Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 174/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2006r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego P. S. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonego do spożycia w miejscu sprzedaży w barze usytuowanym przy ul. A. w W. – utrzymało w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] listopada 2004 r. skarżący P. S. wystąpił do Prezydenta W. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w barze usytuowanym przy ul. A. w W.

Do wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia skarżący załączył stosowne dokumenty, w tym m.in. pisemną zgodę na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalach użytkowych położonych w budynku przy ul. A., wyrażoną w piśmie z dnia [...] marca 2003 r. przez Zarząd spółki J. S.A. z siedzibą w W., będącego w 2003 r. jedynym prawnym właścicielem i zarządcą nieruchomości przy ul. A. w W.

Pismem z dnia [...] listopada 2004 r. organ I instancji – działając na podstawie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. – wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o brakujący dokument w postaci pisemnej zgody wspólnoty mieszkaniowej na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu nr [...] przy ul. A.w W.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2004 r. oświadczył, iż w dniu [...] czerwca 2003 r. zakupił lokale użytkowe w W. przy ul. A. Zdaniem skarżącego właścicielem, zarządcą i administratorem w/w budynku była w tym czasie spółka J. S.A. Strona wskazała, iż warunkiem zakupu przedmiotowych lokali była zgoda na sprzedaż alkoholu przez właściciela budynku. Skarżący poinformował, iż Wspólnota Mieszkaniowa, która powstała w lutym 2004 r., przejęła cały majątek, dokumentację oraz prawa i obowiązki wynikające z zarządu poprzedniego właściciela tj. spółki J. S.A. W konsekwencji – zdaniem skarżącego – wydana przez J. S.A. zgoda na sprzedaż alkoholu ma obowiązującą moc prawną na dzień obecny.

W toku dalszego postępowania organ I instancji ponownie zwracał się do strony skarżącej z wnioskiem o uzupełnienie dokumentacji o zgodę aktualnego zarządcy budynku, tj. wspólnoty mieszkaniowej, podnosząc w piśmie z dnia [...] grudnia 2004 r., iż zgoda J. S.A. udzielona w dniu [...] marca 2003 r. nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Skarżący w pismach z dnia [...] grudnia 2004 r., [...] marca 2005 r., [...] kwietnia

2005 r. oraz z dnia [...] maja 2005 r. - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko – jednoznacznie wskazywał, iż nie posiada zgody wspólnoty mieszkaniowej na sprzedaż alkoholu i nie występował do zarządu wspólnoty z wnioskiem o udzielenie takiej zgody, albowiem – w jego ocenie – podstawą wydania decyzji powinna być zgoda na sprzedaż wyrobów alkoholowych udzielona w dniu [...] marca 2003 r. przez poprzedniego właściciela budynku przy ul. A. w W., tj. J. S.A.

Strona skarżąca przedłożyła do akt opinię prawną z dnia [...] maja 2005 r. sporządzoną przez adwokat B. O., z której wynikało, iż w związku z wyrażoną przez J. S.A. zgodą P. S. uzyskał określoną ekspektatywę sposobu wykonywania prawa własności lokali użytkowych oraz określoną ekspektatywę wykonywania działalności gospodarczej. Według przedłożonej opinii prawnej - z uwagi na konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych, ochronę ekspektatywy oraz zasadę zaufania – przyjąć trzeba, że podstawą wydania decyzji koncesyjnej powinna być zgoda na sprzedaż wyrobów alkoholowych udzielona w dniu [...] marca 2003 r. przez uprzedniego właściciela budynku przy ul. A. w W. Według opinii prawnej zgoda J. S.A. stworzyła ekspektatywę określonego sposobu wykonywania prawa własności lokali użytkowych (art. 140 k.c.). Ekspektatywa ta ma charakter trwały, a więc doznaje ochrony w stosunkach z pozostałymi członkami Wspólnoty Mieszkaniowej, którzy mają obowiązek honorowania powyższej ekspektatywy.

Z załączonych do akt sprawy pism Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. z dnia [...] marca 2005 r., z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz z dnia [...] maja 2005 r. wynika jednoznacznie, iż skarżący nie posiada przedmiotowej zgody Wspólnoty Mieszkaniowej, jako zarządcy budynku przy ul. A. w W., a ponadto, że strona nie występowała do Zarządu Wspólnoty o udzielenie spornej zgody na sprzedaż napojów alkoholowych. Zarząd Wspólnoty nie podzielił również poglądu strony skarżącej, iż zgoda wyrażona w 2003 r. przez firmę developerską (J. S.A.) jest nadal bezwzględnie obowiązująca.

