Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 400/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 92 a ust 1-6, art. 92b i c
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 27 ust 4
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 879
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.
article: art. 7, art. 77 par 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 4 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2018 roku sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] roku nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej: "kpa" (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), art. 4 pkt 22, art. 7 ust. 1-2, art. 7a ust. 1-2, art. 14 ust. 1, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej dalej: "utd" (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200), lp. 5.1.1, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.4.1, lp. 5.4.2, lp. 6.2.1, lp. 6.3.7, załącznika nr 3 do utd, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 13, art. 25, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. 2004 Nr 92 poz. 879), art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 4, art. 34 ust. 1-5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. UE L60z28.02.2014r.), Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nr [...] z dnia [...] r. o nałożeniu na A.Z. kary pieniężnej w wysokości 17.600,00 zł i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 17.200,00 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Na podstawie upoważnienia z dnia 21 sierpnia 2017 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa prowadzonego przez A. Z.. Kontrolą objęto okres od dnia 22.08.2016 r. do dnia 21.08.2017 r. W ww. okresie przedsiębiorca wykonywał przewozy drogowe na podstawie licencji wspólnotowej nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydanej w dniu 01.10.2015 r., z ważnością do dnia 29.10.2020 r. oraz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...], wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 01.10.2015 r., z ważnością na czas nieoznaczony. Przedmiotem kontroli były regulacje związane przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązujących przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy. Organ I instancji wskazał, iż w okresie 6 miesięcy od dnia wszczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał 14 kierowców. Ponowna analiza zebranej w sprawie dokumentacji wykazała, iż przedsiębiorca zatrudniał w okresie 6 miesięcy od dnia wszczęcia kontroli średnio 12 kierowców (na miesiąc). Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr [...] z dnia 06.09.2017 r.

Po przeprowadzeniu postępowania, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 17.600,00 zł za naruszenia określone pod lp. 5.1.1, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.4.1, lp. 5.4.2, lp. 6.2.1, lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd., tj.:

• naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu:

- czas powyżej 15 minut do jednej godziny;

• przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

- o czas powyżej 15 minut do 30 minut,

- za każde następne rozpoczęte 30 minut;

• skrócenie dziennego czasu odpoczynku:

- o czas powyżej 15 minut do jednej godziny,

- za każdą następną rozpoczętą godzinę;

• skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku:

- o czas do jednej godziny,

- za każdą następną rozpoczętą godzinę;

• nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi;

• nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień.

Pełnomocnik strony pismem z dnia 25.01.2018 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Podniósł, iż organ I instancji naruszył przepisy postępowania w szczególności art. 7, 77, 80,107 § 3 kpa poprzez sprzeczność istotnych ustaleń decyzji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz dowolność w ocenie przedstawionych dowodów oraz przepisy prawa materialnego poprzez: 1/ błędne zastosowanie przepisów utd stwierdzające naruszenie z lp. 6.2.1 załącznika nr 3, 2/ błędną wykładnię art. 34 ust 3 rozporządzenia 165/2014 podczas stwierdzenia naruszenia określonego pod lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd oraz 3/ błędną wykładnię art. 8 rozporządzenia 561/2006 przy określaniu naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej naruszeń z lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 wobec kierowcy P. B., z lp. 6.3.7 w całości, z lp. 6.2.1 w całości i umorzenie postępowania w przedmiotowym zakresie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku, Główny Inspektor Transportu Drogowego po ponownej analizie materiału dowodowego uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. o nałożeniu na A.Z. kary pieniężnej w wysokości 17.600 zł i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 17.200 zł.

Organ II instancji zważył, że stosownie do art. 92a ust. 3 utd, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Ponadto organ powołał treść art. 92a ust. 4 utd, zgodnie z którym za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Natomiast w myśl art. 92a ust. 5 utd, jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Organ wskazał także, że zgodnie z art. 92a ust. 6 utd, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 92 b ust. 1 - 2 utd, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

- rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

- rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

- umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ zważył także, że treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust.

Odnośnie do stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, organ II instancji wskazał, że treść lp. 5.1 załącznika nr 3 do utd sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 zł, za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 zł. Na podstawie analizy danych z karty kierowcy z dn. 10/11.05.2017 r. P. C. organ uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 zł.

W zakresie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut, organ II instancji wskazał, że treść lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd, która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut karą pieniężną w wysokości 150 zł, za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 zł. W ocenie organu analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych kierowców: H. A., K. B. i J. M., wykazała, iż zasadne jest nałożenie na stronę kary pieniężnej w łącznej wysokości 650 zł.

Odnośnie do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, organ przytaczając treść art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wskazał, że treść lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd, sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100 zł, za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 zł. Na podstawie analizy danych z kart kierowców: P.B., J.M., Z. R., R. T. i S.W. organ za zasadne uznał nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 1400zł.

W odpowiedzi na zarzut nieprawidłowych ustaleń w zakresie obliczeń dziennego czasu odpoczynku kierowcy P. B. organ wskazał, iż w dniu 16.05.2017 r. kierowca ten rozpoczął pracę o godz. 21:16. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 21:16 w dniu 16.05.2017 r. do godziny 21:16 w dniu 17.05.2017r., najdłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 21:59 (16.05) do 04:01 (17.05). Odpoczynek ten trwał 6 godzin 2 minuty. Organ I instancji stwierdził przy tym, iż w w/w dniu kierowca musiał odebrać 11-godzinny regularny odpoczynek dzienny. Ponowna analiza okazanych do kontroli danych wykazała w ocenie organu II instancji, iż kierowca 16.05.2017 r. mógł odebrać odpoczynek dzienny w wymiarze 9 godzin. W związku z czym do normy 9-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 2 godzin 58 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. Organ odwoławczy odnosząc się do zgłoszonego zarzutu nieprawidłowego założenia, co do godziny rozpoczęcia okresu rozliczeniowego w dniu 16.05.2017 r. stwierdził, iż kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy w dniu 15.05.2017 r. o godz. 21:14 i trwał do godz. 21:14 w dniu 16.05.2017 r. Kolejny okres rozliczeniowy kierowca rozpoczął o godz. 21:16 w dniu 16.05.2017 r. i trwał do 21:16 w dniu 17.05.2017 r. W związku z powyższym po ponownej analizie danych cyfrowych GITD uznał, iż organ I instancji prawidłowo określił okresy rozliczeniowe w w/w dniach. Odnośnie nieprawidłowo wskazanej normy odpoczynku dziennego, organ odwoławczy uznał wyjaśnienia strony, wskazując, iż kierowca w dniu 16.05.2017 mógł odebrać 9, a nie 11-godzinny odpoczynek dzienny. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Dalej organ II instancji wskazał, że analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych wykazała, iż kierowca P. B. w dniu 24.05.2017 r. rozpoczął pracę o godz. 7:52. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 07:52 w dniu 24.05.2017 r. do godziny 07:52 w dniu 25.05.2017 r. kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach - co najmniej 3-godzinny i co najmniej 9-godzinny. Kierowca odebrał drugą część odpoczynku w godzinach od 23:50 (24.05) do 07:52 (25.05). Odpoczynek ten trwał 8 godzin 2 minuty. Do normy 9-godzinnej drugiej części odpoczynku dziennego regularnego brak 58 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków.

