Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1261/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6162 Scalanie i wymiana gruntów
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145, art. 148, art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zatwierdzającego projekt wymiany gruntów oddala skargę


UZASADNIENIE

w.S. – spadkobierca W.S. pismem z dnia 30.04.2010r. zwrócił się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa w G. z dnia [...].04.1968r. Nr [...], zatwierdzającą projekt wymiany gruntów położonych we wsi K. o powierzchni [...] ha stanowiących własność W.S. na grunty położone we wsi P. o powierzchni [...] ha. Wnioskodawca podniósł, że wyszły na jaw nieznane organowi istotne dla sprawy nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji oraz, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Na te okoliczność załączono odnalezioną w 2008r. kopię uchwały Nr [...] z dnia [...] maja 1957r. oraz kopię protokołu zdawczo odbiorczego z dnia [...] kwietnia 1957r.

Powyższy wniosek skierowany został do Wojewody Wielkopolskiego, który postanowieniem z dnia [...] maja 2010r. nr [...] przekazał sprawę według właściwości Staroście G..

Starosta G. po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...].03.2011r., nr [...], działając na podstawie art. 149 §3 w zw. z art. 145 i art. 148 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.) orzekł o odmowie wznowienia postępowania zakończonego wskazaną we wniosku decyzją z dnia [...].04.1968r. Zdaniem organu, brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, iż decyzja zatwierdzająca projekt wymiany została wydana w wyniku przestępstwa. Na okoliczność sfałszowanego dowodu lub popełnienia przestępstwa nie przedłożono bowiem żadnego dowodu. Organ I instancji stwierdził, że przesłanka stanowiąca podstawę do stwierdzenia, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa powinna zostać stwierdzona sądowym wyrokiem skazującym lub postanowieniem prokuratora, i to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 2 k.p.a.

Organ I instancji wskazał, iż aby mówić o sfałszowaniu dowodu należy uprzednio wykazać, że nadanie dokumentowi urzędowemu innej treści, niż odpowiadająca faktom, jest wynikiem zamierzonego i świadomego (a zatem umyślnego) działania osoby, która taki dokument sporządza. Podobnie należy traktować działania polegające na posłużeniu się nie odpowiadającym prawdzie dokumentem w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie, z zebranego materiału dowodowego, zdaniem Starosty G., nie można wywieść, że decyzja z dnia [...].04.1968r. wydana została w wyniku przestępstwa. Zdaniem organu I instancj, uchwała Nr [...] z dnia [...].05.1957 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. nie jest istotna dla przedmiotowej sprawy, co oznacza, że jej znajomość przez podmiot wydający decyzję nie mogłaby spowodować wydania decyzji innej treści, gdyż projekt wymiany był okazywany uczestnikowi postępowania przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie wymienne i bez zgody przyjęcia przez ówczesnego właściciela, decyzja zatwierdzająca ten projekt nie mogłaby być wydana. W.S. nie kwestionował również rozwiązań projektu wymiennego. Wobec powyższego, zdaniem organu I instancji, żadna z przesłanek art. 145 k.p.a. nie jest spełniona. Starosta G. stwierdził również, że wnioskodawca nie dotrzymał terminu do złożenia wniosku o wznowienie.

W.S. reprezentowany przez adwokata P.B. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając tej decyzji naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że nie istnieje podstawa wznowienia postępowania oraz art. 148 §1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania powinien bowiem rozpocząć bieg nie wcześniej niż w dniu 8 czerwca 2010r., tj. nie wcześniej niż w dniu doręczenia odpisu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.04.2010r. w sprawie o sygn. II OSK 1699/09, w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, że właściwym trybem wzruszenia decyzji administracyjnej jest tryb wznowienia postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2011r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty G., iż przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu. Ważne jest bowiem ustalenie kiedy strona dowiedziała się o określonej okoliczności po raz pierwszy. Zdaniem organu odwoławczego nie ma tu znaczenia fakt, iż Sąd w swoim rozstrzygnięciu wskazuje, iż strona ma prawo wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną.

