Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4387/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1; art. 2; art. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
journal: Dz.U. 2005 nr 132 poz 1116
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego  przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych  za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień
article: art. 7; art. 77 par 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2015 r. sprawy ze skargi F. W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. ustalającą wobec F. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą F. W. z głównym miejscem wykonywania działalności przy ul. T. w G., zwanego dalej także skarżącym, opłatę za używanie 108 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 60 426,00 zł (słownie: sześćdziesiąt tysięcy czterysta dwadzieścia sześć zł).

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu [...] lipca 2013 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.), przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w J. zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez F. W. działalności gospodarczej pod firmą F. W. z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem T. w G.. Kontrola tego obiektu została przeprowadzona w obecności M. K. - w-ce dyrektora. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu 118 odbiorników telewizyjnych. W protokole z kontroli dokonano następującego wpisu cyt.: "Po uruchomieniu odbiorników przez: złożono oświadczenie - brak możliwości uruchomienia, stwierdzono, że odbiorniki w ilości 118 szt. odbiorników telewizyjnych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu". Stwierdzony okres używania odbiorników wynosi: 17 dni. W protokole odnotowano, iż: "Poinformowano o przepisach wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych. Według oświadczenia M. K. okres użytkowania odbiorników wynosi 17 dni i są to urządzenia technicznie dostosowane do odbioru programu. Programy odbierane są za pomocą prywatnej anteny. Obiekt czynny jest sezonowo (lipiec i sierpień)". Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i M. K. . Do protokołu załączono oświadczenie M. K. , opatrzone datą [...] lipca 2013 r., z którego wynika, iż 118 szt. odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez skarżącego jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. "Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: pokoje wynajęte przez gości". Oświadczenie z dnia [...] lipca 2013 r. zostało podpisane przez M. K. .

Następnie organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, o czym poinformował skarżącego. Po jego przeprowadzeniu, w oparciu o zebrany w toku czynności kontrolnych materiał dowodowy organ I instancji wydał decyzję Nr [...] ustalającą opłatę za używanie 108 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 60 426,00 zł (słownie: sześćdziesiąt tysięcy czterysta dwadzieścia sześć zł).

Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym zwrócił się o anulowanie nałożonej opłaty. Wskazał, że po kontroli nie został poinformowany o rejestracji odbiorników. Osoby kontrolujące zaznaczyły tylko, że należy pamiętać o ustawowym terminie uiszczania opłaty za poszczególne miesiące. Wyjaśnił, że abonament jest uzależniony od sezonowości działalności. O aktualizacji ilości odbiorników skarżący dowiedział się podczas rozmowy z biurem obsługi klienta w dniu [...] listopada 2013 r. Do tej pory, zgodnie z informacją uzyskaną podczas kontroli nie aktualizowano ilości odbiorników, gdyż skarżący nie został o tym poinformowany. Wskazał, iż zawsze płacił abonament w terminie zgodnie z wykorzystaniem pokoi.

Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania art. 7 oraz art. 104 K.p.a. Organ II instancji wskazał, iż Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. bezpodstawnie rozstrzygnął sprawę jedynie w części ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników, pomijając kwestię nakazania ich rejestracji, mimo, że dysponował wystarczającymi danymi niezbędnymi do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie. Organ odwoławczy wskazał również, że organ pierwszej instancji powinien ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z uwzględnieniem okoliczności podniesionych przez skarżącego w odwołaniu i dokonać ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Powinien przeanalizować także, czy skarżący rzeczywiście nie prowadzi działalności w lokalu przez cały rok. Dopiero wówczas organ I instancji powinien ustalić, czy zachodzą warunki do wydania decyzji z uwzględnieniem całości dyspozycji art. 7 ust 6 ustawy o opłatach abonamentowych.

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. organ I instancji wyjaśnił skarżącemu, iż powinny być zarejestrowane wszystkie odbiorniki znajdujące się w pokojach a nie tylko te znajdujące się w wynajętych pokojach. W odpowiedzi, skarżący poinformował organ I instancji, iż w dniu [...] kwietnia 2014 r. zarejestrowano 118 odbiorników telewizyjnych.

W dniu [...] sierpnia 2014 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] ustalającą opłatę za używanie 108 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 60 426,00 zł (słownie: sześćdziesiąt tysięcy czterysta dwadzieścia sześć zł).

