Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 350/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 par. 1, art. 30 par. 1 pkt. 5, art. 85 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi M Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 9 grudnia 2008 r. "M" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością , wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] października 2008 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] lipca 2006 r. nr [...] uznającą zgłoszenie celne nr [...] z [...] stycznia 2004 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej ogólnej wartości faktury, wartości pozycji, wartości statystycznej, podstaw i kwot opłat, jak również określającą prawidłową kwotę wynikającą z długu celnego oraz prawidłową kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

Działająca z upoważnienia skarżącej Spółki Agencja Celna "G" dokonała w dniu [...] stycznia 2004 r. zgłoszenia celnego towaru (szale damskie, pareo, torby bawełniane, korale i bransolety) wnioskując o objęcie go procedurą dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszenia celnego załączyła fakturę nr [...] z [...] grudnia 2003 r. opiewająca na ogólna kwotę 62.705.55,97 USD, upoważnienie nr [...], świadectwo pochodzenia FORM A nr [...], deklarację wartości celnej, CMR. W związku z tym, iż zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i § 2 Kodeksu celnego, funkcjonariusz celny przyjął je, a towar z mocy prawa został objęty wnioskowaną procedurą dopuszczenia do obrotu.

W ramach wzajemnej pomocy w sprawach celnych organ zwrócił się za pośrednictwem Ministerstwa Finansów - Wydział Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej do administracji celnej Indii o dokonanie weryfikacji faktury nr [...] z [...] grudnia 2003 r. Z przekazanej przez Ministerstwo Finansów informacji Pierwszego Sekretarza ds. Handlu właz celnych Indii z [...] sierpnia 2005 r. nr [...] wynikało, iż indyjskie służby celne przeprowadziły dochodzenie w którym ustalono, że wartość towaru objętego fakturą nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. wynosi 91.733 USD. Na potwierdzenie powyższego przesłano fakturę, list ładunkowy, list przewozowy oraz zaświadczenie o realizacji bankowej przedstawione przez indyjskiego eksportera oraz indyjskie służby celne.

Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z [...] lutego 2006 r. wszczął postępowanie celne w sprawie ustalenia wartości celnej towarów objętych w/w zgłoszeniem celnym w procedurze dopuszczenia do obrotu.

Skarżąca przedłożyła dokumenty, które miały potwierdzać autentyczność załączonej do zgłoszenia faktury, m.in. kontrakt zawarty z firmą N, który opisuje zasady przyjmowania zamówień i ustalenie faktury proforma jako dokumentu potwierdzającego przyjęcie zamówienia oraz rachunek proforma z [...] września 2003 r. stanowiący potwierdzenie przyjęcia zamówienia i określający ceny jednostkowe zamawianych produktów identycznie z rachunkiem handlowym przedłożonym do odprawy celnej. Ponadto przedłożyła wyciągi ze swojego rachunku bankowego.

