Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 8/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 161 par 1 pkt 3, art 149 par 1 pkt 3 i par 1 a, art 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2022 r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej, II. stwierdza, iż Starosta dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego – J.K. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2021 roku J.K. zwrócił się do Starosty z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie obejmującym przekazanie pisma z dnia [...] grudnia 2021 roku, którym powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 2176) dalej określana także jako "u.d.i.p.") Starosta zwrócił się do Burmistrza o udostepnienie umowy zlecenia nr [...] dotyczącej pełnomocnika do spraw utworzenia ŚDS. Wnioskodawca jednocześnie wskazał, że powyższa informacja o którą występuje w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. wskazany dokument ma być mu przekazany na wskazany adres e-mailowy.

W dniu 30 grudnia 2021 roku organ poinformował skarżącego, że żądana informacja nie stanowi informacji w publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 20201 roku o dostępie do informacji publicznej.

W związku z takim stanowiskiem Starosty w dniu 18 stycznia 2022 roku J.K. złożył w siedzibie organu skargę na bezczynność w przedmiocie udostepnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazał, że żądana przez niego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto podniósł, że dostęp do informacji publicznej zapewnia obywatelom art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał także, że do dnia wniesienia skargi żądanej informacji publicznej nie otrzymał. Wobec braku udzielenia żądanej informacji publicznej skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z dnia [...] grudnia 2021 roku i zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postepowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych.

W złożonej odpowiedzi na skargę Starosta wnosił o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest związany treścią zawartego w nim żądania. Rolą wnioskodawcy jest sformułowanie wniosku o udzielenie informacji w sposób umożliwiający odczytanie jego intencji co do żądanej informacji, albowiem nie ma zastosowania w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej art. 64 § 2 k.p.a. Żądanie oczywiście niejasne nie stanowi wniosku o udzielenie informacji publicznej, co obliguje organ do poinformowania strony występującej z takim wnioskiem, że tak sformułowany wniosek nie może być uznany za wniosek o udostepnienie informacji publicznej. Dalej organ wskazał, że wniosek strony z dnia [...] grudnia 2021 roku w swej treści był "nad wyraz abstrakcyjny". Jego treść uniemożliwiała "odszyfrowanie" dokładnej treści żądania. Skutkowało to odmową udzielenia stronie informacji publicznej o czym stronę poinformowano w formie pisemnej w dniu [...] grudnia 2021 roku.

Pismem z dnia [...] stycznia 2022 roku Starosta udostępnił skarżącemu wnioskowaną informację przesyłając pismo jakie w dniu 8 grudnia 2021 roku skierował do Burmistrza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Kontrola ta obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej określana jako p.p.s.a.).

Przedmiotem niniejszej sprawy była skarga na bezczynność Starosty w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że pod pojęciem bezczynności organu administracji rozumieć należy taką sytuację, w której w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność bez znaczenia pozostaje okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, przy czym w postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym wniesieniem skargi na bezczynność organu możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. - przy jej zasadności, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, z uwagi na nie rozpatrzenie wniosku o udzielenie informacji publicznej przez organ, prowadzi w myśl art. 149 § 1 wskazanej ustawy do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, albo do dokonania czynności, stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, jednoczesnego stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Jest to jednak uprawnienie Sądu fakultatywne.

Z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W piśmiennictwie oraz judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Podnieść należy, iż stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).

Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu określa przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r. sygn. akt II SA 4059/02 wskazano, że informacją publiczną w rozumieniu tego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 wyjaśniono, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Przy czym prawo do informacji publicznej jest zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02). Zatem informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, starosta, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie, skarżący wnioskował o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie odpisu treści pisma Starosty z dnia [...] grudnia 2021 roku adresowanego do Burmistrza. We wniosku dokładnie został określony adresat oraz przedmiot żądania. Pismem z dnia [...] grudnia 2021 roku adresowanym do skarżącego organ poinformował stronę, że żądana przez nią informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p., by następnie po wniesieniu skargi na bezczynność organu w dniu 31 stycznia 2022 roku udzielić stronie wnioskowanej informacji tj. przesłać odpis wnioskowanego pisma.

W związku z powyższym oraz stanowiskiem zajętym przez organ w odpowiedzi na skargę rozważenia wymaga czy żądanie zawarte we wniosku z dnia [...] grudnia 2021 roku było wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej i czy na Staroście ciążył obowiązek udostępnienia takiej informacji.

Prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej zostało zagwarantowane w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Obejmuje ono, między innymi, dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Jak już wyżej wskazano zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Prawo do informacji zagwarantowane jest w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że jest to prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Zasady udzielania informacji publicznej reguluje u.d.i.p. W myśl przepisu art. 1 ust. 1 tej ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych.

W świetle przytoczonych przepisów Konstytucji RP oraz u.d.i.p. w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych oraz wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28 i nast.). Ustawowe ujęcie "informacji publicznej" zawarte w tych przepisach jest bardzo szerokie i podkreślić należy, że przedmiotem informacji publicznej są w szczególności dziedziny wymienione w art. 6 ustawy. Wyliczenie zamieszczone w ostatnio wskazanym przepisie ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną (zob. np. T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast., M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.). Pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Uwzględniając konstrukcję ustawową "informacji publicznej" oraz kierując się wyrażoną w art. 61 Konstytucji RP gwarancją do uzyskania tej informacji przyjąć także należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest w szczególności treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1542/08, LexPolonica nr 2263509, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 721/08, LEX nr 423325, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357). Dodać tu należy, że informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe, przy czym pojęcie dokumentu urzędowego różni się od dokumentu zawierającego informację publiczną. Istotne bowiem znaczenie ma to czy dokument zawiera informację publiczną a nie to, czy został sporządzony przez funkcjonariusza publicznego w znaczeniu przepisów kodeksu karnego (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11, LEX nr 1122883).

