Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1851/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1070
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 sierpnia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał, Sędzia WSA Marek Wroczyński (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2007 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia (...) stycznia 2007 r. nr (...) w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem, znak (...), z dnia (...) października 2006 roku Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, biorąc za podstawę art.65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zmianami), dalej jako k.p.a., w związku z wnioskiem K. M. o wydanie zaświadczenia, które zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym na dzień (...) lutego 1986 roku ma stwierdzić, że właścicielką nieruchomości, oznaczonych jako działki o numerach (...) i (...) była Z. K., stwierdził swoją niewłaściwość w sprawie i przekazał jej wniosek do organu właściwego – Starosty S., celem załatwienia go zgodnie z właściwością.

W uzasadnieniu postanowienia organ podnosił, że wnioskiem z dnia 16 października 2006 roku K. M. zwróciła się do Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o wydanie zaświadczenia, które z rzeczywistym stanem prawnym na (...) lutego 1986 roku stwierdzi, że właścicielką działek o numerach (...) i (...) była Z. K.. Jako podstawę do wydania takiego zaświadczenia wnioskodawczyni wskazała decyzję Urzędu Wojewódzkiego w T. z dnia (...) stycznia 1986 roku, która poświadczała jej zdaniem nieprawdę.

Organ podnosił, że zgodnie z art.217 § 2 pkt 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się jeżeli osoba ubiega się ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, natomiast zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Zgodnie z treścią art. 7d ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne( DZ.U z 2005 roku, nr 240, poz. 2027) do zadań starosty należy w szczególności, prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

w tym ewidencji gruntów i budynków. Z tego też względu należało wniosek K. M. przekazać zgodnie z właściwością.

Zażalenie na postanowienie organu I instancji złożyła K. M.

Podnosiła, że w jej ocenie wyłącznie właściwym do korekty sfałszowanego przez Urząd Miasta w S. zaświadczenia z dnia (...) lutego 1986 roku jest wojewoda. W dalszej części uzasadnienia zarzucała ona nieprawidłowości w działaniu wielu organów administracji publicznej w zakresie stanu prawnego nieruchomości o których mowa we wniosku przez nią złożonym.

Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2007 roku Główny Geodeta Kraju biorąc za podstawę art.138 § 1 pkt 2 w związku z art.144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia K. M. na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2006 roku przekazujące wniosek jej wniosek Staroście S. jako właściwemu do rozpoznania – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy ustalił i zważył co następuje:

W dniu (...) października 2006 roku K. M. wystąpiła z wnioskiem do organu I instancji o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że Z. K. była na dzień (...) lutego 1986 roku właścicielem działek oznaczonych w ewidencji gruntów, prowadzonym dla obrębu ewidencyjnego S., numerami (...)

Postanowieniem z dnia (...) października 2006 roku organ I instancji przekazał ten wniosek do rozpatrzenia Staroście S.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła K. M.

W ocenie organu odwoławczego rejestrem publicznym, prowadzonym przez organy administracji publicznej, w którym wykazywane są dane dotyczące gruntów jest ewidencja gruntów i budynków. Art. 7d ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że taką ewidencję prowadzą starostowie.

W związku z powyższym organem właściwym do wydania zaświadczenia w oparciu o dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla obrębu ewidencyjnego S. jest Starosta S.

Skargę na postanowienie organu odwoławczego złożyła K. M.

Wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie wydania zaświadczenia żądanej treści przez Wojewodę Świętokrzyskiego lub Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjno- Kartograficznego. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia wskazywała artykuł Zbigniewa Kmiecika " Charakter prawny zaświadczenia, a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści’’, zamieszczonego w Państwie i Prawie nr 10 z 2004 roku, str. 58. Nadto twierdziła, że sprawa ma drugie dno, gdzie błędny pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 1999 roku jest usprawiedliwieniem do uchylenia się od działania przez organ administracji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga K. M. nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi

art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ DZ.U nr 153 , poz.1269 ] oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. [ DZ.U nr 153, poz.1270, ze zmianami] sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.

Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu podnoszone przez skarżąca zarzuty w żaden sposób nie podważyły legalności zaskarżonego postanowienia. Przedmiotowa skarga ma charakter opisowy i nie wskazuje konkretnych naruszeń przez organ administracji publicznej prawa materialnego bądź przepisów postępowania.

Trafnie organy uznały, że przed merytorycznym rozpoznaniem złożonego wniosku winna być ustalona właściwość miejscowa i rzeczowa organu do czego zobowiązuje art.19 k.p.a.

Organ administracji publicznej jest obowiązany przestrzegać swojej właściwości z urzędu w toku postępowania administracyjnego( uchwała Sądu Najwyższego z 29 maja 1991 roku, III ARN 17/91, PiP z 1992 roku, z.3, str. 108; art. 19 k.p.a.).

Zaskarżone postanowienie trafnie wskazuje iż rejestrem publicznym w którym wskazywane są dane dotyczące gruntów, ich granic, pola powierzchni, właścicieli jest ewidencja gruntów i budynków, którą prowadzą starostwie.

Właściwym organem do wydania zaświadczenia w oparciu o dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla obrębu S. jest więc Starosta S.

Skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów, które podważyłyby ustalenia i wywody prawne organu administracji publicznej zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Należy nadto zauważyć, że naruszenie przepisów o właściwości stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w toku postępowania( art.156 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Z tych też względów biorąc za podstawę art.151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.