Decyzją z [...] lipca 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne w zakresie wartości faktury, wartości pozycji, wartości statystycznej, kwoty cła, podatku VAT oraz dokonał ich ponownego ustalenia. W konsekwencji stwierdził, iż niedobór cła wyniósł - 20.326,60 zł, a niedobór podatku od towarów i usług - 29.157,90 zł . Ponadto dokonał obliczenia odsetek wyrównawczych (za okres od [...] stycznia 2004 r. do [...] lipca 2006 r.) w wysokości 6.796 zł. W uzasadnieniu organ podał, iż kwestionując autentyczność faktury załączonej do zgłoszenia celnego wziął przede wszystkim pod uwagę weryfikację tego dokumentu, to że zarówno faktura przedstawiona przez importera, jak i ta ujawniona w trakcie dochodzenia władz indyjskich zawierają taką samą ilość i rodzaj towaru. Przyjął przy tym, że to z analizy dokumentów eksportowych, zgromadzonych w trakcie postępowania prowadzonego przez indyjskie służby celne, wynika, iż ceną faktycznie należną za towar wyszczególniony w fakturze nr [...] z [...] grudnia 2003 r. jest kwota 91.733 USD a nie kwota 62.705,55 USD widniejąca na dokumencie przedstawionym przez skarżącą z jej zgłoszeniem. Podkreślił też, że w każdym z otrzymanych w ramach międzynarodowej pomocy dokumentów (niezależnie od źródła jego pochodzenia), "widnieje kwota 91.733 USD lub nieuwzględniająca kosztów transportu kwota 89.714,05 USD". Szczególną wartość dowodową organ przypisał przy tym "wydrukowi z systemu indyjskich służb celnych" z [...] grudnia 2003 r., który wyraźnie wskazuje, że ceną należną za eksportowany przez N towar jest kwota 89.714,05 USD. Według organu, w tej sytuacji należało uznać, że faktura z niższą wartością, którą M przedstawiła polskim władzom celnym, nie może stanowić podstawy do wyliczenia kwoty należnego cła i podatku. Organ nie uwzględnił przy tym przedłożonych przez Spółkę wyciągów bankowych. Ocenił, że mają one "niską wartość dowodową" z uwagi na ustalenia dokonane w trakcie kontroli dokumentacji księgowej. Funkcjonariusze celni po zakończeniu kontroli postimportowej stwierdzili bowiem, że firma stosuje różnego rodzaju przedpłaty, zaliczki, "przy czym na dokumentach transakcyjnych nie stwierdzono zapisu o wcześniejszej zapłacie". Kontrolujący podali też, że występują duże opóźnienia w płatnościach, są one dokonywane nieregularnie, z pominięciem zaległych faktur bez logicznego uzasadnienia, przy czym w zawieranych przez importera kontraktach brak jest zapisu mówiącego o formach i terminach zapłaty. Organ przyjął, że na podstawie wyciągów bankowych Spółki nie można jednoznacznie stwierdzić, że kwota 62.705,55U SD "była jedyną jaką firma M zapłaciła eksporterowi za towar opisany na fakturze nr [...] z dnia [...].12.2003 r."

Spółka w odwołaniu na powyższe rozstrzygnięcie wniosła o jego uchylenie w części dotyczącej ustalenia wartości celnej, wartości statystycznej, kwot podatku od towarów i usług oraz wyliczonych odsetek wyrównawczych.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] listopada 2006r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.

Na decyzję organu odwoławczego Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z 11 września 2007 r. sygn. akt l SA/Go 57/07 uchylił zaskarżoną decyzję .

W uzasadnieniu Sąd wskazał na naruszenie przepisów proceduralnych mających istotny wpływ na wynik sprawy. W jego ocenie nie wyjaśniono niezgodności w numerze faktury w piśmie indyjskiej administracji celnej (pismo z [...] sierpnia 2005 r. - podano nr faktury [...]). Ponadto ten sam numer i datę dokumentu podało Ministerstwo Finansów w piśmie przekazującym z [...] sierpnia 2005 r. Z tego też względu w pierwszej kolejności organy celne winny wyjaśnić powyższe niezgodności i bez dokonania tego brak było podstaw, by przyjąć, że wartość transakcyjna jest wyższa od zadeklarowanej przez Spółkę i wynosi 91.733 USD.

Organ ponownie zwrócił się za pośrednictwem Ministerstwa Finansów - Wydział Operacji Międzynarodowych do administracji celnej Indii o wyjaśnienie powstałych niezgodności. W odpowiedzi z [...] maja 2008 r. o nr [...] Pierwszy Sekretarz ds. Handlu Wysokiej Komisji Indii, Wydział Handlu, India H.A. poinformował, że dane dotyczące wartości zadeklarowanej w Indiach oraz dane dotyczące płatności otrzymanych przez indyjskich eksporterów w odniesieniu do faktury nr [...] z [...] grudnia 2003 r. to kwota 91.733,00 USD. Oprócz tego poinformował, iż jak wynika z kopii Bankowego Certyfikatu Eksportu i Realizacji, indyjscy eksporterzy otrzymali kwotę, którą zgłosili do Indyjskich Służb Celnych w chwili eksportu towarów. Także zgodnie z dokumentacją indyjscy eksporterzy otrzymali płatności od importerów polskich. W załączeniu przesłał kopie dokumentów, faktury, specyfikacje ładunku, listy przewozowe oraz bankowy certyfikat realizacji dostarczone przez indyjskiego eksportera i przekazane przez Indyjskie Służby Celne.