W dniu [...] sierpnia 2014 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...], w którym podniósł, iż Pani M. K. nie była umocowana do prowadzenia jakichkolwiek rozmów i składania jakichkolwiek oświadczeń w imieniu skarżącego. Pani ta w czasie towarzyskiej rozmowy z gośćmi hotelu Panią K. i Panią S. poinformowała, że w hotelu znajduje się 118 pokoi, z których każdy po remoncie, który miał miejsce do pierwszych dni lipca 2014 r. posiada możliwość odbioru programu. Nie posiadając odpowiedniej wiedzy przedstawiła stan odbiorników niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy. W chwili kontroli w hotelu znajdowało się 10 odbiorników telewizyjnych - stosownie do obłożenia hotelu - zarejestrowanych pod numerem rejestracyjnym [...]. Kontrolerzy nie dokonali oględzin ani pokoi zajętych ani pozostałych. Kolejne odbiorniki po ich zarejestrowaniu miały zostać umieszczone w pokojach kolejnych stosownie do potrzeb i do sezonowości. Kontrolerzy znając liczbę pokoi w hotelu, które będą przeznaczone po remoncie do użytku dowolnie przyjęli, że 118 odbiorników znajduje się w hotelu. Nie zweryfikowali liczby rzeczywiście znajdujących się odbiorników, nawet nie weszli do pomieszczeń, w których rzekomo znajdowały się odbiorniki. Nie podjęli próby skontaktowania się ze skarżącym bądź osobami upoważnionymi. Dopiero po zakończeniu rozmowy z Panią D. poinformowali ją o sporządzeniu protokołu bliżej nieznanego przeznaczenia i nieznanej treści. Protokół nie został przedstawiony skarżącemu ani osobie upoważnionej ani nie został przez nich podpisany. Wręczony został Pani D. Zdaniem skarżącego, kontrolerzy mieli wiedzę, że w czerwcu w hotelu był remont i został uruchomiony hotel dopiero w pierwszych dniach lipca 2014 r. stąd w protokole wskazano 17 dni użytkowania hotelu. Skarżący podniósł, iż organ oparł się na protokole z kontroli a podpisująca go Pani M. K. nie była umocowana do składania oświadczeń woli czy wiedzy w jego imieniu. Fakt ten był znany organom skoro organ II instancji zwrócił się o pełnomocnictwo dla ww. osoby. Zostało ono udzielone tylko dla potrzeb odwołania w listopadzie 2013 r. przy czym pełnomocnictwo nie działa wstecz zatem w dniu kontroli nie była ona umocowana. Pani D. nie posiada wiedzy co do spraw logistycznych czy zaopatrzenia hotelu ani wiedzy technicznej. Nieprawdziwe są informacje o 118 odbiornikach jak również, iż odbiorniki znajdowały się w pokojach gościnnych i z powodu ich wynajęcia nie było możliwości ich uruchomienia. W konsekwencji nie spełniono przesłanek z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Nie istniały żadne trudności wejścia do pokoi. Ponadto skarżący wskazał, iż przytoczone w decyzji przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie określają, iż lokal ten powinien być wyposażony m.in. w instalację umożliwiającą odbiór programów radiowych i telewizyjnych. Hotel miał prawo używać 10 odbiorników telewizyjnych a zakupiłby lub wypożyczyłby kolejne w razie takiej potrzeby. Instalacja umożliwiająca odbiór programów nie jest tożsama z samym odbiornikiem. Dopiero [...] kwietnia 2014 r. skarżący zarejestrował 118 odbiorników. Pełnomocnik podniósł, iż kontrolerzy nie byli w stanie także określić, czy każdy z odbiorników był zaopatrzony we wspomnianą wcześniej instalację. Zdaniem skarżącego brak było podstaw do przyjęcia domniemania używania odbiorników. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. Podniósł również, iż kontrola powinna zostać przeprowadzona po wszczęciu postępowania administracyjnego.

Rozpatrując odwołanie organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 w/w ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w przepisów Minister stwierdził, że zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 ustawy.

Organ odwoławczy podkreślił, że w dniu [...] lipca 2013 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Kontrola została przeprowadzona w obecności Pani M. K. - w-ce dyrektora. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu 118 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres ich używania wynosi: 17 dni. Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole z kontroli jak i złożonym przez Panią M. K. oświadczeniu, w którym podała przyczynę braku możliwości bezpośredniego skontrolowania zdolności odbiorników do odbioru programu, cyt.: "Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: pokoje wynajęte przez gości". Biorąc pod uwagę ww. okoliczności organ odwoławczy stwierdził, iż okoliczność używania przez skarżącego w dniu przeprowadzonej kontroli w lokalu zajmowanym przez niego lokalu 118 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu nie budzi wątpliwości.

Minister odnosząc się do zarzutu iż Pani M. K. nie była umocowana do prowadzenia jakichkolwiek rozmów i składania jakichkolwiek oświadczeń w imieniu skarżącego, a w towarzyskiej rozmowie z gośćmi hotelu Panią K. i Panią S. poinformowała, że w hotelu znajduje się 118 pokoi, z których każdy po remoncie, który miał miejsce do pierwszych dni lipca 2014 r. posiada możliwość odbioru programu w związku z czym przedstawiła stan odbiorników niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy wskazał, iż w trakcie kontroli na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez Panią M. K. ustalono, iż skarżący posiada wskazaną w protokole i oświadczeniu ilość odbiorników jak również, iż są one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Sposób w jaki dokonano tych ustaleń nie narusza obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalają na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane. Tym samym organ odwoławczy uznał, że postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Został zapewniony skarżącemu udział we wszystkich etapach postępowania. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 K.p.a.

Organ wyjaśnił, że ustawodawca wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji gdy obejrzenie pokoi nie było możliwe z powodu obecności gości hotelowych. Kontrolerzy uzyskując informację o zajęciu pokoi przez gości hotelowych nie mają podstaw ani możliwości do weryfikacji tej informacji. Z tych też względów okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy osób uczestniczących w kontroli. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, nie znajduje uzasadnienia zarzut, iż nieprawdziwe są informacje o 118 odbiornikach jak również, iż odbiorniki znajdowały się w pokojach gościnnych i z powodu ich wynajęcia nie było możliwości ich uruchomienia jak również zarzut dotyczący braku spełnienia przesłanek z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych oraz dotyczący braku trudności wejścia do pokoi.

W ocenie organu, protokół należy kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 K.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Tym samym złożone przez Panią M. K. oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów jest jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne. Jak podkreślił organ, żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. W sprawie niniejszej Pani M. K. posiadała wiedzę w przedmiocie dotyczącym przeprowadzonej kontroli skoro złożyła stosowne oświadczenie wiedzy w tym zakresie. Ponadto w protokole odnotowano, iż pełni ona funkcję w-ce dyrektora, a okoliczność ta nie została podważona przez skarżącego zatem stwierdzić należy, iż osoba ta pełniąc wspomnianą funkcję w kontrolowanym obiekcie była co najmniej dostatecznie rozeznana w funkcjonowaniu hotelu, świadoma celu kontroli, w której brała udział, stanowiła zatem pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego możliwe było dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Dlatego też, biorąc pod uwagę powyższe organ wskazał, iż nie znajduje uzasadnienia także zarzut dotyczący braku próby skontaktowania się kontrolerów ze skarżącym bądź osobami upoważnionymi a także zarzut, iż Pani D. nie posiada wiedzy co do spraw logistycznych czy zaopatrzenia hotelu ani wiedzy technicznej. Nie znalazł uzasadnienia także zarzut, iż dopiero po zakończeniu rozmowy z Panią D. poinformowali ją o sporządzeniu protokołu bliżej nieznanego przeznaczenia i nieznanej treści a protokół nie został przedstawiony skarżącemu ani osobie upoważnionej ani nie został przez nich podpisany. Odnośnie tego zarzutu organ wskazał, że protokół zawierał informację następującej treści: "Protokół odczytano wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w kontroli, które złożyły poniższe podpisy". Zawiera także numery upoważnień kontrolerów oraz cel kontroli: kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiornika radiowego - telewizyjnego ... ". Zatem, w ocenie organu, osoba uczestnicząca w kontroli niewątpliwie znała cel kontroli, wiedziała o sporządzanym protokole z kontroli a także posiadała wiedzę co do treści protokołu, który podpisała bez zastrzeżeń.

Odnosząc się do zarzutu, iż w chwili kontroli w hotelu znajdowało się 10 odbiorników telewizyjnych - stosownie do obłożenia hotelu - zarejestrowanych pod numerem rejestracyjnym [...] a kontrolerzy nie dokonali oględzin ani pokoi zajętych ani pozostałych, organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie zostały przedstawione żadne dowody podważające ustalenia kontroli. Organ I instancji nie ma bowiem obowiązku przeprowadzania oględzin obiektu hotelowego i odbiorników TV co do których ustalono, iż nie są zarejestrowane. Z protokołu kontroli jasno bowiem wynika, że kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie Pani M. K. w-ce dyrektora. Pomimo kwestionowania obecności 118 odbiorników w pokojach hotelowych w dniu kontroli i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu to na tę okoliczność nie zostały przedstawione żadne dowody. Skarżący jedynie wyraził w tym zakresie ogólne przekonanie nie poparte żadnymi dowodami. Tym samym organ stwierdził, że kontrolerzy znając liczbę pokoi w hotelu, które będą przeznaczone po remoncie do użytku dowolnie przyjęli, że 118 odbiorników znajduje się w hotelu i nie zweryfikowali liczby rzeczywiście znajdujących się odbiorników, nawet nie weszli do pomieszczeń, w których rzekomo znajdowały się odbiorniki, nie znajduje uzasadnienia i oparcia w zebranym materiale dowodowym.

