Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 675/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 30 ust. 1 i ust. 3, art. 174 ust. 1, art. 198
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 6 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 6 maja 2020r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania "A" w T. (dalej: Spółka, Skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: Naczelnik UCS) z dnia 21 lutego 2019r. w przedmiocie zajęcia towaru.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny.

W grudniu 2018 roku agencja celna "B" SA, działając w imieniu i z upoważnienia estońskiej spółki "A" z siedzibą w T. dokonała wpisów do rejestru procedury uproszczonej, wnosząc o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzonego z Chin obuwia, w tym m.in. na podstawie uzupełniającego zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 02.01.2019r.

Przed zwolnieniem towaru do procedury dopuszczenia do obrotu Naczelnik UCS w wyniku weryfikacji zgłoszeń celnych, załączonych do nich dokumentów oraz rewizji towarów uznał, że deklarowana wartość obuwia jest rażąco niska, co może prowadzić do konieczności ponownego określenia tej wartości oraz wartości należności celnych. W związku z powyższym organ wezwał Spółkę do złożenia zabezpieczenia na podstawie art. 91 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, określanego dalej jako UKC), a następnie, wobec niezłożenia zabezpieczenia, decyzją nr [...] z dnia 4 lutego 2019 r. dokonał zajęcia towaru znajdującego się w kontenerze nr [...] w postaci obuwia o deklarowanej ilości 12592 pary, 1149 kartonów, jednocześnie unieważniając ww. zgłoszenie celne nr [...] z dnia 02.01.2019r. Decyzja wydana została na podstawie art. 30 ustawy z dnia 19 marca 2004r. prawo celne (tekst jedn. Dz.U. z 2019r., poz. 900 ze zm.) oraz art. 198 UKC.

W dniu 5 lutego 2019r. zajęty towar objęto procedurą tranzytu według [...], w celu przemieszczenia z Terminala Kontenerowego w G. do Magazynu Depozytowego [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G.

Podczas wyładunku towaru do Magazynu Depozytowego stwierdzono niezgłoszony towar w ilości 1196 par obuwia. Jak ustalono, powstała nadwyżka wynikała z nieprawidłowo wskazanej ilości przedmiotowego towaru w dokumentach handlowych, załączonych do zgłoszenia celnego. Zaistniałą okoliczność udokumentowano protokołem zdawczo-odbiorczym, na podstawie którego towar złożono w magazynie.

Mając na uwadze powyższe, Naczelnik UCS działając na mocy art. 30 ustawy Prawo celne decyzją nr [...] z dnia 21 lutego 2019 r. dokonał zajęcia przedmiotowego towaru na podstawie art. 30 ustawy Prawo celne.

Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając w nim:

- naruszenie art. 143 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne poprzez wydanie zaskarżonych decyzji przez osobę, która nie była do tego umocowana;

- naruszenie art. 22 ust. 6 lit. f) UKC poprzez uznanie, iż przedmiotowej sprawie zachodzi wyjątek od zasady nakazującej poprzedzenie niekorzystnej decyzji powiadomieniem strony o podstawach, na których organ zamierza oprzeć decyzję oraz umożliwienie jej przedstawienia swojego stanowiska;

- naruszenie art. 210 § 1 pkt 3 i 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne poprzez brak oznaczenia w wydanej decyzji strony postępowania, wobec której decyzja została wydana;

- naruszenie art. 30 ustawy Prawo celne w zw. z art. 23 ust. 3, art. 139 i art. 198 ust. 1 lit. a) UKC poprzez uznanie, że towar nie został przedstawiony organowi celnemu, podczas gdy powstała sytuacja była następstwem omyłki w trakcie przygotowania transportu, co mogło zostać usunięte przez Naczelnika UCS przy zastosowaniu art. 23 ust. 3 UKC;

- naruszenie art. 15 § 1 w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 30 ust. 5 ustawy Prawo celne, poprzez jego niezastosowanie i brak przesłania wezwania do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego a w konsekwencji zajęcia towaru;

