Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 322/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-05-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1, art. 258 par. 2 pkt 7.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie: stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sprawie zobowiązania w podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2006 r. postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych 2) ustanowić adwokata


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 17 maja 2011 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący M. L. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Ze złożonego przez skarżącego formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż wnioskodawca nie prowadzi z nikim wspólnego gospodarstwa domowego. Posiada nieruchomość zabudowaną budynkiem warsztatowy w G., na której organ egzekucyjny ustanowił hipotekę. Nie posiada innego majątku. Uzyskuje dochody z tytułu najmu budynku warsztatowego, przy czym dochód ten w całości pobiera organ egzekucyjny. Nadto uzyskał jednorazową zapomogę z GOPS w kwocie 60 zł. Na potwierdzenie powyższego przedłożył kserokopię decyzji z dnia 20.04.2011 r. przyznającej mu jednorazową zapomogę na zakup posiłku lub żywności w kwocie 60 zł. Argumentując wniosek skarżący odniósł się do nieprawidłowej jego zdaniem działalności organów podatkowych.

Pismem z dnia 22 maja 2011 r. ponownie wniósł o ustanowienie adwokata. Wskazał, iż nie posiada środków finansowych na uzyskanie porady prawnej, która w jego ocenie jest niezbędna.

Mając na uwadze powyższe zważono co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Celem występującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Zawarte w art. 246 §1 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż znajduje się w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy.

Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. Na podstawie złożonych oświadczeń i dokumentów stwierdzić można, iż wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej. Nie posiada majątku w oparciu, o który mógłby sfinansować należne koszty sądowe jak i koszty ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto również uzyskiwany dochód z tytułu najmu budynku warsztatowego podlegający w całości, jak oświadczył wnioskodawca egzekucji administracyjnej oraz przyznana zapomoga w kwocie 60 zł (jednorazowa zapomoga) nie umożliwiają opłacenia kosztów postępowania sądowego.

W tej sytuacji, za uzasadnione uznać należy przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, gdyż z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.