienie nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, a jedynie organ egzekucyjny bądź organ nadzoru mogą wstrzymać to postępowanie według kryterium "uzasadnionych przypadków". Kwestia wstrzymania tego postępowania lub braku jego wstrzymania nie podlega jednak ocenie w ramach sprawy ze skargi na czynność egzekucyjną, a tak zdaje się mylnie sądzić skarżący.

IV.1.2. W świetle art. 89 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności (§ 1). Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (§ 2). Stosownie do art. 89 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1.

W sprawie tej Naczelnik Urzędu Skarbowego działający jako organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności skarżącego, o czym poinformował go zawiadomieniem z 7 grudnia 2010 r., które zostało skutecznie doręczone skarżącemu 24 grudnia 2010 r. Zawiadomienie zostało też wysłane do dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienie to było wystawione według określonego wzoru znajdującego się w powoływanym już rozporządzeniu Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r., czego w skardze kasacyjnej akurat nie podważano. Wystawione zawiadomienie było podstawą zastosowania środka egzekucyjnego zajęcia wierzytelności pieniężnej, który to środek egzekucyjny niewątpliwie jest wymieniony w katalogu środków egzekucyjnych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Zawiadomienie zawierało również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a., czego skarżący w skardze kasacyjnej nie podważał. Czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności pieniężnych została dokonana w oparciu o tytuł wykonawczy doręczony skarżącemu wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności pieniężnej, a więc w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Twierdzenia strony, że zawiadomienie nie precyzuje egzekwowanych obowiązków, nie zostało w żaden sposób rozwinięte. Stawiając tak ogólnikowy zarzut, nie podano ponadto, która konkretnie jednostka redakcyjna została naruszona - art. 89 u.p.e.a. składa się z 3 paragrafów, drugi z nich dzieli się na zdania, trzeci z nich dzieli się na 3 punkty, a pkt 1 na 3 podpunkty oznaczone literami a-c. Ze skargi kasacyjnej nie wynika, czego dokładnie zdaniem strony zabrakło w zawiadomieniu. Skarżący nie podważył, więc oceny Sądu pierwszej instancji, że zawiadomienie spełniało warunki formalne, którymi jest obciążone.

Uzasadnienie wyroku WSA odnoszące się do tych kwestii nie narusza zaś art. 141 § 4 p.p.s.a., spełnia ono bowiem wszelkie wymogi, o których mowa w tym przepisie, a wobec powyższych rozważań stwierdzić trzeba, że skarżący - podając w skardze kasacyjnej, że uzasadnienie orzeczenia nie pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się WSA - nie ma racji.

IV.2. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. Zarzucając naruszenie tych przepisów skarżący myli ocenę zasadności oddalenia skargi na czynności egzekucyjne z wymogami dotyczącymi aktu, jakim jest postanowienie. Skarżący w uzasadnieniu tego zarzutu ograniczył się do stwierdzenia, że wbrew ocenie WSA organy obu instancji sporządziły błędne uzasadnienia swoich postanowień, albowiem błędnie oceniły, że skarga na czynności egzekucyjne nie zasługiwała na uwzględnienie. Tymczasem zgodnie z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu (§ 1). Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (§ 2). Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, aby w postanowieniach organów zabrakło któregokolwiek z wymienionych w art. 124 k.p.a. wymogów formalnych postanowienia. Zgodnie zaś z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że związany jest jej podstawami, więc władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały w niej skonkretyzowane. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został zaś wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, czy też korygowania zarzutów strony skarżącej. Wobec tak postawionego zarzutu nie można przyjąć, aby Sąd pierwszej instancji naruszył prawo, uznając, że postanowienia organów nie naruszają art. 124 k.p.a.

IV.3. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).