Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1518/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budżetowe prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28,  art. 61
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r. sprawy ze skargi T. L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł. (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł. (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł. (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym

postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], po rozpoznaniu zażalenia T.

L. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w

W. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], odmawiającego wszczęcia postępowania

w ramach nadzoru budowlanego w sprawie zabudowy części korytarza na trzeciej

kondygnacji w budynku położonym przy Al. N w W. - utrzymał

w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zasadnie w sprawie odmówiono

wszczęcia postępowania i wydano postanowienie w trybie art. 61 a k.p.a. T.

L. nie ma przymiotu strony w sprawie, w której dochodziła wszczęcia

postępowania. Część korytarza objęta jej wnioskiem stanowi integralną część lokalu

mieszkalnego nr [...] w ww. budynku.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na orzecznictwo

Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że co do zasady członków spółdzielni, a

skarżąca jest nim, w zakresie dotyczącym części wspólnych obiektu reprezentuje na

zewnątrz spółdzielnia.

Dodatkowo organ podniósł, że przed organem nadzoru budowlanego toczyło się

postępowanie, co do montażu dodatkowych drzwi do lokalu 11 i 12., skargę T.

L. na decyzję jakie w związku z tym zapadły oddalił Wojewódzki Sąd

Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2011 r., w sprawie o sygn.

akt VII SA/Wa 1188/11. W tym postępowaniu organy już wypowiadały się, co do braku

podstaw do interwencji w odniesieniu zabudowy korytarza, a to dodatkowo uzasadnia

niniejsze rozstrzygnięcie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą

decyzję wniosła T. L.. Dochodząc stwierdzenia nieważności zaskarżonego

postanowienia, zarzuciła naruszenia art. 28 ustawy Prawo budowlane. Podniosła, że w

sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1188/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

uznał ją za stronę. Powołała się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z

dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać

budynki i ich usytuowanie (Dz.U.nr 75, poz. 690 z późn. zm.), wskazując na zagrożenie

pożarowe jakie stwarza zabudowa. Ponadto stwierdziła, że zabudowa narusza prawa

1

właścicieli do części wspólnych budynku i w tej sprawie prowadzi korespondencje ze

Spółdzielnią.

Zdaniem skarżącej w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów

procesowych - art. 6, 9, 10 k.p.a. oraz art. 7, 77 i 107 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w

zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżone postanowienie odpowiada

przepisom prawa.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1

ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z

2002 r. nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia pod

względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów

obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Jak stanowi przepis art. 61. § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna

się na żądanie strony lub z urzędu. W myśl art. 61a k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa

w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych

przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje

postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W ocenie Sądu, w sprawie prawidłowo zastosowano ww. przepisy prawa.

Skarżąca nie ma przymiotu strony do dochodzenia wszczęcia postępowania przez

nadzór budowlany, po myśli jej wniosku z dnia 1 lutego 2012 r. dotyczącego, jak to

określa skarżąca, zabudowy korytarza.

W myśl przepisu art. 28 k.p.a. - stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub

obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój

interes prawny lub obowiązek.

Potwierdzenie posiadania interesu prawnego, co skutkować będzie nabyciem

uprawnień należnych stronie postępowania administracyjnego, powinno opierać się na

przepisach prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa

lub obowiązki. Interes prawny polega na możliwości zastosowania w ustalonym stanie

faktycznym normy prawa materialnego do podmiotu oczekującego ochrony prawnej.

Zatem ustalenie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym oznacza

wskazanie przepisu prawa materialnego, na podstawie którego dany podmiot może

domagać się czynności organu. Musi przy tym też istnieć bezpośredni związek między

sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z której wywodzony jest

interes prawny. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli taką

sytuację, w której podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy

administracyjnej, jednak nie może powołać się na przepis prawa materialnego, z

którego wynikałyby dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki.

W ocenie Sądu, skarżąca może skutecznie powołać się tylko na interes

faktyczny. Nie ma interesu prawnego, gdy zważyć, że zabudowa obejmująca część

korytarza, to faktycznie i prawnie integralna część odrębnego lokalu mieszkalnego.

Została dopuszczona przed wieloma laty przez spółdzielnię mieszkaniową, a przy

przekształcaniu własnościowym lokalu zaliczona do jego powierzchni i w raz z innymi

pomieszczeniami objęta wyodrębnieniem tego lokalu.

Sąd podziela stanowisko organu, oparte na utrwalonym orzecznictwie sądowym,

zgodnie z którym członków spółdzielni w sprawach związanych z nieruchomościami

pozostającymi w ich zasobach, na zewnątrz reprezentuje, co do zasady, spółdzielnia

chyba, że wykażą swój zindywidualizowany interes prawny. Skarżąca na rozprawie

wskazała, że przeszkadza jej wysoki próg we drzwiach do sąsiedniego mieszkania

wywołujący dokuczliwe odgłosy, dochodzące do jej mieszkania i dlatego podjęła

interwencje w niniejszej sprawie.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, fakt przyznania jej prawa strony w sprawie o

sygn. akt Vii SA/Wa 1188/11, zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2011 r., nie pozostaje w związku z

postępowaniem w sprawie niniejszej. Tamto postępowanie dotyczył bowiem

dodatkowych drzwi m.in. w mieszaniu skarżącej. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd

wskazał, że zabudowa, pozostaje poza kontrolą w sprawie, a nadto z akt sprawy

wynika, że Spółdzielnia Budownictwa Mieszkaniowego w W. skierowała do

Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek w sprawie komunikacji na

korytarzu przylegającym m.in. do mieszania skarżącej .

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak

w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.)