Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 269/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji i umorzono postępowanie administracyjne
Powołane przepisy: article: art. 59 , art. 56 . art. 64 , art. 61
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy referent sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skarg K. K. i M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 stycznia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umarza postępowanie administracyjne; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. K. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr AU – [...].[...]/2018 z dnia 8 maja 2018r. ustalił warunki zabudowy, po rozpatrzeniu wniosku [...] z siedzibą w C., z dnia 12.08.2016r., dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa osiedla domów jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, szeregowej i bliźniaczej wraz z budynkiem biurowo – handlowo - usługowym, trafostacjami, układem dróg wewnętrznych, wydzielonymi miejscami postojowymi, ukształtowaniem terenu, placami i chodnikami wraz z infrastrukturą oraz przekładkami kolidującego uzbrojenia terenu na działkach: [...],[...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...]

z wylotami instalacji kanalizacji deszczowej do rowu melioracyjnego, z przekładkami

i przebudową rowu melioracyjnego, przy ulicy Podłużnej i ulicy Pylnej w Krakowie". Ponadto umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę zjazdów z drogi publicznej ul. Pylnej i drogi publicznej ul. Podłużnej, w Krakowie oraz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego zlokalizowanego na terenie części działki nr [...] obręb 7 Krowodrza, stanowiącym klasoużytek o konturze klasyfikacyjnym LsII - las (grunt leśny) - zgodnie z załącznikami graficznymi Nr 2 i Nr 4.

Do przedmiotowej decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: Załącznik Nr 1 — warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, Załącznik Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, sporządzona na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016 r., poz. 778 ze zm., dalej jako u.p.z.p.) w oparciu o oryginalną kopię mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (oryginalna kopia mapy w aktach sprawy), Załącznik Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Załącznik Nr 4A, 4B, 4C, 4D - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, sporządzona na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

w oparciu o oryginalną kopię mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 4 lipca 2017 r. [...]

z siedzibą w C. wniosła o korektę nazwy zamierzenia inwestycyjnego doprecyzowując jej brzmienie odpowiednio do zakresu wnioskowanych robót budowlanych. W związku z czym postępowanie prowadzono dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa osiedla domów jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, szeregowej i bliźniaczej wraz z budynkiem biurowo – handlowo - usługowym, trafostacjami, układem dróg wewnętrznych, wydzielonymi miejscami postojowymi, ukształtowaniem terenu, placami i chodnikami wraz z infrastrukturą oraz przekładkami kolidującego uzbrojenia terenu na działkach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb 7 Krowodrza z wylotami instalacji kanalizacji deszczowej do rowu melioracyjnego, z przekładkami i przebudową rowu melioracyjnego, przy ulicy Podłużnej i ulicy Pylnej, w Krakowie". Ponadto, wskazano na treść art. 29 ust. 6 ustawy o drogach publicznych zgodnie, z którym budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z czym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla części wnioskowanej inwestycji obejmującej budowę zjazdów

z dróg publicznych stało się bezprzedmiotowe.

W toku postępowania uzyskano Opinie Wydziału Kształtowania Środowiska zakresie ochrony środowiska, Opinie Wydziału Kształtowania Środowiska - Referat Ocen Środowiskowych w zakresie zgodności przedsięwzięcia z wydaną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, Opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w zakresie obsługi komunikacyjnej oraz w zakresie przebiegu granic pasa drogowego ul. Podłużnej i ul. Pylnej; Opinię Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w zakresie melioracji wodnych; Opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią; Opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochrona konserwatorską w odniesieniu do strefy nadzoru archeologicznego; Opinię Rady Dzielnicy VII Zwierzyniec zawartą w Uchwale Nr XXXV/323/2017; Opinię Biura Planowania Przestrzennego UMK w odniesieniu ustaleń sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon ulic Podłużnej i Pylnej". Nadto pozyskano milcząco dokonane uzgodnienie projektu decyzji

o ustaleniu warunków zabudowy przez Ministra Środowiska, Marszałka Województwa Małopolskiego w Krakowie, Małopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz Dyrekcję Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej.

Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krakowie wydał postanowienie o umorzeniu. W toku postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, ustalono bowiem, że część planowanego zamierzenia inwestycyjnego wskazanego we wniosku, zlokalizowana jest na części działki nr [...] obręb 7 Krowodrza stanowiącej klasoużytek o konturze klasyfikacyjnym LsII - las (grunt leśny). Ustalenie warunków zabudowy dla tej części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego byłoby niezgodne z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. oraz z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W pozostałej części terenu w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Projekt decyzji przygotowała mgr inż. arch. J. S. - B. uprawniona do sporządzenia projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p.

Następnie podano, że w toku postępowania strony wnosiły liczne uwagi

i zastrzeżenia. Organ I instancji przytoczył treść tych uwag w całości i odniósł się do nich w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wyjaśniono zasady rządzące procedurą ustalania warunków zabudowy, specyfikę tej decyzji i jej miejsce w toku procesu inwestycyjnego. Podkreślono, że jest ona tylko pierwszym etapem tego procesu i nie powoduje żadnych zmian w terenie, ani nie narusza praw rzeczowych przysługujących osobom trzecim. Wyjaśniono, że organy administracji obowiązane są działać w oparciu o właściwe przepisy prawa i nie dysponują w tym względzie żadna dowolnością. Powoduje to w szczególności, że nie jest możliwe opieranie się w postępowaniu na aktach nie mających charakteru normatywnego (np. Studium) ani na przepisach prawa, które nie mają zastosowania na tym etapie procesu inwestycyjnego (w szczególności przepisy techniczno - budowlane). Odniesiono się do zarzutów dotyczących ustalonych poszczególnych parametrów planowanej zabudowy, omówiono wyniki przeprowadzonej analizy architektoniczno - urbanistycznej, podano, jak należy rozumieć pojęcie funkcji zabudowy i podkreślono, że nie mieści się w jego ramach forma architektoniczna budynków. Wskazano, że zarówno kwestie związane z sygnalizowanym ryzykiem podtapiania przedmiotowego terenu, jak i obsługą komunikacyjną zamierzenia inwestycyjnego były szczegółowo analizowane w toku postępowania i podlegały uzgodnieniom i opiniowaniu przez wyspecjalizowane jednostki i organy. Zaznaczono, że obsługa komunikacyjna przedsięwzięcia została ustalona z uwzględnieniem umowy, jaką inwestor zawarł z zarządcą drogi, dotyczącej rozbudowy ul. Podłużnej i dostosowaniem jej do parametrów wynikających z ustawy prawo o drogach publicznych. W kontekście obsługi komunikacyjnej wskazano także na planowaną w tym rejonie tzw. Trasę Balicką, która będzie obejmowała min. przesunięcie i rozbudowę mostu na rzece Rudawie, który w uwagach stron jest wskazywany jako zasadniczy czynnik powodujący korki na drogach w tym rejonie. Podkreślono, że zakres ustaleń decyzji odpowiada wymogom stawianym w tym zakresie przez przepisy u.p.z.p. i wykraczanie poza te ramy byłoby niedopuszczalne w świetle zasady praworządności. Odniesiono się także do kwestii przeprowadzonego ostatnio remontu ul. Podłużnej i jego niecelowości wskazując, że kwestia ta nie należy do zakresu niniejszego postępowania.

Od decyzji organu I instancji wniesiono trzy odwołania: [...] K. K. oraz M. N. - Ż..