W wyniku rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego Prezydent W. – działając na podstawie przepisu art. 104 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – wydał decyzję z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa (druga decyzja z tej samej daty dotyczyła odmowy udzielenia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu /z wyjątkiem piwa/), przeznaczonego do spożycia w miejscu sprzedaży w barze usytuowanym przy ul. A. w W. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji zauważył na wstępie, iż pozytywna opinia Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych W. wyrażona w formie postanowienia jest jednym z elementów materiału dowodowego. Opinia taka nie ma jednak – zdaniem organu I instancji - charakteru wiążącego przy podejmowaniu rozstrzygnięcia przez uprawniony organ. Prezydent W stwierdził, iż wydana przez J. S.A. zgoda nie wykazuje związku z toczącym się postępowaniem, a więc strona skarżąca nie spełnia warunków niezbędnych do udzielenia zezwolenia. Zdaniem Prezydenta W. zgoda, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ma charakter oświadczenia woli, nie jest czynnością cywilnoprawną i nie podlega zatem sukcesji prawnej. Organ wskazał, iż celem przepisów wymagających przedstawienia zgody właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku jest zapewnienie ustawowo gwarantowanego udziału mieszkańców budynku wielorodzinnego w procesie wydawania decyzji na sprzedaż napojów alkoholowych. Według organu I instancji oświadczenie to musi być złożone na potrzeby każdego postępowania administracyjnego i rodzi skutki prawne tylko w tym postępowaniu. W tej sytuacji organ I instancji uznał, iż skarżący nie posiada zgody Wspólnoty Mieszkaniowej na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., a więc tym samym nie spełnia warunku określonego w art. 18 ust. 6 pkt 3 cyt. ustawy z 1982 r. Prezydent W. podniósł ponadto, iż – mając na względzie przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) – przyjąć należy, że w przypadku, gdy do zarządu nieruchomością wspólną wspólnota wybrała reprezentujący ją zarząd, to właśnie ten organ, a nie właściciele poszczególnych lokali mogą reprezentować wspólnotę na zewnątrz.

Pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od w/w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r. Wnosząc o zmianę bądź uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, skarżący zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz błędną wykładnię przepisu art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W uzasadnieniu środka zaskarżenia pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż w dacie wyrażenia przez Zarząd J. S.A. zgody na sprzedaż alkoholu w lokalach użytkowych, które miały być nabywane przez stronę – firma ta jako jedyny właściciel i zarządca budynku była uprawniona do wyrażenia tego rodzaju zgody. Fakt wyrażenia tej zgody był okolicznością decydującą o kupnie lokali użytkowych przez skarżącego. W ten sposób należy uznać, iż skarżący uzyskał określoną ekspektatywę sposobu wykonywania prawa własności lokali użytkowych oraz określonego rodzaju działalności gospodarczej. Prawo to – zdaniem strony – korzysta z ochrony zgodnie z konstytucyjną zasadą ochrony praw nabytych oraz zasadą zaufania. Ponadto skarżący stwierdził, iż Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej nie był upoważniony do wyrażenia negatywnej opinii o możliwości sprzedaży alkoholu. Tym samym negatywna opinia Zarządu Wspólnoty nie mogła być – według skarżącego – podstawą wydania odmownej decyzji przez organ I instancji.

W wyniku rozpatrzenia złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy – powołując się na dyspozycję przepisu art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - stwierdził, iż z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że w dniu wszczęcia przedmiotowego postępowania właścicielem budynku przy ul. A. w W. była wspólnota mieszkaniowa, którą reprezentował wybrany prawomocną uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. – Zarząd Wspólnoty, który zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w przedmiotowym lokalu nie wyraził. Według SKO w W. na etapie uzyskiwania zgody J. S.A. w dniu [...] marca 2003 r., a więc ponad rok przed złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia – o zapewnieniu jakiejkolwiek ekspektatywy uzyskania tego zezwolenia przez Prezydenta W. nie mogło być mowy. W ocenie Kolegium, by można było sformułować twierdzenia o zapewnieniu takiej ekspektatywy, wnioskodawca musiałby mieć pisemny dowód, że organ I instancji udzielił przyrzeczenia administracyjnego wydania wnioskowanego zezwolenia na podstawie posiadanej zgody J. S.A. Zdaniem organu odwoławczego zdziwienie budzi, iż wnioskodawca, będąc profesjonalistą prowadzącym działalność gospodarczą, mógł przypuszczać, że zgoda tymczasowego właściciela budynku, jakim jest zawsze developer – jest równoznaczna ze zgodą przyszłego i docelowego jednocześnie właściciela, jakim jest wspólnota mieszkaniowa. Według SKO w W. jeśliby uznać rozumowanie strony skarżącej za słuszne, to równie dobrze można by się domagać wydania przedmiotowego zezwolenia posiadając zgodę sprzed np. 2 lat byłego właściciela budynku, który ten budynek sprzedał osobie trzeciej. Kolegium podniosło dodatkowo, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym i doktryną prawa administracyjnego organ administracji ma obowiązek przy wydawaniu rozstrzygnięcia uwzględnić wszelkie zmiany stanu faktycznego i prawnego w danej sprawie, jakie zaistniały po wszczęciu postępowania, a przed wydaniem decyzji.

