Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 815/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2021 r. sprawy ze skargi [...] GmbH z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec planowanego przemieszczenia odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2021 r., Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyraził sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia odpadów z [...] do Polski, zgłoszonego pod numerem [...] przez firmę [...] , z siedzibą pod adresem: [...] , dotyczącego [...] ton odpadów drewna, oznaczonych kodem 19 12 07 zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów (OJ L. 203, 28. 07. 2001, p. 18) oraz wymienionych pod kodem AC 170 w załączniku IV do rozporządzenia nr 1013/2006.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Firma [...] , z siedzibą pod adresem: [...] dokonała zgłoszenia przemieszczenia [...] ton odpadów drewna, oznaczonych kodem 19 12 07 (zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów) oraz kodem AC170 (zgodnie z załącznikiem IV do Rozporządzenia) z [...] do Polski. Zgłoszeniu nadano numer [...] . Odbiorcą odpadów miała być spółka [...] Polska. Odpady planowano przemieścić w celu poddania ich procesowi odzysku R3 w zakładzie [...] Polska Sp.z.o.o. w [...] .

W toku postępowania administracyjnego dotyczącego zgłoszenia nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ), na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: [...] ) z wnioskiem o przedstawienie informacji dot. przestrzegania przez odbiorcę odpadów przepisów o ochronie środowiska, a w szczególności warunków posiadanych przez niego decyzji administracyjnych.

[...] w dniach [...] września - [...] listopada 2019 r. przeprowadził kontrolę w instalacji odzysku [...] Polska Sp. z o.o., Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli [...] . Kontrola odbiorcy ujawniła naruszenie przez [...] Polska Sp. z o.o. przepisów art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, poprzez odebranie i przetworzenie przez spółkę w eksploatowanej przez siebie instalacji, odpadów o kodzie 19 12 07, przywiezionych do Polski z zagranicy bez uprzedniego przeprowadzenia procedury pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody:

- [...] Mg z [...], w dniu [...] sierpnia 2019 r.;

- [...] Mg z [...], w dniu [...] września 2019 r.

Odpady objęte ww. wysyłkami zostały sklasyfikowane pod kodem B3050, zgodnie z załącznikiem III do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 oraz przemieszczone na podstawie przepisów art. 18 rozporządzenia tj. procedury ogólnych obowiązków w zakresie informowania. W wyniku kontroli stwierdzono, iż odpady zawierały w swoim składzie kawałki płyt drewnopochodnych, zatem nie powinny zostać sklasyfikowane pod kodem B3050. Klasyfikacja powyższych odpadów pod kodem B3050 z załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 jest nieprawidłowa, gdyż jedynie odpady drewna, które nie zostały poddane jakimkolwiek procesom obróbki (z wyjątkiem obróbki czysto mechanicznej), mogą być sklasyfikowane jako odpad o kodzie B3050. Drewno, które poddano procesom innym niż tylko obróbka czysto mechaniczna i które może zawierać w swoim składzie substancje chemiczne takie jak m.in. kleje, lakier, impregnaty, powinno być klasyfikowane pod kodem AC 170, zgodnie z załącznikiem IV do wymienionego rozporządzenia. W świetle przepisów art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 odpady wyszczególnione w załączniku TV podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody określonej w przepisach Tytułu II ww. rozporządzenia.

Zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. a i b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, przemieszczenie odpadów bez dokonania zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom oraz uzyskania zgody jest nielegalne. W oparciu zatem o art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, [...] decyzją z [...] lutego 2020 r., znak: Nr [...], wymierzył [...] Polska Sp. z o.o., z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za odbiór [...] Mg odpadów klasyfikowanych pod kodem AC 170 w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, bez dokonania zgłoszenia wszystkim zainteresowanym właściwym organom i uzyskania pisemnej zgody.

