Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 43/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 200 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 2 i 2a
journal: Dz.U. 1990 nr 79 poz 464
law: Ustawa z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 października 2019 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 kwietnia 2019 r., nr [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

A. w dniu 15 kwietnia 2014 r. złożyła do Prezydenta miasta wniosek o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez B. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w G., przy ulicy S. [...], obejmującego działki nr [...], [...] oraz częściowo działkę [...], obręb [...] oraz przy ulicy D. S. [...] obejmującego działkę nr [...], wraz z własnością posadowionych na tych działkach budynków i budowli. Jako podstawę prawną wskazano art. 2 ust. 1- 3 w zw. z art. 2a ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1990 r., Nr 79, poz. 464 ze zm.).

Prezydent Miasta decyzją z dnia 11 czerwca 2014 r. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe z uwagi na likwidację B., którego ogólnym następcą prawnym jest Gmina Miasta, natomiast A. jest nowym, odrębnym podmiotem gospodarczym, założonym w oparciu o przepisy prawa handlowego i nie jest następcą prawnym zlikwidowanego przedsiębiorstwa komunalnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 października 2014 r. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że wnioskująca Spółka posiada status strony, zaś organ ma obowiązek rozpoznać wniosek merytorycznie.

Rozpoznając ponownie wniosek Spółki, Prezydent Miasta decyzją z dnia 7 stycznia 2015 r. odmówił stwierdzenia nabycia przez B. z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z prawem własności budynków z uwagi na brak następstwa prawnego A. po zlikwidowanym przedsiębiorstwie komunalnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 marca 2016 r. uchyliło tą decyzję, uznając, że dowody znajdujące się w aktach wskazują, iż B. posiadało z mocy prawa status komunalnej osoby prawnej od dnia 27 maja 1990 r. i w dniu 5 grudnia 1990 r. przysługiwało mu prawo zarządu nieruchomości wskazanych we wniosku strony odwołującej się. Ponadto, Kolegium podkreśliło, że w sprawie został spełniony kolejny warunek niezbędny dla uwłaszczenia przedsiębiorstwa, a mianowicie jego istnienie w obu wymaganych prawem datach: 5 grudnia 1990 r. oraz 24 grudnia 1992 r. Fakt otwarcia likwidacji B. nie spowodował bowiem utraty osobowości prawnej.

Prezydent Miasta decyzją z dnia 27 czerwca 2016 r. ponownie odmówił stwierdzenia nabycia przez B. z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z prawem własności budynków i budowli, mając na uwadze art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2015 r, poz. 1774 ze zm.) w związku z art. 2a ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) w brzmieniu ustalonym w ustawie z dnia 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 91, poz. 455).

W administracyjnym toku instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 stycznia 2017 r. uchyliło decyzję organu I instancji, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia 30 marca 2016 r., w szczególności co do warunków wymaganych wyłącznie przepisami prawa materialnego, których istnienie stanowi uzasadnienie dla wydania decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa wieczystego użytkowania na rzecz posiadającej prawo zarządu komunalnej osoby prawnej. Ponadto, Kolegium wskazało, że organ I instancji powinien przeprowadzić postępowanie, o którym mowa w art. 2 ust. 1-3 oraz 6 i 9 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U nr 79 poz. 464 ze zm.).

Decyzją z dnia 8 maja 2017 r. Prezydent Miasta odmówił stwierdzenia nabycia przez B. z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania we wnioskowanym zakresie. Organ wskazał m.in., że umowa prywatyzacyjna nie doprowadziła do następstwa prawnego, a tylko wraz z sukcesją pod tytułem ogólnym przechodzi na następcę pełnia praw i obowiązków poprzednika prawnego. Ogólnym następcą prawnym zlikwidowanego przedsiębiorstwa komunalnego jest Gmina Miasta, natomiast Spółka powstała na podstawie art. 38 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych nie jest następcą prawnym likwidowanego przedsiębiorstwa ani nie stanowi jego nowej formy prawnej. B. nie spełniało przesłanki przepisu art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 2a ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, zatem wydanie decyzji o odmowie uwłaszczenia zlikwidowanego przedsiębiorstwa komunalnego jest w pełni uzasadnione.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 grudnia 2018 r. uchyliło powyższą decyzję. Kolegium wskazało, że w całości podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia 12 stycznia 2017 r. i z dnia 30 marca 2016 r. oraz, wobec ujawnienia się nowych dowodów w sprawie złożonych do akt, do których organ I instancji się nie odniósł, zasadne było uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Kolegium, Prezydent Miasta nie odniósł się do wniosku B. z dnia 28 stycznia 1991 r. o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, a także, powinien rozpoznać ten wniosek w kontekście jego tożsamości lub ewentualnych rozbieżności z treścią wniosku odwołującej się Spółki z dnia 15 kwietnia 2014 r. Organ powinien także ustalić, czy w sprawie ma zastosowanie przepis art. 30 ust. 4 w związku z art. 28 k.p.a.

Decyzją z 30 kwietnia 2019 r. Prezydent Miasta odmówił stwierdzenia nabycia przez B. z dniem 5 grudnia 1990 r. wskazanych wyżej nieruchomości gruntowych. Organ ustalił, że postępowanie wszczęte wnioskiem B. z dnia 28 stycznia 1991 r. zostało umorzone odrębną decyzją organu I instancji z dnia 12 kwietnia 2019 r. z powodu niewystępowania przesłanek podmiotowych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku - likwidację strony wnioskującej i wykreślenie jej z rejestru sądowego. Ponadto, ustalono, że wniosek z dnia 28 stycznia 1991 r. jest w zasadzie tożsamy z obecnie rozpatrywanym wnioskiem A. z dnia 15 kwietnia 2014 r. w zakresie nieruchomości położonych przy ul. S. [...] i H. [...] (obecnie ul. D. S. [...]). Natomiast w stosunku do nieruchomości położonej przy ul. P. [...], wydana została decyzja z dnia 19 stycznia 1993 r. potwierdzająca nabycie prawa wieczystego użytkowania przez B.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że A., której oddano do odpłatnego korzystania mienie pozostające w zarządzie zlikwidowanego przedsiębiorstwa komunalnego w formie umowy cywilnoprawnej (leasing budynków, dzierżawa gruntów), nie jest następcą prawnym nieistniejącego przedsiębiorstwa komunalnego B. zarówno pod tytułem ogólnym, jak i szczególnym. Tym samym w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 30 § 4 w związku z art. 28 k.p.a. Wyjaśniono, że likwidacji B. nastąpiła na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 45 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, zgodnie z którym organ założycielski może zlikwidować przedsiębiorstwo państwowe w celu oddania na czas oznaczony do odpłatnego korzystania przedsiębiorstwa lub zorganizowanych części mienia przedsiębiorstwa. Wskazano, że w dniu 1 października 1992 r. likwidator przedsiębiorstwa komunalnego przekazał Gminie Miasta zorganizowaną część przedsiębiorstwa w celu oddania go utworzonej Spółce pracowniczej do odpłatnego korzystania na oznaczony czas, zaś w dniu 30 października 1992 r. została zawarta umowa prywatyzacyjna (aktem notarialnym) oddania Spółce do odpłatnego korzystania mienia zlikwidowanego przedsiębiorstwa na okres 10 lat, w tym budynki i budowle położone przy ul. S. [...] oraz przy ul. D. S. [...] w G. W dniu 23 listopada 1992 r. Spółka podpisała z Gminą Miasta umowy dzierżawy terenów przy ul. S. [...] o powierzchni 12 363 m2 i przy ul. D. S. [...] o powierzchni 2480 m2 na okres od 1 października 1992 r. do 30 września 2002 r.

