Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 992/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-10-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1 - 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 19 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2010 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "Przedsiębiorstwa R" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru oraz wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

"Przedsiębiorstwo R" Sp. z o.o. (zw. dalej Skarżąca Spółka, Strona) w skardze z dnia [...] września 2010r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru oraz wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług - zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając swoją prośbę stwierdziła, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. toczy się 18 postępowań w sprawach ze skarg zainicjowanych przez nią. W każdej ze spraw skarżąca uiściła wpis sądowy

w kwocie po około 1500 zł. Jej zdaniem już przez samo uiszczenie wpisu w każdej

ze spraw, Spółka została jeszcze przed rozstrzygnięciem sporu obciążona znaczną kwotą mającą wpływ na jej kondycję finansową i prawidłowe funkcjonowanie prowadzonej działalności gospodarczej. Dalej strona argumentowała, że sytuacja,

w której znalazła się Spółka wypełnia przesłanki wymienione w art.61 §3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż wykonanie skarżonej decyzji, jak i decyzji współistniejących spowoduje nieodwracalne skutki finansowe, co pociągnie za sobą ujemne skutki społeczne. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może w krótkim czasie doprowadzić w Spółce do zwolnień pracowników i innych niekorzystnych zdarzeń. Wskazała, że na zaskarżonych decyzjach ciąży kwota blisko 600 tysięcy i że wykonanie decyzji spowoduje realny wzrost kosztów związanych z dalszym wykorzystaniem zaimportowanego towaru, co

z kolei nie mogło być uwzględnione w ryzyku zawartej transakcji handlowej i uczyni zawarte transakcje deficytowymi oraz narazi skarżącą Spółkę na finansowe niczym

nie uzasadnione straty, których nie będzie w stanie ponieść, a ponadto może spowodować dodatkowo realne niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy, utraty kontrahentów i w krótkim czasie jej całkowitą likwidację.

Strona podsumowując wskazała, że zasadność jej wniosku winna być rozpatrywana

w dwóch aspektach – z uwzględnieniem - z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś -jej możliwości finansowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje

na uwzględnienie.

Zgodnie z art.61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu

lub czynności. W myśl natomiast art.61 §3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi

sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,

z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy mieć też bowiem na uwadze,

że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Nadto, wniosek

o wstrzymanie wykonalności może dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania, bo np. nie zostały jeszcze wykonane.

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i Sąd rozstrzygając wniosek strony w oparciu o art.61 §3 P.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mogą one wystąpić łącznie lub oddzielnie.

Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Należy też zauważyć, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez samą stronę skarżącą. Wiąże się to

z koniecznością szczególnie wnikliwego, przekonującego i dokładnego wskazania jak

i uzasadnienia konkretnych zdarzeń i okoliczności przez wnioskodawcę, w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 roku, FZ163/04, niepubl.). Nadto, co należy również podkreślić, przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy ( post. NSA z dnia 26 kwietnia 2004 roku FZ38/04, niepublikowany).

W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia

26 stycznia 2010 r. sygn. akt I FZ 481/09).

Sąd, rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie i stosując kryteria przewidziane w art.61 §3 P.p.s.a., nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia. Żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie została przez skarżącą Spółkę wykazana. Lakoniczne

i ogólnikowe stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku, a odnoszące się

do hipotetycznie mogących zaistnieć sytuacji w stosunku do skarżącej tj. niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy i spowodowanie nieodwracalnych skutków finansowych i społecznych, stanowi w istocie powtórzenie treści art.61 §3 P.p.s.a., nie zaś argumentację przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Skarżąca Spółka w żadnym razie nie wykazała konkretnych okoliczności, z których wynika, że jej aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Także w aktach sprawy

Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art.61 §3 P.p.s.a,

które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Pełnomocnik zaś w swej argumentacji użył jedynie trybu przypuszczającego.

Jak już wspomniano wyżej, do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej

oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego skarżąca w rozpatrywanej sprawie nie uczyniła.

Sąd rozważając niniejszą sprawę, nie mógł pominąć także i tej okoliczności, że sama konieczność spłaty zobowiązania podatkowego ustalonego decyzją organu pierwszej instancji nie może niejako sama przez się przemawiać na rzecz wstrzymania wykonania, gdyż stanowi ona naturalną konsekwencję wydania takiej decyzji

i utrzymania jej w mocy w toku postępowania odwoławczego i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847).

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na jeszcze jedną okoliczność – to, że przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia kwoty należności celnych oraz wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług. Przed wydaniem pierwszoinstancyjnej decyzji, Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] wezwał skarżącą Spółkę do złożenia zabezpieczenia w wysokości 40.976zł. w celu zagwarantowania pokrycia długu celnego. (k-40 akt administracyjnych)

W aktach znajduje się potwierdzenie złożenia zabezpieczenia nr [...] (k – 43 akt administracyjnych). Z treści tego dokumentu wynika, że zabezpieczenie zostało złożone w dniu [...] sierpnia 2009r. w wysokości 40.976zł.

Zgodnie z zapisem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2010r. nr [...] niedobór cła, podatku od towarów i usług, jak również odsetki od cła i podatku VAT w całości zostaną pokryte z kwoty wpłaconej przez Skarżącą Spółkę tytułem zabezpieczenia. Jedynie tylko co do powstałej różnicy - wynoszącej 4.595,00zł. stwierdzono, że strona winna wpłacić na konto Izby Celnej W związku z powyższym należy uznać, że decyzja określająca należności celne i podatek od towarów i usług w tym przypadku została w znacznej części wykonana.

W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć

z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest to, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne i w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami.

Na zakończenie należy również podkreślić, że wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter szczególny i nie może mieć zastosowania, co już podkreślono, w każdej sprawie, w której zapłata zobowiązania podatkowego rodzi trudności dla podatnika. Trudności te nie mogą wynikać jedynie z przekonania skarżącego o ich istnieniu, lecz muszą mieć charakter obiektywny.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd na podstawie art.61 §3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.