Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 477/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Odpady
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 pkt 20, art. 90 ust. 1, art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 91 poz 576
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 24a ust. 2 i 4, art. 25, art. 36 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 701
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skarg Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w [....] i Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w [...] na uchwałę Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 27 stycznia 2020 r. nr XVIII/313/20 w przedmiocie zmiany Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...] (dalej w skrócie: "MPWiK Sp. z o.o.") oraz Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej –[...] Sp. z o.o. (dalej: "MPGK Sp. z o.o."), jest uchwała Sejmiku Województwa z dnia 27 stycznia 2020 r., nr XVIII/313/20, w sprawie zmiany uchwały Nr XXXI/551/17 Sejmiku Województwa z dnia 5 stycznia 2017 r., w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022.

Jak wynika z akt sprawy zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 512 ze zm.), oraz art. 24a ust. 2, art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (dz. U. z 2019 r., poz. 701 ze zm.). Wprowadzone kwestionowaną uchwałą zmiany dotyczyły załącznika nr 4 do Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa 2022, lp. 2 który otrzymał nowe brzmienie. Mianowicie zamiast parkingu przy ul. Towarowej 12 w Rzeszowie wskazano nowe miejsce przy ul. Ciepłowniczej 11, 35-322 Rzeszów (miejsce na terenie MPGK Sp.z o.o.) – jako miejsce spełniające warunki magazynowania odpadów, gdzie kierowane mają być zatrzymane przez Krajową Administrację Skarbową, Straż Graniczną, Policję, Inspekcję Transportu Drogowego oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska transporty odpadów.

Odrębne skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) na ww. uchwałę z dnia 27 stycznia 2020 r. złożyły MPWiK Sp. z o.o. oraz MPGK Sp. z o.o. – obie reprezentowane przez fachowych pełnomocników.

MPWiK Sp. z o.o. we wniesionej skardze zaskarżyło uchwałę w całości i zarzuciło jej:

1. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonej uchwały, a to:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich naruszenie i dokonanie przez organ niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co przejawiało się nieuwzględnieniem przez organ istotnych okoliczności sprawy w postaci zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi poprzez zlokalizowanie parkingu dla zatrzymanych pojazdów z odpadami przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie w bezpośrednim sąsiedztwie komunalnej oczyszczalni ścieków w Rzeszowie;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich naruszenie i wydanie uchwały z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, co przejawiało się pominięciem przez organ istotnych okoliczności sprawy przy wydawaniu zaskarżonej uchwały, a to z pominięciem uzyskania zgody od Skarżącej będącej użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich naruszenie i dokonanie przez organ niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co przejawiało się nieuwzględnieniem przez organ istotnych okoliczności sprawy w postaci zlokalizowania w niedalekiej odległości od wyznaczonych miejsc parkingowych dla zatrzymanych pojazdów przewożących odpady, instalacji strącania fosforu z odcieków, służącej do oczyszczania ścieków, co w przypadku dostania się obcych substancji z zatrzymanych pojazdów do ścieków grozi wystąpieniem awarii biologicznej i w następstwie skażeniem rzeki Wisłok;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich naruszenie i dokonanie przez organ niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co przejawiało się nieuwzględnieniem przez organ istotnych okoliczności sprawy w postaci zlokalizowania w niedalekiej odległości od wyznaczonych miejsc parkingowych dla zatrzymanych pojazdów przewożących odpady, dwupowłokowego zbiornika do magazynowania biogazu o pojemności 2640 m3, co w przypadku ewentualnego pożaru lub eksplozji składowanych odpadów, mogłoby doprowadzić do uszkodzenia ścian w/w zbiornika do przechowywania biogazu i w konsekwencji mogłoby zagrażać poważnym wybuchem i realnym zagrożeniem dla życia oraz zdrowia wielu ludzi;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a poprzez ich naruszenie i dokonanie przez organ niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co przejawiało się nieuwzględnieniem przez organ istotnych okoliczności sprawy w postaci zlokalizowania miejsc postojowych dla pojazdów przewożących odpady w bliskim sąsiedztwie od kolektora kanalizacji deszczowej o średnicy Ø 600 mm, którego ujście znajduje się w korycie rzeki Wisłok, co skutkować może skażeniem wód przez pojazdy zaparkowane na terenie nieruchomości położonej przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie.

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej uchwały, który miał istotny wpływ na treść podjętej uchwały, a który przejawiał się przyjęciem, że teren przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie jest terenem właściwym dla wyznaczenia na jego terenie miejsc parkingowych dla zatrzymanych pojazdów z odpadami w sytuacji, gdy teren ten nie może stanowić miejsc parkingowych dla w/w pojazdów z uwagi na bliskie sąsiedztwo komunalnej oczyszczalni ścieków, zagrożenie dla życia i zdrowia pobliskich mieszkańców oraz mieszkańców całego miasta Rzeszowa, jak również z uwagi na brak odpowiednich warunków technicznych tegoż terenu na przeznaczenie go w opisywany parking.

3. naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach poprzez wyznaczenie nieruchomości objętej prawem użytkowania wieczystego Skarżącej, jako lokalizacji spełniającej warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów, mimo zaniechania uzyskania zgody Skarżącej lub chociażby wystąpienia o taką zgodę;

- art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się i merytorycznego rozpatrzenia w toku procedury uchwałodawczej przez organ przeciwwskazań do utworzenia miejsc postojowych na terenie nieruchomości objętej prawem użytkowania wieczystego skarżącej w sytuacji, gdy nieruchomość ta zlokalizowana jest w bliskim sąsiedztwie komunalnej oczyszczalni ścieków i nie jest przygotowana na wyznaczenie miejsc parkingowych dla zatrzymanych pojazdów zawierających jakiekolwiek odpady, zaś ich parkowanie na tym terenie realnie zagraża jakości i czystości ścieków pochodzących z oczyszczalni ścieków, a nadto realnie zagraża życiu i zdrowiu mieszkańców miasta Rzeszowa i pobliskich gmin, jak również pracownikom Skarżącej;

- art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach poprzez brak należytego uzasadnienia, dlaczego mimo braku technicznych możliwości organ zdecydował się na usytuowanie parkingu dla zatrzymanych pojazdów niebezpiecznych, przewożących odpady na terenie przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie;

- art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP poprzez brak wymaganego wyważenia praw konstytucyjnie chronionych oraz wartości w celu ochrony, których prawa te są ograniczane, a w konsekwencji nieuprawnione i arbitralne ograniczenie prawa użytkowania wieczystego Skarżącej, w tym prawa do dysponowania nieruchomością i decydowania o sposobie jej zagospodarowania, poprzez wyznaczenie nieruchomości Spółki jako lokalizacji spełniającej warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów, pomimo zaniechania wystąpienia o zgodę skarżącej na powyższe, jak również w sytuacji gdy wyznaczenia takiego dokonano w sposób sprzeczny z przyjętymi przez organ kryteriami wyboru lokalizacji i przy uwzględnieniu nieprawdziwych okoliczności z jednoczesnym zaniechaniem uzyskania zgody uprawnionego na przedmiotowe obciążenie;

- art. 42 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez brak dołączenia do uchwały uzasadnienia zawierającego informację o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, w tym w szczególności czy i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski skarżącej.