Nadto, odnosząc się do wskazanych przez skarżącego okoliczności stanowiących podstawę zgłoszonego wniosku o wznowienie postępowania, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji rozpatrując sprawę uwzględnił art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i stwierdził słusznie, że przy przesłance sfałszowania dowodu należy uprzednio wykazać, że nadanie dokumentowi urzędowemu innej treści, niż odpowiadająca faktom, jest wynikiem zamierzonego i świadomego (a zatem umyślnego) działania osoby, która taki dokument sporządza. Podobnie należy traktować działania polegające na posłużeniu się nie odpowiadającym prawdzie dokumentem w postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo wyjaśniono, że dopiero. bezsporne dla wszystkich stron wykazanie, że uczyniono to w celu wprowadzenia w błąd innych osób i uzyskania określonej korzyści, uzasadniałoby uznanie takich działań za oczywiste popełnienie przestępstwa. W nin. sprawie nie można wysnuć wniosku, że decyzja z dnia [...].04.1968r. została wydana w wyniku przestępstwa.

Kolegium wskazało dodatkowo, że w omawianym przypadku muszą być spełnione łącznie dwa warunki : po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienia fałszywego dowodu. Po drugie sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Warunek ten jest uzasadniony ustawowym podziałem kompetencji organów państwowych, następstwem czego jest wyłączenie możliwości orzekania organów właściwych w sprawie wznowienia postępowania o przestępstwie, jakim jest fałsz dowodów. Nadto, organ odwoławczy rozpatrzył przesłankę z art. 145 § 1 pkt. 5. Stwierdził, że uchwała nr [...] z dnia [...].05.1957r. (o której pisze strona w swoim wniosku o wznowienie postępowania) Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G., która miała być nowym dowodem w sprawie, w ocenie Starosty G. nie była istotna w sprawie. Co oznacza, że jej znajomość przez podmiot wydający decyzję nie mogłaby spowodować wydania decyzji innej treści, gdy projekt wymiany był okazywany uczestnikowi postępowania przed wdaniem decyzji kończonej przedmiotowe postępowanie wymienne; : bez zgody przyjęcia przez ówczesnego właściciela, decyzja zatwierdzająca projekt wymiany ziemi nie mogłaby być wydana.

W.S. reprezentowany przez adwokata P.B., kwestionując powyższą decyzję, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 9 k.p.a. w zw. z art. 148 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie upłynął termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w sytuacji gdy termin ten winien być liczony od dnia doręczenia odpisu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.04.2010 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1699/09. Zdaniem skarżącego, art. 9 k.p.a. naruszono również poprzez przyjęcie, iż skarżący winien ponieść negatywne konsekwencje swojego działania polegającego na niewłaściwym wyborze procedury administracyjnej celem wzruszenia decyzji, który to wybór wynikał z nieznajomości prawa przez skarżącego. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż dokument w postaci protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] kwietnia 1957 roku jest nieistotny dla wyniku pierwotnego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] kwietnia 1968 r. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty G.

W uzasadnieniu skargi skarżący potwierdził, iż w 2008 r. odnalazł uchwałę nr [...] z dnia [...] maja 1957 roku. W.S. nie zgodził się jednak z twierdzeniem, jakoby w chwili odnalezienia w/w dokumentu miał powziąć informację o przesłance wynikającej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem nie posiadał wówczas należytej wiedzy obejmującej zasady postępowania administracyjnego. Skarżący celem dochodzenia swoich roszczeń, po konsultacji sprawy w urzędzie Wojewody Wielkopolskiego, błędnie założył bowiem, iż w sprawie konieczne jest złożenie "wniosku o zmianę decyzji", co też uczynił w dniu 21 maja 2008 roku. Na marginesie zaznaczono, iż przedmiotowy wniosek złożony został w terminie miesiąca od dnia odnalezienia zaginionej uchwały. Można więc postawić tezę, iż gdyby organ administracji wypełnił swój ustawowy obowiązek z art. 9 k.p.a. skarżący mógłby mieć szansę złożenia wniosku o wznowienie postępowania w terminie miesiąca od pozyskania zaginionego dowodu.