Odnośnie do naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzin, organ II instancji kierując się dyspozycją art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wskazał, że treść lp. 5.4 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 50 zł oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę karą pieniężną w wysokości w wysokości 100 zł. Analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy S. W. dokonana przez organ I instancji wykazała, iż kierowca w tygodniu zawierającym się od godziny 00:00 dnia 22.05.2017 r. do godziny 24:00 dnia 28.05.2017 r. kierowca skrócił odpoczynek tygodniowy o 5 godzin 27 minut. W dniu 22.05.2017 r. S.W. odebrała 18 godzin i 33 minuty odpoczynku tygodniowego od godz. 03:25 do godz. 21:58. We wskazanym okresie rozliczeniowym kierowca był zobligowany do odebrania 24-godzinnego odpoczynku tygodniowego. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdów oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego zasadne jest nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 550 zł z tytułu w/w naruszenia.

W zakresie naruszenia nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, organ II instancji wskazał, na treść art. 34 rozporządzenia 165/2014 oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5.000,00 zł sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Zaznaczył, iż po przeanalizowaniu zapisów z kart kierowców i tachografów samochodowych za okres objęty kontrolą stwierdzono następujące przypadki niezarejestrowania na kartach kierowców przejazdów poszczególnymi pojazdami:

- pojazd o numerze rej. [...] - jazda bez karty kierowcy w dniach: 16.05.2017 r. (łącznie 6 min.), 30.05.2017 r. (łącznie 59 min.), 22.05.2017 r. (łącznie 63 min.), 20.05.2017 r. (łącznie 4 min.), 19.05.2017 r. (łącznie 4 min.), 06.05.2017 r. (łącznie 2 godz. 21 min.), 31.05.2017 r. (łącznie 4 min.), 16.05.2017 r. (łącznie 5 min.);

06.05.2017 od godz. 11:06 do godz. 11:12 - łącznie 6 minut,

- pojazd o numerze rej. [...] - jazda bez karty kierowcy w dniach: 19.05.2017 r. (łącznie 15 min.), 26.05.2017 r. (łącznie 18 min.);

- pojazd o numerze rej. [...] - jazda bez karty kierowcy w dniach: 18.05.2017 r. (łącznie 49 min.), 17.05.2017 r. (łącznie 1 godz. 18 min.);

- pojazd o numerze rej. [...] - jazda bez karty kierowcy w dniach: 04.05.2017 r. (łącznie 2 godz. 33 min.), 05.05.2017 r. (łącznie 25 min.), 11.05.2017 r. (łącznie 17 min.), 12.05.2017 r. (łącznie 8 min.);

- pojazd o numerze rej. [...] - jazda bez karty kierowcy w dniach: 30.05.2017 r. (łącznie 2 godz. 22 min.13 min.), 17.05.2017 r. (łącznie 1 godz. 20 min.);

- pojazd o numerze rej. [...] - jazda bez karty kierowcy w dniu 29.05.2017 r. (łącznie 1 godz. 31 min.);

- pojazd o numerze rej. [...] - jazda bez karty kierowcy w dniach: 13.05.2017 r. (łącznie 8 min.), 30.05.2017 r. (łącznie 5 min.).

Odnosząc się do wyjaśnień skarżącej, w których podała, że powyższe przejazdy bez zalogowanej karty kierowcy odbywały się na terenie bazy lub na terenie warsztatu naprawczego i stanowiły próbę drogową przed lub po naprawie, na dowód czego załączono faktury potwierdzające zakup części, wskazując jednocześnie, że próby drogowe nie łączyły się w żaden sposób z prawidłowo rejestrowaną jazdą, GIDT wskazał, iż nie można wszystkich powyższych przejazdów zakwalifikować jako próby drogowe, czy przejazdy po bazie przedsiębiorstwa. Po pierwsze strona nie wskazała, które przejazdy techniczne (dokładnie dni, godziny, pojazdy) mogłyby zostać potwierdzone przez przedstawione przez stronę faktury za naprawy i części. Po drugie wśród kilkudziesięciu przypadków przejazdów bez karty kierowcy jest ponad dziesięć powyżej 30 min., które ciężko zakwalifikować jako przejazdy po bazie, czy po terenie warsztatu. Nie jest również prawdą, że przejazdy bez karty kierowcy nie łączyły z prawidłowo rejestrowanymi przejazdami, gdyż chociażby w przypadku pojazdu o numerze rej. [...] w dniu 30.05.2017 od godz. 12:47 do godz. 14:26 wykonano przejazd bez zalogowanej kart kierowcy przez łącznie 1 godzinę 39 minut, który nastąpił bezpośrednio po wykonywaniu przejazdu międzynarodowego. Ponadto w pojazdem o numerze rej. [...] w dniu 06.05.2017 od godz. 16:57 do godz. 19:13 wykonywano przejazd bez zalogowanej karty kierowcy, a kartę z tachografu zamontowanego w pojeździe wyciągnięto w Polsce w dniu 25.04.2017, a włożono w dniu 06.05.2017 r. na terenie Niemiec. Nie wiadomo zatem w jaki sposób pojazd, mógł w tym okresie wykonywać "próby drogowe", jednocześnie mijając granicę. To wszystko powoduje, iż organ odwoławczy nie uznał tłumaczeń strony.

Z uwagi na powyższe okoliczności, Główny Inspektor Transportu Drogowego przyjął za zasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł

z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd.

Odnośnie do naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, organ odwoławczy - powołując treść art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/14, a także art. 33 ust. 4 rozporządzenia nr 165/14 oraz art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców z 16 kwietnia 2004 r. wskazał, że treść lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd, sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień.

