Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 730/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody z dnia 10 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 14 października 2019 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego A. S. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 10 lipca 2020 r., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Starosty, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, z dnia 14 października 2019 r., nr [..], o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu na rzecz skarżącego nieruchomości położonej w G. oznaczonej jako działka nr [..], obręb [..], o pow. 2897 m2.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2017 r. skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej w G. przy ul. R. oznaczonej w ewidencji gruntów z 1967 r. jako działka nr [..] z obrębu [..], wywłaszczoną na mocy ustawy z dnia 12.03.1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, ujętej we wniosku z dnia 29.08.1966 r. i zaświadczeniu Prezydium Rady Narodowej z dnia 29.08.1966 r. [..] stanowiącym podstawę wpisu do KW [..], obecnie obręb [..], obejmującej obszar działek [..]-[..] o powierzchni 4880 m2 będącej składnikiem masy spadkowej po zmarłym J. E. S. Do wniosku skarżący załączył dokumenty księgi wieczystej [..] - dotycząca parceli nr [..] o pow. 384 m2, [..] - dotycząca parceli nr [..] o pow. 170 nr, [..] - dotycząca parceli nr [..] o pow. 117 m2 i [..] - dotycząca parceli nr [..] o pow. 558 m2, w której jako ich właściciel ujawniony był V. S. lub S. (w wyciągu z księgi wieczystej [..] zostało wskazane, że właścicielami parceli nr [..] był V.S.i jego żona M. S. z domu L.). Do wniosku skarżący dołączył również nieuwierzytelnioną kserokopię postanowienia Sądu Powiatowego z dnia 25 marca 1954 r., sygn. akt [..], zgodnie z którym spadek po zmarłym w dniu 22 stycznia 1954 r. W. S. nabyli: M. S., H. S., J. S. i K. S. - każdy po 1/4 części spadku.

Przy piśmie z dnia 6 września 2017 r. skarżący przedłożył uwierzytelnione kserokopie: postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt [..], na mocy którego spadek po zmarłej w dniu 25 marca 1980 r. M. S. nabyli: K.S., H. S., J. S. – każdy po 1/3 części spadku; postanowienia ww. Sądu z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt [..], zgodnie z którym spadek po zmarłym w dniu 14 listopada 1980 r. K. S. nabyli: H. S. i J. S. - każdy po 1/2 części spadku oraz na mocy którego spadkobiercą zmarłego w dniu 27 maja 2005 r. H. S. został J. S.; postanowienia ww. Sądu z dnia 24 listopada 2015 r., na mocy którego spadkobiercą zmarłego w dniu 14 września 2032 r. J. S. został A.S.

Postanowieniem z dnia 7 lutego 2019 r. Wojewoda wyłączył Prezydenta Miasta, wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, od rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w zakresie działek nr: [..]-[..] i wyznaczył do jej załatwienia Starostę, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej.

Postanowieniem z dnia 11 marca 2019 r. Starosta rozdzielił postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu ww. działek - działka nr [..] stała się przedmiotem postępowania o nr [..].

Następnie, decyzją z dnia 14 października 2019 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), Starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w G., oznaczonej jako działka nr [..], obręb nr [..]. o pow. 2897 m2, wskazując, iż Prezydent Miasta, jak i Starosta, prowadzili poszukiwania archiwalnych akt wywłaszczeniowych, co jednak nie dało pozytywnych rezultatów. Z kolei, brak materiału dowodowego w postaci akt archiwalnych dotyczących wywłaszczenia działki obecnie oznaczonej jako działka nr [..] powoduje, że organ nie może stwierdzić czy zaszły przesłanki do zwrotu tej nieruchomości.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że bezprzedmiotowości postępowania nie można utożsamiać z niemożliwością wydania decyzji. Kłóci się to bowiem z prawem strony do rozpoznania jej sprawy administracyjnej. Natomiast, brak akt archiwalnych nie może stanowić przeszkody w rozpoznaniu wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że brak akt archiwalnych nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 10 lipca 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydaną decyzję, Wojewoda wskazał, że z księgi wieczystej [..] (karta 242), według stanu na dzień 31 sierpnia 1966 r., wynika, że parcela nr [..] o pow. 4880 m2 stanowiła wcześniej parcele nr [..] o pow. 558 m2, [..] o pow. 123 m2, [..] o pow. 76 m2 (z zestawienia archiwalnej mapy - karta 314 i fragmentu planu G., stanowiącego załącznik do zaświadczenia o lokalizacji szczegółowej nr [..], wynika, iż może to być nr [..]), [..] o pow. 235 m2, [..] o pow. 161 m2, [..] o pow. 545 m2, [..] o pow. 156 m2, [..] o pow. 337 m2, [..] o pow. 182 m2, [..] o pow. 138 m2, [..] o pow. 76 m2 (z zestawienia archiwalnej mapy - karta 314 i fragmentu planu [..], stanowiącego załącznik do zaświadczenia o lokalizacji szczegółowej nr [..] wynika, iż może to być nr [..]), [..] o pow. 117 m2, [..] o pow. 75 m2 (z zestawienia archiwalnej mapy - karta 314 i fragmentu planu [..], stanowiącego załącznik do zaświadczenia o lokalizacji szczegółowej nr [..] wynika, iż może to być nr [..]), [..] o pow. 148 m2, [..] o pow. 157 m2, [..] o pow. 246 m2, [..] o pow. 214 m2, [..] o pow. 226 m2, [..] o pow. 166 m2, [..] o pow. 117 m2, [..] o pow. 124 m2, [..] o pow. 170 m2, [..] o pow. 384 m2, [..] o pow. 105 m2 i [..] o pow. 149 m2.

