Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1693/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 9, art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 27 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2020 roku nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: Generalny Dyrektor, organ, zarządca drogi) w postanowieniu z [...] czerwca 2020 r., znak [...] wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 293, dalej: u.p.z.p.), art. 19 ust. 1, art. 4 pkt 21 oraz art. 20 pkt 20 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 470, dalej: u.d.p.), art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku z 10 marca 2020 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: strona, Spółka, skarżąca), o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z [...] marca 2020 r., znak [...], wydanym z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie reklamy na terenie działki nr [...], położonej przy drodze krajowej nr [...], w miejscowości [...], gmina [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowienie było wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.

W sprawie, przed wydaniem przez Wójta Gminy [...] decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie reklamy na terenie działki nr [...], położonej przy drodze krajowej nr [...], w miejscowości [...], gmina [...], Inspektor Urzędu Gminy [...] działając z upoważnienia Wójta Gminy [...], wystąpił do zarządcy ww. drogi krajowej, z wnioskiem z 17 lutego 2020 r., znak [...] o uzgodnienie w trybie art. 106 k.p.a., projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku organ w postanowieniu z [...] marca 2020r. nie uzgodnił przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Postanowienie to zaskarżyła strona, która złożyła w ustawowym terminie, w trybie art. 127 § 3 k.p.a., wniosek z 10 marca 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w tej sprawie i rozpoznaniu ww. wniosku, Generalny Dyrektor utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, gdyż uznał je za zasadne.

W uzasadnieniu postanowienia z [...] czerwca 2020 r. Generalny Dyrektor wskazał, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy inwestycji polegającej na budowie reklamy na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. W związku z powyższym zadaniem zarządcy drogi - jako organu uzgadniającego było zweryfikowanie w jakim stopniu inwestycja ta wpłynie na bezpieczeństwo ruchu drogowego we wnioskowanym miejscu.

Zarządca drogi przeanalizował projekt decyzji o warunkach zabudowy, pod kątem wskazanego powyżej art. 43 ust. 1 u.d.p., a mianowicie, czy planowana lokalizacja reklamy nie narusza jego przepisów w zakresie jej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], tj. co najmniej 25,00 m.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z pkt. 5 tiret 4 przesłanego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego i zagospodarowania terenu) oraz jego załącznikiem graficznym, który stanowi mapa sytuacyjno-wysokościowa w skali 1:1000, nieprzekraczalna linia zabudowy, od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], została ustalona w odległości 25,0 m. Tym samym spełnione zostały minimalne wymogi określone w ww. przepisie. Generalny Dyrektor podkreślił, że treść art. 43 ust. 1 u.d.p. normuje minimalne odległości planowanych obiektów budowlanych (reklam) od zewnętrznej krawędzi jezdni. Organ odległości te może zwiększać w uzasadnionych przypadkach, z punktu widzenia interesu publicznego, w tym wynikające z zachowania wysokiego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

W ocenie zarządcy drogi, planowany nośnik reklamowy winien zostać zlokalizowany w odległości co najmniej 200 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] oraz wzdłuż tej drogi w odległości co najmniej 150 m od końca pasa wyłączenia (koniec pasa wyłączenia km ok. 001+585).

Organ wyjaśnił, że zarządca drogi dokonuje oceny zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie może powodować posadowienie reklamy, biorąc pod uwagę okoliczności, które mogą przyczynić się do rozproszenia uwagi kierowców np. rodzaj i wielkość reklamy, a także kąt jej usytuowania w stosunku do drogi. Według Generalnego Dyrektora, stan dekoncentracji kierowcy, wywołany odbieraniem informacji z otoczenia drogi, przesądza, że usytuowanie reklamy, na odcinku gdzie kierowca musi zachować szczególną ostrożność i skupienie w stosunku do sytuacji na drodze oraz prowadzić obserwację zachowań innych uczestników ruchu, może przyczynić się do popełnienia błędu kończącego się niebezpiecznym zdarzeniem drogowym. Na gruncie niniejszej sprawy reklama byłaby skierowana do uczestników ruchu poruszających się drogą klasy "GP". Zarządca drogi jest obowiązany skonfigurować drogę w taki sposób, w tym obiekty znajdujące się w jej rejonie, by kierowcy o mniejszych predyspozycjach i umiejętnościach nie byli zbyt angażowani elementami niesłużącymi do obsługi ruchu drogowego (w tym reklam).

Organ dokonując oceny przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy powołał się na dokument dostępny na stronie internetowej organu dotyczący wpływu reklam na bezpieczeństwo ruchu drogowego zrealizowanego w ramach wspólnej inicjatywy Narodowego Centrum Badań i Rozwoju oraz Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad przez Instytut Transportu Samochodowego, Politechniki [...], Uniwersytetu [...] i Politechniki [...]. Zdaniem Generalnego Dyrektora, reklamy nie powinny być zatem lokalizowane w obszarach konfliktowych (pasy włączenia/wyłączenia). W tych obszarach z uwagi na punkty kolizyjne, skomplikowaną sytuację drogowo-ruchową, konieczność oceny sytuacji, podjęcia decyzji i jej realizacji kierujący jest istotnie obciążony informacjami związanymi z prowadzeniem pojazdu. Wobec powyższego w tych przestrzeniach nie powinno się lokalizować dystraktorów, jakimi są reklamy. Lokalizacja reklam widzianych z drogi, forma prezentowanych treści oraz ich nagromadzenie w jednym obszarze powodują przyciąganie uwagi kierujących.

Według organu, na analizowanym odcinku drogi krajowej nr [...] nie ma także legalnie zlokalizowanych żadnych nośników reklamowych, co stanowi dodatkowy argument nieuzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy sporządzonego przez Wójta Gminy [...]. W związku z powyższym lokalizacja reklamy w przedmiotowym miejscu zaburzyłaby obecną estetykę otoczenia pasa drogowego ww. drogi krajowej.

Organ wyjaśnił, że brak uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla nośnika reklamowego nie jest generalnym stanowiskiem zarządcy drogi w zakresie lokalizacji reklam w pasie drogowym i jego sąsiedztwie, natomiast poparty jest szczegółową analizą stanu faktycznego.

Organ odniósł się także do argumentacji strony podniesionej we wniosku z 10 marca 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W skardze Spółka zaskarżył w całości postanowienie Generalnego Dyrektora z [...] czerwca 2020 r. i wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, 2) zasądzenie od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa pełnomocnika.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) naruszenie art. 4 pkt 21 u.d.p. przez przekroczenie ustawowych uprawnień w zakresie sprawowania ochrony dróg i uznanie, że posadowienie tablicy informacyjnej przez skarżącą Spółkę będzie stanowiło pogorszenie warunków bezpieczeństwa ruchu, naruszenie art. 43 ust. 1 u.d.p., przez błędne uznanie, że w ramach inwestycji planowanej przez skarżącą Spółkę konieczne jest zachowanie większych odległości niż odległości określone ustawowo, 3) naruszenie art. 7, 77 k.p.a. przez nie dokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz brak rozpatrzenia w sposób prawidłowy całego materiału dowodowego, a wręcz wydanie postanowienia wbrew materiałowi dowodowemu.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ w sposób całkowicie uznaniowy wskazał na możliwe do zaakceptowania odległości pomiędzy planowaną tablicą reklamową a krawędzią jezdni, powołując się wyłącznie na treść artykułu pt. "Wytyczne do oceny wpływu reklam zewnętrznych na bezpieczeństwo ruchu drogowego". Powyższe wytyczne nie są żadnym źródłem prawa, a zatem zasady w nich określone nie mogą być stosowane wprost, stanowią jedynie pewną formą "pomocy dydaktycznej", którą można jedynie posiłkowo stosować przy analizowaniu konkretnej sprawy, ale nie mogą być stosowane w prostym przełożeniu do każdej sprawy, każdego przypadku i każdej lokalizacji, nie mogą zastąpić oceny sytuacji w danym, konkretnym miejscu, w którym ma być posadowiona reklama.

Według skarżącej, organ nie dokonał żadnej oceny merytorycznej miejsca posadowienia planowanej tablicy informacyjnej, tj. w szczególności: nie dokonał oględzin miejsca. Nie dokonał oceny rzeczywistych warunków panujących na drodze, nie ocenił stopnia kolizyjności danego odcinka drogi, nie dokonał oceny stopnia natężenia ruchu, nie zweryfikował miejsca planowanego posadowienia tablicy reklamowej pod kątem wpływu na bezpieczeństwo na drodze. Według skarżącej, gdyby organ poczynił takie ustalenia to musiałby stwierdzić, że posadowienie tablicy reklamowej w tym konkretnym miejscu nie wpływa w żaden sposób na zmniejszenie bezpieczeństwa na drodze, albowiem: droga ta nie cechuje się nadmiernym natężeniem ruchu, miejsce posadowienia tablicy jest wystarczająco oddalone od drogi, ww. miejsce nie jest szczególnie narażone na wypadki i posadowienie w tym miejscu tablicy reklamowej nie wpłynie znacząco na pogorszenie bezpieczeństwa na drodze. Skarżąca wskazała, że planowana tablica informacyjna: nie będzie podświetlana, nie będzie zawierała żadnych bulwersujących, intrygujących treści, a jedynie krótkie informacje na temat działalności Spółki, treść informacji zawartych na tablicy informacyjnej nie będzie miała na celu za wszelką cenę zainteresowanie kierowców, a zatem nie będzie wywoływała niepożądanych reakcji z ich strony (nagłe odwrócenie uwagi od drogi itp.). Zdaniem skarżącej, organ przeprowadził jedynie teoretyczne ustalenia organu, które pozostają w sprzeczności do odmiennych ustaleń tego samego organu oraz do tej samej drogi krajowej nr [...]. Według skarżącej, w niemal analogicznej sprawie organ wydał całkowicie odmienną decyzję. W marcu 2018r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał na rzecz Spółki postanowienie o pozytywnym uzgodnieniu decyzji o warunkach zabudowy dla posadowienia m. in. tablicy informacyjnej w postaci pylonu cenowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu było postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] czerwca 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] marca 2020 r.

Przedmiotowe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie ze wskazanymi przepisami decyzję o warunkach wydaje się po uzgodnieniu z wyspecjalizowanymi organami, w tym z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy, jak przyjmuje organ orzekający w sprawie, przepisy te kreują samodzielną normę prawa materialnego do dokonania czynności uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, czy też jak wynika to ze stanowiska skarżącej przedstawionego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz w skardze, jest to norma kompetencyjna, która powinna być stosowana wraz z normą zawartą w art. 43 ust. 1 u.d.p. Ze stanowiska skarżącej wynika, że pełną normę kompetencyjną należy odtworzyć na podstawie przepisów art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 43 ust. 1 u.d.p. Zgodnie z art. 43 ust. 1 u.d.p., obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej: autostrady - w terenie zabudowanym 30 m, a w terenie niezabudowanym 50 m; drogi ekspresowej - odpowiednio 20 m i 40 m; drogi ogólnodostępnej krajowej - odpowiednio 10 m i 25 m; dróg wojewódzkich i powiatowych - 8 m i 20 m; dróg gminnych - 6 m i 15 m. Działka nr ewid. [...], wskazywana przez Spółkę pod lokalizację reklamy, przylega do pasa drogowego drogi krajowej nr [...] (GP ruchu przyspieszonego) i znajduje się poza terenem zabudowy, a więc mieści się w zakresie hipotezy art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Zgodnie z treścią projektu decyzji, na przedmiotowej nieruchomości planowana jest zabudowa usługowa – budowa reklamy o powierzchni zabudowy wynoszącej 12,00 m (długość) i 6,10 m ± 20 %(wysokość).

Nieprzekraczalna linia zabudowy dla ww. reklamy została wyznaczona w odległości 25,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Postanowienie uzgodnieniowe, podjęte na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., nie ma charakteru związanego. W przepisie tym nie określono warunków, spełnienie których powinno skutkować pozytywnym uzgodnieniem lokalizacji przedsięwzięcia. Wobec tego uznać go trzeba za akt uznaniowy, przy czym zakres tego uznania wyznaczają granice wewnętrzne i zewnętrzne. W tym przypadku zasadnicze znaczenie trzeba przypisać tym pierwszym, a więc związanych z celami regulacji prawnej, stanowiącej podstawę czynności uzgadniania. Chodzi głównie o u.p.z.p., ale też o u.d.p. oraz ustawę z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.). Biorąc pod uwagę zadania i kompetencje organu zarządzającego drogą publiczną, podstawową dyrektywą będzie bezpieczeństwo użytkowników drogi publicznej (bezpieczeństwo ruchu drogowego). W tej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmawiając uzgodnienia przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego uznał, że projektowana reklama z uwagi na wielkość może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego przez koncentrowanie na sobie uwagi, a w konsekwencji odwrócenie uwagi od sytuacji panującej na drodze, gdzie uczestnik ruchu drogowego powinien zachować szczególną ostrożność. Rozproszenie uwagi kierującego pojazdem przez reklamę, może być powodem zaistnienia wypadku drogowego. Dodatkowo organ wskazał, że z uwagi na wielkość może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego przez koncentrowanie na sobie uwagi. Rozproszenie uwagi kierującego pojazdem przez reklamę, może być powodem zaistnienia wypadku drogowego oraz w obszarze wykluczenia reklam, w którym z uwagi na punkty kolizyjne, skomplikowaną sytuację drogowo-ruchową konieczność oceny sytuacji, podjęcia decyzji i jej realizacji kierujący jest obciążony informacjami związanymi z prowadzeniem pojazdu, zabrania się lokalizowania reklam. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, że prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy jest powszechnie przyjmowany w sprawach dotyczących lokalizacji zjazdu (por. wyroki NSA: z 8 lutego 2012 r. sygn. I OSK 276/11, LEX nr 1120669; z 12 maja 2011 r. sygn. I OSK 1068/10, LEX nr 863287). Zdaniem Sądu, stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie należy podzielić. Uzasadnienie postanowienia ma potwierdzenie w doświadczeniu organu zarządzającego drogą publiczną (organu wyspecjalizowanego w tej dziedzinie) oraz w wymogu zachowania szczególnej ostrożności przez kierowców w obszarze konfliktowym, czyli w obszarze na drodze, na którym występuje nagromadzenie sytuacji potencjalnie konfliktowych (zalicza się do nich m.in. pasy włączenia i wyłączenia).

