Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1204/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 135 j ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Andrzej Kołodziej, , Protokolant Łukasz Mazur, Asystent sędziego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi B. K. na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w P., działając na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 z późn. zm.) - po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] B. K. – [...] Komisariatu Policji w R. Komendy Powiatowej Policji w P., obwinionej o to, że po otrzymaniu na numer telefonu komórkowego w dniu [...] lipca 2011 r. o godz. 23:05 od [...] S. G. –[...] Wydziału [...] KPP w P. wiadomości tekstowej sms zawierającej polecenie stawienia się o godz. 8:30 w dniu [...] lipca 2011 r. w Komendzie Powiatowej Policji w P. w celu m.in. zapewnienia obsługi procesowej po zakończeniu akcji ratunkowej prowadzonej w związku ze zdarzeniem polegającym na [...] w budynku mieszkalnym przy [...] w P., w wyznaczonym przez naczelnika terminie i miejscu, nie stawiła się, czym nie wykonała polecenia przełożonego, popełniając przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji - orzeczeniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] orzekł o uznaniu obwinionej winną naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany.

W piśmie z dnia [...] marca 2012 r. wymieniona, działając przez obrońcę [...] O. T., zawarła odwołanie od ww. orzeczenia, wnosząc o jej uniewinnienie.

Zaskarżonemu orzeczeniu strona zarzuciła naruszenie:

- procedury prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, polegające na nieuwzględnieniu dyspozycji art. 135 h ust. 1 ustawy o Policji, w sytuacji kiedy organ dyscyplinarny I instancji posiadał legitymację prawną do prowadzenia czynności dowodowych w ramach postępowania, zgodnie z postanowieniem K[...]P nr [...] wyłącznie do [...] grudnia 2011 r.;

- procedury prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, polegające na niezastosowaniu art. 135 d ust. 4 ustawy o Policji, w kontekście zaznajomienia obwinionej z materiałami postępowania dyscyplinarnego, pomimo złożenia w dniu [...] stycznia 2012 r. wniosku o wyłączenie z prowadzonego postępowania dotychczasowego przełożonego dyscyplinarnego;

- procedury prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, polegające na niezastosowaniu art. 135 i ust. 2 ustawy o Policji, podnosząc że pism z dnia [...] i [...] stycznia 2012 r. bez podanej podstawy prawnej oraz w sytuacji złożonego uprzednio wniosku o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego, nie można traktować jako zawiadomienia o końcowym zaznajomieniu z jego materiałami;

- prawa materialnego polegające na błędnym zastosowaniu art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, stanowiącego podstawę prawną zarzucającego obwinionej czynu, albowiem wiadomość tekstowa ("sms") nie może być uznana za polecenie służbowe;

- prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 132 ust. 2 oraz art. 132 a ustawy o Policji, albowiem obwinionej nie można przypisać zawinionego naruszenia dyscypliny służbowej;

- prawa materialnego poprzez pominięcie Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, w szczególności § 7 ww. Zarządzenia.

Komendant [...] Policji, po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu wymienionego rozstrzygnięcia Komendant wyjaśnił, że ze zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] lipca 2011 r. ok. godz. 21:00 dyżurny KPP w P. powiadomił telefonicznie [...] Wydziału [...] w P. - [...] S. G. o zaistniałym zdarzeniu w postaci [...], prawdopodobnie [...], w budynku mieszkalnym przy [...] w P. Wobec powyższego – zgodnie z poleceniem KPP w P. – konieczne było zapewnienie obecności co najmniej trzech policjantów Wydziału [...] do obsługi procesowej. [...] S. G. do realizacji powyższych czynności wyznaczył m.in. B. K., prosząc jednocześnie dyżurnego jednostki o przekazanie ww. tej wiadomości. Po kilku minutach z [...] S. G. skontaktowała się telefonicznie B. K., informując, że jest w stanie po spożyciu alkoholu i czy mimo to ma się stawić w jednostce.

W związku z przedłużającą się na miejscu zdarzenia akcją [...] wykonywanie czynności procesowych przesunięto na dzień następny. Uwzględniając powyższe [...] S. G. podjął decyzję o zapewnieniu obecności wszystkich policjantów Wydziału [...]. W tym celu ok. godz. 23:00 wysłał do nich wiadomość tekstową "sms" polecającą stawiennictwo w pracy następnego dnia na godz. 8:30. Od [...] M. D.

(funkcjonariusza tego Wydziału i jednocześnie konkubenta obwinionej) otrzymał wiadomość zwrotną, że zarówno on, jak i B., nie stawią się następnego dnia do służby, gdyż mają zaplanowaną na ten dzień uroczystość urodzin i ponieśli w związku z tym znaczne koszty finansowe. W dniu [...] lipca 2011 r. do służby stawili się wszyscy policjanci wydziału za wyjątkiem m.in. B. K.

Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, uznał je za bezzasadne. Komendant nie zgodził się z twierdzeniem dotyczącym naruszenia dyspozycji art. 135 h ust. 1 ustawy o Policji, poprzez prowadzenie czynności dowodowych po dniu [...] grudnia 2011 r. bez legitymacji procesowej do ich prowadzenia. Komendant zauważył, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] października 2011 r., a następnie na mocy postanowienia nr [...] K[...]P z dnia [...] listopada 2011 r. czas prowadzenia czynności dowodowych przedłużono do 2 miesięcy. W tym okresie postanowieniem KPP w P. z dnia [...] grudnia 2011 r. postępowanie zostało zawieszone. Następnie na skutek złożonego zażalenia postanowieniem K[...]P z dnia [...] stycznia 2012 r. zawieszenie uchylono. Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 135 d ust. 4 ustawy o Policji. Przepis ten dotyczy bowiem przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego oraz podejmowania przez niego czynności niecierpiących zwłoki do czasu wydania przez przełożonego dyscyplinarnego postanowienia. W badanej sprawie wniosek dotyczył wyłącznie przełożonego dyscyplinarnego i został rozpatrzony odmownie. Za chybione Komendant uznał również zarzutu naruszenia art. 135 i ust. 2 ustawy o Policji oraz art. 132 ust. 3 pkt 1, błędnej wykładni art. 132 ust. 2, art. 132 a ustawy o Policji oraz pominięcia zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji, a w szczególności § 7.

W ocenie organu odwoławczego, analizy materiału dowodowego zgromadzonego w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym jednoznacznie wskazuje na popełnienie przez [...] B. K. zarzucanego jej czynu.

Komendant [...] Policji podniósł, że bezspornym jest, że B. K. wiedziała o [...] w budynku mieszkalnym na terenie P. i o konieczności wykonywania w związku z tym czynności procesowych na miejscu zdarzenia. Obwiniona w trakcie przesłuchania odmówiła składania wyjaśnień. Podczas pierwszego rozpytania w dniu [...] sierpnia 2011 r. stwierdziła, że nie jest w stanie nic powiedzieć na temat konieczności przyjścia do pracy w dniu [...] lipca 2011 r., ponieważ jest zdenerwowana i nie może zebrać myśli. W trakcie kolejnego rozpytania w dniu [..] sierpnia 2011 r. powiedziała, że wiadomość tekstową "sms" od naczelnika [...] S. G. odczytała dopiero w dniu [...] lipca 2011 r., ok. godz. 18:00-19:00, a wcześniej nie korzystała ze swojego telefonu. Dodała, że nic nie wiedziała na temat wysłanego od [...] M. D. "sms" o tej samej treści i prowadzonej dalszej korespondencji "sms-owej" z [...] S. G.

W ocenie Komendanta [...] Policji, argumentacja obwinionej jest niewiarygodna. Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której obwiniona zamieszkując wspólnie z innym funkcjonariuszem Policji, będącym także pracownikiem tego samego wydziału, nie posiada wiedzy na temat otrzymanego polecenia stawienia się do służby, zwłaszcza w sytuacji planowanej na ten dzień uroczystości urodzin i udzielenia przez [...] M. D. odpowiedzi w dniu [...] lipca 2011 r. o godz. 23:29, że "... ani ja ani B. jutro nie jesteśmy niezbędni".

Zdaniem organu II instancji, wiarygodność wyjaśnień obwinionej podważa także pismo od PTK Centrum z dnia [...] stycznia 2012 r., w którym potwierdzono odnotowanie przez systemy telefoniczne połączeń dla wskazanego numeru w podanym okresie. Okres ten obejmował dzień [...] lipca 2011 r. od godz. 23:00 do dnia [...] lipca 2011 r. do godz. 18:00 i dotyczył numeru telefonu komórkowego obwinionej.

