Postanowienie NSA, sygn. akt II GW 33/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 130 a ust. 10
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Starosty Włoszczowskiego z dnia 25 maja 2022 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą Włoszczowskim a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Jędrzejowie w przedmiocie przepadku porzuconych pojazdów postanawia: 1. odrzucić wniosek; 2. zwrócić Staroście Włoszczowskiemu ze środków budżetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od wniosku.


UZASADNIENIE

Pismem z 25 maja 2022 r. Starosta Włoszczowski działając na podstawie art. 4 w związku art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Włoszczowskim (dalej: "Starosta") a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Jędrzejowie (dalej: "Naczelnik"), w przedmiocie ustalenia organu właściwego w sprawie przepadku porzuconych pojazdów oraz o zasądzenie na rzecz wnioskodawcy od Naczelnika zwrotu kosztów postępowania.

Zawiadomieniem o przekazaniu sprawy według właściwości z dnia 13 maja 2022 r., Naczelnik przesłał do Starosty pismo A.S.K. B. z dnia 7 marca 2022 r., który zawiadomił o nie podjęciu przez właścicieli w terminie, o którym mowa w treści art. 130a ust. 10 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 450; dalej jako: "p.r.d" - w brzmieniu obowiązującym do 12 czerwca 2009 r.) następujących pojazdów: Fiat 126P, nr rejestracyjny (...) Skoda 105, nr rejestracyjny (...); Fiat 126P nr rejestracyjny (...); Fiat 125P nr rejestracyjny (...); Fiat 126P nr rejestracyjny (...); Fiat 126P nr rejestracyjny (...); Fiat 126P nr rejestracyjny (...).

Naczelnik uznając się za organ niewłaściwy w sprawie przejęcia w/w pojazdów na rzecz Skarbu Państwa wskazał na zmianę przepisów dotyczących przepadku na rzecz Skarbu Państwa pojazdów porzuconych, co uniemożliwia mu wydanie stosownego orzeczenia w sprawie.

Starosta nie podzielił stanowiska Naczelnika w przedmiocie przekazania sprawy pisma A.-.S. K. B.. Zdaniem Starosty, Naczelnik zawiadomienie o przekazaniu przedmiotowej sprawy Staroście wydał dopuszczając się obrazy przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwą wykładnię co w konsekwencji skutkowało bezpodstawnym wydaniem zawiadomienia o przekazaniu sprawy.

Starosta wskazał, że zgodnie z treścią art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym do 12 czerwca 2009 r., pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. W przekazanym Staroście wniosku zostały wykazane pojazdy usunięte w trybie określonym w art. 130a ust. 1 lub 2 p.r.d., a które nie zostały odebrane przez właściciela do chwili obecnej. Upływ terminu wskazanego w art. 130a ust. 10 p.r.d. pod rządami którego nastąpiło odholowanie pojazdów, nastąpił w czasie jego obowiązywania, tym samym pojazdy nim objęte wraz z upływem okresu w nim wskazanym przeszły na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy, a nie aktu administracyjnego potwierdzającego wolę organu podatkowego.

Naczelnik w piśmie z 19 lipca 2022 r., odpowiadając na wniosek Starosty, stanął na stanowisku, że dokumentacja w przedmiotowej sprawie została Staroście przesłana zasadnie i to Starosta jest właściwy do likwidacji pojazdów w niniejszej sprawie.

Naczelnik zauważył, że z akt sprawy wynika, że K. B. pismem z 7 marca 2022 r. powołując się na treść: § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, obowiązującego w dacie usunięcia pojazdów; art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym do 12 czerwca 2009 r. zawiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego we Włoszczowie o nieodebraniu 7 pojazdów w terminie 6 miesięcy od dnia ich usunięcia przez właścicieli. Wskazał, że zgodnie z art. 130a ust. 10 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym do 12 czerwca 2009 r., pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 i 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Podkreślił, że pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy.

Komenda Powiatowa Policji we Włoszczowie pismem z 21 marca 2022 r. powołując się na te same przepisy zawnioskowała do Naczelnika Urzędu Skarbowego we Włoszczowie o orzeczenie przepadku na Skarb Państwa usuniętych w trybie art. 130a p.r.d. pojazdów: - Fiat 126P nr. rej. (...), usuniętego z drogi 4.03.2003 r.; - Skoda 105, nr rej. (...), usuniętego z drogi 27.05.2003 r.; - Fiat 126P, nr rej. (...), usuniętego z drogi 29.06.2005 r.; - Fiat 125P, nr rej. (...), usuniętego z drogi 01.07.2006 r.; - Fiat 126P, nr rej. (...), usuniętego z drogi 06.05.2006 r.; - Fiat 126P, nr rej. (...), usuniętego z drogi 17.09.2006 r.; - Fiat 126P, nr rej. (...), usuniętego z drogi 18.02.2007 r. Do wniosku załączono dyspozycje usunięcia pojazdów. Naczelnik Urzędu Skarbowego we Włoszczowie, niebędący organem likwidacyjnym, przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Jędrzejowie zgodnie z właściwością rzeczową pismo Komendy Powiatowej Policji we Włoszczowie oraz pismo "A.-S." K. B..

W oparciu o przesłane dokumenty Naczelnik nie stwierdził, aby w sprawach tych pojazdów K. B., pomimo takiego obowiązku, powiadomił właściwy miejscowo urząd skarbowy o nieodebraniu pojazdów przez właścicieli. W stanie prawnym obowiązującym do 12 czerwca 2009 r., a więc również w datach usunięcia pojazdów, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie 6 miesięcy, jednostka prowadząca parking strzeżony miała obowiązek powiadomić o tym fakcie, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego sześciomiesięcznego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 p.r.d. jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Stosownej informacji nie przesłała również Komenda Powiatowa Policji we Włoszczowie. Przepis § 7 ust. 3 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów stanowił, że podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, przesyła niezwłocznie odpowiednio do organu gminy lub właściwego miejscowo urzędu skarbowego kopię powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia. Naczelnik nie wydał zatem decyzji o przejęciu tych pojazdów na rzecz Skarbu Państwa na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, co było warunkiem niezbędnym do likwidacji pojazdów. Zgodnie z tym przepisem, o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Przed wydaniem orzeczenia należało powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

Zdaniem Naczelnika, obecnie brak jest podstawy prawnej do wydania takiego orzeczenia przez organ podatkowy z uwagi na zmianę przepisów, dotyczących przepadku pojazdów porzuconych. W istniejącym stanie prawnym o przepadku pojazdu orzeka sąd. Zgodnie z art. 130a ust. 10 p.r.d. starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.

Z przekazanych Naczelnikowi dyspozycji usunięcia pojazdów wynika, że wszystkie pojazdy usunięto z uwagi na spełnienie przesłanek zawartych w art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d., który stanowi, że: 1. Pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: 1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; 2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; 3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu; 4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2; 5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela; 6) kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu przez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem; przepisu nie stosuje się, jeżeli kierujący posiada pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 4 lub 5 albo w art. 135a ust. 5 lub 6, upoważniające do kierowania pojazdem. 2. Pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy; 1) kierowała nim osoba: a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu; b) nieposiadająca przy sobie wymaganych dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu; 2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska.

Naczelnik zauważył, że stosownie do treści art. 130a ust. 10f p.r.d., do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta.

Naczelnik zwrócił uwagę, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku P 4/06 z dnia 3 czerwca 2008 r. (Dz.U. Nr 100,poz.649) orzekł, że:

- art. 130a ust. 10 p.r.d. w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

- art. 130 a ust. 11 pkt 3 p.r.d. jest niezgodny z art. 64 ust. 3 Konstytucji;

- § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów jest niezgodny z art. 130a ust. 11 pkt 3 p.r.d. oraz art. 92 ust. 1 i art. 46 Konstytucji.

