Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 285/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3, art. 151 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji odmawiającej przyznania usług opiekuńczych I. oddala skargę; II. przyznaje [...] J. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 grudnia 2014 r., znak: [...], Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działając z upoważnienia Wójta Gminy [...], odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 20 grudnia 2012 r., znak: [...], odmawiającej przyznania Z. W. (dalej: skarżący) usług opiekuńczych, po rozpoznaniu wniosku z dnia 19 października 2012 r.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji stwierdził, że w dniu 12 sierpnia 2014 r. skarżący złożył pismo zatytułowane "skarga", w którym domagał się wznowienia postępowania zakończonego opisaną decyzją z dnia 20 grudnia 2012 r., wskazując jako podstawę wznowienia art. 145 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.). Po wznowieniu postępowania w tej sprawie w dniu 22 października 2013 r. organ ocenił, że przywołana przez skarżącego podstawa wznowienia nie zachodzi, gdyż dowody istotne dla sprawy nie okazały się fałszywe, a decyzja nie została wydana w wyniku przestępstwa. W związku z tym organ stwierdził, że nie wystąpiły w sprawie przyczyny mogące skutkować uchyleniem decyzji.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący w sposób ogólny wyraził niezadowolenie z treści zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia 16 lutego 2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium podzieliło w całości stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że w niniejszej sprawie nie zaistniała podstawa do uchylenia kwestionowanej decyzji, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił organom administracji obu instancji wieloletnie działanie na jego szkodę, z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie- jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wy niku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Stosownie do art. 145 § 3 k.p.a., z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., można wznowić postępowanie także wówczas, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa.

W piśmie z dnia 12 sierpnia 2014 r., które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 13 sierpnia 2014 r., nazwanym "skargą", skarżący zażądał wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 145 § 3 k.p.a., to jest z uwagi na siłowe najście pracowników socjalnych i funkcjonariuszy Policji w dniu 19 lipca 2012 r. oraz z uwagi na związane z tym pomówienia organu pierwszej instancji. Skarżący podniósł, że w sprawie miały miejsce okoliczności stanowiące przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., lecz postępowanie przed sądem lub innym organem nie mogło być wszczęte na skutek upływu czasu, na co wskazuje na postanowienie Sądu Rejonowego [...] w L. z siedzibą w Ś. III Wydział Karny z dnia 21 lipca 2014 r., sygn. akt [...].

Podkreślenia wymaga, jak zasadnie stwierdziło Kolegium, że skarżący nie przedstawił dowodów popełnienia przestępstwa ani dowodów na okoliczność, że dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Powołanym wyżej postanowieniem, wydanym w wyniku wniesienia do sądu powszechnego przez T. W. (żonę skarżącego, pozostającą z nim w separacji) prywatnego aktu oskarżenia z dnia 13 czerwca 2014 r. przeciwko funkcjonariuszowi Policji w [...] R. W., sąd ten umorzył postępowanie karne wobec R. W. o przestępstwo z art. 157 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz obciążył oskarżyciela prywatnego kosztami postępowania. Zauważyć należy, że jakkolwiek wspomniane orzeczenie potwierdza, że w sprawie popełnienia przestępstwa przez funkcjonariusza Policji postępowanie sądowe nie mogło być wszczęte na skutek upływu czasu, to poza prywatnym aktem oskarżenia złożonym przez żonę, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na popełnienie przestępstwa, w tym sfałszowania aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego, kwestionowanej decyzji bądź innego dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Niewątpliwym jest zaś, że jak wynika z tych akt, w postępowaniu administracyjnym zakończonym opisaną decyzją organu pierwszej instancji z dnia 20 grudnia 2012 r., nie został przeprowadzony rodzinny wywiad środowiskowy z udziałem skarżącego lub jego żony, a wskazane przez skarżącego zachowanie funkcjonariusza Policji wobec jego żony nie miało miejsca w sprawie, w której skarżący domagał się wznowienia postępowania administracyjnego. Oczywistym jest bowiem, że wniosek o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych, rozpatrzony kwestionowaną decyzją organu pierwszej instancji z dnia 20 grudnia 2012 r., został złożony w dniu 19 października 2012 r., zaś zdarzenie, o którym skarżący wspominał we wniosku o wznowienie, miało miejsce wcześniej – w dniu 19 lipca 2012 r., podczas próby przeprowadzenia aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego z żoną skarżącego – w innej sprawie. Nie budzi więc wątpliwości, że zarzuty wskazane przez skarżącego jako podstawa wznowienia postępowania, nie mają związku z postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 20 grudnia 2012 r., znak: [...].

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), skargę oddalił.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.).