Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 548/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 146 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 14 c § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 30 ust. 7 a pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1408/16 w sprawie ze skarg A. S.A. z siedzibą w T. na interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) oddala skargi; 3) zwraca Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 200 (dwieście) złotych stanowiącą różnicę między zapłaconym wpisem od skargi kasacyjnej a wpisem należnym; 4) zasądza od A. S.A. z siedzibą w T. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

azoUZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 1 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1408/16 po rozpoznaniu skargi A. S.A. w T. uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd pierwszej instancji w motywach rozstrzygnięcia wskazał, że zaskarżonymi interpretacjami z dnia [...] sierpnia 2016r., Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko A. S.A. w T. przedstawione we wniosku z [...] czerwca 2016 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zwolnienia z akcyzy energii elektrycznej jest nieprawidłowe - w zakresie zwolnienia z akcyzy energii elektrycznej zużywanej przez urządzenia, które nie są ściśle i bezpośrednio wykorzystywane do celów redukcji chemicznej w ramach produkcji kwasu azotowego technicznego, cykloheksanonu oraz kwasu siarkowego i oleum oraz prawidłowe w pozostałym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonując kontroli zaskarżonych interpretacji indywidualnych doszedł do przekonania, że akty te naruszają prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Wobec faktu, że organ interpretacyjny w zaskarżonych interpretacjach indywidualnych uznał prawidłowość stanowiska skarżącej, że zachodzące w ramach procesu produkcyjnego kwasu azotowego technicznego, cykloheksanonu, kwasu siarkowego i oleum reakcje, stanowią reakcje redukcji chemicznej, istota sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy energia elektryczna zużywana przez skarżącą spółkę w tych procesach powinna być zwolniona z podatku akcyzowego na podstawie art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym. Przy czym argumentacja prawna organu przedstawiona we wszystkich interpretacjach była identyczna, różnica w sprawach polegała jedynie na odrębności stanów faktycznych, które także odrębnie przedstawiono w części historycznej.

Przechodząc do istoty sprawy Sąd stwierdził, że zwolnieniem od akcyzy objęto energię elektryczną, wykorzystywaną do celów redukcji chemicznej. Z opisu zdarzeń będących przedmiotem wniosku wynika, że w ramach produkcji kwasu azotowego technicznego, cykloheksanonu, kwasu siarkowego i oleum ma miejsce szereg reakcji, w wyniku których dochodzi do m.in. do przekazania jednego lub większej ilości elektronów na inną cząsteczkę, co wiąże się również ze zmianą stopnia utlenienia reagentów uczestniczących w tych reakcjach. Jak wynika z przedstawionego opisu reakcje te występują po sobie w określonym ciągu i pozostają we wzajemnym związku przyczynowym. Ponadto przeprowadzenie reakcji redukcji chemicznej, zachodzących w ramach procesu produkcji ww. substancji, w sposób niezagrażający środowisku oraz życiu i zdrowiu ludzi wymaga pracy szeregu urządzeń, zasilanych energię elektryczną. Czynności i procesy wskazane w opisie zdarzenia będącego przedmiotem wniosku przeprowadzane są w instalacji, która stanowi pewną całość. Każdy z ww. procesów i czynności wpływa na pracę całej instalacji, w tym również na możliwość przeprowadzenia na jej poszczególnych odcinkach reakcji redukcji chemicznej. Dlatego też uzasadnione jest stanowisko, że energia elektryczna zużywana w urządzeniach służących do realizacji poszczególnych czynności wskazanych w opisie zdarzenia służy i przyczynia się do przeprowadzania reakcji redukcji chemicznej. Jak wynika bowiem z opisu zdarzeń przedstawionych we wniosku, przeprowadzenie poszczególnych reakcji bez pracy wspomnianych urządzeń nie byłoby w ogóle możliwe lub mogłoby skutkować uszkodzeniem instalacji bądź naruszeniem przez spółkę m.in. wymagań z zakresu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa czy ochrony środowiska, czego nie wolno bagatelizować. Z zaprezentowanego opisu jednoznacznie wynika, że czynności służące przeprowadzeniu reakcji redukcji chemicznej są konieczne dla ich przeprowadzenia, a zatem zużywana w tym celu energia elektryczna, podlega zwolnieniu od akcyzy jako wykorzystywana do celów redukcji chemicznej.

Sąd wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę dokona ścisłej (a nie zawężającej) wykładni przepisu art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym i odniesie ten przepis do stanów faktycznych przedstawionych przez spółkę i jej stanowisk.

Reasumując Sąd stwierdza, że w zaskarżonej interpretacji organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie art. 14 c § 2 Ordynacji podatkowej oraz przepisów prawa materialnego w zakresie art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym.