W pierwszym z wymienionych odwołań zakwestionowano przeprowadzoną analizę architektoniczno - urbanistyczną i jej wyniki w zakresie sposobu ustalenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Wskazano, że oceniając inne zamierzenia inwestycyjne planowane na tym samym terenie Biuro Planowania Przestrzennego oceniało, iż konieczne jest zachowanie tego wskaźnika na poziomie minimum 60%, za czym przemawia treść obowiązującego Studium. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Wydział Kształtowania Środowiska UMK w wydanej opinii stwierdził, że właściwa wartość wskaźnika to minimum 50 %. Jednocześnie powołując się na stanowisko Wydziału Kształtowania Środowiska UMK podano, iż wynika niego potrzeba kształtowania tego wskaźnika w przedziale od 50% do 70%. Następnie przytoczono szereg stanowisk jednostek Urzędu Miasta Krakowa wydawanych w sprawie, z których kolejno wynikało, że zabudowa tego terenu nie jest możliwa, stanowi on bowiem część korytarza przewietrzania miasta, następnie wskazania, że wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej winien wynosić 70%, następnie od 50% - do 70%. 55%, a po interwencji inwestora 50%. Dla inwestycji wydano także decyzję o braku potrzeby sporządzania oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe świadczy w ocenie Odwołującej o naruszeniu zasad ogólnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016r., poz. 23 zm., dalej jako k.p.a.), i braku obiektywizmu organu prowadzącego postępowanie. Powołano również 8 decyzji o warunkach zabudowy wydawanych w ostatnich czterech latach dla przedmiotowego terenu bądź jego części wskazując, że wskaźniki powierzchni biologicznie czynnej zostały w nich ustalone niejednolicie, ale zawsze powyżej 60%. Podkreślono, że w części z tych postępowań analizę sporządzała ta sama osoba co w sprawie przedmiotowej. Niezależnie od powyższego zarzucono przyjętym ustaleniom w zakresie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej brak wystarczającej precyzji - zarówno co do rozumienia pojęcia powierzchni biologicznie czynnej, jak i uzasadnienia przyjętych ustaleń.

W drugim z wymienionych odwołań zarzucono, że planowana obsługa komunikacyjna nie jest wystarczająca dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Nie uwzględniono skali inwestycji, która generować będzie znaczny ruch drogowy. Ani ul. Podłużna ani ul. Pylna nie są w stanie przenieść dodatkowego ruchu ok. 500 samochodów osobowych. Przebudowa ul. Pylnej nie jest objęta zawartą umową z ZIKiT, a jedynie wskazano na możliwość jej realizacji, jeżeli zajdzie taka konieczność. Zakres tej rozbudowy nie został ustalony. Po drugie niewystarczające są ustalenia dotyczące odwodnienia obszaru objętego inwestycją. Nadto wskazano, że ze względu na skalę inwestycji stwierdzenie, że rozbudowa poszczególnych sieci zaopatrzenia w media będzie realizowana w oparciu o odrębne decyzje administracyjne, nie może być uznane za wystarczające. Brak jest bowiem jednoznacznej gwarancji realizacji tychże sieci. Wskazano także na zbyt wysoki wskaźnik powierzchni zabudowy. Podniesiono brak uwzględnienia wskazywanej w opinii WKŚ UMK okoliczności, że część terenu inwestycji jest ostoją rzadkich, chronionych gatunków grzybów, roślin i zwierząt. W aktach sprawy brak jest dokumentu, który potwierdzałby, że organ I instancji uzyskał stosowne odstępstwo w tym zakresie bądź zwrócił się w tej kwestii do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie. Wskazano na rozbieżności i niejasności co do stanowiska organu I instancji i ustaleń decyzji odnośnie dopuszczalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, a także powodów zmian tego stanowiska w toku postępowania. Nadto zarzucono, że organ ustalił warunki zabudowy dla terenu działki nr [...], podczas gdy jednocześnie dla części tej działki odmówił ustalenia warunków zabudowy. Zarzucono także, że skala planowanego zamierzenia inwestycyjnego (208 budynków jednorodzinnych i budynek handlowo - usługowy) przekracza ramy postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

W trzecim z wymienionych odwołań zakwestionowano twierdzenie organu I instancji, jakoby forma architektoniczna budynków jednorodzinnych nie miała wpływu na ocenę przesłanki kontynuacji funkcji i cech zabudowy w obszarze analizowanym. Podniesiono, że zabudowa szeregowa i bliźniacza kontynuacji takiej nie stanowi. Wskazano na niewystarczającą obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji. Podano, iż aktualnie istnieje zjazd na teren inwestycji wyłącznie od ul. Pylnej, natomiast brak jest gwarancji, że powstaną zjazdy od ul. Podłużnej. Ponadto wskazano na błędne ustalenie frontu terenu inwestycji.

W ocenie Odwołującej fakt, iż inwestor planuje, że główny wjazd będzie odbywać się od ul. Podłużnej nie zmienia faktu, że obecnie jedynym wjazdem jest wjazd od ul. Pylnej. Podniesiono, że dla przedmiotowego terenu sporządzany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia nie przewidują możliwości realizacji zabudowy szeregowej na przedmiotowym terenie. Za błędne uznano wydanie decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania w przypadku przedmiotowej inwestycji oceny oddziaływania na środowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 4 stycznia 2019 r. znak: [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p., § 1 - 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 Nr 164 poz. 1588, dalej jako: Rozporządzenie), oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie określonej w niej nazwy planowanego zamierzenia inwestycyjnego i w tym zakresie orzekł w następujący sposób: Nazwa zamierzenia inwestycyjnego, dla którego ustala się warunki zabudowy otrzymuje brzmienie: "Budowa osiedla domów jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, szeregowej i bliźniaczej wraz z budynkiem biurowo - handlowo — usługowym, trafostacjami, układem dróg wewnętrznych, wydzielonymi miejscami postojowymi, ukształtowaniem terenu, placami i chodnikami wraz z infrastrukturą oraz przekładkami istniejącego uzbrojenia terenu na działkach: [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...],[...], [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i części działki nr [...] stanowiącej klasoużytek o konturze klasyfikacyjnym RIIIa, RIIIb, ŁV i Ps oraz na działkach nr [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...] obr. 7 Krowodrza, z wylotami instalacji kanalizacji deszczowej do rowu melioracyjnego, z przekładkami i przebudową rowu melioracyjnego przy ul. Podłużnej i ul. Pylnej w Krakowie". W pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu podano, iż przystąpiwszy do rozpatrzenia niniejszej sprawy Organ, pismem z dnia 7 września 2018 r. zwróciło się do inwestora o uzupełnienie akt sprawy o dowody i wyjaśnienia potwierdzające zapewnienie możliwości zaopatrzenia przedmiotowej inwestycji energię elektryczną, wodę, możliwość odprowadzania ścieków, gaz, a także o uzupełnienie załącznika do przedłożonej do akt sprawy umowy z ZiKiT na rozbudowę układu drogowego mającego stanowić obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji oraz o wyjaśnienie rozbieżności we wniosku w zakresie zapotrzebowania inwestycji na gaz ziemny. Po przekazaniu żądanych dokumentów zawiadomiono strony o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim w siedzibie Kolegium.

