Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3315/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant asystent sędziego Katarzyna Czuduk po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. C. i J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 466/15 w sprawie ze skargi Miasta G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania I. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie II. zasądza od Miasta G. na rzecz E. C. i J. C. solidarnie kwotę 4640 (cztery tysiące sześćset czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

I OSK 3315/15

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 466/15, po rozpoznaniu skargi Miasta G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania - 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Powiatu G. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], 2. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Kierownik Urzędu Rejonowego w G. decyzją z dnia [...] czerwca 1996 r. Nr [...] zatwierdził projekt podziału działek nr [...] o pow. 0,2898ha i nr 6810/4 o pow. 1,8270 ha, położonych w G., stanowiących własność J. i E. małż. C., przyjmując jako podstawę prawną zatwierdzenia podziału m.in. art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz.127 ze zm ). W wyniku dokonanego podziału powstały m.in. działki: nr [...] o pow. 0,0586 ha, nr [...] o pow. 0,0320 ha, nr [...] o pow. 0,0268 ha i [...] o pow. 0,1419 ha - z przeznaczeniem pod budowę ulic.

Wnioskiem z dnia 23 lutego 2001 r. E. i J. małż. C. wnieśli o ustalenie odszkodowania za działki gruntu nr: [...] o ogólnej powierzchni 0,2593 ha, położone w G.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Starosta Powiatu G. ustalił odszkodowanie w kwocie 329 057 zł za przedmiotowy grunt położony w G. przy ul. R., oznaczony jako działki nr [...] o ogólnej powierzchni 0,2594 ha, przejęty na własność Miasta G. Podstawą do ustalenia odszkodowania była wartość nieruchomości określona przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym z dnia 9 sierpnia 2010 r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Burmistrz Miasta G., kwestionując sposób oszacowania nieruchomości i jej wartość określoną przez rzeczoznawcę majątkowego, a tym samym wysokość ustalonego odszkodowania.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Miasto G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 570/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Powiatu G. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji, ustalające wysokość odszkodowania za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne w trybie art. 98 ust. 1 u.g.n., są wadliwe. Wydane bowiem zostały w oparciu o operat szacunkowy sporządzony na podstawie § 36 ust. 2 pkt 1 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, choć zastosowanie powinna mieć metoda określona w § 36 ust. 1. Sąd podkreślił, że zastosowanie metody wyceny określonej w § 36 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, możliwe jest dopiero po ustaleniu, że na analizowanym obszarze nie występują transakcje, o których mowa w § 36 ust. 1. Tymczasem na analizowanym rynku były zawierane transakcje sprzedaży gruntów przeznaczonych pod drogi lub ich poszerzenie, które "w celu informacyjnym" wskazał sam rzeczoznawca w operacie szacunkowym. Sąd dodał, że rzeczoznawca majątkowy nie jest uprawniony do oceny samych transakcji sprzedaży. Do jego zadań należy zbadanie i ustalenie, czy właściwe transakcje wystąpiły na danym rynku. WSA w Warszawie wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji winien wziąć pod uwagę podniesione w uzasadnieniu kwestie i ustalić wysokość odszkodowania w oparciu o operat szacunkowy sporządzony zgodnie z przepisami § 36 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia – w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. zmieniającym powyższe rozporządzenie z dniem 26 sierpnia 2011 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 175/12 oddalił skargę kasacyjną od wyżej opisanego orzeczenia WSA w Warszawie.

Ponownie rozpoznając sprawę, Starosta G. zlecił wykonanie operatu szacunkowego, dla celów ustalenia odszkodowania przedmiotowej nieruchomości, który w dniu 4 lutego 2014 r., został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego J. P. Operat szacunkowy określił wartość rynkową ww. działek gruntu o nr: [...], o ogólnej powierzchni 0,2594 ha, na kwotę 280 000 zł. Wycena została wykonana według stanu nieruchomości na dzień wydania decyzji o podziale oraz jej wartości na dzień wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. W operacie rzeczoznawca nie powołał się na transakcje nieruchomościami drogowymi, do porównania zostały wzięte nieruchomości stanowiące grunt budowlany, rynek nieruchomości niezabudowanych z możliwością zabudowy mieszkaniowej, których położenia rzeczoznawca nie opisał, transakcje, których przedmiotem były wskazane nieruchomości, odbywały się pomiędzy osobami fizycznymi lub osobami fizycznymi a firmami, obejmując jedynie rynek lokalny- obszar rynku ograniczony do gminy.

