Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SAB/Gl 65/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy S. do załatwienia wniosku "A" Sp. z o.o. w W. złożonego w dniu [...] r. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia akt organowi, 2. stwierdza, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. w pozostałym zakresie skargę oddala, 4. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy S. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika r. pr. [...] Spółka z o.o. "A" z siedzibą w Warszawie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłość prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy S. postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której to decyzji mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm. zwanej dalej: u.i.o.ś.). Organowi zarzucono naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6, 7, 8, 12, 37 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przedłużanie postępowania administracyjnego.

Skarżąca Spółka wniosła w oparciu o:

art. 149 § 1 p.p.s.a. – o wyznaczenie Burmistrzowi Miasta i Gminy S. możliwie najszybszego terminu na wydanie przedmiotowej decyzji środowiskowej,

art. 149 § 1 in fine p.p.s.a – o stwierdzenie, iż przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

art. 149 § 2 p.p.s.a. – o orzeczenie przez WSA w Gliwicach o wymierzeniu Burmistrzowi Miasta i Gminy S. grzywny w wysokości [...] zł,

art. 38 k.p.a. – o wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych przewlekłości postępowania, a tym samym o orzeczenie przez WSA w Gliwicach o konieczności pociągnięcia ich do odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej przewidzianej w przepisach prawa.

W uzasadnieniu pełnomocnik Spółki wskazał, iż w dniu [...] r. "A" Sp. z o.o. (wówczas [...] Sp. z o.o.) wniosła do Urzędu Miasta i Gminy S. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wybudowaniu elektrociepłowni na biogaz.

W toku dalszej, długotrwałej procedury, organ, w trybie przewidzianym w ustawie u.i.o.ś. wystąpił o uzgodnienia do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z., oraz Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K.. Dnia [...] r. organ wydający decyzję środowiskową postanowieniem nr [...] nałożył nadto obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko, który inwestor przedłożył w Urzędzie Gminy i Miasta S. w dniu [...] r.

Jak dalej wskazał pełnomocnik Spółki (we fragmencie tym wskazując mylne daty) organ wydał wówczas obwieszczenie o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz przeprowadził rozprawę administracyjną. Następnie Burmistrz wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień oraz uzupełnień informacji wynikających z raportu, a podniesionych na ww. rozprawie administracyjnej. Spółka ustosunkowała się zarówno do wezwań organu uzgadniającego - RDOŚ, jak również do uwag zgłoszonych na rozprawie.

W następstwie powyższego RDOŚ uzgodnił raport środowiskowy postanowieniem z dnia [...] r. Pełnomocnik Spółki podkreślił nadto, że w toku postępowania, [...] r. Rada Miasta i Gminy S. uchwałą nr 46/VII/2011 zakazała budowania na obszarze Miasta i Gminy S., w odległości nie mniejszej niż 3 km od najbliższych zabudowań mieszkalnych, elektrociepłowni na biogaz rolniczy o mocy powyżej 0,5 MW. W dniu [...]r., rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Śląski stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały.

W dniu [...]. Spółka wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Kolegium nie podzieliło jednak zdania Spółki i w dniu [...] r. stwierdziło, iż złożone zażalenie jest nieuzasadnione.

Przed wydaniem przedmiotowego postanowienia przez SKO w C., Burmistrz Miasta i Gminy S., zawiadomił strony postępowania, w dniu [...]r., o jego zakończeniu, a następnie decyzją z dnia [...] r. postępowanie to umorzył. Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie, Kolegium zaś, decyzją z dnia [...] r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. SKO dostrzegło m.in. fakt, iż Burmistrz zawieszając przedmiotowe postępowanie do czasu przekazania przez inwestora gotowego raportu o oddziaływaniu na środowisko, po ustaniu przyczyn jego zawieszenia winien był podjąć je ponownie wydając postanowienie, czego nie uczynił. Kolegium zakwestionowało również kwestię nadania przymiotu strony postępowania niektórym osobom, innym niż wnioskodawca. W konsekwencji Burmistrz Miasta i Gminy S. podjął zawieszone postępowanie, postanowieniem z dnia [...] r., następnie [...]r. zawiadomił po raz kolejny o niezałatwieniu sprawy w terminie, z uwagi na potrzebę ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym kolejnej rozprawy administracyjnej, którą następnym pismem, wyznaczył na dzień [...] r. W związku z powyższym [...] r. organ ponownie zawiadomił o niezałatwieniu sprawy w terminie, gdyż wcześniej wezwano inwestora do przekazania wyjaśnień oraz uzupełnień co do raportu, zgodnie z uwagami i wnioskami złożonymi podczas rozprawy administracyjnej z [....] r. Pismem z dnia [...] r. Skarżąca ustosunkowała się do ww. wezwania.

