Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 308/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2010r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania D.S. uchyliło w całości decyzję z dnia "[...]" wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta, ustalającą opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej.

Na powyższą decyzję w ustawowym terminie została wniesiona przez Prezydenta Miasta skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że Prezydent Miasta nie posiada legitymacji do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Tak więc w myśl powołanego przepisu legitymację skargową określono przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacja materialna) oraz wskazanie podmiotów, które, mimo braku takiego interesu, są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacja formalna). Obok prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich zalicza się do nich także organizację społeczną w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób z zastrzeżeniem jednak, że brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.

Kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja materialna wymaga natomiast stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (wyrok NSA z 3 czerwca 1996r., II SA 74/96 (ONSA 1997, nr 2, poz. 89). W postępowaniu sądowoadministracyjnym interes prawny może być oparty także na przepisach prawa procesowego lub ustrojowego. Natomiast, osoba lub podmiot nie mający interesu prawnego nie mogą poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta działał jako organ wydający decyzję w pierwszej instancji. Realizował więc uprawnienia swojej gminy mające charakter władczy, ze sfery tzw. imperium. W związku z tym organ ten nie posiadał legitymacji materialnej do wniesienia skargi, wynikającej z interesu prawnego rozumianego jako istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem.

Ponadto należy przywołać w niniejszej sprawie pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 lutego 2005r. (OSK 1017/04),

w którym stwierdził on, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Może być ona – jako – osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kpa przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa. Wtedy będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego ( o ile w konkretnej sprawie on występuje) w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie.

Powierzenie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej zatem sytuacji jednostka samorządu terytorialnego czyli w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta, nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji (lub postanowienia) do sądu administracyjnego. Widać z tego niezbicie, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek (uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 maja 2003r. sygn. akt OPS 1/03).

Wobec tego skarga wniesiona przez podmiot, który z zasady nie może mieć legitymacji skargowej (organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji), podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna (uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005r., OPS 1/2004, Lex Polonica nr 38178988, ONSA i WSA 2005/4 poz. 62).

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak

w sentencji postanowienia.