Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 287/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie I i II inst
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 10 oraz 10 a
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi R.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego R.T. kwotę 357 zł ( słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia 18 września 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 106 K.p.a. oraz art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzgodnił projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa budynku biurowo – usługowego z częścią mieszkalna na działce nr [...] w B. wraz z infrastrukturą (w tym przyłączami: wod-kan, gaz, elektrycznym), wjazdem na działkę, droga wewnętrzną i parkingami (w części działki znajdującej się poza obszarem obowiązującego planu zagospodarowania). W uzasadnieniu organ podniósł, że Wójt Gminy Z. pismem z dnia 4 października 2012 r. zwrócił się Marszałka Województwa [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na to, że teren objęty wnioskiem, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 24 czerwca 1993 r. położony jest w obszarze przeznaczonym do realizacji usług publicznych – w strefie rezerwy komunikacyjnej pod budowę drogi ekspresowej, tzw. północnego obejścia K. , którego realizacja została ujęta w planie zagospodarowania województwa [...] ; Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030; Strategii Rozwoju Województwa [...] na lata 2011-2020, Strategii Rozwoju Transportu w Województwie [...] na lata 2010-2030; Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Z. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. ; Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru "[...] "; Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru "[...] ". Nadto w uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Zarząd Województwa [...] sporządził raport o stanie zagospodarowania przestrzennego województwa [...] w którym potwierdzono celowość budowy obwodnicy północnej K. . Podniesiono również, że na zlecenie Zarządu Województwa [...] sporządzono 2 opracowania, które również potwierdziły celowość budowy obwodnicy północnej K. w pasie rezerwy terenowej ujętej we wskazanych powyżej aktach kształtujących ład przestrzenny. Są to: Strategia rozwoju transportu w województwie [...] na lata 2010-2030 opracowana przez konsorcjum firm występujących wspólnie: A. Sp. Z o.o. – [...] oraz [...] S.p.A., a także Północna obwodnica K. - koncepcja układu drogowego wykonana przez firmy: [...] i [...] i . Wskazano także, że brak jest decyzji dotyczącej rzeczywistego przebiegu obwodnicy, a w związku z tym rezerwę terenową należy utrzymać w całości.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł R.T. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wskazał, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem szeregu przepisów prawa materialnego i proceduralnego z uwagi na nieuwzględnienie wytycznych zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 675/13. W szczególności stwierdził, że organ I instancji podejmując rozstrzygnięcie w sprawie uwzględnił wyłącznie treść aktów kształtujących ład przestrzenny, a pominął aktualne zagospodarowanie i zabudowę działki, której dotyczy postępowanie i nie dokonał ustaleń w zakresie rozważanych wariantów przebiegu trasy S7 tzw. północnego obejścia K.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że teren planowanej inwestycji tzn. działka nr [...] w B. , zgodnie z ustaleniami obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 24 czerwca 1993 r. znajdowała się w obszarze strefy rezerwy komunikacyjnej pod budowę drogi ekspresowej tzw. "północnego obejścia K. ". Nadto teren planowanej inwestycji został przeznaczony pod realizację wskazanego powyżej celu publicznego w planie zagospodarowania Województwa [...] przyjętego uchwalą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia 22 grudnia 2003 r. W związku z powyższym w sprawie konieczne było dokonanie uzgodnienia o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 10 a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotowe uzgodnienie zostało dokonane zgodnie z treścią art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w trybie art. 106 K.p.a. SKO w K. stwierdziło, ze organ I instancji odniósł się od kwestii merytorycznych związanych z koniecznością utrzymania rezerwy terenowej pod realizację tzw. "północnego obejścia K". W szczególności przywołał on akty kształtujące ład przestrzenny, a także inne opracowania koncepcyjne, w których teren działki nr [...] w B. znajduje się w obszarze rezerwy terenowej pod realizację tzw. "północnego obejścia K". Organ uznał, że odmowę uzgodnienia projektu decyzji lokalizacyjnej dla terenu działki nr [...] w B. uzasadnia już samo umieszczenie jej w planie zagospodarowania Województwa [...] przyjętego uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia 22 grudnia 2003 r. w obszarze rezerwy terenowej pod realizację tzw. "północnego obejścia K. Uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2013 r. sygn. II SA/Kr 675/13 - organ I instancji wskazał również szereg innych aktów i opracowań koncepcyjnych potwierdzających konieczność realizacji tzw. "północnego obejścia K" na terenie rezerwy terenowej obejmującej między innymi działkę nr [...] w B. Nadto organ I instancji wskazał, że aktualnie brak jest rozstrzygnięcia wskazującego precyzyjnie przebieg tzw. "północnego obejścia K. ", a w związku z tym konieczne jest utrzymanie całego pasa rezerwy terenowej wyznaczonego w planie zagospodarowania Województwa [...] przyjętego uchwalą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia 22 grudnia 2003 r.

