Wyrok NSA, sygn. akt II SA 2180/95
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1995-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 3
journal: Dz.U. 1995 nr 1 poz. 1
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Teza: Prawo do zasiłku ze statusu absolwenta przysługuje tylko raz.

TEZY

Prawo do zasiłku ze statusu absolwenta przysługuje tylko raz.


UZASADNIENIE

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. decyzją z dnia 3 sierpnia 1995 r., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26/ po rozpatrzeniu odwołania Pana Przemysława D. od decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w A. z dnia 7 lipca 1995 r. (...) w sprawie zasiłku dla bezrobotnych - utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, co następuje:

Na podstawie karty rejestracyjnej stwierdzono, iż po raz pierwszy p. P.D. został zarejestrowany w Rejonowym Urzędzie Pracy w A. 14 grudnia 1990 r. z prawem do zasiłku na podstawie statusu absolwenta. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 12 i 13 ustawy o zatrudnieniu z dnia 29 grudnia 1989 r. /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./ status absolwenta trwa przez 12 miesięcy od dnia ukończenia szkoły. Ponieważ upłynął okres 12 miesięcy od dnia ukończenia szkoły utracił p. D. status absolwenta.

Z akt sprawy wynika, iż w związku z tym, iż p. D. nie zgłaszał się w RUP co najmniej raz w miesiącu w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia decyzją z dnia 3 grudnia 1993 r. kierownik RUP orzekł o utracie przez p. D. statusu bezrobotnego.

Ponownej rejestracji p. D. dokonał w RUP 7 lipca 1995 r. jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Kierownik w swej decyzji orzekł, iż p. D. nie nabywa prawa do zasiłku z powodu nieprzepracowania 180 dni w okresie ostatnich 12 miesięcy i niespełnieniu innych wymogów.

Od tej decyzji p. D. wniósł odwołanie, w którym podał, iż 27 czerwca 1995 r. ukończył stacjonarne dwuletnie studium pomaturalne Administracji Publicznej w T., a zatem nie mógł być zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Uważa, iż winien być zarejestrowany na podstawie statusu absolwenta, stwierdza, iż decyzja kierownika RUP rażąco narusza art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wnosi o uchylenie przedmiotowej decyzji i przyznanie prawa do zasiłku przysługującego absolwentowi.

Podstawą prawną do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy jest art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1995 nr 1 poz. 1/. Artykuł ten określa, że prawo do zasiłku ze statusu absolwenta przysługuje tylko raz. Osoby dokonujące ponownej rejestracji jako absolwenci nie nabywają prawa do zasiłku dla bezrobotnych absolwentów. Ponowne prawo do zasiłku nabywa się tylko w warunkach art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z materiału sprawy wynika, iż p. D. zarejestrowany był już ze statusem absolwenta i z tego tytułu pobierał zasiłek dla bezrobotnych, a zatem nie spełnia warunków przewidzianych art. 23 ust. 3 cytowanej ustawy. W tym stanie faktycznym i prawnym brak jest podstaw do przyznania p. D. prawa do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie statusu absolwenta - stwierdził w konkluzji organ II instancji.

Na powyższe decyzje wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Przemysław D. - wnosząc o ich uchylenie.

Skarżący zarzuca rażące naruszenie prawa. tj. art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 24 ust. 2 tejże ustawy.

Interpretacja przyjęta w zaskarżonych decyzjach prowadzi nieuchronnie do rażąco niesłusznego wniosku, że absolwentem można być tylko jeden raz w życiu - podnosi skarżący.

W odpowiedzi na skargę podtrzymano argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Bezsporne jest, że skarżący rejestrując się po raz pierwszy w RUP w A. tj. 14 grudnia 1990 r. został zarejestrowany z prawem do zasiłku jako absolwent, z tego tytułu pobierał zasiłek dla bezrobotnych.

Bezsporne jest także, że skarżący ponownie zarejestrował się jako bezrobotny 7 lipca 1995 r. Rejonowy Urząd Pracy uznał, że nie ma on prawa do zasiłku, a organ II instancji pogląd ten podzielił.

W związku z zarzutami skargi, centralnym dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej jest interpretacja art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1995 nr 1 poz. 1/.

Przede wszystkim należy podkreślić, że ustawodawca ustanowił w art. 23 ust. 1 cyt. ustawy generalną regułę, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po dniu zarejestrowania się we właściwym rejonowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 25 ust. 2 i art. 27, jeżeli:

- nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, propozycji szkolenia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsca pracy oraz

- w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 180 dni wykonywał pracę lub był zatrudniony przy zachowaniu wymogów szczegółowo sprecyzowanych w podpunktach od a do h.

Syntetyzując powyższy przepis należy przyjąć, iż ustawodawca uzyskanie prawa do zasiłku przez bezrobotnego uzależnił generalnie - od jednoczesnego spełnienia 2 przesłanek:

1. braku propozycji odpowiedniego zatrudnienia,

2. minimalnego stażu zatrudnienia.

W art. 23 ust. 2 ustawodawca rozstrzygnął, jakie okresy zalicza się do tego minimalnego stażu zatrudnienia.

W art. 23 ust. 3 ustawodawca jednoznacznie rozstrzygnął, że warunku minimalnego zatrudnienia nie stosuje się do absolwentów zarejestrowanych po raz pierwszy.

Wreszcie w art. 23 ust. 4 określono szczegółowo wymogi, jakie muszą spełniać bezrobotni - by uzyskać prawo do zasiłku - zwolnieni z zakładów karnych i aresztów śledczych.

Skoro więc - jako generalną regułę ustawodawca przyjął obowiązek wykazania się minimalnym stażem, to jest oczywiste, że stażem takim nie mogą wykazać się absolwenci.

Stąd też, zwolnienie od obowiązku wykazania się minimalnym okresem zatrudnienia odnosi się do absolwentów zarejestrowanych po raz pierwszy.

W słowniczku określeń ustawowych w art. 2 ust. 1 sprecyzowano, do jakich absolwentów ustawa ma zastosowanie.

Tak więc, wbrew twierdzeniom i zarzutom skargi, nie zachodzi logiczna sprzeczność pomiędzy tym przepisem a art. 23 ust. 3 cyt. ustawy.

Jest oczywiste, że jeżeli określona osoba korzysta np. ze statusu absolwenta /z prawem do zasiłku/ z tytułu ukończenia dziennej szkoły ponadpodstawowej, to jest zwolniona od spełnienia warunku minimalnego stażu pracy /który jest regułą/ ponieważ uczyła się, a nie pracowała.

Jeśli ta sama osoba, po upływie kilku lat stanie się absolwentem szkoły wyższej, to jest oczywiste, że będąc ponownie "absolwentem" w potocznym rozumieniu tego słowa, nie będzie mogła ponownie korzystać ze statusu "absolwenta" - w rozumieniu cyt. ustawy, gdyż już raz korzystała z tego tytułu z prawa do zasiłku.

Taka osoba, by uzyskać zasiłek, będzie musiała spełnić warunki ogólne, tj. wykazać się minimalnym okresem zatrudnienia w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.

Skoro więc zaskarżone decyzje są zgodne z prawem na zasadzie art. 207 par. 5 Kpa orzeczono jak w sentencji.