Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 545/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 13 ust.1, art.40, art.43, art.46 ust.3
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Bogusław Wiśniewski (spr.) asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi B. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu 545 / 03

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2002 r. znak: [...] ustalającą na wniosek D.W. – K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zjazdu z drogi gminnej ul. Ż. na działkę nr [...] stanowiącą dojazd do działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Kolegium uznało, iż wniesione zarzuty dotyczące wadliwego wydzielenia działki nr [...] jako drogi, niezgodnego z prawem wybudowania budynku mieszkalnego na działce nr [...] oraz zasadności określenia sposobu komunikacji na przedmiotowych działkach nie zasługują na uwzględnienie.

Według organu odwoławczego zapewnienie dostępu z działki do drogi publicznej nie oznacza automatycznie rozwiązania w tym zakresie o największym udogodnieniu dla właściciela działki. Obsługa komunikacyjna nie musi odbywać się wprost z drogi publicznej. Może mieć z nią powiązanie przez drogę dojazdową. W skrajnych przypadkach organ może ową komunikację określić po cudzych gruntach. Nie jest rzeczą Kolegium badanie i ocena procesu wydzielenia działki nr [...] jako drogi. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego N. zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej z dnia 26 stycznia 1994 r. ( Dz. Urz. Woj. Lub. Nr.5, poz.24 z dnia 24 marca 1994 r ze zmianami ) stwierdza, iż przedmiotowe działki znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem 5 MP, Mnj oznaczającym funkcje budownictwa pensjonatowego i jednorodzinnego, położonym w I strefie stabilizacji warunków uzdrowiskowo - klimatycznych. W świetle cytowanych zapisów planu proponowana realizacja zjazdu z drogi gminnej na działkę 106 dla obsługi innych działek nie może być uznana za niezgodną z tymi ustaleniami. Podkreślono , iż decyzje pozytywnie zaopiniował Wojewódzki Konserwator Zabytków i Minister Zdrowia. Projekt pozytywnie ocenił Zarząd Zespołu Parków Krajobrazowych Oddział w K..D. i Naczelny Lekarz Uzdrowiska.

W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego B. i R. S. zakwestionowali ustalenia organów administracji. Ich zdaniem, wnioskodawczyni wybudowała dom mieszkalny w czasie kiedy obowiązywał bezwzględny zakaz trwałej zabudowy przy ulicy A. G. Naniesienie na mapę zjazdu i drogi wewnętrznej ( działki nr [...] ) nastąpiło bez zgody wszystkich spadkobierców. Podkreślono, iż D. W. – K. ma zapewniony wygodny dojazd do budynku i do użytkowanego garażu, od wielu dziesiątków lat używaną drogą wewnętrzną ( nieoznaczoną na mapie ) co do użytkowania której nikt nie miał żadnych pretensji i uwag. Pozostali spadkobiercy nie występowali o zjazd i drogę dojazdową , ani też jej nie chcą i są przeciwni jej budowie. Ostatecznie skarżący domagali się uchylenia decyzji Kolegium oraz wykreślenia z mapy administracyjnej bezprawnie wytyczonej drogi wewnętrznej ( działka nr [...] ).

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powtórzyło argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Brak jest wystarczających powodów , dla których zaskarżoną decyzję można byłoby uznać za wadliwą. Stosownie do art.40 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz.U z 1999 r Nr.15.poz. 139 ze zmianami ) w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art.13 ust.1, na podstawie przepisów szczególnych. Na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta ustalono, iż teren na którym ma być zrealizowany zjazd z ulicy Ż. objęty jest symbolem 6/5 MP/MNJ oznaczającym zabudowę pensjonatową jednorodzinną, uprawy polowe i sady. Plan przewiduje na tym obszarze adaptację istniejącej zabudowy z możliwością realizacji nowej zabudowy pensjonatowej na działkach min.2500 m2, max.10% zabudowy działki z zachowaniem istniejącej zieleni. Wysokość zabudowy 1½ kondygnacji z użytkowym poddaszem. Plan nakazuje zachowanie wysokich walorów architektonicznych i krajobrazowych. Nie zawiera on natomiast zapisów, przekreślających możliwość wykonywania zjazdów z ulic do poszczególnych posesji. Zarzutu niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu nie podnoszą także skarżący. Art. 43 powołanej ustawy stanowi, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zastrzeżeniem art. 2 ust.2.

Sąd nie znajduje podstaw, aby przychylić się do argumentacji skargi także i w pozostałym zakresie. Zmierza ona w istocie do wykazania , iż przy podejmowaniu decyzji naruszono prawa współwłaścicieli oraz przepisy prawa budowlanego, a nadto porusza niejasne zdaniem skarżących okoliczności wydzielenia spornej działki pod ulicę. Okoliczności te nie mają wpływu na ocenę zasadności rozstrzygnięcia. Art.46 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi jednoznacznie, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Jest oczywistym , iż osoba składająca wniosek o jej wydanie nie musi nawet wykazywać swojego tytułu do nieruchomości. Konstrukcja powyższa jest konsekwencją założenia, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi dla uprawnionego rodzaj promesy do ubiegania się o pozwolenie na budowę po uprzednim uzyskaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Adresat decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, który nie uzyska prawa do terenu nie ma żadnych roszczeń o zwrot poniesionych nakładów poniesionych w związku z jej uzyskaniem ( art.46 ust.3 ) , nie może też otrzymać pozwolenia na budowę, które jest niezbędne do rozpoczęcia robót budowlanych. Należy podkreślić także i to , że organy administracji nie są uprawnione do oceny zasadności czy też racjonalności przewidywanych inwestycji. Z tego powodu na uwzględnienie nie zasługują zamieszczone w skardze uwagi dotyczące zarówno istniejących dojazdów do nieruchomości wnioskodawczyni jak i budowy kolejnych dróg czy zjazdów .

Z uwagi na powyższe na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr. 153 , poz.1270 ) skargę należało oddalić. Rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nastąpiło w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę

– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr.153 , poz.1271

ze zmianami ).