Trafnie także przyjmuje się, że "analiza art. 6 u.d.i.p. wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu" (por. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 6), opublikowany w LexPolonica), nie jest więc informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej. Powyższe uprawnia do przyjęcia, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie organu administracji obowiązek udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2015, sygn. akt I OSK 2143/14, z dnia 27 styczeń 2016, sygn. akt I OSK 148/15, publ.www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

Oznacza to, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa i stanowią ją nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, lecz również te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Niewątpliwie pismo Starosty skierowane do Burmistrza jest dokumentem, w którego posiadaniu pozostaje ten właśnie organ jako wskazany adresat. Jeżeli więc Starosta jako podmiot publicznoprawny realizujący zadania publiczne jest w posiadaniu tego pisma, to należy uznać, że obywatelom przysługuje dostęp do tego dokumentu, gdyż jest on informacją publiczną. Nawet, jeżeli było to pismo korespondencji wewnętrznej między organami administracji publicznej. Przymiot informacji publicznej będą posiadać także takie dokumenty, które organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań nawet, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia jest, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty te służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Pismem o doręczenie którego odpisu wnosił skarżący Starosta zwrócił się do innego organu o przekazanie określonego dokumentu w ramach realizowanych zadań publicznych.

Skoro Starosta jest organem publicznym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz był w posiadaniu dokumentu stanowiącego informację publiczną obowiązany był przekazać jego odpis skarżącemu zgodnie z przepisami u.d.i.p.

Dodatkowo wyjaśnić należy, że w postępowaniu dotyczącym udostępnienia informacji publicznej ulega znacznemu ograniczeniu stosowanie przepisów k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej wyraźnie wskazuje, w których sytuacjach przepisy k.p.a. mają zastosowanie. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy k.p.a., co oznacza, że kodeks ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji. Brak jest jednak podstaw prawnych do stosowania przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w pozostałym zakresie, a zatem i do zastosowania trybu przewidzianego w art. 65 k.p.a. Nadmienić nadto należy, że wbrew twierdzeniom organu zawartym w odpowiedzi na skargę, żądanie zawarte we wniosku o udzielenie informacji publicznej było w swej treści jednoznaczne, wynikało o odpis jakiego dokumentu skarżący wnosi doręczenie.

Bezspornym jest, że informacja publiczna stanowiąca odpowiedź na pytania objęte wnioskiem została udostępniona stronie w dniu [...] stycznia 2022 roku tj. z prawie miesięcznym opóźnieniem. Termin do udzielenia informacji publicznej upłynął z dniem 5 stycznia 2022 roku (ostatni dzień terminu do udzielenia informacji – art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) Załatwienie sprawy z wniosku skarżącego J.K. nastąpiło przy tym już po złożeniu skargi do sądu administracyjnego, co uzasadnia stwierdzenie, że do bezczynności organu doszło. W sytuacji załatwienia sprawy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, sąd umarza postępowanie wyłącznie w zakresie przewidzianego art. 149 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, środka w postaci zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia stanowi art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie zwalnia to jednak sądu z obowiązku orzekania, czy do bezczynności organu (lub przewlekłości postępowania organu) doszło stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ani od oceny charakteru bezczynności lub przewlekłości postępowania stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a..

Sąd nie dopatrzył się rażącego charakteru bezczynności organu. Samo przekroczenie terminu załatwienia sprawy nie świadczy o rażącym charakterze opóźnienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako rażąco naruszająca prawo jest traktowana bezczynność organu w stanie, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań w kontekście okoliczności danej sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (por. wyroki NSA: z 21 lipca 2017 r. sygn. I OSK 2808/15 i z 8 lipca 2015 r. sygn. I OSK 237/15). Bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności a zarazem nie zachodzą okoliczności usprawiedliwiające bezczynność (por. wyrok NSA z 8 lipca 2015 r. sygn. I OSK 1514/14). Charakter rażący ma bezczynność o znamionach "wyjątkowej" (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r. sygn. I OSK 2451/14). O "rażącym naruszeniu prawa" w postaci bezczynności może świadczyć zlekceważenie wnioskodawcy i jego żądania (por. wyroki NSA: z 6 września 2016 r. sygn. I OSK 296/15 i z 26 lutego 2016 r. sygn. I OSK 2451/14).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, że opóźnienie w załatwieniu wniosku skarżącego było prawie miesięczne ( 26 dni) tj. nie nadmierne, a stan epidemii wirusa SARS-CoV-2 w kraju i powszechnie znane, związane z nim trudności z zapewnieniem prawidłowej realizacji wniosków o udzielenie informacji publicznej przez jednostki organizacyjne obciążone koniecznością realizacji bieżących, niecierpiących zwłoki zadań przeciwepidemicznych, stanowią obiektywne usprawiedliwienie tego opóźnienia. Nadto opóźnienie było następstwem początkowej błędnej oceny wniosku strony i uznanie, że żądana informacją nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ z chwila dokonania ponownej oceny wniosku i zmiany stanowiska udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej.

Brak przymiotu rażącego naruszenia prawa przy stwierdzonej bezczynności organu wykluczył orzekanie z urzędu o nałożeniu grzywny a strona o nałożenie grzywny nie wnosiła.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w wyroku.

Konsekwencją uwzględnienia skargi było - stosownie do treści art. 200 w związku z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, na które złożył się wpis od skargi (100 złotych).