Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1096/96
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 1998-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 września 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Teza: Na tle powszechności obowiązku podatkowego, który polega nie tylko na płatności podatków, ale także płatności w terminie, zastosowanie dobrodziejstwa z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności. Takimi okolicznościami, w szczególności w przypadku podatku od towarów i usług, nie mogą być zwykłe, niczym nie usprawiedliwione opóźnienia w ściągalności opodatkowanych należności podatnika od jego kontrahentów. Opóźnienia innych podmiotów gospodarczych podatnik winien zwalczać środkami przewidzianymi w prawie cywilnym i dopiero wtedy, gdyby wykazał, że środki te były bezskuteczne /np. bezskuteczność egzekucji zasądzonych należności/, można byłoby uznać, iż powstał stan uzasadniający zastosowanie cytowanego art. 22 ust. 1.

TEZY

Na tle powszechności obowiązku podatkowego, który polega nie tylko na płatności podatków, ale także płatności w terminie, zastosowanie dobrodziejstwa z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności. Takimi okolicznościami, w szczególności w przypadku podatku od towarów i usług, nie mogą być zwykłe, niczym nie usprawiedliwione opóźnienia w ściągalności opodatkowanych należności podatnika od jego kontrahentów. Opóźnienia innych podmiotów gospodarczych podatnik winien zwalczać środkami przewidzianymi w prawie cywilnym i dopiero wtedy, gdyby wykazał, że środki te były bezskuteczne /np. bezskuteczność egzekucji zasądzonych należności/, można byłoby uznać, iż powstał stan uzasadniający zastosowanie cytowanego art. 22 ust. 1.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za bezzasadną.

Oczywiście okoliczności zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji przytoczone w odpowiedzi na skargę, nie mogły być brane pod rozwagę przez Sąd przy ocenie zasadności skargi. Dla negatywnej jej oceny wystarczało jednak podzielenie samych podstaw decyzji Izby Skarbowej.

Uwzględnianie wniosku podatnika z art. 22 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych o rozłożenie płatności podatku na raty pozostawione jest uznaniu administracyjnemu organów podatkowych.

To zaś powoduje ograniczoną kontrolę sądową zapadających w tym przedmiocie decyzji, spod kontroli sądowej, bowiem wymyka się samo uznanie administracyjne.

Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzji Izby Skarbowej nie można przypisać naruszenia przepisów prawa procesowego i nie można też jej przypisać dowolności.

Zarzut naruszenia art. 7 Kpa jest chybiony. W istocie bowiem sprowadza się on do kwestionowania prawa organu podatkowego do wydania decyzji odmownej.

Niezależnie od powyższych uwag decyzję odmowną należy uznać za w pełni usprawiedliwioną merytorycznie.

Zgodzić się trzeba bowiem, że na tle powszechności obowiązku podatkowego, który polega nie tylko na płatności podatków, ale także płatności w terminie, zastosowanie dobrodziejstwa z art. 22 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności.

Takimi okolicznościami, w szczególności w przypadku podatku od towarów i usług, nie mogą być zwykłe, niczym nie usprawiedliwione opóźnienia w ściągalności opodatkowanych należności podatnika od jego kontrahentów.

Opóźnienia innych podmiotów gospodarczych podatnik winien zwalczać środkami przewidzianymi w prawie cywilnym. I dopiero wtedy, gdyby wykazał, że środki te były bezskuteczne /np. bezskuteczność egzekucji zasądzonych należności/, można byłoby uznać, iż powstał stan uzasadniający zastosowanie cytowanego art. 22 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji wyroku /art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/.