W czasie kontroli stwierdzono nieokazanie do kontroli wykresówek z pojazdu o nr rej. [...] za okresy: od 05.05.2017 r. godz. 05:45 do 08.05.2017 r. godz. 22:00 (893 km), od 12.05.2017 r. godz. 06:50 do 16.05.2017 r. godz. 23:45 (1276 km), od 23.05.2017 r. godz. 22:30 do 29.05.2017 r. godz. 21:00 - (512 km). Ze względu na brak możliwości określenia, w które dni dokładnie wykonywano przejazdy organ I instancji wystąpił z wnioskiem do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o uzyskanie danych z systemu viaTOLL. Na podstawie uzyskanych danych stwierdzono, iż w/w pojazd został zarejestrowany w dniach:

1/ 05.05.2017 r. godz. 18:13 na odcinku Węzeł D.P.- G.

2/ 6.05.2017 r. godz. 00:23 na odcinku P. – G.

3/ 08.05.2017 r. godz. 06:38 na odcinku Węzeł P. P. - Węzeł P. Z.,

4/ 12.05.2017 r. godz. 08:20 na odcinku P. - Węzeł W. P.,

5/ 13.05.2017 r. godz. 08:21 na odcinku M.- P.,

6/ 16.05.2017 r. godz. 16:58 na odcinku Węzeł W.- Węzeł W.,

7/ 26.05.2017 r. godz. 15:27 na odcinku Węzeł D. - Węzeł P. P.,

8/ 29.05.2017 r. godz. 16:31 na odcinku Węzeł W. - Węzeł W.,

Łącznie 8 dni nieokazanych wykresówek, nieokreślonego kierowcy. Z uwagi na powyższe okoliczności, GITD uznał za zasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd.

W czasie kontroli stwierdzono nieokazanie do kontroli wykresówek z pojazdu o nr rej. [...] za okresy: od 02.05.2017 r. godz. 10:20 do 06.05.2017 r. godz. 16:40 (ok. 700 km), od 12.05.2017 r. godz. 02:25 do 15.05.2017 r. godz. 19:35 (1423 km), od 19.05.2017 r. godz. 23:10 do 22.05.2017 r. godz. 18:35 (325 km), od 24.05.2017 r. godz. 22:45 do 29.05.2017 r. godz. 17:55 (1251 km). Ze względu na brak możliwości określenia, w które dni dokładnie wykonywano przejazdy organ I instancji wystąpił z wnioskiem do GDDKiA o uzyskanie danych z systemu viaTOLL. Na podstawie uzyskanych danych stwierdzono, iż w/w pojazd został zarejestrowany w dniach:

1/ 02.05.2017 r. godz. 13:45 na odcinku O. (granica) - Węzeł O.,

2/ 04.05.2017 r. godz. 07:59 na odcinku D. – K.W.,

3/ 06.05.2017 r. godz. 12:35 na odcinku Węzeł W.- Węzeł B.,

4/ 12.05.2017 r. godz. 06:36 na odcinku Skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...] -Węzeł K.,

5/ 15.05.2017 r. godz. 14:11 na odcinku D. – K.W.,

6/ 20.05.2017 r. godz. 04:43 na odcinku Węzeł W.— Węzeł W.,

7/ 22.05.2017 r. godz. 11:00 na odcinku Węzeł P.P. - Węzeł P.Z.,

8/ 25.05.2017 r. godz. 09:15 na odcinku Węzeł S. - Węzeł Ś. P.

Łącznie 8 dni nieokazanych wykresówek, nieokreślonego kierowcy. Z uwagi na powyższe okoliczności, zasadne jest w ocenie GITD nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd.

W czasie kontroli stwierdzono nieokazanie do kontroli wykresówek z pojazdu o nr rej. [...] za okresy: od 12.05.2017 r. godz. 20:25 do 17.05.2017 r. godz. 01:55 (1124 km), od 20.05.2017 r. godz. 17:05 do 27.05.2017 r. godz. 18:00 (791) km. Ze względu na brak możliwości określenia, w które dni dokładnie wykonywano przejazdy organ I instancji wystąpił z wnioskiem do GDDKiA o uzyskanie danych z systemu viaTOLL. Na podstawie uzyskanych danych stwierdzono, iż w/w pojazd został zarejestrowany w dniach:

1/ 13.05.2017 r. godz. 07:30 na odcinku Węzeł P. K. – K.,

2/ 16.05.2017 r. godz. 19:40 na odcinku Węzeł W. - Węzeł W.,

3/ 27.05.2017 r. godz. 12:00 na odcinku Węzeł W. - Węzeł B..

Łącznie 3 dni nieokazanych wykresówek, nieokreślonego kierowcy. Z uwagi na powyższe okoliczności, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał za zasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, iż organ I instancji nie uzasadnił na jakiej podstawie ustalono powyższe naruszenia i jakich kierowców dotyczyły braki wykresówek, a nadto [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego powinien również poinformować stronę o materiale dowodowym uzyskanym od GDDKiA organ odwoławczy wskazał, iż pismem z dnia 24.08.2017 r. wezwano stronę do okazania brakujących wykresówek. W odpowiedzi strona poinformowała, iż nie posiada wykresówek za wskazane okresy. Nie złożono żadnych dodatkowych wyjaśnień dotyczących w/w braków w wykresówkach. W konsekwencji w protokole z 06.09.2018 r. zawarto informację o możliwość naruszenia przepisu z lp. 6.3.7 załącznika m 3 do utd w zakresie nieokazanych wykresówek. Organ I instancji w celu dokładnego ustalenia, w których dniach wykonywano przejazdy, uzyskał dane z systemu viaTOLL. GITD wskazał przy tym, że na podstawie tych danych nie można ustalić kto prowadził pojazdy we wskazane dni. Strona także nie okazała dowodów wskazujących, iż w powyższe dni przejazdy nie były wykonywane przez pracowników przedsiębiorcy (np. umów użyczeń pojazdu). W związku z powyższym organ stwierdził brak wymaganych wykresówek, które powinny być używane w pojazdach w w/w dni, przez pracowników, wykonujących przejazdy w imieniu przedsiębiorcy.

W odniesieniu do niepoinformowania strony o materiale dowodowym uzyskanym od GDDKiA, organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie uzyskanych informacji nie stwierdzono żadnych nowych naruszeń. Dane z systemu viaTOLL posłużyły jedynie do doprecyzowania, w których dniach z całą pewnością wskazane pojazdy wykonywały przejazdy. Zdaniem organu, nieokreślenie, którzy kierowcy prowadzili w danych dniach pojazdy nie stanowi w żaden sposób przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary za powyższe naruszenia.

