Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 299/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 121 par. 1, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 20 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 października 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 300/10 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 27 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 7200 (słownie: siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę G.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

Stan sprawy Sąd przedstawił następująco:

W wyniku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec małżonków G. i H. K. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. stwierdził brak pokrycia poniesionych przez małżonków wydatków w dochodach (przychodach) roku 2004 oraz mieniu zgromadzonym w latach poprzednich i decyzją z dnia 12.02.2010 r. ustalił skarżącej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok w kwocie 203.353 zł.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zakwestionowała prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych, a przede wszystkim zakwestionowanie faktu uzyskania darowizn. Wadliwe były także ustalenia dotyczące kwoty, za którą małżonkowie nabyli nieruchomość położoną przy ul. [...] w B. (1.370.000 zł, jak ustalił organ podatkowy, wobec 600.000 zł, jak twierdziła skarżąca i co wynikało z treści umowy sprzedaży). Skarżąca nie zgodziła się również ustaleniami dotyczącymi osiągniętego przez nią do 2004 r. dochodu z działalności gospodarczej, kwestionując określenie jego wysokości na podstawie dokumentów uzyskanych z ZUS.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia 27.04.2010 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, podzielając ustalenia dotyczące rzeczywistych wydatków poniesionych na zakup nieruchomości, oparte na uznaniu wiarygodności twierdzeń sprzedawcy nieruchomości o dokonaniu sprzedaży za kwotę 1.370.000 zł i wpisaniu do aktu notarialnego kwoty 600.000 zł na żądanie nabywców. Świadek ten zeznał, że około 10.08.2004 r. otrzymał od H.K. zadatek w wysokości 150.000 zł, a w dniu transakcji 100.000 zł, pozostałą zaś kwotę 1.120.000 zł otrzymał w ten sposób, że kwotę 520.000 zł uzyskał przy kasie banku, natomiast kwotę 600.000 zł H.K. wpłacił w kasie na jego rachunek. Część z kwoty 520.000 zł świadek wpłacił następnie na rachunek szwagra – D.T., do którego rachunku miał pełnomocnictwo. Zeznania tego świadka znajdują potwierdzenie w dokumentach bankowych oraz w ocenie rzeczoznawców majątkowych, według których w 2004 r. można było uzyskać za sprzedaną nieruchomość kwotę ok. 1.370.000 zł. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji, który nie dał wiary zeznaniom strony, iż środki pieniężne pochodzące od T.D. i E.K. są darowizną oraz uznał, że darowizna D.B. na rzecz małżonków K. nie została zrealizowana.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżąca zakwestionowała dokonane przez organy podatkowe ustalenia odnoszące się do darowizn dokonanych na rzecz małżonków K., ceny nabycia nieruchomości przy ul. [...] w B. oraz osiągniętego przez skarżącą dochodu z działalności gospodarczej w 2004 r. i w latach poprzednich. Kwestionując ustalenia w zakresie ceny nabycia nieruchomości powołała się na treść fakt aktu notarialnego, która nie może być podważana dowodów z zeznań świadków czy stron, gdyż prowadziłoby to do obejścia przepisów o formie zastrzeżonej pod rygorem nieważności. Z tego powodu obalenie prawdziwości aktu notarialnego może nastąpić tylko w postępowaniu sądowym w sposób określony w art. 247 w zw. z art. 252 i 255 ustawy z dnia 17.11.1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Ponadto naruszono art. 123, art. 180 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.), gdyż pomimo zaleceń organu odwoławczego nie dokonano przesłuchania w charakterze świadka D.T.. Materiał dowodowy nie zawiera dowodu, który by potwierdził przekazanie sprzedawcy nieruchomości kwot pieniędzy ponad wpłatę dokonaną na jego konto w wysokości 600.000 zł. Tym samym nie udokumentowano poniesienia wydatku, między innymi przez skarżącą, w kwocie przewyższającej wartość wykazaną w akcie notarialnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), uznając, że stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo. W szczególności, zasadnie zakwestionowano podaną w akcie notarialnym kwotę nabycia nieruchomości, która w rzeczywistości wynosiła 1.370.000 zł. W tym zakresie organy słusznie uznały za wiarygodne zeznania zbywcy, który stwierdził, że kwota 600.000 zł znalazła się w akcie notarialnym na wyraźne życzenie nabywców. Ponadto organ zgromadził szereg dowodów (operaty szacunkowe sporządzone przez dwóch rzeczoznawców majątkowych oraz wyjaśnienia pracowników agencji nieruchomości, za pośrednictwem której zbywcy próbowali sprzedać nieruchomość), które uprawdopodabniały okoliczność nabycia nieruchomości za kwotę 1.370.000 zł Organy słusznie nie dały wiary wyjaśnieniom H.K., dotyczącym okoliczności dokonania zapłaty za nieruchomość oraz kwestii zwrotu zadatku w kwocie 150.000 zł. Prawidłowe były także ustalenia dotyczące fikcyjności darowizn na rzecz małżonków.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 20 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 31 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (obecnie: Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.) do stanu faktycznego sprawy i uznanie, że skarżąca wraz z mężem i córką nabyła nieruchomość położoną w B. przy ulicy [...], wydając na ten cel kwotę 1.370.000 zł.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to:

1) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: P.u.s.a.) przez uznanie, że organy podatkowe w toku prowadzonych przez siebie postępowań nie naruszyły przepisów prawa procesowego i materialnego,

2) art. 3 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. przez uznanie, że organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych w sprawie oraz tłumaczyły wszelkie wątpliwości w zakresie stanu faktycznego sprawy na korzyść podatnika w zakresie nie wskazanym w treści wniesionej skargi, a przywoływanym przez pełnomocnika w trakcie rozprawy,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 O.p. przez oddalenie skargi mimo występowania w granicach zaskarżenia uchybień mających istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenia zasady praworządności oraz zaufania do organów podatkowych przez rozstrzyganie wszelkich wątpliwości prawnych oraz faktycznych na niekorzyść podatnika, w sytuacji, gdy zgodnie z regułą in dubio pro tributario organy podatkowe winny je rozstrzygać na korzyść podatnika; naruszenie zasady prawny obiektywnej przez nie ustalenie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego, w szczególności przez zaniechanie dokonania ustaleń w zakresie podnoszonych przez stronę okoliczności związanych z przekazaniem przez B.K. ojcu H.K. i matce G.K. kwoty wyższej niż 300.000 zł na poczet zakupu nieruchomości, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, która w świetle fragmentaryczności materiału dowodowego miała cechę oceny dokonanej w sposób dowolny, pozwalający uznać, że wydatek na zakup przedmiotowej nieruchomości wyniósł 1.370.000zł.,

4) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 123 i ar. 180 § 1 w zw. z art. 188 O.p. przez uznanie za prawidłowe stanowiska organu podatkowego, że pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia 31.03.2010 r. nie zawarł jednoznacznego wniosku o włączenie do materiału dowodowego dokumentów z postępowania w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, jak również uniemożliwienie skarżącej zadania pytań świadkowi D.T.,

5) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) w zw. z § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 191 O.p., uznając za organami podatkowymi, iż H.K. wraz z członkami swojej rodziny (żona i córka) nabył nieruchomość, ponosząc na ten cel wydatek w kwocie 1.370.000 zł. – jako okoliczność udowodnioną na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego,

6) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 200a § 1 pkt 1 i 2 O.p., uznając, iż nie istniały podstawy do przeprowadzenia rozprawy z urzędu, jak również na wniosek – złożony przez stronę postępowania w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego,

7) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. przez uznanie za prawidłowe zastosowanie przez organy podatkowe art. 20 ust. 1 i ust. 3 u.p.d.o.f. do stanu faktycznego sprawy, które to naruszenie prawa materialnego posiadało wpływ na wynik sprawy,

8) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 888, art. 889, art. 890 ustawy z dnia 23.04.1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez nie uznanie darowizn dokonanych na rzecz strony skarżącej przez T.D. i E.K. w kwotach odpowiednio 13.985 USD i 6.985 USD (równowartość w zł 68.094,54) oraz D.B. w kwocie 111.090 zł,

Ponadto skarżąca zarzuciła, że naruszono art. 151 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi w okolicznościach sprawy uzasadniających odmienne rozstrzygnięcie, art. 152 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi w okolicznościach sprawy wskazujących na niemożność wykonania zaskarżonej decyzji oraz art. 200 P.p.s.a. przez uznanie, iż skarżącej [w oryginale: "skarżącemu"] nie przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 P.p.s.a., to jest zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione.

Zarzucając naruszenie przepisów postępowania strona wskazała na przepisy art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 oraz art. 145 § 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 200a § 1 pkt 1 i 2 O.p.

Odnosząc się do pierwszego wskazanego skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. wskazać należy, że pierwszy z powołanych przepisów określa zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd administracyjny może zatem go naruszyć wykraczając poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową (rozpoznając skargę na akt lub czynność nie poddane jego kognicji), bądź odmawiając merytorycznego rozpoznania sprawy leżącej w jego właściwości. Biorąc pod uwagę drugi z powołanych przepisów, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że art. 1 P.u.s.a. ma charakter przepisu ustrojowego, który Sąd pierwszej instancji mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium, niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z 21.04.2009 r., II FSK 2/08). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku rozpoznał jednak skargę dokonując kontroli pod względem zgodności z prawem, toteż postawiony zarzut jest oczywiście chybiony.

Mając na uwadze zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w powiązaniu z poszczególnymi przepisami Ordynacji podatkowej należy zauważyć, że zgodnie z tym przepisem sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten zatem normuje powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2004, s. 210-211). Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ponadto ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. J.P. Tarno, op.cit., s. 211 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Postępowanie administracyjne", Warszawa 2004, s. 305). Ocena prawna prowadząca sąd do stwierdzenia istnienia podstaw do oddalenia skargi lub uchylenia zaskarżonego aktu z powodów podanych w omawianych przepisach powinna stanowić element uzasadnienia wyroku (art. 141 § 4 P.p.s.a.). Kierując się treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdzić jednak należało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, ponieważ wbrew wywodom skargi kasacyjnej do naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania podatkowego (dowodowego) nie doszło. Dlatego też niezastosowanie w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. było prawidłowe.

Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu braku rozstrzygania przez Sąd wątpliwości na korzyść podatnika oraz zaakceptowanie zaniechania dokonania przez organy ustaleń w zakresie podnoszonych przez stronę okoliczności związanych z przekazywaniem przez B.K. H. i G.K. kwoty wyższej niż 300.000 zł na poczet zakupu nieruchomości, co doprowadzić miało do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, należy stwierdzić, że strona dąży w ten sposób do wykazania, że cena nabytej nieruchomości była inna, niż przyjęły to organy podatkowe i wynosiła 600.000 zł, a nie 1.370.000 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie jednak zaakceptował ustalenia dokonane przez organy podatkowe i przyjął, że wszystkie zebrane w sprawie dowody potwierdzają, iż kwota nabycia nieruchomości wskazana w akcie notarialnym nie odzwierciedla prawdziwej wartości transakcji. W szczególności za wnioskami takimi przemawiają dowody w postaci: zeznań zbywcy A.B., pisma B. S.A. potwierdzające wpłatę 600.000 zł gotówką w dniu 24.08.2004 r. przez męża skarżącej na rachunek małżonków B., operatu szacunkowego określającego wartość rynkową nieruchomości, wyjaśnień pisemnych D.T., który udostępnił konto A. B.. Zarzut skargi kasacyjnej, że córka skarżącej B.K. nie mogła dysponować kwotą 685.000 zł, dotyczy zagadnienia wykraczającego poza przedmiot niniejszej sprawy i zdaje się wynikać z mechanicznego powtórzenia zarzutu postawionego w sprawie innej podatniczki. W każdym razie niezadowolenie skarżącej z akceptacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustaleń faktycznych, poczynionych w sprawie przez organy podatkowe, nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., skoro Sąd nie wyszedł poza granicę sprawy.

Nie jest słuszny także zarzut pominięcia przez organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji braku dowodu w postaci pełnomocnictwa D.T. do dysponowania przez A. B. jego rachunkiem bankowym. Organy podatkowe dysponowały bowiem informacją B., że w okresie od 23.08.2004 r. do 18.09.2006 r. A. B. posiadał pełnomocnictwo bez ograniczeń do rachunku należącego do D.T. i jest to dowód dla stwierdzenia omawianej okoliczności wystarczający. Bank potwierdził także dokonanie wpłat na ten rachunek w dniu 24.08.2004 r. kwot 180.000 zł i 505.000 zł. Dlatego też, wobec posiadania wymienionych dowodów, nie było konieczności badania treści pełnomocnictwa udzielonego przez D. T..

Nie znajduje także uzasadnienia zarzut nieuwzględnienia wniosku dowodowego o dołączenie do akt sprawy decyzji organu podatkowego w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych z dnia 12.03.2010 r. Słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik strony nie zawarł jednoznacznego formalnego wniosku o włączenie do materiału dowodowego tego dokumentu. Nie można zatem zarzucić organowi, że wniosek taki został pominięty.

Jeśli zaś chodzi o darowizny rzekomo poczynione przez T.D. i E.K., to ocena dowodów w tym zakresie również nie budzi wątpliwości. Twierdzenia strony w tym zakresie są niewiarygodne, co w sposób wystarczający wyjaśnił organ podatkowy i powtórzył Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. stronę obciążało udowodnienie źródła przychodów, z których faktycznie pokryte zostały jej wydatki poniesione w 2004 r., a nie tylko wskazanie mienia, z którego wydatki te potencjalnie mogły być pokryte.

Pozostałe okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia zgromadzonego materiału i jego oceny. Szczegółowo opisane są sprzeczności w wyjaśnieniach A. B., jednak w żaden sposób nie mogą one podważyć ustaleń dokonanych przez organy podatkowe i potwierdzonych przez Sąd pierwszej instancji. Z analizy pisemnych motywów zapadłego wyroku wynika, że Sąd miał świadomość wszystkich istotnych dla rezultatu przeprowadzonego przed organami postępowania faktów i okoliczności. Odniósł się on do nich, wyprowadzając logiczne i znajdujące pełne oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym wnioski.

Prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, że postępowanie, które toczyło się przed organami podatkowymi, pozwoliło wyczerpująco ustalić stan faktyczny sprawy. Postępowanie dowodowe, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, przeprowadzono wnikliwie, zgodnie z art. 121 § 1 O.p. Nie naruszono także art. 122 i art. 187 § 1 O.p., w których została wyrażona zasada prawdy obiektywnej, ustalając stan faktyczny zgodny z rzeczywistym przebiegiem wydarzeń. W sprawie zgromadzono materiał dowodowy, który następnie został wnikliwie rozpatrzony. Można jedynie dodać, że na mocy art. 191 O.p. to do organów podatkowych należy ocena materiału dowodowego sprawy, w której to ocenie organy te dysponują niezbędną swobodą. Skoro zatem dokonana ocena nie wykracza poza granice wyznaczone zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, przez sąd administracyjny kwestionowana być nie może – nawet wtedy, gdy strona postępowania podatkowego ocenę tę kwestionuje; samo przedstawienie innej oceny dowodów nie jest wystarczające do podważenia ustaleń, poczynionych w sprawie przez organy podatkowe.

Konsekwencją tak ustalonego stanu faktycznego było wymierzenie skarżącej od dochodów ustalonych według reguł określonych w art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. a nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, zryczałtowanego podatku dochodowego za 2004 r. przy zastosowaniu stawki z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. W rezultacie zarzut niewłaściwego zastosowania tych przepisów prawa materialnego jest chybiony.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a..