Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 973/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134, 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2011r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 100,- zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 roku, znak [...], Wójt Gminy B. na podstawi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 14 poz. 85) wymeldował K. B. z miejsca pobytu stałego z miejscowości B., ul. Z.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż K. B. zeznała, że obecnie nie przebywa w miejscu zameldowania z powodu sytuacji życiowej. Mieszka teraz w miejscowości C., gmina B., gdzie została zameldowana na pobyt czasowy od dnia [...] maja 2010 roku do dnia [...] maja 2013 roku. Nie opuściła jednak miejsca zameldowania w B. trwale, a tylko tymczasowo, i zamierza swoje życie skoncentrować w B. przy ul. Z. Pozostawiła tam część swoich rzeczy i zabrała klucz od pomieszczenia kuchni letniej. Oświadczyła w trakcie postępowania, iż wróci do tego miejsca w maju 2011 roku, gdyż obecnie spodziewa się drugiego dziecka, a mieszkanie w B. zamierza wyremontować. Zaznaczyła jednak, iż mieszkając u babci A. J. w podwórku miała warunki nie do zamieszkania (popękane ściany zarówno w pomieszczeniu, jak i w przedsionku), co potwierdziły przeprowadzone w dniu [...] października 2010 roku oględziny. Stwierdzono wtedy, że A. J. wymieniła zamek do drzwi wejściowych i założyła kłódkę bez uzgodnień z wnuczką. K. B. podniosła, iż babcia nie wyrażała zgody na remont oraz żądała zerwania kontaktów z partnerem wnuczki. A. J. zeznała z kolei, iż wnuczka nie mieszka w B. od 3 lat. Nie wyraziła ona przy tym zgody na jej powrót i zamieszkanie, gdyż potrzebuje spokoju, którego pobyt wnuczki jej nie gwarantował. Zdarzały się nawet interwencje Policji, czego jednak nie potwierdziło pisma Posterunku Policji w B. z dnia [...] października 2010 roku, znak [...], oraz z dnia [...] listopada 2010 roku, znak [...]. Jak wynika ponadto z protokołu z dnia [...] grudnia 2010 roku Urzędu Gminy w B., K. B. zamieszkuje w C. od maja 2008 roku, gdzie zamierza przebywać do maja 2011 roku. Powodem dla którego mieszka w C. były narodziny córki J. oraz sprawy osobiste. K. B. zeznała przy tym, że zamieszkuje w lokalu właściciela i nie ma dostępu do mieszkania w B., gdyż A. J. zmieniła zamek i kłódkę. Świadek K. W. zeznała, iż K. B. od 3 lat nie mieszka w B., lecz wraz z dzieckiem w C. Czasami tylko widziała ją w B., ale nie pod adresem B. ul. Z. Dodała także, iż K. B. robiła problemy i dokuczała swojej babci, co było powodem wzywania Policji. Świadek E. M. zeznała, iż jest bezpośrednią sąsiadką A. J. i potwierdziła, że K. B. nie mieszka pod adresem B. ul. Z., ale od czasu do czasu widuje ją u babci w odwiedzinach. Z kolei świadek H. B., matka K. B., wskazała, iż przyczyną wniosku o wymeldowanie była chęć zapewnienia sobie przez A. J. spokoju na starość oraz brak akceptacji dla partnera wnuczki. Następnie A. J. oświadczyła, iż wniosła o wymeldowanie po kilku latach nieobecności wnuczki, gdyż wiązało się to z żądaniem podpisania pożyczki i pilnowaniem dziecka. K. B. podała natomiast, iż posiada obecnie dwójkę dzieci, nie ma uregulowanego stanu cywilnego z ojcem córek, a dopiero w kwietniu bieżącego roku uznał on ojcostwo pierwszego dziecka – J. Świadek K. B., brat K. B., zeznał, iż nie wie czy siostra zamierza wrócić do B. i czy miejsce stałego zameldowania opuściła dobrowolnie. W dniu [...] czerwca 2011 roku przeprowadzono oględziny miejsca pobytu czasowego K. B.. W ich rezultacie ustalono, iż zamieszkuje ona wraz z córkami J. i M. oraz konkubentem, L. W., który jest właścicielem jednorodzinnego domu składającego się z trzech pokoi (trzeci do remontu), kuchni, korytarza i łazienki. Dom posiada centralne ogrzewanie, jest wyposażony w nowoczesny sprzęt i umeblowany. Z oświadczenia K. B. wynika jednak, iż wszystkie rzeczy należą do jej partnera. Materiał dowodowy wskazuje w ocenie organu, iż K. B. definitywnie przeniosła swoje centrum życiowe do C., gmina B. Wraz z L. W. tworzą bowiem rodzinę, prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, mieszkają razem i wychowują wspólne dzieci. Fakty te przemawiają za tym, iż deklaracje K. B. o tymczasowości przebywania w gminie B. nie są wiarygodne, a jej zameldowanie na pobyt stały w B. ma charakter fikcyjny. Przez kilka lat pobytu poza gminą B. K. B. mogła podjąć kroki prawne w celu umożliwienia jej powrotu do lokalu na ul. Z. w B. Nie potwierdziły się też zarzuty K. B., iż do opuszczenia B. została zmuszona na skutek działań babci A. J. Ostatecznie odnotowano tylko jedną interwencję Policji na skutek kłótni stron. Nie była ona jednak zasadniczą przyczyną wyjazdu K. B. z miejsca pobytu stałego. Opuściła ona to miejsce w sposób dobrowolny w związku z wyjazdem do ojca jej dziecka. Trudno natomiast byłoby uznać, że zamierza się ona przeprowadzić do ciasnego lokalu, wymagającego gruntownego remontu, z dwójką dzieci, w sytuacji braku środków finansowych, gdy w domu jednorodzinnym ojca jej dzieci ma bardzo dobre warunki mieszkaniowe oraz razem tworzą rodzinę. Aktualne centrum życiowe K. B. znajduje się zatem zdaniem organu w miejscowości C., gmina B.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 roku K. B. odwołała się od tej decyzji, podnosząc, iż nie opuściła miejsca stałego pobytu w sposób dobrowolny i z własnej woli, lecz po kłótni z babcią. Obecnie utrzymuje z nią jednak dobre stosunki. Organ administracji publicznej nie pomógł jej natomiast wrócić do dawnego miejsca zameldowania. Oświadczyła ona nadto, iż nie wiąże żadnej przyszłości z pobytem w C.

Decyzją z dnia [...] września 2011 roku, znak [...], Wojewoda Wielkopolski uchylił w całości decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] lipca 2011 roku oraz odmówił wymeldowania K. B. z pobytu stałego pod adresem B., ul. Z.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż zebrany materiał dowodowy wskazuje, że K. B. wyprowadziła się w 2008 roku, pozostawiając część swoich rzeczy oraz meble, i zamieszkała w C., gmina B. W chwili obecnej do spornego mieszkanie nie posiada kluczy, gdyż jej babcia zmieniła zamek do drzwi wejściowych, założyła kłódkę i nie udostępniła kompletu kluczy do lokalu. Zeznania stron i świadków postępowania potwierdzają konflikt rodzinny oraz chęć ingerowania A. J. w życie osobiste wnuczki. K. B. dokonała natomiast zameldowania na pobytu czasowy pod adresem aktualnego pobytu, tj. C. na okres od dnia [...] maja 2010 roku do dnia [...] maja 2013 roku. Pobyt czasowy jest podyktowany względami rodzinnymi – zamieszkiwanie z ojcem jej dzieci w mieszkaniu stanowiącym jego własność. K. B. nie mogła zamieszkać z rodziną w miejscu zameldowania nie tylko z powodu trudnych warunków mieszkaniowych, braku przeprowadzonego remontu, ale także z powodu słownych wypowiedzi babci. K. B. w toku postępowania deklarowała chęć dokonania remontu wcześniej zajmowanych pomieszczeń oraz zamiar powrotu do B. Wielokrotnie podkreślała, że nie opuściła miejsca zameldowania na stałe, lecz jedynie na pewien czas. Wojewoda Wielkopolski zwrócił też uwagę, iż zameldowanie na pobyt czasowy jest dla strony potwierdzeniem, że dopełniła nałożone przepisami ustawy obowiązki w zakresie ewidencji meldunkowej i dopóki to czasowe zameldowanie nie zostanie uznane za niezgodne z ustawą, tak długo nie można kwestionować zameldowania na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie do innego lokalu. Mając na uwadze powyższe oraz zgromadzony materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że zameldowanie K. B. na pobyt czasowy nie zostało uznane przez właściwy organ za niezgodne z przepisami ustawy, a tym samym organ meldunkowy nie tylko nie może go podważać, lecz jest tym stanowiskiem związany. Wymiana zamków i założenie kłódki dodatkowo utrudniły dostęp do spornego lokalu, co z kolei wyklucza opuszczenia miejsca zameldowania w sposób dobrowolny. W spornym lokalu K. B. pozostawiła meble oraz urządzenia, które użytkowała. W konsekwencji należy więc uznać, że nie opuściła ona miejsca zameldowania, ani też nie ma takiego zamiaru.