W świetle ustaleń przytoczonych wyżej nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze tak w odniesieniu do naruszeń prawa materialnego (art. 43 ust. 1 u.d.p.) oraz procesowego (art. 7 i 77 k.p.a.). W szczególności nie mogła się ostać teza o naruszeniu art. 4 pkt 21 u.d.p., przez przekroczenie uprawnień w zakresie sprawowania ochrony dróg i uznanie, że posadowienie tablicy informacyjnej przez skarżącą będzie stanowiło pogorszenie warunków bezpieczeństwa. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ szczegółowo wyjaśnił z jakich względów planowana inwestycja polegająca na lokalizacji nośnika reklamowego wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...]. Zarządca drogi wskazał również odległości wymagane do zachowania od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] (200 m) oraz od pasa wyłączenia tej drogi (co najmniej 150 m). Powyższe stanowisko organu oparte zostało na wiedzy specjalistycznej jaką posiada Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w związku z pełnieniem funkcji zarządcy drogi i realizacją zadań związanych z ochroną pasa drogowego w zakresie lokalizowania reklam przy pasach dróg krajowych. Wbrew stanowisku skarżącej powołane przez organ "Wytyczne do oceny wpływu reklam zewnętrznych na bezpieczeństwo ruchu drogowego" nie zastąpiły oceny prawnej dokonanej przez organ. Organ dokonał oceny merytorycznej miejsca posadowienia planowanej tablicy reklamowej. Skarżąca w skardze używa określenia "tablica informacyjna". Tymczasem z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że dotyczy on ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej ba budowie reklamy na części działki nr [...] położonej w obrębie miejscowości [...] w minie [...]. Kontrolowane przez Sąd uzgodnienie ma charakter uznaniowy. Zdaniem Sądu, zarządca drogi, dokonując uzgodnienia, nie dokonał w tym zakresie dowolnej oceny, tj. nieograniczonej ramami ustawowymi. Skoro art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wymienia kryteriów uzgodnienia inwestycji planowanych na obszarach przyległych do pasa drogowego, to organ w tym przypadku prawidłowo prowadził postępowanie uzgodnieniowe w zakresie swojej właściwości rzeczowej. Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.d.p., do właściwości zarządcy drogi należą sprawy m.in. z zakresu utrzymania i ochrony dróg. W myśl art. 4 pkt 21 tej ustawy ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie m.in. do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Trudno przyjąć, że w przypadku uzgodnienia warunków zabudowy dla obiektu budowlanego, który ma znajdować się na obszarze przyległym do pasa drogowego kwestia ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, które mogłoby spowodować posadowienie takiego obiektu miałaby pozostawać poza jakąkolwiek kontrolą zarządcy drogi (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. II OSK 2386/19, LEX nr 3025585).

Wskazać należy, że organ przeanalizował projekt decyzji o warunkach zabudowy, pod kątem art. 43 ust. 1 u.d.p., a mianowicie, czy planowana lokalizacja reklamy nie narusza jego zapisów w zakresie jej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], tj. co najmniej 25,00 m. Zgodnie z pkt. 5 tiret 4 przesłanego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego i zagospodarowania terenu) oraz jego załącznikiem graficznym, który stanowi mapa sytuacyjno - wysokościowa w skali 1:1000, nieprzekraczalna linia zabudowy, od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], została ustalona w odległości 25,0 m. Tym samym spełnione zostały minimalne wymogi określone w ww. przepisie. treść art. 43 ust. 1 u.d.p. normujące minimalne odległości planowanych obiektów budowlanych (reklam) od zewnętrznej krawędzi jezdni. Organ odległości te może zwiększać w uzasadnionych, z punktu widzenia interesu publicznego, w tym wynikające z zachowania wysokiego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, przypadkach.

Generalny Dyrektor dokonując oceny zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie mogło powodować posadowienie przedmiotowej reklamy, uwzględnił okoliczności, które mogą przyczynić się do rozproszenia uwagi kierowców np. rodzaj i wielkość reklamy, a także kąt jej usytuowania w stosunku do drogi.

Odnosząc się do zarzutu przedstawionego w skardze wskazującego, że organ uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej m. in. na budowie pylonu cenowego w związku z budową stacji paliw, wskazać należy, że kontrolowana przez Sąd przedmiotowa sprawa dotyczyła innego stanu faktycznego. Przedmiotem uzgodnienia w niniejszej sprawie nie był projekt decyzji o warunkach zabudowy pylonu cenowego związanego z potrzebami użytkowników ruchu w zakresie informacji o cenach paliw, lecz uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie reklamy na części działki nr ewid. [...] obręb [...], gmina [...] w odniesieniu od obszarów przylegających do pasa drogowego drogi krajowej nr [...].

Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ rozpoznał sprawę w zakresie, który należał do jego kompetencji, gdyż dokonał czynności zmierzających do ustalenia, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie reklamy.

W związku z tym, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.