Organ I instancji nie podzielił twierdzeń wnioskującej Spółki co do następstwa prawnego pod tytułem szczególnym po zlikwidowanym przedsiębiorstwie komunalnym mającego wynikać z określonych zapisów umowy prywatyzacyjnej. W tym zakresie organ powołał się na prawomocne oddalenie powództwa wytoczonego przed sądem powszechnym przez Spółkę o złożenie oświadczenia woli przez Gminę Miasta o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego na podstawie § 15 umowy prywatyzacyjnej, w którym strony ustaliły, że w przypadku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, która umożliwi oddanie gruntów wymienionych w § 12 w użytkowanie wieczyste Zarząd miasta wystąpi do Rady Miasta w okresie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku przez Spółkę o podjęcie stosownej uchwały w sprawie oddania ww. gruntów na rzecz Spółki (przejmującego). Sąd Apelacyjny oddalając apelację od wyroku oddalającego powyższe powództwo wyrokiem z dnia 27 marca 2008 r., I Aca 96/08, stwierdził, że wskazany zapis umowy nie stanowi zobowiązania Gminy do złożenia oświadczenia woli o treści wskazanej w pozwie. W ocenie tego Sądu roszczenie Spółki nie ma również oparcia w przepisach ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, a w szczególności w art. 39 ust. 2 tej ustawy, który daje podstawy do zakupu mienia oddanego do korzystania po upływie okresu umowy. Sąd stwierdził, że w umowie prywatyzacyjnej strony takiego postanowienia nie zawarły. W oparciu o te ustalenia, organ I instancji, jako związany prawomocnym orzeczeniem Sądu, stwierdził, że Spółka nie jest następcą prawnym zlikwidowanego z dniem 31 marca 1994 r. przedsiębiorstwa komunalnego B. w zakresie praw do wskazanych wyżej nieruchomości.

Organ stwierdził, że Spółka nie wstąpiła w prawa i obowiązki zlikwidowanego przedsiębiorstwa komunalnego, w tym w "uprawnienie" do uwłaszczenia. W dacie złożenia wniosku przez Spółkę w 2014 r. B., posiadające status komunalnej osoby prawnej na dzień 5 grudnia 1990 r., było już zlikwidowane i wykreślone z rejestru w dniu 31 marca 1994 r. Z datą wykreślenia przedsiębiorstwo komunalne zakończyło swój byt prawny i nie jest obecnie możliwe wydanie decyzji potwierdzającej uwłaszczenie na jego rzecz. Podmiot, który nie istnieje, przy braku następcy prawnego w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a. w zakresie praw do nieruchomości, nie może nabyć do nich praw rzeczowych.

Organ I instancji, wyjaśniając przesłanki wydania decyzji potwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów będących w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzenie państwowych i komunalnych osób prawnych, wskazał, że dla uwłaszczenia w trybie art. 2a ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości niezbędne jest istnienie tych podmiotów w dwóch datach: 5 grudnia 1990 r. i 24 grudnia 1992 r. Nawet gdyby uznać, że uprawnienie do stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego powstało w majątku likwidowanego przedsiębiorstwa komunalnego po 23 grudnia 1992 r., to przy braku przejścia tego uprawnienia na następcę prawnego przedsiębiorstwa uprawnienie to niewątpliwie wygasło najpóźniej z dniem 31 marca 1994 r., tj. w momencie wykreślenia B. z rejestru przedsiębiorstw. Wskutek połączenia uprawnienia do żądania stwierdzenia nabycia użytkowania wieczystego nieruchomości z prawem własności gruntu i budynku przysługującego Gminie Miastu doszło do wygaśnięcia powyższego uprawnienia w drodze konfuzji.

Organ zwrócił uwagę, że cała dokumentacja prywatyzacyjna, w tym umowa prywatyzacyjna oraz umowy dzierżawy gruntów przy ul. S. [...] i ul. D. S. [...], była przygotowywana i podpisywana przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 91, poz.. 455), umożliwiających uwłaszczenie komunalnych osób prawnych. Tym samym przedmiotem przekazania do odpłatnego korzystania nie mogło być ani prawo użytkowania wieczystego ani uprawnienie do stwierdzenia nabycia tego prawa. W momencie dokonywania przez Gminę aktów zagospodarowania majątkiem B. prawo uwłaszczenia jeszcze nie istniało albowiem przepisy umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie praw rzeczowych do nieruchomości będących w zarządzie przedsiębiorstw komunalnych weszły w życie w dniu 23 grudnia 1992 r.

Podkreślono przy tym, że o tym, jakie mienie przedsiębiorstwa staje się przedmiotem prywatyzacji, decyduje nie data wejścia w życie ustawy prywatyzacyjnej, lecz data prywatyzacji. Tylko Gmina decyduje w jakiej formie prawnej udostępnia nieruchomości po zlikwidowanym przedsiębiorstwie spółce pracowniczej.

Na podstawie powyższego organ I instancji stwierdził, że wnioskująca spółka nie może obecnie skutecznie domagać się stwierdzenia nabycia przez B. z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. S. [...] i przy ul. D. S. [...] wraz z własnością posadowionych na tych działkach budynków i budowli.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. wskazała, że istnieją wyłącznie dwa warunki stanowiące uzasadnienie dla wydania decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa wieczystego użytkowania (wraz z prawem własności budynków i budowli). Są to: istnienie przedsiębiorstwa komunalnego nieprzerwanie zarówno w dniu 5 maja 1990 r., jak i w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 października 1992 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, tj. w dniu 24 grudnia 1992 r. oraz istnienie w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu nieruchomości przysługującego przedsiębiorstwu komunalnemu. B. spełniało oba te warunki, a utrata osobowości prawnej nastąpiła z dniem 31 marca 1994 r. poprzez wykreślenie przedsiębiorstwa z rejestru sądowego. W ocenie Spółki, w tych okolicznościach organ powinien był wydać wnioskowaną decyzję potwierdzającą nabycie prawa użytkowania wieczystego przez B. Według Spółki występując z wnioskiem o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego przez B. Spółka realizuje swój interes prawny wywodzony z treści umowy prywatyzacyjnej, która wskazuje na uprawnienie Spółki do żądania od Gminy przeniesienia na nią prawa użytkowania gruntów i własności budynków i budowli.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 października 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium prześledziło chronologicznie proces prywatyzacji likwidacyjnej B., jak również cały przebieg postępowania wszczętego wnioskiem Spółki z 2014 r. o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości

Porównując treść wniosku B. z dnia 28 stycznia 1991 r. do treści wniosku A. z dnia 15 kwietnia 2014 r., Kolegium stwierdziło, że wniosek Spółki dotyczy nieruchomości opisanych w pkt 2 i 3 wniosku B. W stosunku do tych nieruchomości organ I umorzył postępowanie z wniosku B. decyzją z dnia 12 kwietnia 2019 r. z uwagi na utratę bytu prawnego strony wnioskującej i braku następcy prawnego po tym przedsiębiorstwie komunalnym.