Dnia [...] r. organ wydający decyzję środowiskową, zwrócił się do "A" Sp. z o.o., z prośbą o wyrażenie zgody na dopuszczenie do realizacji wariantu alternatywnego inwestycji, polegającej na budowie elektrociepłowni na biogaz zlokalizowanej w miejscowości M. - Gmina M., Powiat W., po czym dnia następnego, organ ponownie przesunął termin załatwienia sprawy z uwagi na złożenie ww. propozycji. W odpowiedzi na prośbę organu, Skarżąca poinformowała, iż wariant ten był brany pod uwagę, jednak nie został zaakceptowany, co zostało należycie wyjaśnione na rozprawie administracyjnej, odbytej w dniu [...] r. W związku z powyższym, Burmistrz ponownie, w dniu [...] r. zawiadomił o zakończeniu postępowania. Skarżąca, pismem z dnia [...] r., zawiadomiła organ wydający decyzję, iż ma ona zastrzeżenia co do wykazanego interesu prawnego niektórych stron postępowania. Mimo to, organ, z uwagi na brak jednego z potwierdzeń zwrotnych otrzymanego zawiadomienia, wydłużył termin do wydania decyzji.

W dniu [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy S. ponownie odmówił wydania zgody na realizację przedsięwzięcia, tym razem swoje stanowisko uzasadniając m.in. brakiem zgody wnioskodawcy co do propozycji realizacji inwestycji w wariancie alternatywnym. Wobec powyższego stanu rzeczy, inwestor ponownie wniósł odwołanie od odmownej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. po raz kolejny uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po wydaniu powyższej decyzji, Burmistrz Miasta i Gminy S., siedmioma kolejnymi zawiadomieniami przesuwał termin rozstrzygnięcia sprawy o kolejny miesiąc. W końcu, postanowieniem z dnia [...] r. organ zawiesił przedmiotowe postępowanie, argumentując to faktem, iż część stron postępowania zmarła w trakcie trwania procedury administracyjnej, w związku z tym, część stron (spadkobierców) nie jest jeszcze organowi znana, z uwagi na brak rozstrzygnięć poszczególnych postępowań spadkowych.

Skarżąca dnia [...] r. złożyła do SKO w C. zażalenie na przewlekłość postępowania, w którym zażądała od organu odwoławczego, aby ten (podobnie jak w niniejszej skardze) wyznaczył Burmistrzowi Miasta i Gminy S. termin na załatwienie sprawy nie później niż do [...] r., wyjaśnił przyczyny i ustalił osoby winne niezałatwienia sprawy w terminie, oraz stwierdził, iż niezałatwienie sprawy w terminie, jak i przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca, już po wysłaniu powyższego zażalenia otrzymała postanowienie z [...] r. w sprawie zawieszenia przedmiotowego postępowania, w związku z powyższym złożyła dodatkowe zażalenie na ww. postanowienie.

Kolegium w dniu [...] r. wydało dwa postanowienia. W pierwszym z nich uznało złożone zażalenie Spółki w przedmiocie przewlekłości postępowania za uzasadnione, tym samym organ zobowiązał Burmistrza do wydania w terminie do dnia [...] r. decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrociepłowni na biogaz, na terenie gminy S.. Natomiast drugie postanowienie SKO w C. ([...] ) uchyliło zaskarżone postanowienie zawieszające postępowanie.

