Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 305/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art.22 ust. 2 i art. 26 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2009 nr 52 poz 417
law: Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta
article: art. 18
journal: Dz.U. 2007 nr 14 poz 89
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 o zakładach opieki zdrowotnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Protokolant Halina Rosłan po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A, oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, opisaną w sentencji niniejszego wyroku, organ drugiej instancji – po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono najpierw przebieg postępowania zwracając uwagę na to, że decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. skarżąca została skierowana – na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), w związku z wnioskiem Komendanta Powiatowego Policji w K. – na badania lekarskie, w celu ustalenia istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii A i B.

Natomiast podstawę faktyczną wydania w pierwszej instancji decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A stanowiło orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r., stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A. Rozstrzygnięcie to podjęto z powołaniem się na art. 140 ust. 1 pkt 1 prawa o ruchu drogowym. Organ pierwszej instancji wskazał, że uczestnictwo w ruchu drogowym w charakterze kierowcy uzależnione jest od posiadania wymaganej sprawności fizycznej i psychicznej, a strona w świetle ostatecznego orzeczenia lekarskiego nie spełnia tych wymagań w zakresie kategorii A.

W odwołaniu od pierwszoisnstancyjnego rozstrzygnięcia skarżąca zarzuciła, ze nie była w Instytucie badana, z wyjątkiem badań okulistycznych, czym naruszono przepis § 13 pkt 1 rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. W doku-mentacji sprawy nie mogą się zatem znajdować wyniki badań przeprowadzonych przez Instytut, a orzeczenie lekarskie co do posiadania prawa jazdy kat. A jest fikcją. Odwołująca się złożyła w związku z tym wniosek o przeprowadzenie dowodu z doku-mentacji lekarskiej, celem udowodnienia swojego stanowiska, lecz odmówiono jej, wbrew dyspozycji art. 75 k.p.a., ograniczając tym samym prawo strony do obrony jej interesów. Uniemożliwiło to wszechstronną ocenę materiału dowodowego i doprowa-dziło do błędnego orzeczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie, podkreśliło nor-matywne znaczenie art. 122 ust. 1 pkt 4 i art. 140 ust. 1 pkt 1 prawa o ruchu drogowym, wywodząc na ich tle, że cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów, w przypadku zaistnienia okoliczności tam wskazanych, jest obligatoryjne i ma charakter prewencyjny (zabezpieczający). W istocie objęte są nimi sytuacje, w których jest prawdopodobne, że kierowca – ze względu na stan zdrowia lub kwalifikacje – nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażąjący bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający nikogo na szkodę. Organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4, skierował skarżącą na badania lekarskie, w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem kategorii A i B. Decyzja ta została wydana w toku postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, w związku z wnioskiem Komendanta Powiatowego Policji w K., który to wniosek zawierał informacje budzące uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony. Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, stała się przy tym ostateczna.

Dalej SKO zauważyło, że szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich regulują przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 ze zm.). W świetle § 9 ust. 1 tego rozporządzenia, badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 prawa o ruchu drogowym przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. W tej sytuacji uznać należy, że Prezydent W., jako uprawniony organ, prawidłowo skierował stronę na przeprowadzenie badań lekarskich do właściwego miejscowo wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Z akt sprawy wynika, że skarżąca, po otrzymaniu decyzji kierującej na badania lekarskie, poddała się stosownym badaniom, w ramach których uprawniony lekarz z D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. stwierdził w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. istnienie u strony przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A. Zainteresowana odwołała się od tego orzeczenia w trybie przewidzianym w § 12 ust, 1 rozporządzenia, w następstwie czego uprawniony lekarz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., orzeczeniem lekarskim z dnia [...] r. także stwierdził u skarżącej istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A.