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji, że A. nie jest następcą prawnym zlikwidowanego B. zarówno pod tytułem ogólnym, jak i szczególnym. A. powstała w oparciu o art. 38 w związku z art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 51, poz. 298 ze zm.). Pogląd, że zlikwidowane na podstawie art. 37 ust. 2 w związku z art. 37 ust. 1 pkt 3 tej ustawy przedsiębiorstwo państwowe (komunalne) w celu oddania jego mienia do odpłatnego korzystania spółce spełniającej warunki określone w art. 38 tej ustawy nie jest następcą prawnym tego przedsiębiorstwa pod tytułem ogólnym znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych i cywilnych. Przyjęto, że również § 15 umowy prywatyzacyjnej z dnia 30 października 1992 r. nie stanowiło źródła następstwa prawnego Spółki po zlikwidowanym B. W tym zakresie Kolegium powołało się na wiążące ustalenia poczynione przez Sąd Okręgowy i Apelacyjny, które nie uwzględniły powództwa Spółki opartego o § 15 umowy prywatyzacyjnej o nakazanie złożenia oświadczenia woli przez Gminę Miasta o ustanowienie na rzecz Spółki prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Dokonane przez sądy powszechne ustalenia, w oparciu o te same materiały dowodowe, w szczególności w stosunku do treści umowy odpłatnego korzystania z mienia, wiążą organ I instancji oraz organ odwoławczy, w zakresie stwierdzonego przez sądy braku następstwa prawnego pod tytułem szczególnym - aktu notarialnego z dnia 30 października 1992 r. Kolegium uznało, że Spółka nie jest następcą prawnym B. w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a. Przywołano również oświadczenie Spółki złożone przed Sądem Rejonowym, Wydział Pracy, w którym potwierdziła ona, że nie jest prawnym kontynuatorem B. Odnosząc się do treści zarzutów odwołania Kolegium uznało je w całości za nieuzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. zakwestionowało decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 października 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 kwietnia 2019 r. Uzasadniając wniosek o uchylenie decyzji organów obu instancji, Spółka zarzuciła naruszenie art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2 i 2a ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie ma podstaw do wydania decyzji stwierdzającej nabycie przez B. z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego wskazanych we wniosku gruntów wraz z własnością posadowionych na nich budynków i budowli, zgodnie ze złożonym wnioskiem oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ II instancji w mocy wadliwej decyzji;

2. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art. 365 k.p.c. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, jego dowolnej ocenie oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym m.in.:

- oparciu się przez Kolegium na wyroku Sądu Okręgowego, sygn. akt I C 824/07/IV (I ACa 96/08) i wskazaniu na związanie ustaleniami poczynionymi w tej sprawie w sytuacji, w której w przedmiotowym wyroku przesądzono jedynie, że skarżącej nie przysługuje roszczenie dochodzone przez nią pozwem oparte na konkretnym zapisie - §15 aktu notarialnego z dnia 30 października 1992 r. (dalej: umowa leasingu), przedmiotowy wyrok nie objął przy tym swoim rozstrzygnięciem wywodzonej przez skarżącą w toku niniejszego postępowania kwestii interesu i następstwa prawnego strony, a nadto związany był jedynie rozstrzygnięciem zawartym w sentencji tego wyroku;

- dokonanie przez Kolegium ustaleń w zakresie następstwa prawnego jedynie w oparciu o powyższe ustalenia przyjęte w wyroku z pominięciem pozostałego, zebranego w sprawie materiału dowodowego i bez dokonania jego całościowej oceny, w tym przy braku merytorycznego zbadania następstwa prawnego skarżącej określonego umową leasingu;

- przyjęcie powyższych ustaleń z pominięciem okoliczności, że organ I instancji odnosił się już do sprawy o sygn. akt I C 824/07/IV (I ACa 96/08) w uprzednio wydawanych decyzjach i było to przedmiotem oceny zarówno ze strony Kolegium, jak i skarżącej, do czego Kolegium w żaden sposób nie odniosło się w zaskarżonej decyzji; powyższe doprowadziło do błędnego uznania, że skarżąca nie jest następcą prawnym B. pod tytułem szczególnym oraz, że nie jest ona jego następcą prawnym w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a.;

3. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych;

4. naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika, dlaczego organ stwierdził prawidłowość i zgodność z przepisami wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji oraz nie zgodził się z podniesionymi w odwołaniu zarzutami i argumentacją, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.

Zdaniem skarżącej spełnione zostały dwa warunki wymagane przez przepisy prawa materialnego, do wydania decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa wieczystego użytkowania nieruchomości przez posiadającą prawo zarządu komunalną osobę prawną - B. Organ I instancji wydając decyzję z dnia 30 kwietnia 2019 r., ponownie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie określonym w art. 200 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Skarżąca Spółka potwierdziła, że nie jest następcą prawnym pod tytułem ogólnym zlikwidowanego przedsiębiorstwa komunalnego oraz, że nigdy nie wywodziła ona swojego następstwa prawnego pod tytułem szczególnym po B. jedynie z § 15 umowy leasingu, przy czym organy nie dokonały merytorycznej oceny podnoszonych przez skarżącą twierdzeń w zakresie wywodzonych przez nią z tej umowy uprawnień, które wynikają, jej zdaniem z § 14 ust. 3 umowy leasingu.

Swoje rozstrzygniecie Kolegium oparło w całości na ustaleniach sądów powszechnych zapadłych w sprawie o sygn. akt I C 824/07/IV i l ACa 96/08. Pominęło przy tym pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Dokonując ustaleń w zakresie braku następstwa prawnego, nie dokonało merytorycznego zbadania postanowień umowy leasingu i analizy przepisów ustaw prywatyzacyjnych. Powództwo we wskazanej sprawie skoncentrowane było na konkretnym żądaniu Spółki, opartym na zapisie § 15 umowy leasingowej. Prawomocne orzeczenie, które zapadło w tej sprawie - wbrew przyjętej przez organy argumentacji - w żaden sposób nie przesądza, czy skarżąca posiada roszczenie wobec Gminy Miasta o przeniesienie prawa użytkowania wieczystego wskazanych we wniosku gruntów, o którego stwierdzenie na rzecz B. wnosi. Oddalając powództwo Spółki przesądzono jedynie, że skarżącej nie przysługuje roszczenie dochodzone przez nią pozwem. Podkreślono przy tym, że w powyższym postępowaniu skarżąca domagała się nakazania Gminie Miasta ustanowienia prawa użytkowania wieczystego jedynie w stosunku do gruntów przy ul. S., a wniosek w sprawie rozpoznanej zaskarżoną decyzją dotyczy również gruntów przy ul. D. S. [...]. Organy obu instancji w swoich rozważaniach pominęły tą okoliczność. Zdaniem skarżącej zarówno zapis § 15, jak i § 14 ust. 3 umowy leasingu stanowiły realizację art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, zgodnie z którym w umowie o oddanie mienia do korzystania strony mogą postanowić, że po upływie czasu, na jaki została zawarta, korzystający ma prawo zakupić mienie, z którego korzysta.

Ponieważ w dniu zawarcia przez skarżącą umowy leasingu nie obowiązywała jeszcze ustawa z dnia 7 października 1992 r. zmieniająca ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tzw. ustawa wigilijna), wchodząca w życie z dniem 24 grudnia 1992 r., zapisy § 14 ust. 3 i § 15 umowy leasingu stanowiły dwie niezależne podstawy umożliwiające skarżącej przyszłe nabycie prawa użytkowania wieczystego opisanych w § 12 umowy leasingu gruntów: a) w przypadku wejścia w życie tzw. ustawy wigilijnej zgodnie z zapisami § 14 ust. 3 umowy leasingu - skarżąca mogła nabyć prawo użytkowania wieczystego opisanych w § 12 gruntów wraz z własnością posadowionych na działkach budynków i budowli poprzez wydanie przez właściwy organ decyzji o nabyciu z mocy prawa przez przedsiębiorstwo komunalne B. z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości przy ul. S. [...] i ul. D. S. [...] wraz z własnością posadowionych na nich budynków i budowli, a następnie przeniesienie tego prawa na Spółkę w drodze umowy; b) w przypadku nie wejścia w życie ustawy wigilijnej - po spełnieniu przesłanek wskazanych w § 15 umowy leasingu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium odnosi się w tym zakresie jedynie do § 15.

