Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 484/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-09-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 254 par. 1 w zw. z 245 par. 1 i  par. 3,  art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca: sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych na skutek wniesionego przez skarżącą sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym z dnia 30 lipca 2009 r. p o s t a n a w i a: oddalić wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Pismem, które wpłynęło do organu w dniu [...] r. skarżąca A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania. W skardze zawarła m.in. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec powyższego przesłano skarżącej urzędowy formularz druku PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni. W wyznaczonym terminie skarżąca nadesłała ww. formularz, z którego wynika, iż jest ona osobą, która nie osiąga żadnych dochodów, nie posiada zarazem żadnego majątku ani kosztowności. Ponieważ informacje te okazały się niewystarczające dla dokonania oceny stanu majątkowego wnioskodawczyni, referendarz sadowy pismem z dnia 30 czerwca 2009 r. wezwał ją do: wskazania źródła utrzymania się, w szczególności wskazania czy pobiera świadczenia z pomocy społecznej, zasiłek dla bezrobotnych lub czy czerpie dochody z innych źródeł, do wskazania wielkości lokalu w którym zamieszkuje oraz udokumentowania wysokości wydatków związanych z jego utrzymaniem (opłaty za czynsz, energię elektryczną, wodę odbiór śmieci itp.), podania wieku, imion i nazwisk dzieci oraz wskazania czy dzieci te zamieszkują wraz ze skarżącą oraz z jakich źródeł uzyskiwane są dochody na ich utrzymanie.

Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi, w konsekwencji czego postanowieniem z dnia 30 lipca 2009 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu wskazał, iż biorąc pod uwagę okoliczności wskazywane przez skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy, brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że jest ona osobą, której sytuacja materialna uzasadnia uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca nie podała bowiem m.in. skąd czerpie środki na utrzymanie się, jaka jest wielkość lokalu w którym zamieszkuje, jakie są koszty utrzymania itp.

W ustawowym terminie skarżąca pismem z dnia [...] r. złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia. Z jego treści nie wynika, po części także z uwagi na nieczytelne pismo skarżącej, dlaczego nie zgadza się ona z powyższym postanowieniem. Podnosi ona bowiem szereg okoliczności związanych z zaskarżoną decyzją Wojewody [...], natomiast ani jednym słowem skarżąca nie odnosi się do zarzutów referendarza odnośnie nie uprawdopodobnienia jej ciężkiej sytuacji majątkowej. Nadto strona skarżąca nie dołączyła do wniosku żądanych wcześniej przez referendarza dokumentów potwierdzających jej trudną sytuację finansową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 245 § 1 w zw. z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) strona może ubiegać się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przysługuje ono osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje - stosownie do treści art. 245 § 3 p.p.s.a. - zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego z urzędu. Przyznaje się je takim osobom, które wykażą, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie należało uznać, iż skarżąca nie wykazała, że znajduje się w sytuacji materialnej, która uzasadniałaby przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarżąca została wezwana do złożenia dodatkowych dokumentów źródłowych mających wyjaśnić jej sytuację materialną. Co prawda wskazania takich szczegółowych danych nie wymaga urzędowy formularz wniosku, ale referendarz ma prawo wezwać wnioskodawcę do ich podania w przypadku, gdy informacje podanie we wniosku okażą się niewystarczające. Na powyższe wezwanie skarżąca nie udzieliła odpowiedzi. Dodatkowo składając sprzeciw od postanowienia referendarza oddalającego przyznanie jej prawa pomocy także nie przedstawiła informacji i dokumentów potwierdzających w sposób niewątpliwy, czy i w jakim zakresie uiszczenie wpisu od skargi, bądź poniesienie potencjalnych innych kosztów sądowych przekracza jej możliwości finansowe.

Z druku urzędowego formularza PPF wynika jedynie, iż A. K. jest osobą, która nie osiąga żadnych dochodów, nie posiada zarazem żadnego majątku ani kosztowności. Na podstawie powyższych danych trudno jednoznacznie orzec czy sytuacja materialna skarżącej jest rzeczywiście ciężka. Skoro skarżąca nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku udowodnienia określonych okoliczności, to tym samym musi się liczyć z negatywnymi konsekwencjami takiej postawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 254 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 245 §1 i § 3 p.p.s.a. i art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji.