Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 491/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1, 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 maja 2010r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie N. z dnia 19 lutego 2010r.nr [...] nakazującą E. i H. F., inwestorom robót budowlanych obejmujących rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego usytuowanego na stanowiącej ich własność działce nr [...] przy ul. W. w K. M., wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce otworu okiennego (okna połaciowego) w północnej połaci dachu nadbudowanej części budynku, a następnie wykonanie w tym miejscu pokrycia dachowego z izolacją termiczną i wykładzinami wewnętrznymi oraz na rozbiórce okapu północnej połaci dachu nadbudowanej części, wystającego poza obrys północnej części budynku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powyższa decyzja została wydana po rozpatrzeniu odwołań A. G. i M. G. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie rozbudowy ww. budynku. Wskazano, że decyzją z dnia 12 sierpnia 2003r. Wojewoda stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu z dnia 12 października 2001r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na roboty budowlane obejmujące przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w K. M., z uwagi na rażące naruszenie prawa polegające na nieuwzględnieniu wymogów co do zakresu i formy projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania działki w aspekcie potrzeby określenia odległości usytuowania budynku od granic działki, w świetle przepisów techniczno –budowlanych.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2006r. sygn. akt II SA/Gd. 725/04 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego z 16 września 2004r. oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 czerwca 2004r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny nadbudowy budynku istniejącego na działce nr [...], udzielającą E. i H. F. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i nakładającą na nich obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, a także decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 grudnia 2003r. nakładającą na inwestorów na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. obowiązek przedstawienia, w oznaczonym terminie, projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego przepisy warunków technicznych oraz planowane dokończenie robót budowlanych. W uzasadnieniu wyroku Sąd potwierdził zasadność prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w trybie przepisów art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane uznając, że przedmiot sprawy stanowi prowadzenie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, po uprzednim ustaleniu, że roboty budowlane nie zostały zakończone, a także zasadność nałożenia obowiązku, w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych w warunkach wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót i orzeczenia technicznego, którego inwestorzy nie dostarczyli. Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 1 pkt 2 nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem nie może oznaczać obowiązku sporządzenia zamiennego projektu budowlanego, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3, gdyż przepis ten ma zastosowanie w przypadku stwierdzenia istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, które w sprawie nie występują. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę należy mieć na uwadze fakt, że skutkiem uchylenia decyzji organu I instancji z dnia 3 grudnia 2003r. jest utrata ważności postanowienia z dnia 6 października 2003r. o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. Tym samym organ nadzoru winien dostosować dalszy tryb postępowania do poczynionych ustaleń, czy roboty zostały przez inwestorów wykonane. Stosownie do tych ustaleń organ winien przeprowadzić i zakończyć postępowanie wszczęte w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy powołał się na przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiący, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą organ, którego działanie było zaskarżone.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. nakładając na inwestorów wyżej wymienione obowiązki.

Organ odwoławczy ustalił, że swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na następujących ustaleniach: po rozpoczęciu przebudowy istniejącego obiektu stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę; wszystkie roboty związane z rozbudową i nadbudową budynku zostały zakończone po wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, obejmujących jego nadbudowę; działka nr [...] przy ul. W. [...] w K. M. ma szerokość 12,20m; przy doprowadzaniu do stanu zgodnego z prawem rozbudowy i nadbudowy tego obiektu wzniesionego w zabudowie jednorodzinnej na działce o szerokości mniejszej niż 16 m, mają zastosowanie przepisy § 12 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 oraz ust. 5 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), określające odległości sytuowania takiego budynku i jego elementów w stosunku do granicy z sąsiednią działką budowlaną; odległość północnej ściany budynku mieszkalnego na działce nr [...] od granicy z sąsiednią działka nr [...], wynosząca 0,6m jest faktem zastanym (tak usytuowany obiekt istniał przez lata) i nie może być kwestionowana w tym postępowaniu; wody opadowe z połaci dachu budynku są zbierane za pomocą rynien i rur spustowych i odprowadzane są na teren własnej posesji; ocena zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiła bez potrzeby uzyskiwania przez inwestorów zaświadczenia Burmistrza Miasta; wobec braku zgody właścicieli nieruchomości na wejście stron przeciwnych w jej granice organ przekazał im kopie protokołów oględzin w celu wypowiedzenia się co do dokonanych ustaleń.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. G. i M. G.