Z art. 46 Konstytucji wynika, że przepadek rzeczy może nastąpić tylko w przypadkach określonych w ustawie i tylko na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Zgodnie z częścią 11 wyroku Trybunału, art. 130a ust. 10 i ust. 11 pkt 3 p.r.d., w ww. zakresie, straciły moc obowiązującą z upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolite] Polskiej. Wyrok został ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej Nr 100, poz. 649 z dnia 11 czerwca 2008 r. W następstwie powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego uchwalona została ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018, z późn. zm.). Ustawa nowelizująca weszła w życie w dniu 4 września 2010 r. (przy czym część przepisów prawa weszła w życie w dniu 21 sierpnia 2011 r.). Ustawą nowelizującą dokonano w szczególności zmiany treści art. 130a ust. 10 p.r.d. Zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu w razie usunięcia pojazdu z drogi w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 lub 2 p.r.d. starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odbierze pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Równocześnie dodany z dniem 21 sierpnia 2011 r. do regulacji p.r.d. art. 130a ust. 5f stanowi, że usuwanie pojazdów z drogi oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych z drogi w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1-2 p.r.d. należy do zadań własnych powiatu, przy czym starosta zadania te realizuje przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonanie zgodnie z przepisami prawa o zamówieniach publicznych. W ustawie nowelizującej zawarto również przepisy przejściowe, do których należą m.in. przepisy art. 11 i art. 12 ustawy nowelizującej. Art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowi, że w przypadkach, w których bieg terminu 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi (przewidzianego w brzmieniu art. 130a ust. 10 p.r.d. obowiązującym do dnia 4 września 2010 r.) rozpoczął się i nie zakończył przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, przepadek pojazdów orzekany jest na rzecz powiatu. Art. 12 ustawy nowelizującej reguluje przypadki, w których bieg terminu 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi rozpoczął się i zakończył przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej prowadzone dotychczas postępowania w sprawach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów nieodebranych przez uprawnione osoby w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi, a niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej podlegają umorzeniu, sprawy zaś przekazuje się właściwym starostom. Przepadek pojazdu orzekany jest wówczas na rzecz powiatu (art. 12 ust. 1 zd. 2 w związku z art. 11 ustawy nowelizującej). Podobny skutek zachodzi w przypadkach, w których termin 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi upłynął przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. W myśl art. 12 ust. 2 w zw. z art. 11 ustawy nowelizującej przepadek pojazdu orzekany jest wówczas także na rzecz powiatu.

Zdaniem Naczelnika, w przypadkach, w których:

- bieg przewidzianego w obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej (tj. do dnia 4 września 2010 r.) brzmieniu art. 130a ust. 10 p.r.d. terminu 6 miesięcy na odebranie pojazdu z parkingu (liczonego od dnia usunięcia pojazdu z drogi) rozpoczął się i nie zakończył przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, tj. przed 4 września 2010 r. (art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej);

- wskazany termin 6 miesięcy upłynął przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (tj. przed dniem 4 września 2010 r.), przy czym przed dniem 4 września 2010 r. nie wszczęto postępowania w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (art. 12 ust. 2 ustawy nowelizującej);

- ww. termin 6 miesięcy upłynął przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (tj. przed 4 września 2010 r.), przy czym postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa zostało wszczęte wprawdzie przed dniem 4 września 2010 r., lecz nie zostało w tym terminie ukończone przepadek pojazdu jest orzekany na rzecz powiatu.

W opinii Naczelnika, we wszystkich ww. sytuacjach sprawy podlegają przekazaniu do załatwienia właściwym starostom, przy czym w przypadkach określonych w art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej wskazano, iż prowadzone dotychczas postępowania odnośnie do przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa podlegają umorzeniu, a następnie przekazaniu właściwym starostom. Z uwagi na powyższe zarzut Starosty, że Naczelnik dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwą wykładnię jest bezzasadny.

Organ skarbowy zaznaczył, ze w przedmiotowych sprawach nie doszło bowiem, pod rządami starych przepisów, nie z winy tutejszego organu, do wszczęcia postępowania oraz stwierdzenia przepadku pojazdów na rzecz Skarbu Państwa. Na marginesie Naczelnik zauważył, że przesłane dokumenty nie dają podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że do przepadku w ogóle doszło. W przekazanych aktach brak informacji oraz dokumentacji potwierdzającej kto jest właścicielem tych pojazdów i czy właściciele zostali prawidłowo powiadomieni o możliwości odebrania samochodów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Pojęcie sporu w rozumieniu art. 4 p.p.s.a. odnosi się do sytuacji, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny) albo każdy z organów uważa się za niewłaściwy (spór negatywny). Innymi słowy, spór o właściwość (spór kompetencyjny), najogólniej rzecz ujmując ma miejsce wówczas, gdy rozbieżność poglądów co do zakresu działania organów administracji publicznej dotyczy jednoczesnego przyjmowania lub wyłączania przez te organy własnych kompetencji do załatwiania indywidualnej sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., a więc sprawy, która w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego przed organem administracji publicznej podlega załatwieniu w drodze aktu administracyjnego, bądź też w innej prawnej formie działania administracji publicznej podlegającej kontroli sądu administracyjnego (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 listopada 2006 r., sygn. akt II OW 51/06; 18 lutego 2009 r., sygn. akt I OW 14/09; 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OW 180/09).

Spory te Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga na wniosek - przez wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy.