Ponadto GITD zważył, że organ I instancji prawidłowo umorzył postępowanie odnośnie do naruszenia: lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd w zakresie kierowcy P. C. za dzień 16.05.2017 r.; lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd w zakresie kierowcy P. C. za dni 23.05.2017 r. oraz 24-25.05.2017 r.; lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd w zakresie kierowcy L. Z. za dzień 21.05.2017 r.; lp. 8.4 załącznika nr 3 do utd w zakresie kierowcy L. Z. za dzień 21.05.2017 r. oraz lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd w zakresie pojazdu o nr rej. [...] za okres od 01.05.2017 r. do 31.05.2017 r.

Odnosząc się zaś do zgłoszonego w toku postępowania wniosku o przeprowadzenie dodatkowych dowodów, wskazał, że postanowieniem z dnia 13.10.2017 r. organ I instancji odmówił jego uwzględnienia, z uwagi na fakt, iż zeznania świadków nie wniosłyby znaczących okoliczności do sprawy. Ponadto odnośnie naruszenia art. 80 kpa, organ właściwie zgromadził całokształt materiał dowodowy, niezbędny do dokładnego wyjaśnienia sprawy.

W zakresie okoliczności wskazujących na możliwość zastosowania art. 92b utd organ przytoczył treść wyrok NSA z dnia 21 lipca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1334/14, wskazując, że fakt licznych stwierdzonych naruszeń dowodzi o braku skutecznych działań nadzorczych i kontrolnych wobec kierowców. Organ odwoławczy podniósł, iż strona winna była upewnić się, czy kierowcy wykonujący przewozy na rzecz strony prawidłowo zrozumieli obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz czy stosują się do nich w trakcie wykonywania transportu. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Organ odwoławczy wskazał także, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Podkreślił przy tym, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Analizując natomiast całość materiału dowodowego GITD nie stwierdził istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie wobec strony art. 92b oraz art. 92c utd.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zarzuciła:

1/ naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, polegających na:

- zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organy oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 74 i art. 92 a ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 6 , art. 8, art. 10 § 1, art. 68 § 1 i 2 i art. 75 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej i nałożenie na skarżącą kary za naruszenia, które nie zostały stwierdzone w toku kontroli i w protokole kontroli w przedsiębiorstwie z 6.09.2017 r., a tym samym organy obu instancji naruszyły tryb zbierania dowodów przewidziany w ustawie z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym na potrzeby ustalenia, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa a także w zakresie, w jakim działania podmiotów kontrolujących naruszały przewidziane prawem procedury, czym naruszyły obowiązujące w demokratycznym państwie prawa zasady praworządności, sprawiedliwego prowadzenia postępowania i zaufania obywateli do działań administracji publicznej,

- zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organy oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolne i świadome pominięcie dowodów zgromadzonych podczas prowadzonego postępowania, polegające w szczególności na błędnym zastosowaniu przez organ przepisów ustawy o transporcie drogowym, stwierdzającym naruszenie określone pod lp. 6.2.1 zał nr 3, tj. - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, pomimo braku dowodów oraz braku uzasadnienia przyczyn, dla których odmówiły wiarygodności przedstawionym przez stronę dowodom tj. faktur zakupu części, co budzi poważne wątpliwości skarżącej, co do trafności oceny innych środków dowodowych w niniejszej sprawie,

- art. 7 i art. 8 kpa - w zakresie w jakim organy dowolnie ustaliły istotne dla sprawy okoliczności, nie dysponując w tym zakresie wystarczającym materiałem dowodowym oraz w zakresie w jakim przyjęły za udowodnione istotne dla sprawy okoliczności m.in. nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z kart kierowcy, tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu;

2/ naruszenie prawa materialnego poprzez:

- błędną wykładnię art. 34 ust 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 (...) podczas stwierdzenia naruszenia określonego pod lp. 6.3.7 zał. nr 3 do UTD,

- błędną wykładnię art. 8 rozp. (WE) 561/2006 (...) Dz.Urz UE nr L 102/1 z 11.04.2006r przy określeniu naruszenia lp. 5.3 zał. nr 3 do UTD.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2017 poz. 2188) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. Nr 2018 r. poz. 1302 - dalej: p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo ustalił zarówno stan faktyczny jak i prawidłowo dokonał jego oceny prawnej, nie naruszając przy tym przepisów prawa procesowego oraz materialnego w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. o nałożeniu na A. Z., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą A, kary pieniężnej w wysokości 17.200 zł. za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Materialnoprawną podstawę wskazanej powyżej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej dalej: "utd" (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200), w tym: lp. 5.1.1, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.4.1, lp. 5.4.2, lp. 6.2.1, lp. 6.3.7, załącznika nr 3 do tej ustawy. Wymieniona ustawa normuje między innymi zasady wykonywania transportu drogowego oraz odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy.

Z art. 92a ust. 1 tej ustawy wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 3 ustawy, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 15.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 20.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 25.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 30.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 40.000 zł - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do ustawy zostały ustalone w sposób sztywny. Tym samym ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów, które nie mogą nałożyć kary w innej wysokości, niż określona w załączniku do ustawy. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ – co do zasady – zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 2 i 3 ustawy. Kary te są nakładane w trybie administracyjnym, zaś odpowiedzialność nie ma charakteru karnego, nie jest zatem oparta na zasadzie winy. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Należy w tym miejscu wskazać, że Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji w całości i po ponownej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nałożył na skarżącą karę pieniężną w niższej wysokości (17.200 zł zamiast 17.600 zł). Podstawą zreformowania przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej w części, było dokonanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego błędnej oceny materiału dowodowego odnośnie naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1. oraz 5.3.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, co do kierowcy P. B. Organ odwoławczy przyjął bowiem, iż w tym zakresie nie ma podstaw do nałożenia na stronę kary pieniężnej w łącznej wysokości 1000 zł, lecz w wysokości 600 zł. Co do faktu dopuszczenia się pozostałych, stwierdzonych podczas kontroli nieprawidłowości, a także co do wysokości nałożonych na skarżącą kar przypisanych za poszczególne naruszenia, organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone przez organ I instancji w decyzji wydanej w dniu [...] r.

W zakresie obliczeń dziennego czasu odpoczynku kierowcy P.B. GITD wskazał, iż w dniu 16.05.2017 r. kierowca ten rozpoczął pracę o godz. 21:16. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 21:16 w dniu 16.05.2017 r. do godziny 21:16 w dniu 17.05.2017r., najdłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 21:59 (16.05) do 04:01 (17.05). Odpoczynek ten trwał 6 godzin 2 minuty. Organ I instancji stwierdził przy tym, iż w w/w dniu kierowca musiał odebrać 11-godzinny regularny odpoczynek dzienny. Ponowna analiza okazanych do kontroli danych wykazała w ocenie organu II instancji, iż kierowca 16.05.2017 r. mógł odebrać odpoczynek dzienny w wymiarze 9 godzin. W związku z czym do normy 9-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 2 godzin 58 minut. Organ odwoławczy odnosząc się do zgłoszonego zarzutu nieprawidłowego założenia, co do godziny rozpoczęcia okresu rozliczeniowego w dniu 16.05.2017 r. stwierdził, iż kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy w dniu 15.05.2017 r. o godz. 21:14 i trwał do godz. 21:14 w dniu 16.05.2017 r. Kolejny okres rozliczeniowy kierowca rozpoczął o godz. 21:16 w dniu 16.05.2017 r. i trwał do 21:16 w dniu 17.05.2017 r. W związku z powyższym po ponownej analizie danych cyfrowych GITD uznał, iż organ I instancji prawidłowo określił okresy rozliczeniowe w w/w dniach. w toku kontroli nie okazano bowiem dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków, dlatego prawidłowo nałożona została kara pieniężna w wysokości 500 zł za naruszenie opisane w lp. 5.3.1. oraz 5.3.2. załącznika nr 3 do utd (skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę). Odnośnie nieprawidłowo wskazanej normy odpoczynku dziennego, organ odwoławczy uznał wyjaśnienia strony, wskazując, iż kierowca w dniu 16.05.2017 mógł odebrać 9, a nie 11-godzinny odpoczynek dzienny. GITD wskazał ponadto, że analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych wykazała, iż P.B. w dniu 24.05.2017 r. rozpoczął pracę o godz. 7:52. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 07:52 w dniu 24.05.2017 r. do godziny 07:52 w dniu 25.05.2017 r. kierowca ten powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach - co najmniej 3-godzinny i co najmniej 9-godzinny. Kierowca odebrał drugą część odpoczynku w godzinach od 23:50 (24.05) do 07:52 (25.05). Odpoczynek ten trwał 8 godzin 2 minuty. Do normy 9-godzinnej drugiej części odpoczynku dziennego regularnego brak 58 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe prawidłowo organ odwoławczy przyjął, iż zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1. załącznika nr 3 do utd (skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny).

Trzeba zaznaczyć, iż w skardze brak jest konkretnych zarzutów w zakresie nałożonej przez organ kary pieniężnej za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia polegające na przekroczeniu przez kierowców dziennego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skróceniu dziennego czasu odpoczynku oraz skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku. Podniesiona natomiast w odwołaniu od decyzji organu I instancji argumentacja, co do nieprawidłowego rozliczenia czasu pracy i odpoczynku kierowcy P.B. - jak już wyżej zaznaczono - została uwzględniona przez GITD. Przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego doszło natomiast do umorzenia na wniosek strony postępowania w zakresie naruszenia: lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd co do kierowcy: P. C. za dzień 16.05.2017 r.; lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd, P. C. za dni 23.05.2017 r. oraz 24-25.05.2017 r.; lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd oraz L. Z. za dzień 21.05.2017 r.; lp. 8.4 załącznika nr 3 do utd. W ocenie natomiast Sądu, nałożona na skarżącą przez GITD kara pieniężna za uchybienia opisane w lp. 5.1., lp. 5.2., lp. 5.3., lp. 5.4. załącznika nr 3 do utd, nie narusza przepisów prawa.

Istotnym jest w tym miejscu wskazanie, że zarzuty skargi koncentrują się wyłącznie wokół ustaleń organów obu instancji w zakresie naruszeń opisanych w:

1/ lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5.000 zł.

2/ lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje naruszenie polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 zł - za każdy dzień.

W odniesieniu do pierwszego ze stwierdzonych uchybień skarżąca podnosi, iż w trakcie prowadzonego postępowania pokontrolnego strona wyjaśniła, że pojazdy w których zarejestrowano jazdę bez karty, we wskazanych w protokole kontroli okresach używane były w celu przestawienia pojazdu na terenie bazy znajdującej się poza drogą publiczną oraz terenie warsztatu naprawczego i stanowiły próbę drogową przed lub po naprawie. Podważenie przez organ przejazdów na terenie firmy oraz przed lub po naprawie jako przejazdu wypełniającego dyspozycję wynikającą z art 3 litg rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, jest zdaniem skarżącej, pozbawione logiki i cechuje się pełną dowolnością w ocenie materiału dowodowego. W toku czynności pokontrolnych przedstawiono bowiem stosowne wyjaśnienia wraz z dokumentami (faktury na zakup części zamiennych) potwierdzającymi realizację przejazdów we wskazanych czasookresach.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż nie można wszystkich powyższych przejazdów zakwalifikować jako próby drogowe, czy też przejazdy po bazie przedsiębiorstwa. Przede wszystkim strona w toku postępowania nie wykazała, które przejazdy techniczne mogłyby zostać potwierdzone przez przedstawione przez stronę faktury za naprawy pojazdów i zakup części. Ponadto, jak trafnie dostrzegł organ II instancji, wśród kilkudziesięciu przypadków przejazdu bez karty kierowcy jest ponad dziesięć jazd przekraczających 30 minut, które niewątpliwie trudno zakwalifikować jako przejazdy po bazie, czy po terenie warsztatu. Z akt sprawy wynika także, że przejazdy były wykonywane po drogach publicznych z przekroczeniem granic kraju tj. z Polski do Niemiec. Skarżąca podkreślała, iż przejazdy bez karty kierowcy nie łączyły z prawidłowo rejestrowanymi przejazdami, tymczasem organ odwoławczy po analizie danych cyfrowych wykazał, iż chociażby w przypadku pojazdu o numerze rej. [...] w dniu 30.05.2017 od godz. 12:47 do godz. 14:26 wykonano przejazd bez zalogowanej kart kierowcy, przez łącznie 1 godzinę 39 minut, który nastąpił bezpośrednio po wykonywaniu przejazdu międzynarodowego. Ponadto w pojazdem o numerze rej. [...] w dniu 06.05.2017 od godz. 16:57 do godz. 19:13 wykonywano przejazd bez zalogowanej karty kierowcy. W powyższym przypadku kartę z tachografu zamontowanego w pojeździe wyciągnięto w Polsce w dniu 25.04.2017, a włożono w dniu 06.05.2017 r. na terenie Niemiec. Zatem to argumentacja strony, iż pojazd mógł w tym okresie wykonywać "próby drogowe", jednocześnie mijając granicę państwa, jest pozbawiona logiki i wiarygodności. Tym samym twierdzenia strony w tym zakresie nie mogły stanowić podstawy do czynienia ustaleń odnośnie stwierdzonego naruszenia, stanowiąc jedynie wyraz przyjętej linii obrony, która nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Zwłaszcza w sytuacji, gdy kara pieniężna opisana w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5.000 zł, która jest niezależna od ilości stwierdzonych jazd bez zalogowanej karty kierowcy. W toku kontroli przedsiębiorstwa skarżącej organ stwierdził natomiast ponad 40 takich przypadków, wśród których - jak podniesiono wyżej - było 10 przejazdów ponad 30 minutowych.

W odniesieniu do naruszenia opisanego w lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd, zdaniem Sądu, nietrafne są zarzuty strony zmierzające do podważenia waloru wiarygodności sporządzonego w dniu 6 września 2017 roku protokołu kontroli nr [...]. Strona podniosła bowiem, że została obciążona karą za naruszenia nie stwierdzone w przedmiotowym protokole. Jak wynika z treści uzasadnienia skargi, uchybienia w powyższym zakresie skarżąca upatrywała w dowolnym ustaleniu organu, że samochody pozostające w leasingu skarżącej faktycznie wykonywały na jej rzecz przejazdy drogowe w okresach wskazanych w protokole. W ocenie strony, dane pozyskane przez organ z systemu viaTOLL nie zostały jej przedstawione, a tym samym nie mogły stanowić podstawy dla dokonania ustaleń w tym zakresie, pozbawiając tym samym stronę możliwości przedstawienia swoich twierdzeń i obrony.

Z powyższym stanowiskiem strony skarżącej nie można się zgodzić. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy w kontrolowanej sprawie w odniesieniu do poszczególnych pozycji naruszeń wskazanych w załączniku nr 3 do utd, w ocenie Sądu nie budzą wątpliwości. W wyniku przeprowadzonej kontroli, którą objęto dwunastu zatrudnionych w przedsiębiorstwie skarżącej kierowców, na podstawie m.in. danych z karty kierowcy, danych cyfrowych, wykresówki, danych z tachografów cyfrowych stwierdzono wskazane wyżej naruszenia, co odnotowano w protokole kontroli. Organ II instancji rozpoznając odwołanie strony od organu I instancji, po przeanalizowaniu materiału dowodowego sprawy uwzględnił częściowo argumentację strony i za niektóre przypadki stwierdzonych przez organ I instancji naruszeń nie nałożył na stronę kary pieniężnej, uchylając tym samym zaskarżone orzeczenie w całości i nakładając na stronę karę pieniężną w pomniejszonej wysokości. Argumentacja zaprezentowana w treści skargi jest w istocie powtórzeniem wątpliwości zgłoszonych w toku postępowania administracyjnego, które wyczerpująco zostały omówione w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Organ w sposób kompletny odniósł się przy tym do wszystkich ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, wypełniając obowiązek wynikający z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. Zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. W szczególności wskazać należy, że zgodnie z art. 80 k.p.a. organy zobowiązane były dokonać oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, nawet jeśli ustalenia prowadziły do wniosków dla skarżącej niekorzystnych.

Wbrew stanowisku strony, ustalenia poczynione przez organy, co do naruszenia opisanego w lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, z którego wynika, iż strona w pismem z dnia 24 sierpnia 2017 roku została wezwana do okazania brakujących wykresówek i w odpowiedzi na pismo poinformowała, że nie posiada wykresówek za wskazane okresy (k. 288 w zw. z k. 296 z załączonych akt administracyjnych). Wezwanie obejmowało przedłożenia do kontroli:

• wykresówek kierowców, którzy wykonywali przewozy drogowe pojazdem marki A o nr rej. [...] w dniach:

1) 5.05.2017 r. godz. 5:45 do 8.05.2017 r. godz. 22:00 - przejechano 893 km;

2) 12.05.2017 r. godz. 6:50 do 16.05.2017 r. godz. 23:45 - przejechano 1276 km;

3) 23.05.2017 r. godz. 22:30 do 29.05.2017 r. godz. 21:00 - przejechano 512 km;

• wykresówek kierowców, którzy wykonywali przewozy drogowe pojazdem marki A o nr rej. [...] w dniach:

1) 2.05.2017 r. godz. 10:20 do 6.05.2017 r. godz. 16:40 - przejechano około 1700 km;

2) 12.05.2017 r. godz. 2:25 do 15.05.2017 r. godz. 19:35 -przejechano 1423 km;

3) 19.05.2017 r. godz. 23:10 do 22.05.2017 r. godz. 18:35 - przejechano 1325 km;

4.) 24.05.2017 r. godz. 22:45 do 29.05.2017 r. godz. 17:55 - przejechano 1251 km;

• wykresówek kierowców, którzy wykonywali przewozy drogowe pojazdem marki A o nr rej. [...] w dniach:

1) 12.05.2017 r. godz. 20:25 do 17.05.2017 r. godz. 1:55 - przejechano 1124 km;

2) 20.05.2017 r. godz. 17:05 do 27.05.2017 r. godz. 18:00 - przejechano 791 km;

Jak wynika przy tym z akt sprawy strona nie złożyła w tym zakresie żadnych dodatkowych wyjaśnień, informując organ, iż: "tarcze tachografów z pojazdów o nr rej. [...],[...],[...] za wskazane w wezwaniu okresy, niestety nie są w posiadaniu przedsiębiorcy", co skutkowało zawarciem w protokole z dnia 06.09.2017 r. informacji o możliwości naruszenia przepisu z lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji podjął dodatkowe czynności wyjaśniające, w wyniku których, na podstawie danych zarejestrowanych w systemie viaTOLL potwierdzono, że w okresie objętym kontrolą przedsiębiorstwa, pojazdy skarżącej o nr rej.: [...],[...],[...] we wskazanych w wezwaniu i opisanych w protokole kontroli okresach, poruszały się po drodze publicznej. Stosowne ustalenia przedstawione zostały wyczerpująco w decyzji organu pierwszej instancji i ocenione prawidłowo przez GITD. Wynika z nich, iż na podstawie uzyskanych od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad danych z systemu viaTOLL, stwierdzono, iż w/w pojazdy zostały zarejestrowany w dniach:

• [...]:

1/ 05.05.2017 r. godz. 18:13 na odcinku Węzeł D. P. – G.,

2/ 6.05.2017 r. godz. 00:23 na odcinku P. – G.,

3/ 08.05.2017 r. godz. 06:38 na odcinku Węzeł P.P. - Węzeł P.Z.,

4/ 12.05.2017 r. godz. 08:20 na odcinku P. - Węzeł W. P.,

5/ 13.05.2017 r. godz. 08:21 na odcinku M. – P.,

6/ 16.05.2017 r. godz. 16:58 na odcinku Węzeł W. - Węzeł W.,

7/ 26.05.2017 r. godz. 15:27 na odcinku Węzeł D. - Węzeł P. P.,

8/ 29.05.2017 r. godz. 16:31 na odcinku Węzeł W. - Węzeł W.,

• [...]:

1/ 02.05.2017 r. godz. 13:45 na odcinku O. (granica) - Węzeł O.,

2/ 04.05.2017 r. godz. 07:59 na odcinku D. – K. W.,

3/ 06.05.2017 r. godz. 12:35 na odcinku Węzeł W. - Węzeł B.,

4/ 12.05.2017 r. godz. 06:36 na odcinku Skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...] -Węzeł K.,

5/ 15.05.2017 r. godz. 14:11 na odcinku D. – K. W.,

6/ 20.05.2017 r. godz. 04:43 na odcinku Węzeł W. — Węzeł W.,

7/ 22.05.2017 r. godz. 11:00 na odcinku Węzeł P.P. - Węzeł P.Z.,

8/ 25.05.2017 r. godz. 09:15 na odcinku Węzeł S. - Węzeł Ś. P..

• [...]:

1/ 13.05.2017 r. godz. 07:30 na odcinku Węzeł P.K. – K.,

2/ 16.05.2017 r. godz. 19:40 na odcinku Węzeł W.- Węzeł W.,

3/ 27.05.2017 r. godz. 12:00 na odcinku Węzeł W. - Węzeł B.

Stwierdzono zatem łącznie 19 dni nieokazanych wykresówek, nieokreślonego kierowcy. Z uwagi na powyższe okoliczności, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał za zasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 9.500 zł (19x500zł) z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd.

Wbrew zarzutom skarżącej, organ na podstawie danych uzyskanych z systemu viaTOLL nie stwierdził w tym zakresie nowych naruszeń. Dane te służyły jedynie doprecyzowaniu, w których dniach wskazane pojazdy faktycznie wykonywały przejazdy, potwierdzając tym samym zasadność stwierdzonego przez organ naruszenia. Słusznie zatem organ wskazuje w odpowiedzi na skargę, że dane uzyskane z systemu viaTOLL dowodzą poruszania się po drogach pojazdów strony i tym samym przeczą jej argumentacji. Zauważyć należy, iż z opisu omawianego naruszenia zawartego w protokole kontroli wynika, iż w odniesieniu do przedmiotowych pojazdów skarżąca nie okazała kontrolującym wykresówek za łącznie blisko 50 dni, natomiast ustalenia organu oparte na systemie ViaTOLL potwierdziły, iż przejazdy tych pojazdów po drogach publicznych miały miejsce w trakcie 19 dni z opisanego w protokole okresu. Sąd podziela przy tym stanowisko GITD, iż niewskazanie przez organ, którzy kierowcy prowadzili w danych dniach pojazdy, czy też ustalenia charakteru przewozów realizowanych we wskazanych okresach nie stanowi przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary za powyższe naruszenia. Kara nakłada jest bowiem za każdy dzień, za który podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, a okoliczność dotycząca nieokazania w trakcie kontroli przez skarżącą omawianych dokumentów jest bezsporna (k. 288 w zw. z k. 296 z załączonych akt administracyjnych).

Uwzględnienie danych z systemu viaTOLL uznać należy przy tym za dopuszczalne w świetle art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Niewątpliwie dokonana przez organy ocena znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Jest spójna i logiczna, co wobec braku dowodów mogących ją skutecznie podważyć powoduje, że nie można dokonanych ustaleń uznać za dowolne i wadliwe. Strona również nie wskazała żadnych dowodów na potwierdzenie tego, że stwierdzone naruszenia nie zaistniały, a jej zarzuty zawierają jedynie polemikę ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Odnosząc się w tym miejscu do podnoszonej przez skarżącą okoliczności braku poinformowania jej o materiale dowodowym uzyskanym od GDDKiA wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, strona pismem z dnia 13 października 2017 roku, doręczonym jej w dniu 23 października 2017 roku (k. 359-360) została powiadomiona o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych w toku postępowania dowodów oraz zgłoszonych żądań, z którego to prawa nie skorzystała, pozbawiając się tym samym możliwości odniesienia się do materiału dowodowego sprawy, w tym informacji uzyskanej od GDDKiA.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zaprezentowana w skardze teza pełnomocnika skarżącej, iż samochody pozostające w leasingu w okresach ustalonych na podstawie danych z systemu viaTOLL, faktycznie nie wykonywały na rzecz strony przejazdów drogowych. Strona nie przedstawiła bowiem w tym zakresie żadnej dokumentacji wskazującej, że pojazdy te nie znajdowały się w dyspozycji skarżącej, czy też zostały użyczone innej osobie lub były przedmiotem innej umowy cywilnoprawnej. Pomimo przeciwnych sugestii skargi, ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na stronie skarżącej i brak jest podstaw do jego przerzucenia na organ, zwłaszcza gdy przedstawienie dowodów potwierdzających jej twierdzenia leży w interesie strony i tylko z jej udziałem możliwe jest ich ewentualne pozyskanie. Podkreślić w tym miejscu należy, że o ile postępowanie dowodowe w postępowaniu administracyjnym prowadzone jest przez organ z urzędu i jest on zobligowany do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, to jednak nie oznacza to uwolnienia strony od wszelkiej aktywności w tym postępowaniu i zdjęcia z niej ciężaru dowodu okoliczności, które uważa za istotne w sprawie, a które mają wykazać, że do zarzucanych naruszeń prawa nie doszło. W postępowaniu, którego celem jest skontrolowanie przestrzegania czasu pracy przez kierowców, na organie spoczywa obowiązek ustalenia, czy czas pracy i wypoczynku wymagany przepisami prawa był przestrzegany. Jeżeli natomiast strona, wskazuje, że wystąpiły w sprawie okoliczności zwalniające ją z odpowiedzialności, to powinna je wykazać (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2018 roku, II GSK 1644/16, Lex numer 2495356). To przedsiębiorca prowadzi dokumentację działalności i to on - jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą - powinien posiadać pełną dokumentację związaną z tą działalnością. Nie sposób natomiast przerzucać na organ nieograniczonego obowiązku dowodowego, zwłaszcza we wszystkich tych przypadkach, w których obiektywnie rzecz oceniając, organ nie ma możliwości pozyskania korzystnych dla strony dowodów. Granicę obowiązku dowodzenia wyznacza obiektywna możliwość uzyskania przez organ dowodów we własnym zakresie (z urzędu).

