Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1184/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 13k ust.1 pkt 2, art. 13 ust. 1 pkt 3; art. 13k ust. 4, ust. 6 pkt 1, ust. 9; art. 13l ust. 1, art. 13ha ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: zał. nr 2 pkt 13 lit. d
journal: Dz.U. 2011 nr 80 poz 433
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę  elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej
article: art. 189d pkt 1, art. 189f § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 119 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 104 w zw. z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "K.p.a."), art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 4, ust. 6 pkt 1, ust. 9 oraz art. 13l ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm., dalej "u.d.p."), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 890), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140, z późn. zm., dalej: "u.t.d."), nałożył karę pieniężną na P. Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący") kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł, za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że 22 listopada 2019 r. zarejestrowano przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] (rodzaj: SAMOCHÓD CIĘŻAROWY) poruszającego się wraz z przyczepą/naczepą o numerze rejestracyjnym [...] przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie 08:15:21, na odcinku drogi krajowej nr [...] granica m. [...] - [...] (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...]), wskazanym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

W wyniku dokonanej kontroli stacjonarnej stwierdzono, iż w ww. pojeździe nie znajduje się urządzenie pokładowe viaBox służące do uiszczania opłat elektronicznych, a ponadto wskazany pojazd nie został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat. Tym samym za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna.

Organ wyjaśnił, że na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, iż dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 3510 kg, w tym pojazdu samochodowego - 2760 kg, zaś przyczepy - 750 kg. W oparciu o dane zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców organ ustalił, iż właścicielem ww. pojazdu samochodowego w dniu odnotowania naruszenia była Spółka.

Mając powyższe na uwadze, pismem z [...] lutego 2020 r. GITD zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas ww. przejazdu, pouczając o treści art. 10 § 1 K.p.a.

W piśmie z [...] marca 2020 r. Strona poinformowała, iż na skutek omyłki pracownika Spółki zespół pojazdów poruszający się w dniu zarejestrowanego naruszenia nie został zakwalifikowany jako przekraczający dopuszczalną masę całkowitą 3,5 tony w związku z czym nie został zarejestrowany w elektronicznym systemie poboru opłat. Dodatkowo podniesiono argument, iż DMC powyższego zespołu pojazdów zostało przekroczone zaledwie o 10 kg. Powołując się na powyższe oraz na art. 189f § 1 K.p.a., Strona wniosła o odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu.

GITD uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie w sposób pełny odzwierciedla opisany powyżej stan faktyczny. Organ uznał, ze w sposób prawidłowy ustalił Stronę prowadzonego postępowania. Za okoliczność bezsporną uznał również to, że zespół pojazdów o ww. numerach rejestracyjnych, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, poruszał się 22 listopada 2019 r. po płatnym odcinku drogi krajowej, zaś z informacji pochodzących z systemu elektronicznego poboru opłat jednoznacznie wynika, iż za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna, ponieważ użytkownik nie posiadał podpisanej umowy z operatorem systemu. W chwili dokonania naruszenia nie istniała możliwość realizacji obowiązku określonego w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., poza krajowym systemem elektronicznego poboru opłat, a więc bez wykorzystania urządzenia pokładowego viaBox. Tym samym doszło do naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Organ zaznaczył, iż wyjaśnienia Strony sugerujące, że za powstanie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej jest odpowiedzialny jeden z pracowników Spółki nie stanowią podstawy do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i nie stanowią okoliczności mającej wpływ na ustalenie odpowiedzialności administracyjnej, a co najwyżej mogą stać się podstawą roszczeń cywilnoprawnych, gdyby okazało się, że działanie lub zaniechanie tegoż pracownika naraziło posiadacza pojazdu na szkodę.

Organ wyjaśnił, iż ustawodawca, ustalając w art. 13ha ust. 3 u.d.p., kategorie pojazdów na potrzeby określenia stawki opłaty elektronicznej, posłużył się dopuszczalną masą całkowitą pojazdów, nie zaś ich masą własną, rzeczywistą czy faktyczną. Przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (oznaczone w pozycji F.2 dowodu rejestracyjnego). Z danych uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika jednoznacznie, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu przekraczała 3,5 tony. W związku z powyższym nie jest istotny stopień załadowania, ładowność czy też rzeczywista masa kontrolowanego zespołu pojazdu w momencie przejazdu po drodze objętej elektronicznym poborem opłat. Na wysokość wymierzonej sankcji nie ma również wpływu wartość stanowiąca przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej.

