Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 599/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1, 1a 2, art. 154 § 6, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 22 kwietnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt II SAB/Bd 26/20 w sprawie ze skargi E. G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. w przedmiocie przewlekłości postępowania w sprawie samowolnego prowadzenia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt II SAB/Bd 26/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", w Ż. w sprawie samowolnego prowadzenia robót budowanych, w pkt 1 stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez PINB miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 2 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania orzeczenia kończącego sprawę; w pkt 3 wymierzył PINB w Ż. grzywnę w wysokości 500 złotych; w pkt 4 przyznał od PINB w Ż. na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 500 złotych; w pkt 5 zasądził od PINB w Ż. na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Skargę na przewlekłość postępowania (pismo z 6 marca 2020 r.) – prowadzonego przez PINB w Ż. w sprawie samowolnego prowadzenia robót budowlanych w budynku produkcyjnym po byłej piekarni na działce nr [...] przy ul. [...] w I. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca, domagając się zobowiązania organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego; orzeczenia, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; ukarania organu grzywną w wysokości 25.000 zł; przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

W odpowiedzi na skargę PINB w Ż. stwierdził, że podnoszone zarzuty są bezzasadne. Organ szczegółowo opisał przebieg sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt II SAB/Bd 26/20, uwzględniając skargę, wskazał, że PINB dopuścił się przewlekłości postępowania podejmując poszczególne czynności w dużych odstępach czasu, a przez to działając niesprawnie. Załatwienie sprawy zostało powierzone PINB postanowieniem WINB z [...] grudnia 2017 r., a akta sprawy przekazano PINB 9 stycznia 2018 r. Sprawa natomiast została zakończona decyzją PINB z [...] stycznia 2020 r., a więc po prawie dwóch latach. W toku postępowania organ podejmował zaś wielokrotnie czynności w sprawie po dłuższych okresach bezczynności, bez należytej ich koncentracji. Sąd wskazał, że po wydaniu przez WINB decyzji z [...] września 2018 r. PINB przejawił aktywność dopiero po miesiącu. Przy piśmie z 19 października 2018 r. na 7 listopada 2018 r. wyznaczył oględziny, zaś po przeprowadzonych oględzinach nie podejmował dalszych czynności w sprawie, informując jedynie skarżącą, że ponowna ocena robót budowlanych będzie możliwa dopiero gdy inwestor ponownie podejmie dalsze roboty budowlane. Dopiero po interwencji skarżącej i reakcji WINB w trybie skargowym (art. 227 K.p.a.), pismem z 2 kwietnia 2019 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ww. robót budowlanych. Abstrahując od prawidłowości wydania zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, która już przed "zawiadomieniem" się toczyła, Sąd zauważył, że ta aktywność PINB miała miejsce po upływie prawie 4 miesięcy od ostatniej czynności w sprawie, tj. od oględzin z 7 listopada 2018 r. Jednocześnie PINB odrębnym pismem z 2 kwietnia 2019 r. poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. Ostatnia ze stron otrzymała to zawiadomienie 13 kwietnia, decyzję organ podjął jednakże dopiero 29 kwietnia, tj. 9 dni po upływie terminu na zapoznanie się z aktami.

Prowadząc dalsze postępowanie po decyzji WINB z [...] czerwca 2019 r. (uchylającej decyzję PINB z [...] kwietnia 2019 r.) PINB wprawdzie już drugiego dnia po zwrocie akt przez organ odwoławczy, tj. 2 sierpnia 2019 r. wystąpił o przesłanie koniecznych dokumentów do Starostwa Powiatowego w I., jednocześnie jednak, bez żadnego odnotowanego w aktach powodu, dopiero 14 sierpnia (tj. po 12 dniach od zwrotu akt) wyznaczył i zawiadomił strony o terminie następnych oględzin przedmiotowego budynku.

Po przeprowadzeniu oględzin 5 września 2019 r. PINB dopiero 3 października 2019 r. (a więc prawie po miesiącu) uznał, że konieczne jest podjęcie następnej czynności w sprawie, tj. przesłuchanie świadka. Pomiędzy tymi datami PINB prowadził jedynie korespondencję związaną z wnioskiem pełnomocnika Skarżącej o udostępnienie nieuwierzytelnionej kserokopii oględzin.

Z kolei po otrzymaniu 7 października 2019 r. informacji o miejscu zamieszkania planowanego do przesłuchania świadka, PINB wezwał go do złożenia wyjaśnień dopiero pismem z 21 października 2019 r., a więc po dwóch tygodniach od momentu, kiedy stało się to możliwe.

W dalszym toku postępowania PINB pismem z 14 listopada, doręczonym ostatniej ze stron 23 listopada, powiadomił o możliwości zapoznania się z aktami w terminie 7 dni, a więc ze względu na ostatnie doręczenie – do 30 listopada. W reakcji na zawiadomienie PINB otrzymał pismo skarżącej z 26 listopada. Dopiero jednak 24 grudnia (a więc po ponad trzech tygodniach) PINB zdecydował, że przed wydaniem decyzji konieczne jest kolejne uzupełnienie akt sprawy i zwrócił się m.in. do Starostwa Powiatowego w I. o sprawdzenie, czy w latach 1985-1999 były wydane decyzje o pozwoleniu na budowę, rozbudowę, nadbudowę, remont lub przebudowę budynków przy ul. [...].

Wobec powyższego Sąd uznał podejmowane przez PINB działania za opieszałe, niesprawne i nieskuteczne co skutkuje stwierdzeniem przewlekłości postępowania.

Ponadto ustalony stan faktyczny sprawy uzasadnia stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała charakter rażący.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych. Tego typu zachowania organu miały miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ wielokrotnie przedłużał termin załatwienia sprawy, przy czym przedłużenia te obejmowały znaczne okresy czasu (tygodnie lub miesiące). Ewidentnie podejmowanie czynności następowało bez należytego rozeznania w całości sprawy, co skutkowało brakiem ich koncentracji przejawiającym się podejmowaniem dwóch potrzebnych dla rozstrzygnięcia czynności w pewnym odstępie czasu zamiast jednocześnie – pomimo że nie było żadnych przeszkód, aby takiego jednoczesnego działania dokonać (np. wezwania innych organów o potrzebne dokumenty i jednocześnie wyznaczenia terminu oględzin). Na odmienną ocenę nie pozwala wskazywana przez PINB okoliczność, że niniejsza sprawa wymagała szerszej analizy i planu postępowania, ponieważ stosowna refleksja PINB nastąpiła dopiero przy końcu postępowania.

W ocenie Sądu, trudności kadrowe organu oraz znacząca liczba wpływających spraw nie stanowią okoliczności usprawiedliwiającej zaistniałej w sprawie przewlekłości, niemniej jednak są one obiektywną trudnością po stronie organu, która może wpływać na ocenę tego, czy doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa oraz na ocenę zasadności nałożenia na organ grzywny, czy przyznania od organu sumy pieniężnej dla skarżącej i miarkowania wysokości tych świadczeń.

Sąd stwierdził, że bezprzedmiotowe jest zobowiązywanie organu do wydania w określonym terminie decyzji (art. 149 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skoro organ wydał już decyzję w sprawie ([...] marca 2020 r.), to zdezaktualizowała się konieczność wydania orzeczenia zobowiązującego organ do rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym postępowanie w części dotyczącej wyznaczenia organowi terminu do wydania decyzji należało umorzyć (art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) – tak jak orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku.

Odnośnie wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., Sąd wskazał, że w orzecznictwie wyraża się słuszny pogląd, że tego rodzaju orzeczenie ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (por. wyrok NSA z 18 października 2017 r., II OSK 1769/17). Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej (por. wyrok NSA z 23 maja 2017 r., I OSK 1662/16).

Sąd uwzględnił wniosek skargi o wymierzenie organowi grzywny, jednak w niższej kwocie od żądanej przez skarżącą. Prowadzenie sprawy prawie dwa lata z wielokrotnym nieuzasadnionym podejmowaniem czynności w znacznych odstępach czasu przemawiają za zasadnością zastosowania grzywny, przy czym przy wymiarze grzywny uwzględnić też należało, że w reakcji na skargę organ wydał decyzję. W ocenie Sądu, grzywna w kwocie 500 zł jest adekwatna do okoliczności rozpatrywanej bezczynności.

Odnośnie przyznanej sumy pieniężnej Sąd miał na względzie ograniczenie Skarżącej w możliwości realizacji jej prawa związanych ze współwłasnością nieruchomości wyrażające się nie tylko hipotetycznym brakiem czerpania korzyści z najmu wspólnych części nieruchomości, ale także z możliwością obrony jej prawa w toczącym się postępowaniu o zniesienie współwłasności (por. wielokrotne zapytania Sądu Rejonowego o stan sprawy toczącej się przed organem).

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi (100 zł).