Pismem z dnia [...] września 2011 roku A. J. zaskarżyła powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż K. B. wyprowadziła się z miejsca zameldowania w 2007 roku i zamieszkała ze swoim konkubentem w miejscowości C. W domu stanowiącym własność jej partnera mieszka wraz z dwiema córkami i tam dokonała zameldowania na pobyt czasowy od dnia [...] maja 2010 roku do dnia [...] maja 2013 roku. Okoliczność zameldowania czasowego nie stanowi jednak dowodu na to, iż zamierza wrócić do spornego lokalu. Dokonując zameldowania na pobyt czasowy K. B. wypełniła jedynie obowiązek meldunkowy. Zameldowanie na pobyt czasowy nie stanowi samodzielnej przesłanki, pozbawiającej organ możliwości wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego. Posiadanie zameldowania na pobyt czasowy jest tylko jednym z elementów materiału dowodowego. Ocena meldunku czasowego i okoliczności z tym związane powinny być rozważane w zależności od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Nie ma bowiem żadnych przeszkód by osoba posiadająca czasowe zameldowanie nie miała meldunku stałego. Nie można też wykluczyć sytuacji, że osoba faktycznie opuści miejsce pobytu stałego, a nie jest zainteresowana utrzymaniem meldunku na pobyt stały i nie dokona wymeldowania się. Stanowisko Wojewody Wielkopolskiego jest więc nieprawidłowe. Zwłaszcza, że pominął on fakt, iż K. B. zameldowała się na pobyt czasowy dopiero w dniu [...] maja 2010 roku, mimo że w domu konkubenta mieszka od 2007 roku. Ponadto, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego meldunek K. B. ma charakter fikcyjny. W toku postępowania podnosiła ona bowiem, iż do maja 2011 roku wróci do swojego miejsca zameldowania. Tymczasem bezsporne jest, że nie uczyniła tego i nie podjęła żadnych prawnych czynności, aby wprowadzono ją w posiadanie przedmiotowego lokalu. Nadto, mieszka ona w C. z dwójką dzieci oraz konkubentem. Dom jest komfortowo wykończony z trzema pokojami, łazienką, kuchnią i podstawowymi wygodami. Związek pomiędzy K. B. a jej konkubentem układa się dobrze, czego dowodem jest to, że w dniu [...] lutego 2011 roku urodziła się druga córka. K. B. nie ma zatem zamiaru wrócić do dawnego lokalu o powierzchni ok. 12 m2 bez łazienki, bez wygód, wymagającego remontu. Skarżąca wskazała poza tym na fakt skoncentrowania interesów życiowych przez K. B. w nowym miejscu zamieszkania. Pozostawienie natomiast w poprzednim lokalu starych mebli, sprzętu i nieużywanej odzieży nie może w jej ocenie świadczyć o zamiarze powrotu pod adres zameldowania. K. B. nie podjęła w dodatku żadnych kroków prawnych w celu odzyskania utraconego posiadania lokalu, ani też poprawienia złego stanu technicznego obiektu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 14 poz. 85). Zgodnie z art. 15 ust. 1 powoływanej ustawy, osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Decyzję o wymeldowaniu tej osoby organ gminy wydaje w myśl art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy na wniosek strony lub z urzędu. Trzeba przy tym zauważyć, iż pobytem stałym jest według art. 6 ust. 1 tejże ustawy zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Natomiast pobytem czasowym w świetle art. 7 ust. 1 omawianej ustawy jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Z powołanym przepisów wynika zatem, iż do wymeldowania może dojść tylko w razie (1) faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu (2) z zamiarem skoncentrowania w nowym miejscu swoich interesów życiowych. Obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Odnosząc te uwagi do specyfiki niniejszej sprawy należy dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja Wojewody była wadliwa i podlegała z tego powodu uchyleniu. Najpierw należy zauważyć, iż w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach nie ulega wątpliwości, iż K. B. opuściła mieszkanie przy ul. Z. ok. 2007 roku, przenosząc się do mieszkania w C., gmina B., gdzie przebywa wraz z konkubentem, L. W., oraz dwójką małych dzieci. Taki wniosek znajduje bowiem swoje odzwierciedlenie zarówno w zeznaniach strony – A. J. z dnia [...] września 2010 roku i z dnia [...] marca 2011 roku (k. 10 i 60 akt administracyjnych), jak i zeznaniach świadków: E. M. z dnia [...] września 2010 roku, K. W. z dnia [...] września 2010 roku, a także H. B. z dnia [...] marca 2011 roku oraz K. B. z dnia [...] czerwca 2011 roku (k. 14, 20, 58 i 85 akt administracyjnych). Potwierdza ją ponadto fakt odbierania korespondencji wyłącznie w nowym miejscu zamieszkania, a nie pod adresem zameldowania (m.in. k. 5 oraz 15 akt administracyjnych). Okoliczność ta nie była zresztą kwestionowana nawet przez K. B., na co wskazuje też treść jej oświadczenia z dnia [...] czerwca 2011 roku (k. 83 akt administracyjnych).

