Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 715/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1 ust. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: part. 19 ust. 1 pkt 1 lit. c, ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej B. w B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazania demontażu urządzeń oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. (zwany dalej: "PINB") nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w B. (zwanej dalej również "Wspólnotą Mieszkaniową") likwidację rozbudowanej części placu zabaw o wymiarach 11,20 x 8,20 m poprzez demontaż 3 urządzeń – zabawek (huśtawki, bujaka i zestawu Hexa) wraz z powierzchnią syntetyczną i wykonanym dodatkowo utwardzeniem na części patio przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w B.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie administracyjne dotyczące rozbudowy placu zabaw przy mieszkalnym wielorodzinnym budynku, zlokalizowanym przy ul. [...] w B., zostało wszczęte z urzędu w związku z zawiadomieniem przez K. H., będącego członkiem Wspólnoty, o występujących nieprawidłowościach. Podczas oględzin obiektu w dniu [...] kwietnia 2018 r. ustalono, że na terenie zielonym na dachu garażu podziemnego w ww. budynku mieszkalnym, w odległości 10 m od okien budynku i 20 m od wjazdu do garażu podziemnego, znajdował się plac zabaw – zgodnie z zatwierdzoną decyzją pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] i dokumentacją projektową. W 2017 r. likwidując cześć terenu zielonego i utwardzenie w miejscu fontanny, powiększono placu zabaw o dodatkową powierzchnię o wymiarach 11,20 m x 8,20 m, w kierunku wjazdu do garażu podziemnego. Na rozbudowanej części placu zabaw wykonano nawierzchnię z tworzywa sztucznego i zamontowano trzy urządzenia: huśtawkę typu gniazdo, bujak słonik i zestaw HEXA. Pomiary wykonane w trakcie oględzin wykazały, że od krawędzi nawierzchni wykonanej z tworzywa sztucznego do otworów okiennych pomieszczeń przeznaczonych na pobytu ludzi, najbliższa odległość wynosi około 8,85 m, zaś odległość do wjazdu do garażu podziemnego 12,4 m. Na podstawie zaś złożonej do akt dokumentacji ustalono, że zestaw Hexa nie został zamontowany prawidłowo bowiem w strefie bezpieczeństwa wynoszącej 2 m wokół zewnętrznych słupów nie zachowano nawierzchni amortyzującej. Wobec powyższego organ stwierdził, że rozbudowa placu zabaw została wykonana z naruszeniem § 40 ust. 3 i § 19 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2015 r., poz. 1422, ze zm., dalej: "rozporządzeniem"), bowiem nie spełnia ona wymaganych tymi przepisami prawa odległości od okien pomieszczeń przewidzianych na pobyt ludzi i od wjazdu do garażu zamkniętego w przypadku parkingu o ilości stanowisk postojowych powyżej 60.

Organ wskazał, że stosownie do art. 3 pkt 4, art. 29 ust. 1, art. 22 i art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332, ze zm., dalej: "P.b."), plac zabaw stanowi obiekt małej architektury, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę, jednakże, w przypadku gdy jest on położony

w miejscu publicznym, dla jego realizacji wymagane jest dokonanie zgłoszenia.

W związku zaś z tym, że przedmiotowy plac zabaw rozbudowano na zamkniętym terenie wspólnoty mieszkaniowej, który nie jest terenem publicznym, w ocenie organu w sprawie zastosowanie ma art. 50 ust 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b.,

a w konsekwencji art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. Organ wskazał przy tym, że stwierdzone naruszenia są tego rodzaju, że ich usunięcie może mieć miejsce tylko przez wydanie nakazu rozbiórki obiektu. W szczególności zaś nie da się ich wyeliminować nakazując wykonanie robót budowlanych, które w rzeczywistości sprowadzałyby się do zmiany lokalizacji placu zabaw, co wiązałoby się z jego rozbiórką. Organ wskazał również, że orzekając w kwestii naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, nie może kierować się kryterium istotności naruszenia przepisów, a każda stwierdzona niezgodność z przepisami, daje podstawę do jego ingerencji.

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej zwany: "PWINB") utrzymał w mocy ww. decyzję, od której odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że ww. rozporządzenie jest obowiązującym aktem prawnym, który znajduje zastosowanie przy projektowaniu obiektów budowlanych. Organ dokonał ponownej weryfikacji odległości rozbudowanego placu zabaw od okien pomieszczeń przewidzianych na pobyt ludzi

i od wjazdu do garażu podziemnego z wymaganiami zawartymi w § 19 ust. 3 i § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia, stwierdzając, że wyniki pomiarów przeprowadzonych

w toku postępowania wykazały, że rozbudowany plac zabaw, tych wymogów nie spełnia. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że nie było podstaw aby

w sprawie zastosować § 19 ust. 4 rozporządzenia, bowiem przepis ten dopuszcza niezachowanie odległości, o których mowa w § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia jedynie

w przypadku sytuowania parkingów między liniami rozgraniczającymi ulicę, a nie wjazdu do garażu przy linii rozgraniczającej. W związku zaś z tym organ uznał rozważania dotyczące zmiany ustawienia elementów wyposażenia placu zabaw za niecelowe.

Skargę na ww. decyzję wniosła do tut. Sądu Wspólnota Mieszkaniowa zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit c. oraz ust. 3 rozporządzenia przez ich błędną wykładnię, skutkującą niewłaściwym zastosowaniem, polegającą na uznaniu, że obowiązek zachowania

w odniesieniu do wjazdów do garaży odległości, o których mowa w ww. przepisach rozporządzenia, dotyczy także sytuacji gdy wjazd do garażu i plac zabaw są całkowicie od siebie oddzielone ogrodzeniem o wysokości 1,8 m oraz murkiem z zadaszeniem, z uwagi na co, nie zachodzi jakiekolwiek zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników placu zabaw ze względu na lokalizację wjazdu do garażu;

2. § 19 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia przez ich błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym zastosowaniem, polegającą na uznaniu, że § 19 ust. 4 rozporządzenia nie znajduje zastosowania do wjazdów do garaży lokalizowanych w liniach rozgraniczających ulicę, podczas gdy wykładnia funkcjonalna i celowościowa przepisów rozporządzenia nakazuje przyjąć, że jeżeli wjazd do garażu zlokalizowany jest w liniach rozgraniczających ulicę, to należy traktować go równoważnie z parkingami/miejscami postojowymi lokalizowanymi w liniach rozgraniczających ulicę;

3. § 19 ust. 4 rozporządzenia przez jego nie zastosowanie, podczas gdy wjazd do garażu podziemnego na terenie nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej zlokalizowany jest między liniami rozgraniczającymi ulicę, stąd nie znajduje zastosowania art. 19 ust. 1 rozporządzenia, a więc zlokalizowanie placu zabaw w odległości nie mniejszej niż 12,43 m od tego wjazdu, nie narusza odległości wymaganych przy sytuowaniu placów zabaw;

4. art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. w zw. z art. 5 i 6 Pb oraz w zw. z § 1, § 19 i § 40 rozporządzenia, przez ich niewłaściwą wykładnię skutkującą uznaniem, że organ nie może kierować się kryterium istotności naruszenia przepisów, podczas gdy z zapisu § 1 rozporządzenia, w świetle którego o istotnym odstąpieniu od tych przepisów, można mówić wówczas, gdy ich naruszenie powoduje uchybienie wymaganiom określonym w art. 5 i 6 P.b.;

5. art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. przez orzeczenie nakazu rozbiórki trzech urządzeń -zabawek oraz powierzchni syntetycznej i utwardzenia, bez uprzedniego rozważenia możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem;

6. § 40 ust. 3 rozporządzenia przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji bezzasadne uznanie, że odległości wymagane wskazanymi przepisami należy mierzyć od krawędzi powierzchni syntetycznej wraz z utwardzeniem, zamiast od poszczególnych zabawek ustawionych na placu zabaw;

II. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, w tym

w szczególności błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że wjazd do garażu podziemnego, zlokalizowanego na poziomie -1 pod terenem patio, znajduje się przy linii rozgraniczającej, a nie między liniami rozgraniczającymi ulicę, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego

w sprawie wynika, że:

– wykonana przez dewelopera cześć placu zabaw usytuowana była

w odległości 20,00 m od linii rozgraniczającej drogę - jest to wymiar wskazany także w projekcie budowlanym, błędnie utożsamiany przez organ z odległością placu zabaw od wjazdu do garażu;

– z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2018 r. wraz ze szkicem usytuowania placu zabaw wynika, że odległość wykonanej przez dewelopera części placu zabaw od końca wjazdu do garażu podziemnego wynosi 20,63 m, t.j:

– 8,20 m - długość dodatkowo ułożonej powierzchni bezpiecznej, mierząc w kierunku wjazdu do garażu plus

– 1,43 m - długość pasa zieleni od końca dodatkowo ułożonej powierzchni bezpiecznej, mierząc w kierunku wjazdu do garażu plus

– 11,00 m długość "obudowy" wjazdu wraz z zadaszeniem;

– tym samym, wjazd do garażu podziemnego znajduje się w liniach rozgraniczających ulicę;

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych w sprawie, oraz niezebranie

i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, a w szczególności przez:

a. brak przeprowadzenia ustaleń, czy okna na parterze budynku, znajdujące się we wskazywanej przez organ odległości 8,85 m są przeznaczone na pobyt ludzi, podczas gdy strona wskazywała, że okna te stanowią okna klatek schodowych oraz okna lokali usługowych (zaplecza);

b. brak ustalenia jakie są granice placu zabaw zlokalizowanego na działce nr [...], podczas gdy pomiary dokonywane od poszczególnych urządzeń wykazywały zachowanie odległości, o których mowa art. 40 ust. 3 rozporządzenia;

c. brak przeprowadzenia pomiarów wymaganych przepisami odległości od poszczególnych zabawek tworzących plac zabaw, podczas gdy wskazana przez organ I instancji zbyt mała odległość od okien pomieszczeń w budynku może dotyczyć co najwyżej jednego z trzech zamontowanych w ramach rozbudowy urządzeń (zestawu Hexa), co doprowadziło do nieuzasadnionego nakazania rozbiórki wszystkich trzech urządzeń tworzących plac zabaw, a dodatkowo nieuzasadnionego nakazania rozbiórki powierzchni syntetycznej

w strefie rekreacyjnej;

b. pominięcie twierdzeń strony co do sposobu użytkowania części patio

z powierzchnią bezpieczną - nie tylko jako miejsca zabaw dla dzieci, ale także jako miejsca rekreacji mieszkańców, zgodnie z przeznaczeniem wskazanym w projekcie budowlanym;

c. pominięcie twierdzeń strony dotyczących sposobu użytkowania pomieszczeń na parterze budynku, których okna znajdują się najbliżej rozbudowanej części placu zabaw;

d. brak rozważania możliwości zmiany ustawienia elementów zabawek (zestawu HEXA), w celu ewentualnego zwiększenia odległości tej zabawki od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi;

e. brak rozważania możliwości zmiany ustawienia elementów zabawek (zestawu HEXA), w celu ewentualnego zwiększenia odległości tej zabawki od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi;

f. brak rozważania usunięcia jedynie części zabawek lub wygrodzenia placu zabaw, z jednoczesnym pozostawieniem powierzchni bezpiecznej wraz z podbudową;

3. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.c., poprzez jego niezastosowanie

i prowadzenie przez organ sprawy w sposób niejasny, nieklarowny, bez wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych, a także podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa poprzez brak ustosunkowania się do twierdzeń i wniosków strony w treści odwołania decyzji organu l instancji, w szczególności twierdzeń co do braku podstaw do nakazania likwidacji powierzchni bezpiecznej, ułożonej na patio, która bez ustawionych na niej zabawek nie stanowi placu zabaw.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu l instancji oraz umorzenie postępowania

w sprawie jako bezprzedmiotowego, ewentualnie zaś o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II Instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację przemawiającą, w jej ocenie, za zasadnością ww. zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując co do zasady dotychczas prezentowane stanowisko, wskazując przy tym, że o ile odległość wyposażenia placu zabaw mieści się w odległościach wskazanych przepisami rozporządzenia, to nie zachowuje jednak odległości 20 m od wjazdu do garażu przy linii rozgraniczającej ulicę.

W trakcie rozprawy przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącej oraz członek zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej przyznali, że odległość od garaży nie spełnia wymogu 20 m, jednakże zwrócili uwagę na potrzebę uwzględnienia, tzw. III wymiaru, z uwagi na fakt, że garaż znajduje się pod ziemią. Pełnomocnik organu przyznał, że plac jest bezpieczny, niemniej jednak wskazane wyżej normy w zakresie odległości placu zabaw od garaży nie zostały zachowane. Podtrzymał natomiast, że normy odległościowe od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zostały zachowane i w tym względzie odstąpił od stanowiska prezentowanego w tym zakresie w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o nakazie likwidacji rozbudowanej części placu zabaw poprzez demontaż 3 urządzeń – zabawek (huśtawki, bujaka i zestawu Hexa) wraz z powierzchnią syntetyczną i wykonanym dodatkowo utwardzeniem na części patio przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Organy administracji obu instancji, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności pomiary dokonane podczas oględzin, ustaliły, że rozbudowa ww. placu zabaw została wykonana z naruszeniem § 40 ust. 3 oraz

§ 19 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm., dalej w skrócie: "rozporządzenie"), tj. przepisami określającymi odległości sytuowania placów zabaw od pomieszczeń przewidzianych na pobyt ludzi oraz od wjazdów do zamkniętego garażu. Zdaniem organów wskazane uchybienia przepisom techniczno - budowalnym miały charakter istotnych w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. nr 243, poz. 1332 ze zm.) – przywoływanej dalej: "u.p.b.", a zatem w sprawie należało zastosować regulację art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw.

z ust. 7 u.p.b. i nakazać Wspólnocie Mieszkaniowej [...] rozbiórkę ww. placu zabaw.

Istota kontrolowanej sprawy sprowadza się zatem do oceny legalności spornego placu zabaw w świetle wyżej wskazanych przepisów prawa.

W tym miejscu wskazać należy, że plac zabaw jako obiekt małej architektury nie wymaga ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi architektonicznemu, co jednak nie oznacza, że nie podlega on żadnym rygorom prawa budowlanego. Przeciwnie posadowienie placu zabaw musi odpowiadać wymogom zawartym w ustawie Prawo budowlane, a także w ww. rozporządzeniu (tak m.in. wyroku WSA w Łodzi z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1168/13).

Rozstrzygając powyższy spór, Sąd w składzie obecnym podzielił stanowisko prezentowane w niniejszej sprawie przez organ nadzoru budowlanego.

Jak wynika bowiem z akt sprawy, przedmiotowy plac zabaw – zgodnie

z zatwierdzoną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2009 r.

nr [...] i dokumentacją projektową, znajdował się na terenie zielonym na dachu garażu podziemnego w budynku mieszkalnym w odległości 10 m od okien budynku i 20 m od wjazdu do garażu podziemnego. W 2017 r. likwidując cześć terenu zielonego i utwardzenie w miejscu fontanny, powiększono placu zabaw

o dodatkową powierzchnię o wymiarach 11,20 m x 8,20 m, w kierunku wjazdu do garażu podziemnego. Na rozbudowanej części placu zabaw wykonano nawierzchnię

z tworzywa sztucznego i zamontowano trzy urządzenia: huśtawkę typu gniazdo, bujak słonik i zestaw HEXA. Dokonane zaś w trakcie oględzin pomiary rozbudowanego placu zabaw wykazały, że od krawędzi nawierzchni wykonanej

z tworzywa sztucznego do otworów okiennych pomieszczeń przeznaczonych na pobytu ludzi, najbliższa odległość wynosi około 8,85 m, zaś odległość do wjazdu do garażu podziemnego - 12,4 m. W trakcie rozprawy sądowej oraz już w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy doprecyzował powyższe ustania w zakresie dokonanych wyżej pomiarów wskazując, że o ile odległość wyposażenia placu zabaw, a więc odległość poszczególnych urządzeń tego placu mieści się w odległościach wskazanych przepisami, tym samym odstępując od stanowiska o naruszeniu przez sporny plac zabaw § 40 ust. 3 rozporządzenia, to jednak w dalszym ciągu sporny plac zabaw nie zachowuje odległości 20 m od wjazdu do garażu przy linii rozgraniczającej ulicę.

W ocenie Sądu powyższe ustalenia organów nie budzą wątpliwości, znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym

w szczególności protokole oględzin z dnia [...] kwietnia 2018 r (k. 17 – 25 akt administracyjne organu I instancji) i jako takie odpowiadają prawu. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu zmiana poglądu organu odwoławczego odnoście zachowania odległości placu zabaw od pomieszczeń przewidzianych na pobyt ludzi. Jak słusznie bowiem podniesiono w skardze pomiary te winny być dokonywane od poszczególnych elementów placu zabaw.

Zgodnie zaś z § 19 ust. 3 ww. rozporządzenia, który stanowi, że do sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w stosunku do placu zabaw stosuje się odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, w sprawie niniejszej należało zastosować

§ 19 ust. 1 pkt 1 ppkt c. Mając bowiem na względzie liczbę miejsc postojowych

w istniejącym garażu podziemnym, wybudowanym na podstawie wyżej opisanego pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2009 r., która przekracza 60 miejsc, odległość ta winna wynosić 20 m. Taką właśnie odległość - jak słusznie zauważył organ odwoławczy - zachowywał istniejący plac zabaw, a zatem przed rozbudową. Obecnie w wyniku dokonanych robót budowlanych odległość ta wynosi 12, 40 m

i powoduje, że sporny plac zabaw znalazł się całkowicie w strefie ochronnej wyznaczonej przez wyżej wskazane przepisy.

Powyższe okoliczności, w tym fakt, że sporny plac zabaw nie zachowuje nakazanej prawem 20 m odległości od wjazdu do garażu podziemnego, co do zasady nie kwestionuje skarżący, podnosi jednakże, że z uwagi na to, że garaż znajduje się pod ziemią należy uwzględnić tzw. III wymiar. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że obowiązujące przepisy nie przewidują takiego rozwiązania, zaś sposób dokonania pomiaru przez organ w tym przypadku należy uznać za prawidłowy. Zarzut ten nie mógł być zatem uwzględniony. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącego o naruszeniu § 19 ust. 3 i 4 poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie. Jak słusznie bowiem wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, przepisu § 19 ust. 4 ww. rozporządzenia nie można zastosować w niniejszym przypadku. Nie zwalnia on bowiem

z zachowania odległości wybudowanego palcu zabaw od wjazdu do garażu,

a jedynie od parkingów zlokalizowanych miedzy liniami rozgraniczającymi ulicę. Przedmiotowy zjazd, pomimo sugestii skarżących nie jest zlokalizowany pomiędzy liniami, a jedynie w zbliżeniu do ww. rozgraniczenia. Jak trafnie podniósł organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, wskazane na załączonych do skargi rysunkach miejsce rozpoczynającego się profilu zjazdu do garażu podziemnego, stanowiącego urządzenie ulicy, nie jest miejscem fizycznego wjazdu do garażu. Wjazd do garażu całkowicie zlokalizowany jest bowiem na działce budowlanej, przynależnej do Wspólnoty Mieszkaniowej [...].

W tym stanie rzeczy uznać należy, że rozbudowa spornego placu zabaw doprowadziła do zmniejszenia wymaganej prawem odległości i w konsekwencji oznacza, że roboty budowlane związane z jego realizacją (rozbudową) zostały wykonane z naruszeniem § 19 ust. 3 ww. rozporządzenia.

Powyższe wypełnia przesłankę z art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b, której wystąpienie obligowało organ nadzoru budowlanego do podjęcia działań nadzorczych. W tym miejscu wskazać należy, że w motywach wyroku z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1583/08 (Lex nr 1217980) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie "istotnych" odstępstw od przepisów nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Samo jednak znaczenie terminu "istotne" nakazuje ukierunkować uwagę na naruszenia norm, które mają charakter kwalifikowany z punktu widzenia wyrażonych przez prawodawcę wartości priorytetowych oraz norm, których wagę prawodawca w taki, czy inny sposób podkreślił w przepisach prawa budowlanego.

O znaczeniu danych przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych, ustawodawca wypowiada się niekiedy pośrednio w innych przepisach Prawa budowlanego. Czyni to, między innymi, w art. 36a ust. 5 u.p.b.. W oparciu o treść art. 36a ust. 5 pkt 1 u.p.b. - pomimo, że przepis ten dotyczy odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego - można wyprowadzić wniosek, że ustawodawca w sposób szczególny traktuje warunki techniczne dotyczące usytuowania obiektów budowlanych. Skoro bowiem każda zmiana usytuowania obiektu budowlanego w stosunku do usytuowania przyjętego w zatwierdzonym projekcie budowlanym "istotnie" narusza ten projekt (art. 36a ust. 5 pkt 1 u.p.b.), to tym bardziej niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi usytuowanie obiektu nie wymagającego pozwolenia na budowę "istotnie" narusza te przepisy. Podobne stanowisko w tej kwestii ugruntowało się w judykaturze wojewódzkich sądów administracyjnych, gdzie zgodnie przyjmuje się, że zmiana lokalizacji obiektu z mocy art. 36a ust. 5 pkt 1 u.p.b. stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę powodujące zmianę

w projekcie zagospodarowania działki (vide: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w: Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Po 154/08 – Lex nr 505897, Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Go 824/07 – Lex nr 491823, Łodzi z dnia 24 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 963/07 – Lex nr 510177, Bydgoszczy z dnia 21 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 898/08 – Lex nr 484874, Lublinie z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 362/10 – Lex nr 753795).

Skład orzekający w tej sprawie podziela zaprezentowane wyżej poglądy orzecznictwa i uważa, że usytuowanie placu zabaw niezgodnie z warunkami technicznymi w odległości 12,40 m od wjazdu do zamkniętego garażu, zamiast wymaganych 20 m należało niewątpliwie uznać za "istotne" naruszenie przepisów techniczno-budowlanych.

Należy zatem stwierdzić, że wykonane w niniejszej sprawie roboty budowlane wymagały zastosowania trybu naprawczego, o którym mowa w art. 50 i art. 51 u.p.b., który to znajduje zastosowanie do legalizacji robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego lub jego części. Celem wskazanego postępowania naprawczego jest przede wszystkim doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Dlatego, w toku postępowania należy ustalić, czy wykonane roboty budowlane są zgodne z przepisami prawa, a jeśli nie to jakie ewentualnie czynności należy przedsięwziąć, aby zaistniały stan doprowadzić do zgodności z prawem. W przypadku ustalenia natomiast, że nie jest możliwe doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem organ ma obowiązek orzec na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. nakaz zaniechana dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

W tym miejscu wskazać należy, że procedura naprawcza, uregulowana

w ww. art. 50 i 51 u.p.b., nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany narusza obowiązujące normy techniczno-budowlane, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia przywrócenia stanu poprzedniego obiektu poprzez nakaz rozbiórki dobudowanych elementów.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji (wbrew zarzutom skarżącego), dokonały oceny możliwości doprowadzenia rozbudowanego placu zabaw do stanu zgodnego z prawem. Ocena ta wypadła jednakże negatywnie. Jak wynika bowiem z analizy organów, znajdujących potwierdzenie w aktach sprawy, stwierdzonych naruszeń prawa nie da się wyeliminować, przede wszystkim z uwagi na znaczne ograniczenie terenu własności skarżącej. Jak trafnie zauważyły organy nakazanie wykonania określonych robót budowlanych w rzeczywistości sprowadzałoby się do zmiany lokalizacji placu zabaw, a więc w efekcie do jego rozbiórki.

Skoro zatem lokalizacja placu zabaw w odległości 12,40 m od wjazdu do garażu podziemnego narusza obowiązujące przepisy techniczno - budowlane

a ocena istniejącego stanu zagospodarowania terenu, prowadzi do wniosku, że nie jest możliwe doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem,

tj. z wytycznymi § 19 ust. 1 pkt 1 ppkt c rozporządzenia, to w świetle powyższego, uzasadniona jest likwidacja ww. placu zabaw w opisanym zakresie.

Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w zakresie przepisów powoływanych w skardze.

Wbrew natomiast stanowisku strony skarżącej argument o konieczności uwzględnienia interesu społecznego i dążenia do zapewnienie dzieciom miejsc rekreacji i rozwoju fizycznego nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji,

a to dlatego, że o usytuowaniu obiektu budowlanego decydują wyłącznie normy obowiązującego prawa, a nie interes społeczny. Istniejące natomiast ogrodzenie placu zabaw zapewniające jego bezpieczeństwo użytkowania, nie może być uwzględnione w niniejszym postępowaniu, gdyż jak to już wyżej wskazano obowiązujące przepisy nie regulują takiego stanu rzeczy i nie przewidują odstępstwa od warunków technicznych. Przeciwnie, zdaniem Sądu to właśnie w interesie dzieci, uwzględniając przede wszystkim ich dobro i bezpieczeństwo, strona skarżąca winna rozebrać plac zabaw wykonany sprzecznie z normami techniczno-budowlanymi.

W niniejszej sprawy nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 kpa, organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.

W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.