Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 856/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała, po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.M., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie uznania skarżącego jako osoby trzeciej odpowiedzialnej solidarnie za koszty egzekucyjne, postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. L. M. – działający przez pełnomocnika r. pr. K. S. – wniósł skargę na decyzję opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. Z załączonego do akt pełnomocnictwa udzielonego przez r. pr. D. M. wynika, że mecenas S. jest pełnomocnikiem substytucyjnym.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia [...] r., wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W tym samym dniu wezwano pełnomocnika do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi udzielonego przez stronę skarżącą radcy prawnemu D. M. Odpis zarządzenia i wezwania skutecznie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] r.

Z akt sprawy wynika, że wpis nie został uiszczony, jak również nie uzupełniono braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który – w rozpoznawanej sprawie zauważył brak w postaci pełnomocnictwa umocowującego do działania w imieniu strony skarżącej.

Uchybienie skargi, o którym mowa, stanowi jednak brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, przy czym przewidziany, siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przez przewodniczącego skracany, ani przedłużany (postanowienie SN z dnia 20 stycznia 1967 r., I CZ 149/66, OSNCP 1967, Nr 9, poz. 158).

Jak wynika z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, wezwanie z dnia [...] r. do usunięcia braków formalnych skargi doręczono stronie skarżącej w dniu [...] r. Skoro tak, to ustawowy termin do uzupełniania braków formalnych upłynął z końcem dnia [...] r. ([...]). Mimo to, do dnia dzisiejszego skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi.

Na marginesie wspomnieć można jeszcze, że nie uiszczono również wpisu od skargi.

W konsekwencji należy przyjąć, że – mimo prawidłowego (a zarazem skutecznego) wezwania do usunięcia uchybień, z jednoczesnym pouczeniem o normatywnych tego konsekwencjach – w niniejszej sprawie nie uzupełniono braków formalnych.

Skarga podlega więc odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.