Organ odwoławczy wskazał następnie na treść § 12 oraz § 13 ust. 1 rozpo-rządzenia i przytoczył tezy z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyj-nego z dnia 8 lutego 2011 r. (I OSK 547/10), wywodząc, że procedura oceny stanu zdrowia kierowcy ma charakter szczególny, odrębny od procedury administracyjnej i jest prowadzona wyłącznie przez uprawnione osoby (lekarzy z uprawnieniami), co wynika z rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. Specjalistyczna wiedza medyczna wymagana do oceny stanu zdrowia jednostki w zakresie istnienia lub braku przeciw-wskazań do kierowania pojazdami oraz szczególny tryb, w jakim to się odbywa, uprawniają do wniosku, że przedmiotowe orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 K.p.a., jest więc dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta on z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświad-czone. Wyklucza to możliwość poddania treści orzeczenia lekarskiego kontroli orga-nu prowadzącego postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. W efekcie organy orzekające w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi związane są takim osta-tecznym orzeczeniem i nie mogą go pominąć, czy poddawać ocenie jego treści, decydując w kwestii zasadności lub niezasadności cofnięcia uprawnień. Związanie organu wyłącznie treścią takiego orzeczenia, którym w przedmiotowej sprawie jest ostateczne orzeczenie jednostki medycznej wyższego stopnia stwierdzające istnienie przeciwwskazań do kierowania przez stronę pojazdami kategorii A powoduje, że poza kompetencjami organu było przeprowadzenie kontroli orzeczeń tych jednostek, również w zakresie prawidłowości przeprowadzenia specjalistycznej procedury me-dycznej, prowadzącej do wydania przedmiotowego orzeczenia lekarskiego W tej sytuacji ostateczne orzeczenia lekarskie, wydane w trybie cytowanego rozporządze-nia, nie podlegają więc weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzo-nych przez nie postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy te są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakich-kolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń, zaś jedyną podstawę do weryfikacji takich decyzji lekarskich stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. przewidujące właśnie w § 12 możliwość odwołania do właściwego podmiotu odwoławczego.

W skardze do tutejszego Sądu zainteresowana wniosła o uchylenie decyzji, nawiązując jednak głównie do kwestii pozbawienia jej uprawnień wynikających z kategorii B.

Zdaniem skarżącej doszło do naruszenia zasady res iudicata – powagi rzeczy osądzonej – albowiem orzeczenie lekarskie drugiej instancji pozbawiło ją – bez istot-nych, nowych okoliczności – prawa jazdy kategorii B, przyznanego orzeczeniem lekarskim wydanym w pierwszej instancji. Po wydaniu orzeczenia lekarskiego przez D. Ośrodek Medycyny Pracy w zakresie, że nie stwierdzono u niej przeciw-wskazań do posiadania kategorii B’ prawa jazdy doszło bowiem do uprawomocnienia tej części orzeczenia, bo żadna ze stron nie zaskarżyła go, a więc jest ono wiążące. Odwołanie, jakie złożyła, dotyczyło tylko wyznaczenia terminów badań kontrolnych, a nie ustaleń co do zasady, że zachowała prawo do posiadania prawa jazdy kategorii B. Nie skarżyła orzeczenia na swoją niekorzyść. Lekarz orzecznik miał prawo i obo-wiązek działać tylko w zakresie odwołania, a nie wychodzić poza żądanie, do tego jeszcze bez ponownych, kontrolnych i wszechstronnych badań lekarskich. Taką praktykę skarżąca uznała za samowolę lekarską działającą na niekorzyść badanego. Skarżąca nadto zarzuciła, że nie była w Instytucie badana, dlatego treść dokumen-tacji lekarskiej miała tu istotne znaczenie, lecz jej wniosku dowodowego strona przeciwna nie dopuściła, zasłaniając się tajemnicą lekarską.

Na rozprawie uzupełniła zarzuty twierdząc, że tlo sprawy ma podłoże represji za jej postawę i działania na rzecz opozycji i uczestnictwa w procesach politycznych w poprzednim ustroju.

W odpowiedzi SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko, wnosząc o od-dalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Po myśli art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – przywoływanej dalej jako "p.p.s.a." – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwier-dzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne na-ruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145-150 p.p.s.a.).

W rozpoznawanym przypadku Sąd nie dopatrzył się wszakże uchybienia norm postępowania ani prawa materialnego.

Przedmiotem sporu jest zasadność cofnięcia skarżącej uprawnień do kierowa-nia pojazdami silnikowymi kategorii A. Z uwagi na treść zarzutów skargi należało przede wszystkim rozważyć kwestię charakteru procedury przed jednostkami prze-prowadzającymi badania lekarskie kierowców oraz wydanych przez nie orzeczeń le-karskich na podstawie decyzji o skierowaniu na badania oraz relacji między tą proce-durą a postępowaniem w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem sil-nikowym.

