Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1274/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 134, art. 135, art. 145, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 80. art. 107, art. 138
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 25, art. 28, art. 35,
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) WSA Ewa Michna Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 10 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 10 sierpnia 2017 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 657) po rozpatrzeniu odwołania skarżącej A. S. od decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2017 r., znak: [...], orzekającej o wymeldowaniu skarżącej A. S. z pobytu stałego z lokalu przy ul. Ł w K utrzymał się zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ pierwszej instancji wskazał, że sprawa o wymeldowanie skarżącej z miejsca pobytu stałego z lokalu w K, ul. Ł była już przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji, w wyniku odwołania, które K. G. - kurator nieznanych z miejsca pobytu A. S. i małoletniego E. S. - wniósł do Wojewody od decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2016 r., znak: [...].

Rozpatrując odwołanie kuratora organ drugiej instancji w celu rzetelnej oceny stanu faktycznego sprawy, za zasadne uznał zlecenie w trybie przepisów art. 136 k.p.a. organowi pierwszej instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie meldunkowej. Analiza uzupełnionego materiału dowodowego wykazała, że stan faktyczny sprawy uległ istotnej zmianie, bowiem skarżąca podczas czasowego pobytu w kraju osobiście włączyła się do postępowania przed organem pierwszej instancji. Powyższa okoliczność stanowiła podstawę do uwzględnienia odwołania kuratora i uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Wojewoda decyzją z [...] 2017 roku, znak: [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2016 roku orzekającą w przedmiocie wymeldowania skarżącej wraz z małoletnim E. S. z pobytu stałego z lokalu przy ul. Ł w K i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Prezydent Miasta decyzją z [...] 2017 roku ponownie orzekł o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego z lokalu przy ul. Ł w K, po ustaleniu, że została spełniona przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. Zarzuciła decyzji naruszenie art. 35 ustawy o ewidencji ludności, w związku z art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 80 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego, błędną ocenę przeprowadzonych dowodów i w rezultacie wadliwe przyjęcie, że skarżąca opuściła miejsce stałego pobytu w sposób dobrowolny i zerwała z tym miejscem wszelkie więzy. W uzasadnieniu wniesionego odwołania zarzuciła, że wnioski organu pierwszej instancji pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym, w szczególności z wizją lokalną, która zobrazowała stan techniczny lokalu. Podniosła także, że nieuzasadnione jest twierdzenie organu, iż skarżąca pogodziła się z tym, że nie powróci już do przedmiotowego lokalu i skoncentrowała swoje sprawy życiowe poza granicami kraju. Podniosła, że wyjechała za granicę nie z zamiarem osiedlenia się, lecz w celu podjęcia zatrudnienia i poczynienia oszczędności, m.in. na radykalny remont mieszkania. W dalszej części odwołania wskazała, że stan techniczny spornego lokalu uniemożliwia skarżącej wykonywanie w lokalu czynności życiowych (brak zaopatrzenia w media /wodę, prąd, gaz/ wynika przede wszystkim z bierności współwłaścicieli budynku i braku współpracy z ich strony). Podniosła także, że choć został wydany przez Sąd zaoczny wyrok eksmisyjny, to mimo znacznego upływu czasu (2013 r.) egzekucja komornicza nie została wykonana. Nadto skarżąca podniosła, że przeprowadzenie remontu możliwe będzie dopiero po ostatecznym uregulowaniu spraw związanych z obciążeniem rzeczonego lokalu, bowiem właściciel nalicza opłaty za bezumowne korzystanie z mieszkania. Skarżąca wniosła o zmianę decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że Sąd Rejonowy III Wydział Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z 25 października 2016 roku, sygn. akt [...] uchylił postanowienie Sądu z 1 marca 2016 roku, sygn. akt [...] w zakresie ustanowienia kuratora dla nieobecnych A. S. i małoletniego E. S., tym samym zwolnił K. G. z funkcji kuratora dla nieobecnych A. S. i małoletniego E. S. Postępowanie w przedmiocie o wymeldowanie skarżącej i małoletniego E. S. z miejsca pobytu stałego zostało przez organ pierwszej instancji wyłączone do odrębnego rozpoznania, tym samym sprawa meldunkowa małoletniego E. S. nie jest przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego.

Organ odwoławczy, powołując treść art. 25 i art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności wskazał, że z powyższego unormowania wynika, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić wówczas, gdy osoba fizycznie w danym lokalu nie przebywa, a opuszczenie tego lokalu nastąpiło w sposób dobrowolny i trwały. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie meldunkowej za bezsporny uznać należy fakt, że opuszczenie miejsca pobytu stałego przez skarżącą, jak prawidłowo ustalił organ pierwszej instancji, było jej świadomą decyzją i nie wynikało z bezprawnych działań innych osób. Skarżąca decyzję o opuszczeniu miejsca pobytu stałego podjęła samodzielnie i zamiar ten samodzielnie zrealizowała. Kilka lat temu sama, dobrowolnie wyprowadziła się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego z lokalu w K, ul. Ł, zabrała swoje rzeczy osobiste i wyjechała za granicę, gdzie również obecnie koncentruje centrum swoich najważniejszych spraw życiowych.

Ponowna analiza uzupełnionego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, w ocenie organu odwoławczego wykazała, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, bowiem skarżąca nie powróciła do lokalu stałego zameldowania i aktualnie również w przedmiotowym lokalu w sposób stały nie przebywa. W dniu 15 listopada 2016 roku, składając wyjaśnienia przed organem pierwszej instancji skarżąca do protokołu potwierdziła, że w lokalu w K, ul. Ł, przestała mieszkać około pięć lat temu, a jako powód opuszczenia wskazała okoliczność, iż mieszkanie zostało zalane przez sąsiada z góry, w wyniku czego nie nadawało się do zamieszkiwania i wymagało remontu. Podała, że wyjechała wówczas za granicę (gdzie już wcześniej przebywała), natomiast jej małoletni syn, E. S. zamieszkał z ojcem, M. S. pod innym adresem. Skarżąca oświadczyła, że jej pobyt za granicą związany jest z wykonywaniem pracy, jednocześnie podała, że po opuszczeniu mieszkania, gdy przyjeżdżała czasowo do kraju, to jakkolwiek na początku zatrzymywała się w przedmiotowym lokalu, to obecnie zatrzymuje się już w innym miejscu, u koleżanki, ponieważ - jak stwierdziła - w lokalu przy ul. Ł w K nie da się mieszkać, gdyż lokal wymaga kapitalnego remontu. Oświadczyła, że nie ma pieniędzy na remont powyższego lokalu, a ponadto obawia się, że mieszkanie może zostać zalane ponownie, poinformowała ponadto, iż kiedy po pierwszym zalaniu mieszkania zwróciła się do administracji budynku o remont mieszkania została poinformowana, że remont nie jest możliwy. W dalszej części protokołu skarżąca potwierdziła, że nie podejmuje żadnych kroków w celu remontu mieszkania, jednocześnie oświadczyła, że dopiero dzisiaj dowiedziała się o sądowym wyroku eksmisyjnym oraz o wypowiedzeniu jej przez właścicieli umowy najmu lokalu. Strona podniosła, że widzi możliwość powrotu do lokalu w K, ul. Ł, lecz - jak stwierdziła -nastąpi to dopiero wówczas, kiedy zarobi pieniądze na remont mieszkania, jednocześnie oświadczyła, że do czasu wyjaśnienia spraw związanych z uprawnieniem do przebywania w tym mieszkaniu i powstałego zadłużenia, nie będzie podejmować prób remontu lokalu, do którego nadal posiada dostęp.

Z wyjaśnień, które pełnomocnik skarżącej złożyła 6 kwietnia 2017 roku do protokołu przed organem pierwszej instancji wynikało, że stan faktyczny nie uległ zmianie, bowiem skarżąca nie powróciła do lokalu stałego zameldowania i nadal w tym lokalu w sposób stały nie przebywa. Jak podała pełnomocnik, skarżąca przebywa poza granicami kraju w związku z pracą, co do stanu przedmiotowego lokalu sprawa jest jasna, wobec zainteresowanej sąd orzekł o eksmisji, skarżąca nie kontaktowała się z właścicielami budynku w sprawie przeprowadzenia remontu przedmiotowego lokalu.

Powyższe wyjaśnienia pozostawały w zbieżności z informacją zawartą przez pełnomocnika wnioskodawców (tj. współwłaścicieli nieruchomości nr [...] w K, ul. Ł) we wniesionym żądaniu o wymeldowanie skarżącej z miejsca pobytu stałego. Z przedmiotowego wniosku bowiem wynikało, że skarżąca już od wielu lat nie mieszka w lokalu przy ul. Ł w K, opuściła ten lokal bez wymeldowania się i wyjechała poza granice kraju, gdzie nadal przebywa. Próby nawiązania kontaktu z nią zakończyły się niepowodzeniem. Pełnomocnik dołączył do akt sprawy kserokopię wyroku zaocznego Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z 15 stycznia 2013 roku, sygn. akt [...], w którym Sąd nakazał pozwanej, aby opuściła lokal mieszkalny [...] znajdujący się w budynku położonym w K przy ul. Ł, opróżniła ten lokal z rzeczy i wydała go w posiadanie pełnomocnikowi powodów. W tym samym wyroku Sąd orzekł, że pozwanej nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego.