- naruszenie art. 174 pkt 1 UKC poprzez jego niezastosowanie co do zgłoszenia celnego dotyczącego przedmiotowego towaru, w sytuacji gdy zachodziły okoliczności uzasadniające zastosowanie tego przepisu, albowiem towar miał zostać objęty inną procedurą oraz faktem, że kontrahent, który miał zakupić towar, zrezygnował z zawarcia transakcji z uwagi na wzrost ceny zakupu, spowodowany dodatkowymi kosztami składowania towaru;

- naruszenie art. 33 § 4 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy Prawo celne poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie uwzględnił zarzutów odwołania i decyzją z dnia 6 maja 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 139 ust. 1 UKC towary wprowadzone na obszar celny Unii winny zostać niezwłocznie po przybyciu towarów przedstawione organom celnym przez osobę, która wprowadziła towar, względnie osobę która działała na rzecz osoby, która wprowadziła towar, lub osobę która przejęła odpowiedzialność za towar po wprowadzeniu na obszar Unii.

Przedmiotowy towar został wprowadzony na obszar celny Unii bez powiadomienia organu celnego, zatem w sposób nielegalny. Bez znaczenia pozostaje podnoszona przez Stronę okoliczność, że było to skutkiem pomyłki. Obowiązkiem organu było podjęcie działań zmierzających do uregulowania sytuacji towaru. Stosownie do treści art. 198 ust. 1 lit. a) UKC organy celne podejmują wszelkie środki niezbędne do dysponowania towarami, włącznie z orzeczeniem ich przepadku i sprzedażą lub zniszczeniem, jeżeli nie został spełniony jeden z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego dotyczący wprowadzenia towarów nieunijnych na obszar celny Unii lub towary zostały usunięte spod dozoru celnego. Regulacja art. 30 ust. 1 ustawy Prawo celne stanowi natomiast, że w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 UKC, organ celny może dokonać zajęcia towaru. Zajęcie towaru następuje w formie decyzji (art. 30 ust. 3 tej ustawy).

W związku z tym pierwszym etapem zmierzającym do uregulowania sytuacji towaru było jego zajęcie. Zajęcie towaru nie przesądza o trwałej niemożności dysponowania przez zgłaszającego towarem, a w szczególności o wystąpieniu przez organ celny do sądu powszechnego o przepadek towaru na rzecz Skarbu Państwa. Nie można wykluczyć uregulowania sytuacji towaru poprzez jego dopuszczenie do obrotu na rzecz osoby, która wprowadziła towar.

Wbrew zarzutom odwołania, osoba, która podpisała decyzję była do tego umocowana przez Naczelnika UCS zgodnie z art. 143 § 2 pkt 3 i Ordynacji podatkowej. Obowiązujące przepisy nie przewidują obowiązku składania rzeczonego upoważnienia do akt poszczególnych spraw celnych lub podatkowych.

Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał również zarzut naruszenia art. 22 ust. 6 lit. f) UKC. Jakkolwiek regułą jest wyznaczenie stronie postępowania celnego 30-dniowego terminu poprzedzającego wydanie decyzji niekorzystnej, to jednak ustawodawca przewidział w tym zakresie odstępstwa, między innymi z uwagi na wyjątkowe sytuacje. Organ celny wydał decyzję o zajęciu towaru przed upływem 30 dni, gdyż każdy kolejny dzień zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia przyniósłby wymierne straty importerowi. Pełnomocnik importera wskazywał w toku postępowania, że każdy dzień składowania towaru w jego dotychczasowym miejscu na Terminalu Kontenerowym w G., generuje dodatkowe koszty - ok. 700 EURO dziennie. Ponadto przedmiotowy towar pochodził z kontenera, w którym w odrębnym postępowaniu ujawniono zaniżenie wartości celnej.

Wbrew zarzutom Strony, w wydanej decyzji strona postępowania celnego została oznaczona prawidłowo i precyzyjnie, w decyzji zawarto również uzasadnienie faktyczne i prawne.

W sprawie nie mogła znaleźć zastosowania regulacja art. 23 ust. 3 UKC, odnosząca się do sytuacji, w których organ może w każdej chwili unieważnić lub zmienić swoją decyzję, jeżeli nie jest ona zgodna z przepisami prawa. Nielegalne wprowadzanie towaru (z pominięciem obowiązków celnych) niezależnie od oceny sposobu działania osoby, która wprowadziła towar, tj. czy jej działanie miało na celu wprowadzenie w błąd organu celnego, czy też działanie takie należało uznać za pomyłkowe, wynikające z nieprawidłowości występujących w towarzyszących towarowi dokumentach, każdorazowo wymaga uregulowania sytuacji, wedle przywołanych wyżej przepisów. Natomiast intencje działania, uznanie winy lub braku winy osoby wprowadzającej towar, nie podlega rozważaniom w postępowaniu celnym.

Przywołane w odwołaniu regulacje art. 15 § 1 w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 30 ust. 5 ustawy Prawo celne normują sytuację, w której zajęcie towaru może być następstwem niewypełnienia zobowiązania względem Skarbu Państwa. W przedmiotowej sprawie nie zostało wydane jakiekolwiek rozstrzygnięcie określające wysokość zobowiązania w podatku czy, też na kwotę długu celnego, stąd też przywołane w tej kwestii przepisy, nie dotyczą okoliczności faktycznych zaistniałych w rozpatrywanej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 174 pkt 1 UKC poprzez jego niezastosowanie co do zgłoszenia celnego dotyczącego przedmiotowego towaru, w sytuacji gdy zachodziły okoliczności uzasadniające zastosowanie tego przepisu, albowiem towar miał zostać objęty inną procedurą celną, organ odwoławczy powtórzył, że w odniesieniu do przedmiotowego towaru nie dopełniono obowiązku przedstawienia. Dopiero po przedstawieniu towaru, w dalszej kolejności następuje zgłoszenie celne towaru, czyli czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną (deklaruje towar do procedury). Skoro w realiach rozpatrywanej sprawy nie nastąpiło przedstawienie towaru, brak jest podstaw prawnych do zastosowania przepisów regulujących instytucję zgłoszenia celnego towaru a w konsekwencji możliwości zastosowania przepisu art. 174 pkt 1 UKC, zgodnie z którym organ może unieważnić przyjęte zgłoszenie celne, jeśli ma pewność, że towar zostanie niezwłocznie objęty inną procedurą celną, względnie szczególne okoliczności decydują o tym, że zgłoszenie towaru do danej procedury nie jest już uzasadnione.

Organ wyjaśnił też, że przepis art. 33 Ordynacji podatkowej nie miał w sprawie zastosowania.

Konkludując, organ odwoławczy uznał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o zajęciu towaru za uzasadnione i odpowiadające przepisom prawa.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, Spółka wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

Naruszenie art. 143 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez osobę, która nie była do tego uprawniona;

Naruszenie art. 22 ust. 6 lit. f) UKC, poprzez uznanie, iż przedmiotowa sprawa stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w przywołanym przepisie, który nakazuje aby przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organy celne powiadamiają wnioskodawcę o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska;

Naruszenie art. 210 § 1 pkt 3 i 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne poprzez brak oznaczenia w wydanej decyzji strony postępowania wobec której decyzja została wydana oraz poprzez niewyjaśnienie przyczyny zajęcia obuwia;

Naruszenie art. 30 ustawy Prawo celne w zw. z art. 139 UKC i art. 198 ust. 1 lit. a) UKC poprzez uznanie, że towary nie zostały przedstawione organom celnym, podczas gdy powstała sytuacja była następstwem omyłki pisarskiej, nie zaś niewskazania właściwej ilości par butów w kartonie, albowiem ilość par butów w kartonie została wskazana w rubryce "cust.no" i wynosi 12, w konsekwencji czego nie sposób uznać aby skarżąca nie przedstawiła tych towarów do urzędu celnego;