W dniu 17 kwietnia 2014 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną, podczas której Miasto G. przedstawiło swoje stanowisko dotyczące operatu szacunkowego oraz zawnioskowało o dołączenie do niniejszej sprawy innych operatów szacunkowych dot. wyceny gruntów zajętych pod drogi w najbliższym sąsiedztwie, sporządzonych w sprawach: [...]. Rzeczoznawca majątkowy w piśmie z dnia 30 kwietnia 2014 r. ustosunkował się do zarzutów Miasta G. odnośnie operatu szacunkowego, które, pismem z dnia 6 czerwca 2014 r. zakwestionowało złożone przez niego wyjaśnienia.

W oparciu o powyższe, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Starosta Powiatu G. ustalił odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość w wysokości 280 000 zł

Od powyższej decyzji Burmistrz Miasta G. odwołał się do Wojewody [...], który decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy oceniając operat szacunkowy z dnia 4 lutego 2014 r. uznał, iż określona w nim wartość nieruchomości ustalona została w sposób wymagany przez przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z uwzględnieniem opisanej w uzasadnieniu decyzji zasady korzyści. Z uwagi na powyższe uznał, że określona w ww. operacie szacunkowym wartość rynkowa przedmiotowego gruntu, została prawidłowo przyjęta przez organ I instancji jako podstawa do ustalenia odszkodowania na rzecz byłych właścicieli nieruchomości. Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w przypadku gdy operat szacunkowy i wyjaśnienia rzeczoznawcy majątkowego złożone na piśmie w dalszym ciągu są kwestionowane, na stronę przechodzi ciężar przeprowadzenia przeciwdowodu, jak również że operaty szacunkowe z dnia 5 sierpnia 2011 r. sporządzone do ustalenia odszkodowań w sprawach [...], prowadzonych przez Starostę Powiatu G. nie mogą być wykorzystane w niniejszym postępowaniu.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosło Miasto G., reprezentowane przez Burmistrza Miasta G. zarzucając naruszenie art. 7, art. 10, art.75, art. 77 § 1, art.78, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 136 K.p.a. i art. 138 § 2 K.p.a. poprzez:

- naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i nieuwzględnienie wniosków dowodowych Miasta G. zmierzających do wyjaśnienia wątpliwości wynikających z opinii biegłego, a odnoszących się do charakteru i miejsca położenia nieruchomości przyjętych przez biegłego do dokonania wyceny przedmiotowych nieruchomości według metody porównawczej;

- dokonanie dowolnych ustaleń i bezpodstawne ustalenie, iż nieruchomości przyjęte do wyceny przez biegłego odpowiadają stanowi wycenianych działek na dzień wydania decyzji podziałowej z dnia [...] czerwca 1996 r., gdy brak jest jakichkolwiek dowodów do takiego ustalenia;

- dokonanie dowolnej oceny opinii rzeczoznawcy bez wyjaśnienia wskazanych wątpliwości;