Zdaniem Spółki pomimo zatem, iż w toku postępowania organ odwoławczy za każdym razem uchylał wadliwe decyzje bądź postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy S., organ I instancji notorycznie nie stosował się do sformułowanych wskazań. Dowodem na powyższe jest fakt, iż po wydaniu przez organ odwoławczy postanowienia z dnia [...] r. zobowiązującego Burmistrza do wydania w terminie do [...] r. decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji, organ I instancji, począwszy od dnia [...] r. wydał kolejne cztery zawiadomienia (ostatnie wydane dnia [...] r., wyznaczające nowy termin na [...]r.) informujące o niezałatwieniu sprawy w terminie, oraz wskazujące nową datę wydania decyzji. Uzasadnienia wszystkich czterech zawiadomień są identyczne, mianowicie organ wskazuje na konieczność ustalenia spadkobierców osób zmarłych celem uznania ich za strony przedmiotowego postępowania.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny, pełnomocnik Spółki stwierdził, iż organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach celowo działa na niekorzyść Spółki, wydając w toku postępowania akty, które mają za zadanie przewlekać procedurę wydania decyzji środowiskowej. Podkreślił, że ponad trzyletni okres prowadzonego postępowania nie wynikał z błędów, niekompetencji bądź rażących braków formalnych inwestora. Faktem jest, iż kilkukrotnie organ uzgadniający (RDOŚ) wzywał Spółkę do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jednak Spółka za każdym razem odpowiadała na przedmiotowe wezwania w terminie nie dłuższym niż 30 dni. Ponadto, organ wydający decyzję środowiskową ostatnie, niezbędne uzgodnienie do wydania przedmiotowego dokumentu uzyskał od Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w dniu [...] r. Można więc stwierdzić, iż od tej daty, procedura wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach leżała wyłącznie po stronie Burmistrza, który mimo wszystko starał się, za wszelką cenę, wykazać, iż istnieją przesłanki pozwalające na wydanie decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia jakim jest elektrociepłownia na biogaz. Jednakowoż każda taka decyzja odmowna wydawana była z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, co jednoznacznie stwierdzał organ odwoławczy.

Zdaniem pełnomocnika Spółki nie ulega wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy S. działa w złej wierze, chcąc za wszelką cenę nie dopuścić do realizacji inwestycji. Powyższe potwierdza, jego zdaniem, chociażby fakt, iż jednym z głównych haseł wyborczych urzędującego Burmistrza było niedopuszczenie do budowy elektrociepłowni na biogaz. Skarżąca stoi na stanowisku, iż całość przedmiotowego postępowania prowadzonego przez Burmistrz Miasta i Gminy S. prowadzona była z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do wniosku o wymierzenie organowi grzywny pełnomocnik Spółki wskazał, iż wymierzona grzywna powinna w sposób adekwatny odnosić się do szeregu naruszeń z lat 2010 - 2013, a mając na względzie jej prewencyjny charakter, poprzez odpowiednią wysokość zapewni w przyszłości poszanowanie obowiązujących przepisów prawa. Jednocześnie będzie impulsem do działania zgodnego z zasadą praworządności oraz prawdy obiektywnej.

Nadto pełnomocnik, przywołując art. 38 k.p.a. wskazał, że "pracownik organu administracji publicznej, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 albo nie załatwił sprawy w dodatkowym terminie ustalonym w myśl art. 37 § 2, podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa". Zdaniem pełnomocnika powyższe przesłanki zostały spełnione. Z uwagi na fakt, iż organ wydający decyzję środowiskową dopuścił się szeregu zaniechań oraz kilkukrotnie naruszył obowiązujące przepisy, zasadnym wydaje się wniosek o pociągnięcie do odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej pracownika odpowiedzialnego za postępowanie. Sąd administracyjny, według pełnomocnika skarżącej Spółki, powinien bowiem dać wyraz, iż jednoznacznie i stanowczo sprzeciwia się praktykom prezentowanym przez pracowników Urzędu Miasta i Gminy S..