Kończąc ponownie przeprowadzone postępowanie Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] października 2008 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z [...] lipca 2006 r.

W treści uzasadnienia wyjaśnił, iż zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz.623) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polska członkostwa w Unii Europejskiej. W chwili powstania długu celnego zasady i tryb przywozu towarów na polski obszar celny oraz wywozu towarów z polskiego obszaru celnego, związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia i obowiązki organów celnych uregulowane były w ustawie z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802).

Podkreślił, iż zgodnie z art. 3 § 1 pkt 24 Kodeksu celnego, zgłoszenie jest to czynność, przez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Ma ono charakter deklaracji, w której strona sama określa kwotę długu celnego oraz przedstawia organowi celnemu towar i wszystkie dokumenty niezbędne do objęcia tego towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany.

W formie pisemnej powinno zostać dokonane przez zgłaszającego na właściwym formularzu, zgodnym z wzorem przewidzianym do objęcia towaru określoną procedurą celną. Powinno być podpisane i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celna, do której jest zgłaszany (art. 64 § 1 Kodeksu celnego).

Wskazał też, że z treści art. 83 Kodeksu celnego wynika, iż organ celny może z urzędu lub na wniosek strony dokonać kontroli zgłoszenia celnego. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu

o nieprawidłowe dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania

w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego biorąc pod uwagę nowe dane. Powołując się na treść art. 23 § 1 i § 7 Kodeksu celnego, wyjaśnił, iż wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy, oraz że wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, w przypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego. Wiarygodność faktury obejmuje nie tylko jej autentyczność, ale także wiarygodność podanej na tym dokumencie ceny transakcyjnej. Dokument taki nie będzie wiarygodny w sytuacji, gdy podana na nim cena transakcyjna budzi oczywiste wątpliwości, tj. gdy w oczywisty sposób nie odzwierciedla ona rzeczywistej wartości towaru. Wartość transakcyjna towaru powinna odzwierciedlać rzeczywistą jego cenę. Tylko taka wartość jest wartością celną w rozumieniu art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego.

Odnosząc powyższe treści do przedmiotowej sprawy stwierdził, iż z otrzymanego od władz indyjskich wyniku weryfikacji faktury załączonej do zgłoszenia celnego nr [...] wynika, że kupujący, tj. firma M na podstawie faktury [...] na warunkach CIF dokonała zakupu wyrobów tekstylnych na ogólną kwotę 91.733 USD. Nadesłana faktura dowodzi, że do kwoty zakupu towaru zostały dodane koszty transportu i ubezpieczenia. Na potwierdzenie dokonanej płatności indyjskie władze celne nadesłały bankowe dokumenty (przedstawione przez indyjskiego eksportera) potwierdzające dokonanie płatności w kwocie wynikającej z nadesłanej faktury.

Dyrektor Izby Celnej odnosząc się z kolei do przedstawionych w toku postępowania odwoławczego dokumentów: oświadczenia Agencji Usług Księgowych, "N" z [...] czerwca 2006 r. mającego świadczyć o rozliczeniu zobowiązań firmy M wobec dostawcy N z Indii; oświadczenia, iż wszelkie zobowiązania wynikające z faktury nr [...] zostały uregulowane oraz wyciągów bankowych mających potwierdzać dokonanie zapłaty za towar w kwocie wykazanej w fakturze załączonej w dniu odprawy – zauważył, iż przedstawiona kopia pisma, w którym eksporter potwierdził, że wszystkie faktury zostały już zapłacone, nie zawiera żadnych konkretnych danych pozwalających stwierdzić, jaka była rzeczywista wysokość zobowiązań finansowych firmy M wobec N. Na piśmie tym brak jest daty. To nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie, iż pismo to zostało wystawione po terminie całkowitego rozliczenia zobowiązań importera, wskazanym w oświadczeniu Agencji Usług księgowych, "N" i dotyczy płatności w takich wysokościach jak wskazano w wymienionym oświadczeniu. Podkreślił, iż dokumenty te potwierdzają dokonanie przelewów w dniach [...] listopada 2004r. oraz [...] listopada 2004 r., jednakże wyciąg z dnia [...] marca 2006 r. budzi wątpliwość co do jego rzetelności, gdyż numer faktury na w/w wyciągu został naniesiony w sposób odręczny, a data dokonania przelewu została określona na dzień [...] marca 2006 r.,

a więc już po odebraniu przez Spółkę postanowienia o wszczęciu postępowania

w zakresie ustalenia wartości celnej ([...] lutego 2006 r.) i ponad 2 lata po dokonaniu importu ([...] stycznia 2004 r.).

Zaznaczył, iż pismo indyjskich władz celnych z [...] maja 2008 r. (nr [...]), stanowiące uzupełnienie wcześniejszego wyniku weryfikacji dokładnie stwierdza, że zgodnie z fakturą nr [...] z [...] grudnia 2003 r. w Indiach zadeklarowano kwotę 91.733 USD i taka też płatność została otrzymana przez indyjskiego eksportera. W piśmie tym jednoznacznie stwierdzono, że indyjscy eksporterzy otrzymali kwotę, którą zgłosili do indyjskich służb celnych w chwili eksportu towarów. Wskazał, że w analizowanej sprawie walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej ma wyłącznie pismo indyjskiej administracji celnej, co podkreślił WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z 11 września 2007r. - dotyczącym niniejszej sprawy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie kwestionuje faktu dokonywania przez polskiego importera przelewów bankowych, jednakże odwołując się do treści art. 23 § 1 Kodeksu celnego zaznaczył, iż z dokumentów nadesłanych przez indyjskie władze celne wynika, że ceną należną była kwota 91.733 USD i taka też kwota została zapłacona indyjskiemu eksporterowi, o czym mówi wynik weryfikacji dokumentu transakcyjnego. Tym samym, zasadnie jako wartość celną przyjęto równowartość kwoty 91.733 USD.

Ponadto wyjaśnił, iż ocena zebranych dowodów przeprowadzona została w zgodzie

z art. 191 Ordynacji podatkowej, i że ustalenie wartości celnej towaru w sposób przedstawiony przez organ celny było prawidłowe i zgodne zarówno z przepisami Kodeksu celnego, Porozumienia oraz wyjaśnień do Kodeksu Wartości Celnej. Tak ustalona wartość celna towaru stanowiła podstawę do zastosowania właściwej stawki celnej do określenia kwoty długu celnego zgodnie z art. 85 Kodeksu celnego.

Kwestię odsetek wyrównawczych i zasadność ich wymierzenia organ wyjaśnił przywołując brzmienie art. 222 § 4 i § 5 Kodeksu celnego, § 3 i § 5 ust.3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515).

W skardze na powyższe rozstrzygniecie Spółka zarzuciła organowi celnemu naruszenie: 1/ prawa materialnego - art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz art. 11 ust. 2, i art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 2/ prawa procesowego przez: niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym z mocy art.122 i art.187 § 1 Ordynacji podatkowej; naruszenie art. 194 Ordynacji podatkowej przez uznanie nadesłanych przez indyjskie władze celne dokumentów, w tym nie podpisanej faktury [...], za spełniającej wymogi formalne określone w tym przepisie; naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej przez całkowicie dowolną i sprzeczną z zebranymi dowodami ocenę materiału dowodowego; naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których organ nie dał wiary dokumentom przemawiającym na korzyść skarżącej (wyciąg z banku, faktura [...], dokumenty przewozowe), oraz powodów dlaczego uznał kopię faktury [...] nadesłanej przez władze celne Indii za podważającą treść faktury przedstawionej do zgłoszenia celnego. Ostatecznie Spółka wniosła o uchylenie decyzji wydanych przez organy celne obu instancji i określenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Wyrokiem z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Go 24/09 tut. Sąd oddalił powyższą skargę. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r. uchylił w/w wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi. Powodem tego uchylenia było, zdaniem NSA, zaistnienie przesłanki nieważności postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzając że ocena wydanego wyroku w nieważnym postępowaniu staje się bezprzedmiotowa, jeżeli niezależnie od jej wyniku orzeczenie podlega uchyleniu.