W ocenie Komendanta [...] Policji, z przytoczonych okoliczności, wydanie polecenia służbowego poprzez przesłanie wiadomości tekstowej "sms" na prywatny numer telefonu, który obwiniona podała dobrowolnie jako formę kontaktu, należy uznać jako dopuszczalne. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że treść wydanego polecenia była obwinionej znana. Jej wina zatem nie budzi wątpliwości.

Komendant [...] Policji zaznaczył, że służba w Policji wiąże się z obowiązkiem podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Wykonywanie poleceń i rozkazów przełożonych – do czego zobowiązała się obwiniona składając rotę ślubowania – stanowi elementarną zasadę funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji i jest podstawą jej sprawnego działania.

W ocenie organu II instancji, niestawiennictwo obwinionej do służby w związku z koniecznością zapewnienia obsługi procesowej zdarzenia związanego z katastrofą w postaci [...] w budynku mieszkalnym, nie znajduje usprawiedliwienia, świadczy o lekceważącym stosunku do powierzonych obowiązków służbowych. Komendant dodał, że wymierzona kara nagany jest najniższą z katalogu kar i oznacza wytknięcie policjantowi niewłaściwego postępowania.

Pismem z dnia 11 maja 2012 r. B. K., działając przez pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie, uchylenie orzeczenia KPP w P. i stwierdzenie, że orzeczenia te nie podlegają wykonaniu w całości, jak również zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- procedury prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, polegające na nieuwzględnieniu dyspozycji art. 135 h ust. 1 ustawy o Policji, w sytuacji kiedy organ dyscyplinarny I instancji posiadał legitymację prawną do prowadzenia czynności dowodowych w ramach postępowania, zgodnie z postanowieniem K[...]P nr [...] wyłącznie do [...] grudnia 2011 r.;

- procedury prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, polegające na niezastosowaniu art. 135 d ust. 4 ustawy o Policji w kontekście zaznajomienia obwinionej z materiałami postępowania dyscyplinarnego, pomimo złożenia [...] stycznia 2012 r. wniosku o wyłączenie z prowadzonego postępowania dotychczasowego przełożonego dyscyplinarnego;

- procedury prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, polegające na niezastosowaniu art. 135 i ust. 2 ustawy o Policji, wskazując że pism z dnia [...] i [...] stycznia 2012 r. bez podanej podstawy prawnej oraz w sytuacji złożonego uprzednio wniosku o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego, nie można traktować jako zawiadomienia o końcowym zaznajomieniu się z jego materiałami;

- prawa materialnego, polegające na błędnym zastosowaniu art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, stanowiącego podstawę prawną zarzucanego czynu, albowiem krótka wiadomość tekstowa ("sms") nie może być uznana za nośnik polecenia służbowego, a w tym kontekście zupełne pominięcie zarządzenia nr [...] KGP z dnia [...] maja 1993 r. w sprawie funkcjonariusza organizacji hierarchicznej w Policji, a w szczególności § 7 tegoż zarządzenia;

- prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni art. 132 ust. 2 oraz art. 132 a ustawy o Policji, albowiem obwinionej nie można przypisywać zawinionego naruszenia dyscypliny służbowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa.

Problematyka niniejszej sprawy dotyczyła oceny tego, czy istniały podstawy do ukarania skarżącej karą dyscyplinarną za niewykonanie rozkazu. Istota sprawy sprowadzała się więc do ustalenia tego, czy i jaki rozkaz otrzymała skarżąca oraz czy rozkaz ten wykonała.

Okolicznością niesporną, wynikającą z materiału dowodowego, zgromadzonego w aktach administracyjnych, było to, że dnia [...] lipca 2011 r., ok. godziny 23:00, przełożony skarżącej rozkazał wysłanie na numer jej telefonu komórkowego wiadomości SMS, polecając stawiennictwo skarżącej w pracy następnego dnia o godzinie 8:30. SMS z powyższym rozkazem został przesłany do strony.

