Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1999/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak Nowakowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) lipca 2011 r. znak (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych pięćdziesiąt groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia (...) maja 2011r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 37 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2000 Nr 122, poz. 851, z późn. zm) po rozpatrzeniu wniosku M. K. z dnia (...).01.2011 r. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego podejrzenia choroby zawodowej narządu ruchu, zakończonego decyzją Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...).12.2010 r., którą uchylono decyzję (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...).01.2010 r., oraz umorzono postępowanie organu pierwszej instancji - odmówił uchylenia decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...).12.2010 r.

W uzasadnieniu organ podał, że M. K. w piśmie z dnia (...).01.2011r. przekazanym za pośrednictwem (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zwróciła się do Głównego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie uznania choroby zawodowej.

W odpowiedzi Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, pismem z dnia (...).02.2011 r., zwrócił się do skarżącej z prośbą o sprecyzowanie wniosku co do wskazania powodu oraz podstawy prawnej wznowienia postępowania, jak również określenie, którego postępowania miałoby dotyczyć wznowienie.

Strona w odpowiedzi, uzasadniając przesłanki wznowienia wskazała na przepis art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2. decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3. decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 Kpa ,

4. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

5. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7. zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ łub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 Kpa),

8. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W konsekwencji organ przyjął, że skarżąca domaga się wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego podejrzenia choroby zawodowej narządu ruchu, zakończonego decyzją ostateczną Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...).12.2010 r., w oparciu o punkty 1,3,5,7,8 cytowanego powyżej przepisu art. 145 § 1 Kpa.

Odnosząc się do wskazanych przez wnioskodawczynię przesłanek, w tym z art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, organ podkreślił, iż zgodnie z obowiązującą w doktrynie zasadą, wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu.

Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, wskazujących na fakt sfałszowania istotnych dla ustalenia okoliczności sprawy dowodów, zatem ten zarzut organ uznał za bezzasadny.

Odnosząc się do przesłanek określonych w przepisie art. 145 § 1 pkt 3 Kpa tj. naruszenie nakazu wyłączenia się pracownika lub organu administracji podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 24, 25 i 27 Kpa, organ wskazał, iż w postępowaniu administracyjnym, które prowadzone było przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej kwestia wyłączenia pracownika bądź organu administracji nie miała miejsca.

W piśmie z dnia (...).03.2011 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania, skarżąca wskazała również na przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., uzasadniając konieczność wznowienia postępowania kartą historii choroby z dnia (...).06.2002 r. oraz opinią uzupełniającą z dnia (...).11.2010 r. wraz z dołączoną dokumentacją.

W tym kontekście GIS podał, iż zagadnienie wznowienia postępowania administracyjnego w odniesieniu do karty historii choroby z dnia (...).06.2002 r. było przedmiotem badania przez (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w decyzji z dnia (...).01.2010 r.

W tej decyzji wykazano na brak możliwości wznowienia postępowania administracyjnego ze względu na upływ terminu określonego w art. 148 § 1 Kpa.

Kwestia opinii uzupełniającej z dnia (...).11.2010 r. oraz fakt zapoznania się strony z jej treścią po złożeniu wniosku do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. nie miał zdaniem organu znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem powyższa opinia dotyczyła postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w P.

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający określone przez przepisy prawa wymagania kwalifikacyjne. Zatem podstawą do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie choroby zawodowej są orzeczenia lekarskie jednostek upoważnionych.

Poza tym organ wskazał, że zagadnienie wiarygodności orzeczeń lekarskich wydanych w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej u M. K. było przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1.02.2007 r., sygn. akt II OSK 1545/06, odrzucił skargę o wznowienie postępowania.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd, "nie zgodził się również z twierdzeniem Strony, że żadne z dwóch orzeczeń lekarskich zebranych w aktach sprawy nie spełnia wymogów opinii biegłego". W konsekwencji powyższego organ stwierdził, że kwestia lekarskich opinii jednostek upoważnionych oraz ich wartości dowodowych nie budzi wątpliwości.

Odpowiadając na zarzut rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, odmiennie od oceny przyjętej przy wydawaniu decyzji, Główny Inspektor Sanitarny nie dostrzegł związku pomiędzy przywołanym powyżej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz decyzją z (...).12.2010 r. w kontekście mogącym stanowić przesłankę wznowienia postępowania z przepisu art. 145 § 1 pkt 7 Kpa.

Odnosząc się do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, stanowiącej jeden z zarzutów podnoszonych przez stronę, wskazał, iż zgodnie z orzecznictwem oraz doktryną, ww. przepis dotyczy przypadków, gdy decyzja wydana w sprawie zakończonej decyzją ostateczną oparta była na innej decyzji lub orzeczeniu sądu, które następnie zostały uchylone łub zmienione.

Natomiast w przypadku M. K. taka sytuacja nie zaistniała. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził jak w sentencji.

Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia (...) lipca 2011r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z poź. zm.) oraz na podstawie art. 37 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2000 Nr 122, poz. 851, z póź. zm) po rozpatrzeniu wniosku M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...).12.2010r., którą uchylono decyzję (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...).01.2010 r. oraz umorzono postępowanie organu pierwszej instancji – utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...).05.2011 r.

W uzasadnieniu organ podał, że przesłanki wznowienia postępowania, na które powoływała się skarżąca były bezpodstawne.

W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego, postępowanie administracyjne w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej u M. K. prowadzone było przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w sposób prawidłowy, zgodny z zasadą legalizmu i w oparciu o rzetelnie przeprowadzone rozpoznanie przez upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki diagnostyczno-orzecznicze.

We wniosku z dnia (...).06.2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżąca M. K. nie przedstawiła istotnych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia. Argumentacja była nieprzekonująca, a tym samym odwołanie nie zostało uwzględnienie.

W zakresie zarzutów strony dotyczących orzeczeń jednostek diagnostyczno -orzeczniczych GIS zauważył, iż zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., w sprawie chorób zawodowych właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający określone przez przepisy prawa wymagania kwalifikacyjne. Podstawą do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie choroby zawodowej były orzeczenia lekarskie upoważnionych jednostek.

Zagadnienie wiarygodności orzeczeń lekarskich wydanych w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej u M. K. było przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej.

Podkreślono, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie posiadają stosownej wiedzy i kompetencji do przeprowadzenia oceny merytorycznej orzeczeń, wydanych przez upoważnione jednostki, którym prawodawca powierzył rozpoznawanie chorób zawodowych, są środkami dowodowymi w rozumieniu art. 75 Kpa i art. 84 Kpa, które wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiedzy specjalistycznej.

M. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) lipca 2011 r. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi ponowiła twierdzenie, iż prawidłowo wykazała, że stan jej zdrowia uzasadnia stwierdzenie choroby zawodowej narządu ruchu.

Główny Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie skargi.

Ustanowiony dla skarżącej, w toku postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnik z urzędu, uzupełnił argumentację prawną zawartą w skardze i wskazał, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) lipca 2011r. narusza :

1. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez brak wyjaśnienia czy przedłożony przez skarżącą wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P., Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) marca 2011 r., sygn. akt (...) wraz z uzasadnieniem można zakwalifikować jako przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 5 KPA;

- błędne stwierdzenie, że złożona przez skarżącą opinia uzupełniająca z dnia [...] listopada 2010 r. wraz z dołączoną dokumentacją nie mieści się w zakresie pojęcia nowego faktu lub dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 KPA skutkującego wznowieniem postępowania; a tym samym pominięcie w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego dokumentów złożonych przez skarżącą, które wskazują na stwierdzone u niej objawe schorzeń opisanych w wykazie chorób zawodowych;

2. art. 7 KPA w zw. z art. 75 § 1 KPA w zw. z art. 76 § 1 KPA z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej, bez wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia, okoliczności związanych z nowymi faktami, które zostały stwierdzone przedłożonymi dokumentami, w tym o charakterze urzędowym;

3. art. 145 § 1 pkt 5 KPA w zw. z art. 75 § 1 KPA w zw. z art. 76 § 1 KPA poprzez ich niezastosowanie i niewznowienie postępowania zakończonego decyzją w przedmiocie postępowania administracyjnego dotyczącego podejrzenia choroby zawodowej narządu ruchu mimo, iż z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżąca przedstawiła nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego oraz poprzedzających ją decyzji.

W uzasadnieniu pisma, pełnomocnik z urzędu podniosła, iż skarżąca swój wniosek o wznowienie uzasadniła tym, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody - przede wszystkim przedłożyła opinię uzupełniającą z dnia (...) listopada 2010 r. wraz z dołączoną dokumentacją.

Główny Inspektor Sanitarny odnosząc się do tej opinii stwierdził, iż sama opinia oraz fakt zapoznania się przez skarżącą z jej treścią nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż powyższa opinia dotyczy postępowania cywilnego prowadzonego wówczas przed Sądem Okręgowym w P.