W odpowiedzi na skargę Sekretarz Miasta i Gminy S., działając z upoważnienia Burmistrza, wniósł o jej cyt. "odrzucenie". W uzasadnieniu ponownie opisał przebieg postępowania administracyjnego od daty złożenia przez Spółkę wniosku, podkreślając, iż w toku postępowania miał miejsce szereg okresów związanych z koniecznością dokonania określonych czynności przewidzianych przez przepisy prawa. Okoliczności tej, jak podkreślił, skarżąca Spółka nie kwestionuje przyznając, że dopiero [...]r. RDOŚ wydał postanowienie uzgadniające realizację przedsięwzięcia i dopiero od tego czasu możliwe jest rozpatrywanie odpowiedzialności organu na gruncie przewlekłego prowadzenia postępowania. Skarżąca nie kwestionuje także zasadności i terminowości czynności podjętych przez organ w okresie do dnia wydania postanowienia z dnia [...] r. referując ten okres postępowania zaledwie w trzech krótkich akapitach i nie formułując w odniesieniu do tego okresu postępowania żadnych zarzutów. Zdaniem Sekretarza także późniejszy okres związany z podjęciem przez Radę Miasta i Gminy S. uchwały nr 46/VII/2011 i stwierdzeniem jej nieważności przez Wojewodę Śląskiego, a następnie wydaniem przez organ decyzji z dnia [...] r. i procedurą odwoławczą stanowi okres opóźnienia niezależny od organu. Koniecznym było następnie przeprowadzenie czynności wynikających z faktu uchylenia przez Kolegium decyzji Burmistrza, w tym rozprawy administracyjnej, w wyniku której zwrócono się do Spółki o wyjaśnienie szeregu relewantnych prawnie kwestii podnoszonych przez uczestników rozprawy. Również tego okresu, jak również korespondencji w przedmiocie dopuszczenia do realizacji wariantu alternatywnego zdaniem Sekretarza nie sposób wliczyć do okresu opóźnienia powstałego z winy organu. Nie sposób też do okresu takiego wliczyć okresu postępowania odwoławczego po wydaniu przez organ, niezwłocznie po zakończeniu ww. korespondencji, decyzji z dnia [...] r., która to decyzja w dniu [...] została uchylona przez SKO w C.. Wiążący charakter uwag Samorządowego Kolegium Odwoławczego w istotny sposób poszerzył zakres czynności koniecznych do podjęcia przez organ. Sekretarz wskazał następnie, że skarżący podnosi zarzut kilkukrotnego przedłużania terminu do załatwienia sprawy w związku z koniecznością ustalenia stron postępowania jednakowoż wynikało to z faktu, iż każdorazowo, mając na celu szybkie załatwienie sprawy, wyznaczano kolejny, krótki 1-miesięczny termin. Zdaniem Sekretarza wszelkie czynności organu we wskazanym wyżej zakresie były uzależnione od otrzymania informacji od innych organów, w szczególności od sądów powszechnych, w związku z czym nie były to okresy zależne od organu. Ze względu na niemożność ustalenia kilku stron postępowania, Burmistrz postanowieniem z dnia [...]r. zawiesił przedmiotowe postępowanie w oparciu o art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Nadal bowiem nie uzyskano żadnych informacji odnośnie spadkobierców po [...] (działka [...]), [...] (działka [...]), [...] i [...] (działka [...]). W związku z powyższym Spółka wniosła zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. uznało zażalenie za uzasadnione, nadto drugim postanowieniem z tej samej daty uchyliło postanowienie Burmistrza. Dane pozostające w dyspozycji organu nie pozwoliły jednak na ustalenie spadkobierców. W związku z powyższym, wystąpiono, zgodnie z wskazaniami Kolegium, do sądów powszechnych o ustanowienie kuratorów spadków w oparciu o art. 30 § 5 k.p.a. Postępowania te nie zostały jeszcze zakończone.

Zdaniem Sekretarza nie sposób więc uczynić w stosunku do organu zarzutu prowadzenia postępowania w sposób przewlekły. Podkreślić należy, że ochrona środowiska jest wartością konstytucyjną wyrażoną w art. 5 i art. 31 ust. 3, art. 68 ust. 4, art. 74, art. 86 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 74 ust. 2 Konstytucji, ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. Bezsprzecznie ma ona charakter nadrzędny wobec zasady szybkości postępowania. Wyrazem tego jest regulacja u.i.o.ś., w której ustawodawca zawarł szereg norm prawnych wydłużających bieg postępowania celem zwiększenia ochrony środowiska i minimalizowania negatywnych środowiskowo skutków przedsięwzięć gospodarczych. Podejmowane przez organ czynności miały swoje umocowanie w przepisach prawa, a w zakresie w jakim były kwestionowane przez skarżącego (w szczególności w zakresie czynności związanych z udziałem społeczeństwa w postępowaniu), zostały nie tylko potwierdzone przez organ II instancji, ale nawet wskazano konieczność przeprowadzenia ich w szerszym zakresie (vide decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r.).

Ponadto część okresów opóźnienia, zdaniem organu, w sposób bezsporny wynika z winy skarżącej Spółki.

W nadesłanym w odpowiedzi na wezwanie Sądu dodatkowym pismie procesowym z dnia [...] r. upoważniony do działania w imieniu Burmistrza Sekretarz Miasta i Gminy S. wyjaśnił, że w Sądzie Rejonowym w M. nadal prowadzone jest postępowanie mające na celu ustanowienie kuratora spadku po zmarłych [...], [...], [...]. Toczy się także postępowanie w sprawie wyznaczenia przedstawiciela dla nieobecnej [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie zaś do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przeprowadzone w pierwszej kolejności badanie formalnej dopuszczalności wniesionej skargi doprowadziło do wniosku, iż skarżąca Spółka wyczerpała przewidziany prawem tok postępowania. Skargę poprzedziła bowiem wniesieniem do organu II instancji stosownego zażalenia.

Odnosząc się natomiast do meritum sprawy podkreślić w pierwszym rzędzie należy, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przezeń czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania istnieje zatem wówczas, gdy można organowi skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia – por. np. wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12.

Wskazać w tym miejscu trzeba, że stosownie do art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie przez organ sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednakowoż z mocy § 5 przywołanego artykułu do terminu tego nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W konsekwencji dopiero niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. z innych przyczyn niż wskazane w art. 35 § 5 k.p.a. oznacza, iż organ pozostawał w bezczynności bądź postępowanie prowadzone było przewlekle.

Sąd stwierdza, w wyniku analizy przedłożonych akt sprawy, iż niewątpliwie w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym miała miejsce przewlekłość. Wprawdzie bowiem organ podejmował szereg działań i czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, wydawał też zmierzające do zakończenia postępowania rozstrzygnięcia jednak w istocie, pomimo znacznego upływu czasu, wniosek Spółki nie został w sposób pozytywny bądź negatywny załatwiony. W dużej części powstałe w sprawie opóźnienia wynikły z okoliczności, za które organ nie ponosi odpowiedzialności. Pomimo bowiem złożenia przez Spółkę wniosku już w [...] r. dopiero w [...] r., po przedłożenie przez wnioskodawczynię raportu o oddziaływaniu na środowisko, a następnie jego uzupełnieniach, RDOŚ wydał postanowienie uzgadniające realizację przedsięwzięcia. Z kolei w [...] r. Rada Miasta i Gminy S. podjęła uchwałę nr 46/VII/2011, w której zakazała budowania na obszarze gminy S. elektrociepłowni na biogaz o mocy powyżej 0,5 MW w odległości nie mniejszej niż 3 km od najbliższych zabudowań mieszkalnych. Uchwała, której nieważność stwierdził następnie rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Śląski, odnosiła się do przedmiotowej sprawy i wiązała Burmistrza jako organ wykonawczy gminy w zakresie dalszego biegu postępowania. W dniu [...] r. organ wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Decyzja ta została zaskarżona przez wnioskującą Spółkę w wyniku czego w dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Okresy powstałych w tym czasie opóźnień były zatem, jak się wydaje, niezależne od organu i stosownie do art. 35 § 5 k.p.a. nie powinny zostać wliczone do okresu, w którym organ zobligowany był załatwić sprawę. Po otrzymaniu orzeczenia Kolegium organ przystąpił do ponownego rozpatrzenia sprawy. Jak wskazuje działający z upoważnienia Burmistrza Sekretarz Miasta i Gminy S. koniecznym było ponowne przeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa. Organ wydał w tym przedmiocie obwieszczenie z dnia [...] r. zawiadamiając o terminie rozprawy administracyjnej wyznaczonej na dzień [...] r.