Poza sporem jest również to, że w odpowiedzi na powyższy rozkaz, konkubent skarżącej (jednocześnie funkcjonariusz tej samej jednostki) przesłał zwrotny SMS, informując iż on i skarżąca nie stawią się do służby następnego dnia, gdyż mają w tym czasie zaplanowaną uroczystość urodzin, a ponieśli koszty w związku z jej przygotowaniem.

Faktem niewymagającym dowodu jest także to, iż skarżąca nie stawiła się do służby w dacie i terminie oznaczonym w powyższym rozkazie.

W świetle powyższego uznać należało, że po stronie organu istniały podstawy do tego, aby ukarać skarżącą karą dyscyplinarną za niewykonanie przedmiotowego rozkazu. Nie stawiając się do służby dniu [...] lipca 2011 r. o godzinie 8:30, strona nie wykonała bowiem rozkazu swojego przełożonego.

Okolicznością pozostającą bez wpływu na zasadność skarżonego rozstrzygnięcia pozostaje to, że sporny rozkaz został zakomunikowany skarżącej w formie SMS-u. Dla odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza za niewykonanie rozkazu, znaczenie ma jedynie to, czy rozkaz dotarł do funkcjonariusza, a w związku z tym, czy funkcjonariusz znał jego treść. Forma przekazania rozkazu w realiach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie ma natomiast znaczenia. Żadne przepisy prawa, w szczególności pragmatyki służbowe, nie uzależniają obowiązku wykonania rozkazu przełożonego przez funkcjonariusza od zakomunikowania mu tego rozkazu w określonej formie.

Badając skarżone orzeczenie tutejszy Sąd doszedł do konkluzji, że organ miał przesłanki ku temu, aby uznać, iż sporny rozkaz dotarł do wiadomości skarżącej i znała ona jego treść przed terminem stawiennictwa do służby określonym w tym rozkazie. Jak bowiem słusznie zauważył organ, za niewiarygodne należało uznać twierdzenia skarżącej o tym, że do wieczora dnia następnego nie wiedziała o przesłaniu na numer jej telefonu komórkowego spornego rozkazu. Przede wszystkim organ prowadząc postępowanie dowodowe ustalił u operatora komórkowego, że w powyższym czasie telefon skarżącej był używany. To więc już świadczy o tym, że korzystając ze swojego telefonu, skarżąca musiała zauważyć to, że otrzymała wiadomość tekstową z macierzystej jednostki.

Nadto, nawet przyjmując, że sporny SMS odczytał jedynie konkubent skarżącej, to nie sposób uznać za wiarygodne twierdzenia, że nie powiedział skarżącej o tym, jakiej treści rozkaz otrzymała. Rozkaz ten dotyczył przecież dnia, w którym, jak wynika z wyjaśnień skarżącej, obydwoje mieli zaplanowaną uroczystość rodzinną. Skoro więc omawiany rozkaz wpływał na konieczność zmiany planów co do terminu wspólnej uroczystości rodzinnej, to brak jest wiarygodnych przesłanek umożliwiających przyjęcie, że konkubent skarżącej nie przekazał jej treści spornej wiadomości SMS. Takie twierdzenia strony pozostają bowiem w oczywistej sprzeczności z doświadczeniem życiowym i realiami współżycia rodzinnego.

Uwypuklenia wymaga też okoliczność, że sporny rozkaz został skierowany na numer telefonu komórkowego skarżącej, który strona sama podała organowi, w celu umożliwienia skontaktowania się z nią. Skoro skarżąca miała więc świadomość tego, że ten numer telefonu służy do kontaktów z miejscem pełnienia służby, winna dochować należytej staranności w czuwaniu nad tym, czy macierzysta jednostka podejmuje próby skontaktowania się z nią.

Podając ten numer telefonu do kontaktów z miejscem pełnienia służby, strona zobowiązała się bowiem do tego, aby odbierać wszelkie połączenia głosowe, czy pisemne, kierowane do niej z miejsca pełnienia służby.

Gdyby więc nawet hipotetycznie przyjąć, że skarżąca nie miała wiedzy o spornej wiadomości SMS, to w sytuacji gdy nie udowodniła w trakcie trwającego postępowania, by nie mogła w danym czasie korzystać z tego telefonu, brak jest możliwości przyjęcia, że zwolniła się z odpowiedzialności dyscyplinarnej za niewykonanie rozkazu.

Dodatkowo podkreślić należy, że przed skierowaniem do skarżącej spornego rozkazu drogą SMS-ową, wiedziała już ona o zaistnieniu wyjątkowej sytuacji, jaką był [...] oraz wynikającej z tego potrzebie zapewnienia większej obsady kadrowej funkcjonariuszy Policji. Miała bowiem kontakt w tej sprawie ze swoim przełożonym i wiedziała o tym, że koniecznym jest zwiększenie obsady funkcjonariuszy na służbie. To zaś dodatkowo potwierdza tezę, że odpowiedzialny funkcjonariusz dochowa co najmniej zwiększonej staranności interesując się tym, czy przełożony nie chce ponownie się z nim skontaktować.

Bez wpływu na trafność skarżonego rozstrzygnięcia pozostaje twierdzenie skargi, że przełożony skarżącej, przed wydaniem spornego rozkazu, winien ustalić, czy skarżąca przebywa w miejscu zamieszkania i w związku z tym, czy ma fizyczną możliwość wykonania tego rozkazu. Kwestia obecności skarżącej w miejscu zamieszkania, w dacie przesłania rozkazu, nie była przecież nigdy materią sporną. Sama skarżąca nigdy takiej okoliczności nie podnosiła. Stąd też, hipotetyczne teorie podnoszone w skardze, pozostające w oderwaniu od realiów faktycznych niniejszej sprawy, nie mogą rzutować na ocenę zasadności skarżonego orzeczenia.

Co zaś się tyczy zarzutów skargi, dotyczących naruszeń przez organ procedury prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, to podlegały one ocenie przez pryzmat normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zgodnie z którym, uchylenie rozstrzygnięcia jest możliwe w razie zaistnienia naruszeń przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie tutejszego Sądu, zarzucone naruszenia procedury nie tylko nie miały miejsca, ale też pozostawały w oderwaniu od zasadności i trafności skarżonego rozstrzygnięcia. Pozostawały bowiem bez związku z rzetelnością gromadzenia materiału dowodowego i nie rzutowały na ustalenia stanu faktycznego ani ocenę prawną stanu faktycznego.

Niezależnie od powyższego, w ocenie tutejszego Sądu, nie doszło do zarzucanych w skardze naruszeń procedury. W szczególności organ nie naruszył przepisu art. 135 h ust. 1 ustawy o Policji, prowadząc czynności dowodowe po [...] grudnia 2011 r. Pamiętać bowiem należy o tym, ze postępowanie w sprawie, na mocy postanowienia Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2011 r., zostało przedłużone do dwóch miesięcy. Nadto, w okresie od [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. postępowanie to było zawieszone, a więc w okresie tym wstrzymaniu uległ bieg terminu przewidzianego do prowadzenia czynności dowodowych. Twierdzenia skargi, że powyższy termin biegł mimo zawieszenia postępowania, bowiem postanowienie o zawieszeniu zostało uchylone, nie sposób zaś podzielić na gruncie przepisów procedury administracyjnej. Zarzut taki należy wiec potraktować jako wynik elementarnej nieznajomości skutków ex tunc i ex nunc, wynikających z orzeczeń o uchyleniu rozstrzygnięcia lub stwierdzeniu nieważności rozstrzygnięcia.

Tutejszy Sąd nie dopatrzył się też naruszenia normy art. 135 d ust. 4 ustawy o Policji. Przepis ten dotyczy bowiem materii wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego oraz podejmowanych przez niego czynności niecierpiących zwłoki. W realiach faktycznych niniejszej sprawy nie mieliśmy zaś do czynienia z wnioskiem o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego. Tym samym niemożliwym było naruszenie przez organ powyższego przepisu.

Za nietrafny należało również uznać zarzut naruszenia art. 135 i ust. 2 ustawy o Policji. Całokształt okoliczności badanego postępowania świadczy bowiem niezbicie o tym, że zapoznanie z aktami obwinionej i jej obrońcy było zapoznaniem końcowym, mimo błędnie wpisanej w protokole zapoznania obwinionej z aktami postępowania normy art. 135 f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

-----------------------

9