Organ orzekający błędnie wywiódł, iż wszelkie okoliczności związane z postępowaniem prowadzonym poza ramami procedury administracyjnej są dla przedmiotowej sprawy nieistotne. Główny Inspektor Sanitarny rozpoznając wniosek skarżącej o wznowienie postępowania wadliwie uznał, że wszelkie przesłanki wznowienia postępowania powołane przez skarżącą są bezpodstawne.

W przedmiotowej sprawie organ nie rozważył wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędnie uzasadnił zaskarżoną decyzję, ograniczając się jedynie do wskazania, że podane przez skarżącą przesłanki wznowieniowe są bezpodstawne. W świetle art. 75 § 1 KPA jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Skarżąca już podczas trwania postępowania dołączyła do akt sprawy wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P., Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) marca 2011 r., sygn. akt (...) wraz z uzasadnieniem, na podstawie którego zostało przyznane prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na czas określony - tj. do dnia (...) czerwca 2012 r.

Powyższy wyrok bez wątpienia stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 KPA. Analizując treść uzasadnienia powyższego wyroku należy stwierdzić, iż bezspornym w sprawie pozostaje fakt, iż skarżącą cierpi na wiele chorób o charakterze przewlekłym. Niektóre z nich - choroby neurologiczne uzasadniają orzeczenie o częściowej niezdolności do pracy (str. 19 uzasadnienia wyroku), a ponadto niezależnie od powyższego część zdiagnozowanych u skarżącej chorób uzasadnia całkowitą okresową niezdolność do pracy (str. 20 uzasadnienia wyroku).

W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy oparł się przede wszystkim na opinii biegłego neurologa, który kategorycznie stwierdził u skarżącej objawy radiokulopatii szyjnej i piersiowej objawowej w przebiegu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa oraz cech uszkodzenia n. IX i XII i zaburzenia czucia w obrębie n. V po lewej, a także zaznaczone objawy niewydolności tętnic kręgowych i właśnie te dolegliwości w ocenie biegłego dają podstawy do orzekania o częściowej, okresowej niezdolności do pracy.

Treść powyższego dokumentu powinna spowodować po stronie organu obowiązek podjęcia działań wyjaśniających etiologię choroby zawodowej oraz charakter i rozmiar zagrożenia powyższą chorobą dla skarżącej.

Organ podczas prowadzonego postępowania w ogóle nie odniósł się merytorycznie do dokumentów urzędowych, do których zgodnie z ogólnymi zasadami przeprowadzania postępowania dowodowego miał obowiązek odnieść się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skarga nie jest zasadna.

Należy pamiętać, iż żądanie M. K. z dnia (...) stycznia 2011r. dotyczyło wznowienia postępowania zakończonego decyzją Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) grudnia 2010r. (zapadłej również w postępowaniu wznowieniowym), którym to rozstrzygnięciem organ po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...).01.2010 r. odmawiającej uchylenia decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...).10.2002 r. utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...).07.2002 r. o braku podstaw do stwierdzenia u M. K. choroby zawodowej, uchylił w całości decyzję (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...).01.2010r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia GIŚ działając jako organ odwoławczy wskazał, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. postanowieniem z dnia (...).07.2008 r., na wniosek M. K. z dnia (...).02.2007 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...).10.2002 r. ( o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej)

Przyczyną wznowienia było żądnie M. K. i podnoszenie, że ujawniły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nie znane Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w P.

Decyzją z dnia (...).07.2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...).10.2002 r.

Decyzją z dnia (...).10.2009r. GIŚ uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...).07.2009r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

(...) Wojewódzki Inspektor Sanitarny po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia (...).01.2010r., odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia (...).10.2002 r.

M. K. wniosła odwołanie od decyzji (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...).01.2010r.

Po rozpatrzeniu tego odwołaniu organ w uzasadnieniu decyzji z dnia (...) grudnia 2010r. wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym. Zgodnie z art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji państwowej, który wydal w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Stosując się do zaleceń zawartych w decyzji organu odwoławczego z dnia (...).10.2009 r., (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny ustalił termin powzięcia informacji odnośnie każdego z załączonych do wniosku skarżącej z dnia (...).02.2007 r. dokumentów.