SKO w K. stwierdziło, że brak jest uzasadnienia dla twierdzenia R.T. , że realizacja planowanej inwestycji z uwagi na jedynie częściowe zagospodarowanie działki nie będzie kolidować z budową tzw. "północnego obejścia K". Wskazać należy bowiem, że inwestor zakresem swego żądania w zakresie ustalenia warunków zabudowy objął cały obszar działki nr [...] w B. znajdujący się poza granicami obowiązującego planu miejscowego, przy czym obszar ten w całości znajduje się w terenie opisanym jako rezerwa terenowa pod realizację tzw. "[...] ".

Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł R.T. zarzucając naruszenie:

1/ art. 153 P.p.s.a. polegające na niezastosowaniu się do oceny prawnej i wskazań dotyczących dalszego postępowania w niniejszej sprawie przedstawionych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 30 sierpnia 2014 roku (sygn. akt II SA/Kr 675/13);

2/ art. 7 w zw. z art 77 § 1 K.p.a. polegające na: a/ braku rzetelnego i wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych będących kanwą niniejszej sprawy, w szczególności poprzez nieustalenie i w konsekwencji nierozpatrzenie szczegółowych kwestii związanych z budową tzw. "północnego obejścia K. ", ze stopniem zaawansowania tej inwestycji i rzeczywistego jej wpływu na możliwość wydania w przedmiotowej sprawie postanowienia o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego skarżącego; b/ nierozpatrzeniu całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskutek pominięcia treści dokumentów i opinii sporządzonych przez inne występujące w postępowaniu organy; c/ nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego;

3/ art. 126 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wskutek braku pełnego wyjaśnienia jego podstawy faktycznej i prawnej, odniesienia się do niektórych tylko argumentów, twierdzeń i zarzutów podniesionych przez skarżącego w toku postępowania;

4/ art. 6 ust 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 60 ust. 1, art. 39 ust. 3 oraz art. 53 ust 4 pkt 10 i 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez

ich nieprawidłową wykładnię zasadzającą się na założeniu, iż z samego objęcia działki inwestora rezerwą terenową określoną w planie zagospodarowania Województwa [...] , bez dokładnego zbadania aktualnego na dzień orzekania przebiegu inwestycji i szczegółów jej przeprowadzenia oraz zakresu, w jakim działka może być wykorzystana na potrzeby celu publicznego, wynika dopuszczalność odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy prawidłowa ich wykładnia nakazuje każdorazowe szczegółowe zbadanie okoliczności sprawy w aspekcie ewentualnej roli konkretnej działki w realizacji przedsięwzięcia objętego rezerwą terenową, albowiem objecie rezerwą terenową nie przesądza

jeszcze o niemożności zrealizowania inwestycji planowanej przez skarżącego, a zatem o jej kolizji z inwestycją celu publicznego;

