Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 271/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 54 pkt 2c, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 18
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Dnia 26 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant pomocnik sekretarza sądowego Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2013 roku sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o. o. z siedzibą w J., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako K.p.a.), art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – w dalszej części jako ustawa), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku produkcyjno – magazynowego na handlowy, przewidzianej do realizacji na fragmencie działki nr 40/26 przy ul. A 17/21 w Ł..

Jak wynika z akt sprawy w dniu 18 kwietnia 2012r. przedstawiciel B Sp. z o. o. z siedzibą w Ł. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku produkcyjno – magazynowego na handlowy, budowie zadaszonego zaplecza do obsługi przedmiotowej inwestycji, wiaty na wózki w konstrukcji stalowej, urządzeń budowlanych oraz totemu reklamowego.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, ustalił warunki zabudowy dla opisanego powyżej przedsięwzięcia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania. wniesionego od powyższego rozstrzygnięcia przez A Sp. z o.o – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Kolegium wskazało, iż niezbędne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w kwestii wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu i attyki oraz szerokość elewacji frontowej, geometrii dachu.

W dniu 9 listopada 2012r. inwestor dokonał zmiany treści wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, ograniczając zakres wniosku wyłącznie do zmiany sposobu użytkowania części budynku z produkcyjno – magazynowej na handlowy na fragmencie działki nr 40/26.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...], ustalił warunki zabudowy dla opisanego wcześniej zamierzenia inwestycyjnego, uwzględniając wytyczne organu odwoławczego.

W odwołaniu od powyższej decyzji A Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 K.p.a., jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, w związku z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), a także art.61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Strona wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu odwołująca się Spółka podniosła, iż nie została jej doręczona decyzja organu odwoławczego z dnia [...], co w ocenie strony oznacza, iż zaskarżona odwołaniem decyzja wydana została przedwcześnie. Dodatkowo strona zwróciła uwagę, iż zaskarżona decyzja generuje potrzebę zapewnienia minimum 25 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych dla obsługi planowanej inwestycji. Zdaniem strony urządzenie wymaganej ilości miejsc w liniach rozgraniczających terenu inwestycji nie jest możliwe. Organ I instancji nie przeprowadzający w tym zakresie postępowania wyjaśniającego naruszył zdaniem strony art.7 K.p.a.. Oznacza to w opinii strony odwołującej, iż ustalone decyzją warunki zabudowy naruszają przepis § 18 ust. 1 rozporządzenia, który to uznać należy za przepis odrębny w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Jednocześnie strona podniosła, iż miejsca postojowe stanowią budowlę, a tym samym są elementem zabudowy i jako takie winny zostać uwzględnione w analizie urbanistycznej przy ustaleniu wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło ustalenia organu I instancji, w pełni je podzielając. Przywołując brzmienie art. 59, art. 61 ust. 1 ustawy oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.) organ wskazał, iż analiza urbanistyczna przeprowadzona w niniejszej sprawie jest prawidłowa pod względem formalnym oraz została sporządzona zgodnie z wymaganiami stawianymi przez obowiązujące przepisy prawa. Obszar analizowany wyznaczony został na mapie odpowiadającej wymogom art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości trzykrotnej szerokości frontu terenu objętego wnioskiem inwestora. W tak wyznaczonym obszarze przeprowadzono analizę urbanistyczną pod kątem cech zabudowy i zagospodarowania terenu istniejących w obszarze analizowanym, w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy. Sporządzona analiza stanowi podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało bowiem, że wnioskowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Organ sprecyzował, iż zabudowa istniejąca na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej pozwala na ustalenie wymagań dla nowej, planowanej zabudowy, warunek dostępu do drogi publicznej jest spełniony, istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne, a także inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Kolegium stwierdziło, iż w świetle powyższego, istnieją przesłanki warunkujące możliwość realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego na wskazanym we wniosku inwestora terenie. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest bowiem decyzją uznaniową, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy i jest zgodne z przepisami odrębnymi to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Odpowiadając na zarzut odwołania dotyczący niedoręczenia odwołującej Spółce decyzji organu odwoławczego z dnia [...], Kolegium wskazało, iż jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, decyzję Kolegium doręczono stronom postępowania: pełnomocnikowi B Sp. z o.o. w dniu 30 października 2012r., zaś pełnomocnikowi A Sp. z o.o. w dniu 21 grudnia 2012r.. Organ zgodził się, iż bezspornie doręczenie odwołującej się decyzji Kolegium, nastąpiło po dacie decyzji organu I instancji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy tj. decyzji z dnia [...]. Niemniej jednak fakt ten nie wyklucza możliwości podejmowania przez organ I instancji działań zmierzających do rozpatrzenia wniosku inwestora zgodnie z zaleceniami wynikającymi z decyzji organu II instancji. Przeciwnie, organ ten dysponował ostateczną decyzją Kolegium, co uprawniało go zarówno do prowadzenia ponownego postępowania w przedmiotowej sprawie, jak i wydania w jego wyniku kolejnej decyzji o warunkach zabudowy.

Kolegium nie podzieliło również zarzutów odwołania dotyczących miejsc parkingowych dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wyjaśniło, iż obowiązek określenia w decyzji o warunkach zabudowy – w ustaleniach dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej – m.in. wymaganej ilości miejsc parkingowych wynika z przepisów wykonawczych do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589), ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zapisuje się w szczególności poprzez określenie sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych. Powołany przepis formułuje konieczność określenia w decyzji o warunkach zabudowy wymaganej ilości miejsc parkingowych dla inwestycji tą decyzją objętej. Organ dodał, iż z przepisu tego nie wynika w jakich wielkościach (minimalnych czy maksymalnych) nastąpić ma określenie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Podstawy w tym zakresie nie stanowi także żaden inny przepis prawa, mający zastosowanie na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Podstawy w tychże przepisach nie znajduje także twierdzenie odwołującej się Spółki, iż urządzenie takich miejsc winno nastąpić w liniach rozgraniczających teren inwestycji. Organ zgodził się, iż lokalizacja takich miejsc nie może pozostawać w oderwaniu od inwestycji, którą mają one obsługiwać, ale nie ma też przeszkód, aby były zlokalizowane np. na działce sąsiedniej, do której inwestor posiada tytuł prawny. W przedmiotowej sprawie inwestor jest użytkownikiem wieczystym całej działki nr 40/26, której fragment objęty jest zakresem inwestycją.

Wskazując na powołany w odwołaniu przepis § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Kolegium zgodziło się, iż reguluje on kwestie miejsc parkingowych. Wyjaśniło, iż przepis ten będzie miał zastosowanie dopiero na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jako niezasadny organ ocenił także zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez brak wyznaczenia parametrów dla zabudowy w postaci miejsc parkingowych wobec faktu, iż ustalenie warunków zabudowy ma miejsce jedynie w odniesieniu do obiektów kubaturowych.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Sp. z o. o. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 10 § 1 K.p.a., i przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy w związku z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nadto art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu strona skarżąca powtórzyła argumentację odwołania w kwestii niedoręczenia decyzji organu II instancji z dnia [...] przed wydaniem decyzji organu I instancji z dnia [...]. Strona dodała, iż wobec powyższego zasadny jest zarzut rażącego naruszenia art. 10 K.p.a. przez organy obu instancji, do którego Kolegium nie ustosunkowało się wydając zaskarżoną decyzję, pomimo, iż był on podniesiony w odwołaniu. Wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego strona skarżąca również powtórzyła argumentację odwołania, podkreślając, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Kolegium, iż ustalenie miejsc parkingowych następuje na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Nadto zakwestionowało możliwość usytuowania określonej w decyzji Prezydenta Miasta Ł. ilości miejsc na terenie planowanej Inwestycji. Dodatkowo strona podniosła, iż jeżeli miejsca postojowe przeznaczone do obsługi części budynku o funkcji usługowej mają zostać urządzone na obszarze zawierającym się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, to oznacza, że bezzasadne było odstąpienie przez organ I instancji od wyznaczania parametrów takich jak: linia zabudowy czy powierzchnia nowej zabudowy, w tym powierzchnia biologicznie czynna. Miejsca postojowe stanowią przecież budowlę, a tym samym są elementem zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, zaś ich realizacja jest oczywistą zmianą zagospodarowania terenu. Z tego powodu miejsca postojowe winny były zostać uwzględnione w analizie urbanistycznej przy ustaleniu wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) pozostaje zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz normami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W toku kontroli sądowoadministracyjnej, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej w uzasadnieniu przywoływana jako: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, mając na względzie regulację art. 135 P.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647). W przepisie art. 4 ust. 2 ustawa stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na wniosek inwestora, który zgodnie z treścią art. 52 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy powinien zawierać: określenie granic obszaru objętego wnioskiem oraz charakterystykę planowanej inwestycji, obejmującą m.in. planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, oraz parametrów technicznych inwestycji.

Wymagającą decyzji o warunkach zabudowy jest w szczególności zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – z zastrzeżeniem określonych sytuacji, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie (art. 59 ust. 1 ustawy).

Przepis art. 61 ust. 1 ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy.

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Mając na uwadze zakres wniosku, który inwestor ostatecznie sprecyzował i popierał w ramach postępowania administracyjnego, to potwierdzić należy prawidłowość wniosku organów administracji, iż inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w powyższym przepisie. W szczególności nie budzi wątpliwości konstatacja organów o spełnieniu wyrażonej w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy zasady "dobrego sąsiedztwa". Charakter istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, tak na działce inwestora, jak i na działkach sąsiednich, w tym na działce należącej do strony skarżącej, nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości wniosku organów w tym zakresie. Ponieważ zarówno w skardze, jak i we wcześniejszym odwołaniu skarżąca Spółka nie podnosiła zarzutów w tej kwestii, to badając sprawę w jej całokształcie z urzędu, należy jednoznacznie wskazać, iż planowana inwestycja spełnia warunki opisane w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 ustawy.

Powyższa konstatacja dla oceny legalności zaskarżonej decyzji ma jednak ograniczone znaczenie bowiem pozwala uznać jedynie, iż planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z ogólnymi wymaganiami stawianymi przez omawianą ustawę, nie przesądza natomiast o parametrach, cechach i wskaźnikach projektowanej zabudowy, w tym o gabarytach i formie architektonicznej obiektów budowlanych, a w szczególności o linii zabudowy. Kwestie te w sposób szczegółowy określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Ponieważ na powyższe kwestie kładzie naciska skarga, to należy wskazać, iż nie jest możliwa ocena przestrzegania powyższych uregulowań bez wzięcia pod uwagę zakresu wniosku złożonego w niniejszym postępowaniu. Skoro inwestor domaga się ustalenia warunków zabudowy wyłącznie dla zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania istniejącego już obiektu budowlanego, to nie istnieje potrzeba określania wymagań dotyczących nowej zabudowy, w szczególności określania parametrów, cech i wskaźnikach projektowanej zabudowy, gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, a w tym linii zabudowy Konkluzja organu odwoławczego w powyższej kwestii jest jasna i przekonywująca.

Konsekwencją wnioskowanej przez inwestora zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest konieczność urządzenia miejsc postojowych. Obowiązek ten jednak nie wynika ani z omawianej ustawy, ani z wydanego na jej podstawie, wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na gruncie regulacji prawnych odnoszących się ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jedynie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) w § 2 pkt 6 zawiera wskazania odnoszące się do tej kwestii, przy czym przepis ten reguluje jedynie sposób zapisywania w decyzji o warunkach zabudowy ustaleń odnoszących się do "wymaganej ilości miejsc parkingowych". Na kwestie te w sposób przekonywujący wskazywał organ odwoławczy.