Z informacji uzyskanych od zainteresowanej wynikło, iż z wyjątkiem zawiadomienia o rozprawie przed NSA w Warszawie z dnia 4.01.2007 r. wszystkie dokumenty załączone do wniosku z dnia (...).02.2007 r. nie spełniają warunku określonego w art. 148 § 1 Kpa. Natomiast zawiadomienie o rozprawie w NSA w Warszawie z dnia 4.01.2007 r. nie stanowi podstawy do wzruszenia ustaleń dokonanych w toku postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...).10.2002 r.

Z pisma M. K. z dnia (...).01.2010 r., wynikało, że dokumenty załączone do wniosku skarżącej z dnia (...).02.2007 r. były jej znane na kilka miesięcy przed złożeniem podania o wznowienie postępowania.

Odnosząc się do "zawiadomienie o rozprawie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 04.01.2007 r. organ stwierdził, iż choć strona złożyła go w terminie wynikającym z art. 148 § 1 Kpa, to taki "dokument" nie stanowi podstawy do wzruszenia ustaleń dokonanych wcześniej w toku postępowania zakończonego odmową stwierdzenia u zainteresowanej choroby zawodowej.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że wobec ustalenia, że wniosek został złożony z uchybieniem terminu należało wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Skoro organ I instancji nie przeprowadził kontroli w tym zakresie we wstępnej fazie postępowania i wznowił postępowanie, a następnie ustalił, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, to powinien umorzyć postępowanie, a nie wydawać decyzję na podstawie art. 151 Kpa.

Wobec powyższego, ze względu na stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, organ odwoławczy uchylił decyzję (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Przytoczenie sentencji kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania decyzji oraz motywów zawartych w uzasadnieniu tej decyzji ma zasadnicze znaczenie dla oceny niniejszej sprawy.

Dotychczasowy tok postępowania, w tym treść wniosku z dnia (...) stycznia 2011r. o wznowienie postępowania, treść skargi, wskazują bowiem, iż skarżąca chciałaby po raz kolejny merytorycznego rozparzenia sprawy zakończonej ustaleniem barku podstaw do stwierdzenia u niej choroby zawodowej.

Tymczasem aktualnie domagała się wznowienia postępowania zakończonego decyzją formalną (o umorzeniu postępowania), zapadłą w postępowaniu o wznowienie postępowania w odniesieniu do postępowania zakończonego decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) października 2002r.

Podkreślić należy, iż decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) grudnia 2010r. nie była rozstrzygnięciem merytorycznym, zatem organ nie dokonywał ponownej oceny istnienia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. Ustalił bowiem, że weryfikacja w trybie wznowienia postępowania tej kwestii (choroby zawodowej) nie jest prawnie dopuszczalna, wobec uchybienia terminu do wniesienia o wznowienie postępowania.

Dlatego aktualnie wszelka ocena argumentacji skarżącej w odniesieniu do podstaw wznowienia, musiała uwzględniać treść kwestionowanej decyzji, czyli umorzenie postępowania wobec uchybienia terminu.

W tym kontekście słusznie organ odmówił uchylenia decyzji z dnia (...) grudnia 2010r. albowiem żadna ze wskazanych przez skarżącą przesłanek wznowienia nie potwierdziła się. W szczególności nie ujawniły się żadne nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które wskazywałyby, iż skarżąca dowiedziała się o okolicznościach podawanych ówcześnie jako podstawa do wznowienia postępowania zakończonego decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) października 2002r., w terminie określonym w art. 148 k.p.a.

Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów, które przeczyłyby twierdzeniu organu, że z pisma M. K. z dnia (...).01.2010 r., wynikało, że dokumenty załączone do wniosku o wznowienie z dnia (...).02.2007 r. były jej znane na kilka miesięcy przed złożeniem tego podania.

Dlatego, po wznowieniu przedmiotowego postępowania nie było możliwości uchylenia decyzji z dnia (...) grudnia 2010r. na podstawie karty historii choroby z dnia (...) czerwca 2002 r., czy też opinii uzupełniającej z dnia (...) listopada 2010 r. bo dokumenty te nie mogły mieć wpływu na ocenę prawidłowości postępowania zakończonego decyzją o umorzeniu., istotny bowiem było tu termin w jakim wniosek o wznowienie w roku 2007 złożono.

W zaskarżonej decyzji prawidłowo wykazano brak możliwości uchylenia decyzji GIŚ z dnia (...) grudnia 2010r. - w oparciu o twierdzenia strony pozostające bez żadnego związku z treścią kwestionowanej w trybie wznowienia decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.