5/ art. 7 w związku z art. 87 ust. 2 Konstytucji, polegające na oparciu ustaleń faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia na postanowieniach wojewódzkiego planu zagospodarowania przestrzennego, który to akt, jako niebędący źródłem powszechnie obowiązującego prawa nie może być podstawą rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach obywatela.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w K. oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że WSA w Krakowie w wyroku z dnia 30 sierpnia 2013 r. wyraził swoje stanowisko w przedmiocie prawidłowego sposobu procedowania organów w ramach rozstrzygania niniejszej sprawy. W szczególności sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji powinien zbadać aktualny stan działki nr [...] w B. w kontekście planowanych w jej obrębie inwestycji, aktualną koncepcję przebiegu północnej obwodnicy K. oraz to, czy w związku z planowanym przebiegiem ciągów komunikacyjnych wyłączona jest możliwość uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy tj. czy planowana przez skarżącego inwestycja faktycznie koliduje z planami w tym przedmiocie. Tymczasem organy orzekające w sprawie w żaden sposób nie zastosowały się do wyżej przedstawionych wytycznych. Skarżący wielokrotnie podkreślał występowanie w sprawie dokumentów wskazujących na brak kolizji pomiędzy inwestycją skarżącego, a inwestycją celu publicznego przewidzianą w dokumentach planistycznych. W tej sytuacji w pełni uprawnione staje się twierdzenie, że utrzymując postanowienie organu I instancji w mocy, pomijając wytyczne judykatury oraz naruszając wskazane w skardze przepisy prawa, SKO w K. broni wyłącznie szeroko pojętego i bliżej niesprecyzowanego w powszechnie obowiązujących aktach prawnych interesu społecznego, pomijając zupełnie słuszne interesy skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mające wpływ na wynik postępowania.

W pierwszej kolejności podnieść należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 53 ust 4 pkt 10 i 10a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 (dalej ustawa) decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z:wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 100); wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. (10a).

Uzgodnienie będące mocniejszą formą współdziałania organów administracji co do zasady wiąże swoim stanowiskiem organ prowadzący postępowanie główne. Negatywne uzgodnienie w zasadzie prowadzić musi do odmowy wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony. Jak wskazuje WSA w Warszawie w wyroku z 8 kwietnia 2010 r. IV SA/Wa 1289/09 uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący". Tak więc organ prowadzący jest co do zasady związany stanowiskiem organu uzgadniającego. Inaczej jest jednak w przypadku uzgodnienia o którym mowa wyżej. Odmowa uzgodnienia dokonana przez organy uzgadniające nie wiąże organu prowadzącego postępowanie główne ale nakazuje mu podjęcie czynności o charakterze procesowym. Zgodnie bowiem z art. 53 ust 5a w przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego uzgodnienia.

Negatywne uzgodnienie nie niweczy zatem możliwości wydania pozytywnej decyzji a jedynie opóźnia termin jej wydania z uwagi na ustawowy wymóg zawieszenia postępowania na okres 9 miesięcy. Niweczący charakter co do możliwości wydania pozytywnej decyzji ma zatem nie samo negatywne uzgodnienie ale wydanie aktów o których mowa w art. 53 ust 5a, w terminie wskazanym w tym przepisie - to jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tym samym, jeżeli nieruchomość w planie zagospodarowania przestrzennego który wygasł na mocy art. 88 ustawy była przeznaczona na cel publiczny a jednocześnie na taki cel przeznaczona jest w planach wojewódzkich ( art. 53 ust 4 pkt 10a w związku z art. 39 ust 3 pkt 3 ustawy) lub ujęta jest w programie zawierającym zadania rządowe służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym a sporządzonego przez ministrów lub centralne organy administracji rządowej (art. 53 ust 4 pkt 10 w związku a art. 48 ustawy) organy uzgadniające obowiązane są odmówić uzgodnienia co jednak nie prowadzi do wydania decyzji negatywnej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy a jedynie obliguje organ do zawieszenia postępowania na okres 9 miesięcy. W razie nieziszczenia się warunku o którym mowa w art. 53 ust 5a organ zobowiązany jest do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (o ile spełnione są pozostałe warunku do jej wydania) mimo negatywnego uzgodnienia.

Tym niemniej zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX 44392, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009r. IISA/Ol 443/09).