W dniu [...] stycznia 2005 r. skarżący P. S., reprezentowany przez pełnomocnika – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r. Skarżący - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w W. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. – zarzucił organom obu instancji naruszenie:

1) zasad postępowania określonych w art. 7 i art. 8 k.p.a. – w następstwie dokonania błędnej wykładni art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, polegającej na przyjęciu przez organy obu instancji, że wydanie decyzji wyrażającej zgodę na sprzedaż alkoholu jest możliwe jedynie w przypadku wyrażenia zgody przez aktualny Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej,

2) zasad postępowania określonych w art. 7 i art. 8 k.p.a. - w następstwie dokonania błędnej wykładni art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, polegającej na przyjęciu przez organy obu instancji, że organem uprawnionym do wyrażenia zgody na sprzedaż alkoholu jest Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej, a nie właściciele lokali,

3) naruszenie interesu prawnego skarżącego – wyrażającego się w posiadaniu ekspektatywy określonego sposobu wykonywania prawa własności lokali użytkowych położonych w W. przy ul. A. oraz ekspektatywy prowadzenia w tych lokalach określonego rodzaju działalności gospodarczej, polegającej na sprzedaży alkoholu, a wynikającej z decyzji uprzedniego właściciela przedmiotowej nieruchomości, którym była wówczas spółka J. S.A.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż organy obu instancji nie uwzględniając zgody udzielonej przez uprzedniego właściciela i zarządcę budynku przy ul. A. w W. – naruszyły wymagania wynikające z Konstytucji RP, w tym z zasad ochrony praw nabytych, ochrony ekspektatywy, oraz zasady ochrony zaufania polegającej na ochronie przed nieprzewidywalnymi zmianami własnej sytuacji prawnej. W ocenie strony skarżącej Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej – wbrew interesom mieszkańców osiedla [...] – zignorował całkowicie zgodę wydaną przez poprzedniego właściciela i zarządcę tego osiedla. Odmowę podjęły dwie osoby, przekraczając przy tym swoje kompetencje. Według skarżącego brak jest podstawy prawnej do zmuszania jego osoby do wystąpienia z kolejnym wnioskiem o wyrażenie zgody na sprzedaż alkoholu, skoro posiada on już taką zgodę, udzieloną przez spółkę J. S.A. W tej sytuacji – zdaniem strony – skarżący miał prawo oczekiwać, że w wyniku decyzji nabędzie prawo do sprzedaży napojów alkoholowych. Skarżący stwierdził, iż powstanie ekspektatywy wiązało się zatem wyłącznie z wyrażeniem zgody, a więc powstało swoiste przyrzeczenie administracyjne do wydania decyzji zezwalającej na sprzedaż alkoholu na podstawie posiadanej zgody Zarządu spółki J. S.A. W ocenie skarżącego organy orzekające w sprawie oraz członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. A. mieli obowiązek honorowania zgody udzielonej przez J. S.A., gdyż zgoda ta miała charakter trwały. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, iż organy obu instancji w sposób sprzeczny z normą prawa wyrażoną w art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali przyjęły, że podstawę decyzji odmownej stanowi negatywne stanowisko Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej. Według skarżącego należy przyjąć, że w świetle w/w przepisu ustawy o własności lokali podjęcie decyzji wyrażającej zgodę na sprzedaż alkoholu jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, a zatem organem właściwym do podjęcia uchwały w tym przedmiocie winien być nie Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej, lecz właściciele lokali objętych wspólnotą.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. - podtrzymując dotychczasowe stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. - wniosło o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Kolegium wskazało, iż na etapie uzyskiwania w dniu [...] marca 2003 r. zgody Zarządu J. S.A. o zapewnieniu jakiejkolwiek ekspektatywy uzyskania zezwolenia Prezydenta W. na sprzedaż alkoholu nie mogło być mowy. Zdaniem organu odwoławczego by można było formułować twierdzenie o zapewnieniu takiej ekspektatywy, skarżący musiałby mieć pisemny dowód na to, iż organ I instancji udzielił przyrzeczenia administracyjnego wydania wnioskowanego zezwolenia na podstawie posiadanej zgody J. S.A. Według SKO w W z taką sytuacją nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2006 r. pełnomocnik skarżącego P. S. – podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w skardze – podniósł, iż zarówno decyzja SKO w W., jak i odpowiedź na skargę zawierają stanowisko, które narusza wskazane przez stronę skarżącą zasady konstytucyjne chroniące prawo własności.