- niewyjaśnienie dokładnego stanu faktycznego sprawy w zakresie przyjętych przez biegłego do wyceny nieruchomości porównawczych, charakteru i stanu tychże nieruchomości oraz ich przeznaczenia w odniesieniu do działek będących przedmiotem wyceny na dzień wydania decyzji podziałowej w 1996 r., nieuwzględnienia w tym zakresie wniosków dowodowych Miasta G. zmierzających do wyjaśnienia tychże okoliczności, co skutkowało napuszeniem przepisów prawa procesowego, a w tym naruszyło zasadę czynnego, merytorycznego udziału Miasta G. w przedmiotowym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2014 r. naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zdaniem Sądu, organy administracji publicznej obu instancji błędnie uznały, że sporządzony w dniu 9 sierpnia 2010 r. operat szacunkowy, będący podstawą ustalenia wysokości odszkodowania, jest prawidłowy i nie budzi zastrzeżeń pod względem formalnym. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy organy administracji publicznej jako podstawę ustalenia wysokości odszkodowania za opisane wyżej działki gruntu wydzielone pod budowę ulic, przyjęły ww. operat szacunkowy sporządzony w dniu 4 lutego 2014 r. przez rzeczoznawcę majątkowego J. P., który dokonując wyceny nieruchomości nie zastosował się do wyżej powołanych wytycznych Sądów, które w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wskazały na prawidłową zasadę ustalania odszkodowania za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne w trybie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z powołanych przepisów wynika, że przy określaniu wartości rynkowej gruntów wydzielonych pod drogi publiczne zastosowanie ma w pierwszej kolejności metoda opisana w § 36 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. Sąd wskazał, iż powyższe okoliczności zostały podniesione w zapadłych w niniejszej sprawie wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2011 r. o sygn. I SA/Wa 570/11 i w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. I OSK 175/12. Sądy administracyjne we wskazanych orzeczeniach dokonały wykładni powołanych przepisów i jednoznacznie wskazały na zastosowanie w pierwszej kolejności § 36 ust. 1 cyt. Rozporządzenia, dopiero w następnej kolejności ust. 2. Analiza uzasadnień decyzji, wydanych przez organy obu instancji, w wykonaniu wskazanych w wyroku WSA wytycznych prowadzić musi do wniosku, że wskazania obu sądów nie zostały zrealizowane i tym samym naruszyły art. 153 P.p.s.a. Starosta Powiatu G. opierając się o przedmiotowy operat szacunkowy, a następnie Wojewoda [...] przy kontroli instancyjnej zaskarżonej do niego decyzji, nie wziął pod uwagę wiążących go wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do istoty sporządzenia operatu szacunkowego, określonej powołanymi wyrokami, a to musiało skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji obu instancji. Powyższe uchybienia przesądziły o uchyleniu przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. WSA wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji zobowiązany będzie do ponownego merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku o odszkodowanie za ww. nieruchomość i w tym celu zleci sporządzenie operatu szacunkowego, dokładnie w oparciu o wytyczne wskazane przez WSA w Warszawie i NSA w powołanych wyżej orzeczeniach wydanych w niniejszej sprawie, jednocześnie mając na uwadze przedstawione w wyroku z dnia 8 lipca 2015r. rozważania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli E. C. i J. C. wnosząc o jego zmianę w całości poprzez oddalenie skargi Miasta G. w całości, ewentulanie - uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1) art. 153 P.p.s.a. polegające na jego błędnym zastosowaniu, w sytuacji gdy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania w sprawie niniejszej w zakresie zastosowania § 36 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego wyrażone w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt I SA/Wa 570/11 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 175/12 nie wiązały w niniejszej sprawie orzekającego Sądu, albowiem dotyczyły oceny prawnej ferowanej w oparciu o treść § 36 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego obowiązującego w dacie 9 sierpnia 2010 r., a nie w dacie 4 lutego 2014 r., w której to treści zachodzą kategoryczne różnice, a które to naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy, albowiem orzekający Sąd Administracyjny nie był związany treścią ww. orzeczeń i winien dokonać własnej oceny prawnej na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 153 P.p.s.a. polegających na ich błędnym zastosowaniu w odniesieniu do zaskarżonych decyzji i postępowania organów administracyjnych, analogicznie do zarzutu art. 153 P.p.s.a. opisanego powyżej, albowiem zastosowanie prawidłowej normy ww. § 36 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r., prowadziłoby do konkluzji, że organy administracji obu instancji orzekły prawidłowo, a operat szacunkowy z dnia 4 lutego 2014 r. jest sporządzony zgodnie ze wszelkimi normami, albowiem organy nie były związane treścią ww. orzeczeń sądów administracyjnych i nie mogły stosować wytycznych zawartych w tych orzeczeniach,