Sąd zważył:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga, może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 – art. 150 ustawy). Dokonywana ocena odbywa się w oparciu o stan prawny oraz na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Na wstępie należy podkreślić, iż rzeczą znamienną dla podjętego obecnie rozstrzygnięcia jest fakt, że zaskarżona decyzja jest konsekwencją wydanego wcześniej przez tut. Sąd wyroku z 11 września 2007 r. (sygn. akt l SA/Go 57/07) uchylającego decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] listopada 2006 r. [...]. Orzeczeniem tym Sąd przesądził o zasadności ponownego przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru. W takiej sytuacji zastosowanie ma przepis art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego wiąże w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której stanowi powołany przepis, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1177/97; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2408/98). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że nie uległ zmianie ani stan prawny, ani stan faktyczny. W związku z powyższym, Sąd orzekający obecnie w sprawie ma obowiązek dostosowania się do oceny prawnej, wyrażonej we wcześniejszym wyroku tego Sądu z dnia 11 września 2007 r.

Osadzając powyższe uwagi w realiach niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż spór jaki strony wiodą na etapie postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy

w głównej mierze kwestii wartości celnej towaru objętego zgłoszeniem celnym

w procedurze dopuszczenia do obrotu według SAD nr [...] z [...] stycznia 2004 r.

Zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Stosownie natomiast do brzmienia art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany

w celu przywozu na polski obszar celny, przy czym zgodnie z art. 30 § 1 pkt 5 tej ustawy, w celu określenia wartości celnej do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem, poniesione do granicy państwa lub portu morskiego.

W ocenie Sądu, za prawidłowe należy uznać działanie organu przeprowadzone zgodnie z treścią w/w norm prawnych. Niewątpliwie, biorąc pod uwagę dokumenty

i informacje uzyskane od indyjskich władz celnych, polskie organy celne zobligowane zostały do ponownego określenia wartości celnej importowanego towaru. Za

podstawę przyjęto kwotę 91.733,00 USD - jako cenę faktycznie zapłaconą, zgodnie

z uzupełnieniem wyniku weryfikacji dokonanej przez Indyjskie Służby Celne, do

której doliczono zadeklarowane pierwotnie w zgłoszeniu celnym koszty transportu (1.256,55 USD).

Za pozbawiony podstaw prawnych należy uznać również zarzut naruszenia przez organy celne art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, polegający w szczególności na nie wyjaśnieniu jaka kwota została faktycznie zapłacona za fakturę nr [...] i na brak weryfikacji wartości celnej na podstawie art. 25 - 29 Kodeksu celnego. W tym względzie wypada wskazać na przetłumaczone na język polski pismo z [...] maja 2008 r. indyjskich władz celnych, w którym w sposób jednoznaczny stwierdzono, iż wartość zadeklarowana w Indiach, jak również płatność otrzymana przez indyjskiego eksportera w odniesieniu do faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. wynosiła 91.733,00 USD. Indyjskie władze poinformowały, iż indyjscy eksporterzy otrzymali kwotę, którą zgłosili Indyjskim Służbom Celnym w momencie eksportu. W tej sytuacji należy przyznać rację polskim organom celnym, iż brak było podstaw do stosowania określonych w art. 25 - 29 Kodeksu celnego, to jest tzw. zastępczych metod ustalania wartości celnej.

Mimo uznania przez tut. Sąd w wyroku z 11 września 2007 r. wyższej mocy dowodowej wyniku weryfikacji sporządzonego przez indyjskie władze jako dokumentu urzędowego organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję swoje ustalenia i rozważania oparł nie tylko o w/w wynik weryfikacji lecz również o pozostałe dokumenty prywatne, takie jak kopie faktur eksportera, jak też przekazane przez indyjskie władze zaświadczenie bankowe dotyczące eksportu i realizacji zamówienia. Z wszystkich tych dowodów, przyjętych przez organy celne do postępowania na mocy art. 270 § 1 Kodeksu celnego, wynika niewątpliwie, że płatność za importowany towar otrzymana przez indyjskiego eksportera odpowiada wartości deklarowanej w Indiach i wynosi 91.733,00 USD. Ze znajdującego się w aktach sprawy tłumaczenia zaświadczenia bankowego dobitnie wynika, iż bank w kraju eksportu stwierdził, że za towary objęte fakturą nr [...] z [...] grudnia 2003 r. (miejsce przeznaczenia: Polska) kwota należności wynosiła 91.733,00 USD. Otrzymano 91.732,37 USD - 40.82549,00 rupii. Bank oświadczył również, że w/w dane zostały zweryfikowane jako prawdziwe.

Należy przypomnieć, że organy orzekające w sprawie, dokonując ustaleń, mają obowiązek działać według zasad wynikających z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), oceniając wyniki postępowania dowodowego w granicach swobodnej oceny dowodów na podstawie wiedzy i zasad doświadczenia życiowego, wysnuwając

z zebranego materiału dowodowego wnioski logicznie uzasadnione. Zasada swobodnej oceny dowodów, sformułowana w ostatnim z w/w przepisów uprawnia organy do ustalania prawdy obiektywnej wg swej wiedzy, doświadczenia oraz przekonania

o wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych. Z jednej strony nie oznacza ona nieograniczonej dowolności w wartościowaniu dowodów i ich selekcji,

z drugiej jednak – uprawnia organ do wyboru faktów, które uznał on za udowodnione. Sąd orzekający w niniejszej sprawie za prawidłowe uznaje działanie organu, który zgodnie z treścią art. 270 § 1Kodeksu celnego przyjął w poczet materiału dowodowego dokumenty i wyjaśnienia nadesłane przez indyjskie władze, a następnie na ich podstawie oraz całokształtu zebranego w sprawie materiału, konfrontując go wzajemnie uznał, iż rzeczywista wartość celna towaru dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu [...] stycznia 2004 r. jest wyższa od deklarowanej w zgłoszeniu celnym. Fakty te znalazły swój wyraz w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Izby Celnej i - mimo przeciwnych twierdzeń skarżącej – zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało wydane z naruszeniem dyspozycji zawartej w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Przedstawiono w nim w sposób skompensowany wszystkie argumenty przemawiające za słusznością stanowiska przyjętego przez organy celne. Za w pełni wyczerpującą i prawidłową, w obliczu całokształtu zebranego materiału dowodowego, należy też uznać ocenę organu dokonaną w kwestii przedstawionych przez skarżącą wyjaśnień i dowodów (oświadczenia Agencji Usług Księgowych, z [...] czerwca 2006 r., dokumenty potwierdzające dokonanie przelewów).

Za bezzasadne należy również uznać twierdzenie Spółki zmierzające do wykazania, że Sąd w wyroku z 11 września 2007 r. nakazał wyjaśnić fakt braku podpisu wystawcy na kopii faktury. Bynajmniej treść powołanego orzeczenia sądowego nie wskazuje na taki obowiązek. Z przedstawionej w nim argumentacji wynika jedynie, że organ w pierwszej kolejności był zobowiązany wyjaśnić rozbieżności dotyczące daty

i numeru pomiędzy fakturą załączoną do zgłoszenia celnego przez stronę i kopią przesłaną wraz z wynikiem weryfikacji przez władze celne Indii (obie o nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r.), a treścią odpowiedzi władz celnych kraju eksportu, w której wskazano zgoła odmienny numer i datę rachunku (odpowiednio nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r.).

Przechodząc do rozważań dotyczących zarzutu naruszenia przepisów ustawy

z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), stwierdzić należy, że są one również bezzasadne.

Należy podzielić pogląd organów, że zgodnie z art.15 ust. 4 w/w ustawy podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło

i podatek akcyzowy. W związku z faktem, że w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego zmianie (zwiększeniu) uległa wartość celna oraz kwota należnego cła, należało dokonać ponownego określenia podstawy opodatkowania oraz samego zobowiązania

w podatku od towarów i usług z tytułu importu.

Sąd stanął na stanowisku, że całokształt zebranego materiału i jego szczegółowa analiza przeprowadzone w toku postępowania pozwoliły na zajęcie jednoznacznego i prawidłowego stanowiska wyrażonego w sentencji podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć.

Wobec powyższego uznać należało, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie,

a zaskarżone decyzje nie podlegają uchyleniu, ponieważ Sąd nie stwierdził wskazanego przez skarżącą naruszenia prawa materialnego, ani prawa procesowego (art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz art. 11 ust. 2, i art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 194, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Nie stwierdził też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a. W tej sytuacji na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.

( - ) Barbara Rennert ( - ) Jacek Niedzielski ( - ) Joanna Wierchowicz