Rozpoznając niniejszą sprawę sąd musi mieć na względzie fakt, iż sprawa ta byłą przedmiotem rozpoznania tutejszego sądu w postępowaniu II SA/Kr 675/13 zakończonego wyrokiem z dnia z 30 sierpnia 2013 r. Z uzasadnienia tego wyroku sąd wskazał iż, zasadniczym zagadnieniem w kontrolowanej sprawie było dokonanie przez orzekające w sprawie organy jednoznacznych ustaleń w kwestii tego, czy działka nr [...] w B. , na której R.T. zamierzać zrealizować inwestycję objętą uzgadnianą decyzją o warunkach zabudowy, będzie kolidowała z planowanym przebiegiem inwestycji celu publicznego. Dalej sąd wskazuje, iż z akt sprawy nie wynika aby orzekające organy brały pod uwagę ten aspekt sprawy i ustaliły aktualnie planowany przebieg północnej obwodnicy K. Uwaga organów, w nieuprawniony sposób, skoncentrowała się wyłącznie na wykazaniu okoliczności, iż część działki [...] objęta jest rezerwą terenową. Zdaniem sądu, wskazana okoliczność nie może, sama w sobie, wyłączać możliwości uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, bez uprzedniego ustalenia, czy wyznaczona w latach 90-tych XX wieku rezerwa terenowa dalej zachowuje swoją aktualność. Stwierdzić zatem należy, że w sprawie nie ustalono, czy istnieje kolizja między planowanym przebiegiem trasy S7, a możliwym i wskazywanym przez wnioskodawcę zlokalizowaniem inwestycji objętej uzgadnianą decyzją, na działce nr [...] w B. W przytoczonym wyżej orzeczeniu sąd zwraca też uwagę, iż uwzględnić należało ustalenie wynikające z pisma ZIKiT z dnia 26.10.2011 r. (k. [...] ), że działka nr [...] w B. "w niewielkiej części wchodzi w linię granicy inwestycji" i ocenić je w kontekście przesłanek wynikających z podstawy prawnej rozstrzygnięcia. We wskazanym zakresie należało także ocenić stanowisko wyrażone w sprawie przez GDDKiA w piśmie z dnia 2.11.2012 r. (k. 65 a.a.), które wskazuje na aktualny przebieg drogi ekspresowej [...] Konkludując sąd orzekł, iż błędnie zastosowany został art. 53 ust. 4 pkt 10 i l0a u.p.z.p. Z przepisu tego bowiem nie wynika dopuszczalność odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jedynie z powołaniem się na samą okoliczność objęcia działki inwestora rezerwą terenową, bez dokładnego zbadania aktualnego na dzień orzekania przebiegu inwestycji dla której przewidziano rezerwę terenową oraz zakresu w jakim działka inwestora może być wykorzystana (zajęta) na potrzeby inwestycji celu publicznego.

Pomimo tych wyraźnych wskazań organ uzgadniający ponownie odmówił uzgodnienia bez wyjaśnienia kwestii wskazanych przez sąd tj. jaki faktyczny przebieg będzie miała planowana droga ekspresowa i czy jej przebieg kolidować może z planowaną inwestycją. Ponownie organ w uzasadnieniu wydanego postanowienia wskazuje, iż brak jest decyzji dotyczącej rzeczywistego przebiegu obwodnicy, a w związku z tym rezerwę terenową należy utrzymać w całości. Takie stanowisko wprost ignoruje wiążące zalecenia sądu. Dlatego też kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego.

Ponownie rozpatrując sprawę organ zastosuje się do zaleceń sądu wydanych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku zapadłego w sprawie II SA/Kr 675/13 i albo po ustaleniu, że przebieg planowanej drogi ekspresowej kolidować będzie z zamierzeniem inwestycyjnym odmówi uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, bądź uzgodni tą decyzję w razie ustalenia że kolizja taka nie zachodzi lub w razie braku możliwości ustalenia przyszłego przebiegu tej trasy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.