Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1919/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca) Sędzia WSA Danuta Kania Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2015 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...], działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. art. 10 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 1 i 2. art. 72 ust. 1 i 6 oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), wydaną w dniu [...] września 2014 r. decyzją nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] W. nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. orzekającą o statusie bezrobotnego P. J..

W sprawie ustalono stan faktyczny. Prezydent [...] W. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. orzekł o uznaniu P. J. za osobę bezrobotną z dniem [...] lipca 2014 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Następnie, w wyniku odwołania Prezydent [...] W., działając na podstawie art. 132 kpa, uchylił powyższą decyzję własną oraz orzekł o uznaniu P. J. za osobę bezrobotną z dniem [...] lipca 2014 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od tego samego dnia w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 cytowanej ustawy.

Od powyższej decyzji P. J. złożył odwołanie do Wojewody [...] wnioskując o jej uchylenie oraz przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego, ponieważ podczas rejestracji wykazał się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym ponad 20 lat.

W decyzji z dnia [...] września 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda [...] stwierdził, że odwołanie nie jest zasadne i nie może być uwzględnione. Wyjaśnił, że po ponownym zweryfikowaniu okresów uprawniających stronę do zasiłku, dokonanych na podstawie przedstawionych przez bezrobotnego w dniu rejestracji dokumentów doszedł do przekonania, iż powyższe wyliczenia przeprowadzono w sposób prawidłowy. Ustalono, że P. J. posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 18 lat i 29 dni. Zatem, zgodnie z art. 72 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłek dla bezrobotnych przysługuje mu w wysokości 100% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

Organ wskazał, że do przedmiotowego zestawienia na podstawie przedłożonych przez bezrobotnego dokumentów zaliczono okresy uprawniające do zasiłku od dnia [...].06.1991 r. do dnia [...].08.1991 r., od dnia [...].09.1991 r. do dnia [...].08.1992 r. od dnia [...].09.1992 r. do dnia [...].08.1995 r.. od dnia [...].09.1995 r. do dnia [...].01.2004 r., od dnia [...].02.2004 r. do dnia [...].04.2004 r. od dnia [...].05.2004 r. do dnia [...].08.2004 r. od dnia [...].08.2004 r. do dnia [...].09.2005 r. od dnia [...].02.2008 r. do dnia [...].06.2010 r. oraz od dnia [...].06.2010 r. do dnia [...].06.2014 r. (wyłączając okres nieskładkowy wynoszący 932 dni. tj. od dnia [...].06.2010 r. do dnia [...].12.2012 r. z powodu braku danych na zaświadczeniu ZUS z dnia [...].07.2014 r.).

Dodatkowo organ poinformował, iż zgodnie z art. 71 ust. 6 cytowanej ustawy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1.

Stwierdził też, że decyzja o przyznaniu prawa do zasiłku nie ma charakteru uznaniowego, zatem organ administracji działa w oparciu o bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu. W uzasadnieniu wskazał, ze spełnia przesłanki ustawowe do przyznania mu zasiłku w wysokości 120%. Zauważył, że dostarczył do organu zaświadczenie ZUS o płaceniu składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy za ostatnie 18 miesięcy prowadzonej działalności, zgodnie z wytycznymi otrzymanymi od pracownika Urzędu pracy. Nie było dla niego natomiast żadnym problemem przedstawienie też podobnego zaświadczenia za sporny okres, wystarczyła tylko właściwa informacja ze strony urzędu pracy. Do skargi załączył zaświadczenie ZUS z dnia [...] października 2014 r., w którym potwierdzono, że skarżący opłacił składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy za okres od [...] czerwca 2010 r. do [...] czerwca 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga P. J. analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli: nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Zgodnie zaś z art. 72 ust. 3 cytowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

W rozpoznawanej sprawie organy zaliczyły skarżącemu do okresów uprawniających do przyznania przedmiotowego zasiłku okresy: [...].06.1991 r. do dnia [...].08.1991 r., od dnia [...].09.1991 r. do dnia [...].08.1992 r. od dnia [...].09.1992 r. do dnia [...].08.1995 r.. od dnia [...].09.1995 r. do dnia [...].01.2004 r., od dnia [...].02.2004 r. do dnia [...].04.2004 r. od dnia [...].05.2004 r. do dnia [...].08.2004 r. od dnia [...].08.2004 r. do dnia [...].09.2005 r. od dnia [...].02.2008 r. do dnia [...].06.2010 r. oraz od dnia [...].06.2010 r. do dnia [...].06.2014 r. Z powyższego zestawienia organ wyłączył okres wnoszący 932 dni. tj. od dnia [...].06.2010 r. do dnia [...].12.2012 r. z powodu braku danych na przedstawionym zaświadczeniu ZUS z dnia [...] lipca 2014 r.

Tymczasem do skargi skierowanej do Sądu skarżący załączył zaświadczenie z dnia [...] października 2014 r., z którego wynika, że w całym spornym okresie tj., od dnia [...] czerwca 2010 r. do [...] czerwca 2014 r. odprowadzał składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy.

W związku z powyższym, w niniejszej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody niewątpliwie istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Zgodnie z art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, została spełniona przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Przepis ten będzie miał zastosowanie w sytuacji, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel Andrzej "Komentarz aktualizowany do art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego" [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071)", publ. LEX nr 30683). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że ujawnione okoliczności – (zaświadczenie z dnia [...] października 2014 r.) są nowe, istniały one w dniu wydania zaskarżonej decyzji (zaświadczenie potwierdza bowiem opłacanie składek w okresie od [...] czerwca 2010 r. do [...] czerwca 2014 r.), okoliczności te/dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję (skarżący przedstawił powyższe zaświadczenie dopiero na etapie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, a zatem już po wydaniu zaskarżonej decyzji).

Dlatego też ponownie rozpoznając sprawę P. J. organy wezmą pod uwagę zmianę okoliczności sprawy oraz rozważania Sądu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego orzeczenia Sąd orzekł na podstawie art. 152 cytowanej ustawy.