Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 616/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.58, art.129 par.2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.21
journal: Dz.U. 1997 nr 142 poz 950
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 listopada 1997 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi H. Z. C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r., [...] Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził uchybienie terminu do złożenia przez H.Z.C. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy będącej przedmiotem decyzji Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2003 r. ([...]) odmawiającej przyznania uprawnień kombatanckich

Podstawą prawną postanowienia jest art. 129 § 2, art. 134 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 15 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 1980 r., nr 9, poz. 26). Treść postanowienia uzasadniona jest stwierdzeniem organu, iż wniosek H.C. złożony został po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 kpa terminu 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja Kierownika Urzędu została doręczona H.C. w dniu 10 listopada 2003 r. (dowód w postaci poświadczenia odbioru), natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nadany został w dniu 2 grudnia 2003 r. (data stempla pocztowego). Strona nie wystąpiła przy tym z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia podania o ponowne rozpatrzenie sprawy.

H.Z.C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia, o wskazanie na wadliwości postępowania, w którym dwie decyzje wydawane są przez ten sam organ, ale przez różne osoby (przez Naczelnika Wydziału, a następnie przez Kierownika Urzędu). Odnosi się także do przyczyn niedotrzymania terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, iż było to skutkiem złego poinformowania go w biurze pełnomocnika Kierownika Urzędu, iż nowa kwalifikacja w zakresie uprawnień będzie się odbywać na podstawie złożonych wcześniej dokumentów. Na tej podstawie uznał, iż nie ma potrzeby odwoływania się. Wskazuje także na brak swojej wiedzy o obowiązującym prawie.

Organ w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie, wskazując na argumenty, występujące już w treści zaskarżonego postanowienia i jego uzasadnienia oraz podnosząc fakt pouczenia skarżącego o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując skargę, zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna.

Art. 129 § 2 kpa przewiduje 14-dniowy termin (od dnia doręczenia decyzji) na wniesienie odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Wobec prawidłowego na gruncie kryteriów art. 42 kpa doręczenia decyzji jej adresatowi (przesłanie za pośrednictwem poczty na podany adres do korespondencji oraz odebranie jej przez skarżącego) organ prawidłowo przyjął, iż bieg terminu rozpoczął się z dniem doręczenia. Wniesienie przez skarżącego wniosku nastąpiło po ponad trzech tygodniach od dnia doręczenia, a zatem po upływie przewidzianego przez kodeks terminu.

Organ prawidłowo przyjął w tym kontekście i nie jest to kwestionowane przez stronę skarżącą, że decyduje data stempla pocztowego (2 grudnia 2003 r.), bowiem samo odwołanie (pismo w którym skarżący uzupełnia swój życiorys) opatrzone jest datą 18 listopada 2003 r.

Art. 58 kpa wskazuje na okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu na prośbę zainteresowanego, przy czym jego konstrukcja wskazuje, iż muszą one wystąpić łącznie. Pierwszą z nich jest uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy wnioskodawcy (§ 1). Następnymi zaś – wniesienie w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia prośby o przywrócenie terminu, oraz dopełnienie, równocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu, czynności, dla której określony był termin.

Skarżący, składając pismo, potraktowane przez organ jako odwołanie, nie wskazuje na żaden z elementów, które wymienione zostały wyżej. Treścią pisma jest pragnienie uzupełnienia swego życiorysu, wynikające z popełnienia pomyłki w jego poprzedniej wersji (z dnia 1 września 2003 r.)

Względy wieku oraz braku wiedzy o obowiązującym prawie, podnoszone przez skarżącego, mimo swej doniosłości, nie mogą być wzięte pod uwagę na gruncie wyraźnie sformułowanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego odnośnie do warunków wnoszenia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) od decyzji lub postanowienia. Nie ma także wpływu na kwalifikację prawną skargi podnoszony przez skarżącego argument uzyskania nieprawidłowej informacji w biurze pełnomocnika. Na osobie, która chce skorzystać z możliwości przywrócenia terminu ciąży obowiązek uzasadnienia wszystkich przesłanek określonych w art. 58 kpa.

Nie mogą być przedmiotem oceny prawnej sądu w zakresie wyznaczonym przez niniejszą skargę argumenty proceduralne, podnoszone przez skarżącego. Instytucja ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten organ, który podjął decyzję w pierwszej instancji przewidziana jest przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 127 § 3 kpa). W zakresie postępowania w sprawach dotyczących uprawnień kombatanckich podstawą prawną jest treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.j. Dz.U. z 1997 r., nr 142, poz. 950 ze zm.), zawierający normę kompetencyjną, upoważniającą Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych do orzekania o spełnieniu kryteriów zawartych w art. 21 ustawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie argumentacji przedstawionej wyżej, sąd administracyjny nie miał podstaw prawnych do stwierdzenia, iż zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawnych. W związku z tym skarga, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) podlega oddaleniu.