W zakresie skutków likwidacji przedsiębiorstwa komunalnego na uprawnienia przysługujące temu podmiotowi do nieruchomości Spółka powołała się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 1995 r., III CZP 165/94, w której stwierdzono, że przysługujące przedsiębiorstwu prawo użytkowania wieczystego nie wygasa w razie przekształcenia tego przedsiębiorstwa w spółkę lub jego likwidacji w celach określonych w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Ze stanowiska Sądu Najwyższego skarżąca wywiodła, że przepis art. 41 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych wprowadza wyjątek od zasady konfuzji.

Spółka wyjaśniła, że przed Sądem Okręgowym toczy się sprawa o sygn. akt I C 959/16, z jej powództwa o nakazanie złożenia Gminie Miastu oświadczenia woli o przeniesieniu na Spółkę prawa użytkowania wieczystego gruntów zlokalizowanych przy ul. S. [...] i D. S. [...]. Powództwo oparte zostało o § 14 ust. 3 umowy leasingu oraz art. 37 ust. 1 pkt 3 i art. 39 ust. 2 i 3 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy zawiesił wskazane postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia niniejszego postępowania administracyjnego. W związku z tym kwestia wydania deklaratoryjnej decyzji dotyczącej nabycia przez B. prawa użytkowania wieczystego gruntów objętych wnioskiem będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zasadności żądań skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że to w sprawie cywilnej, a nie w postępowaniu administracyjnym będzie rozstrzygany spór co do wykładni i rozumienia postanowień umowy leasingu.

Podkreślono, że Kolegium nie odniosło się do twierdzeń Spółki w zakresie wywodzonych przez nią uprawnień z umowy leasingu. Bez dokonania tych ustaleń zakwestionowano jednak następstwo Spółki po B., nie kwestionując jej uprawnień do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego przez B. oraz do bycia stroną postępowania. Skarżąca powołała się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 11 maja 2000 r., I SA/Gd 177/98, wydany w zbliżonych okolicznościach faktycznych i prawnych, w którego uzasadnieniu wskazano, że spółka mogła uzyskać na podstawie obowiązującego prawa konkretne korzyści z wydania decyzji stwierdzającej, że przedsiębiorstwo komunalne nabyło prawo użytkowania wieczystego określonych gruntów, zaś za podstawy roszczeń spółki należy upatrywać chociażby w art. 354 § 1 k.c. Tym samym uznano, że spółka mogła złożyć wniosek o wydanie stosownej decyzji oraz, że mogła być stroną postępowania administracyjnego zmierzającego do jej wydania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c p.p.s.a. podstawą uwzględnienia skargi na decyzję administracyjną lub postanowienie jest naruszenie przez organ wydający zaskarżony akt przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O wpływie na wynik sprawy można mówić w sytuacji, w której przy braku takiego naruszenia przepisów prawdopodobnie organ wydałby decyzję o odmiennej treści. Zarówno w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organy administracji przepisu (przepisów) prawa materialnego, jak i przepisów postępowania niezbędne jest wykazanie, jaki miało ono wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 5.4.2017 r., II GSK 2234/15, Legalis; wyr. NSA z 10.7.2007 r., I OSK 1092/06, Legalis; podobnie wyrok NSA z 26.3.2010 r., I FSK 392/09, Legalis).

Natomiast jeżeli sąd nie stwierdzi naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów postępowania wywierającego istotny wpływ na wynik sprawy, to nie może stosować przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 6.4.2016 r., II GSK 2511/14, Legalis, z dnia z 16.2.2005 r., FSK 1471/04, Legalis).

Do uchylenia zaskarżonej decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, ale konieczne jest określenie, czy miało ono wpływ na wynik sprawy, a w przypadku naruszenia procedury, istotny wpływ na wynik sprawy. Pogląd, że sąd może zastosować przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdy nie ma absolutnej pewności, jaki wpływ na wydanie rozstrzygnięcia o określonej treści miało naruszenie przepisów proceduralnych, jest błędny i prowadziłby do stanu, w którym sąd administracyjny uchylałby decyzję z powodu naruszenia przez organ prawa formalnego, nie znajdując wpływu stwierdzonych naruszeń na wynik sprawy.

Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 kwietnia 2019 r. o odmowie stwierdzenia nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. przez zlikwidowane B. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonych w G. przy ul. S. [...], obejmujących działki nr [...], nr [...] i nr [...] oraz przy ul. D. S. [...] obejmującej działkę nr [...] wraz z własnością posadowionych na tych działkach budynków i budowli.

Zakwestionowanymi decyzjami organy rozpoznały wniosek skarżącej Spółki z dnia 15 kwietnia 2014 r. o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego wskazanych wyżej nieruchomości przez, nieistniejące już w dacie składania wniosku, B. Jako podstawę prawną swojego żądania skarżąca Spółka wskazała przepis art. 2 ust. 1-3 w zw. z art. 2a ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1990 r., Nr 79, poz. 464 ze zm.).

Wskazać należy, że to prawo materialne wyznacza zakres faktów, z którymi powiązana jest konieczność lub możliwość konkretyzacji norm w procesie stosowania prawa administracyjnego, podmioty, wobec których istnieje konieczność lub możliwość konkretyzacji norm w drodze aktu jurysdykcji administracyjnej oraz kompetencję organów, które mają w danej sytuacji przeprowadzić czynności jurysdykcyjne i wydać rozstrzygnięcie.

Zaistnienie faktów wyznaczonych przez ustawę daje możliwość (obowiązek) wydania aktu konkretyzującego prawa lub obowiązki adresatów norm prawnych, tj. aktu o charakterze materialnoprawnym. Fakty te jednak muszą zostać najpierw zbadane, a ich istnienie udowodnione w ramach postępowania poprzedzającego akt jurysdykcji. Impulsem do rozpoczęcia działań jurysdykcyjnych może być inicjatywa organu administracji realizującego przyznane kompetencje z urzędu bądź wniosek złożony przez stronę postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., tj. podmiot, który na podstawie prawa obowiązującego może czy powinien uzyskać konkretne korzyści albo też może być (powinien być) obarczony powinnością określonego zachowania wyznaczonego nakazem lub zakazem, po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości kompetencji. W obu przypadkach czynności powodujące wszczęcie postępowania powinny odpowiadać określonym w przepisach wymaganiom i być podjęte przez podmioty uprawnione.

Ramy sprawy administracyjnej będącej przedmiotem kontrolowanych działań jurysdykcyjnych organów administracji wyznaczają przepisy art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. oraz przepisy art. 2 i art. 2a ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), zwanej dalej ustawą z 1990 r., w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 7 października 1992 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 91, poz. 455 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 1990 r. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu wejścia w życie, tj. 5.12.1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa, stały się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego z zachowaniem praw osób trzecich. Jednocześnie art. 2 ust. 2 tej ustawy stanowił, że budynki, lokale i inne urządzenia znajdujące się na tych gruntach, będących 5.12.1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych, stały się od tego dnia z mocy prawa własnością tych osób. Nabycie nastąpiło odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników prawnych.

