Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 14/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 58ar. 1 pkt 3, art. 232 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 27 października 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych).


UZASADNIENIE

Działający w imieniu N. K. – adwokat W. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 27 października 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie wymeldowania z pobytu stałego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 9 stycznia 2017 r., wezwano adwokata W. M. do usunięcia w terminie 7 dni, braków formalnych skargi przez złożenie do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu skarżących przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi.

Na skutek opisanego zarządzenia, wezwanie zostało przesłane adwokatowi W. M. na adres podany w skardze (tj. Kancelaria Adwokacka, ul. [...],[...]) i pod tym adresem dwukrotnie awizowane w dniach: 12 stycznia 2017 r. i 20 stycznia 2017 r., a następnie zwrócone do tut. Sądu. O powyższym świadczy adnotacja na kopercie i pocztowym potwierdzeniu odbioru (por. k-22 akt sądowych).

Ponadto, w aktach sprawy znajduje się wyciąg bankowy z dnia 12 lutego 2017 r., z którego wynika, że w sprawie uiszczono wpis od skargi w wysokości 100 zł (por. k-14 akt).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie, tj. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Powinna także czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone w art. 46 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje m.in., że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 P.p.s.a.). Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi. Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Omawiane braki skargi mogą być uzupełniane w następstwie wezwania przez sąd w terminie i ze skutkiem określonym w art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. Strona powinna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania w ogóle, ale także jego nieprawidłowe, czy niepełne wykonanie. Mając na uwadze dobro prawem chronione jakim jest prawo do sądu, stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzystała w sposób odpowiedni, wówczas ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Okoliczność, że strona jest reprezentowana przez pełnomocnika w niczym nie zmienia powyższego, co do znaczenia i charakteru prawa do sądu. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela (pełnomocnika) i w zakresie jego umocowania powoduje bowiem powstanie praw lub obowiązków bezpośrednio po stronie reprezentowanego. Tym samym wszelkie działania i zaniechania pełnomocnika w podejmowaniu określonych czynności procesowych odnoszą skutek prawny wobec mocodawcy (por. postanowienie NSA z 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2179/13, LEX nr 1452753).

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że każde nieuzupełnienie właściwie rozpoznanych istotnych braków formalnych skargi, skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można mówić również wówczas, gdy strona składając skargę nie dołączyła pełnomocnictwa odpowiadającego swoim zakresem przedmiotowi sprawy, która została wszczęta na skutek wniesienia tej skargi. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż niedołączenie do skargi pisemnego pełnomocnictwa jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 361/07, LEX nr 471052). Oczywistym jest przy tym, że chodzi o pełnomocnictwo pozwalające na jednoznaczne i prawidłowe zidentyfikowanie osoby pełnomocnika, oraz określenie zakresu umocowania pełnomocnika oraz że nieuzupełnienie tego braku skutkuje odrzuceniem skargi w myśl powołanych wyżej przepisów.

Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci przedłożenia pełnomocnictwa, została skierowana na adres pełnomocnika - autora skargi. Wezwanie to, należało uznać za skutecznie doręczone, w trybie art. 73 P.p.s.a. Zgodnie z art. 65 § 1 P.p.s.a, sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Stosownie zaś do art. 73 § 1 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3 art. 73 P.p.s.a). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4 art. 73 P.p.s.a.). Ustawodawca wprowadził zatem tzw. fikcję doręczenia, polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie czternastu dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo).

Sąd ustalił, że w niniejszej sprawie doręczenia dokonano pod adres pełnomocnika skarżącego, z zachowaniem wymogów wynikających z przywołanego wyżej przepisu art. 73 P.p.s.a., w tym po dwukrotnym awizowaniu przesyłki (w dniach: 12 stycznia 2017 r. i 20 stycznia 2017 r.). Zwrot przesyłki nastąpił w dniu 30 stycznia 2017 r., po uprzednim jej złożeniu w placówce pocztowej na okres czternastu dni. Wobec powyższego Sąd przyjął, że przesyłka zawierająca wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi została skutecznie doręczona w dniu 26 stycznia 2017 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 27 stycznia 2017 r. i upłynął z dniem 2 lutego 2017 r.

We wskazanym terminie nie przedłożono jednakże Sądowi pełnomocnictwa, co oznacza, że brak formalny skargi nie został uzupełniony w sposób umożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu.

Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi, jak w punkcie pierwszym sentencji.

O zwrocie kosztów orzeczono jak w punkcie drugim sentencji, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy