Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 202/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Anna Lech, Joanna Runge – Lissowska /spr./, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 849/05 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia stażu służby 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od A. K. na rzecz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 września 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 849/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...], którym utrzymany został w mocy rozkaz personalny tegoż Szefa z dnia [...] nr [...]. Rozkazem tym, na podstawie § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie zasad i trybu zaliczania służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz.U. Nr 172, poz. 1407) i § 1 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz zasad jej obliczania i wypłacania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz.U. Nr 201, poz. 1687), zaliczono A. K. do wysługi lat dla celów uposażeniowych i jubileuszowych na dzień 4 lutego 2004 r. 12 lat 10 miesięcy i 27 dni. A. K. domagała się zaliczenia okresu przebywania na urlopie wychowawczym od dnia 30 lipca 2002 r. do 3 października 2004 r. wobec uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozkazów personalnych o zwolnienie ze służby, wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 981/04, w wyniku którego stosunek służbowy nie został wypowiedziany, a ona w tym okresie przebywała na urlopie wychowawczym. W skardze do Sądu A. K. zarzuciła niezastosowanie § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. cyt. wyżej, §15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych (Dz.U. Nr 60, poz. 277) oraz art. 1865 Kp, mających zastosowanie na mocy art. 93 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz. 676 ze zm.). Oddalając skargę Sąd podkreślił, że uznanie niekonstytucyjności art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, na podstawie którego wypowiedziano A. K. obowiązek służbowy, było powodem uchylenia rozkazów personalnych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a stosownie do art. 190 ust. 4 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału o niezgodności z Konstytucją aktu, na podstawie którego zostanie wydana ostateczna decyzja, stanowi podstawę do wznowienia postępowania w trybie właściwym, a takim przepisem dla postępowania administracyjnego jest art. 145a kpa. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylający rozkazy personalne o zwolnieniu, na podstawie art. 145 § 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wywołuje skutki prawne na przyszłość od dnia jego uprawomocnienia się, zatem do tego dnia rozkazy o zwolnieniu wywołały skutki prawne – kontynuował Sąd, stwierdzając, iż niezaliczenie okresu od dnia 30 lipca 2002 r. (dzień przypadający po dniu zwolnienia ze służby) do dnia 3 października 2004 r. (dzień poprzedzający uprawomocnienie się wyroku) do dnia służby skarżącej nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutów związanych z faktem przebywania na urlopie wychowawczym w okresie od dnia 30 lipca 2002 r. do 3 października 2004 r., co powinno skutkować zastosowaniem art. 1865 Kp i § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych oraz § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. (wszystkie cytowane wyżej), Sąd uznał je za chybione, gdyż jakkolwiek, z mocy art. 93 ustawy o ABWiAW, funkcjonariuszowi-kobiecie przysługują wszelkie uprawnienia przewidziane dla pracownic wg przepisów prawa pracy, to dotyczy do wyraźnie funkcjonariusza-kobiety, a skarżąca w dniu od 30 lipca 2002 r. do 3 października 2004 r. nim nie była.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła A. K., reprezentowana przez adwokata, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zarzucając:

" - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy rozkazu personalnego naruszającego prawo materialne, tj.: § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględniany przy ustalania wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 7 października 2001 r. w zw. z art. 93 ustawy o ABW i AW oraz 1861 § 1 i 186 § 5 Kodeksu pracy i § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1986 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych poprzez ich niezastosowanie w stosunku do skarżącej A. K.,

- naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – przez nieuchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego naruszającego prawo materialne, tj. § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad i trybu zaliczenia okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględniany przy ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy ABWi AW oraz 1861 § 1 i 1865 Kodeksu pracy i § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych, poprzez ich niezastosowanie w stosunku do skarżącej A. K.,

- naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji naruszającej przepisy postępowania, tj. art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2004 r. wydany w stosunku do skarżącej A. K. uchylający decyzję z dnia [...] 2002 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] 2002 r. nr [...] administracyjną jest skuteczny ex nunc, a nie ex tunc".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, co oznacza, iż Sąd ten ogranicza się do badania zaskarżonego wyroku tylko w ramach postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Art. 174 ppsa zawiera dwie podstawy skargi kasacyjnej 1)naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W skardze kasacyjnej A. K. zarzuciła wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 113, poz. 1269) przez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy rozkazu personalnego naruszającego prawo materialne, tj. § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy w zw. z art. 93 ustawy o ABWiAW oraz art. 1861 i 1865 Kp i § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych poprzez ich niezastosowanie w stosunku do skarżącej. Tak sformułowany zarzut, przy związaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi, czyni go bezskutecznym. Podstawa skargi powinna wyraźnie wskazywać przepis aktu prawnego, którego naruszenie zarzuca się Wojewódzkiemu Sądowi, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień, ani obowiązku poprawiania skargi, czy domyślania się o co skarżącemu chodzi. Takiego zabiegu musiałby zaś dokonać w tym wypadku. Zdaje się, że na pewno zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi naruszenie prawa materialnego art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, bowiem § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów odnosi się do decyzji organu, z kolei jeśli idzie o wskazane przepisy Kodeksu pracy, rozporządzenia Rady Ministrów i ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Organizacji Wywiadu to nie wiadomo czy zarzut ich naruszenia skierowany jest pod adresem Sądu, co sugerowałoby sformułowanie przez ich niezastosowanie, czy też pod adresem organu jako kontynuacji wykazanych wad decyzji. Stwierdzić należy, iż ustawa – Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie jest prawem o charakterze materialnym, reguluje ona bowiem właśnie ustrój sądownictwa administracyjnego, nadto Wojewódzki Sąd nie naruszył tych przepisów, dokonał bowiem, zgodnie ze swoją kognicją (art. 154), oceny zaskarżonego rozkazu personalnego pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2).

Jeżeli idzie o kolejne dwa zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, to również ich przytoczenie ma te same wady jak i pierwszy, bowiem naruszenie tych przepisów zdaje się być skierowane pod adresem Sądu, zaś następnych skierowanych pod adresem organu. Jednak przepisów tych, tj. art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa Wojewódzki Sąd nie naruszył, bowiem nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Naruszenia tych przepisów skarżąca dopatruje się w tym, iż Wojewódzki Sąd uznał za zgodne z prawem decyzje o zaliczenie do wysługi lat dla celów uposażeniowych i jubileuszowych na dzień 4 grudnia 2004 r. 12 lat 10 miesięcy i 27 dni, podczas gdy uważała ona, iż powinien być do tego okresu zaliczony okres urlopu wychowawczego, od dnia 29 lipca 2004 r. do 3 października 2004 r. w związku z tym, że funkcjonariuszowi-kobiecie przysługują szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic wg Kodeksu pracy (art. 93 ustawy o ABWiAW). Okres urlopu wychowawczego, w czasie którego został rozwiązany ze skarżącą stosunek służbowy powinien być, jej zdaniem, zaliczony z tego względu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił rozkaz o rozwiązaniu tego stosunku. Jednak podkreślić należy, że miało miejsce tylko uchylenie rozkazu, a nie stwierdzenie jego nieważności, a tylko w tym wypadku skutek byłby taki, jakby rozkaz nie został wydany, wtedy wyrok wywołałby skutek ex tunc, natomiast w przypadku skarżącej skutek ten nastąpił ex nunc. Wojewódzki Sąd zatem zasadnie oddalił skargę.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 oraz art. 207 § 3 ppsa.