Jak wynika z informacji zawartych we wniosku Starosty oraz odpowiedzi Naczelnika, wszystkie pojazdy wskazane we wniosku usunięto z uwagi na spełnienie przesłanek zawartych w art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. W datach usunięcia pojazdów obowiązywał art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu opublikowanym w Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, który stanowił, że pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu państwa z mocy ustawy. Termin 6 miesięcy, o którym mowa w powyższym przepisie w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2010 r., upłynął w przypadku ostatniego z usuniętych pojazdów dniu 18 sierpnia 2007 r. Należy zauważyć, iż dopiero pismem z dnia 7 marca 2022 r. K. B. zawiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego we Włoszczowie o nieodebraniu 7 pojazdów w terminie 6 miesięcy od dnia ich usunięcia przez właścicieli. Podkreślić również należy, że zgodnie z informacją Naczelnika w aktach sprawy brak jest informacji oraz dokumentacji potwierdzającej kto jest właścicielem tych pojazdów i czy właściciele zostali prawidłowo powiadomieni o możliwości odebrania samochodów.

Na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 3 czerwca 2008 r., P 4/06, stwierdzającego, że art. 130a ust. 10 p.r.d. (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 ze zm.) jest niezgodny z art. 130a ust. 11 pkt 3 tej ustawy oraz art. 92 ust. 1 i art. 46 Konstytucji RP, a nadto odraczającego utratę mocy obowiązującej tych przepisów na okres 12 miesięcy, wymienione przepisy z dniem 12 czerwca 2009 r. utraciły moc obowiązującą. Zatem po tej dacie organy skarbowe nie mogły już podejmować działań na podstawie przywołanych przepisów. Z dniem 12 czerwca 2009 r. organy te utraciły funkcję organu likwidacyjnego. Stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjność przepisów oznacza ich eliminację z obrotu prawnego od początku. Wywołuje to skutek w postaci usunięcia podstawy prawnej do wydania przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego orzeczenia o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, które co prawda miało charakter deklaratoryjny, lecz jego brak nie pozwala na uznanie własności Skarbu Państwa. Jak wynika z akt sprawy dotąd takiego orzeczenia nie wydano. Taki stan prawny trwał do 4 września 2010 r., tj. do dnia wejścia w życie cytowanej wyżej ustawy z 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw nowelizującej m.in. art. 130a ust. 10, zgodnie z którym starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, a powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Ponieważ pojazdy zostały usunięte z drogi w dniach: 4.03.2003 r.; 27.05.2003 r.; 29.06.2005 r.; 01.07.2006 r.; 06.05.2006 r.; 17.09.2006 r.; 18.02.2007 r., a termin 6 miesięcy, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy p.r.d., upłynął, zastosowanie ma art. 12 ust. 2 ustawy z 22 lipca 2010 r. zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym, stanowiący że w przypadkach, w których termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy zmienionej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności na rzecz Skarbu Państwa, art. 11 stosuje się odpowiednio. Ten przepis z kolei przewiduje obligatoryjne wystąpienie przez starostę z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu.

Z powyższych regulacji wynika w sposób oczywisty, że w aktualnym stanie prawnym żaden z organów administracji nie może prowadzić postępowania administracyjnego w sprawie przejęcia (przepadku) przedmiotowych pojazdów, gdyż sprawa ta podlega rozpoznaniu przez sąd powszechny, w postępowaniu wszczętym na wniosek właściwego starosty. Przedmiotem sporu o właściwość nie może być ustalenie podmiotu legitymowanego do złożenia wniosku do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu, nie jest to bowiem rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w formie władczego działania na drodze administracyjnej przez organy administracji publicznej. Nie może też nim być spór o własność pojazdu, gdyż podlega on rozpoznaniu przez właściwy sąd powszechny.

Ustalenie podmiotu legitymowanego do złożenia wniosku do sądu powszechnego o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu nie jest sporem kompetencyjnym, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a. i art. 22 § 2 k.p.a. Nie stanowi ono rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie władczego działania na drodze administracyjnej przez organy administracji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt I OW 213/12).

W związku z powyższym stwierdzić należy, że skoro spór kompetencyjny będący przedmiotem niniejszej sprawy nie jest sporem, o którym mowa w art. 22 § 2 k.p.a. i nie podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 p.p.s.a.

W takiej sytuacji, kiedy sprawa ma charakter cywilnoprawny, wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość dotyczący prowadzenia postępowania o przepadek na rzecz powiatu pojazdu jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 63 i art. 193 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.