3) § 36 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w treści obowiązującej w dacie 9 sierpnia 2010 r. przez jego błędne zastosowanie w sytuacji gdy przedmiotowy przepis został zmieniony rozporządzeniem z dnia 14 lipca 2011 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. 2011.165.985), a więc nie znajdował zastosowania do operatu szacunkowego sporządzonego w dniu 4 lutego 2014 r.,

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. przez ich zastosowanie, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja administracyjna i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem i zostały sporządzone prawidłowo w zgodzie z normami K.p.a.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należało zatem odnieść się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

W pierwszej kolejności poczynić należało rozważania odnoszące się do znaczenia, jakie w kontrolowanej sprawie miało przesądzenie, czy kontrolowany sąd zastosował się do regulacji z art. 153 P.p.s.a.

Zgodnie z treścią tego przepisu ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w poprzednim orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia.

Oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu w sprawie przed organami administracji publicznej ma pierwszorzędne znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu, w rezultacie których ma nastąpić merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu lub czynności. W zakresie oceny prawnej mieści się wyjaśnienie dlaczego stosowanie to zostało w konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne, jakie zdaniem tego sądu zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych mogły mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem.

Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowanie się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Ocena prawna nie ma mocy wiążącej jedynie w tym przypadku, gdy po jej wyrażeniu nastąpiła zmiana stanu prawnego.

Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć należało, że Naczelny Sąd Administracyjny w poprzednim wyroku z dnia 14 czerwca 2013r. nakazując ponowienie operatu zaznaczył, że sporządzający je rzeczoznawca będzie związany nowym brzmieniem § 36 rozporządzenia, które zostało nadane rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011r. zmieniającym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego(Dz.U. Nr 165, poz. 985). Tymczasem kontrolowany sąd dokonał oceny decyzji, opartych na nowo sporządzonym operacie z dnia 4 lutego 2014r. w aspekcie §36 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, w brzmieniu przed zmianą z dnia 14 lipca 2011r, który w chwili sporządzenia tego operatu nie miał mocy obowiązującej.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, obecnie rozpoznającego sprawę, że pozostawało to w sprzeczności z wytycznymi, zawartymi w wyroku tegoż sądu z dnia 14 czerwca 2013r( sygn. akt I OSK 175/12), którymi kontrolowany sąd I instancji na mocy art. 153 P.p.s.a. był związany.

W konsekwencji wadliwości, wskazane w wyroku WSA z dnia 8 lipca 2015r. wbrew zawartemu tam stanowisku nie mogły stanowić o negatywnej ocenie działań kontrolowanych organów, nie mogły podważyć także legalności sporządzonego operatu z dnia 4 lutego 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny badanie odniósł do regulacji, która podczas ponownego rozpoznawania sprawy już nie obowiązywała.

Wadliwie przyjęty wzorzec kontroli każdorazowo skutkować musi koniecznością zakwestionowania jej wyników.

Skoro rzeczoznawca w operacie z dnia 4 lutego 2014r. zaznaczył, że oszacowania dokonuje na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 sierpnia 2011r., kontrola sądowoadministracyjna winna również odbyć się w aspekcie nowych uregulowań, które z mocy przepisów zmieniających obowiązywały w tym czasie, a konieczność ich zastosowania pozostawała również w zgodzie z wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2013r.

W tym stanie rzeczy usprawiedliwionym okazał się zarzut naruszenia przez kontrolowany sąd art. 153 P.p.s.a. Wbrew stanowisku sądu I instancji organy administracji na nowo rozpoznające sprawę nie dopuściły się naruszenia zasady związania oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku sądu administracyjnego Identycznie potraktować należało zarzut uchybienia §36 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny i sporządzania operatu szacunkowego w brzmieniu sprzed 26 sierpnia 2011r., który podczas ponownie prowadzonego postępowania nie miał zastosowania.

Z tego względu jako wadliwy podlegał uchyleniu wyrok sądu I instancji na zasadzie art. 185§1P.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę sąd będzie miał na względzie poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania, w szczególności zaś co do konieczności badania decyzji oraz poprzedzającego je operatu z dnia 4 lutego 2014r. w aspekcie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 sierpnia 2011r

O kosztach orzeczono zgodnie z art. 203 pkt.2 P.p.s.a.