Postanowienie NSA, sygn. akt II GNP 2/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 285a par. 1 i 2, art. 285e par. 1 pkt 5, art. 285h par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi W. w K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1975/12 w sprawie ze skargi W. w K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia 1. odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, 2. zwrócić W. w K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) z dnia [...] października 2011 r. odmawiającą wypłaty W. w K. (zwanej dalej: skarżącą) miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc październik 2010 r.

Skarżąca złożyła na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Sąd I instancji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1975/12 oddalił skargę.

Wyrok ten stał się przedmiotem skargi kasacyjnej, złożonej przez skarżącą do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Następnie w piśmie z dnia 15 stycznia 2014 r. skarżąca poinformowała o cofnięciu skargi kasacyjnej, wnosząc jednocześnie o zwrot uiszczonego wpisu sądowego.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 552/13 umorzył postępowanie w sprawie.

W dniu 22 sierpnia 2014 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2013 r. oddalającego jej skargę. Wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku, a ponadto o jego uchylenie, o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] października 2011 r., a także o zasądzenie od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia skarżąca podała, że opiera skargę na podstawie z art. 285d p.p.s.a., tj. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 26b ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 127, poz. 721 ze zm.), polegającą na przyjęciu, że skoro wynagrodzenia pracowników strony skarżącej są finansowane ze środków publicznych, to z tego powodu stronie nie przysługuje miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2014 r. oraz z dnia 25 lutego 2014 r.

Skarżąca stwierdziła, że niezgodność orzeczenia z prawem spowodowała szkodę w postaci utraty prawa do dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, za październik 2010 r. w łącznej kwocie 4.376,68 zł.

W ocenie skarżącej dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 22 stycznia 2013 r. błędnej wykładni art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej godzi w podstawowe zasady porządku prawnego i jest nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami porządku prawnego. Ponadto niezgodność z prawem zaskarżonego orzeczenia godzi wprost w podstawowe prawo konstytucyjne wyrażone w art. 69 Konstytucji RP.

Skarżąca podała, że w sprawie zachodzi wyjątkowy przypadek, który uniemożliwił stronie skorzystanie z przysługującego jej środka zaskarżenia, bowiem w trzech wyrokach rozstrzygających skargi kasacyjne wniesione przez skarżącą od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w przedmiocie odmowy miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne. Skarżąca pozostawała zatem w usprawiedliwionym przekonaniu o jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tego rodzaju sprawach i braku celowości wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 stycznia 2013 r. Ta okoliczność jest, zdaniem skarżącej, wyjątkową przyczyną, która pozwala przyjąć, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest dopuszczalna, pomimo cofnięcia przez skarżącą skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku podlega odrzuceniu.

Jak wynika z treści art. 285a § 1 p.p.s.a., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje, gdy zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Oznacza to, że skarga taka nie przysługuje, jeżeli stronie przysługiwał środek odwoławczy, jednakże strona nie skorzystała z tego środka.

W art. 285a § 2 p.p.s.a. ustawodawca zawarł wyjątek od tej ogólnej zasady, ustalając, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych wówczas, gdy niewykorzystanie przysługującego stronie środka zaskarżenia stanowiło wyjątkowy przypadek i gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela oraz gdy nie jest już możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.

Strona wnosząca skargę na podstawie art. 285a § 2 p.p.s.a. obowiązana jest w skardze, poza innymi warunkami wymienionymi w art. 285e § 1 p.p.s.a., wykazać, że występuje wyjątkowy przypadek uzasadniający wniesienie skargi, co obejmuje także wykazanie dlaczego nie wykorzystała środka zaskarżenia (art. 285e § 1 pkt 5 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 285h § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę, która nie spełnia wymagań określonych w art. 285e § 1 p.p.s.a. Również art. 285h § 2 p.p.s.a. stanowi, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli zmiana zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa albo jeżeli nie zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 285a § 2.

Z akt sprawy wynika, że wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę W. w K. Skarżąca wniosła w ustawowym terminie skargę kasacyjną, jednak tę skargę cofnęła, co spowodowało umorzenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W ten sposób wyrok WSA stał się prawomocny od dnia 22 stycznia 2014 r.

Należy zatem przyjąć, że strona nie skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia wyroku I instancji. Wnosząc skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu nie wykazała też, w sposób dostateczny, że zachodzą wyjątkowe przypadki, określone w art. 285a § 2 p.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie takiej skargi nawet w razie niewykorzystania przysługujących środków prawnych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczone w skardze okoliczności wyjaśniające powody cofnięcia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 22 stycznia 2013 r. nie wskazują na dopuszczenie się przez sąd I instancji naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Sąd I instancji wydając kwestionowany wyrok kierował się orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego w takich sprawach. Wzgląd na to orzecznictwo zadecydował również o cofnięciu przez skarżącą skargi kasacyjnej od wyroku sądu I instancji.

Stanowisko przejęte przez sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, zgodne z orzeczeniami NSA było wynikiem jednej z możliwych do przyjęcia wykładni przepisów prawa, stanowiących podstawę tych rozstrzygnięć. Odstąpienie od tej wykładni nie może być zatem uznane za kwalifikowane, poważne naruszenie prawa, o którym mowa w art. 285a § 2 p.p.s.a.

Należy zauważyć, że w skardze nie podjęto próby wykazania, że odstąpienie przez sąd o pewnej linii orzecznictwa wypełnia znamiona działania określonego w art. 285a § 2 p.p.s.a ograniczając się do przytoczenia treści tego przepisu i stwierdzenia, że ma on zastosowanie w rozpatrywanym przypadku.

Kwestie określonych w art. 285a § przesłanek stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego były już przedmiotem wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego Między innymi w wyroku z dnia 26 sierpnia 2011 r. sygn. akt I GNP 1/11, (publ. LEX nr 1100122), NSA stwierdził, że przez niezgodność z prawem w rozumieniu art. 285a § 3 p.p.s.a., będącą przesłanką uwzględnienia skargi na podstawie art. 285k § 2 p.p.s.a.), rozumieć należy oczywistą i rażącą obrazę prawa, niebudzącą żadnych wątpliwości, mającą elementarny i kwalifikowany charakter, jako szczególnie rażąco błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie prawa, które jest oczywiste, niewymagające głębszej analizy prawniczej, z góry widoczne, będące wynikiem oczywiście błędnej wykładni lub wadliwego zastosowania prawa, co można stwierdzić "na pierwszy rzut oka". Nie oznacza przy tym niezgodności z prawem wybór jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa.

Mając powyższe względy na uwadze, należy przyjąć, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 stycznia 2013 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285h § 1 w związku z art. 285e § 1 pkt 5 p.p.s.a., orzekł jak pkt. 1 w sentencji.

O zwrocie wpisu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.