Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1759/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102,  art. 112
journal: Dz.U. 2010 nr 29 poz 154
law: Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi B.J. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) i art. 102, art. 112 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 z późn. zm.) oraz w związku z § 8 i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2013 r., poz. 823), po rozpoznaniu wniosku B. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. zobowiązującą B. J. do opuszczenia lokalu mieszkalnego numer [...] przy [...] w W. oraz orzekającą o opróżnieniu lokalu wraz ze wszystkimi zamieszkałymi w nim osobami oraz rzeczami znajdującymi się w lokalu w terminie do dnia [...] lipca 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. zobowiązał B. J. do opuszczenia lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w W. oraz orzekł o opróżnieniu lokalu wraz ze wszystkimi zamieszkałymi w nim osobami oraz rzeczami znajdującymi się w lokalu w terminie do dnia [...] lipca 2014 r.

Organ ustalił bowiem, że przedmiotowy lokal nie jest zamieszkiwany przez najemcę i bez zgody właściciela jest użytkowany przez osobę trzecią dla ABW. Natomiast B. J. wraz z mężem posiadają tytuł prawny do domu jednorodzinnego we wsi C. gm. G. o powierzchni 170,2 m2. Jednocześnie organ ustalił, iż miejscowość C. jest miejscowością pobliską wobec miejsca pełnienia służby funkcjonariusza.

Od tej decyzji B. J. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

We wniosku podniosła, że zarzuca przedmiotowej decyzji naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego zawartych m. in. w art. 6, 7, 8, 9, 11 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 102 § 1 ustawy z dnia 24 maja

2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu poprzez błędne uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek organ wskazał, iż przyjęta przez skarżącą trasa przejazdu i dokonana interpretacja przepisów jest sprzeczna z zapisem art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu zwanej dalej "ustawą", który stanowi, że pod pojęciem miejscowości pobliskiej rozumie się miejscowość, do której czas dojazdu koleją lub autobusami, przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami nie przekracza w obie strony 2 godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliżej miejsca zamieszkania, bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od (przystanku) w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

Rozkład jazdy przyjęty przez organ w celu dokonania oceny spełniania przez miejscowość C. kryterium miejscowości pobliskiej w rozumieniu przepisów ustawy (przedstawiony również przez B. J. - str. 40 akt sprawy) obejmuje trasę koleją z C. [...] do W. [...], będącej przystankiem najbliższym miejsca pełnienia służby funkcjonariusza. Dalszy dojazd, już w obrębie W., nie jest brany pod uwagę zgodnie z brzmieniem cytowanego przepisu art. 102 ust. 2 ustawy. Wskazując, że B. J. pełni służbę w godzinach 8:15-16:15 organ założył, że czas pokonania analizowanej trasy z C. [...] do W. [...] wynosi 57 min. (odj. 6:21, przyj. 7:18). Trasa powrotna z W. [...] do C. [...] wynosi 57 min. (odj. 16:43, przyj. 17:40). Przyjęty rozkład uwzględnia najdogodniejsze połączenia, powiązane z godzinami służby B. J., w ocenie organu eliminujące zbędny czas oczekiwania na rozpoczęcie służby, a po jej zakończeniu - zbędny czas oczekiwania na podróż do miejsca zamieszkania i nie przekracza w obie strony 2 godzin. Tym samym zdaniem organu należy uznać, że C. jest miejscowością pobliską w rozumieniu przepisów ustawy. Organ wyjaśnił, że skarżąca uzyskała wraz z mężem dom jednorodzinny położony w miejscowości będącej miejscowością pobliską miejsca pełnienia służby, który spełnia przysługujące jej normy powierzchni mieszkalnej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez B. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w zw. z art. 102 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, poprzez jego przedwczesne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji nr [...] w sytuacji niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w tym ustalenia połączeń komunikacyjnych z miejsca pełnienia służby do miejscowości pobliskiej w godzinach rzeczywistego zakończenia przez nią służby;

