Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 341/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20 ust. 1, ust. 3; art. 67; art. 78 ust. 2, ust. 3; art. 201; art. 214
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 233 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz A. S. kwotę 297,- (dwieście dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w Ł.decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze. zm.) – dalej o.p.; art. 20 ust. 1, ust. 3, art. 67, art. 78 ust. 2, ust. 3, art. 201, art. 214 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm.) -dalej WKC; art. 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE serii L 256 z 1987 r. ze zm.) - dalej WTC, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Łodzi z dnia 8 stycznia 2010 r., nr 362000-EUKR-6412-163/09/EK wydaną w przedmiocie w sprawie retrospektywnego zaksięgowania A. S.i, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe A A.S.z siedzibą w Ł. długu celnego w postaci cła za towary dopuszczone do obrotu wg. zgłoszenia celnego SAD [...] roku w kwocie [...] złotych.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu [...] r. skarżący zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu towary opisane jako: "zabawki z materiałów włókienniczych" w pozycji 1, klasyfikowane do kodu 9503 00 41 00; w pozycji 2, klasyfikowane do kodu 9503 00 49 10.

Zgłoszenie celne zostało zarejestrowane pod nr [...] Towary objęto procedurą celną dopuszczenia do obrotu. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego dla towaru zgłoszonego na podstawie ww. zgłoszenia celnego.

Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. decyzją z dnia [...] określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego w wysokości [...]., zmieniając klasyfikację taryfową towaru z pozycji 2 SAD, z kodu 9503 00 49 10 na kod 9503 00 41 00 Wspólnej Taryfy Celnej.

W odwołaniu od przedmiotowej decyzji A. S. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 210 § 4 o.p., poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej stanowiska organu I instancji, wyrażającego się w stwierdzeniu, że

decyzje o Wiążącej Interpretacji Taryfowej (dalej "WIT") wydane na rzecz skarżącego straciły ważność wskutek zmiany prawa oraz brak przytoczenia i wyjaśnienia przepisów prawa, które uległy zmianie i wywołały wobec decyzji WIT skutek w postaci ich wygaśnięcia z mocy prawa;

2) art. 12 ust. 2 WKC, poprzez jego wadliwe niezastosowanie, co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, że decyzje WIT, wydane na rzecz skarżącego nie zobowiązywały organów celnych wobec skarżącego w zakresie klasyfikacji taryfowej wskazanej w tych decyzjach;

3) art.121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p. poprzez:

a) zaniechanie ustalenia z urzędu okoliczności faktycznych istotnych w świetle przesłanek zakazujących retrospektywnego zaksięgowania długu celnego;

b) niewyjaśnienie podstaw faktycznych oraz prawnych zaniechania procedury odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego;

c) zaniechanie oceny działania organów celnych w kontekście błędu tych organów przyjmowania zgłoszeń celnych skarżącego w latach 2005-2009, w których kwalifikował "skóry" zabawek niewypchanych do kodu taryfy celnej ze stawką celną 0%;

d) zaniechanie ustalenia i oceny wadliwych działań skarżącego w świetle jego dobrej wiary, racjonalności oraz przestrzegania przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszeń celnych, co skutkowało bezpodstawnym określeniem wobec niego długu celnego;

e) zaniechanie oceny Wiążących Informacji Taryfowych wydanych na rzecz skarżącego, a będących w posiadaniu organów celnych, jako przesłanki błędu organów celnych wyższego stopnia skutkującej brakiem podstaw do retrospektywnego określenia długu celnego;

f) zaniechanie ustalenia przedmiotu i oceny postępowań celnych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. w roku 2005, a toczących się wobec skarżącego w kontekście źródła błędu skarżącego w klasyfikacji towarów, co skutkowało bezpodstawnym określeniem wobec skarżącego długu celnego;

g) zaniechanie ustaleń w zakresie przyczyn i czasu akceptowania błędu skarżącego przez organy celne w Ł. właściwe dla skarżącego i kontrolujące na bieżąco działalność skarżącego, co uniemożliwiło ocenę działań skarżącego w kontekście zaufania do organów celnych oraz jego dobrej wiary, a w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego obciążenia go długiem celnym;

h) zaniechanie ustalenia przyczyny odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego w świetle tych samych przepisów prawa (reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej) - przez Dyrektora Izby Celnej w W. (decyzje WIT z 2005 roku) i Dyrektora Izby Celnej w Ł.(decyzje uchylające decyzje Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z roku 2005) oraz przez Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. w zaskarżonej decyzji.

4) art. 220 ust. 2 lit. b WKC poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało bezpodstawnym określeniem wartości długu celnego wobec skarżącego.

Ponadto, w uzasadnieniu odwołania A. S. wskazał, że organ celny I instancji przyjął, że decyzje WIT (znak PL-WIT-2005-00825) z dnia 13 września 2005 r., (znak PL-WlT 2005-00826) z dnia 13 września 2005 r. i (znak PL-WIT-2005-00828) z dnia 13 września 2005 r. straciły ważność wskutek wejścia w życie rozporządzenia Komisji WE nr 1549 z 17 października 2006 r zmieniającego załącznik nr. 1 do Rozporządzenia Rady EWG nr 2658. Jak podniósł odwołujący, organ celny nie wskazał jednak, jakie konkretnie normy prawne uległy zmianie. Zdaniem A.S. w sprawie nie wystąpiła żadna przesłanka określona w art. 12 ust. 5 WKC, powodująca automatycznie utratę ważności uzyskanych w 2005 r. decyzji WIT.

Dalej odwołujący wskazał, że dokonując zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu "skór" zabawek przedstawiających zwierzęta posługiwał się kodem nomenklatury taryfowej zgodnie z posiadaną wówczas decyzją WIT, wydaną przez Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 13 września 2005 r. Z uwagi na charakter gwarancyjny decyzji WIT, konieczne było zatem, zdaniem odwołującego, zastosowanie w niniejszej sprawie art. 220 ust. 2 lit. b) WKC. Stwierdził bowiem, że dokonując zgłoszenia i kwalifikując importowany towar działał w dobrej wierze, nie naruszył żadnych przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego, a ewentualny błąd organu, tj. Dyrektora Izby Celnej w W., który zakwalifikował "skóry" zabawek przedstawiających zwierzęta nie mógł być wykryty przez skarżącego działającego w sposób racjonalny.

Odwołujący złożył ponadto wniosek o wydanie decyzji WIT do organu administracji publicznej, opisując dokładnie towar co do którego miał wątpliwości w zakresie kwalifikacji taryfowej, aby skorzystać z wiedzy i doświadczenia organu celnego wyższego stopnia i nie być narażonym na ekonomiczne konsekwencje ewentualnego własnego błędu w kwalifikacji towarów.

Na poparcie swoich twierdzeń A. S. powołał się na wyroki Europejskiego Trybunału Sprawiedliwosci w sprawach: Hewlett Packard France C-250/91; Deutsche Fernsprecht C-64/89; Hans Sommer Gmbh C-15/99; Food Import Srl C-38/95; Ilumitronica-Iluminacao e Electronica Ld C-251/00; Peter Biegi Nahrungsmittel C-499/03.

Podsumowując odwołanie A. S. stwierdził, że źródłem nieprawidłowego kodu taryfy zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym był błąd Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, polegający na udzieleniu informacji co do treści prawa, tj. znaczenia reguł 1 i 6 ORINS w decyzjach WIT z dnia 13 września 2005 r.

Decyzją z dnia 14 kwietnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł.utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż zgodnie z art. 20 ust. WKC, w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Jak dalej wskazał organ, dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się stosując postanowienia zawarte w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej.

Zdaniem organu, bezspornym jest, że zgłoszony towar w pozycji 2 SAD [...] r. opisany na fakturze nr [...] załączonej do zgłoszenia celnego jako "LH11555P/34 BEAR 2 CLRS SKIN", tj. LH11555P/34 miś skóra, "LH11474P/62 BEAR 2 CLRS SKIN", tj. LH11474P/62 miś skóra, "LH8657P/60-1 ELEPHANT 2 CLRS SKIN", tj. LH8657P/60- 1 słoń skóra to: niewypchane zabawki pluszowe przedstawiające zwierzęta. Po dokonaniu importu sprowadzone "skórki" podlegają: procesowi wypchania celem nadania odpowiednich kształtów oraz procesowi zaszywania.

Sprowadzony towar został zaklasyfikowany przez zgłaszającego do kodu 9503 00 49 10 Wspólnej Taryfy Celnej, obejmującego wykonane ręcznie z wełny, zabawki przedstawiające zwierzęta lub postacie inne niż ludzkie, inne niż wypchane.

Jak dalej wskazał organ odwoławczy, zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, dział 95 obejmuje zabawki wszelkiego rodzaju przeznaczone do zabawy dla dzieci lub dorosłych. Obejmuje również sprzęt do gier domowych lub na wolnym powietrzu, przyrządy i aparaty do uprawiania sportu, gimnastyki lub lekkoatletyki, niektóre artykuły dla wędkarstwa, łowiectwa lub strzelectwa oraz karuzele i pozostałe do rozrywki na wolnym powietrzu. Każda z pozycji niniejszego działu obejmuje również identyfikowalne części i akcesoria do wyrobów objętych niniejszym działem, które mogą być użyte wyłącznie lub głównie z tymi wyrobami i pod warunkiem, że nie są artykułami wyłączonymi przez uwagę 1 do niniejszego działu.

Zdaniem organu, z punktu widzenia nomenklatury scalonej należało stwierdzić, iż sprowadzony towar jest wyrobem niegotowym, mającym zasadniczy charakter wyrobu gotowego. Występuje on bowiem w formie i kształcie rozpoznawalnym jako zabawka przedstawiająca zwierzę, przeznaczona do wypchania.

Z oświadczenia importera wynikało natomiast, że po dokonaniu importu sprowadzone towary podlegają: procesowi wypchania celem nadania odpowiednich kształtów oraz procesowi zaszywania i dopiero po tych czynnościach towar wprowadzany jest do obrotu jako wyrób gotowy.

W tej sytuacji, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, sprowadzony towar w postaci niegotowych zabawek przedstawiających zwierzęta lub postacie inne niż ludzkie klasyfikuje się do kodu TARIC 9503 00 41 00, obejmującego wypchane zabawki przedstawiające zwierzęta lub postacie inne niż ludzkie. Jak wyjaśnił organ, powyższą klasyfikację oparto na regule 1, 2a i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej.

Organ wskazał także, że w zgłoszeniu celnym A. S. nie powołał się na wydane w dniu 13 września 2005 r. decyzje WIT. W polu 44 SAD - dodatkowe informacje - brak było stosownego kodu C626 wymaganego przy powoływaniu się na decyzje WIT w zgłoszeniu celnym SAD. Ponadto, do zgłoszenia celnego nie załączono jakiegokolwiek wniosku w tej sprawie. Dopiero na etapie postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Celnego II w Ł., już po wszczęciu postępowania, pismem z dnia [...] r. A. S. załączył do akt sprawy decyzje WIT. Na ww. decyzje A. S. powoływał się także w postępowaniu odwoławczym.

W świetle przedstawionych argumentów, w szczególności mając na uwadze treść art. 12 ust. 3 WKC i art. 10 ust. 3 lit. a) Rozporządzenia Wykonawczego, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, aby skutecznie powoływać się na decyzję WIT importowany towar musiałby być takim samym towarem co towar opisany w decyzji WIT. Nie mogły więc w tym zakresie występować jakiekolwiek różnice, a już na pewno różnice nie mogą się pojawiać w ich wyglądzie i elementach składowych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie interpretacji art. 12 ust. 3 WKC i art. 10 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Wykonawczego dokonano na podstawie wykładni językowej. Wykładnia ta – jak stwierdził organ – polegała na wyjaśnieniu sensu przepisów prawnych, w szczególności ustalenia właściwego ich zrozumienia oraz przypisaniu im właściwego znaczenia. W tej konkretnej sprawie interpretacja wyżej wskazanych norm prawnych z zastosowaniem reguły semantycznej wykładni językowej, dała jednoznaczne wyniki.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że o zgodności (tożsamości) sprowadzonego towaru oraz produktu opisanego w decyzji WIT decydował skład, kształt, forma i postać produktu, a nie to jakiej nazwy używa producent, czy też pod jaką nazwą towar funkcjonuje w handlu. Odwołał się w tym zakresie do wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 591/07.