Na rozprawie w dniu 2 czerwca 2006 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe zarzuty strony oraz oświadczył, iż na dzień składania wniosku o udzielnie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w dniu [...] listopada 2004 r. zarządcą budynku przy ul. A. w W. była Wspólnota Mieszkaniowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] – nie naruszają prawa.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżone decyzje organów obu instancji nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności przepisu art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jak również norm postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., jak również art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Na mocy zaskarżonych decyzji w/w organy administracji publicznej odmówiły skarżącej spółce udzielenia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w lokalu użytkowym położonym w W., przy ul. A.

Podstawą prawną decyzji Prezydenta W., a następnie rozstrzygnięcia organu odwoławczego był przepis art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Jak stanowi przepis art. 18 ust. 1 cyt. ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży.

Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy (art. 18 ust. 2).

Zgodnie z normą prawa wyrażoną w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Odmawiając skarżącemu udzielenia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w barze usytuowanym przy ul. A. w W. - Prezydent W., a następnie organ odwoławczy, oparły swoje rozstrzygnięcia na stanowisku, iż strona nie posiada zgody Wspólnoty Mieszkaniowej na sprzedaż napojów alkoholowych w przedmiotowym lokalu użytkowym, a więc tym samym nie spełnia warunku określonego w art. 18 ust. 6 pkt 3 cyt. ustawy z 1982 r.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stanowisko organów obu instancji jest prawidłowe, albowiem – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – do wniosku z dnia [...] listopada 2004 r. podmiot wnioskujący nie załączył właściwej zgody aktualnego (na dzień składania wniosku) właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, w którym umiejscowiony był ten lokal.

Niewątpliwie wspomniany lokal użytkowy, w którym skarżący zamierzał dokonywać działalności gospodarczej polegającej m.in. na sprzedaży napojów alkoholowych zlokalizowany jest w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż w dniu składania przez stronę skarżącą wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu jedynym podmiotem sprawującym zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą budynek mieszkalny wielorodzinny położony przy ul. A. w W. była Wspólnota Mieszkaniowa, reprezentowana przez Zarząd Wspólnoty.

Zdaniem Sądu należy w tej sytuacji uznać, iż organy – interpretując dyspozycję przepisu art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z 1982 r. - zasadnie przyjęły, że wyłącznie Wspólnota Mieszkaniowa sprawująca zarząd budynkiem przy ul. A. była podmiotem uprawnionym do ewentualnego udzielenia zgody na sprzedaż alkoholu w lokalu użytkowym należącym do strony skarżącej.

Należy zauważyć, iż – wbrew twierdzeniom skarżącego - przedmiotem niniejszego postępowania nie była kwestia oceny właściwości rzeczowej organów Wspólnoty Mieszkaniowej, a więc również sąd administracyjny orzekając w tej sprawie nie musiał badać, który z organów Wspólnoty uprawniony był do udzielenia zgody, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Przede wszystkim trzeba wziąć pod uwagę fakt, iż skarżący nie tylko nie uzyskał zgody Wspólnoty Mieszkaniowej, ale przede wszystkim w ogóle nie wystąpił do tego podmiotu z wnioskiem o wyrażenie owej zgody.

Na marginesie jedynie warto podnieść, iż w świetle przepisu art. 22 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali nie jest jasne, czy zgodę na sprzedaż alkoholu w lokalu położonym w budynku zarządzanym przez Wspólnotę Mieszkaniową winien podjąć ogół właścicieli na zebraniu Wspólnoty w drodze uchwały wyrażającej zgodę na dokonanie tej czynności, czy też sam Zarząd Wspólnoty, jako organ uprawniony do podejmowania w imieniu Wspólnoty czynności zwykłego zarządu. Warto zwrócić uwagę, iż Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. w piśmie z dnia [...] maja 2005 r. zaprezentował pogląd, że dla jasności sprawy przedmiotowa zgoda winna być wyrażona w formie uchwały podjętej przez ogół właścicieli lokali tworzących wspólnotę.