Analiza powyższych uregulowań pozwala na wyprowadzenie wniosku, iż kwestia miejsc parkingowych na gruncie omawianej ustawy uregulowana została w sposób ogólny bez wskazań uszczegółowiających wymaganą ilości owych miejsc. Jeżeli zatem organ I instancji w wydanej decyzji przewidział urządzenie miejsc parkingowych poza pasami dróg publicznych, to na gruncie analizowanych regulacji uczynił zadość przepisom prawa.

Nie można natomiast zgodzić się ze stroną skarżącą, iż zastosowanie dla ustalenia ilości miejsc parkingowych winien mieć przepis § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Jak już była o tym mowa, zarówno przepisy omawianej ustawy, jak i normy rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy nie dają podstaw do precyzyjnego rozstrzygnięcia w decyzji o warunkach zabudowy kwestii miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2c) ustawy wskazuje jedynie ogólnie na potrzebę określenia w decyzji "obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji". Usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym miejsc parkingowych stanowią, jako projekt zagospodarowania działki lub terenu, część projektu budowlanego (art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane). Kwestie te analizowane są jednak nie przy ustalaniu warunków zabudowy lecz dopiero w postępowaniu prowadzonym na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Wymagania stawiane inwestycji przez przepisy tejże ustawy, ale także przez przepisy aktów wykonawczych do tej ustawy, a w szczególności przez § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, staną się zapewne przedmiotem zainteresowania w toku postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy – Prawo budowlane. Nie mogą jednak stanowić podstawy do stawiania wymagań na gruncie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Jeśli zatem strona skarżąca zarzuca zaskarżonej decyzji niezastosowanie w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to wypada stwierdzić, iż takie zachowanie organu zasługuje właśnie na ochronę ze strony Sądu, a zachowanie przeciwne stanowiłoby naruszenie prawa. (vide: wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012r. w sprawie sygn. akt II OSK 2065/10, http://orzeczenia.nsa.gov. pl/cbo/query, M. Bator, "Nowe Zeszyty Samorządowe" 2010, nr 6, poz. 105).

W świetle tego co zostało powyżej powiedziane nie można pogodzić się z tezą skargi, iż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, miałyby stanowić przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Stanowisko prezentowane w powyższej kwestii przez organ odwoławczy jest trafne.

Odnosząc się do zarzutu braku wyznaczenia parametrów dla zabudowy w postaci miejsc parkingowych należy raz jeszcze wskazać na to co powiedziane zostało powyżej odnoście generalnego charakteru rozstrzygnięcia powyższej kwestii w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto należy także zwrócić uwagę, iż wbrew temu co podnosi strona skarżąca miejsce postojowe nie w każdym wypadku jest obiektem budowlanym. Zresztą wskazywany już powyżej § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. mówi o "urządzaniu" miejsc postojowych, co stanowi termin szerszy niż budowa tego rodzaju miejsc. Tak więc brak określenia parametrów realizacji takich miejsc w zaskarżonej decyzji nie stanowi jeszcze o jej sprzeczności z postanowieniami wskazanego już powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jest natomiast trafny zarzut skargi tyczący naruszenia przepisów postępowania przy rozpoznawaniu sprawy przez organ I instancji. Wydanie decyzji przez ten organ w dniu [...], zarówno przed doręczeniem uczestnikowi postępowania decyzji organu odwoławczego uchylającej wcześniejszą decyzję tegoż organu, jak i przed zawiadomieniem o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym stanowi przejaw naruszenia zarówno przepisu art. 10, jak i art. 7 i 8 K.p.a. Błędy te zostały jednak sanowane w toku postępowania administracyjnego przez organ odwoławczy. Jeśli zatem podstawą do wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego może być jedynie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a.), to powyższe uchybienia, jako nie mające takiego charakteru nie mogą samodzielnie przesądzać o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

a.tp.