Przepis art. 2 ust. 3 ustawy z 1990 r. stanowił, że nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów, o których mowa w ust. 1, oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali, o których mowa w ust. 2, stwierdza się decyzją wojewody w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub decyzją zarządu gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. Decyzje te miały charakter deklaratoryjny i określone w nich miały być także warunki i okres użytkowania wieczystego z zachowaniem zasad przewidzianych w art. 236 k.c. oraz kwota należna za nabycie własności budynków, lokali i urządzeń (o ile było ono odpłatne).

Konsekwencją możliwości nabywania przez państwowe osoby prawne mienia na własność, w tym nieruchomości, na podstawie ustawy z 1990 r. było przekształcenie przysługującego takim osobom zarządu częścią mienia ogólnonarodowego. Przepisy tej ustawy utraciły moc obowiązującą 1.01.1998 r., tj. wraz z wejściem w życie u.g.n. (na mocy art. 241 pkt 1 u.g.n.), jednak art. 200 ust. 1 u.g.n. wprost nawiązuje do jej przepisów.

Przepis art. 200 ust. 1 u.g.n. odnosi się także do komunalnych osób prawnych (które to pojęcie zostało po 1.01.1999 r. zastąpione przez pojęcie samorządowych osób prawnych, obejmując gminne, powiatowe i wojewódzkie osoby prawne). Podstawą ich uwłaszczenia był art. 2a uchylonej ustawy z 1990 r. w brzmieniu nadanym ustawą z 7.10.1992 r. Zgodnie z tym przepisem do komunalnych osób prawnych należało stosować odpowiednio art. 2 ust. 1–3 oraz 7–9 ustawy z 29.09.1990 r., przy czym nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali następowało z mocy prawa 5.12.1990 r. Przepis art. 2a nadał więc komunalnym osobom prawnym uprawnienia, których nie miały one przed wejściem w życie ustawy z 7.10.1992 r. (tj. przed 24.12.1992 r.).

W tej sytuacji, aby komunalna osoba prawna mogła zostać uwłaszczona, musiała istnieć zarówno w dniu 5.12.1990 r., jak i w dniu 24.12.1992 r., a ponadto spełniać przewidziane ustawą warunki umożliwiające uwłaszczenie, czyli mieć w dniu 5.12.1990 r. grunty w zarządzie (por. uchwała SN z 11.01.1995 r., III AZP 10/94, OSNAPiUS 1995/9, poz. 103).

Decyzja uwłaszczeniowa wydana w trybie art. 200 u.g.n. jak i w trybie art. 2 i art. 2a ustawy z 1990 r. ma charakter deklaratoryjny. Decyzja ta nie kreuje nowego stanu prawnego, bowiem stan ten powstał z mocy ustawy, ale potwierdza formalnie nabycie prawa do gruntu i znajdujących się na nim naniesień.

Ani przepisy art. 2 i art. 2a ustawy z 1990 r., ani rozporządzenia Rady Ministrów z 10.02.1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U. Nr 23, poz. 120 ze zm.) nie normują expressis verbis inicjatywy wszczęcia postępowania we wskazanych sprawach. W takiej sytuacji należało przyjąć, że wszczęcie postępowania następuje na wniosek jednostki, która zabiega o ustalenie jej sytuacji prawnej w zakresie uprawnień, zgodnie z zasadą, że jednostka rozporządza swoim prawem (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 344).

W sytuacji zgłoszenia przez skarżącą Spółkę roszczenia o wydanie deklaratoryjnej decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez zlikwidowane B. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości pozostających w jego zarządzie w dniu 5 grudnia 1990 r., z powołaniem się na jej interes prawny, głównym zadaniem organów było zweryfikowanie istnienia tego interesu w toku postępowania administracyjnego. Jeżeli bowiem wnoszący podanie powołuje się na interes prawny, ustalenie zasadności tego żądania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu jednostce wnoszącej prawa do czynnego udziału. Rozważenie przez organ administracji publicznej interesu prawnego poza formami postępowania administracyjnego jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, którego jedną z podstawowych wartości jest prawo do obrony w toku postępowania. Nie oznacza to, że organ administracji publicznej jest związany twierdzeniem jednostki co do podstaw wyprowadzenia interesu prawnego. Oceny zasadności żądania jednostki może dokonać wyłącznie w formach procesowych. (por. B. Adamiak, J. Borkowski, op. cit., s. 214).

Istnienie interesu prawnego wywodzonego z przepisów prawa materialnego warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, jeśli dotyczy sfery prawnej tego podmiotu. Stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. będzie osoba (jednostka organizacyjna) wymieniona w art. 29 lub przepisach odrębnych, która na podstawie prawa obowiązującego może czy powinna uzyskać konkretne korzyści albo też może być (powinna być) obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego nakazem lub zakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, op. cit., s. 217).

Mając powyższe na uwadze uprawnienie do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego przysługiwało niewątpliwie B. Materiał zgromadzony w sprawie potwierdza, że B., którego dotyczy wniosek uwłaszczeniowy skarżącej Spółki, było w dniu 5 grudnia 1990 r. jako komunalna osoba prawna zarządcą nieruchomości zlokalizowanych przy ul. S. [...] i ul. D. S. [...] wskazanych we wniosku. Przedsiębiorstwo to istniało również w dacie wejścia w życie przepisów ustawy nowelizującej z 1992 r., za których przyczyną wprowadzono do systemu prawnego przepis art. 2a stanowiący podstawę uwłaszczenia komunalnych osób prawnych. W konsekwencji, w odniesieniu do B. spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia, w trybie art. 200 ust. 1 u.g.n. oraz art. 2 i art. 2a ustawy z 1990 r. nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntów będących w ich zarządzie w dniu 5 grudnia 1990 r., czyli wskazanych wyżej nieruchomości. Wobec tego, mogło się ono ubiegać samodzielnie o wydanie wskazanej decyzji. Powyższe okoliczności orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. B. zakończyło jednak swój byt prawny z dniem 31 marca 1994 r. z chwilą z wykreślenia z rejestru.

W odmienny sposób kształtuje się natomiast kwestia interesu prawnego innych podmiotów, w tym skarżącej Spółki do tego, ażeby żądać wydania takiej decyzji deklaratoryjnej na rzecz zlikwidowanego przedsiębiorstwa.

Warunkiem wystąpienia podmiotu innego niż przedsiębiorstwo komunalne o realizację przysługującego zlikwidowanemu przedsiębiorstwu uprawnienia może być wyłącznie sukcesja uniwersalna albo syngularna w odpowiednim zakresie przedmiotowym po zlikwidowanym przedsiębiorstwie komunalnym. Ustawodawca nie przewidział bowiem szczególnego przepisu prawa mogącego być podstawą do samoistnej legitymacji w postępowaniach administracyjnych podmiotów, które korzystały z mienia likwidowanych przedsiębiorstw komunalnych, na podstawie umów o oddanie tego mienia do odpłatnego korzystania stosowanie do art. 37 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 45 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U Nr 51, poz. 298), zwanej dalej u.p.p.p.

W tej sytuacji interes prawny skarżącej jest pochodną ustalenia następstwa prawnego po B. Przy tej okazji należy zwrócić uwagę, że przepis art. 30 § 4 k.p.a. nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, albowiem reguluje on kwestię następstwa procesowego w toku trwającego postępowania administracyjnego, polegającego na tym, że w związku z wystąpieniem zdarzeń powodujących następstwo materialnoprawne, w miejsce dotychczasowej strony wstępuje inna osoba a pierwotna strona występuje z postępowania. Tymczasem potrzebą niniejszej sprawy było zweryfikowanie istnienia własnego interesu prawnego skarżącej Spółki mogącego stanowić prawidłową podstawę jej legitymacji do wszczęcia postępowania administracyjnego.