Niezamieszkiwanie skarżącej w miejscu stałego zameldowania zostało potwierdzione dowodami z zeznań osób, które organ pierwszej instancji powołał w niniejszej sprawie w charakterze świadków, tj. M. S., byłego męża skarżącej i M. F., jej przyrodniego brata oraz dowodem z oględzin spornego lokalu, które organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu 9 grudnia 2016 roku.

Świadek M. S. zeznał, że skarżąca przebywa za granicą, a podczas czasowych pobytów w kraju odwiedza syna w miejscu jego pobytu, tj. w mieszkaniu rodziców świadka. Czasami, w okresie wakacji, syn odwiedza matkę za granicą.

Świadek M. F. zeznał, że skarżąca od kilku lat przebywa za granicą i nie ma z nią kontaktu. Skarżąca kilka dni wcześniej zadzwoniła do świadka (po bardzo długiej przerwie), aby zasięgnąć informacji w jakiej sprawie jest wezwany do organu, natomiast kilka lat wcześniej mówiła, że planuje wyjazd do Anglii. Wcześniej skarżąca nie dzwoniła do świadka przez okres kilku lat.

Oględziny lokalu położonego w K, ul. Ł potwierdziły dotychczasowe ustalenia, mianowicie, że przedmiotowy lokal jest niezamieszkały, "pozbawiony wszystkich mediów, opuszczony i opróżniony z rzeczy i przedmiotów należących do skarżącej jest brudny, z widocznymi śladami zalania, zawilgocony, wychłodzony. Całe mieszkanie pokryte kurzem, pajęczynami. Lokal nie nadaje się do zamieszkiwania, nadaje się do gruntownego remontu". W przeprowadzeniu powyższego dowodu brała udział pełnomocnik skarżącej, nie wnosząc do protokołu żadnych zastrzeżeń.

Organ odwoławczy uznał, że opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez skarżącą nastąpiło w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W sprawie nie zostały przeprowadzone żadne dowody, które wskazywałyby, że opuszczenie miejsca pobytu stałego przez skarżącą miało charakter niedobrowolny. Organ odwoławczy podniósł, że w przedmiotowej sprawie bezsporna jest okoliczność, że skarżąca kilka lat temu sama opuściła lokal w K, ul. Ł i wyjechała za granicę, gdzie również obecnie mieszka i pracuje. Skarżąca w zasadzie nie kwestionuje, że opuściła przedmiotowy lokal, lecz podnosi, iż zmusił ją do tego zły stan techniczny mieszkania, co według niej pozbawia opuszczenie cech dobrowolności.

Mając na względzie okoliczność wydania przez Sąd orzeczenia o eksmisji bez prawa do lokalu socjalnego wskazać należy, iż wyrok sądu powszechnego nakazujący opuszczenie lokalu mieszkalnego nie stanowi samoistnej przesłanki upoważniającej organ meldunkowy do wymeldowania oznaczonej w tym wyroku osoby z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Przesłankę taką stanowi natomiast wykonanie wyroku sądu, a więc dobrowolne opuszczenie lokalu przez osobę, do której skierowany został nakaz w nim zawarty, bądź też wyegzekwowanie wykonania wyroku przez komornika sądowego.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż powyższe stwierdzenie dotyczące dobrowolności opuszczenia lokalu doznaje ograniczenia w przypadku wykonania prawomocnego wyroku sądu powszechnego nakazującego eksmisję danej osoby z określonego lokalu. Prawomocny wyrok sądu powszechnego orzekający eksmisję może bowiem polegać na dobrowolnym opuszczeniu lokalu przez zobowiązanego (jak w przedmiotowej sprawie), albo też podlegać wykonaniu w drodze egzekucji. Skutkiem dobrowolnego opuszczenia lokalu lub wykonania w drodze egzekucji wyroku orzekającego eksmisję danej osoby z lokalu jest bowiem ustanie pobytu tej osoby w lokalu w rozumieniu cytowanego powyżej art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności.

W rozpatrywanej sprawie sądowy wyrok o eksmisji nakazujący skarżącej, aby opuściła lokal mieszkalny nr [...] znajdujący się w budynku położonym w K przy ul. Ł, opróżniła ten lokal z rzeczy i wydała go w posiadanie pełnomocnikowi powodów, wykonany został samodzielnie przez skarżącą, która kilka lat temu zabrała z lokalu swoje rzeczy osobiste, dobrowolnie przedmiotowy lokal opuściła i zamieszkała w innym miejscu (poza granicami kraju), gdzie również aktualnie koncentruje swoje sprawy życiowe, w tym zawodowe. Samodzielne wykonanie przez skarżącą sądowego wyroku nakazującego eksmisję wymienionej z lokalu stałego zameldowania jest zatem aktem równoznacznym z ustaniem jej pobytu w tym lokalu w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności.

Organ podkreślił, że właściwy organ gminy prowadzący ewidencję ludności, w świetle przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności, nie może odmówić wymeldowania z miejsca pobytu stałego osoby, która z mocy sądowego wyroku utraciła uprawnienia do przebywania w określonym lokalu i równocześnie w wyniku własnej świadomej decyzji sama, dobrowolnie opuściła miejsce pobytu stałego.

Zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała, o czym stanowi art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności. Skoro skarżąca nie przebywa w lokalu stałego zameldowania, przedmiotowy lokal opuściła dobrowolnie, przebywa w innym miejscu od kilku lat, to prawidłowo organ pierwszej instancji uznał, iż rozstrzygnięcie o wymeldowaniu jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, bowiem obecnie opuszczenie lokalu nabrało również charakteru trwałego.

Organ odwoławczy podniósł też, że skarżąca nie dopełniła obowiązku określonego w przepisach art. 36 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, to jest nie zgłosiła swojego wyjazdu za granicę, co dawałoby podstawę do uznania, że wyjechała poza granice Rzeczypospolitej Polskiej bez zamiaru stałego pobytu, na okres dłuższy niż 6 miesięcy.

Organ odwoławczy podniósł, że zamiar skarżącej powrotu do lokalu w K, ul. Ł ogranicza się jedynie do deklarowania chęci powrotu do rzeczonego lokalu, bez określenia czasu powrotu, a przede wszystkim bez uwzględnienia realnych i prawnych możliwości zamieszkania w tym lokalu. Skoro powyższy lokal znajduje się w nieruchomości pozostającej w dyspozycji współwłaścicieli, którzy wyraźnie sprzeciwiają się temu, aby skarżąca mogła ponownie w tym lokalu zamieszkać (ich zdaniem wymieniona opuściła i opróżniła lokal, w wyniku czego Sąd orzekł o eksmisji bez prawa do lokalu socjalnego), to deklarowany przez pełnomocnika skarżącej zamiar powrotu do miejsca stałego zameldowania nie znajduje oparcia w istniejących realiach. Zdaniem organu, jeżeli przez dłuższy czas skarżąca, będąc zameldowana w lokalu przy ul. Ł w K mieszkała w innym miejscu (tj. u koleżanki oraz za granicą), to tym samym dała wyraz swojej woli dobrowolnego opuszczenia lokalu, w którym faktycznie nie przebywa, a jedynie niezgodnie z przepisami ewidencji ludności jest nadal zameldowana. Nie podejmując żadnych działań (kroków prawnych) zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania przedmiotowego lokalu, skarżąca dała też wyraz swej woli rezygnacji z zamieszkania w tym lokalu. Przeciwne rozumienie normy określonej w art. 35 ustawy o ewidencji ludności prowadziłoby do akceptowania fikcji polegającej na utrzymaniu zameldowania określonej osoby w lokalu, w którym faktycznie od dawna już nie mieszka.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarząca A. S. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 35 ustawy z dnia 24.09.2010 r. o ewidencji ludności w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 k.p.a. poprzez błędną ocenę przeprowadzonych dowodów i w rezultacie wadliwe przyjęcie, że skarżąca dobrowolnie opuściła miejsce stałego pobytu i zerwała z tym miejscem wszelkie więzy, a nadto, że w sposób dobrowolny wykonała prawomocny wyrok sądowy nakazujący eksmisję z przedmiotowego lokalu, co stanowi akt równoznaczny z ustaniem jej pobytu w tym lokalu w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

Zdaniem skarżącej błędne jest stanowisko organu II instancji, że skarżąca utraciła posiadanie przedmiotowego lokalu, a w konsekwencji dała wyraz rezygnacji z zamieszkiwania. Organ zdaniem skarżącej kreuje takie wnioski wyłącznie na podstawie okoliczności zabrania przez skarżącą z przedmiotowego lokalu osobistych rzeczy, a następnie w oderwaniu od materiału dowodowego przyjmuje, że skarżąca dobrowolnie wydała lokal w posiadanie pełnomocnikowi współwłaścicieli budynku. Tymczasem skarżąca do obecnej chwili jest w posiadaniu kompletu kluczy do rzeczonego lokalu (to pełnomocnik dysponował kluczami w dniu wizji lokalnej i otwierał drzwi), a niewątpliwie w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowego przekazanie posiadania lokalu następuje wyłącznie poprzez przekazanie kluczy, a nie zabranie kilku osobistych rzeczy. W lokalu pozostały rzeczy ruchome stanowiące własność skarżącej, a to kompletne umeblowanie kuchni.

Skarżąca zarzuciła, że organ II instancji popada w sprzeczności, albowiem w ramach jednego postępowania przyznaje, że skarżąca nie wydała lokalu, a wręcz ma do niego swobodny dostęp, a samo ograniczone z niego korzystanie na skutek stanu technicznego nie uzasadnia wymeldowania, natomiast w trakcie ponownego postępowania odwoławczego twierdzi, że skarżąca dobrowolne wydała w posiadanie lokal, a tym samym wykonała wyrok sądowy w przedmiocie eksmisji. Nadto organ zmienia swe stanowisko także w zakresie oceny przesłanki dobrowolności.

W ocenie skarżącej zbyt daleko idące i nieuzasadnione są twierdzenia organu, że pogodziła się ona z tym, że już nie powróci do przedmiotowego lokalu i skoncentrowała swoje sprawy życiowe poza granicami kraju. Skarżąca nigdy takiego oświadczenia nie złożyła, a wręcz przeciwnie wyrażała wolę i zamiar powrotu do przedmiotowego lokalu. Skarżąca podniosła, że zainwestowała znaczącą sumę pieniędzy przeprowadzając gruntowny remont: położenie paneli, wyburzenie pieca kaflowego, wykonanie na zamówienie mebli kuchennych, antresoli, malowanie. Sam zaś prawomocny zaoczny wyrok eksmisyjny z dnia 15.01.2013 r. nie może przesądzać o dobrowolnym opuszczeniu lokalu, albowiem tylko wykonanie eksmisji przez Komornika Sądowego będzie świadczyć o spełnieniu powyższej przesłanki. Tymczasem mimo znacznego upływu czasu od wydania wyroku eksmisyjnego, a to ponad czterech lat, współwłaściciele lokalu nie podjęli żadnych działań prawnych ukierunkowanych na wszczęcie eksmisji względem skarżącej, na co zwracał uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2017r. W tej kwestii sytuacja jest diametralnie odmienna, albowiem współwłaściciele naliczają wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z przedmiotowego lokalu, zaś kontakt z nimi jest znacznie utrudniony. Podczas trwania postępowania administracyjnego, na co zwrócił uwagę organ l instancji, współwłaściciele nie brali udziału w sprawie, a to m.in. w wizji lokalnej, na rozprawie administracyjnej poświęconej przesłuchaniu stron.

Skarżąca podniosła, że organ skarżącej zarzuca brak działań mających na celu powrót do lokalu, jednak nie dostrzega, że możliwe jest przeprowadzenie remontu dopiero po ostatecznym uregulowaniu spraw związanych z obciążeniem tego lokalu, albowiem współwłaściciele naliczają skarżącej comiesięczne wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z lokalu, a w obrocie prawnym jest wyrok eksmisyjny, który nie wiadomo z jakich powodów nie jest kierowany do egzekucji. Z drugiej zaś strony brak jest po ich stronie woli podjęcia rozmów w powyższym zakresie, o co pełnomocnik skarżącej zwracał się m.in. telefonicznie do pełnomocnika wnioskodawcy czy podczas oględzin w dniu 09.12.2016r. do zarządcy budynku I. K.

Zdaniem skarżącej nie można twierdzić, że skarżąca dobrowolnie wyprowadziła się z lokalu w sytuacji, gdy właściciel nalicza opłaty za bezumowne korzystanie, skarżąca dysponuje swobodnie lokalem posiadając do niego klucze, a więc tym samym przyznaje, że korzysta z lokalu.

Skarżąca podniosła, że współwłaściciele lokalu nigdy nie zwrócili się do skarżącej o wydanie przedmiotowego lokalu poprzez wydanie kluczy i zabranie swych rzeczy.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 powołanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., co do zasady Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Rozpoznawana skarga w tych ramach prawnych nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była wydana na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzja Wojewody z dnia 10 sierpnia 2017 r., znak [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2017 r., znak: [...], orzekającą o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego z lokalu przy ul. Ł w K.

W ocenie Sądu stanowisko zaprezentowane przez organy administracji w niniejszej sprawie jest zasadne na gruncie obowiązujących przepisów prawa.

Podstawę prawną wymeldowania stanowi przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz. U. 2017 r., poz. 657 ze zm.) zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Stosownie zaś do treści art. 25 ust. 1 cytowanej ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Na pojęcie zamieszkiwania składają dwa elementy, tj. faktyczne przebywanie i zamiar. Opuszczenie miejsca pobytu stałego cechować musi zatem zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w mieszkaniu, jak i element wolicjonalny, łączony z dobrowolnością zmiany miejsca pobytu. Dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001 r., sygn. V SA 3169/00, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88).

Zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla jego oceny istotne będzie ustalenie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną zainteresowanego pozostawania w danym lokalu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że opuszczenie miejsca pobytu stałego musi mieć charakter dobrowolny i trwały, by można było dokonać wymeldowania. Podzielić należy, aktualny na gruncie obowiązującej obecnie ustawy, pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 22 września 2005 r. (sygn. akt IV SA/Wa 600/05), w świetle którego miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami.

Należy również podkreślić, że decyzja o wymeldowaniu ma charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja o wymeldowaniu nie skutkuje zmianą stosunków prawnorzeczowych dotyczących danej nieruchomości. Opuszczenie miejsca stałego pobytu ma miejsce wtedy, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania, a nie w dniu orzekania przez organy.

W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu zostało wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżąca nie koncentruje centrum swoich życiowych interesów pod adresem lokalu, z którego została wymeldowana. Ponownie podkreślić trzeba, że orzecznictwo sądowe jednolicie przyjmuje, iż zameldowanie oraz wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw (np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 631/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 824/11). Zatem zameldowanie nie służy powstaniu czy też potwierdzeniu prawa własności do określonego lokalu, a wymeldowanie tego prawa nie może osłabia, ani nie przekreśla.

Bezsporne jest, że w stosunku do skarżącej zapadł wyrok orzekający eksmisję z przedmiotowego lokalu, który jest prawomocny. Skarżąca nie wykazała, aby podjęła jakiekolwiek kroki w celu podważenia powyższego wyroku i wyeliminowania go z obrotu prawnego. Podkreślić trzeba też, że wykonanie orzeczenia w przedmiocie eksmisji z lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w tym lokalu w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności. Wykonanie wyroku eksmisyjnego może nastąpić także w sposób dobrowolny. Prawomocny wyrok eksmisyjny sądu powszechnego, czy też zobowiązujący do wydania nieruchomości potwierdza zaistnienie przesłanki wymeldowania. Jeżeli w obrocie prawnym pozostaje wyrok eksmisyjny wydany w stosunku do osoby wymeldowywanej, nieistotne jest badanie woli czy zamiaru osoby opuszczającej lokal, skoro osoba ta nie ma uprawnień do przebywania w lokalu i nie przebywa w miejscu pobytu stałego (tak WSA we Wrocławiu w uroku z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 813/13 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu prawidłowe są ustalenia organów w zakresie stanu faktycznego niniejszej sprawy. W szczególności – zdaniem Sądu – prawidłowe jest ustalenie, że skarżąca opuściła przedmiotowy lokal kilka lat temu i obecnie w nim nie zamieszkuje. O zamieszkiwaniu w lokalu nie świadczy pozostawienie w nim mebli kuchennych. Skarżąca zdaniem Sądu zerwała wszelkie więzi z lokalem, skoro nawet okazjonalnie go nie odwiedza, a w czasie pobytów w Polsce mieszka u koleżanki. Skarżąca nie wykazała również, aby podjęła jakiekolwiek kroki zmierzające do zmiany stanu technicznego lokalu.

Powyższe okoliczności mają decydujące znaczenie dla przesądzenia kwestii legalności decyzji o wymeldowaniu. Gdyby nawet rozważać kwestię chęci powrotu skarżącej do lokalu, który opuściła, to należy uznać, że sytuację usankcjonował wyrok eksmisyjny, dotyczący właśnie tego lokalu, który zapadł w dniu 15 stycznia 2013 r. Obecnie istniejący stan faktyczny jest zgodny z treścią powyższego wyroku.

Nadto należy podnieść, że w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1097/12) utrwalony został pogląd, że jeżeli strona twierdzi, że została usunięta z dotychczasowego miejsca pobytu w drodze przymusu fizycznego lub psychicznego, a nie wystąpiła na drogę sądową o ochronę swoich uprawnień do zamieszkiwania w miejscu pobytu (nie skorzystała z środków prawnych w postaci powództwa cywilnego czy o przywrócenie naruszonego posiadania), to taka sytuacja daje podstawy do przyjęcia, że osoba dotychczasowe miejsce pobytu stałego opuściła dobrowolnie. Jak już wyżej wskazano skarżąca nie wykazała, aby podjęła jakiekolwiek działania faktyczne lub prawne w celu doprowadzenia lokalu do stanu, który umożliwiałby w nim zamieszkiwanie.

Wobec poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych o wyprowadzeniu się skarżącej z przedmiotowego lokalu, jak również orzeczeniu o eksmisji skarżącej z tego ostatniego lokalu, zasadnym było przyjęcie, że skarżąca opuściła świadomie miejsce pobytu stałego. Należy przy tym podnieść, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie wykazała okoliczności przeciwnych ani w zakresie opuszczenia lokalu, ani dobrowolności tegoż opuszczenia. Skarżąca, poza swymi twierdzeniami, nie przedstawiła na okoliczności przeciwne, niż ustalone przez organy w toku postępowania, żadnych dowodów. Natomiast materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracyjne nie pozwala na uznanie, iż nie nastąpiło opuszczenie lokalu przez skarżącą, jak również że opuszczenie to nie miało charakteru dobrowolnego. Tym samym całokształt zachowania skarżącej wskazuje, iż lokal, w którym była zameldowana, po prostu przestał być miejscem koncentracji jej interesów życiowych.

Kolejno wymaga zaznaczenia, że ocena, czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały, jak argumentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 września 2014 r., sygn. II OSK 644/13, nie może być oparta na dosłownym rozumieniu pojęcia "trwały" i być interpretowana jedynie jako opuszczenie lokalu "na zawsze". Także bowiem opuszczenie lokalu na pewien okres może być uznane za trwałe, jeżeli okres ten jest wystarczająco długi.

Skarżąca, jak zostało to ustalone w toku postępowania administracyjnego, nie przebywa pod adresem stałego zameldowania od kilku lat, a przynajmniej od czasu, gdy został wydany wyrok eksmisyjny, to jest od 2013 roku, co oznacza, że na chwilę obecną trwale zerwała więzi z miejscem zameldowania. Nawet gdyby przyjąć, że chwilą opuszczenia lokalu jest rok 2013 (wyrok eksmisyjny), to i tak upływ czasu pozwala na przyjęcie, że opuszczenie miejsca stałego zameldowania ma charakter trwały.

Należy podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wyrażony w wyroku z 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 299/14, iż przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka, prowadzenie życia towarzyskiego – przyjmowanie znajomych), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem (np. kluczy, rzeczy osobistych), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 września 2015 r., sygn. II OSK 2315/14). Analiza niniejszej sprawy pozwala jednoznacznie stwierdzić, że organy administracji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy doszły do prawidłowych wniosków. Sam fakt, iż skarżąca nie oddała właścicielom kluczy od lokalu nie świadczy o woli powrotu do niego w celu zamieszkania, podobnie pozostawienie mebli kuchennych. Bez znaczenia dla dokonanej oceny jest również działanie właścicieli lokalu, którzy domagają się od skarżącej zapłaty odszkodowania za bezumowne zajmowanie lokalu.

Reasumując, zdaniem Sądu materiał dowodowy został zgromadzony w niniejszej sprawie w sposób umożliwiający rozstrzygnięcie sprawy, a organy orzekające wyprowadziły z niego prawidłowe wnioski. W ocenie Sądu, organ I instancji, jak i organ II instancji prawidłowo ustalił, że opuszczenie przez skarżącą miejsca zameldowania na pobyt stały miało charakter dobrowolny oraz trwały.

Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły reguł postępowania dowodowego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 k.p.a. Należy podnieść, że choć gospodarzem postępowania administracyjnego jest organ administracji publicznej i to na nim spoczywają obowiązki związane z prawidłowym prowadzeniem postępowania wyjaśniającego, nie zwalnia to strony od obowiązku współdziałania z organem w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością.

Organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej przepisów, należy uznać, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej jest obowiązany z urzędu:

1) ustalić, jakie okoliczności faktyczne mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

2) ustalić, jakie dowody powinny zostać przeprowadzone w celu ustalenia powyższych okoliczności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2012 r., IV SA/Wa 663/12, LEX nr 1347629, w którym sąd stwierdził, że "organ administracji jako gospodarz postępowania administracyjnego określa zakres postępowania wyjaśniającego oraz dobór środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy", przy czym "aktywna rola organu administracji publicznej w procesie poszukiwania i gromadzenia materiału dowodowego może przejawiać się zarówno podejmowaniem czynności dowodowych z urzędu, a także gromadzeniem w aktach sprawy dowodów wskazanych lub dostarczonych przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy" (tak WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 15 lutego 2012 r., IV SA/Wr 711/11, LEX nr 1139681);

3) przeprowadzić dowody, które uznał za niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy;

4) dokonać oceny przeprowadzonych dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012 r., II GSK 118/12, LEX nr 1125454).

Realizacja przez organ administracji publicznej powyższych obowiązków nie pozbawia oczywiście strony prawa do czynnego udziału w czynnościach postępowania dowodowego, związanych z realizacją zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Prawo strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania jest realizowane w szczególności przez prawo do inicjatywy dowodowej, ukształtowane w art. 78 k.p.a., prawo do brania czynnego udziału w czynnościach postępowania dowodowego (art. 79 k.p.a.), jak również prawo do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, wynikające z art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. W wyroku z dnia 4 lipca 2013 r., II SA/Kr 455/13, LEX nr 1343018, WSA w Krakowie trafnie przyjął, że "aktywna postawa podczas całego postępowania wyjaśniającego winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy" (por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 r., I SA/Wa 1433/09, LEX nr 600029).

Z omawianą zasadą ogólną wiąże się kwestia rozłożenia ciężaru dowodu (onus probandi) w postępowaniu administracyjnym. Zasada prawdy obiektywnej przenosi ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie. W postępowaniu tym nie znajduje zastosowania zasada kontradyktoryjności, jak również zasady inicjatywy i dyspozycji dowodami przez strony. Organ administracji publicznej ma obowiązek z urzędu "zmierzać do pełnego wyświetlenia stanu faktycznego sprawy w zakresie potrzebnym do jej załatwienia i nie jest pod tym względem związany wnioskami stron" (E. Ochendowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne. Wybór orzecznictwa, Toruń 1997, s. 45). Organ administracji publicznej "nie może oczekiwać, że to strona powinna przedstawić wszystkie dowody na poparcie swoich oświadczeń" (wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 grudnia 2011 r., II SA/Łd 937/11, LEX nr 1097229).

Co do zasady gospodarzem postępowania administracyjnego jest organ administracji publicznej, który powinien je prowadzić zgodnie z zasadą oficjalności, jednakże strona ma prawo czynnego uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym, a w szczególności prawo inicjatywy dowodowej, z którego powinna korzystać, chcąc uniknąć negatywnych konsekwencji związanych z poczynionymi przez organ ustaleniami w zakresie stanu faktycznego sprawy na podstawie znanych organowi środków dowodowych. Powyższe stanowisko dobrze ilustruje wyrok NSA z dnia 8 listopada 2013 r., II OSK 1291/12, LEX nr 1421792, w którym sąd stwierdził, że "organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W sprawach, w których strona nie przedstawiła, jak też organ nie znalazł z urzędu dowodów potwierdzających fakty i zdarzenia, z których strona wywodzi dla siebie określone (z reguły korzystne) skutki prawne, przed wydaniem decyzji negatywnej organ administracji powinien zawsze wezwać stronę do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie przez nią brakujących dowodów, czy też sprecyzowania dotychczasowych niejasnych, czy też ogólnikowych wyjaśnień" (por. też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2013 r., IV SA/Po 481/13, LEX nr 1333707; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2012 r., VI SA/Wa 232/12, LEX nr 1352665; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 października 2011 r., III SA/Gl 207/11, LEX nr 989756; wyroki NSA z dnia 27 lipca 2011 r., II OSK 1560/10, LEX nr 1083620, oraz z dnia 28 czerwca 2011 r., II GSK 631/10, LEX nr 1083327). Z kolei w wyroku z dnia 15 listopada 2012 r., II OSK 2598/11, LEX nr 1291977, NSA orzekł, że w sytuacji "gdy strona powołuje się na okoliczności, z których wynikają dla niej określone, pozytywne skutki prawne, dopuszczalne jest zobowiązanie jej do udowodnienia tych okoliczności, ale wyłącznie w sytuacji, gdy organ nie ma możliwości przeprowadzić niezbędnych czynności wyjaśniających we własnym zakresie"; por. też wyrok NSA z dnia 9 września 2011 r., II OSK 1700/10, LEX nr 1132113). Należy zatem uznać, że "obowiązki organów administracji publicznej w zakresie przeprowadzenia dowodów z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko, by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., II GSK 273/10, LEX nr 992347; por. też wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., II OSK 1677/10, LEX nr 746724). W szczególności wówczas, gdy organ administracji publicznej dokonał pewnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego na podstawie przeprowadzonych dowodów, a strona kwestionuje te dowody i ustalenia, przeciwdowód może być przeprowadzony z jej inicjatywy, organ nie ma natomiast obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., II OSK 1933/08, LEX nr 582865).

Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zrealizowały wyżej opisane obowiązki w zakresie postępowania wyjaśniającego, zapewniając stronie prawo czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca została przesłuchana w charakterze strony na rozprawie w dniu 15 listopada 2016 r. W toku postępowania była informowana o podejmowanych przez organy czynnościach w ramach postępowania wyjaśniającego, a przed wydaniem decyzji była informowana o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do niego.

W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przez organy przeprowadzone w sposób prawidłowy, wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, uzasadnienie decyzji jest przekonywujące i nie narusza art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że orzekające w sprawie organy administracji dokonały prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego o wymeldowaniu skarżącej A. S. z pobytu stałego z lokalu przy ul. Ł w K, jak również prawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawach zakończonych powołanymi decyzjami.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.