Stosownie do art. 122 ust. 1 pkt 4 prawa o ruchu drogowym, badaniu lekarskiemuprzeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Z kolei według art. 140 ust. 1 tej samej ustawy, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 122, Minister Zdrowia – rozporządzeniem z 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 ze zm.) – określił szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich, wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz kierowania tramwajami, a także odwoływania się od orzeczeń lekarskich, uzyskiwania uprawnień przez lekarzy przeprowadzających badania lekarskie, dodatkowe kwalifikacje lekarzy przeprowadzających badania lekarskie, zakres badań lekarskich, sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi oraz wzory stosowanych dokumentów.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia, badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy (§ 9 ust. 1). Uprawniony lekarz, na podstawie badania lekarskiego, wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (§ 10 ust. 1), według wzoru określonego w załączniku Nr 5, z którego wynika, że zawiera ono stwierdzenie co do braku albo istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy danej kategorii, wskazuje, czy występuje ograniczenie w korzystaniu z uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia oraz datę ponownego lub kontrolnego badania lekarskiego. Stosownie zaś do postanowień ujętych w § 12, osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, o którym mowa w § 11, wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, do podmiotu odwoławczego, którym jest (jeżeli, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, orzekał w pierwszej instancji wojewódzki ośrodek medycyny pracy) jednostka medyczna ujęta w taksatywnym wykazie zawartym w § 12 ust. 3. Uprawniony lekarz, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie, przekazuje je w terminie 14 dni do właściwego podmiotu odwoławczego, wraz z dokumentacją medyczną badania stanowiącego podstawę wydania orzeczenia. Po myśli § 13 ust. 1 uprawniony lekarz podmiotu odwoławczego, o którym mowa w § 12 ust. 3 (bądź 2, co jednak w tej sprawie nie ma zastosowania), wydaje orzeczenie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania odwołania, na podstawie:

1) wyników przeprowadzonego przez siebie badania lekarskiego, o którym mowa w § 3 i § 4 ust. 1 i 2;

2) wyników badań specjalistycznych i pomocniczych, których wykonanie lekarz ten uzna za niezbędne;

3) dokumentacji medycznej, o której mowa w § 12 ust. 4.

Orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest ostateczne (§ 13 ust.4).

Na tle tak ukształtowanego stanu prawnego należy stwierdzić, że procedura przed jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań lekarskich i wydawania orzeczeń lekarskich w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami jest swoista, odrębna od procedury administracyjnej regulowanej przepisami k.p.a. i nie stosuje się do niej przepisów tego kodeksu, co wynika wprost z brzmienia art. 1 k.p.a. oraz faktu braku odesłania w rozporządzeniu do odpowiedniego stosowania norm kodeksowych.

Pełnej akceptacji składu orzekającego w niniejszej sprawie podlega argumentacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że organ administracji publicznej w sprawach kontroli uprawnień do kierowania pojazdami jest związany treścią ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych, a procedura ich wydawania, określona rozporządzeniem, mieści się w granicach ustawowego upoważnienia. Przepisy rozporządzenia nie przewidują uzasadniania tego orzeczenia i ma ono charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 2 K.p.a., stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Tym samym korzysta ono z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. W konsekwencji, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w motywach wyroku z dnia 17 marca 2005 r., (OSK 1273/04, Lex Nr 189224), regulacja przewidziana w wymienionym rozporządzeniu, a dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, sposób ich przeprowadzania i rozpoznawania odwołań, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Organy nie mają prawnych możliwości weryfikacji treści takiego orzeczenia lekarskiego, tak pod względem ich treści, jak i procedowania.

Przedstawione poglądy znajdują odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych i są ugruntowane (vide np. wyroki NSA: z 8 lutego 2011 r., I OSK 547/10; z 3 lipca 2009 r., I OSK 973/08; z 22 czerwca 2009 r., I OSK 840/08; z 11 stycznia 2007 r., I OSK 251/06).

Ponieważ w uzasadnieniu skargi strona poruszyła także kwestię różnych wyników badań obu jednostek medycznych w zakresie uprawnień wynikających z kategorii B, wypada również tej kwestii poświęcić uwagę, mimo iż w niniejszej sprawie skarżona jest decyzja tycząca uprawnień kategorii A.

Aczkolwiek skarżąca odwołała się od orzeczenia lekarskiego wydanego w pierwszej instancji orzeczniczej tylko w części terminu określonego tamże badania lekarskiego (albowiem orzekało ono o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami kategorii B), to trzeba zaznaczyć, że rozporządzenie nie wprowadza tu ograniczenia co do rozumienia rodzaju oraz zakresu składanego środka odwoławczego i przyjmuje ogólną zasadę dwuinstancyjności orzekania. Wobec tego należy przyjąć, że wraz ze złożeniem w terminie odwołania od treści orzeczenia następuje pełne przeniesienie kompetencji do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w sprawie stanu zdrowia – czyli stwierdzenia istnienia lub nieistnienia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów – na podmiot odwoławczy, który nie jest związany granicami odwołania. Oznacza to, że orzeczenie lekarskie DWOMP o stwierdzeniu braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi i wyznaczeniu daty ponownego lub kontrolnego terminu badania lekarskiego, nie nabrało cech ostateczności w części "niezaskarżonej."