W ocenie Organu odwoławczego zasadnie organ I instancji ustalił, że objęta wnioskiem złożonym w przedmiotowej sprawie budowa zjazdów z dróg publicznych (ul. Pylnej i ul. Podłużnej) na teren inwestycji nie może stanowić przedmiotu orzekania o ustaleniu warunków zabudowy. W tym zakresie postępowanie niniejsze jest bowiem bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu. Zasadnie również organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla części terenu inwestycji stanowiącej użytek leśny (część działki nr [...] obr. 7 jedn. ew. Krowodrza) ze względu na brak spełnienia jednej z konstytutywnych przesłanek ich ustalenia, ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.

Jeśli natomiast chodzi o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w pozostałym zakresie Organ wskazał, iż istotnym celem postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pogodzenie prawa podmiotowego inwestora do domagania się uzyskania pozytywnej decyzji, a oceną zgodności planowanego zamierzenia z przepisami prawa zarówno rangi ustawowej, jak i podustawowej. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., czyli takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Organ wyjaśnił, że analiza architektoniczno - urbanistyczna, jako dowód w sprawie, podlega ocenie organu odwoławczego. Wskazał przy tym, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru uznaniowego.

Inwestor dla opisania planowanej inwestycji podzielił ją na dwie enklawy, z których pierwsza ma być obsługiwana od obu dróg publicznych (ul. Pylnej i ul. Podłużnej), natomiast druga tylko od ul. Podłużnej. Z powyższego wynika, że wjazdy od strony ul. Podłużnej Inwestor traktuje jako główne, a wjazd od ul. Pylnej będzie stanowił uzupełnienie obsługi komunikacyjnej części inwestycji określonej jako Enklawa 1. Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Organ wskazał, iż to w gestii inwestora leży określenie, który z planowanych wjazdów będzie wjazdem głównym, a zatem która krawędź terenu inwestycji stanowi jego front. Okoliczność, że aktualnie istnieje tylko jeden z planowanych wjazdów na powyższą konstatację nie wpływa. Z punktu widzenia ładu przestrzennego istotne jest bowiem skąd będzie się odbywał wjazd na teren inwestycji, kiedy zostanie ona już zrealizowana. Stąd też Kolegium stoi na stanowisku, że w analizie prawidłowo wyznaczono front terenu inwestycji od strony ul. Podłużnej, bowiem z wniosku inicjującego postępowanie wynika, że to z tej drogi będzie odbywał się główny wjazd na teren inwestycji. W konsekwencji obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo.

Organ przyjął, że planowane przedsięwzięcie, obejmujące zabudowę mieszkalną jednorodzinną wraz z budynkiem usługowym stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy zastanej w sąsiedztwie podkreślając, że w świetle obowiązujących przepisów brak jest rozróżnienia na funkcję mieszkalną wielorodzinną i jednorodzinną, tym bardziej zatem forma architektoniczna budynków jednorodzinnych (wolnostojąca, bliźniacza, szeregowe) nie wpływa na fakt, że budynki te pełnią tę samą - mieszkalną funkcję.

Odnosząc się do przepisów Rozporządzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w przedmiotowej sprawie ustalono trzy nieprzekraczalne linie zabudowy: od frontu terenu inwestycji (od strony ul. Podłużnej) w odległości 10 m od granicy z działką drogową nr [...] obr. 7 jedn. ew. Krowodrza, a także dwie dodatkowe linie: od strony ul. Pylnej w odległości 10 m od granicy działek drogowych nr [...], [...] i [...] oraz. od strony ul. Pod Stokiem również w odległości 10 m d granicy z działką drogową (nr [...]).

Jeśli chodzi o ustaloną linię zabudowy od strony frontu terenu inwestycji wskazano, że Rozporządzenie nie reguluje zasad wyznaczania dodatkowych linii zabudowy. Wobec tego, że przyjęte ustalenia zostały szczegółowo uzasadnione w analizie i z niej wynikają, uwzględniają przy tym i nawiązują do zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie terenu inwestycji, w ocenie Organu brak było podstaw, aby je kwestionować.

Organ przedstawił sposób ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy i wskazał, że przyjęta w wynikach tolerancja uzasadniona jest koniecznością zapewnienia pewnej elastyczności na etapie projektowania budynków i nie wpływa istotnie na ład przestrzenny.

W ocenie Organu prawidłowo ustalono wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej. Okoliczność, że w innych sprawach administracyjnych przyjęte ustalenia były inne nie może mieć wpływu na przyjęte rozstrzygniecie, ani nie podlega weryfikacji w przedmiotowym postępowaniu.

Organ uznał za wystarczające uzasadnienie organu I instancji odnoszące się do szerokości elewacji frontowej. Zaznaczył, że ustalone dla wnioskowanej zabudowy bliźniaczej i szeregowej parametry wprost nawiązują do tego rodzaju zabudowy z obszaru analizowanego, a szerokości poszczególnych szeregów są ustalone jako wartości pośrednie pomiędzy najwęższymi i najszerszymi zespołami zabudowy szeregowej występującymi w sąsiedztwie.

Co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej Organ przedstawił zasady kształtowania parametrów wysokościowych objętych wnioskiem budynków dla terenu Enklawy 1 i 2. Organ uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji, z których wynika, że analiza zabudowy obszaru analizowanego wykazała, iż średnia wysokość budynków do okapu wynosi 6,1 m, natomiast wysokość głównej kalenicy wynosi 9,8 m, przy czym na budynkach wielorodzinnych przy ul. Pod Stokiem są wyraźnie wyższe - osiągają one wysokość do 14,7 m. Za organem I instancji wskazał, że wysokość planowanych budynków powinna przede wszystkim nawiązywać do zabudowy stanowiącej najbliższe sąsiedztwo terenu inwestycji ze względu na treść przepisu § 7 ust. 1 Rozporządzenia. Jego zastosowanie nie jest jednak w przedmiotowej sprawie możliwe w sposób ścisły z racji powierzchni terenu inwestycji i skali zamierzenia. Należy jednak wskazać, że analiza wykazała, że przyjęte ustalenia nawiązują do średnich wartości występujących w obszarze w żadnym punkcie ich nie przekraczając. Pozwala to stwierdzić, że planowane budynki wpiszą się w zastany ład przestrzenny, nie będą dominować wysokościowo nad okoliczną zabudowa, a będą stanowić jej kontynuację.

W dalszej części Organ przytoczył ustalenia organu I instancji dotyczące zasad kształtowania geometrii dachu dla budynków w Enklawie 1 i 2. Wskazał, że w obszarze analizowanym występują zarówno dachy płaskie jak i połaciowe o kącie nachylenia

i cechach przedstawionych przez organ I instancji. Podkreślił, że mimo że dominują dachy połaciowe, to jednak w analizowanym obszarze występują również dachy płaskie, nawet na budynkach jednorodzinnych, także w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji. Przyjęte ustalenia nawiązują do geometrii dachów w obszarze analizowanym, uwzględniając jednocześnie uwarunkowania przestrzenne tego terenu, co powoduje, iż w ocenie Organu należy je uznać za prawidłowe.

W ocenie Organu sporządzona w sprawie analiza, jest kompletna i przekonująca i może być uznana za wiarygodny dowód na spełnienie podstawowej przesłanki ustalenia warunków zabudowy wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Odnosząc się do zarzutów odwołań Organ wskazał, iż nie ma podstaw do kwestionowania wydanej decyzji środowiskowej ani wynikających z niej wymogów.