W niniejszej sprawie powyższe oznacza, że o ile na organie ciążył obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez skarżącą przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu nie jest możliwe przyjęcie jej twierdzeń co do braku podstaw uznania jej odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (zob. wyrok WSA w Opolu z 18 lutego 2016 r., II SA/Op 570/15). Jednocześnie jak wynika z akt sprawy, pouczenie w tym zakresie skarżąca otrzymała w piśmie z dnia 1 sierpnia 2017 roku stanowiącym zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli, w którym wskazano wykaz dokumentów jakie należy przygotować na dzień rozpoczęcia kontroli, w tym umowy użyczenia pojazdów będących w posiadaniu przedsiębiorcy innym przedsiębiorcom i osobom fizycznym (zawiadomienie – k. 19-22). To strona decydowała zatem, jaki materiał dowodowy chce przedstawić organowi na potwierdzenie prawdziwości swoich twierdzeń. Organ nie miał obowiązku zastąpienia własnym działaniem bezczynności strony. W sytuacji, gdy skarżąca uważa określoną okoliczność za istotną, powinna współdziałać z organem w celu wyjaśnienia tej okoliczności. Jeśli zaś organ ustala daną okoliczność faktyczną istotną dla sprawy, na podstawie dowodu, na który się powołuje, podważenie tego ustalenia wymaga inicjatywy strony. Samo zaprzeczenie przez stronę prawdziwości tak dokonanych ustaleń i powołanie się na obowiązek działania organu z urzędu w trakcie postępowania wyjaśniającego, nie oznacza skutecznego zakwestionowania ustalenia organu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 marca 2018 r., II SA/Po 1220/17, Lex 2486008). Zatem nieprzedłożenie dowodów potwierdzających fakt niewykonywania przewozów przez będące w dyspozycji skarżącej pojazdy o nr rej.: [...],[...],[...] w opisanym w protokole okresie, skutkowało wydaniem przez organ decyzji w oparciu o dowody zgromadzone w toku postępowania.

Nieuzasadnione są także zarzuty dotyczące błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ust 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 (...) podczas stwierdzenia naruszenia określonego pod lp. 6.3.7 zał. nr 3 do UTD, a także błędnej wykładni art. 8 rozp. (WE) 561/2006 (...) Dz.Urz UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r. przy określeniu naruszenia lp. 5.3 zał. nr 3 do UTD.

Przede wszystkim przypomnienia wymaga, że naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści obowiązującego przepisu lub zastosowanie przepisu nieobowiązującego. Strona skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika formułując zarzut błędnej wykładni przedmiotowych przepisów nie wskazała na czym polegało niewłaściwe rozumienie przez organ ich treści oraz jak powinna wyglądać, w ocenie wnoszącej skargę, prawidłowa wykładnia danego przepisu. Skarga takiej argumentacji nie zawiera. Niezależnie od tego wskazać należy, że organ II instancji stwierdzając naruszenie lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd. zasadnie odwołał się do treści art. 32 ust 1 oraz art. 33 ust 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. (nie zaś jak wskazuje strona skarżąca w apelacji art. 34 ust 3) wskazując m.in., że w myśl art. 33 ust 4 przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Nieprzestrzeganie obowiązków wynikających z powyższych przepisów stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej za naruszenia określone w załączniku nr 3 do utd. Kara za naruszenie określone w poz. lp 6.3.7 wynosi 500 zł za każdy dzień i w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organ trafnie zastosował ten przepis. Podobnie należało ocenić zasadność zastosowania przepisów przy określeniu naruszenia lp. 5.3. załącznika numer 3 do utd. dotyczącego skrócenia dziennego czasu odpoczynku. W istocie zarzuty te należało zatem odczytać jako zmierzające do podważenia ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie przez organ II instancji, a które bez wskazania argumentów, które podważałyby ich trafność i uzasadniałyby przyjęcie tezy skarżącej, czynią je oczywiście bezzasadnymi. Materiał dowodowy przedmiotowej sprawy dostarczył bowiem podstaw do przyjęcia, iż powołane okoliczności nie pozostawiają wątpliwości, co do stwierdzonych podczas kontroli naruszeń. Sama polemika z taką decyzją organu i przyjęcie innego stanowiska w oparciu o ten sam materiał dowodowy jest niewystarczające

Odnośnie natomiast składanych przez stronę wniosków dowodowych organ prawidłowo postanowieniem z dnia [...] października 2017 roku (doręczonym stronie skarżącej w dniu 23 października 2017 roku – k. 359) odmówił uwzględnienia wniosku dotyczącego przesłuchania kierowców P.C. i L.Z., wskazując, iż zgromadzony w niniejszej sprawy materiał dowodowy jest wystarczających dla rozstrzygnięcia i przeprowadzenie wskazanych dowodów nie wniosłoby do sprawy znaczących okoliczności. Wskazać przy tym należy, że dowód z przesłuchania świadków został zgłoszony na okoliczność winy za naruszenia ujawnione podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa. Tymczasem jak już wcześniej wskazano odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Kary pieniężne, o jakich mowa w art. 92 i 93 utd., nakładane są na przedsiębiorcę, a nie na kierowcę, a celem ich jest zapewnienie należytego wykonywania działalności gospodarczej w postaci świadczenia przewozów drogowych i zagwarantowanie bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego. Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności w jakich doszło do powstania naruszeń. Jak wynika przy tym z akt sprawy, organ I instancji umorzył postępowanie w zakresie naruszeń lp. 5.2 za dzień 16 maja 2017 roku oraz lp. 5.3 za dzień 23 maja 2017 roku oraz 24-25.05.2017 rok dotyczących kierowcy P.C. oraz lp. 5.2 za oraz lp. 8.4 załącznika numer 3 do utd. dotyczących L. Z. za dzień 21.05.2017, a także w zakresie pojazdu o nr rej. [...] w zakresie naruszenia lp. 6.3.7 załącznika numer 3 do utd. za okres od 1 maja 2017 do 31 maja 2017 roku.

Zgodzić się należy również z organem, iż strona nie wskazała w trakcie postępowania na okoliczności dające możliwość zastosowania w sprawie art. 92b i 92c utd. Fakt natomiast licznych stwierdzonych naruszeń oraz ich charakter dowodzi o braku skutecznych działań nadzorczych i kontrolnych wobec kierowców, jak również daje podstawy do twierdzenia, że do wskazanych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

dc