Naruszenie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 166b u.p.e.a. w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo celne poprzez jego niezastosowanie i brak przesłania wezwania do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji zajęcia towarów;

Naruszenie art. 174 pkt 1 UKC poprzez jego niezastosowanie co do zgłoszenia celnego objętego przedmiotową sprawą, w sytuacji gdy zachodziły okoliczności uzasadniające zastosowanie przez Organ I instancji wskazanego przepisu, albowiem towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem miał zostać objęty niezwłocznie inną procedurą celną, dodatkowo kontrahent który miał zakupić towar zrezygnował z zawarcia transakcji z uwagi na wzrost ceny zakupu, spowodowany dodatkowymi kosztami składowania towaru;

Naruszenie art. 33 § 4 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy Prawo celne poprzez brak oznaczenia w zaskarżonej decyzji przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego;

art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 § 1 ustawy Prawo celne poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miał wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 Prawa celnego, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy.

Pod użytym w art. 73 ust. 1 Prawa celnego pojęciem "odpowiedniości" należy rozumieć stosowanie przepisów O.p. z niezbędną modyfikacją wynikającą z przepisów prawa celnego, a w wielu przypadkach zaniechanie stosowania przepisów O.p.

Jak wynika z akt sprawy, w wyniku weryfikacji uzupełniającego zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 02.01.2019 r. Naczelnik UCS stwierdził, że deklarowana wartość importowanego towaru (obuwia) jest rażąco niska, co może prowadzić do konieczności ponownego określenia tej wartości oraz wartości należności celnych. W związku z powyższym organ wezwał Spółkę do złożenia zabezpieczenia na podstawie art. 91 UKC, a wobec jego niezłożenia dokonał zajęcia towaru i unieważnienia zgłoszenia celnego, decyzją z dnia 4 lutego 2019r.

Następnie, podczas wyładunku towaru do Magazynu Depozytowego stwierdzono niezgłoszony towar w ilości 1196 par obuwia. Powstała nadwyżka wynikała z nieprawidłowo wskazanej ilości przedmiotowego towaru w dokumentach handlowych, załączonych do zgłoszenia celnego. Zaistniałą okoliczność udokumentowano protokołem zdawczo-odbiorczym, na podstawie którego towar złożono w magazynie.

Powyższe stwierdzenie, wbrew zarzutom skargi, znajduje oparcie w dokumentach. W dokumencie "Packing list" załączonym do przedmiotowego zgłoszenia celnego w odniesieniu do towaru oznaczonego symbolem [...] wskazano 299 kartonów zbiorczych po 8 kartonów jednostkowych wewnątrz, podczas gdy podczas rewizji celnej towaru ujawniono 12 kartonów jednostkowych w każdym kartonie zbiorczym, z czego 2 kartony jednostkowe uszkodzone bez obuwia. W konsekwencji ujawniono 1196 par niezgłoszonego obuwia. Taki też stan faktyczny ustalony przez organy celne Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, Strona nie zdołała go bowiem skutecznie podważyć.

Zgodnie z art. 139 ust. 1 UKC towary wprowadzane na obszar celny Unii przedstawia organom celnym niezwłocznie po przybyciu towarów do wyznaczonego urzędu celnego lub innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne albo do wolnego obszaru celnego jedna z następujących osób:

a) osoba, która wprowadziła towary na obszar celny Unii;

b) osoba, w której imieniu lub na rzecz której działa osoba, która wprowadziła towary na obszar celny Unii;

c) osoba, która przejęła odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu na obszar celny Unii.

W rozpatrywanej sprawie Spółka w odniesieniu do 1196 par obuwia powyższego obowiązku nie dopełniła. Konsekwencje niedopełnienia tego obowiązku przewidziane są w art. 198 ust. 1 lit. a UKC. Przepis ten stanowi, że organy celne podejmują wszelkie środki niezbędne do dysponowania towarami, włącznie z orzeczeniem ich przepadku i sprzedażą lub zniszczeniem, jeżeli nie został wypełniony jeden z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego dotyczących wprowadzania towarów nieunijnych na obszar celny Unii lub towary zostały usunięte spod dozoru celnego.

Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo celne, w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 UKC, organ celny może dokonać zajęcia towaru. Zajęcie towaru następuje w formie decyzji (art. 30 ust. 3).

Wobec nieprzedstawienia przez Spółkę organom celnym niezwłocznie po przybyciu towarów 1196 par obuwia, organ celny prawidłowo na podstawie powyższych przepisów dokonał zajęcia towaru.

Zajęcie towaru nie przesądza o trwałej niemożności dysponowania przez zgłaszającego towarem. Możliwe są różne rozwiązania, np. wystąpienie przez organ celny do sądu powszechnego o przepadek towaru na rzecz Skarbu Państwa ale też nie sposób wykluczyć uregulowania sytuacji towaru poprzez jego dopuszczenie do obrotu na rzecz osoby, która wprowadziła towar. Rozwiązania te jednak na etapie dokonywania zajęcia towaru na podstawie art. 30 ustawy Prawo celne w zw. z art. 198 UKC nie są rozważane.

Wbrew stanowisku strony skarżącej, dla zastosowania powyższej procedury bez znaczenia pozostaje to, czy niedopełnienie obowiązku przedstawienia towaru było celowe czy też było skutkiem błędu przy wypełnianiu dokumentów. Przepisy celne nie przewidują wyjątków od omawianej procedury w zależności od intencji osoby wprowadzającej towar.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 174 pkt 1 UKC. Zgodnie z tym przepisem, na wniosek zgłaszającego organy celne unieważniają przyjęte zgłoszenie celne w następujących przypadkach, jeżeli mają pewność, że:

a) towary zostaną niezwłocznie objęte inną procedurą celną;

b) ze względu na szczególne okoliczności objęcie towarów procedurą celną, do której zostały zgłoszone, nie jest już uzasadnione.

Jeżeli jednak organy celne poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego nie zostaje przyjęty przed przeprowadzeniem takiej rewizji.

Jak słusznie organ wskazał, dopiero po przedstawieniu towaru, inaczej powiadomieniu organu o przybyciu towaru do urzędu celnego lub innego miejsca wyznaczonego przez ten organ i po udostępnieniu towaru do kontroli, w dalszej kolejności następuje zgłoszenie celne towaru, czyli czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną (deklaruje towar do procedury). Skoro w realiach rozpatrywanej sprawy nie nastąpiło przedstawienie towaru, brak jest podstaw prawnych do zastosowania przepisów regulujących instytucję zgłoszenia celnego towaru a w konsekwencji możliwości zastosowania przepisu art. 174 pkt 1 UKC.

W uzasadnieniu skargi Strona wskazała dodatkowo na art. 23 ust. 3 UKC. Zgodnie z tym przepisem, nie naruszając przepisów obowiązujących w innych dziedzinach, określających przypadki, w których decyzje są wadliwe lub nieważne, organy celne, które wydały daną decyzję, mogą w każdej chwili ją unieważnić, zmienić lub cofnąć, jeżeli nie jest ona zgodna z przepisami prawa celnego. Okoliczności sprawy nie uzasadniają zastosowania tego przepisu. Wprowadzenie towaru na obszar celny Unii z pominięciem obowiązku jego przedstawienia organom celnym w celu objęcia ich jedną z procedur celnych powoduje zajęcie towaru, zgodnie z art. 198 UKC w zw. z art. 30 ustawy Prawo celne, w celu uregulowania jego sytuacji, o czym prawidłowo orzekły organy celne w niniejszej sprawie. Wydana decyzja nie jest niezgodna z prawem, nie zaszły zatem przesłanki do jej zmiany lub unieważnienia na podstawie art. 23 ust. 3 UKC. Na powyższą ocenę nie mają wpływu decyzje wydawane na podstawie powyższego przepisu w innych sprawach. Dodatkowo organ wyjaśnił, że decyzja, na którą powołuje się Strona, zapadła w odmiennym stanie faktycznym, w którym organ stwierdził zawyżenie zadeklarowanej ilości sprowadzonego towaru w stosunku do ilości rzeczywistej, a nie jej zmniejszenie, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