Dalej, Wojewoda wskazał, że z wykazów zmian gruntowych wynika, iż parcela nr [..] o pow. 4880 m2 weszła po części w skład parcel: [..]-[..]. Parcela nr [..] uległa wielokrotnym podziałom, na działki nr [..]-[..]. Działka nr [..] zmieniła numer na [..] i uległa kolejnym podziałom - na działki nr [..]-[.].. Na skutek zestawienia archiwalnych map (karty 313 i 314), fragmentu planu [..], stanowiącego załącznik do zaświadczenia o lokalizacji szczegółowej nr [..] mapy zatytułowanej "Analiza zagospodarowania terenu dla działek [..]-[..]" i aktualnej mapy, Wojewoda doszedł do wniosku, że dawna parcela nr [..] nie wchodzi w granice obecnej działki nr [..], która stanowi teren sąsiedniej parceli nr [..] (składającej się z wcześniejszych parcel: nr [..]-[..] - zaznaczonych na fragmencie planu G., stanowiącego załącznik do zaświadczenia o lokalizacji szczegółowej nr [..]).

Następnie, Wojewoda wskazał, że z księgi wieczystej [..], wynika, że parcela nr [..], stanowiła własność najpierw G. N. a potem Skarbu Państwa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewoda doszedł do wniosku, że zarówno skarżący, jak i jego poprzednicy prawni nie byli właścicielami terenu oznaczonego obecnie jako działka nr [..]. Z kolei, zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.), wskazuje, że to poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Definicję poprzedniego właściciela zawiera art. 4 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiąc, że jest to osoba, która została pozbawiona prawa własności nieruchomości. Z przepisów tych wynika, że uprawnioną do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości może być wyłącznie osoba, której prawo własności zostało odjęte, albo spadkobierca takiej osoby. O legitymacji zatem do wystąpienia z roszczeniem przesądza ów tytuł prawny do nieruchomości wywłaszczonej.

W nawiązaniu do powyższego, zdaniem Wojewody, prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu I instancji, tj. umorzenie niniejszego postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, jednakże z innego powodu. Bowiem brak jest jednego z elementów materialnego stosunku procesowego, wobec tego nie można było wydać decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty. W niniejszej sprawie jest to brak wniosku osoby będącej byłym właścicielem wywłaszczonej nieruchomości lub jego spadkobiercy.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po W. S., Wojewoda wyjaśnił, że dokument w postaci nieuwierzytelnionej kserokopii nie może korzystać z mocy dowodowej. Jednakże, z uwagi na okoliczność, iż dawna parcela nr [..] nie znajduje się w granicach obecnej działki nr [..], Wojewoda odstąpił od wzywania skarżącego do uzupełnienia tego braku.

Jednocześnie, Wojewoda zauważył, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, a więc to organ z urzędu ma obowiązek przeprowadzenia dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, co wynika z zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Jednakże, strona postępowania administracyjnego nie może czuć się zwolniona od współdziałania z organem w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego zwłaszcza, gdy organowi - pomimo wystąpienia do różnych instytucji, które mogłyby ewentualnie dysponować stosownymi informacjami czy dokumentami - nie udało się uzyskać dokumentów potwierdzających twierdzenia strony i uzasadniających zgłoszone żądanie.

W świetle powyższego, Wojewoda stwierdził, że decyzja Starosty z dnia 14 października 2019 r. co do zasady jest prawidłowa, jednakże nie z powodu braku możliwości odnalezienia akt archiwalnych, ale z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego.

We wniesionej do Sądu skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, która winna skutkować jego umorzeniem;

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym utrzymaniu w mocy przez Wojewodę zaskarżonej decyzji Starosty, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, z dnia 14 października 2019 r. i dopuszczeniu się przez organ II instancji szeregu zaniedbań, niezebraniu i nierozważeniu całego materiału dowodowego w sprawie, w tym braku wyjaśnienia w sposób niebudzący wątpliwości przebiegu granicy wywłaszczonych działek położonych w G. przy ul. R. oznaczonej w ewidencji gruntów z 1967 r. jako działka [..] w stosunku do aktualnej mapy, skutkujących błędnym uznaniem, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77, art. 86 i art. 107 § 3 k.p.a.;

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dowolne ustalenie, że przedmiotowa działka nie jest objęta terenem wywłaszczonym bez przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie;

4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 84 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety na okoliczności, o których mowa w treści uzasadnienia skargi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 10 lipca 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, z dnia 14 października 2019 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w G. oznaczonej jako działka nr [..], obręb [..], o pow. 2897 m2.