Dlatego też Sąd uchylił zaskarżony akt na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Od przedmiotowego wyroku organ złożył skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) zarzucając:

I. naruszenie prawa procesowego:

art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm., dalej: O.p.), poprzez uchylenie zaskarżonych interpretacji bezpodstawne przyjęcie, że organ wydając zaskarżone indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego nie wskazał skarżącej prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym,

w ocenie organu podatkowego zaskarżone interpretacje spełniają wszystkie wymogi określone w art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, gdyż w kontekście przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (opisu zdarzenia przyszłego) zawierają negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z jego uzasadnieniem prawnym. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie powinien zapaść wyrok oddający skargi na zasadzie art. 151 p.p.s.a.,

II. naruszenie prawa materialnego:

art. 30 ust. 7a pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626 ze zm., dalej: u.p.a.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zwolnieniem z akcyzy może zostać objęta energia elektryczna zużywana w urządzeniach służących do realizacji poszczególnych czynności wskazanych w opisie zdarzenia przyczyniających się do przeprowadzania reakcji redukcji chemicznej w ramach produkcji kwasu azotowego technicznego, cykloheksanom, kwasu siarkowego i oleum; podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna była doprowadzić do uznania, iż zwolnieniem od akcyzy nie może zostać objęta całość energii elektrycznej wykorzystywanej przez Spółkę do celów redukcji chemicznej, a wyłącznie energia elektryczna zużywana przez urządzenia, które są i bezpośrednio wykorzystywane do celów redukcji chemicznej;

- art. 30 ust. 7a pkt 1 u.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym rozszerzeniu zakresu znaczeniowego pojęcia "do celów redukcji chemicznej", co skutkuje nieuprawnionym rozszerzeniem prawa do skorzystania ze zwolnienia z podatku akcyzowego.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Spółki wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Za podstawę wyroku z 1 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1408/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Ministra Finansów z których wynika, że opisane we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego zdarzenie przyszłe dotyczyło zwolnienia z akcyzy zużycia energii elektrycznej wykorzystywanej do celów redukcji chemicznej. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wyczerpująco przedstawił zdarzenie przyszłe wraz z własnym stanowiskiem w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach jest obowiązany do ich kontroli również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Istota omawianej instytucji oraz jej cel, któremu służy polega na tym, że z inicjatywy podatnika Minister Finansów ma dokonać prawnej oceny jego stanowiska w zakresie zaistniałej lub przyszłej sytuacji prawnopodatkowej. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów dokonując interpretacji prawa podatkowego ocenił stanowisko wnioskodawcy jako nieprawidłowe. Podstawą materialnoprawną rozstrzyganej sprawy był art. 14b § 1 O.p., bowiem ta podstawa prawna ma zastosowanie, kiedy strona złoży wniosek według wzoru, o którym mowa w art. 14b § 7 O.p. Tak więc, żądanie strony zawarte we wniosku z [...] czerwca 2016 r. wyznaczyło przedmiot postępowania. Strona wyraźnie i wyczerpująco przy tym przedstawiła w trybie art. 14b § 3 O.p. zdarzenie przyszłe, jak również przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia przyszłego. Organ upoważniony przez Ministra Finansów do wydania interpretacji - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w ramach interpretacji zawarł swoją negatywną ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy wskazując w trybie art. 14c § 2 O.p. prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. Z kolei, rozpoznając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na tę interpretację organ obowiązany był ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą interpretacją indywidualną z [...] sierpnia 2016 r., rozpoznać ją ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że miał obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zakres ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wyznaczony został bowiem zakresem rozstrzygnięcia sprawy aktem z [...] sierpnia 2016 r., organ nie mógł zmieniać rodzaju sprawy, co oznacza, że w ponownym postępowaniu mógł rozpoznać i rozstrzygnąć wyłącznie tożsamą pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawę, organ nie mógł również zmieniać jej zakresu i nie mógł orzekać w zakresie innym niż to uczynił wcześniej. Wydane w wyniku wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozstrzygnięcie organu, w tym wypadku odmawiające zmiany interpretacji - podobnie jak zaskarżona interpretacja - nie jest aktem, w którym organ podatkowy stosuje interpretowany przepis. Również bowiem w tym przypadku organ ponownie rozpoznając sprawę jedynie wyraża swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej we wniosku sprawy indywidualnej. Wydając interpretację organ podatkowy nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, lecz jedynie przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Nadanie interpretacji formy pisemnej nie zmienia charakteru samej interpretacji - nie staje się ona aktem stosowania prawa.

Samo wydanie interpretacji nie wywołuje żadnych skutków w sferze praw i obowiązków wnioskodawcy. Skutki takie, w postaci ochrony prawnej, wywołuje dopiero zastosowanie się do indywidualnej interpretacji. Opisany we wniosku przez zainteresowanego stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. Interpretacja wiąże tylko i wyłącznie w przedstawionym stanie faktycznym. Podatnik nie jest chroniony, jeśli stan faktyczny będzie odbiegał od rzeczywistości. Jego weryfikacja jest możliwa w toku kontroli podatkowej bądź kontroli skarbowej, a następnie w toku postępowania podatkowego. W przypadku gdy stan faktyczny nie zgadza się z opisanym we wniosku, podatnik ponosi wszelkie negatywne tego konsekwencji. Niezgodne ze stanem rzeczywistym lub pomijające istotne okoliczności przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) działało będzie na niekorzyść strony postępowania interpretacyjnego, nie tworząc ochrony prawnej z tytułu uzyskanej interpretacji. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres udzielonej interpretacji. Podatkowy organ interpretacyjny ocenia bowiem możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcję rozważa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona interpretacja prawa podatkowego nie jest prawidłowa. W tej sprawie przedmiotem interpretacji były obowiązujące przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym dotyczące opodatkowania akcyzą energii elektrycznej (art. 30 ust. 7a pkt 1 u.p.a.). Minister Finansów powołując się na obowiązujący porządek krajowy oraz przepisy unijne negatywnie ocenił stanowisko wnioskodawcy wskazując prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. Inaczej mówiąc, Minister Finansów dokonał wykładni przepisów prawa podatkowego, mających zastosowanie w przedstawionym przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji zdarzeniu przyszłym oraz ocenił prawidłowość stanowiska wnioskodawcy co do stosowania w zdarzeniu przyszłym przepisów prawa podatkowego.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny, który weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 146 p.p.s.a. w związku z art. 14c § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację (...) albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.).

Przepis art. 146 p.p.s.a. normujący postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania w razie uwzględnienia skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji stwierdził, że Minister Finansów naruszył art. 14c § 2 O.p. oceniając negatywnie stanowisko wnioskodawcy i wskazując prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym oraz art. 30 ust. 7a pkt 3 u.p.a. Tym samym wojewódzki sąd administracyjny stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (odpowiednie stosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.) oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (odpowiednie stosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.)

Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów, dokonuje jedynie oceny zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny przedstawiony we wniosku (zdarzenie przyszłe) zakreślił przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres udzielonej interpretacji. Podatkowy organ interpretacyjny ocenił możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i w relacji do tego obszaru dokonał wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcję rozważył.

Zarzucając Sądowi I instancji w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię autor skargi kasacyjnej wskazał jako naruszony przepis art. 30 ust. 7a pkt 1) u.p.a. podnosząc w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej dwa zarzuty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył prawo materialne nie akceptując prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym podatkowego organu interpretacyjnego, który ocenił możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego (zdarzenie przyszłe). Sąd I instancji w uzasadnieniu wyjaśnił, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie, uzasadnienie zawiera interpretację przepisów prawa w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy, prezentuje operację logiczną, którą przeprowadził sąd. Sąd nie ograniczył się jedynie do przytoczenia przepisów prawa, lecz jednoznacznie wskazał tok rozumowania, rezultatem którego jest przyjęty kierunek interpretacji i zastosowania przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji przyjęty kierunek rozstrzygnięcia sprawy (zob.: wyrok NSA z dnia 14 listopada 2014 r., II GSK 1482/13, LEX nr 1592024). Zaprezentowana wykładnia art. 30 ust. 7a pkt 1) u.p.a. jest błędna, ponieważ wojewódzki sąd administracyjny pominął literalne brzmienie tego przepisu, gdzie mowa jest o celu, a nie o procesie (Zwalnia się od podatku akcyzowego energie elektryczną wykorzystywana do celów redukcji chemicznej), jak ma to miejsce w przypadku procesów elektrolitycznych, metalurgicznych i mineralogicznych. Cel i proces to różne pojęcia, co wynika ze słownikowych definicji. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przedstawiając podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie wielokrotnie posługuje się pojęciem proces, jak również w części wstępnej i końcowej rozważań wskazuje art. 30 ust. 7a pkt 3) u.p.a. (procesy metalurgiczne). Ostatecznie Sąd I instancji przedstawił błędny pogląd: "Powyższe wskazuje zatem, że przedmiotowym zwolnieniem objęta jest energia elektryczna, która służy do przeprowadzenia procesów redukcji chemicznej." Jest to wykładnia sprzeczna z brzmieniem interpretowanego przepisu, ponieważ tylko zwolnienia z art. 30 ust. 7a pkt 2), pkt 3) i pkt 4) u.p.a. dotyczą energii elektrycznej wykorzystywanej we wskazanych tam procesach. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie bezzasadnie zarzucił Ministrowi Finansów, że nie wskazał czynności kiedy energia elektryczna jest zużyta podczas czynności bezpośrednio i ściśle związanych z reakcją redukcji chemicznej oraz, że nie wskazał które urządzenia wypełniają wymagania z zakresu ochrony życia, zdrowia i bezpieczeństwa czy ochrony środowiska, przez co skarżąca nie otrzymała odpowiedzi w jakim konkretnie zakresie zużywana przez skarżącą energia elektrycznych w procesach (....) może zostać objęta zwolnieniem z akcyzy."