Z powodu ścisłego związku pomiędzy kategorią interesu prawnego i następstwa prawnego koncentracja rozważań organów w niniejszej sprawie na ustaleniu, czy w związku z przeprowadzoną prywatyzacją likwidacyjną przedsiębiorstwa komunalnego doszło do jakiegokolwiek następstwa prawnego pomiędzy tym podmiotem a skarżącą Spółką, nie odbyła się ze szkodą dla poczynienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń. Stwierdzenie wystąpienia następstwa prawnego po zlikwidowanym przedsiębiorstwie komunalnym potwierdzałoby bowiem przejście na Spółkę uprawnień poprzednika, z których wywodzi ona swój wniosek. Nie można zatem podzielić zarzutów strony skarżącej, jakoby organy nie zakwestionowały uprawnienia Spółki do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego oraz do bycia stroną tego postępowania. Wbrew sugestiom skarżącej organy rozpoznały istotę sprawy prawidłowo weryfikując legitymację skarżącej jako strony w tym konkretnym postępowaniu.

Organy prawidłowo wyeliminowały prywatyzację likwidacyjną jako źródło następstwa pod tytułem ogólnym po zlikwidowanym przedsiębiorstwie komunalnym. W orzecznictwie sądowym nie ma wątpliwości co do tego, że w wyniku prywatyzacji likwidacyjnej przedsiębiorstwa państwowego czy komunalnego nie dochodzi do sukcesji uniwersalnej po stronie nowo powstałej spółki. Brak jest bowiem przepisu prawa materialnego, który stanowiłby konieczną podstawę wstąpienia nowego podmiotu w ogół sytuacji prawnej likwidowanego przedsiębiorstwa. Następstwo prawne po tytułem ogólnym (sukcesja uniwersalna), a więc przejście wszystkich praw i obowiązków z jednego podmiotu na drugi może nastąpić w przypadkach wyraźnie określonych w ustawie. W przypadku prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych sytuacja taka zachodzi, gdy w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego powstaje jednoosobowa spółka Skarbu Państwa, która z mocy art. 8 ust. 2 u.p.p.p. wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki przedsiębiorstwa państwowego.

Po zakończeniu likwidacji w momencie wykreślenia przedsiębiorstwa państwowego (komunalnego) przez sąd z rejestru przestaje ono istnieć w sensie prawnym (ustaje jego osobowość prawna). Zgodnie z art. 49 ust. 1 u.p.p.p. mienie przedsiębiorstwa pozostałe po jego likwidacji przejmuje Skarb Państwa. W przypadku przedsiębiorstw komunalnych - gmina.

Spółka, która zgodnie z art. 38 i 39 u.p.p.p. ma odpłatnie korzystać z mienia zlikwidowanego przedsiębiorstwa nie powstaje w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego, lecz jest nowym, odrębnym podmiotem prawa zakładanym w oparciu o przepisy prawa handlowego przy uwzględnieniu wymogów wskazanych w powyższej ustawie przez osoby, które inwestują własne środki finansowe w przedsiębiorstwo ich własnej spółki w celu otrzymania zysków od zainwestowanych kapitałów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2000 r., I CR 149/88, LEX nr 45009, wyrok NSA, Ośrodek Zamiejscowy w Warszawie, z dnia 21 lutego 1994 r., IV SA 285/98, LEX nr 10532, wyrok NSA, Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, z dnia 1 grudnia 1995 r., SA/Rz 461/95, LEX nr 24436, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 1996 r., I ACr 617/96, LEX nr 26410).

Zawarcie umowy prywatyzacyjnej, w każdej z trzech postaci określonych w art. 37 ust. 1 u.p.p.p., nie powoduje transformacji przedsiębiorstwa państwowego, w inny podmiot, który jest stroną tej umowy, niezależnie od tego, czy stroną tej umowy jest nabywca przedsiębiorstwa (rozumianego jako funkcjonalnie zorganizowany kompleks majątkowy - art. 551 k.c.), czy też leasingobiorca uprawniony z mocy tej umowy do odpłatnego korzystania z niego na czas oznaczony .

W przypadku oddania mienia przedsiębiorstwa do odpłatnego korzystania na czas określony spółce pracowniczej (art. 38 i 39 u.p.p.p.), z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie - gmina pozostaje nadal właścicielem, zaś warunki korzystania z niego określone są w umowie zawartej przez gminę oraz spółkę pracowniczą. Strony tej umowy mogą w sposób dowolny określić jakiego rodzaju należności czy zobowiązania związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa przejdą na biorącego przedsiębiorstwo do korzystania i prowadzić w tej sprawie negocjacje. W każdym przypadku jednak treść umowy będzie decydowała o zakresie uprawnień i obowiązków każdej ze stron, a więc o tym, że zachodzi następstwo odnośnie danego uprawnienia czy obowiązku związanego z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Bezspornym w niniejszym postępowaniu jest, że w toku prywatyzacji likwidacyjnej B. umową z dnia 17 czerwca 1992 r. powołano do życia skarżącą Spółkę pod firmą A., z którą Gmina Miasto, na podstawie art. 39 w zw. z art. 45 ust. 1 u.p.p.p., w dniu 30 października 1992 r. zawarła umowę o oddaniu jej do odpłatnego korzystania mienia szczegółowo określonego w jej treści, zwaną dalej umową prywatyzacyjną. Przedmiotem umowy pomiędzy gminą a skarżącą było oddanie do korzystania mienia przedsiębiorstwa komunalnego, a nie samego przedsiębiorstwa w rozumieniu funkcjonalnym. Art. 37 ust 1 pkt 3 u.p.p.p. dopuszczał zarówno oddanie do korzystania całości przedsiębiorstwa, jak i określonego mienia. W tym wypadku w § 4 ust. 1 umowy prywatyzacyjnej określono, że Gmina oddaje Spółce do odpłatnego korzystania i pobierania pożytków składniki mienia określone w ust. 2, tj. środki trwałe ruchome, przedmioty nietrwałe i materiały ujęte w protokole zdawczo – odbiorczym, stanowiącym integralną część umowy. Z dokumentacji sprawy wynika, że integralnymi częściami umowy były załączniki: nr 4 dotyczący przekazania środków ruchomych i załącznik nr 5 dotyczący przekazania przedmiotów nietrwałych (składniki wyposażenia i tymczasowych zaplecz). Mienie to zostało przekazane Spółce do odpłatnego korzystania na okres 5 lat, z możliwością przejęcia go na własność po upływie tego okresu (§ 4 ust. 3 umowy). W § 12 ust. 1 umowy postanowiono, że oddający oddaje przejmującemu – Spółce mienie określone w ust. 2 odpłatnie do korzystania na czas oznaczony 10 lat. W § 12 ust. 2 umowy w sposób szczegółowy określono mienie będące przedmiotem przekazania do korzystania, na które składały się budynki i budowle zlokalizowane na nieruchomościach przy ul. S. [...] i ul. D. S. [...]. W § 14 ust. 3 umowy wskazano, że w przypadku zaistnienia warunków przejęcia przez przejmującego mienia określonego w § 12 strony ustalają przeniesienie własności odrębną umową. W § 15 umowy strony postanowiły, że w przypadku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, która umożliwi oddanie gruntów wymienionych § 12 w użytkowanie wieczyste – Zarząd Miasta w okresie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku przez Spółkę o podjęcie stosownej uchwały w sprawie oddania wyżej wymienionych gruntów w użytkowanie wieczyste na rzecz przejmującego – Spółki. W § 22 umowy ustalano, że Spółka przejmie 20% różnicy pomiędzy zobowiązaniami i należnościami Przedsiębiorstwa ustalonej na dzień 31 lipca 1992 r. wynikającej z bilansu otwarcia likwidacji oraz nie ujawnionej w tym bilansie, a związanej z działalnością Przedsiębiorstwa do dnia 31 lipca 1992 r. wraz z odsetkami.