Wobec powyższych zarzutów Strona skarżąca zawnioskowała o:

- stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, ewentualnie

- stwierdzenie, że wydana została ona z naruszeniem prawa,

- uchylenie w całości zaskarżonej uchwały, jako naruszającej prawo z powodu wskazanych naruszeń, które to miały istotny wpływ na wynik postępowania i umorzenie postępowania jako bezzasadnego,

- wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu,

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżąca rozwinęła powyżej wskazane zarzuty i wywiodła, że posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały. W jej ocenie podjęta uchwała nie uwzględnia kwestii własnościowych nieruchomości, organ zaniechał uzyskania zgody na obciążenie nieruchomości będącej jej własnością. Nie dokonał prawidłowego określenia oznaczenia nieruchomości na której parking miałby zostać zlokalizowany. W rzeczywistości organ dokonał faktycznego ograniczenia prawa do nieruchomości przysługującej Skarżącej. Nadto nie poczynił jakichkolwiek ustaleń w zakresie skutków oddziaływania na środowisko lokalizacji przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie miejsc parkingowych dla zatrzymanych pojazdów w zakresie skażenia gruntu czy wód gruntowych, dostania się substancji obcych do obiektów technologicznych w których zachodzi proces oczyszczania – ryzyko wystąpienia awarii biologicznej i skażenie rzeki Wisłok, możliwości wystąpienia pożaru czy eksplozji gromadzonych odpadów, a w konsekwencji uszkodzenia istniejącego zbiornika do magazynowania biogazu. Zarzucono brak przeprowadzenia jakichkolwiek konsultacji. Nie wskazano przejrzystych i jednoznacznych kryteriów uzasadniających wybór nieruchomości Skarżącej (wbrew jej woli). Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że teren przy ul. Ciepłowniczej 11 spełnia niezbędne wymagania natury technicznej i logistycznej do zorganizowania parkingu dla zatrzymanych pojazdów przewożących odpady.

Także i MPGK Sp. z o.o. zaskarżyła w całości opisaną na wstępie uchwałę wnioskując o stwierdzenie jej nieważności, wstrzymanie jej wykonania, przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła, że uchwała została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności naruszono:

1. obowiązujące przepisy kompetencyjne tj. art. 24a ust. 4 ustawy o odpadach w zw. z art. 18 pkt. 20 u.s.w. - poprzez rozstrzygnięcie z przekroczeniem kompetencji Sejmiku Województwa Podkarpackiego i wskazanie w §1 zaskarżonej uchwały precyzyjnej lokalizacji (adresu) parkingu dla zatrzymanych pojazdów przewożących odpady niebezpieczne;

2. zasady ochrony własności wynikającej z art. 64ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz przepisów art. 222 i nast. Kodeksu cywilnego, poprzez wskazanie konkretnej nieruchomości, na której ma zostać urządzony parking dla zatrzymanych pojazdów z odpadami, pomimo tego że nieruchomość ta nie stanowi własności Samorządu Województwa Podkarpackiego, oraz pomimo tego, że przed podjęciem zaskarżonej uchwały Samorząd Województwa Podkarpackiego nie uzyskał zgody właściciela nieruchomości na jej wykorzystanie do w/w celów;

3. zasady ochrony posiadania wynikającej art. 342 w zw. art. 659 § 1 i art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP- poprzez wskazanie konkretnej nieruchomości, na której ma zostać urządzony parking dla zatrzymanych pojazdów z odpadami, pomimo tego że nieruchomość ta pozostaje w wyłącznym posiadaniu podmiotu trzeciego tj. Skarżącej na podstawie ważnych tytułów prawnych do nieruchomości tj. dzierżawy i najmu;

4. art. 25 ustawy o odpadach poprzez ustalenie lokalizacji parkingu na konkretnej nieruchomości bez uprzedniej weryfikacji, czy nieruchomość ta spełnia wymagania w zakresie choćby tymczasowego magazynowania odpadów niebezpiecznych. Kwestionowana uchwała nie została poprzedzona żadnymi ustaleniami ze strony Samorządu Województwa Podkarpackiego, co do tego jakie są warunki lokalne na nieruchomości przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie, czy jest tam możliwe urządzenie parkingu i czy nieruchomość spełnia wymagania z art. 25 ustawy o odpadach i przepisów wykonawczych.

W uzasadnieniu Skarżąca wywiodła, że posiada legitymację do wniesienia skargi, a także interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Na skutek podjęcia uchwały będzie ona musiała znosić sytuacje w postaci pozostawienia, na będącym w jej posiadaniu, terenie pojazdów przewożących odpady. Powyższe będzie wpływać na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą w zakresie gospodarowania odpadami poprzez ograniczenie jej terenu na prowadzenie takiej działalności. Teren Skarżącej przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie to baza magazynowo-transportowa w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z 11 stycznia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (Dz. U. z 25 stycznia 2013 r., poz. 122). Na tym terenie o pow. ok. 2,5ha zwożone jest ok. 200 - 300Mg/d odpadów, które są przetwarzane, względnie przeładowywane na pojazdy wielkotonażowe, a następnie przekazywane innym podmiotom. Przez bramę zakładu wjeżdża i wyjeżdża ok. 300 pojazdów dziennie. W zakładzie Skarżąca magazynuje stale ok. 2000 Mg różnego rodzaju odpadów. W tej lokalizacji znajduje się również Punkt Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych, który obsługuje od 200 do 500 osób dziennie, dostarczających odpady pojazdami. Ponadto na tym terenie znajduje się hala z linią sortowniczą, zaplecze socjalne oraz kompostownia, codziennie parkuje ok. 50 pojazdów transportujących odpady oraz maszyny i urządzenia do przetwarzania odpadów. We wskazanym kwestionowaną uchwałą miejscu zlokalizowane są magazyny soli i piasku używanych do utrzymania zimowego dróg i chodników na terenie miasta. W okresie zimowym z tego miejsca codziennie wyjeżdżają parkujące tam pojazdy. Kształt postanowień uchwały ma istotny wpływ na możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą.

Uzasadniając zarzut przekroczenia przez Sejmik kompetencji MPGK Sp. z o.o. wywiodło, że z treści art. 24a ust. 4 ustawy o odpadach wynika, że miejsce o którym mowa w ust. 2 cytowanego przepisu tworzy właściwy Starosta. Ani z tego przepisu, ani z jakiegokolwiek innego przepisu tej ustawy nie wynika, aby Sejmik Województwa był uprawniony do utworzenia miejsca - parkingu na którym zatrzymane zostaną pojazdy z odpadami. Z art. 24a ust. 3 wynika jedynie, że Sejmik Województwa uprawniony jest tylko do zmiany wojewódzkiego planu gospodarki odpadami polegającej na ustaleniu ilości miejsc parkingowych dla zatrzymanych pojazdów przewożących odpady niebezpieczne, przy czym ilość tych miejsc nie może być większa aniżeli trzy na całe województwo. W przypadku Miasta Rzeszowa funkcję Starosty pełni Prezydent Miasta Rzeszowa. Zatem, zdaniem Skarżącej, jedynym organem, który jest kompetentny do wytypowania konkretnej nieruchomości i określenia konkretnego adresu nieruchomości (miejsca) na której urządzony zostanie parking jest wyłącznie Prezydent Miasta Rzeszowa.