W celu zapewnienia umożliwienia wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla osoby zainteresowanej ustawodawca unijny przewidział procedurę, o której mowa w art. 22 ust. 6 UKC dotyczącą decyzji wydawanych na wniosek, która na mocy art. 29 stosowana jest również do decyzji wydawanych przez organy celne bez uprzedniego wniosku osoby zainteresowanej.

Stosownie do treści art. 22 ust. 6 UKC przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organy celne powiadamiają wnioskodawcę o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie rozpoczynającym swój bieg z dniem doręczenia powiadomienia lub z dniem uznania go za doręczone. Po upływie tego terminu wnioskodawca jest powiadamiany w odpowiedniej formie o wydanej decyzji.

Akapit ten nie ma zastosowania w następujących przypadkach:

a) gdy dotyczy decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1;

b) w przypadku odmowy przyznania korzyści w postaci kontyngentu taryfowego, gdy została osiągnięta określona wielkość kontyngentu taryfowego, o której mowa w art. 56 ust. 4 akapit pierwszy;

c) gdy wymaga tego charakter lub poziom zagrożenia bezpieczeństwa i ochrony Unii i jej mieszkańców, zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, środowiska lub konsumentów;

d) gdy dana decyzja ma zagwarantować wdrożenie innej decyzji, w odniesieniu do której zastosowano akapit pierwszy, nie naruszając prawa zainteresowanego państwa członkowskiego;

e) gdyby miało to niekorzystnie wpłynąć na dochodzenia wszczęte w celu zwalczania nadużyć;

f) w innych szczególnych przypadkach.

W rozpatrywanej sprawie organ powołał się na przesłankę ostatnią, uznając za szczególny przypadek fakt, że każdy kolejny dzień zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia przynosiłby straty importerowi, generując koszty składowania towaru w wysokości 700 euro dziennie. W ocenie Sądu stanowisko to jest prawidłowe. Zastosowanie omawianego wyjątku nie tylko nie skutkowało negatywnymi konsekwencjami dla Strony, ale wręcz służyło jej majątkowym interesom, nie ograniczając jednocześnie jej praw procesowych. Postępowanie organu pierwszej instancji wynikało z obowiązujących przepisów prawa, stąd omawiany zarzut nie znajduje uzasadnienia.

Co więcej, nawet gdyby przyjąć – jak podnosi strona skarżąca - że art. 22 ust. 6 UKC został naruszony w zakresie, w jakim organ I instancji przed wydaniem swojej decyzji nie powiadomił Spółki o podstawach, na których zamierza oprzeć tę decyzję i nie dał jej możliwości przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie, to naruszenia tego w żadnym razie nie można byłoby uznać za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro Skarżąca – zarówno w odwołaniu od decyzji, jak też przed wydaniem ostatecznej decyzji w rozpoznawanej sprawie – miała prawo do przedstawienia swojego stanowiska i z prawa tego skorzystała.

Nie są zasadne zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 15 § 1 u.p.e.a. w zw. art. 166b u.p.e.a. w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo celne poprzez niezastosowanie i brak wysłania wezwania do wykonania obowiązku z zagrożenie skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

Art. 30 ust. 5 ustawy Prawo celne stanowi, że w sprawach o zajęcie towaru, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące zajęcia ruchomości. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Przepis ten ma zastosowanie do postępowania zabezpieczającego, co wynika z przywołanego art. 166b u.p.e.a.