Reasumując organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie A. S. nie wykazał, że zgłoszony towar w pozycji 2 SAD [...], opisany na fakturze nr [...] r., załączonej do zgłoszenia celnego jako "LH11555P/34 BEAR 2 CLRS SKIN", "LH11474P/62 BEAR 2 CLRS SKIN", "LH8657P/60-1 ELEPHANT 2 CLRS SKIN" odpowiada pod każdym względem tym towarom, które są opisane w decyzjach WIT nr PL-WIT-2005-00825 z dnia 13 września 2005 r., nr PL-WIT-2005-00826 z dnia 13 września 2005 r. i PL-WIT-2005-00828 z dnia 13 września 2005r., na które powołuje się A. S.w odwołaniu.

Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, należało stwierdzić, iż towary opisane w decyzjach WIT nie są tożsame ze sprowadzonym towarem. Nie zachodziła zatem konieczność oceny, czy decyzje WIT straciły swą ważność z urzędu. Właściwym w tej sprawie jest Dyrektor Izby Celnej w W., jako organ, który wydał ww. decyzje administracyjne.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego przez odwołującego, a wskazującego na zasadność zastosowania w sprawie art. 220 ust. 2 lit. b WKC, z uwagi na fakt, iż źródłem błędu odwołującego się był błąd Dyrektora Izby Celnej w W., polegający na udzieleniu informacji co do treści prawa, tj. znaczenia reguł 1 i 6 ORINS w decyzjach WIT z dnia 13 września 2005 r. organ wyjaśnił, że wiążące informacje taryfowe klasyfikujące towary do kodu 9503 49 90 00, dotyczą konkretnych, szczegółowo opisanych w nich towarów. Zatem sprowadzony w przedmiotowej sprawie towar nie odpowiada pod każdym względem towarom, które są opisane w informacjach nr PL-WIT-2005-00826 z dnia 13 września 2005 r. i PL-WIT-2005-00828 z dnia 13 września 2005 r. Wiążące informacje taryfowe nie są wydawane dla szerszego katalogu towarów określanego jako zabawki niewypchane, dotyczą wyłącznie konkretnych, szczegółowo opisanych w nich towarów.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił również, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy – Prawo celne, zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub wywozowych. Zgłoszenie celne jest bowiem czynnością materialno- techniczną, o charakterze zbliżonym do deklaracji podatkowej. We wskazanym natomiast zgłoszeniu celnym A. S. sam zadeklarował w polu 33 dokumentu SAD w pozycji 2 kod 9503 00 49 10 Wspólnej Taryfy Celnej. Przyjęcie zgłoszenia celnego nie jest natomiast decyzją administracyjną, a organ celny nie przesądza na tym etapie o prawidłowości zgłoszenia celnego. Ponadto, weryfikacja zgłoszenia celnego w trybie art. 68 WKC nie jest równoznaczna z wydaniem decyzji. Polega ona na kontroli zgłoszenia celnego i dołączonych do niego dokumentów oraz rewizji celnej towarów z możliwością pobrania próbek.

W przedmiotowej sprawie organ celny skorzystał ze swoich uprawnień i w ramach przeprowadzonej kontroli a posteriori, po przeprowadzeniu stosownego postępowania administracyjnego wydał rozstrzygnięcie, określając niezaksięgowaną kwotę należności wynikającej z długu celnego. Zatem nie mieliśmy tutaj do czynienia z błędem organów celnych, bowiem we wskazanym zgłoszeniu celnym A.S. sam zadeklarował kod 9503 00 49 10 Wspólnej Taryfy Celnej w polu 33 dokumentu SAD w pozycji 2, a organ celny nie przesądzał na tym etapie o prawidłowości zgłoszenia celnego.

Z tych też względów, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, zarzuty A. S.zawarte w pkt. III a, b, c, d, e, f, g, h odwołania są niezasadne. W niniejszej sprawie bowiem organy celne nie popełniły błędu przy klasyfikacji towarów. Analiza przesłanek z art. 220 ust. 2 lit b) WKC mogłaby być dokonana tylko w sytuacji stwierdzenia błędu organów celnych. Jak stwierdził organ odwoławczy, w przedmiotowej sprawie mamy natomiast wyłącznie do czynienia z wadliwą deklaracją zgłaszającego w polu 33 w pozycji 2 SAD, tj. klasyfikacji taryfowej.

W odniesieniu do podnoszonych przez A. S.zarzutów zaniechania ustalenia i oceny postępowań celnych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. w 2005 r., dotyczących podobnych towarów organ zauważył, iż decyzja administracyjna jest aktem indywidualnym wydanym w indywidualnej sprawie. Decyzja organu nie tworzy więc prawa i nie stanowi podstawy rozstrzygnięcia w innych sprawach. Odwołał się w tym względzie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2005 r. o sygn. I GSK 640/05/

W kwestii powoływanych przez skarżącego w uzasadnieniu odwołania wyroków ETS w sprawie Hewlett Packard France C-250/91, w sprawie Deutsche Fernsprecht C-64/89, w sprawie Hans Sommer Gmbh C-15/99, w sprawie Food Import Srl C-3 8/95, organ odwoławczy stwierdził, że dotyczyły one interpretacji art.5(2) Rozporządzenia nr 1697/79 z 24.07.1979 r. w sprawie odzyskiwania, po dokonaniu odprawy celnej należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby zobowiązanej do zapłaty za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności, które to zostało uchylone Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, i obowiązywało do dnia 01.01.1994 r. Zatem powoływane wyroki ETS wydawane były w zupełnie innym stanie prawnym i nie przystają do przedmiotu niniejszej sprawy.