Świadomość możliwości złożenia w przedmiotowej sprawie wniosku o wznowienie postępowania powstała u skarżącego dopiero w dniu 20 kwietnia 2010 roku, tj. w dniu doręczenia uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ,wydanego w sprawie o sygn. akt. II OSK 1699/09. W związku z powyższym, dopiero od dnia 20 kwietnia 2010 roku należy liczyć bieg terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a., albowiem w tym dniu skarżący pozyskał informację, iż nowy dowód stanowi podstawę do wznowienia postępowania.

Skarżący zakwestionował również stanowisko organu odwoławczego. Dla stosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie jest bowiem koniecznym, aby dowody w sprawie zostały "sfałszowane", a jedynie "okazały się fałszywe". Skoro skarżący przedstawił dowód przeciwny do zebranego w czasie postępowania materiału dowodowego, wskazał tym samym, że materiał dowodowy w postępowaniu z [...] kwietnia 1968 roku był niezgodny z prawdą, tj. okazał się fałszywy. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że w stosunku do osoby ojca skarżącego doszło do naruszenia art. 2 ust 1. Dekretu z dnia 16 sierpnia 1949 roku o wymianie. Mając na uwadze powyższe, zarzut naruszenia art. art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. jest, zdaniem skarżącego, konieczny i uzasadniony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a.), sprowadza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 P.p.s.a.).

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż zaskarżone orzeczenia organów I i II instancji wydane zostały na podstawie art. 149 §3 k.p.a. Należy wskazać, że z dniem 11.04.2011r. weszła w życie ustawa z dnia 3.12.2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011r. Nr 6, poz. 18), która wprowadziła zmiany w treści art. 149 §3 k.p.a. W nowym brzmieniu w/w przepisu, dla odmowy wznowienia postępowania przewiduje się formę postanowienia. W myśl art. 3 ustawy zmieniającej: "W sprawach, w których do dnia wejścia w życie ustawy została wydana decyzja, a zgodnie z przepisami ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, powinno być wydane postanowienie, właściwą formą załatwienia sprawy jest decyzja." W związku z powyższym, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organy orzekały we właściwej formie.

W punkcie wyjścia rozważań dotyczących oceny postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją, wskazać należy, iż w myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów, wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji objawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania dowodowego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 295 i nast.). Należy jednak zastrzec, co istotne w przedmiotowej sprawie, iż samo wniesienie podania o wznowienie postępowania przez stronę nie wszczyna automatycznie postępowania. O wznowieniu bądź odmowie wznowienia postępowania rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 k.p.a., właściwy organ. Podanie takie uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie przez organ czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania. Wskazać należy, że stosownie do art. 149 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a.. Natomiast, jeśli przekroczono termin do jego złożenia lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, organ administracji wyda, na podstawie § 3 art. 149 k.p.a., decyzję odmawiającą wznowienia postępowania.

Mając powyższe na uwadze, odnosząc się argumentacji skarżącego dotyczącej nieuzasadnionego, jego zdaniem, uznania wniosku o wznowienie postępowania za złożony z uchybieniem terminu, stwierdzić należy, iż przepis art. 148 k.p.a. mówi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. O okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, wbrew argumentacji strony, skarżący nie dowiedział się w dniu doręczenia uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.04.2010r. sygn. akt II OSK 1699/09, lecz - co nie jest przez skarżącego kwestionowane - w 2008r. Oznacza to, iż wniosek o wznowienie postępowania z dnia 30.04.2010r. złożony został ze znacznym przekroczeniem terminu. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii braku świadomości co do zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym i uzyskania wiedzy co do możliwości złożenia w sprawie wniosku o wznowienie postępowania dopiero z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.04.2010r. sygn. akt II OSK 1699/09, stwierdzić należy, iż już w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1.07.2009r. sygn. akt IV SA/Wa 385/09 przestawione zasady prowadzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 k.p.a.

Wskazać należy również, że od negatywnych skutków uchybienia terminu skarżący mógł się bronić, wnosząc prośbę o przywrócenie terminu (art. 58 § 1 k.p.a.). Z podaniem takim skarżący jednak nie wystąpił. Natomiast, tylko w postępowaniu o przywrócenie terminu strona może skutecznie dowodzić, że była pozbawiona możności działania i dlatego uchybiła terminowi. W tym postępowaniu organy miałyby obowiązek rozważyć podnoszony przez skarżącego fakt rozpoznawania przez NSA sprawy ze skargi na decyzję odmawiającą zmiany decyzji w trybie art. 154 k.p.a. w kontekście spóźnionego wniosku. W ramach tego wniosku skarżący mógłby również podnosić kwestie błędnego skierowania sprawy w 2008 r. w trybie art. 154 k.p.a., zamiast w trybie art. 145 k.p.a., z uwagi na naruszenie przez organ obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. (zobacz B. Adamiak, J. Borkowski Wydawnictwo Beck, Warszawa 2006 s. 80). Skoro jednak skarżący nie wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, składając bezspornie spóźnione podanie, to organ zobowiązany był odmówić mu wznowienia postępowania z powodu niezachowania wymogu formalnego, tj. złożenia wniosku w zawitym terminie, wskazanym przez ustawodawcę.

Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, organy orzekające w sprawie wznowienia postępowania nie naruszyły ustanowionej w art. 9 k.p.a. zasady obowiązku informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych. Zasady tej nie można bowiem utożsamiać z udzielaniem stronom porad prawnych. W literaturze przedmiotu podkreśla się poza tym, że zakres obowiązku wynikającego z art. 9 k.p.a. wyznaczony jest kryterium podmiotowym i przedmiotowym. Podmiotem uprawnionym jest strona, zaś zakres przedmiotowy dotyczy praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ obowiązany jest informować stronę postępowania o stanie faktycznym założonym w normie prawa materialnego, z którego ustaleniem wiążą się określone następstwa prawne. W ramach obowiązku wynikającego z art. 9 k.p.a., organ obowiązany jest również informować stronę o uprawnieniach i obowiązkach wynikających z przepisów prawa procesowego. Wyjaśnić należy, że przepis ten dotyczy działania organów w ramach toczącego się postępowania, a nie poza nim. Zasada ta nie wiąże organu administracyjnego przed wszczęciem postępowania. Nie może zaś budzić wątpliwości, że wniosek o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie w nowej sprawie i nie jest kontynuacją wcześniejszego postępowania zakończonego ostatecznie w tym m.in. w sprawie zmiany decyzji. Tym samym, w stanie faktycznym sprawy, wobec nieskuteczności spóźnionego wniosku skarżącego, nie może być mowy o niedopełnieniu przez organy obowiązku z art. 9 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwej, zdaniem skarżącego, oceny protokołu zdawczo odbiorczego, wskazać należy, na wskazane wyżej stanowisko, że przedmiotem stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, a więc przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest wyłącznie ustalenie dopuszczalności tego nadzwyczajnego trybu postępowania oraz spełnienie wymagań formalnych. Ocena zaistnienia przesłanek z art. 145 k.p.a. następuje więc dopiero w trakcie postępowania w sprawie wznowienia. Oznacza to, iż organy I i II instancji na wstępnym etapie postępowania w sprawie wznowienia postępowania, poza ustaleniem powołania się na jedną z podstaw zawartych w art. 145 §1 k.p.a., nie mogły ocenić ich zaistnienia. Ustalenie, czy występują podstawy wznowienia może bowiem nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego Rozstrzygnięcie o wystąpieniu podstaw wznowienia w decyzji o odmowie wznowienia jest naruszeniem art. 149 §2 i art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. (zob op. cit B. Adamiak, J. Borkowski s. 679). Tym samym, za naruszenie przepisów postępowania uznać należy dokonaną przez organy na wstępnym etapie, ocenę wystąpienia przesłanek do wznowienia, w tym dokonaną przez organy I i II instancji ocenę uchwały Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. Nr [...] z dnia [...] maja 1957r. oraz protokołu zdawczo odbiorczego z dnia [...] kwietnia 1957r. w kontekście zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa w G. z dnia [...].04.1968r. Nr [...], zatwierdzającą projekt wymiany gruntów.

Powyższe, z uwagi na właściwą ocenę organów co do uchybienia przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, nie ma jednak wpływu na wynik postępowania.

W związku z czym, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.