W dalszej części Strona podniosła zarzut braku uzyskania zgody właściciela na wykorzystanie jego nieruchomości na urządzenie parkingu dla zatrzymanych pojazdów – co narusza jej prawa podmiotowe. Brak zatem kompetencji Sejmiku do władczego i jednostronnego wskazania miejsca do którego będą kierowane zatrzymane pojazdy. Naruszono także art. 25 ustawy o odpadach poprzez brak uprzedniej weryfikacji czy nieruchomość spełnia wymagania w zakresie tymczasowego magazynowania odpadów niebezpiecznych. Nie dokonano szczegółowej analizy pozwalającej nie tylko na zbadanie, czy istniejący sposób zagospodarowania i korzystania z powyższej nieruchomości pozwala w ogóle na ustanowienie na niej wspominanego miejsca z poszanowaniem przepisów w zakresie magazynowania odpadów, ale także pozwalającej na wybór optymalnego miejsca na tej nieruchomości, w którym możliwe byłoby przetrzymywanie zatrzymanych pojazdów odpadami.

W odpowiedziach na obie skargi Sejmik Województwa Podkarpackiego – reprezentowany przez Marszałka Województwa Podkarpackiego wniósł o ich odrzucenie, ewentualnie oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

W pierwszej kolejności organ wywiódł, że Strony Skarżące nie wykazały naruszenia swego interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą i z tej przyczyny skargi winny zostać odrzucone. Wskazano także, że uchwała była przedmiotem analizy organu nadzoru. Wojewoda Podkarpacki uznał, że dochowano wszelkich prawem wymaganych procedur zawartych w ustawie z dnia 12 grudnia 2012 r. o odpadach.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg organ uznał je za nieuzasadnione. Wyjaśnił, że ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1479) wprowadziła zmiany do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W art. 24 a ust. 2 sejmik województwa zobowiązany został do uchwalenia aktualizacji wojewódzkiego planu gospodarki odpadami w zakresie wskazania miejsc spełniających warunki magazynowania odpadów, dla zatrzymanych przez Krajową Administrację Skarbową, Straż Graniczną, Policję, Inspekcję Transportu Drogowego oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska transportów odpadów. Przy czym wskazane przez sejmik miejsce winien utworzyć starosta (w przypadku Rzeszowa - miasta na prawach powiatu - prezydent) w terminie 6 miesięcy od uchwalenia wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Jak zauważył organ, wszystkie obowiązki nałożone w art. 24a ustawy zostały prawidłowo wypełnione. Sejmik województwa wyznaczył w wojewódzkim planie gospodarki odpadami miejsce spełniające warunki magazynowania odpadów zwracając się jednocześnie o opinię do właściwych starostów. Miejsca wyznaczone zostały zgodnie z ust. 3 tj. jedno miejsce magazynowania odpadów na 1 mln mieszkańców w województwie, nie więcej jednak niż trzy miejsca w województwie. Dodatkowo zasięgnięto opinii organów wykonawczych gmin z obszaru województwa, Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie. Projekt aktualizacji Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 został także pozytywnie zaopiniowany przez Ministra Środowiska (pismo z dnia 15 listopada 2019 r., znak: DGO.IV.0311.18.2019.KR).

Jako bezpodstawne organ uznał zarzuty skarg dotyczące naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z art. 24a ustawy o odpadach zatrzymany pojazd wraz z odpadami jest kierowany do najbliższego dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami spełniającego warunki magazynowania odpadów. To na sejmiku województwa ciąży ustawowy obowiązek wyznaczenia miejsca spełniającego warunki magazynowania odpadów. Natomiast starosta (prezydent) zobowiązany jest do jego utworzenia w terminie 6 miesięcy od uchwalenia wojewódzkiego planu gospodarki odpadami.

Jako bezzasadny organ ocenił zarzut naruszenia prawa własności. Podał, że przepisy ustawy o odpadach nie nakładają na organ samorządu województwa obowiązku uzyskania zgody właściciela terenu (użytkownika wieczystego), na którym zamierza się wyznaczyć miejsce spełniające warunki magazynowania odpadów w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. W okolicznościach sprawy właścicielem terenu jest Gmina Miasto Rzeszów, a MPWiK Sp. z o.o. jest użytkownikiem wieczystym terenu. Natomiast MPWiK Sp. z o.o. zawarł umowę dzierżawy i najmu działki nr 251 w obr. 217 przy ul. Ciepłowniczej 11 z MPGK Sp. z o.o. Zatem to MPGK Sp. z o.o. dysponuje tytułem prawnym do działki. Zwrócono także uwagę, że obie Skarżące są Spółkami w których 100% udziałów posiada Gmina Miasto Rzeszów. Organ nie zgodził się także ze stanowiskiem, że wskazanie precyzyjnej lokalizacji (adresu) parkingu dla zatrzymanych pojazdów stanowi naruszenie prawa. Zbyt ogólne określenie lokalizacji uniemożliwiłoby mieszkańcom wyrażenie swojej opinii w trakcie prowadzonych konsultacji.

Organ wywiódł także, że nieprawdą jest, że organ nie rozważył zasadności zlokalizowania miejsca magazynowania odpadów. Teren przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie jest najlepszą lokalizacją w województwie podkarpackim dla tego rodzaju obiektu. Uwzględniono liczbę mieszkańców, największą w województwie koncentrację szlaków komunikacyjnych (północ-południe, wschód-zachód), koncentrację transportu odpadów związaną z działającymi na terenie Rzeszowa miejscami i instalacjami do odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Utworzenie miejsca postojowego (jednego lub dwóch) nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. We wskazanej lokalizacji prowadzona jest już na dużą skalę gospodarka odpadami. Istnieje infrastruktura, która już obecnie powinna spełniać wymogi dla magazynowania odpadów. Dodatkowo na terenie zakładu prowadzona jest baza magazynowo – transportowa w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z 11 stycznia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Nadto do ww. zakładu dziennie wjeżdża ok. 50 pojazdów transportujących ok. 300 ton odpadów celem przetworzenia. Wskazując ww. lokalizację kierowano się tym, że w tym miejscu prowadzona jest już działalność związana z magazynowaniem i przetwarzaniem odpadów. Lokalizacja ta posiada drogi dojazdowe w stopniu pozwalającym na dojazd zatrzymanego pojazdu o dużych gabarytach. Wydzielenie miejsca parkingowego dla pojazdów zatrzymanych wyłącznie przez odpowiednie służby przyczyni się do podniesienia poziomu bezpieczeństwa mieszkańców poprzez ograniczenie m. in. możliwości pojawienia się odpadów w różnych miejscach w mieście Rzeszowie. Wyznaczenie i dostosowanie miejsc parkingowych (jednego lub dwóch) nie spowoduje faktycznego zwiększenia zagrożenia czy też oddziaływania na środowisko w stosunku do już obecnie istniejącego na tym terenie, nie spowoduje także braku możliwości gospodarowania odpadami komunalnymi.

Końcowo wskazano, że uchwała Zarządu Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie z dnia 10 grudnia 2019 r. Nr 104/2498/19 w sprawie przyjęcia projektu aktualizacji Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 zawiera szczegółowe uzasadnienie, o którym w art. 42 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Obwieszczeniem podano do publicznej wiadomości informację o możliwości zgłaszania uwag i wniosków do projektu aktualizacji WPGO 2022 w zakresie wskazania miejsca spełniającego warunki magazynowania odpadów. Obwieszczenie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Marszałkowskiego, na stronie internetowej BIP oraz w prasie o zasięgu wojewódzkim. Społeczeństwo miało możliwość zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz możliwość składania uwag i wniosków w terminie od 19 sierpnia 2019 r. do 20 września 2019 r. W tym terminie wpłynął tylko jeden wniosek. Jego treść i sposób rozpatrzenia znajduje się w załączniku nr 1 do uzasadnienia uchwały nr 104/2498/19 Zarządu Województwa Podkarpackiego.

Wobec powyższych argumentów organ uznał, że zarzucane naruszenia prawa nie miały miejsca. Uchwała nie narusza obowiązującego prawa, a Skarżące strony nie wykazały naruszenia ich interesu prawnego ani uprawnienia. Skargi nie znajdują uzasadnienia i powinny być odrzucone ewentualnie oddalone w całości.

Postanowieniami z dnia 15 czerwca 2020 r. sygn. II SA/Rz 477/20 i II SA/Rz 510/20 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Postanowieniem z dnia 7 października 2020 r., sygn. II OZ 748/20 NSA oddalił zażalenie złożone od postanowienia WSA w Rzeszowie, sygn. II SA/Rz 477/20.

Postanowieniem z 12 stycznia 2021 r., sygn. II SA/Rz 477/20, WSA orzekł o połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Rz 477/20 i II SA/Rz 510/20 i prowadzeniu ich pod sygn. II SA/Rz 477/20.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi jako niezasadne zostały przez Sąd oddalone w całości.

I. Sądowa kontrola administracji publicznej zmierza do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Podstawy formalnoprawne rozpatrzonych przez Sąd skarg wyraża art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1668 ze zm.; zwana dalej u.s.w.). W myśl treści art. 90 ust. 1 u.s.w. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Natomiast według art. 91 ust. 1 u.s.w.

przepis art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. Kognicję Sądu wyznacza w sprawie art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., obejmując nią akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Zaskarżona do WSA uchwała stanowi akt aktualizujący uchwałę sejmiku województwa wyrażającą akt planistyczny w postaci wojewódzkiego planu gospodarki odpadami (WPGO). Podstawy do jego podjęcia wyraża art. 24a ust. 2 oraz art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o gospodarce odpadami (Dz.U. z 2020 r. poz. 797 ze zm.; zwana dalej u.o.o.). W świetle ugruntowanego poglądu orzecznictwa sądowego, uchwała w sprawie planu gospodarki odpadami nie stanowi aktu prawa miejscowego, gdyż nie zawiera norm powszechnie obowiązujących na terenie gminy. Jest ona uchwałą nienormatywną podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. (tak NSA w wyroku z 13 marca 2012 r., o sygn. II OSK 2695/11, LEX). Ponieważ plan gospodarki odpadami nie jest aktem prawa miejscowego, to takim aktem nie jest też uchwała sejmiku zmieniająca plan na podstawie art. 24a ust. 2 u.o.o.

Sejmik Województwa Podkarpackiego mocą zaskarżonej do WSA uchwały zrealizował kompetencje zobowiązującą ten Organ do aktualizacji planu, jaka wynika ze wspomnianego wyżej art. 24a ust. 2 u.o.o. Przepis ten stanowi: Zatrzymany pojazd wraz z odpadami jest kierowany do najbliższego dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami spełniającego warunki magazynowania odpadów. Plan ten w części dotyczącej wyznaczenia miejsc spełniających warunki magazynowania odpadów podlega zaopiniowaniu przez właściwych starostów, na terenie działania których mają zostać wyznaczone te miejsca. Starosta wyraża opinię w terminie nie dłuższym niż miesiąc od dnia otrzymania planu. Nieudzielenie opinii w tym terminie uznaje się za opinię pozytywną. Miejsce wyznaczone przez Sejmik ma służyć do postoju pojazdów zatrzymanych przez właściwe służby państwowe na podstawie art. 24a ust. 1 u.o.o., czyli wówczas gdy w trakcie kontroli ujawniono przemieszczanie pojazdem odpadów od nieuprawionego odbiorcy, naruszenie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów lub przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (zob. art. 24a ust. 1 pkt 1 - 3 u.o.o.).

O legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę na niebędącą aktem prawa miejscowego uchwałę sejmiku województwa podjętą na podstawie art. 24a ust. 2 u.o.o., będzie przesądzać wykazanie, że uchwała ta - pojmowana jako "czynność prawna" - narusza prawa podmiotu skarżącego jako "osoby trzeciej". Prawa te, identyfikowane z interesem prawnym, muszą wynikać z określonej precyzyjnie normy prawnej (najczęściej prawa materialnego). Ponadto strona skarżąca musi wykazać, że prawa te zostały naruszone przez konkretne postanowienia uchwały organu samorządu województwa. Skarga złożona w trybie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 u.s.w. nie ma charakteru actio popularis, i do wniesienia jej nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (tak WSA w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 21 lipca 2020 r. o sygn. II SA/Rz 560/20, LEX). Jeżeli interes prawny lub uprawnienie podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę sejmiku województwa nie zostały naruszone, to z uwagi na brak legitymacji skargowej takiego podmiotu, jego skarga powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.

Przedmiotem swych skarg Spółki MPWiK Sp. z o.o. oraz MPGK Sp. z o.o. uczyniły ten sam akt w postaci uchwały Sejmiku Województwa z dnia 27 stycznia 2020 r., nr XVIII/313/20, w sprawie zmiany uchwały Nr XXXI/551/17 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 5 stycznia 2017 r., w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022. Ponieważ Spółki podważają w całości tą samą uchwałę Sejmiku Województwa Podkarpackiego, to Sąd postanowił ich skargi rozpoznać oraz rozstrzygnąć łącznie, na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a.

II. Skarga MPGK Sp. z o.o. w [...].

1) Wniosek Marszałka Województwa o odrzucenie skargi MPGK Sp. z o.o. nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony, skoro zaskarżona przez ten podmiot komunalny uchwała jako miejsce wyznaczone w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami, do którego mają być kierowane pojazdy wraz z odpadami wyraźnie wskazuje miejsce na terenie Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Rzeszów Sp. z o.o., przy ul. Ciepłowniczej 11, 35-322 Rzeszów. Ponieważ skarżąca Spółka, jako dysponent miejsca parkingowego została wymieniona w sposób bezpośredni w treści uchwały zmieniającej WPGO Sejmiku Województwa, to niewątpliwie wykazała, że jej interes prawny wywodzony z przepisów K.c., konkretyzowany umowami dzierżawy i najmu powierzchni działki o nr 251, w obrębie 217 przy ul. Ciepłowniczej w Rzeszowie został naruszony. Skarżąca Strona w tym kontekście słusznie wywodzi, iż naruszenie jej interesu prawnego będzie wiązać się z ograniczeniami praw opartych na tytułach cywilnoprawnych, poprzez konieczność znoszenia stanu, w którym na znajdujących się terenie przedmiotu najmu i dzierżawy nieruchomości będą przemieszczać się i zatrzymywać pojazdy przewożące odpady. Wskazanie terenu Spółki w WPGO będzie też wpływać na prowadzoną przez Skarżącą działalność gospodarczą polegającą na gospodarowaniu odpadami.

Dlatego został spełniony warunek będący w świetle przywołanych wyżej regulacji u.o.o. i P.p.s.a. podstawą dopuszczalności wniesionej skargi w postaci wykazania naruszenia przez postanowienia skarżonego aktu Sejmiku Województwa interesu prawnego lub uprawnienia, który wynika z treści art. 90 ust. 1 u.s.w. W konsekwencji WSA mógł przejść do zweryfikowania podniesionych w skardze Spółki zarzutów naruszenia prawa.

2) Nie został naruszony art. 24a ust. 4 u.o.o w związku z art. 18 pkt. 20 u.s.w. poprzez rozstrzygnięcie z przekroczeniem kompetencji Sejmiku Województwa Podkarpackiego i wskazanie w § 1 zaskarżonej uchwały precyzyjnej lokalizacji (adresu) parkingu dla zatrzymanych pojazdów przewożących odpady. W art. 24a ust. 4 u.o.o. postanowiono: Starosta w terminie 6 miesięcy od uchwalenia wojewódzkiego planu gospodarki odpadami utworzy miejsce, o którym mowa w ust. 2. Natomiast w myśl art. 18 pkt 20 u.s.w. do wyłącznej właściwości sejmiku województwa należy podejmowanie uchwał w innych sprawach zastrzeżonych ustawami i statutem województwa do kompetencji sejmiku województwa.

Wykładnia literalna przepisów art. 24a ust. 2 i 4, art. 36 ust. 2 u.o.o. oraz art. 18 pkt 20 u.s.w. jednoznacznie potwierdza stanowisko Marszałka Województwa Podkarpackiego, iż to do sejmiku województwa należy właściwość do wyznaczenia miejsca kierowania pojazdów przywożących odpady, a zatrzymanych w sytuacjach opisanych w art. 24 ust. 1 u.o.o. Działania starosty polegające na utworzeniu miejsca kierowania pojazdów wraz z odpadami przewidziane w powołanym wyżej art. 24 ust. 4 u.o.o. stanowią wyłącznie zespół działań wykonawczych wobec treści decyzji sejmiku województwa wskazującej miejsce parkowania. Starostowie mają też prawo wyrazić opinie na temat projektu wyznaczenia miejsca parkowania pojazdów wraz z odpadami, lecz nie mogą wobec wyraźnej właściwości sejmiku realizować zastrzeżonych dla tego organu czynności normatywnych. Ponieważ z mocy art. 36 ust. 2 u.o.o. sejmik województwa uchwala WPGO, to również ten organ samorządu województwa wyznacza miejsca kierowania pojazdów, co też znajduje wyraźne oparcie w art. 24a ust. 2 u.o.o. oraz w art. 18 pkt 20 u.s.w. Poza tym, w sposób jednoznaczny o kompetencji sejmiku województwa do uchwalenia aktualizacji WPGO w zakresie wskazania miejsca spełniającego warunki magazynowania odpadów przesądza art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 3 sierpnia 2018 r. o zmianie ustawy o Inspekcji ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1479). Przepis ten zobowiązuje sejmiki do aktualizacji WPGO w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia życie zmiany art. 24 u.o.o., co polegało na dodaniu ust. 2a.

Należało więc zdecydowanie uznać, że Prezydent Miasta Rzeszowa nie jest organem kompetentnym do wytypowania konkretnej nieruchomości i określenia konkretnego adresu miejsca, na którym zostanie urządzony parking dla pojazdów z odpadami zatrzymanymi na podstawie art. 24a ust. 1 u.o.o. Prezydent Miasta Rzeszowa jako organ właściwy miejscowo ze względu na wyznaczony w uchwale teren nieruchomości wyraził w toku procedury uchwałodawczej swą negatywną opinię w treści pisma z dnia 25 lipca 2019 r., do czego był wyraźnie uprawiony na podstawie art. 24a ust. 2 u.o.o.

3) W skardze MPGK Sp. z o.o. podniesiono także zarzut naruszenia art. 25 u.o.o., co miało polegać na wyznaczeniu miejsca parkowania pojazdów z odpadami, bez uprzedniej weryfikacji czy nieruchomość wyznaczona przez Sejmik spełnia wymagania w zakresie choćby tymczasowego magazynowania odpadów niebezpiecznych. W skardze podkreśla się, że nieruchomość przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie jest już skrupulatnie zagospodarowana z racji prowadzonej tam przez Spółkę działalności. Natomiast Organ odpowiadając na zarzut dotyczące naruszenia art. 25 u.o.o. podkreśla, że wybrane w uchwale miejsce zostało ustalone przy uwzględnieniu liczby mieszkańców, największą w województwie koncentracją szlaków komunikacyjnych (północ – południe, wschód - zachód), koncentracją transportu odpadów związaną z działającymi na terenie Miasta Rzeszowa miejscami instalacjami do odzysku i unieszkodliwienia odpadów. Według Marszałka, utworzenie miejsca postojowego (jednego lub dwóch) nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, we wskazanej lokalizacji w Rzeszowie przy ul. Ciepłowniczej 11, prowadzona jest na dużą skalę gospodarka odpadami, a więc istnieje tam infrastruktura, która już obecnie powinna spełniać wymogi dla magazynowania odpadów. Na terenie zakładu prowadzona jest baza magazynowo – transportowa w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z 11 stycznia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Wydzielenie miejsca parkingowego dla pojazdów zatrzymanych przez odpowiednie służby przyczyni się do podniesienia poziomu bezpieczeństwa mieszkańców, poprzez ograniczenie możliwości pojawienia się odpadów w różnych miejscach w Rzeszowie.

W odniesieniu do tak podniesionego zarzutu Sąd zobligowany był zauważyć, iż w myśl art. 24a ust. 2 u.o.o. miejsce wyznaczone w WPGO powinno spełniać warunki magazynowania odpadów. Ponadto, miejsca do których kieruje się zatrzymane pojazdy wyznacza się uwzględniając jedno miejsce magazynowania odpadów na 1 mln mieszkańców w województwie, nie więcej jednak niż trzy miejsca w województwie (art. 24a ust. 3 u.o.o.).

Ustawodawca stanowiąc w art. 24a ust. 2 u.o.o. wymóg spełniania przez miejsce parkowania pojazdów wraz z odpadami warunków magazynowania odpadów odsyła stosujące prawo organy do art. 25 u.o.o., czyli do przepisu zawartego w rozdziale 7 Dział II u.o.o., o tytule : "Magazynowanie odpadów". Ponieważ zaskarżona uchwała została podjęta dnia 27 stycznia 2020 r., to stanowiący ją Organ nie mógł kierować się przepisami wykonawczymi do art. 25 ust. 7 u.o.o. w postaci rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów (Dz.U. z 2020 r. poz. 1742). Sąd administracyjny kontroluje zaskarżone do niego akty kierując się stanem prawnym obowiązującym w chwili jego podejmowania, co oznacza że swej kontroli nie może opierać na przepisach obowiązujących w czasie orzekania, które uzyskały moc prawną po dacie podjęcia weryfikowanego działania organu. Podane wyżej rozporządzenie weszło zaś w życie dnia 1 stycznia 2021 r., stąd nie może być mowy o jakiejkolwiek możliwości uwzględnienia jego zapisów w czasie procedury uchwałodawczej, a także nadzorczej przed Wojewodą.

Spółka formułując zarzut naruszenia przez Sejmik art. 25 u.o.o., nie wskazała jakich konkretnie warunków określonych w prawie nie spełnia wyznaczone przez Sejmik Województwa miejsce. Tymczasem z akt sprawy, a także z treści samej skargi wynika, iż przedmiotem działalności Skarżącej jest odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunalnych. Spółka w swej argumentacji przyznaje, że na wskazanym przez Sejmik terenie o powierzchni 2,5 ha zwożone jest około 200 do 300 Mg/d odpadów, które są przetwarzane, względnie przeładowywane na pojazdy wielkotonażowe, a następnie przekazywane innym podmiotom. Spółka magazynuje stale około 2000 Mg różnego rodzaju odpadów. Ponadto, znajduje się tam również punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Znajdujący się w dyspozycji skarżącej teren stanowi bazę magazynową transportową w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z 11 stycznia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (Dz.U. z 25 stycznia 2013 r., poz. 122). Jak wynika z pisma MPGK Sp. z o.o. adresowanego do Urzędu Miasta Rzeszowa Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa na terenie prowadzonego przez nią zakładu parkuje około 50 pojazdów transportujących odpady oraz maszyny i urządzenia do przetwarzania odpadów.

Strona skarżąca przyznaje w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, iż prowadzi działalność polegającą na magazynowaniu różnego rodzaju odpadów, co poświadcza także treść złożonego do akt sprawy odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców KRS Spółki. Ponadto, na podstawie kopii umowy z dnia 27 grudnia 2019 r. zawartej pomiędzy Gminą Miasto Rzeszów a Konsorcjum firm w tym m.in. Miejskim Przedsiębiorstwem Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w Rzeszowie, Spółka przyjęła do wykonania usługę polegającą na odbiorze i zagospodarowaniu odpadów komunalnych z terenu Gminy Miasto Rzeszów. Działalność w tym zakresie jest prowadzona przez Spółkę w sposób stały. Zatem wyznaczone przez Sejmik miejsce spełnia wymagania określone szczegółowo w art. 25 u.o.o., bowiem do zachowania wyrażonych w tym przepisie wymogów zobowiązana jest Spółka prowadząca działalność w zakresie magazynowania odpadów.

Ponadto należało też zważyć, iż odpowiedzialność administracyjną za utworzenie w terminie 6 miesięcy licząc od dnia uchwalenia miejsca przeznaczonego do parkowania pojazdów ciąży z mocy art. 24a ust. 4 u.o.o. na właściwym staroście. Do jego zadań należy stworzenie w miejscu podanym przez sejmik warunków magazynowania odpadów, co może nastąpić po podjęciu uchwały. Tak więc po utworzeniu przez starostę miejsca przeznaczonego do kierowania i parkowania zatrzymanych pojazdów wraz z odpadami, będzie można w odniesieniu do określonego terenu weryfikować zachowanie wymogów ustanowionych dla miejsc magazynowania odpadów. W ten sposób należy rozumieć przepisy art. 24a ust. 2 i 4 u.o.o., które w omawianym zakresie, muszą być interpretowane łącznie.

Reasumując, skarżąca Strona nie wykazała, aby wyznaczone uchwałą miejsce nie spełniało warunków magazynowania odpadów, tym bardziej że w chwili obecnej na terenie znajdującym się w jej posiadaniu prowadzona jest na dużą skalę gospodarka odpadami, czyli także działalność polegająca na przemieszczaniu się i parkowaniu pojazdów przewożących odpady.

4) Skarżąca Spółka podniosła również naruszenie zaskarżoną uchwałą zasady ochrony własności oraz zasady ochrony posiadania, które mają oparcie w przepisach Kodeksu cywilnego oraz w przepisach Konstytucji RP. Naruszenie własności oraz posiadania miało polegać na wskazaniu konkretnej nieruchomości, na której ma zostać urządzony parking dla zatrzymanych pojazdów z odpadami, mimo że nieruchomość ta nie stanowi własności Samorządu Województwa Podkarpackiego oraz pomimo, że przed podjęciem zaskarżonej uchwały Samorząd Województwa nie uzyskał zgody właściciela nieruchomości na wykorzystanie jej do tych celów oraz pomimo tego, że nieruchomość ta pozostaje w wyłącznym posiadaniu podmiotu trzeciego, tj. Spółki na podstawie umowy dzierżawy oraz najmu nieruchomości.

Nie jest w sprawie sporne, iż właścicielem nieruchomości przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie jest Gmina Miasto Rzeszów, którą to nieruchomość Gmina oddała w użytkowanie wieczyste Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Rzeszowie (MPWiK). Z załączonych do skargi umów najmu oraz dzierżawy wynika, że użytkownik wieczysty przyznał władztwo nad nieruchomością oznaczoną jako działka nr 251, w obrębie 217, przy ul. Ciepłowniczej w Rzeszowie MPGK Sp. z o.o. Jest przy tym istotne, że oddanie określonych części nieruchomości w najem oraz dzierżawę zostało ograniczone mocą postanowień umownych do prowadzenia przez skarżącą Spółkę działalności gospodarczej polegającej na gospodarowaniu odpadami. W szczególności najemca jest uprawniony do zabudowy i zagospodarowania nieruchomości poprzez budowę instalacji do kompostowania odpadów zielonych wraz infrastrukturą towarzyszącą, do zabudowy budowlami i urządzeniami inżynieryjnymi służącymi działalności w zakresie gospodarki odpadami.

Skarżąca Spółka, co wynika z załączonego do skargi odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców KRS, jest spółką komunalną, w której całość udziałów posiada Gmina Miasto Rzeszów. MPGK Sp. z o.o. jest wobec tego gminną osobą prawną, stanowiącą jedną z przewidzianych prawem form organizacyjno-prawnych wykonywania gospodarki komunalnej, czyli gospodarki zdefiniowanej w art. 1 i następne ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2019 r., poz. 712). Przy pomocy tej Spółki Organy Miasta Rzeszowa wykonują zadania publiczne w zakresie utrzymania czystości porządku, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, tj. zadań określonych w art 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. MPGK Sp. z o.o. będąc gminną osobą prawną zajmującą się gospodarką komunalną, stanowi fundament gminnego aparatu administracyjnego odpowiedzialnego za sprawy gospodarki komunalnej, w szczególności gospodarki odpadami. Dlatego jako podmiot odpowiedzialny za sprawy gospodarowanie odpadami, zależny od organów administracji samorządu gminnego, będący w posiadaniu terenu spełniającego warunki magazynowania odpadów, może być adresatem uchwały podjętej przez Sejmik Województwa Podkarpackiego na podstawie art. 24a ust. 2 w związku z art. 36 ust. 2 u.o.o.

Sąd odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz przepisów Kodeksu cywilnego, statuujących zasadę ochrony prawa własności i ochrony posiadania, stwierdził, iż nie znajdują one potwierdzenia w bezwzględnie wiążącej normie art. 24a ust. 2 u.o.o. WSA przyznaje rację Marszałkowi Województwa, który w odpowiedzi na zarzuty skargi zasadnie wskazuje, że w podanej wyżej normie u.o.o., nie zakodowano wypowiedzi ustawodawcy uzależniającej wyznaczenie miejsca parkowanie pojazdu wraz z odpadami od zgody prawnego dysponenta terenu, w tym zwłaszcza takiego, który tak jak Spółka zarobkowo prowadzi na podstawie u.g.k. i u.o.o. gospodarkę odpadami. Ochrona prawa własności nie ma charakteru absolutnego, skoro ograniczenia tego prawa dopuszcza w sposób wyraźny Konstytucja RP mocą art 31 ust. 3. Ograniczenie prawa własności jak i praw wywodzących się z prawa własności (np.: prawa użytkowania wieczystego jak i praw obligacyjnych), znajduje uzasadnienie w potrzebie ochrony środowiska oraz w ustawowej roli mienia publicznego, którego częścią jest mienie Gminy Miasto Rzeszów, wykreowane do zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty. W badanym przypadku ograniczenia wypływające ze wskazania miejsca dla zatrzymanych pojazdów z odpadami, wypływają bezpośrednio z normy rangi ustawowej, a związane są z koniecznością przeciwdziałania przypadkom naruszania przepisów dotyczących transportu odpadów.

Dlatego Sąd nie dostrzegł w postanowieniach kwestionowanej uchwały nieuzasadnionego ograniczenia praw rzeczowych i praw obligacyjnych do działki o nr 251 przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie. Wyznaczenie tego miejsca na terenie nieruchomości należącej do Miasta Rzeszowa będącej w posiadaniu miejskich Spółek, będzie ułatwiać Prezydentowi Miasta Rzeszowa realizację ustawowego obowiązku utworzenia takiego miejsca w czasie określonym w art. 24a ust. 4 u.o.o.

Należy dodatkowo zaznaczyć, iż realizacja miejsca parkowania pojazdów z odpadami nie będzie obciążać skarżącej strony, użytkownika wieczystego czy także właściciela nieruchomości, bowiem środki finansowe potrzebne do pokrycia kosztów działań z zakresu zagospodarowania odpadów nielegalnie przemieszczonych, w przypadkach, o których mowa w art. 23-25 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1), wspomaganie realizacji zadań przeciwdziałających nielegalnemu przemieszczaniu odpadów, w tym tworzenia miejsc spełniających warunki magazynowania odpadów, o których mowa w art. 24a u.o.o., mają być finansowane przez wojewódzki fundusz ochrony środowiska i gospodarki wodnej na podstawie art. 400a ust. 1 pkt 6 oraz art. 400b, ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Natomiast koszty zatrzymania pojazdu wraz z odpadami w myśl art. 24a ust. 2 u.o.o. będzie pokrywać podmiot wykonujący transport odpadów.

II. Skarga MPWiK Sp. z o.o. w [...].

1) Wniosek Marszałka Województwa o odrzucenie skargi MPWiK Sp. z o.o. okazał się niezasadny. Otóż zaskarżona przez Spółkę uchwała Sejmiku jako miejsce wyznaczone w WPGO, do którego mają być kierowane pojazdy wraz z odpadami na podstawie art. 24a ust. 1 i 2 u.o.o., wyraźnie wskazuje teren działki przy ul. Ciepłowniczej 11, która została oddana w użytkowanie wieczyste przez Gminę Miasto Rzeszów na rzecz MPWiK Sp. z o.o. Ponieważ skarżąca Spółka jako użytkownik wieczysty ma prawo do dysponowania nieruchomością objętą postanowieniami w/w uchwały Sejmiku, to pomimo że nie została ona wymieniona w sposób bezpośredni w jej treści, jak w przypadku MPGK Sp. z o.o., to niewątpliwie wykazała, że jej interes prawny wynikający z prawa do użytkowania wieczystego nieruchomości został naruszony stosownie do treści art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 1 u.s.w. w zw. z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. To zaś otworzyło możliwość poddania zaskarżonej uchwały kontroli WSA i zweryfikowania zasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa.

2) Zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.) okazały się zupełnie nietrafione. Otóż z uwagi na fakt, iż przepisy te nie były przez Sejmik stosowane w ramach procedury poprzedzającej podjęcie kwestionowanej przez spółkę uchwały, to również nie mogły zostać w jakimkolwiek sensie naruszone. Słusznie wywodzi się w odpowiedzi na skargę, iż procedura uchwałodawcza prowadzona przed organami jednostek samorządu terytorialnego nie została uregulowana w K.p.a. Zakres przedmiotowy K.p.a. został wskazany w art. 1 i przepis ten w żadnym ze swych punktów nie wymienia postępowania uchwałodawczego. Do przepisów kodeksu nie odsyłają także przepisy u.o.o. jak również u.s.w.

2) W skardze podnosi się również pominięcie przez Sejmik, iż że teren przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie, nie jest właściwy do wyznaczenia miejsc parkingowych dla zatrzymanych pojazdów z odpadami z uwagi na bliskie sąsiedztwo komunalnej oczyszczalni ścieków, zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców jak również z uwagi na brak zachowania odpowiednich warunków technicznych tego terenu na przeznaczenie go na opisywany w uchwale parking.

Sąd po przeanalizowaniu tego zarzutu w kontekście argumentów wywiedzionych w odpowiedzi na skargę oraz zgromadzonych dokumentów zobligowany był uznać go za niezasadny. Marszałek Województwa w odpowiedzi na skargę zasadnie powołuje się na znajdujące się w aktach pismo Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie zaopiniowania projektu aktualizacji WPGO. Organ "Wód Polskich" w przywołanym piśmie wyraził pozytywną opinię na temat projektowanego przez Sejmik wyznaczenia miejsca dla zatrzymanych pojazdów przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie. Na podstawie dokonanych oględzin terenu przy w/w ulicy stwierdzono, że aktualnie składa się on zarówno z powierzchni utwardzonych i skanalizowanych, na których prowadzona jest działalność w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów komunalnych oraz powierzchni nieutwierdzonych, które mogłyby być potencjalnym miejscem dla projektowanego magazynowania odpadów. Zaznaczono przy tym, że aby mogło to nastąpić niezbędne jest dostosowanie nawierzchni do stanu pozwalającego na zabezpieczenie wód przed zanieczyszczeniem, którego potencjalnym źródłem mogą być odpady umieszczone w pojazdach skierowanych do w/w miejsca w wyniku naruszeń związanych z transportem odpadów.

Jak już wyjaśniono w odniesieniu do zarzutów MPGK Sp. z o.o. ustawowe warunki magazynowania odpadów w chwili wyznaczenia miejsca przeznaczonego do parkowania pojazdów zatrzymanych na podstawie art. 24a ust. 2 u.o.o. w chwili podejmowania uchwały przez Sejmik będą koncentrować się na ustaleniu czy w określonym miejscu możliwe jest zapewnienie tych wymogów. Takie możliwości można stwierdzić w odniesieniu do miejsca, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza w zakresie gospodarowania odpadami. Ustawowe warunki magazynowania odpadów odnoszone do miejsca wyznaczonego przez sejmik powinny zostać następczo zapewnione w wyniku działań starosty polegających na utworzenia miejsca przeznaczonego do parkowania zatrzymanych pojazdów, czyli w ramach realizacji zadania z art. 24a ust. 4 u.o.o. Właściwy starosta realizując zapisy tego unormowania obowiązany będzie uwzględnić szczegółowe uwarunkowania dla miejsc magazynowania odpadów, jeżeli do tej pory nie zostały one zapewnione. Zatem wyrażone w skardze obawy na temat zagrożenia życia i zdrowia mieszkańców Rzeszowa, z powodu obowiązywania normy zbudowanej w oparciu o art. 24a ust. 2 i 4 u.o.o., nie mogły zaważyć o uwzględnieniu skargi MPWiK Sp. z o.o..

3) MPWiK Sp. z o.o. podobnie jak MPGK Sp. o.o. kwestionuje uchwałę aktualizacyjną powołując się na przepisy Kodeksu cywilnego oraz przepisy Konstytucji RP. Twierdzi bowiem, że Sejmik naruszył wyrażone tam zasady ochrony prawa własności i prawa użytkowania wieczystego, poprzez nie uzyskanie zgody użytkownika wieczystego na lokalizację parkingu.

Te zarzuty oraz ich motywacja nie mogły zyskać akceptacji Sądu nie tylko z uwagi na uwypuklone już wyżej argumenty osadzone w przepisach o sposobach wykonywania gospodarki komunalnej, czy o przeznaczeniu mienia komunalnego. O braku obowiązku uzyskania przez Sejmik zgody właściciela terenu czy użytkownika wieczystego, na którym to Organ ten zamierza wyznaczyć miejsce dla zatrzymanych pojazdów z odpadami świadczy też literalna wykładnia art. 24a ust. 2 u.o.o., co słusznie podkreśla Marszałek Województwa. Za wyborem ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie przemawiają przedstawione w odpowiedzi na skargę argumenty wskazujące na fakt prowadzenia przez MPGK Sp. z o.o. na dużą skalę gospodarki odpadami i faktycznego wykorzystania tego miejsca na magazynowanie odpadów. Także złożone do akt sprawy dokumenty umów najmu i dzierżawy w/w działki zawarte przez MPWiK Sp. z o.o. z MPGK Sp. o.o. potwierdzają możliwość wykorzystania terenu przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie na potrzeby związane z gospodarką odpadami i ich magazynowaniem. Wynika z nich w sposób jednoznaczny, iż użytkownik wieczysty wyraża zgodę na prowadzenie działalności gospodarczej przez MPGK Sp. z o.o, w tym na budowę instalacji do kompostowania odpadów zielonych wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zezwala na zabudowę terenu działki budynkami budowlami i urządzeniami inżynieryjnymi służącymi tej Spółce w zakresie gospodarki odpadami. Zapisy tych umów są w pełni zrozumiałe skoro zostały zawarte przez podmioty komunalne zobligowane prawem do wykonywania zarządu mieniem komunalnym zgodnie z przeznaczeniem tego mienia (zob. art. 50 ust. 1 u.s.g.). Przepisy u.s.g. jednoznacznie przesądzają o tym, że mienie komunalne może być przeznaczane na realizację zadań z zakresu gospodarki komunalnej (art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g.).

Skarżące Spółki w istocie potwierdzają w swych oświadczeniach to, że teren przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie spełnia wstępne warunki umożliwiające wyznaczenie miejsca o jakim mowa w art. 24a ust. 2 u.o.o. Tym wstępnym warunkiem jest prowadzenie w miejscu wyznaczonym przez sejmik w sposób legalny działalności gospodarczej w zakresie gospodarki odpadami, w tym magazynowania odpadów. Wykonywanie w wyznaczonym w uchwale miejscu gospodarki odpadami świadczy niezbicie o tym, że bezpodstawne są obawy skarżącej Spółki dotyczące zagrożenia dla środowiska, życia i zdrowia mieszkańców co uzasadniono w skardze zlokalizowaniem w niedalekiej odległości od wyznaczonych miejsc parkingowych zbiornika do magazynowania biogazu czy również ewentualnością dostania się obcych substancji z zatrzymanych pojazdów do ścieków. Zagrożenia o jakich mowa w skardze nie mogą być realne skoro MPGK Sp. z o.o. za wyraźną zgodą MPWiK Sp. z o.o. prowadzi już na terenie przy ul. Ciepłowniczej 11 działalność polegającą na magazynowaniu odpadów. Dlatego warunek otwierający Sejmikowi wyznaczenie miejsca na podstawie art. 24a ust. 2 u.o.o. związany z ustaleniem czy prowadzona jest na nim działalność z zakresu magazynowania odpadów w tych okolicznościach został dochowany. Szczegółowe rozwiązania natury technicznej i organizacyjnej, uwzględniające opinie organów współdziałających przy podejmowaniu uchwały, będą przyjmowane w fazie zastrzeżonej dla kompetencji starosty, czyli jak stanowi art. 24a ust. 4 u.o.o. na etapie urządzania miejsca dla zatrzymanych pojazdów z odpadami.

4) Nie został naruszony art. 42 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 247; zwana dalej ustawą o udostępnianiu informacji).

Spółka uważa, że Organ nie dołączył do uchwały uzasadnienia zawierającego informacje o jakich mowa w art 42 pkt 2 w.w ustawy. Otóż uzasadnienie zawierające informacje wyszczególnione w art. 42 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji, zostało załączone do uchwały Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 10 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia projektu aktualizacji planu gospodarki odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022. Do tej uchwał załączono uzasadnienie, treść wniosku MPGK Sp. z o.o. oraz sposób jego uwzględnienia, którego treść zawiera załącznik nr 2 do uzasadnienia. W opisie sposobu uwzględnienia uwagi wniesionej przez MPGK Sp. z o.o. stwierdzono wyraźnieoraz podano przyczyny tej decyzji organu. Zatem nie można było potwierdzić naruszenia w/w przepisu w sposób przekładający się na legalność przedmiotu skargi.

Sąd nie dopatrzył się również istotnych naruszeń prawa w zakresie formuły wyznaczenia miejsca polegającego na wskazaniu w uchwale Sejmiku - ul. Ciepłowniczej 11, 35 – 322 Rzeszów, miejsce na terenie Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, Miasto Rzeszów, Rzeszów. Otóż taki sposób formułowania wyznaczonego na podstawie art. 24a ust. 2 u.o.o. miejsca odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 lipca 2015 r. w sprawie sposobu i formy sporządzania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami oraz wzoru planu inwestycyjnego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1016). Lokalizację instalacji przewidzianych w planie wskazuje się w myśl zapisów tego rozporządzenia poprzez podanie nazwy gminy, a w przypadku instalacji planowanej rozbudowy/modernizacji oraz składowiska przeznaczonego do rekultywacji podaje się w planie adres. Zaskarżona uchwała spełnia wymagania założone w przepisach rozporządzenia, skoro można na jej podstawie odczytać adres oraz ustalić nazwę gminy, w której ma zostać zlokalizowane rozważane tu miejsce.

WSA działając poza granicami zarzutów i wniosków skarg, nie dopatrzył się zaskarżonej uchwale Sejmiku przyczyn przemawiający za stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a.

Z powyższych przyczyn zarzuty skarg Spółek okazały się niezasadne, co musiało skutkować ich oddaleniem na podstawie art. 151 P.p.s.a.