Przepis art. 15 § 1 u.p.e.a. nakazuje zatem poprzedzić wszczęcie postępowania egzekucyjnego upomnieniem, w celu umożliwienia zobowiązanemu dobrowolnego wykonania obowiązku. Słusznie wskazuje Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, że powyższe przepisy mają zastosowanie w sprawach, w których zajęcie towaru w trybie przepisów ustawy Prawo celne następuje wskutek niewykonania zobowiązania wobec Skarbu Państwa, w celu przymusowego wykonania tego zobowiązania. W przedmiotowej sprawie nie zostało wydane jakiekolwiek rozstrzygnięcie określające wysokość zobowiązania w podatku czy też na kwotę długu celnego, w związku z którym mogłoby dojść do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, które z kolei powinno być poprzedzone wezwaniem do dobrowolnego wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Zajęcie towaru dokonane zostało w związku z niedopełnieniem obowiązku przedstawienia towaru. Zajęcie to nie musiało być poprzedzone upomnieniem, nie jest bowiem dokonywane w celu realizacji obowiązku, do wykonania którego Strona mogłaby zostać wezwana.

Za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia art. 33 § 4 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 61 ust. 1 Prawa celnego poprzez brak oznaczenia w zaskarżonej decyzji przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego. Organ takiego obowiązku nie miał. Art. 33 Ordynacji podatkowej dotyczy zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego na majątku podatnika. Zaskarżona decyzja dotyczy zajęcia towaru w celu późniejszego uregulowania jego sytuacji zgodnie z art. 198 ust. 1 UKC. Stąd też ani art. 33 § 4 pkt 1 Ordynacji podatkowej, ani żaden inny przepis tego artykułu nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Z tych samych powodów zastosowania nie ma art. 61 ust. 1 ustawy Prawo celne, dotyczący zabezpieczenia długu celnego na majątku dłużnika innym niż towary o statusie nieunijnym. Organ nie miał zatem obowiązku określania w wydanej decyzji przybliżonej kwoty zobowiązania, dokonał bowiem wyłącznie zajęcia towaru w celu późniejszego uregulowania jego sytuacji zgodnie z art. 198 ust. 1 UKC, który takiego obowiązku nie przewiduje.

Bezzasadne są pozostałe zarzuty skargi. Decyzja pierwszoinstancyjna podpisana została przez Kierownika Oddziału Celnego [...] nadkom. P. C., który legitymuje się upoważnieniem Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego zgodnie z art. 143 § 2 pkt 3 i Ordynacji podatkowej, do podpisywania i podejmowania rozstrzygnięć w zakresie decyzji wydawanych na podstawie przepisów prawa celnego. W tym zakresie został wydany akt wewnętrzny jakim jest Upoważnienie Nr [...] (pismo znak [...] z 01.06.2017 r.). Warto odnotować, iż obowiązujące przepisy nie przewidują obowiązku składania rzeczonego upoważnienia do akt poszczególnych spraw celnych lub podatkowych.

W wydanej decyzji strona postępowania celnego została oznaczona prawidłowo i precyzyjnie. Jest nim przedsiębiorca zagraniczny. Oznaczenie to zawiera firmę (nazwę) przedsiębiorcy oraz siedzibę wraz z adresem. brak numeru NIP w decyzji celnej (która nie określa zobowiązania podatkowego), w żaden sposób nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

W decyzji zawarto również uzasadnienie faktyczne i prawne. Wskazano na fakt, który został udowodniony tj. ujawnienie nadwyżki towaru ponad ilość zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym. Przytoczono przepisy, które uprawniały organ pierwszej instancji do prowadzenia postępowania i wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia w sprawie. Obowiązek niezwłocznego przedstawienia towaru organowi celnemu po wprowadzeniu towaru na obszar celny Unii, został sformułowany w treści przywołanego art. 139 ust. 1 UKC Natomiast konsekwencje niedopełnienia tego obowiązku określa w pierwszej kolejności przepis art. art. 198 ust. 1 lit. a) UKC obligujący organ celny do podejmowania wszelkich środków niezbędnych do dysponowania towarami oraz stanowiąca podstawę do wydania rozstrzygnięcia o zajęciu towaru - regulacja art. 30 ust. 1 ustawy Prawo celne.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.