2. art. 102 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW poprzez jego błędną wykładnię polegającą na dokonaniu przez organ interpretacji pojęcia "czas dojazdu" użytego w legalnej definicji "miejscowości pobliskiej" w oderwaniu od rzeczywistych godzin rozpoczęcia i zakończenia pełnionej przez funkcjonariusza służby, i tym samym przyjęciu, iż godzinami tymi są godziny 8:15 - 16:15, bez uwzględnienia treści art. 51 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW a mianowicie, iż czas służby funkcjonariuszy określany jest wymiarem jego obowiązków;

3. art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym pominięcie przede wszystkim dowodów z dokumentów wskazujących na rzeczywiste godziny zakończenia przez skarżącą służby w A.;

4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego rozkazu, w sposób wadliwy poprzez pominięcie odniesienia się przez organ do wszystkich dowodów dopuszczonych w postępowaniu, w tym przede wszystkim do zaświadczenia bezpośredniego przełożonego skarżącej, potwierdzającego inne niż przyjął to organ, godziny zakończenia służby przez skarżącą.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. są zgodne z prawem.

Podstawą prawną do wydania decyzji były przepisy art. 102 i 112 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o ABW oraz AW", oraz § 8 i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2013 r., poz. 823), zwanego dalej "rozporządzeniem".

Zgodnie z treścią art. 102 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje z uwzględnieniem członków rodziny, prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełnił służbę lub miejscowości pobliskiej.

Zgodnie z § 2 przez miejscowość pobliską rozumie się miejscowość, do której czas dojazdu koleją lub autobusami, przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami nie przekracza w obie strony 2 godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliżej miejsca zamieszkania, bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od (przystanku) w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz dojeżdża oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązku służbowe.

Decyzją Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] września 2003 r. B. J. został przydzielony lokal mieszkalny oznaczony numerem [...] w W. przy [...] o powierzchni użytkowej 36,70 m2, w tym mieszkalnej 25,50 m2. Prawo do zamieszkiwania w lokalu otrzymał również mąż, syn i córka skarżącej.

W dniu [...] kwietnia 2014 r. do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wpłynęło pismo Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] W. informujące, że w wyniku kontroli lokalu przy [...] w W. przeprowadzonej przez ZGN stwierdzono, że lokal nie jest zamieszkiwany przez najemcę i bez zgody właściciela jest użytkowany przez osobę trzecią dla ABW – prawdopodobnie brata B. J. Organ na tej podstawie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie opróżnienia przedmiotowego lokalu. W toku prowadzonego postępowania skarżąca przedłożyła kserokopię pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lutego 2007 r., z którego wynika, iż organ ten nie wnosi sprzeciwu do zawiadomienia z dnia [...] lutego 2007 r. R. J. dotyczącego zakończenia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki ewid. nr [...] we wsi C. gm. G. o powierzchni mieszkalnej 170,2 m2.

Z kserokopii umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego rep. A-[...] z dnia [...] maja 2003 r., przedstawionej również przez stronę, wynika, że działka nr ewid. [...] położona we wsi C. była przedmiotem darowizny na rzecz małżonków R. i B. J., co potwierdza zawiadomienie Urzędu Miasta i Gminy G. z dnia [...] stycznia 2007 r. o oznaczeniu nieruchomości numerem porządkowym zgodnie z treścią którego ustalono numer porządkowy [...] dla zabudowanej nieruchomości położonej we wsi C., przy ul. [...], stanowiącej działkę ew. nr [...].

Tym samym organ prawidłowo ustalił (czego skarżąca nie kwestionuje), iż posiadany przez nią dom o powierzchni mieszkalnej 170,2 m2 zapewnia przysługujące jej normy powierzchni mieszkalnej.

Zgodnie z § 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy ABW. W przypadku, gdy funkcjonariusz lub jego małżonek uzyskał w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej inny lokal mieszkalny lub dom o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej przysługującym funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny normom zaludnienia, wydaje się decyzję o opróżnieniu przydzielonego lokalu mieszkalnego.

Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, bowiem organ prawidłowo uznał, opierając się na rozkładach jazdy pociągów na trasie C. [...] – W. [...], iż miejscowość C., w której dom będący współwłasnością skarżącej jest położony, jest miejscowością pobliską w rozumieniu art. 102 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW. Organ prawidłowo ustalił, iż stacją najbliższą miejsca zamieszkania B. J. jest stacja C. [...], zaś najbliższa miejsca pełnienia służby stacja, to W. [...]. Jak wynika natomiast z rozkładu jazdy PKP, pociągi na tej trasie w godzinach porannych ze stacji C. [...] w kierunku W. wyruszają o 6:21. 6:49. 7:03 i 7:21, natomiast w godzinach popołudniowych w przeciwnym kierunku o 16:43, 17:02, 17:12, 17:53, 18:13, 19:16 i 19:43. Czas przejazdu pociągów na tej trasie, niezależnie od tego, czy są to połączenia bezpośrednie, czy też wiążące się z koniecznością przesiadki, w jedną stronę, w godzinach porannych między godziną 6:21 a godziną 7:21 waha się w przedziale od 46 minut do 1 godziny, natomiast w godzinach popołudniowych, miedzy godzina 16:43 a 19:43 w przedziale od 51 minut do 1 godziny. W żadnym zatem przypadku, czas przejazdu na tej trasie w obie strony nie przekracza 2 godzin, o których mowa w art. 102 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, co oznacza, że C. bez wątpienia jest miejscowością pobliską miejscu pełnienia służby skarżącej.

W ocenie Sądu nie mają przy tym znaczenia dla sprawy dołączone przez skarżącą do wyjaśnień z dnia [...] czerwca 2014 r. informacje na temat opóźnień pociągów na tej trasie. Opóźnienia te, jak wynika z załączonych dokumentów, miały charakter przejściowy i incydentalny, a ponadto dotyczyły odległych czasowo okresów (np. zawarte na str. 41 akt oświadczenie w sprawie opóźnień pociągów Kolei [...] wydane zostało [...] grudnia 2009 r., zaś informacja nt. awarii sieci trakcyjnej zawarta na str. 32 akt została zaktualizowana w dniu [...] grudnia 2012 r.).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 102 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW poprzez jego błędną wykładnię polegającą na dokonaniu interpretacji pojęcia "czas dojazdu" użytego w legalnej definicji "miejscowości pobliskiej" w oderwaniu od rzeczywistych godzin rozpoczęcia i zakończenia pełnionej przez funkcjonariusza służby, i tym samym przyjęciu, iż godzinami tymi są godziny 8:15 - 16:15 bez uwzględnienia treści art. 51 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, należy zgodzić się z organem, że wprawdzie z uwagi na zajmowane przez skarżącą stanowisko godziny rozpoczęcia i zakończenia przez nią służby mogą ulec zmianie, niemniej jednak nie jest to regułą a raczej podyktowane to jest doraźnymi potrzebami i ma charakter wyjątkowy. Co do zasady natomiast skarżąca pełni służbę w podstawowym rozkładzie czasu służby, dlatego też organ badał połączenia na trasie W. [...] – C. [...] w godzinach umożliwiających dotarcie do miejsca pełnienia służby na godzinę 8:15, oraz odbycie drogi powrotnej po godzinie 16:15.

Nadto, nawet konieczność realizowania przez skarżącą zadań poza ustalonymi godzinami przy wskazanej wyżej częstotliwości połączeń na trasie W. [...] – C. [...] gwarantuje dogodność połączenia, w czasie krótszym niż 2 godziny w obie strony.

Tym samym za niezasadny należało uznać wniosek skarżącej o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci wydruków z elektronicznego rejestratora wejść i wyjść do budynku ABW na okoliczność rzeczywistych godzin rozpoczynania i zakończenia służby przez skarżącą.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.