Organ I instancji ustalił także w sposób wiążący wymaganą liczbę miejsc parkingowych wskazując precyzyjnie wymaganą liczbę miejsc w przeliczeniu na jeden dom, a także w stosunku do powierzchni sprzedaży, a także w przeliczeniu na 100 osób zatrudnionych w usługach i w stosunku do powierzchni biur. Wprowadzono również wymóg uwzględnienia ogólnodostępnych miejsc postojowych. W ocenie Kolegium takie ustalenie liczby miejsc postojowych jest prawidłowe i spełnia wymogi, jakie wynikają z przepisów § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c i d u.p.z.p. oraz § 18 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 960 ze zm.).

Ustalono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. Podłużnej oraz do ul. Pylnej. Powyższe według Organu wynika z opinii zarządcy drogi z dnia 2 grudnia 2016 r. (karta 557,1.1)

Wg organu za udowodnione także uznać należy, że istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W toku postępowania odwoławczego do akt sprawy dołączono aktualną informację techniczną MPWiK S.A. z dnia 18 lipca 2018 r. o możliwości zaopatrzenia przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w wodę i możliwość odprowadzania ścieków. W informacji tej wskazano zakres rozbudowy sieci, który musi być zrealizowany dla prawidłowego uzbrojenia terenu pod planowaną inwestycję. Wniosek złożony w sprawie obejmuje budowę sieci wodociągowej

i kanalizacyjnej. Jednocześnie złożono do akt sprawy aktualizację ww. informacji technicznej MPWiK S.A. z , z której wynika w sposób jednoznaczny, że MPWIK S.A. gwarantuje doprowadzenie wody i odprowadzanie ścieków sanitarnych z terenu inwestycji po realizacji układu odciążającego kolektor prawobrzeżny rz. Rudawy, przy czym ta inwestycja jest realizowana przez MPWiK S.A. Łącznie świadczy to w ocenie Organu o tym, że istniejące uzbrojenie w zakresie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wraz z uzbrojeniem projektowanym przez inwestora w ramach przedmiotowego zamierzenia oraz przez MPWiK S.A. będzie wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

W toku postępowania odwoławczego, na wezwanie Organu, akta sprawy zostały również uzupełnione przez inwestora o aktualną informację techniczną potwierdzającą możliwość zaopatrzenia inwestycji w energię elektryczną (informacja [...] S.A. z dnia 4 października 2018 r.) oraz gaz (informacja techniczna [...] Sp. z o.o. z dnia 29 maja 2018 r.). Z ww. dokumentów wynika w sposób jednoznaczny, że projektowane uzbrojenie terenu przedmiotowej inwestycji w zakresie tymi informacjami objętym jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Jeśli natomiast chodzi o uzbrojenie terenu w zakresie drogi dojazdowej, spełnienie tego warunku potwierdza pozytywna opinia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 2 grudnia 2016 r. (karta 557, t. I). wydana po zawarciu z inwestorem umowy na rozbudowę układu drogowego mającego stanowić obsługę komunikacyjną inwestycji (umowa z dnia 7 marca 2016 r., załączona do akt sprawy – k. 1249 - 1267 t. II) wraz z aneksem do tej umowy z dnia 28 listopada 2016 r. (k. 1269, t. II). Z opinii tej wynika, że projektowane uzbrojenie w zakresie drogi uznać należy za wystarczające dla obsługi przedmiotowego zamierzenia, a jego obsługa komunikacyjna ma się odbywać od drogi publicznej ul. Podłużnej, która ma zostać przez inwestora inwestycji rozbudowana do parametrów wskazanych w załączniku nr 1 (załącznik graficzny do umowy).

Jeśli chodzi o podnoszoną w odwołaniu kwestię dotycząca warunkowo sformułowanego obowiązku rozbudowy ul. Pylnej Organ wskazał, że z Aneksu nr 1 do ww. umowy wynika, że inwestor zobowiązuje się do realizacji tej rozbudowy, jeżeli będzie realizowany zjazd z ul. Pylnej na teren inwestycji. W ocenie Organu jest to zobowiązanie jednoznaczne. Jeżeli w projekcie budowlanym będzie przewidziany zjazd na teren inwestycji z ul. Pylnej, wówczas obowiązek rozbudowy tej ulicy po stronie inwestora się zaktualizuje. Jednocześnie nie można obecnie stwierdzić, czy okoliczność ta się ziści, projekt budowlany jest bowiem sporządzany na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego.

Jeśli natomiast chodzi o podnoszoną w odwołaniu kwestię niewydolności dalej położonego układu drogowego, w szczególności małej przepustowości mostu na rzece Rudawie Organ wskazał, że dalej położony układ drogowy nie może być uznany za drogę stanowiącą obsługę komunikacyjną przedmiotowej inwestycji. Obsługę tę stanowią drogi publiczne, z których odbywać się będzie wjazd na teren inwestycji. Kolejne drogi publiczne z nimi połączone pozostają poza zakresem niniejszego postępowania, nie mogą bowiem być traktowane jako uzbrojenie terenu inwestycji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Ponadto teren inwestycji (w zakresie, w jakim ustalane są warunki zabudowy) nie wymaga zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a przedmiotowa decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Organ wyjaśnił, że przepisy art. 59 i nast. u.p.z.p. nie przewidują wyłączenia procedury ustalania warunków zabudowy ze względu na skalę przedsięwzięcia. Jedyną przesłanką ustalania warunków zabudowy jest okoliczność, że teren inwestycji wskazany we wniosku nie jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ta przesłanka jest w przedmiotowej sprawie spełniona, w związku z czym organy administracji nie mogą odmówić przeprowadzenia postępowania z wniosku o ustalenie warunków zabudowy na tym terenie, niezależnie od charakteru i skali przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Stanowiłoby to bowiem działanie bez podstawy prawnej.

Jeśli natomiast chodzi o zarzut pominięcia kwestii sporządzania dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisy u.p.z.p. również nie przewidują takiej możliwości przy ustalaniu warunków zabudowy. Projekt planu miejscowego, jak również Studium, nie są aktami powszechni obowiązującego prawa, w związku z czym nie mogą być stosowane w postępowaniu administracyjnym.

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Krakowie po rozpatrzeniu wniosku Firma A o uzupełnienie w zakresie rozstrzygnięcia treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 stycznia 2019 r. znak [...], działając na podstawie art. 111 § 1 i § 1 b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. uzupełniło rozstrzygnięcie zawarte w wyżej wymienionej decyzji w ten sposób, że w pkt 1 rozstrzygnięcia decyzji, po słowach "części działki nr [...] stanowiącej klasoużytek o konturze klasyfikacyjnym RIIIa, RIIIb, ŁV i Ps", a przed słowami "oraz na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] obr. 7 Krowodrza" dodał wyrażenie "a także W i dr".

Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożono dwie skargi: M. N. - Ż. oraz K. K..

W pierwszej skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

w zakresie, w jakim Organ uznał, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu (infrastruktura techniczna) jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

w zakresie, w jakim Organ uznał, iż przeprowadzona przez organ I instancji analiza zabudowy występującej w obszarze analizowanym, w szczególności kameralnej zabudowy jednorodzinnej występującej w najbliższym sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem, pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej, bardzo intensywnej w zakresie gabarytów i powierzchni, zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu na poziomie i w sposób określony w decyzji organu I instancji, podczas gdy prawidłowa ocena charakterystyki zabudowy występującej w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji (tj. kameralnej zabudowy jednorodzinnej), a także fakt występowania na terenie objętym inwestycją korytarza przewietrzania miasta Krakowa, nie pozwala na konstatację, iż prawidłowym jest ustalenie cech zabudowy, wskaźników i parametrów inwestycji mającej powstać na przedmiotowym terenie na poziomie i w sposób opisany w decyzji organu I instancji.