Treść przywołanych postanowień umowy prywatyzacyjnej potwierdza, że przedmiot tej umowy w postaci mienia oddanego do odpłatnego korzystania na czas oznaczony został precyzyjnie określony, w ocenie Sądu, w taki sposób, który wyklucza możliwość jakiegokolwiek rozszerzenia jego zakresu o inne składniki, nawet jeżeli funkcjonalnie należały do przedsiębiorstwa likwidowanego podmiotu. Dodatkowo należy wskazać, że przedmiotem umowy mogło być tylko mienie (a więc własność i inne prawa majątkowe), do którego przedsiębiorstwo komunalne posiadało tytuł prawny w momencie zawierania umowy prywatyzacyjnej. Wobec tego, jeśli skuteczność przeniesienia określonego prawa podmiotowego (bez względu na jego charakter) jako czynności prawej o charakterze rozporządzającym uzależniona jest przede wszystkim od istnienia określonego prawa, to ewentualne przejęcie na własność zgodnie z umową prywatyzacyjną mogło dotyczyć wyłącznie składników mienia oddanych do korzystania. Zasada, sięgająca najstarszych źródeł naszej kultury prawnej wrażana paremią "nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet" oznacza, że w następstwie przelewu nie może zatem zmienić się zakres obowiązków obciążających dłużnika ani nie mogą powiększyć się uprawnienia cesjonariusza.

W tym przypadku B. w momencie zawierania umowy prywatyzacyjnej w dniu 30 października 1992 r., prawa użytkowania wieczystego do gruntów znajdujących się w jego zarządzie nie posiadało ponieważ w tym czasie brak było podstawy prawnej do uwłaszczenia komunalnych osób prawnych. Podstawa taka powstała – jak wykazano – dopiero z dniem 24 grudnia 1992 r.

Okoliczność, że przedsiębiorstwo komunalne jeszcze wówczas istniało, gdyż jego wykreślenie z rejestru i związana z tym utrata podmiotowości prawnej nastąpiła dopiero w dniu 31 marca 1994 r., nie oznacza, że przedsiębiorstwo mogło przenieść na Spółkę mocą postanowień umowy prywatyzacyjnej uprawnienia, które w dacie jej zawierania jeszcze nie istniały, bo prawo ich nie przewidywało. Przedsiębiorstwo jako komunalna osoba prawna nie miało zatem zdolności do przekazania uprawnienia z art. 2 i art. 2a ustawy z 1990 r. do stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntów pozostających w jego zarządzie w dniu 5 grudnia 1990 r. na rzecz Spółki. W kontekście powyższego, rozważania dotyczące skuteczności zasady konfuzji prawa użytkowania wieczystego przy prywatyzacji likwidacyjnej pozostają bez wpływu na sytuację prawną skarżącej.

Tak więc w skład mienia zlikwidowanego przedsiębiorstwa, które umową notarialną z dnia 30 października 1992 r. zostało przez Gminę Miasta przekazane do odpłatnego korzystania skarżącej Spółce nie mogło wejść roszczenie, które uzasadniłoby legitymację w sprawie o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie użytkowania wieczystego gruntów będących w jego zarządzie ponieważ przedsiębiorstwo do momentu zawarcia umowy prawa takiego nie nabyło bo nabyć nie mogło. Przeciwko tego rodzaju rozszerzeniu zakresu mienia objętego umową prywatyzacyjną przemawia wyżej wskazany model umowy prywatyzacyjnej, jako dotyczący określonego mienia przedsiębiorstwa, a nie całości przedsiębiorstwa.

Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy utrzymując decyzję pierwszoinstancyjną w mocy, prawidłowo dostrzegły wskazane wyżej okoliczności faktyczne i prawne mające zasadniczy wpływ na ostateczny wynik postępowania.

Postanowienia umowy prywatyzacyjnej, bardzo szczegółowo określające zakres mienia przekazanego Spółce do odpłatnego korzystania, mogły posłużyć wyłącznie do potwierdzenia postawionej wyżej tezy przesądzającej wynik sprawy. Z tego powodu nieprawidłowości bądź zaniedbania organów w zakresie argumentacji opierającej się na postanowieniach umowy prywatyzacyjnej nie mogły mieć zasadniczego wpływu na ten wynik.

Jak wskazano, w § 4 umowy prywatyzacyjnej przedmiotem przekazania były środki trwałe ruchome oraz przedmioty nietrwałe i materiały. Na podstawie § 12 ust. 1 i 2 umowy przekazano do korzystania mienie w postaci budynków i budowli zlokalizowanych na nieruchomościach przy ul. S. [...] i ul. D. S. [...] w G. Treść tych postanowień nie pozostawia wątpliwości co do przedmiotu przekazania, w zakres którego nie wchodziły nieruchomości gruntowe w postaci działek położonych we wskazanych lokalizacjach. Redakcja przywołanego paragrafu potwierdza, że wskazanie w nim nieruchomości przy ul. S. [...] i ul. D. S. [...] miało wyłącznie na celu opisanie położenia budynków i budowli oddawanych do korzystania. Natomiast nieruchomości te oddane zostały Spółce w dzierżawę na podstawie odrębnych umów zawartych z Gminą Miasta w dniu 23 listopada 1992 r. W konsekwencji zapis § 14 ust. 3 umowy prywatyzacyjnej brzmiący: "W przypadku zaistnienia warunków przejęcia przez przejmującego mienia określonego w § 12 strony ustalają przeniesienie własności odrębną umową", nie mógł odnosić się do nieruchomości gruntowych i z tych postanowień Spółka nie mogła skutecznie wywodzić interesu prawnego w niniejszej sprawie. Podobnie, § 15 umowy prywatyzacyjnej nie mógł stanowić podstawy roszczeń Spółki z art. 2 i 2a ustawy z 1990 r. Treść postanowień § 15 umowy uzupełniła wykreowaną umową prywatyzacyjną koncepcję wykorzystania przez Spółkę do celów dalszego prowadzenia działalności gospodarczej dotychczasowego mienia przedsiębiorstwa komunalnego tworząc kompletną i spójną całość dopuszczalną w światle wówczas obowiązujących przepisów. Przewidziała bowiem możliwość ubiegania się przez Spółkę o ustanowienie na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego gruntów wymienionych w § 12. Odwoływanie się przez organy orzekające przy wykazywaniu niezasadności żądań Spółki w kontekście postanowień § 15 umowy na związanie wyrokami sądów cywilnych dwóch instancji, którymi prawomocnie oddalono powództwo Spółki przeciwko Gminie Miasta o nakazanie złożenia oświadczenia woli o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonych przy ul. S. [...], jest oczywiście nietrafne, ale również i zbędne, co czyni wywody organów w tym zakresie bez znaczenia dla wyniku sprawy. Wobec tego zarzuty skargi dotyczące powyższych kwestii pozostają bez znaczenia dla sprawy.