Decyzją z dnia z [...] marca 2020 r., Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyraził sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia odpadów z [...] do Polski, zgłoszonego pod numerem [...] przez firmę [...] , dotyczącego [...] ton odpadów drewna, oznaczonych kodem 19 12 07 zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów oraz wymienionych pod kodem AC 170 w załączniku IV do rozporządzenia nr 1013/2006. Organ wskazał, iż powyższa okoliczność przesądza o wystąpieniu przesłanki zgłoszenia sprzeciwu wymienionej w art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia (WE) 1013/2006, zgodnie z którym właściwe organy miejsca przeznaczenia i wysyłki mogą wnosić sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia odpadów, jeżeli odbiorca został uprzednio pociągnięty do odpowiedzialności za nielegalne przemieszczanie lub inne naruszenie przepisów w zakresie ochrony środowiska. Organ wyjaśnił także, że w związku z wnioskami lokalnej społeczności w sprawie uciążliwości powodowanych emisją zanieczyszczeń do powietrza przez instalację [...] Polska Sp. z o.o., które wpłynęły do [...] , w trakcie kontroli sprawdzono parametry pracy instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych w dniach, których dotyczyły przedmiotowe wnioski i stwierdzono, iż [...] i [...] października 2019 r. występowały przekroczenia mocy cieplnej generatora gorącego powietrza (dalej: GGP). Według wyjaśnień odbiorcy w ww. dniach nie doszło jednak do przekroczenia dopuszczalnej mocy cieplnej GGP, a zaobserwowane podwyższone wartości mocy cieplnej GGP spowodowane były usterką techniczną sterownika, przez co system zapisu danych odnoszących się do wartości ciepła produkowanego na kotle otrzymywał dane o zużyciu pyłu. W związku z wyjaśnieniami [...] Polska Sp. z o.o. dot. podawania od dnia [...] września 2019 r. wielkości zużycia pyłu zamiast wartości ciepła produkowanego przez GGP oraz wykrycie tej usterki dopiero w trakcie kontroli przez inspektorów [...] stwierdzono, że od [...] września 2019 r. spółka nie przestrzegała wszystkich warunków zawartych w pkt V ppkt 2 pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] czerwca 2018 r., Nr [...], w którym ustanowiono warunki wysokiego stopnia ochrony środowiska poprzez m.in. utrzymywanie urządzeń w dobrym stanie technicznym oraz niezwłoczne usuwanie usterek technicznych. W związku ze stwierdzonym naruszeniem zapisów pozwolenia zintegrowanego oraz w oparciu o art. 351 ust. 1 ustawy prawo ochrony środowiska (Dz. U. Dz.U. 2019 poz. 1396) organ nałożył mandat na pracownika firmy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że wydanie zezwolenia na przywóz odpadów z zagranicy byłoby niezgodne z art. 12 ust. 1 lit. b i d rozporządzenia nr 1013/2006. Właściwe organy miejsca przeznaczenia i wysyłki mogą wnosić sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia odpadów, jeśli nie jest ono zgodne z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi odnoszącymi się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną powyżej decyzję GIOŚ z dnia [...] marca 2020 r. wniósł [...] z siedzibą w [...]. , dalej "strona skarżąca", zaskarżając ją w całości. W wyniku jej rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 15 września 2020 r., wydał wyrok w sprawie o sygn. akt IV/Wa 1089/20, którym uchylił zaskarżoną decyzję GIOŚ z dnia [...] marca 2020 r. oraz zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu swojego roztrzygnięcia WSA w Warszawie wskazał, iż GIOŚ, zgłaszając sprzeciw oparty na art. 12 rozporządzenia nr 1013/2006, pominął fakt, iż na podstawie identycznych przesłanek mogła zostać wydana zgoda warunkowa, oparta na jednej lub wielu podstawach określonych w art. 11 lub 12 rozporządzenia nr 1013/2006. Sąd zwrócił uwagę, że powyższe jest istotne ze względu na fakt, że rozporządzenie wymaga, aby każda z decyzji wydawanych na podstawie art. 9 ust. 1 lit a - c rozporządzenia nr 1013/2006 była "należycie uzasadniona". W tym zaś pojęciu mieści się, zdaniem Sądu, nie tylko wskazanie przyczyn, dla których organ zgłosił sprzeciw, ale również wyjaśnienie powodów, dla których wyrażenie zgody warunkowej nie jest możliwe, a nadto przyczyn, dla których wyrażenie sprzeciwu jest w warunkach danej sprawy niezbędne, konieczne i właściwe. W ocenie Sądu, strona postępowania ma prawo znać przesłanki, którymi kierował się organ zgłaszając sprzeciw zamiast zgody warunkowej. Zdaniem Sądu także, GIOŚ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał przyczyny zgłoszenia sprzeciwu. Jednocześnie jednak Sąd stwierdził, ze GIOŚ nie wyjaśnił powodów, dla których uznał, że w rozpoznanej sprawie jedyną dopuszczalną możliwością jest zgłoszenie sprzeciwu. Powyższe Sąd ocenił jako naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6 i 11 kpa, w związku z art. 9 ust. 1 a i b oraz art. 12 rozporządzenia nr 1013/2006. Ostatecznie Sąd stwierdził, iż wydając zaskarżoną decyzję GIOŚ nie uwzględnił i nie ocenił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a naruszenie to może w sposób istotny wpłynąć na wynik sprawy. Wobec powyższego, rozpatrując ponownie sprawę GIOŚ powinien rozważyć, czy w niniejszej sprawie właściwym jest wyrażenie sprzeciwu, czy możliwe jest też wydanie zgody warunkowej. Sąd wyjaśnił dodatkowo, że chodzi nie tyle o wskazanie "powodów, dla których nie wydano zgody warunkowej, ale o wyjaśnienie przyczyn zasadności i niezbędności zgłoszenia sprzeciwu, poza oczywistym wystąpieniem przesłanki określonej w art. 12 pkt 1 lit.b i d rozporządzenia nr 1013/2006. Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 12 jest bowiem konieczne dla rozpatrywania możliwości zgłoszenia sprzeciwu w ogóle. Wskazanie zatem ich zaistnienia jest jednym z niezbędnych elementów uzasadnienia takiej decyzji. Drugim musi być przekonanie (zgodnie z art. 11 kpa), dlaczego zastosowanie właśnie takiego środka, przy tym bardziej rygorystycznego, było w warunkach rozpoznanej sprawy niezbędne. Dodać także trzeba, że w istocie trudno sobie wyobrazić, aby warunkowa zgoda obejmowała wyeliminowanie naruszenia wynikającego z art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia WE, jednak to rolą organu właściwego w sprawie wydania sprzeciwu jest wyjaśnienie tych okoliczności i omówienie ewentualnego braku możliwości wydania zgody warunkowej w: warunkach konkretnej sprawy i konkretnie stwierdzonego naruszenia". Z uwagi na fakt, że rozporządzenie nr 1013/2006 jest aktem prawa europejskiego, o zasięgu ogólnym, wiążącym w całości i bezpośrednio stosowanym we wszystkich państwach członkowskich, w ocenie Sądu, możliwe jest oparcie zgody warunkowej bezpośrednio na przepisach ww. rozporządzenia, bez względu na fakt, że przepisy krajowe, tj. ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nie przewidują możliwości udzielenia zgody warunkowej. Ponadto Sąd stwierdził, że w jego ocenie GIOŚ nie uzasadnił w należyty sposób ziszczenia się przesłanki wymienionej w art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1013/2006. Przepis ten bowiem, zdaniem Sądu, nie dotyczy dotychczas stwierdzonych naruszeń przepisów krajowych w zakresie ochrony środowiska, ale o ewentualną niezgodność przyszłego przemieszczenia, z przepisami krajowymi. Tymczasem stwierdzone w: niniejszej sprawie naruszenie postanowień pozwolenia zintegrowanego dotyczyło zdarzeń przeszłych. Organ powinien zatem wyjaśnić, w jaki sposób planowane przemieszczenie będzie naruszać przepisy krajowe.

Mając zatem na uwadze powyższe stanowisko zawarte w ww wyroku WSA z dnia 15 września 2020 r., GIOŚ, po ponownej analizie przedmiotowego zgłoszenia, zaskarżoną decyzją ponownie wyraził sprzeciw wobec ww planowanego przemieszczenia odpadów z [...] do Polski. GIOŚ doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie brak jest możliwości wydania zgody warunkowej opartej na art. 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1013/2006. W niniejszej sprawie jedynym możliwym rozstrzygnięciem, jest wydanie sprzeciwu opartego na art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1013/2006. Jednocześnie, przed wydaniem niniejszej decyzji GIOŚ także przeanalizował wyniki aktualnej kontroli przeprowadzonej przez [...] w zakładzie [...] Polska Sp. z o.o. w daniach [...] października - [...] grudnia 2020 r. Biorąc pod uwagę jej wyniki, udokumentowanej protokołem nr [...], GIOŚ zdecydował nie opierać niniejszej decyzji na podstawie wynikającej z art. 12 ust. 1 lit. b ww rozporządzenia lecz na podstawie art. 12 ust. 1 lit. d.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięcie [...] z siedzibą w [...]. , dalej "strona skarżąca" wniósł skargę do tut. Sądu Administracyjnego zaskarżając decyzję GIOŚ z dnia [...] marca 2021r. w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

art. 6 i 11 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a.") w zw. z art. 9 ust. 1 lit. a-b oraz art. 12 ust. 1 lit. d w zw. z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190/1, z 12 lipca 2006 r., "Rozporządzenie") poprzez brak wyjaśnienia przyczyn uzasadniających zgłoszenie sprzeciwu i brak wskazania, dlaczego w niniejszej sprawie jedyną dopuszczalną możliwością było zgłoszenie sprzeciwu wobec planowanego przemieszczenia odpadów;

art. 12 ust. 1 lit. d w zw. z art. 10 ust. 1 Rozporządzenia poprzez jego błędną interpretację, tj. uznanie, że uprzednie pociągnięcie odbiorcy odpadów do odpowiedzialności za nielegalne przemieszczanie lub inne naruszenie przepisów w zakresie ochrony środowiska musi w każdym przypadku prowadzić do zgłoszenia sprzeciwu wobec planowanego przemieszczenia odpadów, gdyż wydanie zgody warunkowej nie jest w takich przypadkach możliwe;

art. 12 ust. 1 lit. d Rozporządzenia poprzez jego błędną interpretację, tj. uznanie, że jakiekolwiek naruszenie przez odbiorcę odpadów przepisów z zakresu ochrony środowiska w przeszłości uzasadnia wyrażenie sprzeciwu wobec każdego kolejnego planowanego przemieszczenia odpadów;

art. 7a § 1 k.p.a. oraz art. 11 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162, "p.p.") poprzez ich niezastosowanie, tj. nierozstrzygnięcie istotnych wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść skarżącej;

art. 11 i 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez takie uzasadnienie decyzji, które nie zawiera w szczególności rzetelnego wyjaśnienia przyczyn, ze względu na które GIOŚ nie wyraził warunkowej zgody na przemieszczenie odpadów.

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o:

a) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;

b) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona przypomniała stan faktyczny sprawy a także m.in. wskazała, że ponownie rozpatrując sprawę GIOŚ wyjaśnił dlaczego wyrażenie zgody warunkowej nie jest w ocenie organu możliwe, jednakże w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego w warunkach niniejszej sprawy konieczne jest wyrażenie sprzeciwu. Naruszenie, którego dopuścił się organ jest w ocenie skarżącej szczególnie rażące, gdyż właśnie na skrupulatne wyjaśnienie przesłanek w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego zwracał uwagę WSA uchylając poprzednie rozstrzygnięcie GIOŚ. Zdaniem skarżącej nie chodzi bowiem, jak podnosi organ, o uzasadnienie powodów, dla których nie wydano zgody warunkowej, ale o wyjaśnienie przyczyn zasadności i niezbędności zgłoszenia sprzeciwu, poza oczywistym wystąpieniem przesłanki określonej w art. 12 pkt 1 lit. b) i d) rozporządzenia WE. Wykazanie zatem ich zaistnienia jest jednym z niezbędnych elementów uzasadnienia takiej decyzji. Drugim istotnym elementem uzasadnienia musi być wskazanie (przekonanie organu), zgodnie z art. 11 k.p.a., dlaczego zastosowanie właśnie takiego środka, przy tym bardziej rygorystycznego, było w warunkach rozpoznanej sprawy niezbędne. Rolą organu właściwego w sprawie wydania sprzeciwu jest wyjaśnienie tych okoliczności i omówienie ewentualnego braku możliwości wydania zgody warunkowej w okolicznościach konkretnej sprawy i konkretnie stwierdzonego naruszenia (s.12-13 uzasadnienia wyroku). Zdaniem skarżącej, ten drugi element został w zaskarżonej decyzji GIOŚ pominięty. Treść uzasadnienia decyzji GIOŚ jest ogólna i blankietowa i sprowadza się do stwierdzenia, że ww Rozporządzenie zakłada bardzo daleko idące zaufanie właściwych organów do podmiotów zaangażowanych w transgraniczne przemieszczanie odpadów i stąd zasadne jest wyeliminowanie z działalności polegającej na przemieszczaniu odpadów w procedurze zgłoszenia tych podmiotów, których dotychczasowe działania naruszają to zaufanie. Decyzja zawierająca uzasadnienie tak ogólne i w ogóle nieodnoszące się do okoliczności faktycznych sprawy, w żaden sposób nie może zostać uznane za "należycie uzasadnioną" w rozumieniu art. 9 ust. 1 Rozporządzenia. Sąd w ww wyroku natomiast przypomniał, że w szczególności decyzje negatywne dla strony powinny być przekonująco i jasno uzasadnione. Skarżąca także podniosła, iż skoro ustawodawca w art. 12 ust. 1 Rozporządzenia umożliwił właściwym organom wobec planowanego przemieszczenia odpadów zgłosić sprzeciw, to możliwym jest także określenie warunków dokonania przemieszczenia odpadów. Natomiast rozumowanie GIOŚ prowadzi ostatecznie do wniosku, że w przypadku przesłanki, o której mowa w art. 12 ust. 1 lit. d nigdy nie będzie możliwe wyrażenie zgody warunkowej. Przyjęcie przez organ tak rygorystycznej, a sprzecznej z wolą prawodawcy interpretacji, ma wpływ nie tylko na przemieszczenie tych konkretnych odpadów, objętych zgłoszeniem ale również na wszystkie dalsze planowane transgraniczne przemieszczenia odpadów od jakiegokolwiek wysyłającego, jeżeli tylko ich odbiorcą miałaby być spółka [...] Polska. Zaskarżona decyzja GIOŚ skutkuje tym, że skarżąca ostatecznie straciła istotnego odbiorcę, który posiada wszelkie przepisane prawem zezwolenia aby dokonywać zgodnego z prawem odzysku odbieranych odpadów. Analogicznie spółka [...] Polska jako odbiorca odpadów straciłaby wszelkie źródła surowca, który nie jest dostępny na terenie kraju w dostatecznej ilości. To z kolei przełożyłoby się na konkurencyjność działalności tej spółki i nieodwracalne negatywne skutki dla jej dalszej aktywności. Takie konsekwencje byłyby zbyt szeroko zakrojone i nad wyraz dotkliwe, bo poza wymierzoną administracyjną karą pieniężną polegałyby również nie tylko na niemożności uczestniczenia w międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, ale przede wszystkim na konieczności znaczącego ograniczenia swojej działalności, która nie polega na międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Przekazywany surowiec wskutek odzysku służy bowiem do produkcji wyrobów będących w stałej ofercie [...] Polska. W ocenie skarżącej natomiast możliwe jest ustalenie warunków, których spełnienie umożliwiłoby organom skontrolowanie, czy planowane przemieszczenie nie będzie rozmijać się z celem Rozporządzenia - czy nie wywarłoby negatywnych skutków na środowisko. Skarżąca jest w stanie zaproponować takie przykładowe warunki. Jednocześnie podniosła, iż choć dostrzega fakt nieprecyzyjności przepisów unijnych, powodujące trudności w ustaleniu woli unijnego prawodawcy to jednak niepewność co do tego, w jaki sposób należy ustalać warunki transgranicznego przemieszczenia odpadów, GIOŚ powinien był rozstrzygnąć na korzyść skarżącej. A także co istotne, GIOŚ nie wziął pod uwagę wcześniejszych skutecznych zgłoszeń skarżącej, a dotyczących odpadów wysyłanych przez nią do zakładu [...] Polska, jak zgłoszenie nr [...], któremu GIOŚ się nie sprzeciwił i do którego ostatecznie nie miał żadnych zastrzeżeń. Zgłoszenie to dotyczyło przemieszczeń a w sumie [...] Mg odpadów w okresie od [...] sierpnia 2019 r. do [...] marca 2020 r. Odpady te zostały przetworzone w sposób zgodny z prawem i nie wywarło to negatywnego wpływu na środowisko.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. GIOŚ wskazał, iż skarżąca nie uzasadniła podniesionych w skardze zarzutów. Odnosząc się do nie wykonania przez organ nakazanych przez Sąd wytycznych wskazał, iż w istocie Sąd zobowiązał GIOŚ do rozważenia możliwości wydania zgody warunkowej, czego zabrakło w uchylonym orzeczeniu, jednakże Sąd nie zobowiązał GIOŚ do rozważenia możliwości wydania zgody bezwarunkowej. Jest to uzasadnione, biorąc pod uwagę, że w sytuacji bezsprzecznego wystąpienia przesłanki do wniesienia sprzeciwu bądź zgody warunkowej, siłą rzeczy brak jest przesłanek do wyrażania zgody bezwarunkowej. A zatem, w niniejszej sprawie, GIOŚ mógł brać pod uwagę tylko dwa rodzaje rozstrzygnięć z trzech przewidzianych przepisami rozporządzenia nr 1013/2006, tj.: zgodę warunkową oraz sprzeciw, z których każde powinno być oparte na art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1013/2006. W związku z powyższym, wykonując wyrok Sądu i rozpatrując ponownie sprawę, GIOŚ rozważył możliwość wydania zgody warunkowej. Rozważania te doprowadziły GIOŚ do przekonania, że w niniejszej sprawie brak jest możliwości wydania zgody warunkowej. Omówienie braku możliwości wydania zgody warunkowej zostało zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co zresztą skarżąca przyznała w treści skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Na wstępie trzeba zauważyć, że rozpatrywana obecnie sprawa była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, która zakończyła się wydaniem przez tut. Sąd - WSA w Warszawie, w dniu 15 września 2020 r. w sprawie o sygn. akt IV/Wa 1089/20 wyroku. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tym samym Sąd rozstrzygający w niniejszej sprawie jest związany w powyższym zakresie wymienionym orzeczeniem. Wobec powyższego Sąd badał, czy stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu dawał organowi podstawę do jego wydania. Ustalenia faktyczne i prawne szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji GIOŚ, w ocenie Sądu, nie budzą żadnych wątpliwości. Organ II instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy, zebrany materiał dowodowy, i szczegółowo odniósł się do poszczególnych wytycznych Sądu. Podjęta ocena jest logiczna, a przy jej dokonaniu nie przekroczył obowiązujących reguł procesowych. Okoliczność, że strona skarżąca nie została przekonana do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia norm prawnych. Oczywiście strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009 r., I SA/Łd 1329/08, LEX nr 549458). W świetle poczynionych przez Sąd ustaleń uznać należy, że organ zastosował się do wskazań co do sposobu dalszego postępowania, wyrażonych w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku tut. Sądu. Wskazać należy, że istotą wytycznych zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt: I SA/Łd 1101/14, CBOSA). Temu, w ocenie Sądu, GIOŚ sprostał.

Odnosząc się meritum Sąd przypomina, iż przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2021 r., wyrażająca sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia odpadów z [...] do Polski, wydana w oparciu o art. 12 ust. 1 lit b) i d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006), dalej "rozporządzenie WE" oraz art. 9 ust. 1 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczeniu odpadów (jedn. tekst Dz. U z 2019 r., poz. 1162 ze zm.).

Przepisy rozporządzenia, regulując zasady międzynarodowego przemieszczania odpadów, ustanawiają kompleksowy system kontrolowania przesyłania odpadów, obejmujący zarówno przesyłanie w obrębie UE, jak i pomiędzy państwami UE a państwami do niej nienależącymi. Przy wydawaniu zgody na przemieszczanie odpadów wykorzystuje się rozbudowany system wcześniejszych powiadomień i pozwoleń, którym towarzyszy dokumentacja umożliwiająca organom administracji kontrolowanie całego procesu przemieszczania – od przesyłania do ostatecznego odzysku lub unieszkodliwienia. Stosownie zatem do postanowień ww rozporządzenia WE podmiot, który zamierza dokonać przemieszczenia odpadów, ma obowiązek dokonania zgłoszenia, któremu może sprzeciwić się organ kraju wysyłki (art. 4 w związku z art. 7 ust. 3 rozporządzenia WE). W myśl postanowień zawartych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia właściwe organy miejsca przeznaczenia, wysyłki i tranzytu mogą w terminie 30 dni od daty wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia, zgodnie z art. 8, wydać w odniesieniu do zgłoszonego przemieszczenia jedną z następujących należycie uzasadnionych pisemnych decyzji:

a) o wyrażeniu bezwarunkowej zgody;

b) o wyrażeniu zgody z określonymi warunkami na podstawie art. 10; lub

c) o wyrażeniu sprzeciwu, zgodnie z art. 11 i 12.

Przy tym, w myśl art. 10 ust. 1 rozporządzenia WE, właściwe organy wysyłki, miejsca przeznaczenia i tranzytu mogą, w terminie 30 dni od wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia, zgodnie z art. 8, określić warunki, na jakich wyrażają zgodę na zgłaszane przemieszczanie. Warunki takie mogą opierać się na jednej lub wielu podstawach określonych w art. 11 lub 12.

Z zacytowanych regulacji wynika zatem, że organ miejsca przeznaczenia może wydać 3 rodzaje decyzji: 1) bezwarunkową zgodę, 2) zgodę warunkową opartą na podstawach określonych w art. 11 lub 12, gdyż tak stanowi art. 10 ust. 1 rozporządzenia WE bądź 3) sprzeciw w oparciu o przesłanki wymienione w art. 11 lub 12. Brzmienie tych przepisów wskazuje zatem, że zarówno wydanie zgody warunkowej jak i sprzeciwu, może zostać dokonane w oparciu o te same przesłanki wymienione w art. 11 lub 12 rozporządzenia WE. W niniejszej sprawie, jako że zgłoszone odpady przeznaczone są do zagospodarowania w procesie odzysku, zastosowanie może mieć wyłącznie art. 12 rozporządzenia nr 1013/2006. Powyższe oczywiście odnosi się także do możliwości wniesienia sprzeciwu w oparciu o przesłanki wymienione w powyższym przepisie.

Odnosząc się zatem do zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż organ korzystając z uprawnienia do zgłoszenia sprzeciwu, w sposób dokładny ponownie przeanalizował okoliczności sprawy w kontekście wytycznych ww Sądu, wydając prawidłowe rozstrzygnięcie.

Należy zauważyć, że choć rozporządzenie nr 1013/2006, w art. 10 ust. 1, przewiduje możliwość udzielania warunkowej zgody na zgłoszone przemieszczenie odpadów, to jednak żaden przepis rozporządzenia nie precyzuje sposobu, w jaki organy miałyby ustalać takie warunki. Powyższego nie regulują również przepisy krajowe. To z kolei sprawia, na co także słusznie zwróciła w skardze skarżąca, iż organ (GIOŚ) nie dysponuje szczegółowymi przepisami, które określałyby rodzaj i zakres możliwych do nałożenia warunków przemieszczenia odpadów. Jednocześnie podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż procedura uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, nie przewiduje bezpośredniego nadzoru właściwych organów nad czynnościami związanymi z przygotowaniem i realizacją przemieszczenia odpadów, takich jak np. oględziny odpadów przez pracowników organu, pobór próbek odpadów planowanych do przemieszczenia przez pracowników organu, itp. Wiedza, którą organ wydający decyzję posiada na temat zgłoszonych odpadów oraz sposobu ich przemieszczenia pochodzi z dokumentacji zgromadzonej na podstawie zał. II do rozporządzenia nr 1013/2006, czyli w istocie - z deklaracji zgłaszającego. Ponadto, kontrola realizacji przemieszczenia, na które wydano zgodę, polega na analizie dokumentów przygotowywanych i przesyłanych do organów przez zgłaszającego oraz odbiorcę odpadów zgodnie z art. 16 rozporządzenia nr 1013/2006. a zatem również - na analizie oświadczeń składanych przez zgłaszającego i odbiorcę. Biorąc pod uwagę powyższe, za organem należy stwierdzić, że rozporządzenie nr 1013/2006 zakłada bardzo daleko idące zaufanie właściwych organów do podmiotów zaangażowanych w transgraniczne przemieszczanie odpadów. Jest więc zrozumiałe i słuszne, że przepisy rozporządzenia nr 1013/2006 umożliwiają wyeliminowanie podmiotów, których dotychczasowe działania naruszają to zaufanie, z działalności polegającej na przemieszczaniu odpadów w procedurze zgłoszenia. Podmioty takie nie gwarantują bowiem zagospodarowania odpadów w zgodzie z odpowiednimi przepisami ochrony środowiska ani nie zapewniają należytego poziomu ochrony środowiska. Tym samym, uniemożliwienie ich udziału w międzynarodowym obrocie odpadami jest zgodne z nadrzędnym celem rozporządzenia nr 1013/2006, którym jest ochrona środowiska. Jest to również zgodne z ogólnie pojętym interesem społecznym, stąd też w kontekście powyższego, także nie podlega uwzględnieniu podnoszona w skardze okoliczność poniesienia przez skarżącą znacznych strat finansowych z uwagi na zgłoszenie przez organ sprzeciwu. A tym bardziej odnosząca się do osoby trzeciej - spółki [...] Polska - odbiorcy przedmiotowych odpadów, która, w ocenie skarżącej (uzasadnienie skargi), na skutek ww sprzeciwu organu, straci wszelkie źródła surowca, który nie jest dostępny na terenie kraju w dostatecznej ilości, a to z kolei przełoży się na konkurencyjność działalności tej spółki i nieodwracalne negatywne dla jej dalszej aktywności skutki.

Sąd zwraca uwagę, co istotne, iż zamiarem unijnego ustawodawcy jest szeroko rozumiana ochrona środowiska i w tym kontekście winno się poddawać ocenie wszelkie sprawy odnoszące się do gospodarki odpadami, w tym także związane z ich przemieszeniam i późniejszą utylizacją. Określenie hipotetycznego warunku określonego w decyzji zezwalającej na przemieszczenie odpadów, zgodnie z ww art. 12, powinno, w ocenie Sądu, w bezpośredni sposób służyć zniwelowaniu niepożądanych skutków realizacji przemieszczenia, do których doszłoby w razie wydania zgody bezwarunkowej i którym zapobiec mógłby sprzeciw. Warunek ten powinien być zatem określony w taki sposób, aby jego spełnienie w istocie usuwało przyczynę "zastosowania sprzeciwu". Tylko w takim przypadku warunek nałożony w decyzji byłby faktycznie oparty na odpowiednim przepisie art. 12 rozporządzenia nr 1013/2006, jak tego wymaga art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006. W okolicznościach kontrolowanej sprawy, Sąd nie dopatrzył się jednak takiej możliwości.

Sąd wskazuje także, iż zachodząca w niniejszej sprawie przesłanka określona w art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia 1013/2006, zgodnie z którą właściwy organ może sprzeciwić się przemieszczeniu odpadów w sytuacji, kiedy zgłaszający lub odbiorca został uprzednio pociągnięty do odpowiedzialności za nielegalne przemieszczanie lub inne naruszenie przepisów w zakresie ochrony środowiska, w jednoznaczny sposób odnosi się, co wynika wprost z treści ww przepisu, nie do jakichkolwiek "przyszłych" niepożądanych skutków przemieszczenia, ale do "zdarzeń przeszłych", które już miały miejsce zanim organ wydał decyzję w odniesieniu do planowanego przemieszczenia odpadów. Nie jest zatem możliwe określenie warunku realizacji przemieszczenia odpadów, który usunąłby przyczynę sprzeciwu wynikającą z art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1013/2006, a tym samym - warunku, który faktycznie byłby oparty na art. 12 ust. 1 lit. d. Powyższa regulacja pozwala wyeliminować z międzynarodowego obrotu odpadami podmioty, które w przeszłości dopuściły się naruszeń przepisów z zakresu rozporządzenia nr 1013/2006 bądź szeroko pojętej ochrony środowiska. Taka też sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Odbiorca odpadów [...] Polska Sp. z o.o. był bowiem w przeszłości pociągnięty do odpowiedzialności nałożonej ww decyzją [...] , za nielegalne przemieszczenie odpadów i nieprawidłowe korzystanie z instalacji. W takich okolicznościach, brak jest gwarancji aby przemieszczenie odpadów właśnie do tego podmiotu odbyło się bez potencjalnego zagrożenia w środowisku (późniejsza procedura związana z odzyskiem i utylizacja przedmiotowych odpadów). Za słuszne należy zatem uznać stanowisko organu, że stwierdzone przez [...] Polska Sp. z o.o. naruszenie art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/200 a także postanowień pozwolenia zintegrowanego świadczy o nieprzestrzeganiu przez odbiorcę odpadów krajowych przepisów ustawowych odnoszących się do ochrony środowiska. Jak wyżej wskazano, ww spółka odebrała i przetworzyła w eksploatowanej przez siebie instalacji, odpady o kodzie 19 12 07, przywiezione do Polski z zagranicy bez uprzedniego przeprowadzenia procedury pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody, wymaganych przepisami rozporządzenia a także stwierdzono, iż nie przestrzegała wszystkich warunków zawartych w pkt V ppkt 2 pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., Nr [...], w którym ustanowiono warunki wysokiego stopnia ochrony środowiska.

Z punktu widzenia zasadności kontrolowanego rozstrzygnięcia istotnym jest, iż w powyższej procedurze bierze się pod uwagę zdarzenia, które miały miejsce w przeszłości, jako rękojmia, świadectwo, w prowadzeniu działalności bez narażania środowiska na szkody ekologiczne. Nie odnosi się zaś do przyszłych zdarzeń, których nie sposób przewidzieć. Stąd też oczywistym było uwzględnienie powyższej okoliczności (uprzedniego naruszenia), także podczas ponownego rozpoznawania sprawy. Orzekający w sprawie niniejszej Sąd nie miał na względzie pominięcia tej okoliczności lecz ustalenie, czy będzie możliwe, w stanie faktycznym sprawy, wydanie warunkowej zgody na przemieszczenie ww odpadów, co oczywiste, w przyszłości. Należy mieć na względzie, iż sensem przepisu określonego w art. 12 ust. 1 lit. d ww rozporządzenia jest ewentualne wyeliminowanie z obrotu odpadami podmiotów, które dopuściły się naruszeń w przeszłości i w związku z tym ich działalność nie budzi zaufania do prowadzenia takiej działalności w przyszłości. Oczywiście, nic nie stoi na przeszkodzie aby skarżąca spółka znalazła wiarygodnego odbiorcę odpadów, prowadzącego działalność utylizacji, odzysku odpadów w sposób prawidłowy, zgodnie z postanowieniami udzielonego pozwolenia, nie zagrażający środowisku. Podmiot wskazany jako odbiorca odpadów niebezpiecznych, planowanych do przywozu z zagranicy, powinien przestrzegać wszystkich wymogów z zakresu ochrony środowiska i gospodarowania odpadami oraz wszystkich warunków wydanych dla niego decyzji administracyjnych. Instalacja, w której stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przepisów ochrony środowiska, nie gwarantuje przeprowadzenia odzysku odpadów w sposób nie niosący ze sobą zagrożeń dla środowiska. Przepis ten nie dotyczy samej czynności wysyłki odpadów, np. w aspekcie sposobu ich opakowania czy środka transportu, lecz biorąc pod uwagę wykładnię celowościową ww. rozporządzenia, należy rozważyć czy podmiot, któremu odpady te zostaną wysłane, przestrzega krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze odnoszące się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia, a zatem np. czy ich otrzymanie, ze względu na naruszenie przepisów, nie spowoduje następstw, których normodawca unijny chciał uniknąć, tworząc ww. rozporządzenie. Na słuszność takiej wykładni wskazuje rozporządzenie 1013/2006, które w motywie 1 wprost stanowi, że: "Głównym i najważniejszym celem i przedmiotem niniejszego rozporządzenia jest ochrona środowiska, a jego wpływ na handel międzynarodowy ma jedynie uboczny charakter".

Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że przepisy rozporządzenia WE regulujące możliwość wyrażenia sprzeciwu jak i wyrażenia warunkowej zgody posługują się sformułowaniem "organ może", co w prawie administracyjnym oznacza, iż decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu ma charakter uznaniowy, czyli organ może, ale nie musi zgłosić sprzeciw. Rozstrzygnięcie nie może mieć jednak charakteru dowolnego lecz jest wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7 k.p.a., wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz jego oceny (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Dowolność tę wyklucza również brzmienie wspomnianego powyżej art. 6 k.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W takich przypadkach, gdy ustawodawca daje organowi możliwość rozstrzygnięcia sprawy na zasadzie uznania, sądowa kontrola jego decyzji dotyczy zarówno wykładni prawa materialnego, jak i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, uwzględniającego wynikające z przepisów k.p.a. reguły dowodzenia, kompletność materiału dowodowego oraz jego ocenę. Powyższe normy prawne znalazły zastosowanie w sprawie niniejszej, organ bowiem przekonująco i jasno uzasadnił, swoje stanowisko zarówno co do faktów, jak i co do prawa, wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów jak i nie dokonał ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

Reasumując stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi, organ odniósł się do wytycznych Sądu w przedmiotowym zakresie, logicznie i w pełni uzasadniając swoje stanowisko odnośnie braku możliwości zastosowania zgody warunkowej - warunku realizacji przemieszczenia odpadów, tym samym zasadności zgłoszenia sprzeciwu i braku jakiejkolwiek możliwości, w okolicznościach niniejszej sprawy, do udzielania zgody warunkowej. Przypomnieć ponownie należy, iż przepis art. 12 ust. 1 lit b) rozporządzenia WE stanowi, że zgłoszenie sprzeciwu jest możliwe, gdy planowane przemieszczanie lub odzysk odpadów nie byłyby zgodne z przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony zdrowia i dotyczącymi działań podejmowanych w państwie zgłaszającym sprzeciw. Zgodnie z oceną orzekającego już w sprawie tut. Sądu, GIOŚ prawidłowo zidentyfikował występującą w niniejszej sprawie przesłankę do wyrażenia sprzeciwu bądź zgody warunkowej, tj. przesłankę określoną w art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1013/2006. Stosownie do powyższego, Sąd zobowiązał GIOŚ do rozważenia możliwości wydania zgody warunkowej, czego zabrakło w uchylonym orzeczeniu. Sąd jednak nie zobowiązał GIOŚ do rozważenia możliwości wydania zgody bezwarunkowej. Jest to uzasadnione, biorąc pod uwagę, że w sytuacji bezsprzecznego wystąpienia przesłanki do wniesienia sprzeciwu bądź zgody warunkowej, brak jest przesłanek do wyrażania zgody bezwarunkowej. Art. 12 ust. 1 nie może być podstawą do wyrażenia zgody bezwarunkowej. A zatem, w niniejszej sprawie, GIOŚ mógł brać pod uwagę tylko dwa rodzaje rozstrzygnięć z trzech przewidzianych przepisami rozporządzenia nr 1013/2006, tj. zgodę warunkową oraz sprzeciw, z których każde powinno być oparte na art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1013/2006. W związku z powyższym, wykonując wyrok Sądu i rozpatrując ponownie sprawę, GIOŚ rozważył możliwość wydania zgody warunkowej. Rozważania te doprowadziły GIOŚ do przekonania, że w niniejszej sprawie brak jest możliwości wydania zgody warunkowej. Omówienie braku możliwości wydania zgody warunkowej zostało zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co zresztą sama skarżąca przyznała w treści skargi. W sytuacji opisanej powyżej, z uwagi na wskazane wyżej aspekty, brak było przesłanek do wyrażenie zgody warunkowej. Zatem organowi pozostała do dyspozycji tylko jedna możliwość, tj. zgłoszenie wobec planowanego przemieszczenia odpadów sprzeciwu. Wyrażenie sprzeciwu było bowiem konsekwencją braku możliwości wydania jakiejkolwiek innej decyzji. Wbrew zarzutom skargi, iż decyzja nie odnosi się do okoliczności wyrażenia przez organ sprzeciwu lecz wyłącznie do braku możliwości wydania zgody warunkowej, Sąd stwierdza, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się i dotyczy bezpośrednio zachodzącej w niniejszej sprawie przesłanki uzasadniającej wyrażenie sprzeciwu.

Na marginesie wskazać należy, iż GIOŚ, ponownie rozpoznając sprawę, także wbrew twierdzeniu skarżącej, nie był zobowiązany do uwzględnienia wcześniejszych "skutecznych" zgłoszeń skarżącej, a dotyczących odpadów wysyłanych przez nią do zakładu [...] Polska, któremu, według jej stanowiska, GIOŚ się nie sprzeciwił i do którego ostatecznie nie miał żadnych zastrzeżeń. Zgłoszenie to dotyczyło przemieszczeń odpadów w okresie od [...] sierpnia 2019 r. do [...] marca 2020 r. W tym miejscu podkreślić należy, iż po pierwsze Sąd nie dysponował w tym zakresie żadnym materiałem dowodowym, po drugie zaś każda sprawa rozstrzygana jest indywidualnie, zatem każde zgłoszenie, tu wniosek o transgraniczne przemieszczenie odpadów, podlega oddzielnej procedurze. Natomiast, czy odpady te rzeczywiście zostały przetworzone w sposób zgodny z prawem, bez negatywnego wpływu na środowisko, nie jest oczywiste. Tak twierdzi jedynie strona skarżąca. Jednak podkreślenia też w tym miejscu wymaga, iż w powyższym okresie była przeprowadzona u odbiorcy odpadów kontrola, która finalnie została zakończona wymierzeniem ww spółce [...] Polska kary administracyjnej. A także, z urzędu Sądowi znany jest fakt wydania przez GIOŚ decyzji z dnia [...] marca 2020 r., znak: [...], którą sprzeciwił się przemieszczeniu odpadów zgłoszonemu pod numerem [...]. Powyższa decyzja odnosiła się do tożsamego planowanego przemieszczenia odpadów z [...] do Polski, przez firmę [...] dotyczącego tym razem [...] ton odpadów drewna, oznaczonych kodem 19 12 07 zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów oraz wymienionych pod kodem AC 170 w załączniku IV do rozporządzenia nr 1013/2006. Ostatecznie i w tym wypadku tut. Sąd wyrokiem z dnia 5 lipca 2021 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 776/21, wydanym po ponownym rozstrzygnięciu sprawy przekazanej do rozpoznania uprzednim uchylającym wyrokiem tut. Sądu z dnia 15 września 2020 r., w sprawie o sygn. akt IV/Wa 1087/20, wniesioną skargę oddalił.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W warunkach rozpoznawanej sprawy Sąd uznał zatem, że brak jest podstaw do postawienia organowi zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.