Nadto wypada zauważyć, iż jakkolwiek dowód z dokumentu urzędowego (zatem również przedmiotowe orzeczenie lekarskie) podlega ocenie i możliwe jest przeprowadzenie dowodu w postępowaniu administracyjnym przeciwko treści takiego dokumentu urzędowego, zgodnie z § 3 art. 76 K.p.a., lecz do obalenia mocy tego dowodu przez stronę skarżącą nie doszło. Organy nie mają ku temu wiedzy specjalistycznej ani przypisanych prawem stosownych kompetencji do kontrolowania jednostek orzeczniczych oraz przebiegu procedury medycznej w przedmiocie oceny stanu zdrowia do kierowania pojazdami silnikowymi. Są – jak wcześniej zaznaczono – związane treścią tego dokumentu. Wprawdzie strona skarżąca podejmowała w toku postępowania próby zmiany treści ostatecznego orzeczenia lekarskiego, na co wskazuje jej żądanie sformułowane w piśmie z dnia [...]r., skierowanym do uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego, lecz bezskutecznie. Podważała także w tym piśmie przeprowadzone badania. W świetle jednak § 13 ust. 1 rozporządzenia, to uprawniony lekarz podmiotu odwoławczego, który wydaje orzeczenie lekarskie dokonuje oceny stanu zdrowia, na podstawie dokumentacji medycznej badania stanowiącego podstawę wydania orzeczenia w jednostce pierwszego stopnia, przeprowadzonego przez siebie badania ogólnego stanu zdrowia oraz decyduje, jakie badania specjalistyczne i pomocnicze przeprowadzić. Z akt wynika, ze badania takowe zlecił, a dotyczyły one stanu narządu wzroku skarżącej. Nie można więc utrzymywać, że nie przeprowadzono w ogóle badań, a poza tym, o czym już wspomniano, organy nie mają prawnych możliwości kwestionowania rodzaju i sposobu przeprowadzenia badań.

Abstrahując od powyższego należy stwierdzić – w kontekście zarzutów skargi o niedopuszczeniu przez organ dowodu z dokumentacji lekarskiej – że dokumentacja medyczna podlega ochronie danych, co wynika wprost z brzmienia art. 22 ust. 2 i art. 26 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta (Dz. U. Nr 52, poz. 417) oraz art. 18 ustawy z 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r., Nr 14, poz. 89 ze zm.), a także z art. 11 ust. 1. ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004, Nr 125, poz.1317 ze zm.). Wskazane przepisy ustalają ściśle krąg podmiotów uprawnionych do wglądu w dokumentację medyczną pacjenta stanowiąc przede wszystkim – generalnie – że udostępnia się ją pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu, osobie przez niego upoważnionej. Jeśli natomiast chodzi o organy i instytucje – to jedynie tym, które zostały do tego uprawnione na mocy odrębnych ustaw organom, jeżeli badanie zostało przeprowadzone na ich wniosek. Organy administracji publicznej orzekające w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie mają gwarantowanego normą ustawową uprawnienia do dostępu do dokumentacji medycznej zawierającej wyniki badań lekarskich, dotyczących stanu zdrowia. Brak na to stosownej, odrębnej (czego wymagają przywołane przepisy) regulacji w prawie o ruchu drogowym (ani w innym akcie rangi ustawowej).

Zatem – pomijając nawet wywody poczynione na wstępie w kwestii przyjętego, dwuetapowego trybu rozpoznawania omawianej kategorii spraw oraz związania organu ostatecznym orzeczeniem lekarskim – organ nie mógłby również z tej racji wystąpić do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o przesłanie wyników przeprowadzonych badań.

Mocy ostatecznego orzeczenia lekarskiego nie podważa także treść pkt 9 orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 29 lipca 2011 r. albowiem oczywiście nie rozstrzyga ono w przedmiocie uprawnień skarżącej do prowadzenia pojazdów silnikowych, lecz o stopniu niepełnosprawności i dotyczy tylko kwestii unormowanej art. 8 ust. 1 prawa o ruchu drogowym, to znaczy traktuje o ułatwieniach dla osoby o obniżonej sprawności ruchowej związanych z niestosowaniem się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju.

Sąd nie dopatrzył się poprzez wydanie zaskarżonej decyzji jakichkolwiek zamiarów organu dezawuowania działań, czy też osoby strony skarżącej. Decyzja bowiem zapadła zgodnie z prawem. W stanie faktycznym i prawnym sprawy organ był zobligowany do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A.

W tym stanie rzeczy, wobec braku naruszeń prawa, skarga podlegala odda-leniu, na mocy art. 151 p.p.s.a.