Nie ulega zatem wątpliwości, że K. B. rzeczywiście opuściła mieszkanie przy ul. Z. w B. i przeniosła się pod adres C., gmina B. Spełniona została tym samym pierwsza przesłanka do zastosowania w niniejszej sprawie art. 15 powołanej ustawy. Aby skutecznie wymeldować określoną osobę z pobytu stałego należy jednak wykazać, że zmiana miejsca przebywania jest nadto związana z zamiarem skoncentrowania swoich interesów życiowych właśnie w tym nowym miejscu. Dokonywanie takich ustaleń powinno jednak znajdować oparcie w materiale obiektywnym. Trudno bowiem w tej mierze uznać za wystarczające same tylko deklaracje strony co do miejsca zogniskowania swoich spraw życiowych. Mając to na względzie trzeba stwierdzić, że K. B. opuściła mieszkanie w B. przy ul. Z. właśnie z zamiarem przeniesienia centrum swoich spraw życiowych do miejscowości C., gmina B.

Z oględziny mieszkania przy ul. Z. w B., przeprowadzonych w dniu [...] maja 2011 roku wynika bowiem, że przedmiotowe mieszkanie znajduje się w budynku gospodarczym na posesji A. J. (k. 26 akt administracyjnych). Jest ono zamknięte na kłódkę, do której klucz posiada skarżąca. Według oświadczenia A. J. kłódkę założono w dniu [...] września 2010 roku. Mieszkanie składa się z jednej izby mieszkalnej oraz z przedsionka. Powierzchnia lokalu wynosi 2,5 m x 4,0 m. Ogólny stan pomieszczenia nie spełnia jednak wymogów mieszkalnych: ściany są popękane, ogrzewanie stanowi tylko piecyk, brakuje także bieżącej wody w okresie zimowym. Mieszkanie sprawia przy tym wrażenie niezamieszkałego, zaniedbanego. Panuje w nim bałagan, widoczne są pajęczyny. Znajdujące się w nim meble należą do skarżącej. W przedsionku została z kolei umieszczona mała pryzma węgla oraz rower. Ściana jest pęknięta, a powstała szczelina wydaje się duża. Poza trym w izbie mieszkalnej znajduje się lodówka, pralka, kilka ubrań w szafie, mała butla gazowa, piecyk elektryczny do ciasta i kołdra. Mieszkanie nadaje się do generalnego remontu. Pozostawione przedmioty znajdują się w nieładzie.

Z kolei z oględzin mieszkania w C., gmina B., wykonanych w dniu [...] czerwca 2011 roku, wynika, iż K. B. zamieszkuje wraz z L. W. i córkami J. oraz M. w domu jednorodzinnym. Ma on dwa pokoje (trzeci pokój nie został jeszcze wyremontowany), kuchnię, łazienkę oraz korytarz. Dom posiada centralne ogrzewanie, a mieszkanie wyposażone jest w nowe sprzęty AGD i RTV renomowanej firmy, meble pokojowe i kuchenne są nowoczesne. Niemniej, K. B. oświadczyła wówczas, iż powyższe urządzenia nie są jej własnością, lecz należą do L. W. Zaznaczyła przy tym, iż zamierza w przyszłości wrócić do lokalu w B., a jej aktualny pobyt poza tym miejscem ma jedynie charakter przejściowy.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego twierdzenia K. B., że zmianie przez nią miejsca zamieszkania nie towarzyszył zamiar przeniesienia centrum swoich spraw życiowych do miejscowości C., należy uznać za niewiarygodne. Warunki lokalowe w pomieszczeniu "letniej kuchni" kształtują się bowiem istotnie gorzej od tych, jakie posiada dom jednorodzinny L. W. Nie wydaje się zarazem prawdopodobne by racjonalnie działający rodzic chciał tak drastycznego obniżenia poziomu warunków bytowych dla swoich dzieci. Tym bardziej, że lokal przy ul. Z. w B. nie ma ogrzewania centralnego i pozbawiony jest bieżącej wody. Stan techniczny tego obiektu wskazuje ponadto, iż przez dłuższy czas nikt o niego nie dbał, ani nie starał się o utrzymywanie w nim porządku. Warto w tym miejscu również odnotować, iż na brak warunków do zamieszkania w przedmiotowym lokalu wskazywała także H. B. w zeznaniach z dnia [...] marca 2011 roku.

