Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 764/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 188, art. 194 § 1, art. 200 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. [...] na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2019 oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...] określił firmie A sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej zwanej również skarżącą) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2019 r. na kwotę [...]zł.

Ustalono, że [...] stycznia 2019 r. skarżąca była użytkownikiem wieczystym nieruchomości:

1) przy ul. [...] r. nr [...] składającej się z działek nr [...] i [...] (obręb W. , arkusz mapy [...]) o łącznej pow. [...] m2. Na działce [...] znajduje się budynek trafostacji, który wpisany jest do rejestru zabytków Miasta [...] pod numerem [...];

2) przy ul. [...] składającej się z działki nr [...] (ob. W. , ark. [...] o pow. [...] m2 oraz działek nr [...] i [...] (ob. W. , ark. [...] o łącznej pow. [...] m2.

Składając deklarację na podatek od nieruchomości za 2019 r. skarżąca wykazała grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. [...] m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. użytkowej [...] m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Powierzchnię użytkową budynku trafostacji równą [...] m2 wykazano jako zwolnioną z opodatkowania na mocy art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.o.l."). Z uzyskanych przez organ pierwszej instancji informacji od Miejskiego Konserwatora Zabytków wynika, że stacja transformatorowa położona w [...] przy ul. [...] r. nr [...] jest wpisana indywidualnie do rejestru zabytków. Jednak stacja ta nie jest odpowiednio utrzymywana i konserwowana. Budynek ten jest zaniedbany i pozbawiony odpowiedniej opieki przez właściciela, a jego stan techniczny sukcesywnie się pogarsza. W ocenie Miejskiego Konserwatora Zabytków obecny stan techniczny budynku jest wynikiem kilkuletnich zaniedbań. Wyjaśniono również, że [...] lutego 2019 r. przeprowadzona została kontrola budynku w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia [...] lipca 2003 r. (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 ze zm.). W zaleceniach zawartych w protokole z kontroli wskazano na szereg niezbędnych prac mających na celu przywrócenie budynku do prawidłowego stanu. Zaznaczono również, że sprawność i terminowość zalecanych działań jest kluczowa z uwagi na stan obiektu. Stwierdzono również, że w obliczu stwierdzonych nieprawidłowości brak działań może doprowadzić do destrukcji zabytku. Pozyskano również informację, że skarżąca nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń do zaleceń pokontrolnych oraz nie informowała Miejskiego Konserwatora Zabytków o ich realizacji.

W ocenie organu pierwszej instancji z powyższego jasno wynika, że budynek stacji transformatorowej nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, zatem brak jest spełnienia jednej z przesłanek koniecznych aby móc korzystać ze zwolnienia na mocy art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Pismem z [...] lutego 2020 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o uchylenie w całości decyzji Prezydenta oraz o umorzenie postępowania. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie wskazanych w petitum odwołania dowodów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W ocenie Kolegium przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy w oparciu o wyjaśnienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...]. Wbrew stanowisku skarżącej wyjaśnienia Konserwatora nie musiały mieć formy postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie. Jedynie bowiem w przypadku gdy przepis prawa materialnego odsyła wprost do zajęcia stanowiska przez inny organ, zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. nie wskazuje, że wiedzę odnośnie przesłanek jego zastosowania należy uzyskać poprzez instytucję współdziałania na podstawie art. 209 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."). Nie zgodzono się również z zarzutami naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p.. Organ pierwszej instancji uzyskał bowiem informację od Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...], który jest organem właściwym do prowadzenia na terenie miasta [...] spraw związanych z ochroną dóbr kultury. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli z zaleceniami pokontrolnymi. Dokumenty te, będące dokumentami urzędowymi, stanowiły podstawowy dowód pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zdaniem organu odwoławczego z dokumentów wynika, że skarżąca nie spełniła warunków zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Budynek trafostacji nie jest bowiem utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W protokole z kontroli Miejski Konserwator Zabytków wskazał na szereg zaniedbań wskazujących na nieutrzymywanie oraz brak konserwacji spornego budynku zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi ochrony zabytków. Z kolei w zaleceniach pokontrolnych wskazano szereg niezbędnych prac, które miały na celu przywrócenie budynku do prawidłowego stanu. Skarżąca nie wniosła przy tym zastrzeżeń do zaleceń pokontrolnych, jak również nie poinformowała Miejskiego Konserwatora Zabytków o ich realizacji. Wyjaśniono, że przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji skarżąca nie skorzystała również z prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Wskazano, że nie ma znaczenia fakt, w jakim stanie skarżąca nabyła sporną nieruchomość oraz czy podejmuje na niej jakiekolwiek prace. Organ uznał za zbędne przeprowadzanie żądanych przez skarżącą dowodów z przesłuchań świadków.

Pismem z [...] sierpnia 2021 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Kolegium. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

I) przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie:

1) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 191 O.p. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, poprzez uznanie, że skarżąca nie utrzymywała i nie konserwowała budynku trafostacji, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżąca podejmowała liczne działania mające na celu utrzymanie i konserwację ww. budynku, tj.:

a) wokół budynku trafostacji wybudowane zostało ogrodzenie, mające na celu ochronę budynku przed czynnikami pochodzącymi z zewnątrz nieruchomości, na której położony jest budynek trafostacji;

b) skarżąca zaangażowała wykonawcę, który dokonuje napraw budynku mających na celu nie tylko utrzymanie zabytku w stanie niepogorszonym, ale również prowadzących do polepszenia stanu budynku stacji transformatorowej, w tym dozorcę B. K., który sprawdzał stan budynku oraz dokonywał w nim drobnych, bieżących napraw;

c) skarżąca zleciła stworzenie koncepcji zagospodarowania budynku stacji transformatorowej, jak również zainicjowała proces wyłaniania wykonawcy, który ma stworzyć projekt przeprowadzenia prac konserwatorskich;

d) skarżąca prowadziła działania, mające doprowadzić do zagospodarowania całego terenu, tj., nie tylko stacji transformatorowej, ale również terenu wokół trafostacji należącego do firmy B S.A. (dalej: " B"), poprzez jego skomercjalizowanie na muzeum "C. " m.in. z firmą B, ale również z wieloma podmiotami na rynku polskim oraz zagranicznym;

e) skarżąca korzystała z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości, co potwierdza okoliczność, że skarżąca nie zmieniła właściwości budynku;

f) skarżąca - od momentu zakupu budynku trafostacji - sukcesywnie podnosi standard budynku trafostacji, a więc utrzymuje i konserwuje budynek trafostacji

– a zatem skarżąca zasadnie w deklaracji na podatek od nieruchomości w 2019 r. wykazała, iż budynek trafostacji był zwolniony z podatku od nieruchomości, z uwagi na fakt iż jest on wpisany do rejestru zabytków;

2) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 194 § 1 O.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodach pozyskanych od Miejskiego Konserwatora Zabytków (dalej - "MKZ"), tj. pismach MZK który bezkrytycznie wskazał, że budynek trafostacji nie jest właściwie konserwowany i utrzymywany, a wszelkie zaniedbania, jakie wystąpiły w budynku trafostacji są spowodowane działaniem obecnego właściciela, tj. skarżącej, podczas gdy:

a) pismo z [...] stycznia 2019 r., stanowiące jednoakapitowe wyjaśnienie stanu technicznego budynku trafostacji w latach 2016-2017 bez wskazania na jakiekolwiek okoliczności, potwierdzające zasadność stanowiska MKZ;

b) protokół z [...] lutego 2019 r. dotyczył co prawda stanu technicznego, w jakim znajdował się budynek trafostacji w 2019 r., ale nie zawierał odniesienia umożlwiającego poznanie przyczyn stanowiska MKZ, poprzez wskazanie, że stan techniczny budynku trafostacji jest gorszy od tego, w jakim ten budynek znajdował się sanie w określonym momencie czasu, np. w 2015 r., kiedy to zwolnienie z podatku od nieruchomości przysługiwało firmie B

– co doprowadziło do błędnego, że budynek trafostacji nie powinien zostać zwolniony z podatku od nieruchomości;

3) art. 188 oraz art. 191 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania:

a) skarżącej, tj. T. N. - prezesa Zarządu skarżącej;

b) świadka, B. K.

– podczas gdy fakty, na których okoliczność dowody miały zostać przeprowadzone nie zostały w sprawie stwierdzone zgodnie z tezą wskazaną przez skarżącą, bowiem skarżąca wniosła o przeprowadzenie wskazanych dowodów na okoliczność utrzymywania i konserwowania budynku trafostacji zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, zaś SKO stanęło na stanowisku, że budynek trafostacji był zaniedbany (a więc ze stanu faktycznego wywodziło tezę przeciwną do tezy skarżącej) a pomimo to odmówiło przeprowadzenia ww. dowodów;

4) art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 O.p. poprzez brak wyznaczenia skarżącej terminu na wypowiedzenie się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, podczas gdy w sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające odstąpienie SKO od wyznaczenia skarżącej ww. terminu, a nadto skarżąca - gdyby wiedziała, że zbliża się termin wydania decyzji w sprawie i gdyby miała szanse przedstawić szereg dowodów potwierdzających zasadność własnego stanowiska w sprawie, w szczególności takich jak:

a) oświadczenia o wybraniu projektanta, nadzorcy budowlanego i podwykonawcy;

b) dokumenty kwestionujące dokumenty urzędowe sporządzone przez MKZ;

c) dokumenty dotyczące blokowania dojazdu do nieruchomości na której znajduje się budynek przez gminę;

5) art. 121 § 1 O.p. poprzez uznanie, że skarżąca nie ma prawa do zwolnienia budynku trafostacji z podatku od nieruchomości z uwagi na rzekomy brak konserwacji i utrzymywania budynku trafostacji, podczas gdy skarżąca nie miała dostępu do ww. budynku, ponieważ gmina zgodziła się na usytuowanie przez budynkiem trafostacji parkingu wraz z słupkami parkingowymi podmiotom trzecim, a tym samym w praktyce umożliwiła dostęp do nieruchomości na której znajduje się budynek trafostacji, co ograniczyło możliwość przeprowadzenia prac remontowych - zaparkowane pojazdy w praktyce bowiem uniemożliwiły przez długi okres czasu wykonywanie przez skarżącą prac budowlanych w i przed budynkiem trafostacji;

6) art. 209 § 1 i 5 w zw. z art. 123 O.p. poprzez uznanie, iż prawidłowe było działanie organu podatkowego, który wydając rozstrzygnięcie w sprawie nie skorzystał z instytucji określonej w art. 209 § 1 i 5 O.p., tj. nie wniósł o wydanie postanowienia w przedmiocie utrzymywania oraz konserwacji budynku stacji transformatorowej przez skarżącą, tylko zwrócił się do MKZ z zapytaniem w tym przedmiocie, co doprowadziło do wydania przez MKZ jednoakapitowego dokumentu (dotyczącego lat 2016-2017), od którego nie przysługiwał skarżącej środek zaskarżenia, co uniemożliwiło obronę jej praw poprzez merytoryczne odniesienie się do stanowiska MKZ, a także pozbawiło możliwości czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania;

7) art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4, art. 121 § 1 i art. 124 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niespełniający ustawowych wymogów, polegające na niepełnym i lakonicznym wyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej decyzji, które składa się przede wszystkim z powielenia decyzji organu podatkowego, podczas gdy merytoryczne uzasadnienie zostało sprowadzone do wywodu, że skoro MKZ stwierdził, że budynek trafostacji nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, to należy uznać że skarżącej nie przysługuje przedmiotowe zwolnienie z podatku od nieruchomości, bez przedstawienia żadnych argumentów, które potwierdzałyby tezę SKO, tj.:

a) bez wskazania dlaczego jednoakapitowy dokument MKZ dotyczący lat 2016 - 2017, potwierdza stan techniczny budynku trafostacji również w 2019 r., w sytuacji gdy został on wydany na miesiąc przed przeprowadzeniem kontroli budynku trafostacji;

b) bez wskazania dlaczego przy ocenie utrzymania i konserwowania zabytku, jakim jest budynek trafostacji, nie należy brać pod uwagę stanu w jakim zabytek został nabyty przez skarżącą, ww. budynek został bowiem nabyty przez skarżącą w 2016 r. (a więc dwa lata przed kontrolowanym okresem) w stanie gorszym, aniżeli ww. budynek był w 2019 r.;

c) bez wskazania, dlaczego w 2015 r. spółce B przysługiwało zwolnienie z podatku od nieruchomości, a skarżącej w 2019 r. już nie, mimo, że stan budynku trafostacji w 2019 r. nie był gorszy (a był nawet lepszy), aniżeli ten, w którym budynek był w 2015 r.;

II) przepisów prawa materialnego, a mianowicie naruszenie:

1) art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że:

a) budynek stacji transformatorowej nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, podczas gdy skarżąca podjęła szereg działań zabezpieczających budynek trafostacji, tj. skarżąca: korzysta z ww. budynku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości; dokonywała napraw budynku trafostacji mających na celu utrzymanie zabytku w stanie niepogorszonym; podejmowała (i nadal podejmuje) działania mające na polepszenie stanu budynku stacji transformatorowej;

b) budynek stacji transformatorowej nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, podczas, gdy budynek trafostacji został skarżącej sprzedany przez firmę B w stanie zdegradowanym, więc trudno jest wymagać od skarżącej, aby w ciągu trzech lat (skarżąca nabyła budynek trafostacji w 2016 r.) dokonała wszelkich czynności niezbędnych do przywrócenia świetności ww. budynkowi, w szczególności: wykonała projekt remontu ww. budynku, uzgodniła ww. działania z MKZ, wyłoniła wykonawcę robót budowlanych i przeprowadziła ww. roboty budowlane;

c) bezpodstawnym uznaniu, że aby budynek trafostacji mógł korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, skarżąca ma obowiązek nie tyle konserwować i utrzymywać budynek trafostacji zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, co zdecydowanie ulepszyć jego stan;

d) bezpodstawnym pozbawieniu skarżącej prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości, pomimo że skarżąca spełniła wszystkie przesłanki umożliwiające zwolnienie.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Kwestią sporną jest, czy skarżąca spełniła przesłanki do zastosowana zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. w odniesieniu do budynku trafostacji mieszczącego się przy ul. [...] r. nr [...] w [...].

Rację w sporze należało przyznać organom podatkowym.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości: grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zastosowanie zwolnienia wyrażonego w przytoczonym przepisie wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą z nich jest wpisanie gruntów bądź budynków indywidualnie do rejestru zabytków. Drugą zaś ich utrzymanie i konserwacja zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Z zakresu zwolnienia wyłączono części gruntów i budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organy podatkowe, odmawiając skarżącej prawa do zastosowania spornego zwolnienia, powołują się na uzyskane od Miejskiego Konserwatora Zabytków informacje, z których wynika, że sporny budynek nie jest odpowiednio utrzymywany i konserwowany, a jego stan stanowi wynik wieloletnich zaniedbań. Organy powołują się również na protokół z kontroli przeprowadzonej przez Miejskiego Konserwatora Zabytków [...] lutego 2019 r. potwierdzającej powyższe ustalenia.

Stwierdzić należy, że powołane przez organy podatkowe dokumenty mają moc dokumentów urzędowych. Jak wskazuje się w orzecznictwie, organy podatkowe nie są uprawnione do prowadzenia postępowania w kwestii dotyczącej przestrzegania i stosowania przez podatnika przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. W tym zakresie organ podatkowy opiera się na ocenie innego organu, właściwego do rozstrzygania takich kwestii. Opinia wydana w tym zakresie, niezależnie od tego czy na wniosek strony, czy na wniosek organu, korzysta z waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. Co zaś szczególnie istotne w kontekście argumentacji skargi dopiero skuteczne zanegowanie tego dokumentu, mogłoby stanowić podstawę do przyjmowania odmiennych ocen oraz formułowania innych wniosków w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości spornych przedmiotów. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, tj. prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Dzięki domniemaniu zgodności z prawdą twierdzeń zawartych w dokumencie urzędowym (wiarygodności), które nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością, nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego [tak: wyrok NSA z 24 lutego 2021 r., III FSK 2911/21, wyrok NSA z 06 maja 2021 r., III FSK 3332/21]. Odwołując się do pierwszego z powołanych wyroków, należy dodatkowo stwierdzić, że kluczowe znaczenie dla zastosowania spornego zwolnienia ma ustalenie, czy podatnik utrzymuje i konserwuje nieruchomość w zgodzie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a nie, czy podejmuje jakiekolwiek działania w tym zakresie. To, że podatnik nabył nieruchomość w stanie gorszym od obecnego, nie implikuje automatycznie zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Nie wystarczy bowiem wykonanie jakichkolwiek prac na nieruchomości, czy też poczynienie na nią jakichkolwiek nakładów.

Skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów czy też innego rodzaju dowodów mogących zanegować wartość dokumentów urzędowych pozyskanych przez organy podatkowe od Miejskiego Konserwatora Zabytków. Skarżąca nie przedłożyła w szczególności jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, że występowała do Miejskiego Konserwatora Zabytków z informacją bądź też z wnioskiem o wyrażenie zgody na wykonanie prac mających na celu utrzymanie i konserwacje spornego budynku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

Protokół z kontroli z [...] lutego 2019 r. stwierdza zły stan budynku i nie wskazuje na prowadzenie prac konserwatorskich.

Odwołując się do powołanego wcześniej wyroku NSA z 24 lutego 2021 r., III FSK 2911/21, wskazać również należy, że uzyskanie przez organ podatkowy informacji od wojewódzkiego konserwatora zabytków w zakresie realizacji ulgi z art. 6 ust. 7 u.p.o.l., nie wymaga podjęcia działań na podstawie art. 209 O.p. poprzez wystąpienie w tym trybie o zajęcie stanowiska przez wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 194 § 1 O.p. O naruszeniu prawa wbrew twierdzeniom skarżącej nie może świadczyć odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania prezesa skarżącej jak i świadka B. K.. Zgodnie z art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Na podstawie powołanego przepisu organ podatkowy nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami [tak: wyrok NSA z 21 lipca 2016 r., I FSK 808/16]. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 i art. 188 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. W realiach niniejszej sprawy uzyskane od Miejskiego Konserwatora Zabytków dokumenty urzędowe stanowiły wystarczający materiał dowodowy pozwalający na przyjęcie, że w 2019 r. sporny budynek nie był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W kontekście wniosków dowodowych skarżącej należy podkreślić, że warunkiem zastosowania spornego zwolnienia wyrażonego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. jest utrzymanie oraz konserwowanie zabytku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Zastosowanie spornego zwolnienia możliwe jest zatem jedynie w sytuacji, gdy zabytek znajduje się w stanie odpowiadającym wymogą przepisów o ochronie zabytków. Dla zastosowania spornego zwolnienia niewystarczające jest samo podjęcie działań ukierunkowanych na poprawę stanu zabytku. Dla zastosowania zwolnienia niewystarczające jest również wykazanie, że z zabytku korzystano w sposób zapewniający zachowanie jego wartości. Dopiero sytuacja, w której zabytek znajduje się w stanie odpowiadającym wymogom wynikającym z przepisów o ochronie zabytków i jest konserwowany zgodnie z tymi regulacjami umożliwia zastosowanie zwolnienia. Z punktu widzenia brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. nieistotne są okoliczności, które doprowadziły do tego, że zabytek znajduje się w stanie nieodpowiadającym wymogom przewidzianym przepisami o ochronie zabytków. Bez znaczenia pozostaje również to, czy poprzedni właściciel zabytku korzystał czy też nie ze spornego zwolnienia.

W skardze trafnie podnosi się, że wydanie zaskarżonej decyzji Kolegium nie zostało poprzedzone wyznaczeniem skarżącej na podstawie art. 200 § 1 O.p., 7-dniowego terminu na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jak wskazuje się w orzecznictwie naruszenie wskazanego przepisu może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy [tak: uchwała NSA z 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04]. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy naruszenie przez Kolegium art. 200 § 1 O.p. nie stanowi naruszenia przepisów procedury podatkowej mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazano wcześniej, wydając poddaną kontroli Sądu decyzję, oparto w znacznym stopniu na dokumentach urzędowych. Skarżąca nie przedstawiła przy tym (również wnosząc skargę) jakichkolwiek dowodów, w tym w szczególności jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, że występowała z wnioskiem o wyrażenie zgody na wykonanie jakichkolwiek prac mających na celu doprowadzenie spornego budynku do stanu zgodnego z przepisami o ochronie zabytków.

Za niezasługujące na uwzględnienie należało uznać również zarzuty skargi kwestionujące sposób sporządzenia zapadłych w sprawie decyzji. Decyzje te zawierają wszystkie elementy wymienione w art. 210 § 1 O.p. Uzasadnienia decyzji czynią przy tym zadość wymogom art. 210 § 4 O.p. Zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzją organu pierwszej instancji zawierają uzasadnienie faktyczne jak i uzasadnienie prawne, w którym wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięć z przytoczeniem przepisów prawa.

W toku postępowania poprzedzającego wydanie zapadłych w sprawie decyzji nie naruszono zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), zasady przekonywania (art. 124 O.p.), zasady prawdy materialnej (art. 122 O.p.).

W sprawie nie naruszono również art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Z poprawnie ustalonego przez organy obu instancji stanu faktycznego sprawy wynika bowiem, że nie spełniono przesłanek warunkujących zastosowanie zwolnienia wyrażonego we wskazanym przepisie.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.