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Trafne jest stanowisko Ministra Finansów, że ocena stanowiska strony następuje z uwzględnieniem zadanego pytania. Przyjmuje się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. To obowiązkiem strony było wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego z uwzględnieniem specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej, w tym wskazanie roli i funkcji poszczególnych urządzeń zasilanych energią elektryczną na kolejnych etapach produkcji. W szczególności, obowiązkiem strony było wskazanie, które urządzenie jest wykorzystywane do celów redukcji chemicznej z uwzględnieniem zakresu tego pojęcia. Redukcja chemiczna to reakcja, w której dochodzi do przeniesienia jednego lub więcej elektronów od atomu, jonu lub cząsteczki reduktora do akceptora (utleniacza). Tymczasem pierwsze pytanie strony zostało tak sformułowane, że odpowiedź na nie musiała być oczywista i pozytywna. Natomiast pytanie drugie: "Czy energia elektryczna zużywana w urządzeniach wykorzystywanych do przeprowadzenia czynności i procesów realizowanych w ramach produkcji kwasu azotowego technicznego, cykloheksanonu, kwasu siarkowego i oleum może zostać objęta zwolnieniem od akcyzy na podstawie art. 30 ust. 7a pkt 1) ustawy ?" zostało zadane w sposób bardzo ogólny i nieprawidłowo, ponieważ nie wskazano urządzeń wykorzystywanych do celów redukcji chemicznej, jak i posłużono się pojęciem procesu, a nie celu. Wobec tego, Minister Finansów nie naruszył art. 14c § 2 O.p. oceniając negatywnie stanowisko wnioskodawcy i wskazując prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym: "Stanowisko wnioskodawcy uznać należy za nieprawidłowe w zakresie zwolnienia z akcyzy energii elektrycznej zużywanej przez urządzenia, które nie są ściśle i bezpośrednio wykorzystywane do celów redukcji chemicznej w ramach produkcji kwasu azotowego technicznego."

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy z art. 174 pkt 1) i pkt 2) p.p.s.a.

Na końcu należy wskazać, że w wyroku z 7 września 2017 r., C-465/15 TSUE przedstawił następującą wykładnię: "Art. 2 ust. 4 lit. b) tiret trzecie dyrektywy 2003/96 w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że energia elektryczna wykorzystywana do zasilania dmuchaw przeznaczonych do sprężania powietrza, które następnie jest stosowane w wielkim piecu w procesie produkcji surówki hutniczej w drodze redukcji chemicznej rudy żelaza, nie stanowi "energii elektrycznej wykorzystywanej zasadniczo do celów redukcji chemicznej" w rozumieniu tego przepisu."

W pkt 25 i pkt 26 TSUE stwierdził: "Artykuł 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2003/96 powinien być interpretowany w świetle motywu 22 tej dyrektywy, który stanowi, że produkty energetyczne powinny zasadniczo stanowić przedmiot ram wspólnotowych, gdy są wykorzystywane jako paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowe. Z motywu tego wynika również, że z naturą i logiką systemu podatkowego związane jest to, że z zakresu zastosowania tych ram wyłączone są w szczególności produkty energetyczne podwójnego zastosowania oraz że energia elektryczna wykorzystywana w ten sam sposób powinna być traktowana w analogiczny sposób. Jak stwierdziła Komisja w swych uwagach, to z powodu zamienności produktów energetycznych i energii elektrycznej prawodawca unijny opowiedział się za analogicznym traktowaniem tych produktów w celu określenia zakresu zastosowania dyrektywy 2003/96, a tym samym w celu ich opodatkowania zgodnie z tą dyrektywą. Ustalenie w taki sposób jej materialnego zakresu zastosowania pozwala bowiem na ustalenie minimalnych poziomów opodatkowania na skalę Unii Europejskiej w sposób łączny zarówno dla produktów energetycznych, jak i dla energii elektrycznej, i ostatecznie ma na celu osiągnięcie podwójnego celu zamierzonego przez wspomnianą dyrektywę w motywach 2-6, 7, 11 i 12, to znaczy z jednej strony zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego w sektorze energii elektrycznej, a z drugiej strony wspierania celów polityki ochrony środowiska."

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną, uchylając zaskarżone orzeczenie i rozpoznał skargę, ponieważ uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 § pkt 2) p.p.s.a.