Natomiast powoływany wyrok ETS w sprawie Ilumitronica-Iluminacao Electronica Ld C-251/00 dotyczył sprawy związanej z określeniem statusu celnego towarów dokumentowanego świadectwem przewozowym ATR. Zatem również ten wyrok nie przystaje do przedmiotu niniejszej sprawy.

Z kolei, wyrok ETS w sprawie Peter Biegi Nahrungsmittel C-499/03 dotyczył sprawy pozwoleń na przywóz związanej z importem mrożonych kawałków kurczaków pochodzących z Tajlandii, tym samym i ten wyrok nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie.

Organ odrzucił także zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, w szczególności art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i § 2, art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył A. S.. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego, tj. art. 122, art. 187 § 1 i § 2, art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez:

a) zaniechanie oceny prawnej i ustalenia okoliczności faktycznych wydania przez Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz skarżącego w roku 2005 decyzji WIT klasyfikującej "skóry" zabawek przedstawiających zwierzęta lub postacie inne niż ludzkie do kodu taryfy celnej ze stawką celną 0% jako przesłanki błędu organów celnych wyższego stopnia będącego źródłem ewentualnego błędu skarżącego w klasyfikacji towarów, a skutkującego brakiem podstaw do retrospektywnego określenia długu celnego;

b) zaniechanie ustalenia przyczyny umorzenia postępowań celnych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. w roku 2005, a toczących się wobec skarżącego w zakresie kwalifikowania "skór" zabawek przedstawiających postacie inne niż ludzkie do kodu taryfy celnej ze stawką 0% i wpływu decyzji umarzających postępowania na działania skarżącego w kontekście błędu organów celnych niższego rzędu, będącego źródłem ewentualnego błędu skarżącego w klasyfikacji towarów, co skutkowało bezpodstawnym określeniem wobec skarżącego długu celnego;

c) bezpodstawne przyjęcie, że decyzje WIT wydane na rzecz skarżącego jako informacje wiążące nie pełnią jednocześnie funkcji informacji niewiążących, o których mowa w art. 11 WKC odnośnie do towarów tożsamych rodzajowo z towarami opisanymi w decyzjach WIT, a które to informacje niewiążące chronią skarżącego przed retrospektywnym zaksięgowaniem długu celnego z uwagi na błąd organów celnych, wynikający z udzielonej niewiążącej informacji.

d) zaniechanie ustalenia przyczyn działania organów celnych w Ł. w kontekście błędu tych organów, a polegającego na przyjmowaniu bez zastrzeżeń przez okres czterech lat (2005 - 2009) zgłoszeń celnych skarżącego, w których kwalifikował "skóry" zabawek niewypchanych do kodu taryfy celnej ze stawką celną 0% i wpływu tych wieloletnich działań organów na ewentualny błąd skarżącego w klasyfikowaniu "skór" zabawek przedstawiających postacie inne niż ludzkie, co skutkowało bezpodstawnym określeniem wobec skarżącego długu celnego;

e) zaniechanie ustalenia z urzędu dokonywanej przez polskie urzędy celne w latach 2005 - 2009 kwalifikacji do kodu taryfy celnej importowanych przez innych niż skarżący importerów polskich -"skór" zabawek przedstawiających postacie inne niż ludzkie w świetle przesłanki błędu organów celnych, a zakazującej retrospektywnego zaksięgowania długu celnego wobec skarżącego;

f) zaniechanie ustalenia przyczyny odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego w świetle tych samych przepisów prawa (reguły l i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej) - a dokonanej przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w roku 2005, który wydał decyzje WIT potwierdzając klasyfikację "skór" zabawek przedstawiających postacie inne niż ludzkie do kodu taryfy celnej ze stawką 0% i Dyrektora Izby Celnej w Ł., który umorzył postępowania toczące się wobec skarżącego w roku 2005 w zakresie klasyfikacji "skór" zabawek przedstawiających postacie inne niż ludzkie - przyznając, iż stanowisko skarżącego co do dokonywanej przez niego klasyfikacji "skór" zabawek przedstawiających postacie inne niż ludzkie do kodu taryfy celnej ze stawką 0% jest prawidłowe oraz odmiennego stanowiska Dyrektora Izby Celnej w Ł., a wyrażonego w zaskarżonej decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 roku i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. w kontekście błędu organów celnych, co skutkowało bezpodstawnym obciążeniem skarżącego długiem celnym;

g) zaniechanie ustalenia wpływu publikowanej w elektronicznej wersji TARIC w latach 2005 - 2009, klasyfikacji "skór" zabawek przedstawiających postacie inne niż ludzkie do kodu taryfy wyłącznie ze stawką celną 0% , na klasyfikację dokonywaną przez skarżącego w kontekście błędu organów celnych oraz dobrej wiary i racjonalności skarżącego, z uwzględnieniem faktu, iż TARIC jest ustanawiany, aktualizowany, zarządzany i rozpowszechniany przez Komisję Europejską, a opieranie się na TARIC jest dla każdego importera bezpieczne, gdyż ewentualny błąd w TARIC to błąd Komisji, co skutkowało bezpodstawnym określeniem wobec skarżącego długu celnego;

h) zaniechanie ustalenia przez organy celne, czy została wszczęta procedura usunięcia z obrotu jednej z udzielonych skarżącemu wiążących informacji taryfowych przez Dyrektora Izby Celnej w W., z których jedna - z roku 2005 - nakazuje klasyfikować "skóry" zabawek przedstawiających zwierzęta lub postacie inne niż ludzkie do kodu ze stawką celną 0%, a druga - z roku 2009 - nakazuje kwalifikować takie same "skóry" zabawek do kodu ze stawką 4,7%, co skutkowało bezpodstawnym nieodstąpieniem wobec skarżącego od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego w świetle błędu organów celnych oraz dobrej wiary i racjonalności skarżącego;

