Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 318/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37a
journal: Dz.U. 1995 nr 86 poz 433
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia kwatery oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w G. z dnia [...] listopada 2007 r. wydaną na podstawie art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 z późn. zm.) w zakresie zobowiązania S. S. do opróżnienia i przekazania w stanie wolnym do dyspozycji Oddziału Regionalnego WAM w G. zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w miejscowości D. obejmującego 1 pokój, kuchnię oraz pomieszczenia przynależne o powierzchni użytkowej podstawowej 30,25 m2 i powierzchni użytkowej 64,50 m2.

W uzasadnieniu podał, że lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w D., znajdujący się w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nakazem kwaterunkowym nr [...] z dnia [...] maja 1959 r. został przydzielony st. sierż. szt. S. S. (ojcu obecnego skarżącego), pełniącemu wówczas zawodową służbę wojskową. Przy ustalaniu należnej powierzchni tej kwatery uwzględniono żonę E. oraz małoletniego syna S. – ur. [...] Z dniem 6 września 1980 r. st. sierż. szt. S. S. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej nabywając uprawnienia do wojskowego zaopatrzenia emerytalnego. W dniu [...] st. sierż. szt. S. S. zmarł, a w lokalu pozostał jego syn S., który wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w G. z wnioskiem o przyznanie mu prawa do zamieszkiwania w tym lokalu na podstawie art. 29 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Prezesa WAM, Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w G. zasadnie odmówił wnioskodawcy przyznania mu prawa zamieszkiwania w tym lokalu na podstawie powołanego art. 29 ustawy, skoro – co w sprawie jest bezspornym, S. S. jest współwłaścicielem wraz ze swą żoną M., lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 62,44 m2, w miejscowości M., gdzie tam faktycznie mieszkają wraz z dziećmi.

Wobec tego, że S. S. zajmuje lokal nr [...] przy ul. [...] w D. bez tytułu prawnego, stosownie do art. 37a powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, uzasadniona była decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w G., zobowiązującą go do opróżnienia tego lokalu i przekazania do dyspozycji Oddziału Regionalnego WAM w G.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, S. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 41 ust. 4 punkty 1, 2, 3, art. 23 ust. 3 i art. 47 ust. 3 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Wyjaśnił, że ten lokal mieszkalny zajmuje bez tytułu prawnego tylko dlatego, że Wojskowa Agencja Mieszkaniowa nie wyraża zgody na uregulowanie jego tytułu prawnego do zamieszkiwania w tym lokalu. Podkreślił również, że nie zachodzą warunki określone w art. 41 ust.4 punkty 1, 2, 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej zobowiązujące go do przekazania tego lokalu do dyspozycji Oddziału Regionalnego WAM w G.. Zaznaczył, że posiadanie współwłasności lokalu mieszkalnego w M. nie zmienia faktu, że był i jest lokatorem lokalu mieszkalnego po swoim zmarłym ojcu w D.

Ponadto zarzucił, że organ przy rozpoznawaniu jego sprawy nie uwzględnił postanowień art. 23 ust. 3 w związku z art. 47 ust. 3 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, stwarzających możliwość kompromisowego uregulowania spornej sprawy, a mianowicie przyznania mu odprawy pieniężnej w zamian za opróżnienie i zwrot lokalu w D.

W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zobowiązania S. S. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w D. stanowił przepis art. 37a powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Z treści tego przepisu wynika, że osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia.

Niewątpliwie zasadnicza przesłanka wynikająca z tego przepisu została w niniejszej sprawie spełniona, bowiem bezspornym jest w sprawie, że S. S. zajmuje lokal mieszkalny nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w D. bez tytułu prawnego.

Nakaz przydziału na ten lokal otrzymał w 1959 r., z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, ojciec skarżącego S. S. wraz z rodziną – żoną E. i małoletnim wówczas synem S. – obecnym skarżącym. Imienny nakaz przydziału ojcu skarżącego nie stanowi tytułu prawnego, który uprawniałby go do zamieszkiwania w tym lokalu.

Podkreślić należy, że skarżący nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 45 ust. 3 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, do których nie stosuje się trybu przymusowego wykwaterowania, określonego w ust. 1 i 2 art. 45 tej ustawy.

Na uwagę zasługuje również fakt, że skarżący jest współwłaścicielem wraz ze swą żoną M., lokalu mieszkalnego w miejscowości M., gdzie faktycznie mieszka.

Nietrafny jest jego zarzut naruszenia postanowień przepisu art. 23 ust. 3, art. 41 ust. 4 punkty 1, 2, 3 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Powołane przepisy, wprowadzone w życie ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.), obowiązują od 1 lipca 2004 r. i nie mają zastosowania do zdarzeń powstałych przed tą datą.

Przepisy te dotyczą uprawnień do odprawy mieszkaniowej lub lokalu zamiennego wspólnie zamieszkujących z żołnierzem służby stałej w dacie jego śmierci: małżonkowi, zstępnym, wstępnym, osobom przysposobionym i osobom przysposabiającym. Natomiast bezspornym jest w sprawie, że ojciec skarżącego S. S., w dacie śmierci, był emerytem wojskowym.

Z przytoczonych powodów należało stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji i dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.