Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1095/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 46, art. 49 § 1, art. 194 § 3, art. 47 § 1, art. 178, art. 180, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 130 poz 1450
law: Ustawa z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 675/13 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 675/13 odrzucające zażalenie na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 675/13 w sprawie ze skargi A. N. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postanawia odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 675/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie z 25 sierpnia 2014 r. A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 675/13 odrzucające zażalenie na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 675/13 w sprawie ze skargi A. N. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (k. 123-125; 104-105; 97-99; 80 akt II SAB/Wa 675/13).

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że dnia 25 sierpnia 2014 r. A. N. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 675/13 o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2014 r. [II SAB/Wa 675/13].

Zażalenie z 25 sierpnia 2014 r. wniesiono drogą elektroniczną i podpisano podpisem elektronicznym.

Pismem z 5 września 2014 r. [II SAB/Wa 675/13] Sąd I instancji wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez jego podpisanie. Jednocześnie skarżący został pouczony, że niewykonanie niniejszego wezwania w terminie 7 dni - skutkować będzie odrzuceniem zażalenia (k. 106, 108 akt II SAB/Wa 675/13).

Niniejsze wezwanie doręczono skarżącemu 8 września 2014 r. (k. 112 akt II SAB/Wa 675/13).

Do dnia 15 października 2014 r. skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia. Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej ppsa), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia.

Stosownie do treści art. 46 § 1 ppsa każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników.

Zażalenie skarżącego z 25 sierpnia 2014 r. wniesione na postanowienie z 21 sierpnia 2014 r., II SAB/Wa 675/13 nie spełniało wymogów o jakich mowa w art. 46 § 1 pkt 4 ppsa – nie zawierało podpisu strony.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości podpisania wnoszonego do sądu pisma podpisem elektronicznym, w miejsce podpisu tradycyjnego. W uchwale z dnia 12 maja 2014 r. sygn. akt I OPS 10/13 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 ppsa - nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny podniósł m. in., że w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że pismo procesowe sporządzone w formie elektronicznej, opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym, spełnia warunek formalny pisma procesowego, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 ppsa (uchwała dostępna w internetowej bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).

W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych zażalenia stąd też podlega ono odrzuceniu (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa; k. 123-125 akt II SAB/Wa 675/13).

Pismem z 20 października 2014 r. przesłanym drogą elektroniczną skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 października 2014 r., w którym wskazał, że "zażalenie jest zasadne i zgodne z" art. 194 § 1 pkt 8, § 2 i 3 ppsa "i jest wolne od kosztów" art. 239 pkt 1 ppsa w zw. z art. 211 i 212 § 1 ppsa.

Zarządzeniem z 22 października 2014 r. [II SAB/Wa 675/13] Przewodnicząca Wydziału II wezwała skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia przez podpisanie zażalenia (k. 133-134, 135 akt II SAB/Wa 675/13).

Wezwanie doręczono skarżącemu 4 listopada 2014 r. (k. 141 akt II SAB/Wa 675/13). Skarżący pismem z 6 listopada 2014 r. przesłanym drogą elektroniczną wskazał, że zażalenie jest zasadne (art. 194 § 1 pkt 8 i § 2, 3 ppsa) i jest wolne od kosztów (art. 239 pkt 1 w zw. z art. 211 oraz art. 212 § 1 ppsa; k. 143-144 akt II SAB/Wa 675/13).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie należało odrzucić, ponieważ skarżący nie uzupełnił braków formalnych zażalenia i nie podpisał go, ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza w wyznaczonym w zarządzeniu terminie.

Ogólne warunki formalne jakim winno odpowiadać każde pismo procesowe strony zostały określone w art. 46 § 1 ppsa. Jednym z tych wymagań jest podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4). Podpis winien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 ppsa, które w tej sprawie nie występują. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd zobowiązany jest wezwać stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2014 r., I OPS 10/13 wskazano, że zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262) bezpieczny podpis elektroniczny to podpis elektroniczny, który jest przyporządkowany wyłącznie do osoby składającej ten podpis (lit. a), jest sporządzany za pomocą podlegających wyłącznej kontroli osoby składającej podpis elektroniczny bezpiecznych urządzeń służących do składania podpisu elektronicznego i danych służących do składania podpisu elektronicznego (lit. b), jest powiązany z danymi, do których został dołączony, w taki sposób, że jakakolwiek późniejsza zmiana tych danych jest rozpoznawalna (lit. c). W myśl art. 5 ust. 2 ustawy o podpisie elektronicznym dane w postaci elektronicznej opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu są równoważne pod względem skutków prawnych dokumentom opatrzonym podpisami własnoręcznymi, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Podpis elektroniczny nie występuje w obrocie prawnym samodzielnie, jest on nierozerwalnie związany z danymi w postaci elektronicznej, do których został dołączony. Art. 5 ust. 2 ustawy o podpisie elektronicznym wprowadza zasadę równoważności podpisów własnoręcznego i elektronicznego (a w konsekwencji również zasadę równoważności dokumentów: elektronicznego i tradycyjnego, sporządzonego w formie papierowej) stanowiąc jednocześnie, że wyjątki od tej zasady mogą być przewidziane w przepisach szczególnych. Z wykładni systemowej zewnętrznej wynika jednak, że nie można uznać tej regulacji za generalnie zrównującą podpis elektroniczny z podpisem własnoręcznym w ramach wszelkich postępowań przed organami administracji publicznej i sądami. Gdyby ustawa o podpisie elektronicznym miała zastosowanie do wszystkich procedur regulujących postępowanie przed polskimi organami administracji i sądami, to niepotrzebne byłyby zmiany w poszczególnych ustawach wprost wprowadzające taką możliwość. Takich zmian jest wiele zarówno w ustawach procesowych (art. 125 § 21, art. 126 § 5, art. 50528 i n. kpc, art. 63 § 1 i art. 63 § 3a pkt 1 kpa, art. 168 § 1 i § 3a pkt 1 Ordynacji podatkowej), jak i w ustawach regulujących kwestie materialnoprawne z zakresu prawa cywilnego czy administracyjnego (m.in. art. 60 i 78 § 2 kc, art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Przyjęcie generalnej zasady równoważności i skuteczności podpisu elektronicznego oraz dokumentu elektronicznego opatrzonego takim podpisem, w szczególności w prawie procesowym, czyniłoby zbędnym wprowadzanie odpowiednich regulacji w ustawach szczególnych, skoro składanie pism procesowych w formie elektronicznej podpisanych podpisem elektronicznym byłoby dopuszczalne tylko na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o podpisie elektronicznym. Można stwierdzić, że tam, gdzie ustawodawca chce by przed sądem lub organem administracji publicznej można było posługiwać się podpisem elektronicznym, tam w stosownych regulacjach normujących zasady postępowania przed tymi organami wprowadza odpowiednie normy prawne zezwalające na posługiwanie się takim rodzajem podpisu.

Ponieważ A. N. nie podpisał własnoręcznie zażalenia z 25 sierpnia 2014 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 675/13, mimo stosownego wezwania sądu, to takie zażalenie należało uznać za obarczone brakiem formalnym, skutkującym jego odrzuceniem.

Błędnie skarżący podnosi, że jego zażalenie spełnia wymogi ustawowe – w piśmie sądowym z 5 września 2014 r. II SAB/Wa 675/13 trafnie wskazano braki formalne zażalenia. Podpis elektroniczny nie spełnia wymogów art. 46 § 1 pkt 4 ppsa; wskazywany w zażaleniu art. 46 § 2 ppsa nie był przez Sąd I instancji stosowany.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 i 180 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.