i) zaniechanie ustalenia i oceny ewentualnych wadliwych działań skarżącego w klasyfikowaniu "skór" zabawek przedstawiających zwierzęta lub postacie inne niż ludzkie do kodu taryfy celnej ze stawką celną 0% ,.w świetle źródła jego ewentualnego błędu, którym był błąd organów celnych, co doprowadziło do nieuwzględnienia dobrej wiary i racjonalności skarżącego i skutkowało bezpodstawnym określeniem wobec niego długu celnego;

j) zaniechanie ustaleń w zakresie przyczyn i czasu akceptowania ewentualnego błędu skarżącego przez organy celne w Ł. właściwe dla kontrolowania skarżącego w zakresie prawidłowości i rzetelności dokonywanych zgłoszeń celnych, co jest przesłanką istotną przy ocenie błędu organów celnych, a nadto powyższe uniemożliwiło ocenę dobrej wiary i racjonalności skarżącego, a w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego obciążenia skarżącego długiem celnym;

k) bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie udowodnił, iż przedmiotem importu objętego zgłoszeniem celnym SAD nr [...] roku w pozycji nr 2 były towary objęte ochroną w decyzjach WIT wydanych na rzecz skarżącego w roku 2005 przez Dyrektora Izby Celnej w W., pomimo przedłożenia przez skarżącego fotografii "skór" zabawek, które były przedmiotem importu, a są wskazane w SAD [...] w pozycji 2 oraz przedłożenia tłumaczenia faktur dokumentujących nabycie przedmiotowego towaru, a także przyznania przez organy celne, iż nie budzi wątpliwości okoliczność jaki towar był przedmiotem importu, co skutkowało bezprawnym nieodstąpieniem od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego.

Skarżący zarzucił decyzji także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 220 ust. 2 lit. b) WKC poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało bezpodstawnym określeniem wartości długu celnego wobec skarżącego, który określił kod taryfy celnej dla importowanych towarów zgodnie z treścią wiążących informacji udzielonych mu przez polskie organy celne;

- art. 11 WKC poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało bezpodstawnym określeniem wartości długu celnego wobec skarżącego, który określił kod taryfy celnej dla importowanych towarów zgodnie z treścią niewiążących informacji udzielonych mu przez polskie organy celne;

- art. 12 ust. 3 WKC poprzez jego wadliwą wykładnię, a polegającą na przyjęciu, że pojęcie: "towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji" oznacza identyczność towaru, w sytuacji gdy pojęcie to oznacza tożsamość rodzajową towaru z uwzględnieniem wszystkich istotnych cech towaru przesądzających o ich zakwalifikowaniu do tego samego kodu taryfy celnej z uwzględnieniem treści uwag do poszczególnych pozycji i podpozycji taryfy celnej.

W uzasadnieniu skargi strona w całości podtrzymała swoje stanowisko zaprezentowane w toku postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W załączonych aktach administracyjnych ( akta wspólne k: 1-136)_znajduje się około 20 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wydanych w grudniu 2005 r., dotyczących zgłoszeń dokonanych przez firmę A. S. pod koniec 2004 r. i na początku 2005 r., w których w odniesieniu do towaru jakim są zabawki - "skórki" nie wypchane przedstawiające zwierzęta, Dyrektor Izby Celnej stwierdzał, że organ I instancji "winien /../ rozważyć możliwość klasyfikacji w/w towaru do pozycji 9503 49 Wspólnej Taryfy Celnej". Wskazywał jednocześnie, że Dyrektor Izby Celnej w W. wydał WIT z dnia 13 września 2005 r. nr PL-WIT- 2005 – 00828, PL-WIT- 2005-00826 i PL-WIT- 2005-00825, które "klasyfikują podobne towary do kodu Taric 9503 49 9000". Realizując wskazania zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. w grudniu 2006 r. orzekał wobec PPHU A A.S.( następcy prawnego B) o zwrocie kwoty cła prawnie nienależnej, przyjmując, że towary stanowiące niewypchane zabawki z materiałów włókienniczych przedstawiające postacie zwierząt tzw. "skórki" winny być kwalifikowane do kodu 9503 49 9000 ze stawką celną erga-omnes 0% wartości celnej towaru. Potwierdzeniem takiej kwalifikacji były przedstawione przez stronę WIT z 13.09.2005 r. dotyczące podobnych towarów. W aktach administracyjnych znajdują się dwie takie decyzje.

Akta wspólne zawierają ponadto kserokopie wniosków o udzielenie wiążącej informacji taryfowej z 28 lipca 2005 r. z opisem towarów i kserokopie wydanych 13 września 2005 r. przez Dyrektora Izby Celnej w W. Wiążących Informacji Taryfowych, które wskazując jako właściwy kod 9503 49 9000 podawały, że taka klasyfikacja jest zgodna z postanowieniami 1 i 6 reguły Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, brzmieniem pozycji 9503 , obejmującej pozostałe zabawki , a także zgodna z brzmieniem podpozycji 9503 49 90 Wspólnej Taryfy Celnej Unii Europejskiej.

Załączono także do akt wydruki z programu EBTI-PL , z których wynika, że WIT uzyskane przez B z 13 września 2005 r. utraciły ważność 1 października 2007 r. ( k-149-154) oraz fragment tabel korelacyjnych CN 2006- CN 2007. Na kartach 155-162 załączono wydruki dotyczące nowych Wiążących Informacji Taryfowych z 14. 10. 2009 r., które dotyczą zabawek w kształcie zwierząt do wypchania i wskazują jako właściwy kod nomenklatury 9503 0041 i powołują się na regułę 1,2a i 6 ORINS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z takim naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a., może stanowić podstawę do jej uchylenia.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem zgłoszenia celnego z dnia 1 lutego 2007 r. były niewypchane zabawki pluszowe przedstawiające zwierzęta, które po dokonaniu importu podlegają procesowi wypychania celem nadania odpowiednich kształtów oraz procesowi zaszywania.

Należy także zgodzić się z organem celnym, że dla tego towaru, prawidłowym kodem Wspólnej Taryfy Celnej ( załącznik do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej – Dz. Urz. UE L 87.256.1, ostatnia zmiana z 1 stycznia 2007 r. – Dz. Urz. UE L 301 z 31.10.2006 r.) jest kod CN 9503 0041. Tak jak bowiem wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pozycja 9503 00 obejmuje "Rowery trzykołowe, skutery, samochodziki poruszane pedałami i podobne zabawki na kołach; wózki dla lalek; lalki; pozostałe zabawki ; modele redukcyjne ( w skali) i podobne modele rekreacyjne, z napędem lub bez; układanki dowolnego rodzaju: " i dzieli się na kilka podpozycji jednokreskowych.

Jedną z podpozycji jednokreskowych jest podpozycja: "- Zabawki przedstawiające zwierzęta lub inne postacie niż ludzkie:", w której na poziomie dwóch kresek rozróżniamy zabawki: "- - Wypchane" z kodem CN 9503 0041 , dla których stawka celna konwencyjna wynosi 4,7% i "- - Pozostałe" z kodem CN 9503 0049 , które można sprowadzać bez cła .

Za prawidłowe należy zatem uznać rozumowanie, że ze struktury opisywanych podpozycji wynika, że kategoria "Pozostałe" obejmuje zabawki przedstawiające zwierzęta lub inne postacie niż ludzkie inne niż wypychane ( np. odlewane, wytłaczane). Okoliczność, że sprowadzone przez skarżącego zabawki są w formie gotowych "skórek", które po dokonaniu importu są wypychane i zaszywane , nie zmienia zasadniczego charakteru tego towaru. Tak zatem jak wywodzi organ celny, z punktu widzenia nomenklatury scalonej sprowadzony przez skarżącego towar jest wyrobem niegotowym, mającym zasadniczy charakter wyrobu niegotowego. Ma zatem do niego zastosowanie reguła 2(a) Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego, zgodnie z którą wszelkie informacje o artykule zawarte w treści pozycji dotyczą artykułu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że ma on zasadniczy charakter artykułu kompletnego lub gotowego. /../. Prawidłowość dokonanej przez organ wykładni potwierdzają także Wiążące Informacje Taryfowe wydane na wniosek skarżącego przez Dyrektora Izby Celnej w W. 14 października 2009 r. dotyczące zabawek do wypchania wykonanych z materiałów włókienniczych w postaci słonia, psa, misia, owcy i hipopotama ( Numery WIT: od PLPL- WIT- 2009-01241 do PLPL- WIT- 2009-01246 ).

Taka ocena w okolicznościach tej konkretnej sprawy nie musi jednak automatycznie oznaczać, że organy celne prawidłowo określiły niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego i dokonały jej retrospektywnego zaksięgowania na podstawie art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz. Urz. UE Nr L 302 z 19 października 1992 r. ze zm.).

Artykuł 220 ust. 2 WKC określa bowiem przypadki, w których nie wolno zaksięgować retrospektywnie kwoty należności i na takie okoliczności powoływał się w rozpatrywanej sprawie skarżący.

Zgodnie z art. 220 ust. 2 pkt b) WKC, za wyjątkiem przypadków, określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci, zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się gdy kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w rachunkach w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Nie dokonuje się zatem zaksięgowania retrospektywnego, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki:

- pierwotne określenie kwoty należności celnych nastąpiło w następstwie błędu organów celnych,

- błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez dłużnika,

- dłużnik działał w dobrej wierze, oraz

- przestrzegał wszystkich przepisów w zakresie zgłoszenia celnego.

Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, aby można było nie dokonać retrospektywnego zaksięgowania ( M. Kałka , U. Ksieniewicz WKC – Komentarz 2007 Wyd. I, str. 485).

Prawidłowa ocena, czy powyższe przesłanki zostały w sprawie spełnione, a taki m.in. zarzut zawarty został w odwołaniu, wymagała od organu poczynienia odpowiednich ustaleń, a następnie dokonania ich oceny. Pełnych ustaleń w omawianym zakresie organ celny jednak nie poczynił. W ocenie Sądu argumenty, odnoszące się odmowy zastosowania tego przepisu oparte są na pobieżnych ustaleniach i tym samym nie mogą być uznane za przekonujące.

W rozumieniu art. 220 ust. 2 pkt b) WKC za błąd organu celnego Europejski Trybunał Sprawiedliwości uznaje m.in. wszystkie błędy wynikające z interpretacji lub stosowania przepisów dotyczących przywozu lub wywozu ( sprawa C-348/89 , Mecanarte / Alfändega do Porto, Zb. Orz. 1991, I-3.277), nieprawidłową interpretację zakresu zawieszenia płatności należności ( sprawa C 38/95 Foods Import, Zb Orz. 1996, I – 6. 543), nieprawidłową informację na temat stosowanej stawki celnej ( sprawa C-371/90 Beirafrio/ Alfändega do Porto, Zb Orz. Z 1992 r. I -2 715), nieprawidłową wiążącą informację taryfową, która została udzielona przedsiębiorstwu powiązanemu z dłużnikiem w innym państwie członkowskim i która nie została zakwestionowana przez organy celne odpowiedzialne za pobranie należności z mocą wsteczną przy sprawdzaniu zgłoszenia celnego ( sprawa C-250 /91, Hewlett Packard Zb. Orz. 1993, I – 1.819) ( za autorami wym. wyżej Komentarza do WKC z 2007 r. str. 486, podobnie M. Lux "Prawo celne Unii Europejskiej. Podręcznik dla praktyków z przykładami /../ str. 503-505 ).

ETS w swoich orzeczeniach wskazuje, że w art. 220 ust. 2 lit. b) WKC chodzi o samodzielny błąd organu, ale kierując się względami słuszności przyjmował także, że błąd organu może polegać także na powtarzającym się akceptowaniu przez organy celne błędów zgłaszającego, polegających na przykład na niewłaściwym zastosowaniu klasyfikacji taryfowej, gdy organy celne mogły łatwo ten błąd wykryć na podstawie danych zawartych w deklaracji celnej. W wyroku w sprawie Hewlett Packard ETS zwrócił też uwagę na dużą liczbę i znaczenie transakcji dokonanych przez importera. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę organ celny nie rozważył w należyty sposób wszystkich przesłanek przepisu art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, a w szczególności czy postępowanie organów celnych w tej sprawie polegające, na przyjmowaniu w wielu kolejnych decyzjach dotyczących podobnych towarów klasyfikacji taryfowej, która w chwili obecnej uznana jest za nieprawidłową, co spowodowało wskazywanie tego kodu Taryfy Celnej w zgłoszeniach celnych dokonywanych w tym czasie przez skarżącego, nie powinno być uznane za błąd organu celnego.

W pewnym uproszczeniu stwierdzić można, że w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uwzględnił w swoich ustaleniach faktycznych wydanie w dniu 13 września 2005 r. przez Dyrektora Izby Celnej w W. na wniosek skarżącego Wiążących Informacji Taryfowych w odniesieniu do niewypchanych zabawek wykonanych z materiałów włókienniczych przedstawiających misia i psa szczegółowo opisanych we wniosku. Stwierdził jednak, że w świetle art. 12 ust. 3 WKC i art. 10 ust. 3 lit a) Rozporządzenia Wykonawczego – aby skutecznie powoływać się na WIT, importowany towar musi być takim samym towarem co towar opisany w WIT. Tak więc nie mogą występować jakiekolwiek różnice, a już na pewno różnice nie mogą się pojawiać w ich wyglądzie i elementach składowych. Porównując towary opisane w informacjach WIT z towarami zgłoszonymi w pozycji 2 zgłoszenia celnego [...] r. organ stwierdził, że w żadnej mierze towary objęte zgłoszeniem celnym w poz. 2 nie odpowiadają pod każdym względem towarom opisanym w WIT. Np. WIT nr PL –WIT -2005-00825 z 13 września 2005 r. dotyczy zabawki niewypchanej, przedstawiającej misia, wykonanej z materiałów włókienniczych z wyhaftowanym napisem na brzuchu i postacią zajączka, a zgłoszone w tej sprawie zabawki niewypchane z materiałów włókienniczych to: miś z kokardą i słoń z kokardą i napisem love you. Różnice dotyczą więc ogólnego wyglądu, kształtów i poszczególnych elementów zabawek. Ponieważ organ doszedł do przekonania, że towary opisane w WIT-ach z 2005 r. nie są tożsame ze sprowadzonym towarem, nie zachodziła w jego ocenie konieczność ustalania i wypowiadania się czy WIT-y straciły swą ważność z urzędu , a właściwym organem w tej sprawie jest Dyrektor Izby Celnej w W. , który wydał te decyzje administracyjne.

Stanowisko organu w tym zakresie nie może zostać zaakceptowane. Wprawdzie między zabawkami, dla których wydane zostały WIT, a zabawkami zgłoszonymi w poz. 2 SAD występują różnice w wyglądzie, a więc nie są one pod każdym względem takie same jak towar opisany w informacji, ale trudno różnice te uznać za na tyle istotne i tego rodzaju, aby miały wpływ na zmianę klasyfikacji taryfowej. W każdym przypadku są to bowiem zabawki niewypchane z materiałów włókienniczych przedstawiające postacie zwierząt, które po zaimportowaniu miały zostać wypchane i zszyte. Sposób ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej dla tego towaru w obu przypadkach powinien więc opierać się na tych samych regułach ORINS.

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że Wiążące Informacje Taryfowe wydane przez Dyrektora Izby Celnej w W. 13 września 2005r. wskazywały jako właściwy kod Taryfy Celnej 9503499000 stwierdzając, że taka klasyfikacja jest zgodna z postanowieniami 1 i 6 reguły ORINS, brzmieniem pozycji 9503, obejmującej pozostałe zabawki, a także jest zgodna z brzmieniem podpozycji 9503 4990 Wspólnej Taryfy Celnej Unii Europejskiej.

W 2005 r. w dacie wydawania WIT obecny kod Taryfy Celnej 9503 0049 odpowiadał kodowi CN 9503 4990, a obecny kod CN 9503 0041 kodowi CN 9503 4100 ( tablice korelacyjne k-147 odw. Wspólnych akt administracyjnych). Brzmienie pozycji, podpozycji na poziomie jednej kreski i dwóch kresek oraz wysokość stawki celnej były takie same jak w dacie dokonania zgłoszenia celnego w rozpatrywanej sprawie. Co najmniej oznacza to, że przedstawiony przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w WIT sposób ustalania, prawidłowej wówczas, jego zdaniem, klasyfikacji taryfowej stanowił dla strony, która wystąpiła o wydanie takiej decyzji, informację o sposobie klasyfikacji podobnych towarów i mógł usprawiedliwiać wskazanie w zgłoszeniu celnym z dnia [...] r. dla towarów wskazanych w poz. 2 SAD kodu TARIC 9503 0049. Taki właśnie sposób rozumowania strony wynika wprost z odwołania i pism kierowanych przez skarżącego do Dyrektora Izby Celnej w Ł.

Zauważyć należy, że w taki sam sposób prezentował swoje stanowisko Dyrektor Izby Celnej w Ł. w 20 uzasadnieniach swoich decyzji wydawanych w grudniu 2005 r. stwierdzając m.in. w odniesieniu do towarów - "skórek" przedstawiających zwierzęta, że Wiążące Informacje Taryfowe wydane przez Dyrektora Izby Celnej w W. z 13 września 2005 r. klasyfikują podobne towary do kodu TARIC 9503499000, czym potwierdzają prawidłowość klasyfikacji dokonanej przez organ. Taki sam kod Taryfy Celnej w swojej decyzji wydanej w grudniu 2006 r., z taką samą argumentacją, stosował również Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. orzekając o zwrocie kwoty cła prawnie nienależnej. Wynika to z załączonych przez stronę skarżącą kserokopii decyzji. Brak przy tym dokładnych ustaleń o tym, ile takiej treści decyzji organy celne wydały w stosunku do skarżącego i w jakim okresie czasu.

W ocenie Sądu, uzasadnienia decyzji wydawanych przez organy administracji państwowej, tu organy celne, spełniają m.in. funkcję edukacyjną i informacyjną. Jednolity sposób klasyfikacji podobnych towarów stosowany wobec strony, podawany w uzasadnieniu wydanych wobec niej decyzji. stanowi pisemną informację pochodzącą od właściwego organu o sposobie stosowania przepisów prawa celnego, w tym wypadku sposobie dokonywania wykładni przepisów Taryfy Celnej, w celu ustalenia prawidłowego kodu CN i związanej z nim stawki celnej. Informację taką można potraktować na równi z informacją o jakiej mowa w art. 11 WKC, szczególnie wówczas, gdy jednolite stanowisko organów celnych wyrażane było systematycznie, w dłuższym okresie czasu, w wielu decyzjach. Skoro bowiem, zgodnie z art. 11 ust. 1 WKC każda osoba w związku z faktycznie mającą się odbyć operacją przywozu lub wywozu towaru może wystąpić z wnioskiem o udzielenie informacji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego, a organ celny ma obowiązek udzielenia takiej informacji (informacja niewiążąca), to jednolita wykładnia przepisów prawa celnego dokonywana przez organ celny w kolejnych decyzjach adresowanych do danego przedsiębiorcy w odniesieniu do podobnych towarów powinna być traktowana podobnie. Organ odwoławczy orzekający w rozpatrywanej sprawie nie może pomijać tego aspektu i nie odnosić się do swoich wcześniejszych decyzji, w których prezentował odmienne stanowisko niż w decyzji zaskarżonej, a zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 12 ust 2 WKC i art. 210 § 4 Ordynacji Podatkowej kwitować stwierdzeniem, że skoro towary opisane w WIT-ach z 2005 r. nie są tożsame ze sprowadzonym towarem nie zachodzi konieczność oceny czy WIT-y te straciły swą ważność z urzędu, pomijając tym samym istotę problemu. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 12 ust. 4 WKC, wiążąca informacja jest ważna przez okres sześciu lat licząc od daty jej wydania w przypadku informacji taryfowej. Przypadki kiedy traci ważność wymienione zostały w art. 12 ust.5 pkt a) WKC i obowiązkiem organu wydającego decyzję w sprawie było wyjaśnienie stronie czy i dlaczego decyzje WIT z 2005 r. utraciły ważność. Należy także zgodzić się z oceną strony skarżącej, że Wiążące Informacje Taryfowe wydane na rzecz skarżącego mogły być potraktowane przez niego jako "niewiążąca informacja" wyrażająca stanowisko organów celnych w przedmiocie klasyfikowania "skór" zabawek przedstawiających zwierzęta lub postacie inne niż ludzkie.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie , nie kwestionuje prawidłowości stanowiska organu odwoławczego, że zgłoszenie celne jest czynnością materialno- techniczną, a weryfikacja zgłoszenia celnego w trybie art. 68 WKC nie jest równoznaczna z wydaniem decyzji ( w przedmiotowej sprawie pole 33 SAD nie zostało zweryfikowane), nie podważa także uprawnień organów celnych wynikających z art. 78 WKC. Nie budzi też wątpliwości, że każda decyzja administracyjna jest aktem indywidualnym, wydanym w indywidualnej sprawie, nie tworzy więc prawa i nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w innych sprawach. W ocenie Sądu organ celny winien jednak wnikliwie rozważyć czy zachodzą w sprawie wskazywane już wyżej przesłanki do zastosowania art. 220 ust. 2 pkt b ) WKC .

Analiza tych przesłanek wymaga poczynienia szczegółowych ustaleń dotyczących ilości i przedmiotu postępowań toczących się wobec skarżącego w 2005 r. i zapadłych w nich orzeczeń, ilości i częstotliwości zgłoszeń dokonywanych przez skarżącego po wydaniu decyzji WIT w 2005 r. i rozmiaru prowadzonej w tym zakresie działalności, wyjaśnienia czy po 1 stycznia 2007 r. wydawane były wobec skarżącego decyzje wskazujące w odniesieniu do zabawek "skórek" do wypychania, przedstawiających zwierzęta, wykonanych z materiałów włókienniczych jako prawidłowy kod CN 9503 499000.

Organ winien także zgromadzić informacje, na podstawie posiadanych przez siebie dokumentów i ewentualnie przesłuchania świadków i strony, pozwalające na dokonanie oceny czy dłużnik działał w dobrej wierze i czy przestrzegał wszystkich przepisów w zakresie zgłoszenia celnego. Na powyższe zasadnie wskazywała strona w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co nie zostało uwzględnione przez organ odwoławczy oraz w skardze skierowanej do Sądu. Organ winien też ustalić czy i ewentualnie kiedy skarżący był powiadomiony o utracie ważności WIT z 2005 r. Badając warunek, który wymaga aby błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez dłużnika należy uwzględniać rodzaj błędu, doświadczenie zawodowe osoby zainteresowanej oraz dołożoną staranność, co również powinno być przedmiotem ustaleń. Dopiero po ustaleniu powyższych okoliczności możliwa będzie pełna ocena, czy istnieją podstawy do tego, aby nie księgować retrospektywnie należności celnych w przedmiotowej sprawie. Zaniechanie poczynienia ustaleń w tym zakresie stanowi naruszenie przepisów postępowania tj art. 121 § 1, art.122, art. 187§ 1 i 2 art.190 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej i mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., a o tym, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku – na podstawie art. 152 p.p.s.a.