Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 94/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Danuta Kania, Janusz Walawski, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej D. K. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

D. K. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniła postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...], którym odmówiono jej wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], utrzymującym w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia zainteresowanej dodatku służbowego.

Skarżąca wyjaśniła, że postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] zostało doręczone jej pełnomocnikowi w dniu 29 października 2011 r. (sobota), który w dniu 7 listopada 2011 r. (poniedziałek) zaskarżył je w drodze zażalenia, nadając pismo poleconą przesyłką pocztową. Zdaniem strony skarżącej, wbrew twierdzeniom organu, zażalenie zostało wniesione w terminie, bowiem licząc siedem dni od dnia doręczenia postanowienia, siódmy dzień od jego doręczenia przypadał w sobotę (5 listopada 2011 r.), która – zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. o sygn. akt I OPS 1/11 – jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy, w rozumieniu art. 57 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), co oznacza, że termin do złożenia zażalenia upływał w najbliższy dzień powszedni, następujący po sobocie, tj. w poniedziałek – 7 listopada 2011 r. W tym też dniu zażalenie zostało wniesione, a zatem strona nie uchybiła terminowi do jego złożenia. Organ Policji, wydając zaskarżone postanowienie, naruszył więc art. 134 w związku z art. 144 w związku z art. 141 § 2 i art. 57 § 4 kpa, poprzez błędne przyjęcie, że sobota nie jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy. D. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Udzielając odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując, że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Dni wolne od pracy zostały bowiem enumeratywnie wymienione w art. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.), w którym sobót jednak nie wymieniono. W takiej sytuacji – w ocenie organu – prawidłowym jest postanowienie, które stwierdza uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, skoro złożono je w poniedziałek, zamiast w sobotę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 57 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.

Od wielu już lat sobota przestała być "dniem powszednim", a stała się dla większości pracowników dniem wolnym od pracy, przy czym dniem, w którym nie działają zarówno sądy i urzędy organów administracji publicznej, jak i przeważająca większość urzędów pocztowych. Dochowanie więc terminu kończącego się w sobotę przez złożenie pisma przed upływem terminu w urzędach organów administracji publicznej, urzędach pocztowych i polskich urzędach konsularnych może być w wielu przypadkach utrudnione, czy niekiedy wręcz niemożliwe, co w praktyce może wymuszać na stronie składanie pism w dniu powszednim poprzedzającym sobotę – najczęściej w piątek (chyba że jest on dniem ustawowo wolnym od pracy, w rozumieniu ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy – Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.), co wskazuje i świadczy zarazem o skracaniu przysługujących stronie terminów. Mając na względzie tę sytuację oraz kierując się konstytucyjną zasadą równości wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 czerwca 2011 r. o sygn. akt I OPS 1/11 (publ. ONSAiWSA 2011/5/95, LEX nr 818666) przyjął, że sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy, w rozumieniu art. 57 § 4 kpa. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził kwestię, która ma kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie.

Postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 października 2011 r. (sobota), który w dniu 7 listopada 2011 r. (poniedziałek) zaskarżył je zażaleniem, nadając środek zaskarżenia poleconą przesyłką pocztową. Wbrew twierdzeniom organu, zażalenie zostało wniesione w terminie, bowiem licząc siedem dni od dnia doręczenia postanowienia, siódmy dzień od jego doręczenia przypadał w sobotę (5 listopada 2011 r.), która – zgodnie z powyższą uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego – jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy. Oznacza to, że termin do złożenia zażalenia upływał w najbliższy dzień powszedni, następujący po sobocie, tj. w poniedziałek – 7 listopada 2011 r. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w tym też dniu zażalenie zostało nadane w placówce pocztowej, a zatem strona nie uchybiła terminowi do jego złożenia.

Organ Policji, wydając zaskarżone postanowienie, naruszył więc art. 134 w związku z art. 144 w związku z art. 141 § 2 i art. 57 § 4 kpa, błędnie przyjmując, że sobota nie jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy, co nie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Dlatego też, Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżone postanowienie.

Uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia w całości.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej D. K. kwotę 240 zł, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 2 ust. 2 i 3 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), natomiast nie uwzględnił kwoty 17 zł, poniesionej tytułem opłaty od udzielonego pełnomocnictwa, wszak sprawa niniejsza korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. "d" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. "f" ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej – Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.).