Skargę kasacyjną w części dotyczącej pkt 1, 3, 4 i 5 powyższego wyroku, opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 149 § 1 i [2] p.p.s.a. i art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1, 3 i 5 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że PINB dopuścił się przewlekłości w postępowaniu dotyczącym ww. robót budowlanych i stwierdzenie, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy czynności podejmowane były bez nieuzasadnionej zwłoki, z poszanowaniem zasady szybkości postępowania administracyjnego oraz zasady prawdy obiektywnej oraz podczas gdy skarżący podejmował, w ramach swoich możliwości i postawy uczestników postępowania, czynności zmierzające do możliwie najszybszego załatwienia sprawy;

- art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 35 § 3 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie organowi grzywny, jak i przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, w sytuacji gdy w art. 149 § 2 p.p.s.a. wskazuje się na ich alternatywność, jak również brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku dlaczego Sąd uznał, że zasądzona grzywna i suma pieniężna będą adekwatne do zaistniałej przewlekłości, podczas gdy czynności w postępowaniu były podejmowane bez nieuzasadnionej zwłoki, z poszanowaniem zasady szybkości postępowania administracyjnego i zasady prawdy obiektywnej;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i niedostateczne wyjaśnienie w treści uzasadnienia motywów rozstrzygnięcia zawartych w wyroku, przede wszystkim w zakresie nałożonej grzywny i przyznania dla skarżącej sumy pieniężnej.

Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.

Wbrew stanowisku zawartym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że postępowanie prowadzone przez PINB miało charakter przewlekły z rażącym naruszeniem prawa. W zakresie tej oceny Sąd I instancji prawidłowo wskazał jak należy interpretować takie pojęcia jak "przewlekłość postępowania" (art. 149 § 1 p.p.s.a.) i "rażące naruszenie prawa" (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zresztą przywołana w tym zakresie argumentacja w skardze kasacyjnej wyłącznie potwierdza tę ocenę. A zatem kluczowa dla oceny legalności zaskarżonego wyroku (tj. w zaskarżonej jego części) pozostaje ocena prawidłowości dokonanej przez Sąd subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod treść norm prawnych wynikających z ww. przepisów procedury sądowoadministracyjnej, co wymagało wykazania w skardze kasacyjnej wady postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika to z tego, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, a zatem tylko odpowiednio sformułowana skarga kasacyjna, poza wyjątkami z 183 § 2 p.p.s.a., może prowadzić do jej uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W tym miejscu należy zauważyć, że Sąd I instancji wskazał na konkretne czynności procesowe i zaniechania organu, które stanowiły podstawę do stwierdzenia przez Sąd, że PINB prowadził postępowanie w sposób przewlekły. A mianowicie, że:

- sprawa została zakończona decyzją PINB z [...] stycznia 2020 r., a więc po prawie dwóch latach; - po wydaniu przez WINB decyzji z [...] września 2018 r. PINB przejawił aktywność dopiero po miesiącu; - po przeprowadzonych oględzinach PINB nie podejmował dalszych czynności w sprawie, a aktywność PINB miała miejsce po upływie prawie 4 miesięcy od ostatniej czynności w sprawie, tj. od oględzin z 7 listopada 2018 r.; - bez żadnego odnotowanego w aktach powodu, dopiero 14 sierpnia (tj. po 12 dniach od zwrotu akt) wyznaczył i zawiadomił strony o terminie następnych oględzin przedmiotowego budynku; - po przeprowadzeniu oględzin 5 września 2019 r. PINB dopiero 3 października 2019 r. (a więc prawie po miesiącu) uznał, że konieczne jest podjęcie następnej czynności w sprawie, tj. przesłuchanie świadka; - po otrzymaniu 7 października 2019 r. informacji o miejscu zamieszkania planowanego do przesłuchania świadka, PINB wezwał go do złożenia wyjaśnień dopiero pismem z 21 października 2019 r., a więc po dwóch tygodniach od momentu, kiedy stało się to możliwe; - PINB otrzymał pismo skarżącej z 26 listopada, dopiero jednak 24 grudnia (a więc po ponad trzech tygodniach) PINB zdecydował, że przed wydaniem decyzji konieczne jest kolejne uzupełnienie akt sprawy i zwrócił się m.in. do Starostwa o sprawdzenie, czy w latach 1985-1999 były wydane decyzje o pozwoleniu na budowę, rozbudowę, nadbudowę, remont lub przebudowę budynków przy ul. [...]. Sąd I instancji wykazał zatem przyczyny stwierdzonej przewlekłości, które unaoczniają, że PINB łącznie w okresie około 8 miesięcy nie podejmował, żadnych czynności w sprawie, a jeżeli podejmował czynności, to był to efekt stosownych monitów bądź działania organu nie były skoordynowane z uwagi na brak jednoczesnego podjęcia wymaganych w sprawie czynności procesowych. W skardze kasacyjnej tej oceny nie podważono skuteczne, ponieważ argumentacja strony skarżącej kasacyjnie opiera się wyłącznie na ogólnikowych twierdzeniach podkreślających takie okoliczności jak: - istnienie sporu pomiędzy współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości; - konieczność ustalenia czy zostało wydane pozwolenie na budowę; - składane liczne wnioski dowodowe stron; - prowadzenie szeregu innych postępowań przez organ co do przedmiotowej nieruchomości; - wskazywanie w toku prowadzonego postępowania przez strony kolejnych nowych okoliczności nieznanych wcześniej organowi, a w związku z tym wymagających wyjaśnienia; - wielokrotne kwestionowanie przede wszystkim przez skarżącą zapisów księgi wieczystej, które wiążą organ i podnoszenie zarzutów, także w skardze na przewlekłość, które winny stanowić przedmiot postępowania przed sądem powszechnym; - nietypowy charakter i przebieg napotykał na obiektywne przeszkody w terminowym załatwieniu sprawy (co konkretnie). Tego rodzaju argumentacja nie zawiera jednak żadnych konkretów, które można by odnieść do ustaleń i oceny Sądu I instancji, który stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez PINB miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie wykazano bowiem jak konkretnie wskazywane w skardze kasacyjnej okoliczności wpływały na przywołanie przez Sąd okoliczności, czy w ogóle mogą stanowić usprawiedliwienie sposobu prowadzonego przez PINB postępowania. A zatem choć w skardze kasacyjnej trafnie wskazano, że nie każde naruszenie prawa, wskutek przewlekłości w trakcie postępowania, będzie naruszeniem rażącym, niemniej przywołana w skardze kasacyjnej argumentacja nie podważa skutecznie oceny zawartej w zaskarżonym wyroku co do prowadzenia przez PINB postępowania w sposób przewlekły z rażącym naruszeniem prawa. Nie wykazano bowiem aby czynności PINB podejmowane były bez nieuzasadnionej zwłoki, z poszanowaniem zasady szybkości postępowania administracyjnego oraz zasady prawdy obiektywnej oraz zmierzały do możliwie najszybszego załatwienia sprawy. W tym zaś zakresie Sąd niewadliwie ocenił, że PINB wielokrotnie przedłużał termin załatwienia sprawy, przy czym przedłużenia te obejmowały znaczne okresy czasu (tygodnie lub miesiące); podejmowanie czynności następowało bez należytego rozeznania w całości sprawy; brak było czynności podejmowanych jednocześnie; a na odmienną ocenę nie pozwala wskazywana przez PINB okoliczność, że niniejsza sprawa wymagała szerszej analizy i planu postępowania, ponieważ stosowna refleksja PINB nastąpiła dopiero przy końcu postępowania; zaś trudności kadrowe nie usprawiedliwiają przewlekłości. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. i art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1, 3 i 5 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W świetle zarzutów i argumentacji skargi kasacyjnej brak jest też podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji niewłaściwe zastosował i wymierzył organowi grzywnę (500 zł), jak i przyznał od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną (500 zł). Po pierwsze, orzeczone kwoty mieszczą się w ustawowych granicach wyznaczonych przez art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. i wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej nie mają charakteru alternatywnego (użyte w art. 149 § 2 p.p.s.a. słowo "lub" nie stanowi alternatywy rozłącznej wyłączającej możliwość równoczesnego orzeczenia o grzywnie i sumie pieniężnej przez sąd administracyjny). Po drugie, zawierają się zasadniczo w dolnych granicach możliwego do orzeczenia zakresu. Po trzecie, Sąd ocenił, że orzeczenie w tym zakresie jest uzasadnione, a mianowicie – grzywna w kwocie 500 zł jest adekwatna do okoliczności rozpatrywanej bezczynności, tj. prowadzenia sprawy prawie dwa lata z wielokrotnym nieuzasadnionym podejmowaniem czynności w znacznych odstępach czasu, jak i z uwagi na to, że dopiero w reakcji na skargę organ wydał decyzję; – zaś przyznając sumę pieniężną Sąd miał na względzie ograniczenie skarżącej w możliwości realizacji jej praw związanych ze współwłasnością nieruchomości wyrażające się nie tylko hipotetycznym brakiem czerpania korzyści z najmu wspólnych części nieruchomości, ale także z możliwością obrony jej prawa w toczącym się postępowaniu o zniesienie współwłasności. W skardze kasacyjnej nie wykazano zaś skutecznie, aby czynności w postępowaniu były podejmowane przez PINB bez nieuzasadnionej zwłoki, z poszanowaniem zasady szybkości postępowania administracyjnego i zasady prawdy obiektywnej, o czym już wyżej była mowa. Ponadto z powyższego wywodu wynika, że Sąd, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, wskazał w treści uzasadnienia motywy rozstrzygnięcia w zakresie nałożonej grzywny i przyznania dla skarżącej sumy pieniężnej, co spełnia wymogi wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 35 § 3 K.p.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.