Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 534/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-08-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania decyzji organów pierwszej i drugiej instancji w sprawie ze skargi Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego im. [...] we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej stypendium socjalnego, odmowy przyznania tego stypendium i zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca wniosła skargę na oznaczoną w sentencji decyzję. W dodatkowym piśmie wnioskowała o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Uzasadniała, że: w 2020 r. ukończyła studia na kierunku lekarskim i obecnie odbywa staż w szpitalu; w ramach umowy o pracę na czas określony otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 1.935,47 zł netto, a po podwyżce w lipcu wynagrodzenie wyniosło 3.048,01 zł; z uwagi na konieczność dojazdu do pracy ponosi dodatkowe koszty w wysokości 600 - 800 zł miesięcznie gdyż nie stać jej na wynajem mieszkania; nie posiada majątku o znacznej wartości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie jednak do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły

w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W myśl powyższych unormowań wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przy czym ciężar wykazania, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącego szkody - i to o znacznych rozmiarach - lub powstania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnioskodawcy. Wniosek

w tym zakresie powinien wobec tego zawierać konkretne informacje o stanie faktycznym i okoliczności pozwalające na przyjęcie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez skarżącego szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie dokonuje natomiast oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.

W tej sprawie - wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji - skarżąca nie uzasadniła należycie swojego wniosku. Wskazała jedynie na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Podając wysokość otrzymywanego comiesięcznie wynagrodzenia i ponoszonych kosztów dojazdu do pracy nie przedstawiła żadnych dokumentów, które obrazowałyby jej aktualną sytuację finansową i rodzinną.

Podkreślić należy, że okoliczności uzasadniające żądanie strony o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienia NSA: z 24 listopada 2015 r., II FSK 2877/15; z 26 sierpnia 2015 r., I OZ 879/15; z 16 stycznia 2013 r., II GZ 388/12; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten - wyręczając go - niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania

o wstrzymanie wykonania decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r.,

II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., I FZ 219/11; z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; dostępne: j/w).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku. Skarżąca nie wykazała konieczność przyznania jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. We wniosku nie przedstawiła żadnych okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w sprawie brak jest przesłanek do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W związku z tym - na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. - Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.