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia w zakresie, w jakim Organ uznał, iż organ I instancji prawidłowo dokonał ustalenia wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, a także wielkości powierzchni biologicznie czynnej dla planowanej inwestycji, pomimo że prawidłowa ocena charakterystyki zabudowy występującej w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji (tj. kameralnej zabudowy jednorodzinnej), a także fakt występowania na terenie objętym inwestycją korytarza przewietrzania miasta Krakowa, nie pozwala na konstatację, iż przyjęty przez organ I instancji poziom wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, a także poziom wielkości powierzchni biologicznie czynnej dla planowanej inwestycji, jest prawidłowy;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

w zakresie w jakim Organ uznał, iż organ I instancji prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, pomimo że zalegające w aktach sprawy kolejne ustalenia/stanowiska Wydziału Kształtowania Środowiska UMK w zakresie ochrony środowiska pozostają wewnętrznie sprzeczne, m.in. w zakresie możliwości dopuszczenia zabudowy na terenie stanowiącym korytarz przewietrzania miasta Krakowa, pomimo braku zmiany stanu faktycznego sprawy, a także pomimo braku uzyskania w toku postępowania przed organem I instancji wymaganych odstępstw od zakazów dot. ochrony dziko występujących roślin i zwierząt;

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. Z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji jedynie w zakresie nazwy planowanego zamierzenia inwestycyjnego i wydanie w tym zakresie rozstrzygnięcia merytorycznego (pkt. 1 decyzji Organu) oraz utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w pozostałym zakresie (pkt. 2 decyzji Organu), pomimo że przeprowadzona przez organ I instancji analiza zabudowy występującej w obszarze analizowanym, w szczególności kameralnej zabudowy jednorodzinnej występującej w najbliższym sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem, nie pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej, bardzo intensywnej w zakresie gabarytów i powierzchni, zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu na poziomie i w sposób określony w decyzji organu I instancji, ponieważ prawidłowa ocena charakterystyki zabudowy występującej w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji (tj. kameralnej zabudowy jednorodzinnej), a także fakt występowania na terenie objętym inwestycją korytarza przewietrzania miasta Krakowa, nie pozwala na konstatację, iż prawidłowym jest ustalenie cech zabudowy, wskaźników i parametrów inwestycji mającej powstać na przedmiotowym terenie na poziomie i w sposób opisany w decyzji organu I instancji, czym także naruszono art. 138 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie uchylono decyzji organu I instancji w całości i nie przekazano sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia;

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia poprzez uchylenie decyzji organu I instancji jedynie w zakresie nazwy planowanego zamierzenia inwestycyjnego i wydanie w tym zakresie rozstrzygnięcia merytorycznego (pkt. 1 decyzji Organu) oraz utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w pozostałym zakresie (pkt. 2 decyzji Organu), pomimo że organ I instancji w sposób nieprawidłowy dokonał ustalenia wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, a także wielkości powierzchni biologicznie czynnej dla planowanej inwestycji, ponieważ prawidłowa ocena charakterystyki zabudowy występującej w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji (tj. kameralnej zabudowy jednorodzinnej), a także fakt występowania na terenie objętym inwestycją korytarza przewietrzania miasta Krakowa, nie pozwała na konstatację, iż przyjęty przez organ I instancji poziom wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, a także poziom wielkości powierzchni biologicznie czynnej dla planowanej inwestycji, jest prawidłowy, czym także naruszono art. 138 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie uchylono decyzji organu I instancji

w całości i nie przekazano sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia;

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji jedynie w zakresie nazwy planowanego zamierzenia inwestycyjnego i wydanie w tym zakresie rozstrzygnięcia merytorycznego (pkt. 1 decyzji Organu) oraz utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w pozostałym zakresie (pkt. 2 decyzji Organu), pomimo że organ I instancji w sposób nieprawidłowy ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, ponieważ zalegające w aktach sprawy kolejne ustalenia/stanowiska Wydziału Kształtowania Środowiska UMK w zakresie ochrony środowiska pozostają wewnętrznie sprzeczne, m.in. w zakresie możliwości dopuszczenia zabudowy na terenie stanowiącym korytarz przewietrzania miasta Krakowa, pomimo braku zmiany stanu faktycznego sprawy, a także pomimo braku uzyskania w toku postępowania przed organem I instancji wymaganych odstępstw od zakazów dot. ochrony dziko występujących roślin i zwierząt, czym także naruszono art. 138 § 2 k.p.a.

w zakresie, w jakim nie uchylono decyzji organu I instancji w całości i nie przekazano sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie, w jakim Organ stwierdza, iż parametry, wskaźniki oraz inne cechy zabudowy przyjęte dla inwestycji objętej wnioskiem spełniają wymagania wynikające z dyspozycji art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

- art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zakresie w jakim Organ stwierdza, iż istniejące lub projektowanie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego;

- art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 4 w zw. z § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia w zakresie w jakim Organ stwierdza, iż organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, a także wielkość powierzchni biologicznie czynnej.

W uzasadnieniu skargi wskazała, iż w kwestionowanym rozstrzygnięciu Organ przyjął, iż obsługa komunikacyjna przedmiotowego przedsięwzięcia ma się odbywać od drogi publicznej ul. Podłużnej, która ma zostać rozbudowana do parametrów wskazanych w załączniku nr 1 umowy z dnia 7 marca 2016 r. przez inwestora inwestycji. Organ wskazał, iż obowiązek rozbudowy ul. Pylnej po stronie inwestora się zaktualizuje, tylko wtedy gdy w projekcie budowlanym będzie przewidziany zjazd na teren inwestycji z ul. Pylnej. Tymczasem organ I instancji ustalając warunki zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego wskazał, że obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji będzie odbywała się za pośrednictwem ulicy Podłużnej oraz ul. Pylnej. Ponadto, organ I instancji wyjaśnił, że rozbudowa ul. Podłużnej oraz ul. Pylnej będą przedmiotem odrębnego postępowania i realizowane będą na podstawie decyzji ZRID. Realizacja inwestycji winna nastąpić przed oddaniem do użytkowania inwestycji niedrogowej.

Skarżąca podniosła, iż istniejąca sieć dróg publicznych ze względu na jej parametry, nie jest wystarczająca do obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Inwestycja ta będzie generowała ruch pojazdów na poziomie przynajmniej 500 samochodów. Powyższe tyczy się nie tylko ulicy Pylnej i ulicy Podłużnej, ale także i dalszych odcinków dróg publicznych. Powyższe zauważył Organ, bowiem wskazał, iż przebudowa mostu na rz. Rudawie i dalszych odcinków dróg publicznych (obecnie już niewydolnych komunikacyjnie) nastąpi dopiero około 2026 roku. Skarżąca podniosła, iż ul. Pylna nie jest w stanie przyjąć ruchu pojazdów generowanego przez inwestycję choćby w jakieś części, ze względu na jej parametry i stan techniczny, nawet przy uwzględnieniu przewidywanego w tym miejscu jednokierunkowego zjazdu. Ponadto Skarżąca zarzuciła, że nie ustalono zakresu rozbudowy ulicy Pylnej oraz obowiązków Wnioskodawcy w tym względzie mimo, tego, że w/w ulicę uznano za drogę, która ma zapewniać obsługą komunikacyjną planowanego zamierzenia inwestycyjnego, a także wskazano, iż od tej drogi komunikacja z terenu inwestycji będzie odbywać się za pośrednictwem jednokierunkowego zjazdu.