W pierwszym we wskazanych odwołań strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucając że zakres nakazanych do wykonania robót nie gwarantuje doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem, ponieważ decyzja pomija fakt rozbudowy obiektu od strony północnej, również w części parterowej, w odległości mniejszej niż 1,5m od granicy, pomija analizę spełnienia wymogów naturalnego oświetlenia pomieszczeń, ocenę zgodności nadbudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wskazania w oparciu o który projekt (pierwotny czy zamienny) zakończono budowę, jak również nie wyjaśnia zarzutu o niezgodności z prawem projektu zamiennego oraz nie określa terminu wykonania obowiązków nałożonych w decyzji.

W odwołaniu M. G. sformułowano podobne zarzuty, przy czym dodatkowo zarzucono, że organ I instancji nie uwzględnił pełnej treści § 12 ust. 3 pkt 3 przywołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dotyczącego wymogu zachowania dotychczasowych wymiarów rozbudowywanego budynku w pasie szerokości 3m wzdłuż granicy z działką sąsiednią, gdyż północna ściana dokonanej nadbudowy jest dłuższa od istniejącej ściany parteru, ponadto do parteru dobudowano słup, na którym została oparta nadbudowywana część budynku.

Po rozpatrzeniu powyższych odwołań Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 10 maja 2010r.. [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołał się na treść art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, który wymienia przypadki inne niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 (obejmujące budowę obiektu budowlanego lub jego części bez uzyskania pozwolenia na budowę, albo bez zgłoszenia, która to sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie) prowadzenia robót budowlanych wykonywanych m.in. bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (pkt 1) oraz przywołał ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w którym Sąd wskazał, że w sprawie nadbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] organy nadzoru budowlanego zasadnie prowadziły postępowanie w trybie przepisów art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane lecz błędnie przyjęły podstawę z art. 50 ust. 1 pkt 4 tj. wykonywanie robót budowlanych z istotnym odstępstwem od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, zamiast – w warunkach braku takiej decyzji po stwierdzeniu jej nieważności (art. 50 ust. 1 pkt 1).

Organ II instancji wskazał, że organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt Prawa budowlanego, lecz określone w decyzji organu I instancji obowiązki nie zapewnią sanacji stwierdzonego stanu faktycznego z następujących powodów:

1. decyzja nie określa w osnowie terminu wykonania robót budowlanych, prowadzil postępowanie ,

2. nie porządkuje rodzaju wykonanych robót budowlanych, określonych niespójnie w ich opisie z terminami z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego: nadbudowa lub rozbudowa,

3. nie wyczerpuje zakresu koniecznych robót dla wyeliminowania skutków zaistniałego stanu faktyczno-prawnego (co przyznaje organ nadzoru I instancji w pkt 1 swoich wyjaśnień zawartych w piśmie przewodnim z dnia 22 marca 2010r.),

4. nie została poprzedzona dokonaniem oceny technicznej robót budowlanych wykonanych w oparciu o projekt zamienny, stanowiący załącznik do decyzji uchylonej przez ww. wyrok; ocena taka powinna uwzględnić , m.in. przywołane wcześniej przepisy techniczno-budowlane, jak też par. 13, dotyczący zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach usytuowanych w bilskiej od siebie odległości (analiza nadbudowy).

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji powinien przede wszystkim rozważyć celowość nałożenia obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiedniej oceny technicznej zrealizowanych robót budowlanych (art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego). Potrzeba jej sporządzenia wynika z faktu, że istotą przedmiotowego postępowania jest wykonywanie robót budowlanych w oparciu o projekt budowlany zamienny, w sytuacji gdy decyzja o jego zatwierdzeniu została wyeliminowana z obrotu prawnego ww. wyrokiem Sądu z dnia 19 kwietnia 2006r., następnie jak to wskazał organ II instancji należy nałożyć na inwestorów obowiązek wykonania robót w zakresie koniecznym dla doprowadzenia zakończonych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

Odnosząc się do treści odwołań organ II instancji wskazał, że zakres postępowania organu nadzoru obejmuje wyłącznie roboty budowlane związane z rozbudową i nadbudową istniejącego budynku, a nie usytuowanie jego bryły w latach 60-tych, jako jednego z pięciu sąsiadujących ze sobą obiektów w sytuacji gdy warunki techniczne nie określały odległości między budynkiem a granicą działki, lecz między budynkami usytuowanymi na sąsiednich działkach; ponieważ rozbudowa i nadbudowa w sposób oczywisty dotyczy istniejącego już legalnie budynku nie ma konieczności dokonywania oceny jego lokalizacji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jak w trybie art. 48 ustawy). Wskazano również, że w rozpatrywanej sprawie nie ma konieczności ustalania w oparciu o jaki projekt dokończono roboty, gdyż zarówno decyzja o zatwierdzeniu projektu pierwotnego, jak i zamiennego, została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Powołując się na powyższe organ II instancji wydał powyższą decyzję w oparciu o art. 138 § 2 kpa, skoro rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

A. G. złożyła skargę na powyższą decyzję w części obejmującej uzasadnienie decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części obejmującej jej uzasadnienie w zakresie wskazania, że "ponieważ rozbudowa i nadbudowa w sposób oczywisty dotyczy istniejącego już legalnie budynku , nie ma konieczności dokonywania oceny jego lokalizacji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jak w trybie art. 48 ww. ustawy).

Zaskarżonemu uzasadnieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez przyjęcie, że w przypadku prowadzenia postępowania legalizacyjnego budynku nie zachodzi konieczność badania zgodności ich wykonania z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie prawa procesowego poprzez przyjęcie rozszerzającej wykładni art. 138 § 2 kpa polegające na uznaniu, że w ramach wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ odwoławczy może sugerować merytoryczne rozstrzygniecie sprawy przez organ pierwszej instancji, któremu sprawę zwraca do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy uznając, że w istniejącym stanie faktycznym nie zachodzi potrzeba badania zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wykonanych robót budowlanych obejmujących rozbudowę i nadbudowę budynku na działce nr [...], pominął to, że plan miejscowy przesądza nie tylko o dopuszczalnym rodzaju zabudowy, lecz również o dopuszczalnej wysokości, kształcie dachu czy dopuszczalnym procencie zabudowy działki. Wskazano, że aktualnie budynek, którego dotyczy przedmiotowa sprawa nie spełnia wymogów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miasta uchwałą z dnia 16 grudnia 2008r. W ocenie skarżącej nie mogą zostać zalegalizowane przez organ nadzoru, w trybie art. 51 Prawa budowlanego roboty budowlane, które doprowadziłyby do istnienia obiektu budowlanego niezgodnego z planem miejscowym. Nadto skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nie oznacza to jednak, że organ odwoławczy może sugerować organowi I instancji sposób merytorycznego rozpatrywania sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc że rozpatrując wniesione odwołania rozpatrzył podniesione w nich zarzuty, natomiast nie przesądził o treści rozstrzygnięcia, zgodnie z zasadą autonomii organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę uczestnicy postępowania E. F. i H. F. wnieśli o oddalenie skargi, wskazując w szczególności, że w kwestionowanym uzasadnieniu organ odwoławczy posługuje się zwrotem wyjaśnia się, co w żaden sposób nie narzuca rozstrzygnięcia organowi I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Skargę uznać należy za nieuzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja, pomimo jej pewnych wadliwości procesowych, nie mających jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, jest zgodna z prawem.

Zgodnie z treścią art. 138 § 1 i 2 kpa organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołań w niniejszej sprawie, w zależności od dokonanej oceny prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej, mógł wydać decyzję utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy, uchylającą zaskarżoną decyzję i orzekającą co do istoty sprawy bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji kasacyjnej ocenia jedynie jej legalność w zakresie ograniczającym się do wystąpienia przesłanek z art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Podstawę prawną orzekania w rozpoznawanej sprawie przez organy administracji stanowił art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.) –zw. dalej ustawą- w związku z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że w przypadkach prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę (innych niż określone w art. 48), właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ II instancji zasadnie uznał, że w postępowaniu I-instancyjnym nie wyjaśniono wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy. Okoliczności te zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji i dotyczą w szczególności braku oceny technicznej robót budowlanych wykonanych w oparciu o projekt zamienny, a w szczególności zakres robót określony w decyzji organu I instancji nie zapewnia doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z wymogiem art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy

W konsekwencji, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ odwoławczy prawidłowo rozstrzygnął analizowaną sprawę, wydając decyzję kasacyjną i przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji, bowiem postępowanie zostało przeprowadzone przez organ I instancji z naruszeniem norm procesowych, w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego i jego zakresu (uchybienie dyspozycji art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji – art. 80 k.p.a.). Słusznie bowiem organ II instancji w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej wskazał, że w toku postępowania przed organem I instancji nie ustalono w sposób należyty, że wykonanie robót opisanych w decyzji zapewni doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Odnosząc się do treści skargi Sąd zważył, że uzasadnienie faktyczne i prawne stanowi integralną część decyzji i w związku z tym nawet samo uzasadnienie może być przedmiotem postępowania odwoławczego i skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Odnosząc się zarzutów skargi i do podnoszonej kwestii naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., poprzez przekroczenie granic w zakresie udzielania wskazówek przez organ odwoławczy organowi I instancji odnośnie prowadzenia postępowania dowodowego, wskazać należy, że zarzut ten nie jest słuszny, lecz nawet jego zasadność pozostawałaby bez wpływu na prawidłowość skarżonego rozstrzygnięcia co do samej zasady. W istocie, organ odwoławczy wskazując, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a., sformułował wskazania wyżej przytoczone, które znajdują odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. W skardze skarżąca wniosła o uchylenie nast. stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu decyzji organu II instancji "ponieważ rozbudowa i nadbudowa w sposób oczywisty dotyczy istniejącego już legalnie budynku, nie ma konieczności dokonywania oceny jego lokalizacji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( jak w trybie art. 48 ustawy". W zakwestionowanym w skardze stwierdzeniu organu II instancji podał, że "w istniejącym w sprawie stanie faktycznym nie zachodzi potrzeba badania zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, wykonanych robót budowlanych obejmujących nadbudowę i rozbudowę budynku na działce nr [...] w K. M., albowiem wykonane roboty budowlane związane są z rozbudową i nadbudową istniejącego budynku, a nie usytuowania jego bryły w latach 60, gdy warunki techniczne nie określały odległości między budynkami a granicą działki, lecz między budynkami. Rozbudowa i nadbudowa budynku dotyczy istniejącego już legalnie budynku, nie ma konieczności dokonywania oceny jego lokalizacji z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego". Powyższe stwierdzenia dotyczą braku konieczności oceny lokalizacji (usytuowania) z planem istniejącego od lat 60 budynku, natomiast nie zawierają w istocie innych wskazań co do dalszego postępowania w powyższym zakresie. Sąd w rozpoznawanej sprawie z mocy przepisu art. 138 § 2 kpa nie ocenia legalności decyzji organu I instancji a więc również nie ocenia legalności nieuwzględnienia przy wydawaniu decyzji treści postanowień planu miejscowego i motywów takiego rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną wskazuje organowi I instancji okoliczności faktyczne, które należy zbadać ponownie rozpatrując sprawę, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce odnośnie okoliczności niezbędnych dla wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, natomiast nie może przesądzać treści rozstrzygnięcia, ani wypowiadać się o meritum sprawy, gdyż o treści rozstrzygnięcia decyduje wyłącznie organ I instancji a wskazania organu odwoławczego nie są wiążące dla organu pierwszej instancji.

W postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na decyzję kasacyjną Sąd, jak to wyżej wskazywano, ocenia jedynie jej legalność w zakresie ograniczonym do ustalenia czy występują przesłanki z art. 138 §2 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd organu II instancji, iż opisane w uzasadnieniu okoliczności związane z doprowadzeniem robót do stanu zgodnego z prawem są istotne dla rozpoznania sprawy i wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, przy uwzględnieniu zasady, że celem postępowania prowadzonego na podstawie powołanego przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i postępowanie to ukierunkowane jest na usunięcie kolizji z prawem wykonywanych robót budowlanych, co do zasady w kontekście zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunkami technicznymi, Polskimi Normami.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie była zasadna albowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a ewentualne uchybienia procesowego nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. W tej sytuacji, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd skargę oddalił.