Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 372/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że unieważniona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] Komendant Główny Policji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. cofającą E. K. pozwolenie na broń palną gazową z powodu niedopełnienia obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz nieprzedstawienie stosownych orzeczeń w tym względzie.

Decyzja I instancji z dnia [...] sierpnia 2005r. została doręczona stronie dnia [...] sierpnia 2005r., zaś odwołanie od niej datowane [...] listopada 2005r. E. K. i wniósł dnia [...] listopada 2005r. tj. po upływie 14 dni, od doręczenia decyzji. W odwołaniu nie został zamieszczony wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Komendant Główny Policji rozpoznał odwołanie i decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Skargę na tą decyzję wniósł E. K. podnosząc w stosunku do niej zarzuty merytoryczne.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł w p.1 o oddalenie skargi, a w p.2 odpowiedzi - o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu merytorycznego rozpoznania odwołania wniesionego z uchybieniem terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że rażąco narusza ona prawo, choć z przyczyn innych, niż podniesione przez skarżącego, zatem skarga zasługuje na uwzględnienie, w tym sensie, że zaskarżona decyzja musi być usunięta z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 129 § 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego /dalej KPA/ odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od doręczenia decyzji stronie. Termin ten jest terminem ustawowym, co wywołuje m.in. ten skutek, że ani organ ani strona nie może go zmieniać. W razie uchybienia, termin ustawowy może zostać przywrócony na wniosek strony, przy zachowaniu stosownej procedury przewidzianej przepisami prawa. W przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania i niezłożenia wniosku o jego przywrócenie, organ ma obowiązek płynący z art.134 KPA stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania i nie może rozpoznawać odwołania merytorycznie, bowiem wraz z upływem terminu do wniesienia odwołania, orzeczenie staje się prawomocne, a rozpoznanie odwołania oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z ochrony trwałości wynikającej z art.16 § 1 KPA.

W sprawie niniejszej 14 dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji, prawidłowo doręczonej i zawierającej prawidłowe pouczenie o sposobie zaskarżenia, upływał 2 września 2005r., zaś odwołanie zostało wniesione [...] listopada 2005r. i nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu ani żadnego usprawiedliwienia opóźnienia. W tej sytuacji organ II instancji był zobowiązany poprzestać na stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania zgodnie z dyspozycją art.134 KPA. Rozpoznanie merytoryczne odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowi rażące naruszenie prawa o jakim mowa w art.156 § 1 p.2 KPA. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyjaśniał tą kwestię np. w orzeczeniu z 12 października 1998r, sygn.akt OPS11/98 ONSA 1999 /1,poz.4/ wskazał, że "Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156 § 1 p.2 KPA". Tezę tą powtórzył NSA w wyroku z dnia 10 września 2001r. sygn.akt III SA 1866/00. Jest to teza oczywiście słuszna, gdyż rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowi naruszenie przepisu prawnego /art.134 KPA/, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, a naruszenie to prowadzi do wzruszenia w postępowaniu odwoławczym decyzji prawomocnej.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ, nie dostrzegając uchybienia terminu i rozpoznając sprawę merytorycznie, rażąco naruszył prawo, co powoduje konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i usunięcie jej z obrotu prawnego. Przy ponownym rozpoznaniu odwołania organ rozważy terminowość jego wniesienia i zastosuje właściwe procedury, mając na względzie treść art.134 KPA.

Zważywszy powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art.145 § 1 p.2 p.p.s.a. w związku z art.156 § 1 p.2 KPA stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

O niewykonaniu zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art.152 p.p.s.a.