Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 1390/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Runge - Lissowska Sędziowie Daniela Kozłowska Leszek Włoskiewicz (spr.) Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2004 r. sprawy ze skargi W. Z. na uchwałę Nr [...] Rady Gminy J. z dnia 19 lutego 2003 r. w sprawie zmiany stawki procentowej dla potrzeb ustalenia opłat adiacenckich z tytułu podziału nieruchomości 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie może być wykonywana, 3. zasądza od Rady Gminy J. na rzecz W. Z. 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA 1390/03

UZASADNIENIE

Rada Gminy J. - działając na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( obecnie jedn. Tekst Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) - uchwałą Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. ustaliła stawkę procentową opłaty adiutanckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku podziału w wysokości 15 % różnicy wartości nieruchomości (§1), natomiast uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. zmieniła tę uchwalę w części dotyczącej wysokości stawki ustalając ją na 50 % różnicy wartości nieruchomości (§1).

Uchwała zmieniająca weszła w życie z dniem podjęcia (§3).

Ze skargą na uchwałę zmieniającą wystąpił W. Z. zarzucając, że podjęto ją bez uzasadnienia ekonomicznego i bez konsultacji z mieszkańcami oraz wbrew ich protestom, dążąc do przerzucenia na mieszkańców ciężaru wydatków gminnych, co doprowadzi do ustania podziałów i niekorzystnie wpłynie na rozwój gminy.

W odpowiedzi Rada Gminy J. wniosła o odrzucenie skargi zarzucając, że przed jej wniesieniem skarżący nie wezwał Rady do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący wyjaśnił, że uczestniczył w zebraniu wiejskim wsi J. w dniu 24 marca 2003 r., które podjęto uchwałą Nr [...] domagając się " wycofania uchwały o wzroście opłat adiacenckich", i uchwałę tę zgodnie z wolą mieszkańców, sołtys wsi J. przedstawił Radzie Gminy J. na sesji w dniu 26 marca 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. tekst Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminny w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Ustalenie stawek procentowych opłaty adicenckiej jest sprawą z zakresu administracji publicznej, skarżący zaś jest legitymowany do zaskarżenia uchwały, gdyż powołuje się na interes mieszkańców wyrażony w uchwale zebrania wiejskiego,

I SA 1390/03

natomiast interes mieszkańców - w świetle art. 3 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego (Dz.U. z 1994 r. Nr 124, poz. 667) - ma walor interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Skarżący wypełnił ustawowy warunek wezwania Rady do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego niezgodną z interesem mieszkańców uchwałą, gdyż przedstawiona Radzie uchwała zebrania wiejskiego zastępuje wezwanie indywidualne i wywołuje skutek w odniesieniu do każdego z członków wspólnoty, który brał udział w jej podjęciu.

Okoliczność, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z interesem mieszkańców wsi J. nie oznacza jeszcze, że jest sprzeczna z prawem, gdyż interesu mieszkańców wsi J. nie można utożsamić z interesem wszystkich mieszkańców gminy, którym powinna kierować się Rada.

Zaskarżona uchwała jest sprzeczna z prawem dlatego, że - będąc aktem prawa miejskiego - podlegała ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym (art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych - Dz.U. Nr 62, poz. 718 ze zm.) i mogła wejść w życie dopiero po ogłoszeniu (art. 4 powołanej ustawy), nie zaś z dniem podjęcia.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 147 § 1, ust. 152 oraz art. 200 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.