Ponadto, GITD odnosząc się do wniosku Strony o odstąpienie od wymierzania kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. wyjaśnia, iż przesłanka przewidziana tym przepisem odwołuje się do dwóch warunków, które muszą być spełnione łącznie. Po pierwsze, waga naruszenia prawa musi być znikoma. Drugą przesłanką skutkującą odstąpieniem od nałożenia kary jest zaprzestanie naruszania prawa. Organ wyjaśnił, że wskazana przez Stronę okoliczność nie przesądza o znikomej wadze naruszenia, bowiem odpowiedzialność ta postrzegana jest przez ustawodawcę w sposób obiektywny, ponadto bez znaczenia pozostaje wina właściciela/posiadacza pojazdu. Organ wskazał, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestanie na pouczeniu jest uwarunkowane spełnieniem obu ww. przesłanek. Tym samym z uwagi na wyżej wymienione względy oraz biorąc pod uwagę wyjaśnienia Strony organ nie znalazł podstawy do zastosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a.

Pismem z 20 kwietnia 2020 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z [...] marca 2020 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 189f § 1 w zw. z art. 189d pkt 1 K.p.a., poprzez uznanie, iż przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów o 10 kg nie można zakwalifikować jako znikome naruszenie prawa, tymczasem zgodnie z przyjętym stanowiskiem doktryny znikome naruszenie to takie, które nie niesie za sobą społecznego niebezpieczeństwa a jedynie wywołuje sporadyczne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych. Nie ulega wątpliwości, iż przekroczenie DCM o 10 kg winno być zakwalifikowane jako spełniające ww. warunek,

2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w stwierdzeniu, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały szczególne okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu tymczasem z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż pojazd wraz z przyczepą w chwili przejazdu przez drogę krajową [...] na odcinku [...] - [...] wykorzystywany był do prowadzenia prac służących bezpiecznej eksploatacji gazociągu wysokiego ciśnienia przebiegającego m.in. przez [...],

3) art. 8 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń oraz lakoniczne wyjaśnienie, iż w rozpatrywanej sprawie nie można uznać, iż waga naruszenia była znikoma oraz uznanie przez organ, iż rozpatrywanie drugiej przesłanki tj. ustalenie czy Skarżący zaprzestał naruszania prawa jest bezzasadne tymczasem zgodnie z ww. przepisami uzasadnienie powinno być sporządzane z należytą starannością, dostosowane do rozpatrywanej sprawy w taki sposób, aby budzić zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Nadto Organ winien odnieść się do wszelkich kwestii podnoszonych przez Skarżącego w toku prowadzonego postępowania.

Skarżący na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "P.p.s.a."), wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci: 1) potwierdzenia wpłaty kaucji za urządzenie pokładowe z 2 marca 2020 r., 2) potwierdzenia rejestracji pojazdu w systemie opłat z 2 marca 2020 r., 3) listy zarejestrowanych pojazdów z 2 marca 2020 r., 4) wykazu zarejestrowanych pojazdów – na okoliczność zarejestrowaniu spornego pojazdu w systemie viaToll od 2 marca 2020 r. a tym samym ziszczenia się drugiej z przesłanek zawartych w art. 189f § 1 pkt 1 K.pa., tj. zaprzestanie naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że pod wpływem linii orzeczniczej ukształtowanej przez Trybunał Konstytucyjny przyjęto pogląd, że administracyjna kara pieniężna, która często jest bardziej dotkliwą sankcją niż kara wymierzana za popełnienie wykroczenia, czy nawet przestępstwa, powinna być karą sprawiedliwą adekwatną do wagi naruszenia i odpowiadającą celom, dla których jest stosowana.

Skarżący wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z przepisami prawa zespół pojazdów winien być zarejestrowany w systemie viaTOLL, jednakże nie należy tracić z pola widzenia faktu, iż DCM została przekroczona jedynie o 10 kg. Na przyczepie fabrycznie zamontowano urządzenie służące do rozdrabniania gałęzi - rębaka. Z tych przyczyn nie istnieje możliwość przewożenia innych towarów a tym samym nigdy nie zostanie osiągnięta maksymalna masa całkowita. W tych warunkach przyjęta masa DCM jest jedynie wartością widniejącą w dowodach rejestracyjnych, która nigdy nie zostanie osiągnięta przez sporny zespół pojazdów. Nadto Skarżący wskazał, iż masa własna obu pojazdów wynosi 2525kg. Przekroczenie DCM było nieznacznie tj. o 10 kg a Spółka w krótkim czasie po doręczeniu pisma GITD informującego o wszczętym postępowaniu usunęła skutki naruszenia i dokonała rejestracji pojazdu w systemie viaToll.

Zdaniem Skarżącego, organ w treści uzasadnienia pominął okoliczność celu dla którego niezarejestrowany pojazd poruszał się drogą [...]. Zważyć należy, zdaniem Skarżącego, iż Spółka jest największą spółką Grupy Kapitałowej [...] i jest Operatorem Systemu Dystrybucyjnego Gazu w Polsce. Do jej zadań należy prowadzenie ruchu sieciowego, rozbudowa, konserwacja oraz remonty sieci i urządzeń, dokonywanie pomiarów jakości i ilości transportowanego gazu. Działania Spółki są ukierunkowane na wzrost bezpieczeństwa i ciągłości dostaw gazu dla klienta, co realizowane jest m.in. poprzez zapewnienie wysokiej jakości wykonywanych prac w zakresie sieci gazowych operatora systemu dystrybucyjnego. Sporny pojazd wraz z przyczepką poruszał się 22 listopada 2019 r. na odcinku drogi krajowej nr [...][...] - [...] celem dokonania cyklicznej kontroli gazociągu wysokiego ciśnienia. Przy tej okazji były wykonywane prace konserwacyjne polegające na oczyszczaniu strefy kontrolowanej gazociągu wysokiego ciśnienia z drzew oraz krzewów. Takie działania mają stworzyć bezpieczną i czystą sferę kontrolowaną umożliwiającą dostęp do gazociągu przez służby w przypadku jego awarii oraz umożliwienie przeprowadzania regularnych prac eksploatacyjnych. Zgodnie natomiast z art. 189d pkt 1 K.p.a., wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia.

Zdaniem Skarżącego, nie ulega wątpliwości, iż działania realizowane przez Spółkę ukierunkowane są na zapewnienie ochrony życia i zdrowia obywateli, mienia a także chronią ważny interes publiczny. Organ w treści uzasadnienia nie odniósł się do powyższej okoliczności wobec powyższego należy wnioskować, iż nie poddał jej analizie.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Wychodząc od analizy regulacji prawnej, należy wskazać, że obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej wynika z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., zgodnie z którym "Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony (...)". Według art. 13ha ust. 1 u.d.p., "Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6", to jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Z art. 13ha ust. 3 u.d.p., jak i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 tej ustawy wynika, że powyższa opłata elektroniczna pobierana jest za przejazd po płatnych drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Stosownie natomiast do treści art. 13k ust. 1 u.d.p., "Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach." Zgodnie z art. 13k ust. 4 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, "Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu."

Jak wynika też z załącznika nr 2 pkt 13 lit. d do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, droga krajowa nr [...] na odcinku granica m. [...] - [...] (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...]), została wymieniona jako odcinek drogi krajowej na której pobiera się opłatę elektroniczną.

W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości ustalenia stanu faktycznego dokonane przez GITD, których nie kwestionuje również Skarżący w zakresie przejazdu spornego zespołu pojazdów składającego się z pojazdu samochodowego o nr rej. [...] oraz przyczepy o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 t, wynosząc 3510 kg., płatnym odcinkiem drogi krajowej nr [...], bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej, w związku z nie zawarciem przez Spółkę odpowiedniej umowy z operatorem systemu opłat i brakiem umieszczenia w pojeździe urządzenia viabox służącego do dokonywania opłaty elektronicznej.

Dlatego Sąd stwierdza, że GITD, prawidłowo ustalił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy w tym przyczynę nieuiszczenia należnej opłaty elektroniczne za przejazd 22 listopada 2019 r. płatnym odcinkiem drogi krajowej nr [...].

Skarżący sam słusznie wskazał w uzasadnieniu skargi, że zgodnie z przepisami prawa zespół pojazdów winien być zarejestrowany w systemie viaTOLL. Podniósł jednak, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające odstąpienie organu od wymierzenia kary pieniężnej za nieuiszczenie przez Skarżącego należnej opłaty elektronicznej. Zdaniem Skarżącego, fakt, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekraczała w niniejszej sprawie wartość 3,5 t, tylko o 10 kg. oraz niezwłoczne po wszczęciu postępowania zarejestrowanie przez Skarżącego spornego pojazdu samochodowego w systemie viaTOLL, dawało podstawę do zastosowania w sprawie art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Ponadto, zdaniem Skarżącego, ukierunkowanie działalności Spółki na zapewnienie ochrony życia i zdrowia obywateli, mienia a także ochronę ważnego interesu publicznego, dawało podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie art. 189d pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia.

Odnosząc się do powyższej argumentacji, należy zauważyć, że GITD słusznie zwrócił uwagę na obiektywny charakter odpowiedzialności za dokonanie przejazdu płatnym odcinkiem drogi krajowej pojazdem podlegającym opłaci elektronicznej bez uiszczenia tej opłaty. Oznacza to, że odpowiedzialność ta jest niezależna od winy podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty elektronicznej, bez względu na brzmienia art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Karze podlega zatem naruszenie prawa polegające na nieuiszczeniu opłaty elektronicznej w sytuacji kiedy jest ona należna. W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ oceniając wagę stwierdzonego w niniejszej sprawie naruszenia prawa, prawidłowo uznał, że takie okoliczności, jak nieuwaga pracownika przy ustalaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów, przekroczenie tej masy tylko o 10 kg., brak faktycznej możliwości osiągnięcia maksymalnej dopuszczalnej masy całkowitej przez zespół pojazdów, którego faktyczna masa wynosi 2525 kg., nie są okolicznościami, które skutkowałyby znikomą wagą stwierdzonego w niniejszej sprawie naruszenia prawa.