Nadto Skarżąca podniosła, iż zarówno w toku postępowania przed organem

I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym, nie zweryfikowano, czy rów melioracyjny mający stanowić odbiornik wód z przedmiotowego terenu jest wystarczający do obsługi przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, ewentualnie w jakim zakresie koniecznym jest dokonanie przebudowy tego odbiornika. Powołała się na treść pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. w K. z dnia 18 lipca 2018 r. W jej ocenie nie sposób uznać za gwarancję wykonania koniecznego uzbrojenia terenu faktu, że dany zakres prac został objęty zakresem koncepcji przygotowanej przez właściwą jednostkę organizacyjną (w tym przypadku MPWiK S.A. w K.). Wskazała, że organ I instancji ustalił w tym zakresie warunki zabudowy dla przyszłej inwestycji w sposób warunkowy. Nadto, odwołując się do treści decyzji organu I instancji wskazała, że MPWiK S.A. nie ma

w wieloletnim planie inwestycyjnym opisanego zakresu sieci wodociągowej jednak Inwestor może rozbudować miejską sieć wodociągową na warunkach MPWiK S.A. W ocenie Skarżącej zakresem inwestycji należy objąć także realizację w/w uzbrojenia terenu.

Zdaniem Skarżącej, przedmiotowy wskaźnik dla terenu liczącego łącznie ponad 12 ha nie powinien być obliczany wyłącznie poprzez wyliczenie średniej matematycznej,

a następnie odstąpienie od tej średniej z uwagi na wnioskowany wskaźnik na poziomie niższym. W analizie urbanistyczno-architektonicznej nie dokonano oceny tego parametru przy uwzględnieniu istniejących zespołów zabudowy, a dane dotyczące poszczególnych działek nie przystają do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Z tych też względów, analiza urbanistyczno-architektoniczna wymaga korekty i uzupełnienia.

Skarżąca wskazała, iż część terenu objętego zakresem planowanej inwestycji podlega ochronie na mocy rozporządzeń Ministra Środowiska w sprawie dziko występujących grzybów, roślin i zwierząt objętych ochroną. W aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, iż Organ uzyskał stosowne odstępstwo w tym zakresie lub zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie.

W dalszej części uzasadnienia Skarżąca przedstawiła ewolucję stanowiska Wydziału Kształtowania Środowiska UMK dotyczącego planowanej inwestycji w zakresie ochrony środowiska oraz powołała się na Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa. W jej ocenie skrajnie różne stanowiska Wydziału Kształtowania Środowiska UMK w tej sprawie bez jednoczesnej zmiany stanu faktycznego wydane w krótkich odstępach czasu poddają w wątpliwość prawidłowość przyjętego przez organ I instancji stanowiska w tym zakresie. Nie sposób wskazać, z jakich względów odstąpiono od stanowiska chroniącego korytarz oczyszczania powietrza w ścisłym centrum miasta.

Ponadto Skarżąca podniosła, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest jednoznaczne z późniejszym pozytywnym rozstrzygnięciem kończącym postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy, ze swej istoty winna ustalać warunki realizacji inwestycji o charakterze uzupełniającym występującym na danym terenie. Natomiast ustalanie przeznaczenia terenu dla dużych połaci terenu, winno ze swej natury być zarezerwowanie miejscowym planom zagospodarowania przestrzennego.

W drugiej z wymienionych skarg zarzucono naruszenie:

- art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowania i niekompletne, wybiórcze zgromadzenie materiału dowodowego;

- art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia poprzez nieprawidłowe wyznaczenie frontu działki inwestycyjnej i w konsekwencji błędne wyznaczenie obszaru analizowanego;

- art. 61 ust. 6 u.p.z.p. związku z § 6 Rozporządzenia poprzez nieprawidłowe ustalenie frontu działki inwestycyjnej;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że forma architektoniczna budynku jednorodzinnego nie ma znaczenia przy ocenie pojęcia kontynuacji funkcji.

W uzasadnieniu podniósł, że nie należy zgodzić się z twierdzeniem Organu jakoby bez znaczenia było, z której strony odbywa się główny wjazd do nieruchomości. Jeżeli inwestor ubiega się ustalenie warunków zabudowy i ma zamiar wskazać, że front działki to inna część nieruchomości, niż ta z której obecnie odbywa się główny wjazd do nieruchomości, to powinien zaprojektować i wykonać nowy wjazd zanim złoży wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Skoro jednak z tej możliwości nie skorzystał, to w ocenie Skarżącego rolą organu było zweryfikować wniosek inwestora negatywnie jako niespełniający wymagań w zakresie możliwości ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy.

Skarżący zarzucił organom niekonsekwencję, jako że z jednej strony wskazują, że inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy zastanej w obszarze analizowanym, a z drugiej podają, że forma architektoniczna budynków z obszaru nie ma znaczenia dla kształtowania charakteru budynków planowanych. Powyższe świadczy również, w ocenie Skarżącej, że organy wkroczyły w kompetencje zarezerwowane dla osób posiadających wiadomości specjalne - architektów i urbanistów, same przeprowadzając ocenę co do spójności planowanej zabudowy (w tym bliźniaczej i szeregowej) z dotychczas istniejącą w obszarze analizowanym zabudową.

W odpowiedzi na skargi Organ wniósł o oddalenie obydwu złożonych skarg, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 27, dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

Zgodnie zaś z art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają zarówno prawo materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, jak i prawo dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne przepisy postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, co prowadzi do uwzględnienia skarg i uchylenia decyzji organów obu instancji . Sąd jednocześnie stwierdził podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, co doprowadziło do umorzenia postępowania w zakresie ustalenia przedmiotowych warunków zabudowy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż decyzje obu instancji naruszyły art. 53 ust. 4 pkt 1-14 w zw. z art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 106 kpa poprzez brak wymaganych uzgodnień końcowego projektu decyzji o warunkach zabudowy z odpowiednimi organami. O ile organy wskazały na uzyskanie szeregu uzgodnień i opinii w szczególności Wydziału Kształtowania Środowiska, Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego, Miejskiego Konserwatora Zabytków, Rady Dzielnicy; Biura Planowania Przestrzennego UMK czy milczące dokonane uzgodnienie projektu decyzji przez Ministra Środowiska, Marszałka Województwa Małopolskiego w Krakowie, Małopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz Dyrekcję Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, to z akt wynika, iż uzgodniono tylko pierwszy projekt decyzji (k. 1301-1313 i 1503-1521 akt adm.), który był przy tym niekompletny, ponieważ nie zawierał zał. Nr 1. Ponadto w zakresie uzgadnianym był inny niż następne projekty i ostateczny projekt decyzji z 8 maja 2018r. Po sporządzeniu pierwszego projektu, po nowej analizie sporządzono drugi projekt z 28 grudnia 2017r. (k. 2831 akt adm.) inny niż poprzedni i ostateczny, które nie zostały uzgodniony. Zmieniony został zał. Nr 1 (k. 3085 akt adm.) i w stosunku do niego nie przeprowadzono wymaganych uzgodnień. Powyższe naruszenie stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 6 w zw. z art. 106 kpa (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a.).

Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, podlegają uchyleniu z także z powodu istotnych wad analizy urbanistycznej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wyznaczony obszar analizowany nie znajduje uzasadnienia ani w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "rozporządzenie"), ani w treści analizy urbanistycznej. Zgodnie z § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany, a jego granice wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Co do sposobu wyznaczania obszaru analizowanego, Sąd rozpoznający sprawę prezentuje pogląd, jaki wielokrotnie wyrażany był już w orzecznictwie – m.in. w wyrokach o sygnaturze II SA/Kr 452/18, czy II SA/Kr 334/15 - że odległość, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia, jest odległością "pomiędzy" granicami obszaru analizowanego, a nie odległością "od terenu inwestycji". Stosownie bowiem do § 1 tego przepisu, obszar analizowany wyznacza się "wokół" działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, zgodnie zaś z przepisem ust. 2 granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z opisanej w § 2 metody wyznaczania obszaru analizy wcale nie wynika, aby odległość tam wymieniana miała być mierzona od terenu inwestycji (powstać by zresztą musiało pytanie, o który punkt terenu chodzi: jego centrum czy też może granice?). Należy zaznaczyć, że zgodnie ze słownikiem języka polskiego przyimek "wokół" określa, że to, o czym mowa w zdaniu, ma miejsce ze wszystkich stron czegoś znajdującego się w środku. Jest to również przyimek określający centralne miejsce, w którym są dokonywane charakteryzowane działania. Z kolei "odległość" to przestrzeń oddzielająca od siebie dwa miejsca lub punkty. Z powyższego wynika więc, że stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia, wyznaczenie wokół działki budowlanej obszaru analizowanego powinno nastąpić w taki sposób, by działka budowlana, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy znajdowała się w centrum tego obszaru, a odległość między liniami wyznaczającymi granice obszaru analizowanego (średnica) wynosiła nie mniej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie mniej niż 50 metrów. Uwzględniając rację tego poglądu w niniejszej sprawie, należy uznać, że wyznaczony obszar analizy został znacznie poszerzony w stosunku do obszaru "minimalnego", a z analizy nie wynika jednoznaczne i przekonywujące wyjaśnienie, dlaczego urbanista przyjął takie jego wyznaczenie, tj. iż w okolicznościach niniejszej sprawy jest to uzasadnione. W analizie wskazano jedynie, że front poszczególnych wymienionych działek na szerokości około 330 m przylega do ul. Podłużnej oraz na szerokości ok. 140 m do ul. Pylnej, a obszar analizowany wyznaczono wokół terenu inwestycji w zakresie 1020 m, stanowiących trzykrotność frontu od strony ul. Podłużnej. Skoro teren inwestycji jest tak bardzo rozciągnięty to środek wokół wyznaczany powinien być obszar analizowany powinien znajdować się w centralnym miejscu terenu inwestycji, a nie w innym dowolnie przyjętym. W praktyce zatem powierzchnia obszaru analizowanego jest z uwagi na to znacznie większa, niż powierzchnia, która zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia powinna być wyznaczona co do zasady i jak już wspomniano, z analizy nie wynika, dlaczego urbanista właśnie w ten sposób obszar analizowany wyznaczył. Powyższe miało istotne przełożenie na parametry w zakresie np. geometrii i wysokości kalenicy płaskich dachów, względem przeważających dachów spadzistych. W efekcie doszło do naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w konsekwencji braku prawidłowych ustaleń co do wskaźników i parametrów nowej zabudowy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, podlegają uchyleniu z także z powodu nieprawidłowego określenia granic terenu objętego wnioskiem poprzez uwzględnienie jedynie części działki nr [...] zamiast całego obszaru tej działki. Ustalenie warunków zabudowy musi odnosić się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Sposób określenia granic nieruchomości gruntowej uregulowany został przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.), według których przebieg granic jest efektem prac geodezyjnych lub kartograficznych (art. 11–12b), a ponadto dokonywany jest w drodze decyzji (art. 33) lub orzeczenia sądu powszechnego (art. 34). Użyte zatem w art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 u.p.z.p. pojęcie "określenie granic terenu objętego wnioskiem", należy rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej. Obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji na etapie wydawania decyzji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych dotyczących działek ewidencyjnych uwidocznionych na stosownej mapie, toteż ocena nie może odnosić się do terenu, którego określenie granic będzie miało charakter dowolny, wynikający wyłącznie z woli inwestora, w szczególności będzie sprowadzone do wskazania tylko tej części nieruchomości gruntowej, która będzie planowo faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. II OSK 2942/15; wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r. sygn. II OSK 1769/16; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. II OSK 2012/15; wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. II OSK 2737/14; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 1837/14; wyrok NSA z dnia 15 marca 2016 r. sygn. II OSK 1783/14; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. II OSK 197/13; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. II OSK 1826/08). W efekcie doszło do naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w konsekwencji braku prawidłowych ustaleń co do wskaźników i parametrów nowej zabudowy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, podlegają uchyleniu z także z powodu nieprawidłowego wydania decyzji o warunkach zabudowy zamiast decyzji lokalizacyjnej, co do części wskazanego terenu inwestycji. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczy bowiem m.in. dz. nr [...] (k. 167 akt adm.) oraz dz. nr [...] i dz. nr [...] (k. 179 akt adm.), które jak wynika z akt sprawy stanowią część ul. Pylnej, która jest drogą publiczną. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wyznacza urbanistyczne ramy, w jakich planowane przedsięwzięcie może być realizowane, co sprowadza się przede wszystkim do ustalenia parametrów tego przedsięwzięcia tj. linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie jest jednak jedyną formą, w jakiej organy administracji wyznaczają uwarunkowania urbanistyczne dla przedsięwzięć, które mają być realizowane w obszarach, dla których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla zamierzeń inwestycyjnych, które zaliczają się do inwestycji celu publicznego prawidłową formą, w jakiej organ administracji ustala te uwarunkowania jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie jest zatem obojętne, jaka decyzja w stosunku do danego przedsięwzięcia będzie wydana. Zgodnie bowiem z art. 4 ust 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Inne są bowiem przestanki wydania tych decyzji, a także sama ich treść – przedmiot ich regulacji, nie pokrywają się w pełni. Jeżeli dana inwestycja jest zaliczana do inwestycji celu publicznego tzn. jest działaniem o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym, czy krajowym i stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.), zgodnie z regułą, o której mowa w art. 4 ust 2 określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu powinno nastąpić nie na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ale w oparciu o decyzję lokalizacyjną. Wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe oraz budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami to cele publiczne. Decyzja o warunkach zabudowy jest rodzajem indywidualnego aktu planistycznego, który ustala dla inwestycji niebędącej inwestycją celu publicznego skonkretyzowane warunki i wymagania w zakresie zagospodarowania terenu i zabudowy. Skoro przedsięwzięcie dotyczy terenu ogólnodostępnego jakim droga publiczna, organ powinien wyjaśnić dlaczego ustala warunki zabudowy dla tego przedsięwzięcia a nie wydaje decyzji lokalizacyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 października 2017 r. II SA/Wr 444/17, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2019 r. II SA/Kr 151/19). Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wymaga zachowania zasady dobrego sąsiedztwa a ta zasada dotyczy kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, co trudno odnieść do układu komunikacyjnego. Także parametry, jakie kształtuje ta decyzja tj. linię zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrię dachu trudno odnieść do budowy układu komunikacyjnego tj. ciągu pieszo-jezdnego, który zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane jest zaliczony do obiektów liniowych, obiektów, którego głównym parametrem (zgodnie z tą definicją) jest długość a nie te parametry, o których mowa w 61 ust. 7 ustawy oraz Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego parametrów tych nie wyznacza. W związku z tym organ winien kwestię tą wyjaśnić, co powinno doprowadzić do odpowiedniego skorygowania wniosku inwestora, co w kontrolowanej sprawie nie nastąpiło. W efekcie doszło do naruszenia w/w przepisów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p., w zakresie niewystarczającego uzbrojenia terenu w zakresie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej tj. możliwości zaopatrzenia planowanej inwestycji w wodę oraz możliwości odprowadzania z niej ścieków. Pomimo dużego zakresu i skali planowanej inwestycji obejmującej m.in. budowy 208 budynków jednorodzinnych oraz budynku biurowo – handlowo – usługowego, brak jest zapewnienia dostępu do takiej sieci, co wprost wynika z pisma MPWiK z 18 lipca 2018r. (k. 3823 i n.), w którym wskazano, iż zapewnienie takiej obsługi ze względu na skale inwestycji wymagać będzie nie tylko sieci osiedlowych doprowadzających lecz także zrealizowania sieci wodociągowej DN 300 mm i DN 150 mm, a także zrealizowania szeregu inwestycji w niezbędną infrastrukturę obejmująca budowę układu odciążającego kolektor rzeczny czy pompowni ścieków i dopiero to spowoduje możliwość podpisania umów z odbiorcami indywidulanymi. Z pisma tego nie wynika, aby te inwestycje zostały w najbliższym czasie zaplanowane ani zagwarantowane tj. wyznaczone w planie inwestycyjnym. Zatem nie można się w nim doszukać wymaganej przepisem art. 61 ust. 1 pkt. 3 i ust. 5 ustawy gwarancji dostawcy mediów, że "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego". Jest to jedynie rozbudowana informacja o warunkach, na których inwestor może dokonać rozbudowy sieci wodnej i kanalizacyjnej w tym terenie. Art. 61 ust. 5 ustawy stanowi, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Utrwalone orzecznictwo sądowo administracyjne interpretuje ten przepis liberalnie wskazując, że na etapie ustalania warunków zabudowy, ze względu na charakter prawny tej decyzji, wnioskodawca nie musi legitymować się zawartą umową z właściwą jednostka organizacyjną. Co do zasady honorowane są w postępowaniach administracyjnych zmierzających do ustalenia warunków zabudowy "promesy" dostawców mediów, którzy na piśmie oświadczają, że zaopatrzenie planowanej inwestycji w odpowiednie media będzie możliwe. Jednak w tym przypadku w/w pismo promesą taką nie jest, wynika z niej jasno, że nie ma obecnie ani "istniejącego" ani "projektowanego" uzbrojenia terenu gwarantującego dostawy wody i odprowadzanie ścieków z planowanej inwestycji. Skonkretyzowanych planów takich nie mają Wodociągi Krakowskie, nie przedstawia ich także inwestor, wniosek nie obejmuje bowiem rozbudowy żadnej z tych sieci. Jest to zatem uchybienie przepisom prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Kolejnym wadą kontrolowanego postępowania jest okoliczność braku zawieszenia postępowania w sprawie, pomimo, że teren inwestycji objęty był dalece zaawansowaną procedurą zmierzającą do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. dla obszaru "Rejon ulic Podłużnej i Pylnej", który obejmuje teren inwestycji. Wniosek inwestora został złożony 16 sierpnia 2016r. a Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr LXII/1351/17 o przystąpieniu do sporządzania tego planu w 11 stycznia 2017r. tj. zaledwie po 5 miesiącach, w trakcie trwania postępowania w niniejszej sprawie. W dniu 30 stycznia 2019 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr VII/120/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulic Podłużnej i Pylnej" ". Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 26 lutego 2019 r., poz. 1587 - wejscie w życie w dniu 13 marca 2019 r. (po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia).

Przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje możliwość, a nie obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, pozostawiając to rozstrzygnięcie uznaniu organu. Jednak gdy istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego, wskazane jest zawieszenie postępowania na podstawie art. 62, a co najmniej wskazanie w uzasadnieniu decyzji, z jakich powodów organ takiej decyzji procesowej nie podjął. Uwaga ta odnosi się w szczególności do organu I Instancji, który wszak jest organem właściwym zarówno do wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak i do prowadzenia prac planistycznych, nie ma zatem żadnej możliwości, aby nie były mu znane własne zamierzenia planistyczne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tą należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, do czasu uchwalenia planu przez radę gminy właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości lub kilku nieruchomości, oczywiście w ramach ustawowego terminu przewidzianego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (tak wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 2685/15). Skoro plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia. Wstrzymanie się z wydawaniem decyzji, które zamiast planu kształtują ład przestrzenny, ma z założenia służyć ochronie interesu publicznego. Potrzeba tej ochrony jest szczególnie istotna wtedy, kiedy istnieje zagrożenie wyraźnej i istotnej sprzeczności zamierzonej inwestycji z przyszłymi zapisami planu, a prace planistyczne są dalece zaawansowane. Przepisy uchwały w zakresie planu wprowadzają na obszarze poszczególnych działek objętych planowaną inwestycją bardzo szczegółowe wymogi w zakresie m.in. minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego, wskaźnik intensywności zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy dla budynków mieszkalnych lub usługowych przekrytych dachem określonego rodzaju np. płaskim lub spadzistym, maksymalną powierzchnię zabudowy itd., z czym ustalone parametry decyzji o warunkach zabudowy są sprzeczne (por. rozdział III planu § 16-27). Takie działanie narusza przepisy postępowania tj. art. 7, art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec wyżej stwierdzonych wad i uchybień, w tym w szczególności braku obowiązkowych uzgodnień, nieprawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego przez skarżone organy, pozostałe zarzuty skarg odnoszące się do szczegółowych kwestii kontynuacji funkcji zabudowy, czy też odpowietrzania, wyznaczenia frontu działki, czy poszczególnych parametrów zabudowy, które zostały zdaniem skarżących wyznaczone wadliwie, są na obecnym etapie postępowania przedwczesne, a zatem szczegółowa z nimi polemika skarżących nie może mieć istotnego znaczenia, gdyż weryfikacja prawidłowości poszczególnych parametrów zabudowy przy sporzadzonej analizie urbanistycznej, nie jest obecnie możliwa, a Sąd, wypełniając funkcję kontrolną nie może przy czynnościach wymaganych przepisami prawa, zastępować organów administracyjnych.

Z powyższych względów zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca są wadliwe, w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z uwagi na to, że dla terenu, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy, w dniu 30 stycznia 2019 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr VII/120/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulic Podłużnej i Pylnej" - ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 26 lutego 2019 r., poz. 1587 - wejście w życie w dniu 13 marca 2019 r. (po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia), aktualnie wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest dopuszczalne. Z tej przyczyny zachodzi podstawa do umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" "b" i "c" oraz art. 135 p.p.s.a., a w zakresie umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. art. 145 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie powołanych tam przepisów prawa.