W toku rozprawy administracyjnej uczestniczące w niej podmioty zgłosiły szereg wniosków, z których część miała charakter wniosków i uwag wniesionych na podstawie art. 32 u.i.o.ś. Zaistniała więc konieczność zwrócenia się do skarżącej Spółki o stosowne wyjaśnienia. W związku z powyższym Burmistrz wystosował do skarżącej wezwanie z dnia [...]r. Spółka ustosunkowała się do wniosków i uwag podniesionych na rozprawie dopiero pismem z dnia [...] r. Poprawnie zatem organ wskazuje, iż także tego okresu nie sposób wliczyć do okresu opóźnienia powstałego z winy organu. W dalszej kolejności Burmistrz wystąpił pismem z dnia [...] r. do skarżącej Spółki o wyrażenie zgody na dopuszczenie do realizacji wariantu alternatywnego. Skarżąca ustosunkowała się do pisma organu dopiero pismem z dnia [...] r. W związku z treścią udzielonej odpowiedzi Burmistrz Miasta i Gminy S. dnia [...] r. wydał decyzję odmawiającą zgody na realizację przedsięwzięcia. W wyniku wniesionego odwołania Kolegium decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę organowi temu do ponownego rozpatrzenia. Kolegium w uzasadnieniu nakazało, podzielając tym samym zarzuty sformułowane przez Spółkę, powtórzenie całości procedury, w ramach której społeczeństwo może zgłaszać wnioski i uwagi. Wskazało również konieczność ponownego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z RDOŚ oraz zasięgnięcia opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Organ II instancji podniósł również, że jego zdaniem zakres stron postępowania winien być szerszy. Organ I instancji winien bowiem wziąć pod uwagę także właścicieli wymienionych w decyzji Kolegium działek. Po zwrocie akt organ I instancji podjął czynności zmierzające do ustalenia właścicieli wskazanych działek uzyskując informacje, iż kilkoro z nich nie żyje. Próbował też uzyskać informacje z sądów powszechnych odnoszące się do następców prawnych tychże osób, jednak bez powodzenia. Dopiero w tym okresie działania organu można uznać za mało efektywne, nie spełniające wymogów szybkości i sprawności. W dniu [...] r. organ I instancji wydał postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania. Postanowienie to zostało w dniu [...] r. uchylone przez Kolegium wskazujące, że organ przedwcześnie zawiesił postępowanie nie wykorzystując wszystkich możliwości ustalenia następców prawnych osób zmarłych (poprzez np. ustalenie danych w USC, ustalenie kto opłaca podatki itp.). Podjęte następnie przez organ czynności, o których mowa powyżej, okazały się bezowocne, w konsekwencji, stosownie do zaleceń SKO organ wystąpił do Sądu Rejonowego w M. o ustanowienie kuratorów spadku odnośnie [...], [...], [...], [...], [...]. Także te działania, zdaniem Sądu, choć poprawne, podjęte zostały niespiesznie, nie bezpośrednio lecz z opóźnieniem w stosunku do stwierdzenia niemożności ustalenia spadkobierców ww. osób. Notabene, jak wynika z odpowiedzi na skargę, a także pisma Sekretarza Miasta i Gminy S. z dnia [...] r. i złożonego na rozprawie przed tut. Sądem oświadczenia pełnomocnika Miasta i Gminy oraz Burmistrza Miasta i Gminy r. pr. [...] postępowania w przedmiocie ustanowienia kuratorów, a w jednym przypadku przedstawiciela dla osoby nieobecnej jeszcze nie zakończyły się (zdaniem pełnomocnika w najbliższym czasie winny one zostać zakończone).