Kwestią sporną między stronami jest prawidłowość ustaleń organu odwoławczego dotyczących okoliczności, że poprzednicy prawni skarżącego nie byli właścicielami terenu oznaczonego obecnie jako działka nr [..]. Działka ta, zdaniem organu odwoławczego, nie zawiera się w obszarze działki o nr [..] z obrębu [..], wywłaszczonej na mocy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, z czym nie zgadza się skarżący, który kwestionuje ustalenia organu.

Ustalenia w tym zakresie zostały zaś dokonane przez organ, jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, poprzez przeprowadzone przez ten organ zestawienie archiwalnych map (karty 313 i 314), fragmentu planu [..], stanowiącego załącznik zaświadczenia o lokalizacji szczegółowej nr [..] mapy zatytułowanej "Analiza zagospodarowania terenu dla działek [..]-[..]" i aktualnej mapy.

W ocenie Sądu, ustalenia te nie mogą zostać uznane za prawidłowe, co trafnie zarzucił skarżący w skardze, jako że działanie organu w tym zakresie narusza przepisy art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W tym miejscu wskazać należy, że w celu zagwarantowania należytej ochrony praw stron postępowania administracyjnego ustawodawca sformułował szereg zasad, do których przestrzegania zobowiązane są orany administracji, w szczególności w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalanie stanu faktycznego, który stanie się podstawą zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. I tak, zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie przy tym do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednocześnie, art. 136 § 1 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przy tym, art. 75 § 1 k.p.a. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W świetle zaś art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Z powołanych przepisów wynika przede wszystkim, że organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji jako gospodarz postępowania administracyjnego określa zakres postępowania wyjaśniającego oraz dobór środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy, przy czym aktywna rola organu administracji publicznej w procesie poszukiwania i gromadzenia materiału dowodowego może przejawiać się zarówno podejmowaniem czynności dowodowych z urzędu, a także gromadzeniem w aktach sprawy dowodów wskazanych lub dostarczonych przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Organ powinien zatem przeprowadzić dowody, które uznał za niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy. Realizacja przez organ administracji publicznej powyższych obowiązków nie pozbawia oczywiście strony prawa do czynnego udziału w czynnościach postępowania dowodowego związanych z realizacją zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Aktywna postawa podczas całego postępowania wyjaśniającego winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1433/09, LEX nr 600029).

Z kolei, wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 1988 r., sygn. akt SA/Po 1495/87, niepubl.), co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego; organ powinien dokonać oceny mocy i wiarygodności dowodu wraz z całym materiałem dowodowym sprawy i na jego tle, co wiąże się z koniecznością porównania różnych dowodów ze sobą, z ustaleniem przesłanek, które obniżają bądź też pozbawiają dany dowód mocy dowodowej lub wiarygodności (zob. J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., sygn. akt I SA 1270/93, OSP 1994, nr 7–8, poz. 131). To zaś uzasadnia wniosek, że o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów można w przekonujący sposób twierdzić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 491/93). Nieustosunkowanie się przez organ do niektórych dowodów budzi wątpliwości co do prawidłowości oceny innych dowodów (wyrok NSA z 16 lutego 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 28/98, LEX nr 1692246). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym.

Zauważyć bowiem należy, iż na znajdujących się w aktach sprawy mapach brak jest oznaczenia granic działki o nr [..] jak również zestawienia granic tej działki z granicami działki wcześniej oznaczonej nr [..]. Jedynie na mapie poglądowej sporządzonej w oparciu o mapy (karta 314) fragmentu planu [..] znajdują się odręczne adnotacje: "nr [..]", "była parcela [[.]]", odręcznie wyrysowano kolorem teren dawnej parceli [..].

W ocenie Sądu, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikają w sposób nie budzący wątpliwości, dokonane przez organ odwoławczy ustalenia. Brak precyzyjnego wyjaśnienia położenia działki nr [..] (określenia jej granic na mapie z zasobu geodezyjnego) w stosunku do wywłaszczonej działki o nr [..] nie pozwala na zaakceptowanie oceny dokonanej przez Wojewodę.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie należało rozważyć, czy wyjaśnienie sprawy w powyższym zakresie nie wymaga przeprowadzenia ekspertyzy geodezyjnej, z uwagi na następujące po wywłaszczeniu liczne zmiany geodezyjne dotyczące obszaru wcześniej wywłaszczonej nieruchomości i jej sąsiedztwa.

Jednocześnie, Sąd podziela stanowisko Wojewody dotyczące konieczności uwierzytelnienia kserokopii postanowienia Sądu Powiatowego z dnia 25 marca 1954 r., sygn. akt [..] o stwierdzeniu nabycia spadku po W. S. Nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu nie może być bowiem uznana za równoważną z tymże dokumentem.

W świetle powyższego, Sąd uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji organów obydwu instancji.

O kosztach obejmujących wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie Sąd orzekł w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., bowiem wniosek w tym zakresie złożył organ, a żadna z pozostałych stron się temu nie sprzeciwiła.