Argumentacja odwołująca się do założenia przez skarżącą kłódki nie wydaje się w ocenie Sądu trafna, ponieważ czynność ta została wykonana dopiero w dniu [...] września 2010 roku. K. B. posiadała więc dostatecznie dużo czasu by wrócić do dawnego miejsca zamieszkania, odzyskać utracone posiadanie lokalu czy choćby podjąć samodzielnie lub wraz z partnerem prace porządkowe. Żadnego z tych działań jednak nie wykonano. Tymczasem podczas oględzin domu jej partnera w dniu [...] czerwca 2011 roku K. B. wskazała, iż korzysta obecnie ze wsparcia Ośrodka Pomocy Społecznej w B. Stamtąd udaje się na zakupy i na wizyty dzieci u lekarza. Wprawdzie lokalizacja miejsce aktualnego zamieszkania nie jest dla niego całkowicie satysfakcjonująca, lecz nie zmienia to faktu, iż właśnie z tego miejsca kieruje ona swoimi sprawami życiowymi.

Wojewoda Wielkopolski wywodził rówenież w swojej decyzji z dnia [...] września 2011 roku, iż dopóki zameldowanie na pobyt czasowy nie zostanie zakwestionowane w sposób skuteczny nie będzie możliwe podważanie zameldowania na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie do innego lokalu. Z takim stanowiskiem w ocenie Sądu nie można się jednak zgodzić. Trzeba bowiem zauważyć, iż czynność zameldowania na pobyt czasowy jest co do zasady prawnie niezależna od czynności zameldowania na pobyt stały. Skoro bowiem na gruncie art. 6 i 7 powołanej ustawy różnica pomiędzy podstawami do podjęcia tych czynności przejawia się zwłaszcza w zamiarze żywionym przez stronę, to nie można z góry wykluczyć, że dana osoba będzie posiadała tylko zameldowanie na pobyt czasowy bez posiadania równolegle zameldowania na pobyt stały. Możliwe jest bowiem, że zmieniając w sposób częsty miejsca zamieszkania, nie będzie ona posiadała zamiaru koncentracji tam interesów życiowych.

W takim ujęciu zameldowanie na pobyt czasowy nie jest zatem prejudykatem wiążącym organ rozpoznający sprawę z wniosku o wymeldowanie z pobytu stałego. Tym bardziej, że w przypadku zameldowania jako czynności materialno-technicznej trudno jest mówić o przymiocie ostateczności bądź prawomocności. Akt ten stanowi raczej dowód stwierdzający, że osoba przebywa obecnie w określonej miejscowości i nie ma ona zamiaru przenoszenia tam swoich interesów życiowych. Nie oznacza to jednak, że dokument ten potwierdza automatycznie istnienie zamiaru zogniskowania wspomnianych interesów w miejscu dawnego pobytu stałego. W takim świetle należy odczytać art. 8 ust. 1 powołanej ustawy, nakazujący badać, czy osoba zameldowana na pobyt czasowy nie przeniosła swojego centrum spraw życiowych właśnie do tego "nowego" miejsca niż przymusowo wiązać ją ze "starą" miejscowością. Taki pogląd spotkał się też z aprobatą judykatury (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2008 roku, sygn. akt II OSK 1189/07, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 czerwca 2009 roku, sygn. akt II SA/Ke 156/09, tamże).

W tej sytuacji należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody z uwagi na naruszenie norm prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6-8 i art. 15 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Rozpoznając ponownie sprawę, należy uwzględnić dotychczasowe wnioski Sądu, a w szczególności ustalić charakter zamiaru K. B. co do miejsca, w którym zamierza skoncentrować swoje interesy życiowe, a w konsekwencji zbadać, czy zachodzą przesłanki do wymeldowania.

Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 powołanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a o wykonalności zaskarżonej decyzji – na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.