W efekcie stwierdzić zatem należy, iż bezpośrednio w dacie wniesienia skargi przewlekłość postępowania nie istniała, stąd wszelkie w tym zakresie oceny mogą odnosić się jedynie do etapu wcześniejszego, albowiem w dacie tej i okresie późniejszym organ nie mógł wydać kończącego sprawę rozstrzygnięcia z uwagi na zawiśnięcie w Sądzie Rejonowym w M. wskazanych wyżej spraw. Tym samym zarzut przewlekłości postępowania uznać należy za uzasadniony jedynie w zakresie wskazanego wyżej braku wymaganej prawem szybkości przy podejmowaniu działań zmierzających do ustalenia następców prawnych osób zmarłych i wystąpienia z wnioskami do Sądu Rejonowego w M. o ustanowienie kuratorów spadku.

W konsekwencji powyższych rozważań skarga w części dotyczącej oceny prowadzonego przez organ postępowania jako prowadzonego przewlekle musiała zostać uwzględniona. Uwzględniając skargę Sąd zobowiązał organ do wydania aktu załatwiającego wniosek skarżącej w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia akt organowi. Termin ten, w obliczu faktu, iż wniosek już od dawna zalega w organie, a postępowania przed Sądem Rejonowym w M. już się kończą Sąd uważa za właściwy. Jednocześnie Sąd podkreśla, iż sposobu, pozytywnego bądź negatywnego, w jaki organ załatwić ma wniesione przez Spółkę podanie przesądzić nie może. Wyznaczony zakresem skargi przedmiot postępowania to bowiem jedynie przewlekłość postępowania, nie zaś merytoryczne badanie okoliczności sprawy.

Pomimo powyższych uwag, implikujących ocenę, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie charakteryzowało się przewlekłością, Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu rażącego naruszenia prawa. Żadne bowiem wynikające z przedłożonych akt okoliczności nie pozwalają na to by działaniom organu przypisać lekceważenie sprawy bądź lekceważenie interesu skarżącej Spółki, albo też zamierzone, wynikające z niewłaściwych intencji doprowadzenie do opóźnienia, podjęte zaś przez organ działania w celu ustalenia spadkobierców osób zmarłych, mające na celu umożliwienie stronom udziału w postępowaniu, choć jak się wydaje spóźnione w stosunku do realnej możliwości ich podjęcia, były jednak poprawne (twierdzenia skarżącej Spółki o celowym opóźnianiu sprawy z uwagi na obietnice wyborcze Burmistrza, jako oparte na domniemaniach nie mogą być przez Sąd brane pod uwagę). W konsekwencji takiej oceny Sąd nie dopatrzył się przesłanek do wymierzenia organowi grzywny, której pożądaną wysokość pełnomocnik skarżącej Spółki określił jako [...] zł. Znaczna część opóźnień jakie pojawiły się w trakcie postępowania nie obciążała bowiem organu I instancji, a wynikała z przyczyn obiektywnych, od niego niezależnych (konieczność prowadzenia ponownego postępowania na skutek uchylenia decyzji przez organ II instancji, konieczność oczekiwania na ustalenie spadkobierców osób zmarłych, konieczność oczekiwania na ustanowienie kuratorów spadku). Wniosek zaś skarżącej Spółki o orzeczenie wyrokiem konieczności pociągnięcia osób winnych do odpowiedzialności porządkowej bądź dyscyplinarnej nie posiada oparcia w przepisach prawa. Przepis art. 38 k.p.a. przywołany w skardze przez pełnomocnika Spółki nie stanowi bowiem podstawy do wyrokowania przez sąd administracyjny.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji. O kosztach obejmujących wpis od skargi – 100,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł orzeczono na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a. a także § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).