Jak zostało to powyżej wskazane stopień zawinienia Skarżącego, czy też jego pracownika w popełnieniu naruszenia prawa związanego nieuiszczeniem należnej opłaty elektronicznej, nie ma znaczenia dla odpowiedzialności Skarżącego związanej z tym naruszeniem. Odpowiedzialność ta jest obiektywna, niezależna od winy. Ponadto ustawodawca w sposób jasny i precyzyjny określił warunki, których zaistnienie skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej. Jednym z tych warunków jest dopuszczalna masa całkowita, w tym przypadku zespołu pojazdów, przekraczająca wartość 3,5 t., która stanowi o objęciu tego zespołu pojazdów opłatą elektroniczną. Ustawodawca w art. 13 ust. 3 u.d.p. nie odwołał się do rzeczywistej masy całkowitej pojazdów samochodowych lub zespołu pojazdów, lecz właśnie do dopuszczalnej masy całkowitej, co oznacza, że rzeczywista masa całkowita, do której odwołuje się Skarżący, jest zupełnie obojętna w zakresie objęcia danego pojazdu samochodowego, czy zespołu pojazdów, opłatą elektroniczną i ewentualnej odpowiedzialności za nieuiszczenie tej opłaty w związku z przejazdem płatnym odcinkiem drogi krajowej. W konsekwencji rzeczywista masa całkowita jest również wartością obojętną dla oceny wagi stwierdzonego w niniejszej sprawie naruszenia.

Nie można również zgodzić się, ze Skarżącym, że przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 10 kg., może stanowić o znikomej wadze naruszenia prawa polegającego na nieuiszczeniu należnej opłaty elektronicznej, skoro ustawodawca jednoznacznie wskazał, że opłacie elektronicznej podlegają pojazdy samochodowe lub zespoły pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita przekracza wartość 3,5 t., a wartość tę można w oczywisty i nieskomplikowany sposób ustalić na podstawie dowodów rejestracyjnych pojazdów oraz przyczep/naczep. Proponowane przez Skarżącego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 189f ust. 1 pkt 1 K.p.a., prowadziłoby w istocie do modyfikacji normy prawnej wynikającej z art. 13 ust. 3 u.d.p. i objęcia opłatą elektroniczną pojazdów samochodowych i zespołów pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita przekracza 3510 kg., a nie 3500 kg.

W związku z powyższym, Sąd stwierdza, że GITD nie naruszył w niniejszej sprawie art. 189f ust. 1 pkt 1 K.p.a., uznając, że przekroczenie w niniejszej sprawie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów o 10 kg., nie stanowi o znikomej wadze naruszenia prawa polegającego na nieuiszczeniu przez Skarżącego należnej opłaty elektronicznej.

Sąd stwierdza, że GITD nie naruszył również w niniejszej sprawie art. 189d pkt 1 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca określił sztywno karę pieniężną za naruszenie prawa polegające na nieuiszczeniu należnej opłaty elektronicznej, nie wprowadzając możliwości miarkowania tej kary. Nie wprowadził również wyłączenia od powyższej kary dla podmiotów, których działalność ukierunkowana jest na zapewnienie ochrony życia i zdrowia obywateli, mienia a także ochronę ważnego interesu publicznego. W związku z tym, również w tym przypadku, proponowane przez Skarżącego zastosowanie art. 189d pkt 1 K.p.a., prowadziłoby w istocie do modyfikacji normy prawnej wynikającej z art. 13 ust. 3 w zw, z art. 13k ust. 1 u.d.p., Skarżący natomiast realizując, jak wskazał, działania ukierunkowane na zapewnienie ochrony życia i zdrowia obywateli, mienia a także ochrony ważnego interesu publicznego, w tym przypadku w związku z dokonywaniem cyklicznej kontroli gazociągu wysokiego ciśnienia, nie podlegałby w ogóle opłacie elektronicznej.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia Sąd stwierdza, że GITD prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną decyzją z [...] marca 2020 r., gdyż Skarżący nie wywiązał się z podstawowego obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., związanego z korzystaniem z płatnego odcinak drogi krajowej dokonując przejazdu zespołem pojazdów podlegającym opłacie elektronicznej bez jej uiszczenia.

Z opisanych powyżej względów, za niezasadne należy również uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Zdaniem Sądu, organ działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Organ nie uchybił w związku z tym, również wynikającej z art. 8 zasadzie zaufania, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.

Sąd nie stwierdził naruszenia w niniejszej sprawie ani przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Niniejszy wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.