Niemniej należy wyraźnie podkreślić, iż w niniejszej sprawie kwestia, który z organów Wspólnoty Mieszkaniowej był właściwy w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż alkoholu nie miało jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia, gdyż skarżący nie posiadał w ogóle jakiejkolwiek zgody tej Wspólnoty Mieszkaniowej.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia interesu prawnego wyrażającego się w posiadaniu ekspektatywy określonego sposobu wykonywania prawa własności lokalu użytkowego położonego w W. przy ul. A. należy stwierdzić, iż organy obu instancji, jak również Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. zasadnie przyjęły, iż zgoda na sprzedaż alkoholu, udzielona w marcu 2003 r. przez ówczesnego zarządcę budynku - spółkę J. S.A., nie może być uznana za prawnie wiążącą zarówno organy administracji samorządowej orzekające w przedmiocie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jak również samą Wspólnotę Mieszkaniową, jako podmiot zarządzający przedmiotowym budynkiem wielorodzinnym.

W doktrynie i orzecznictwie trafnie wskazuje się, że niezbędne jest odróżnienie ekspektatywy prawnej od czysto faktycznej nadziei, czy też szansy, perspektywy nabycia (powstania) jakiegoś prawa podmiotowego. Zgodnie z piśmiennictwem przywoływanym w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego o oczekiwaniu (ekspektatywie) w znaczeniu prawnym można mówić, gdy ze zrealizowanymi już składnikami złożonego stanu faktycznego, prowadzącego do powstania (nabycia) prawa podmiotowego, porządek prawny łączy nie jakiekolwiek skutki prawne, lecz takie, których całokształt stwarza oczekującemu – po pierwsze – silne stanowisko prawne, służące określonemu celowi praktycznemu i – po drugie – takie stanowisko, które spełnia prawnie uznane samodzielne funkcje (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2005 r., SK 25/02, OTK-A 2005/10/112 i powołane tam orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego oraz poglądy doktryny).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie powstała po stronie skarżącego żadna prawnie istotna ekspektatywa prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej, polegającej na sprzedaży alkoholu, a wynikająca - jak stwierdził skarżący - z decyzji uprzedniego właściciela przedmiotowej nieruchomości - spółki J. S.A.

Według Sądu nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, iż organy obu instancji - nie uwzględniając zgody udzielonej przez uprzedniego właściciela i zarządcę budynku przy ul. A. w W. – naruszyły wymagania wynikające z Konstytucji RP, w tym z zasad ochrony praw nabytych, ochrony ekspektatywy, czy też ochrony zaufania obywateli do organów państwa, polegającej na ochronie przed nieprzewidywalnymi dla przedsiębiorców zmianami sytuacji prawnej. W niniejszej sprawie organy nie naruszyły żadnych praw nabytych, gdyż skarżący w wyniku uzyskania w 2003 r. zgody firmy developerskiej na handel napojami alkoholowymi nie nabył żadnego prawa, na podstawie którego organ wydający zezwolenie byłby zobowiązany do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony z dnia [...] listopada 2004 r.

W tej sytuacji należy zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., iż na etapie uzyskiwania w dniu [...] marca 2003 r. zgody Zarządu J. S.A. o zapewnieniu jakiejkolwiek ekspektatywy uzyskania zezwolenia Prezydenta W. na sprzedaż alkoholu nie mogło być mowy. Warto zauważyć, iż skarżący dopiero po okresie ponad półtora roku od daty uzyskania zgody w/w firmy wystąpił do organu z wnioskiem o wydanie zezwolenia.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo wskazał, iż by można było formułować w ogóle jakąkolwiek tezę o zapewnieniu ewentualnej ekspektatywy, skarżący musiałby posiadać pisemny dowód na okoliczność, iż właściwy organ (Prezydent W.) udzielił mu przyrzeczenia administracyjnego w zakresie wydania wnioskowanego zezwolenia na podstawie posiadanej zgody J. S.A. Według Sądu – pomijając już sam fakt, iż w świetle obecnie obowiązujących przepisów prawa wątpliwa jest skuteczność prawna takiego przyrzeczenia, to trzeba wyraźnie wskazać, iż niewątpliwie nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie z sytuacją, w której strona skarżąca otrzymałaby jakiekolwiek pisemne zapewnienia w tej kwestii ze strony władz komunalnych W.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy obu instancji, postępując zgodnie z zasadą pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a., respektując wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy – przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z regułami procedury administracyjnej, dokładnie wyjaśniając wszelkie okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkowując się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględniając w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony.

W ocenie Sądu organy prowadzące postępowanie wszechstronnie wyjaśniły okoliczności niniejszej sprawy, ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony skarżącej.

Mając to na względzie należy w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania uznać, iż organy administracji publicznej oceniły w sposób wszechstronny i prawidłowy materiał sprawy, uzasadniając zaskarżone decyzje w sposób odpowiadający wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.