Wskazać przy tym należy na brak jakiegokolwiek podobieństwa w zakresie istotnych okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy ze sprawą, w której tutejszy Sąd orzekał wyrokiem z dnia 11 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 177/98 (niepublikowane, kopia wyroku w aktach administracyjnych sprawy), na którą powołuje się strona skarżąca. Z uzasadnienia powołanego wyroku wynika, że przyznanie podmiotowi powstałemu w toku prywatyzacji likwidacyjnej interesu prawnego w sprawie o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w zarządzie zlikwidowanego przedsiębiorstwa komunalnego nastąpiło wyłącznie ze względu na bardzo ogólną treść umowy o oddanie do korzystania określonego mienia. W umowie tej, odmiennie niż w kontrolowanej sprawie, mienie oddane do korzystania określono bardzo ogólnie, posługując się nieprecyzyjnym określeniem "pozostałe aktywa i pasywa likwidowanego przedsiębiorstwa według bilansu i rachunku wyników sporządzonego na dzień 31 października 1991 r. oraz inne zobowiązania nieujawnione w bilansie a związane z działalnością przejmowanego przedsiębiorstwa". Sąd stwierdził wówczas, że wobec ogólnego i nieprecyzyjnego określenia w umowie mienia oddanego skarżącemu w użytkowanie, nie można wykluczyć, że umowa ta obejmowała także prawo użytkowania wieczystego gruntów nabytych ewentualnie przez przedsiębiorstwo komunalne w dniu 5 grudnia 1990 r.

Tymczasem umowa prywatyzacyjna zawarta pomiędzy Gminą Miasta a skarżącą Spółką takich wątpliwości nie rodzi ze względu na precyzyjnie określony zakres mienia oddanego do korzystania oraz skonkretyzowane w odniesieniu do poszczególnych składników tego mienia uprawnienia, przewidziane do realizacji przez Spółkę w przyszłości. Stanowi o tym § 12 ust. 3 umowy odnoszący się do możliwości przejęcia na własność przez Spółkę tylko ściśle wskazanych składników oddanego do korzystania mienia w postaci budynków i budowli oraz § 15 przewidujący możliwość ubiegania się przez Spółkę o ustanowienie na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości określonych w § 12 umowy przy spełnieniu określonych warunków.

Również treść § 22 umowy wyklucza wykładnię, że do zakresu należności przekazanych Spółce mogłoby wchodzić roszczenie o stwierdzenie uwłaszczenia zlikwidowanego przedsiębiorstwa komunalnego. Strony umowy w § 22 umówiły się, że Spółka przejmie 20% różnicy pomiędzy zobowiązaniami i należnościami Przedsiębiorstwa ustalonej na dzień 31 lipca 1992 r., wynikającej z bilansu otwarcia likwidacji oraz nie ujawnionej w tym bilansie, a związanej z działalnością przedsiębiorstwa do dnia 31 lipca 1992 r. wraz z odsetkami. Redakcja tego postanowienia nie pozostawia wątpliwości, że wolą stron było ograniczenie zakresu przejmowanych przez Spółkę zobowiązań i należności związanych z działalnością przedsiębiorstwa wyłącznie do tych powstałych do dnia 31 lipca 1992 r.

Opierając powyższe twierdzenia na dowodach i faktach znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy Sąd uznał, że wbrew zarzutom skarżącej organy orzekające w sprawie dokonały oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, akcentując te okoliczności, które miały istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, organy prawidłowo, na podstawie akt sprawy, w tym umowy prywatyzacyjnej oraz załączników stanowiących jej integralną część, jak również umów dzierżawy oraz pozostałej dokumentacji związanej z przeprowadzoną procedurą prywatyzacji przedsiębiorstwa komunalnego, uznały, że skarżąca Spółka nie ma interesu prawnego, który uprawniałby ją do złożenia wniosku o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez przedsiębiorstwo komunalne prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonych w G. przy ul. S. [...] i przy ul. D. S. [...]. Treść umowy prywatyzacyjnej zawartej w ściśle określonych uwarunkowaniach prawnych, określających jej kontekst, wyraźnie wskazuje na to, że Spółka nie mogłaby uzyskać na podstawie obwiązującego prawa żadnych konkretnych korzyści wynikających z wydania przez właściwy organ deklaratoryjnej decyzji stwierdzającej nabycie przez B. z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zlokalizowanych w G. przy ul. S. [...] i przy ul. D. S. [...], o czym prawidłowo orzekły organy administracji obu instancji.

Dostrzeżone przez Sąd wadliwości procesowe zaskarżonej decyzji polegające na braku szczegółowego odniesienia się do zarzutów odwołania oraz wadliwie odczytany zakres związania wyrokami sądów cywilnych w zakresie skutków prawnych § 15 umowy prywatyzacyjnej, nie stanowiły naruszeń prawa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium za prawidłowe uznało ustalenia organu I instancji co do braku następstwa prawnego pod tytułem ogólnym i szczególnym po stronie skarżącej Spółki po zlikwidowanym przedsiębiorstwie komunalnym. Sąd uznał stanowisko organu I instancji w istocie swej za prawidłowe i znajdujące odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a w konsekwencji również i decyzję Kolegium zaakceptował pomimo uchybień niewywierających wpływu na legalność całego rozstrzygnięcia, które w pełni odpowiada prawu.

Pomimo tego, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło wyjaśnienia przyczyn zmiany zajętego przez Kolegium stanowiska w porównaniu z rozstrzygnięciami kasacyjnymi podejmowanymi czterokrotnie wcześniej w rozpoznaniu niniejszej sprawy, za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia 8 k.p.a. wyrażającego obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Składnikiem zasady zaufania do organów państwa, ujmowanej jako uzasadnione prawo oczekiwania obywatela określonego działania państwa, jest przewidywalność i konsekwencja poczynań jego organów. Zasadę tę należy postrzegać jednak w świetle konieczności jej przestrzegania zarówno przez organ, jak i stronę postępowania (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.). Podważenie zasady zaufania do działań organów państwa nie należy zatem rozumieć jako odpowiadające sytuacji wydania decyzji odmiennej od innej decyzji, w analogicznym stanie prawnym, w sytuacji kiedy odmienna decyzja jest prawidłowa. Wzgląd na zachowanie zasady praworządności powinien mieć w tej sytuacji priorytet nad oczekiwaniem strony do otrzymania decyzji takiej samej jak decyzje uprzednio wydawane w analogicznych stanach, bowiem oczekiwanie takie nie jest "słuszne" i "uzasadnione" jako naruszające zasadę praworządności. Taki zarzutu nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony, bowiem nie podlega ochronie konstytucyjnej domaganie się wydania decyzji błędnej w ramach zasady zaufania do organów państwa.

W ocenie Sądu, organy obu instancji procedując w niniejszej sprawie prawidłowo wyodrębniły fakty istotne dla jej rozstrzygnięcia, na podstawie kompletnego materiału dowodowego dokonały ustalenia tych faktów i ich oceny, co pozwoliło na określenie stanu faktycznego sprawy "gotowego" do zestawienia z normami prawnymi mającymi zastosowanie i podjęcia legalnego rozstrzygnięcia. Organ administracji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo wykazał działanie na podstawie prawa, choć wyraz jaki dał temu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie spełnia standardów art. 107 § 1 i 3 k.p.a., nie wywierając jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Zarzuty skargi nie zdołały podważyć prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.