Organ odwoławczy odnosząc się do poruszonej w odwołaniu kwestii, iż kontrolerzy mieli wiedzę, że w czerwcu w hotelu był remont i hotel został uruchomiony dopiero w pierwszych miesiącach lipca 2014 r. stąd w protokole wskazano 17 dni użytkowania hotelu organ wyjaśnił, iż protokół z kontroli w żadnym miejscu nie wskazuje na remont, który miałby zostać zakończony w pierwszych dniach lipca 2014 r. Kontrola została przeprowadzona w dniu [...] lipca 2013 r. i niewątpliwie nie odnosi się do sytuacji mającej miejsce w kolejnym roku tj. w lipcu 2014 r. W protokole niewątpliwie odnotowano, iż stwierdzony okres używania odbiorników wynosi: 17 dni. Według oświadczenia Pani M. K. okres użytkowania odbiorników wynosi 17 dni i są to urządzenia technicznie dostosowane do odbioru programu. Programy odbierane są za pomocą prywatnej anteny. Obiekt czynny jest sezonowo (lipiec i sierpień). Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów podważających ustalenia kontroli.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu, iż przytoczone w decyzji przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie określają, iż lokal ten powinien być wyposażony m.in. w instalację umożliwiającą odbiór programów radiowych i telewizyjnych a zatem hotel miał prawo używać 10 odbiorników telewizyjnych, a zakupiłby lub wypożyczyłby kolejne w razie takiej potrzeby przy czym instalacja umożliwiająca odbiór programów nie jest tożsama z samym odbiornikiem stwierdził, iż obowiązek ten oznacza w istocie, iż lokal powinien być wyposażony w odbiorniki telewizyjne w każdej jednostce mieszkalnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. organ odwoławczy stwierdził, iż oświadczenia osób uczestniczących w kontroli stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawach wszczętych w związku z przeprowadzoną kontrolą wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV przepisem w oparciu o który organ dokonuje subsumpcji faktów uznanych za udowodnione jest art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący w przedmiotowej sprawie nie przedstawił żadnych dowodów podważających ustalenia kontroli a tym samym zebrany materiał dowodowy niewątpliwie jest kompletny i daje podstawę do stwierdzenia, iż w dniu kontroli skarżący używał 118 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Zdaniem organu II instancji decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. ustalająca opłatę za używanie 108 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 60 426,00 zł, odpowiadał prawu. Bezsporna jest okoliczność, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez skarżącego znajdowało się 118 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a 10 z nich było zarejestrowanych, a tym samym należy stwierdzić, iż pobranie opłaty tytułem używania 108 niezarejestrowanych odbiorników jest uzasadnione.

Od decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2014 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez błędne przyjęcie przez organ, że w hotelu w trakcie kontroli znajdowało się 108 niezarejestrowanych odbiorników oraz że każdy z nich znajdował się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbioru programu,

b) art. 5 ust.3 w zw. z art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez bezzasadne stwierdzenie przez organ używania 108 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, a w następstwie bezpodstawne wydanie decyzji ustalającą opłatę za używanie 108 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej.

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 dalej kpa, poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją wydaną w I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 j.t.), dalej p.p.s.a.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania jak również prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji wydanej w I instancji.

Istotne i wyczerpujące ustalenia w sprawie poczynione zostały w oparciu o wyniki kontroli, która miała miejsce w obiekcie skarżącego w dniu [...] lipca 2013 r. Kontrola ta dotyczyła wykonywania obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej i była prowadzona w oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. nr 132, poz. 1116 z późn. zm.).

Należy w tym miejscu podkreślić, że czym innym jest kontrola przedsiębiorcy dokonywana w trybie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która odbywa się według innych reguł niż kontrola rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Nie ma tu obowiązku uprzedniego powiadomienia o terminie kontroli ani jej przeprowadzania w obecności przedsiębiorcy bądź upoważnionej przez niego osoby. W niniejszej sprawie kontrola odbyła się przy udziale wicedyrektor obiektu Pani M. K. . Z przeprowadzonych czynności został sporządzony protokół, który został podpisany przez Panią M. K. oraz osoby kontrolujące a także oświadczenie pisemne pochodzące od Pani M. K. .

Z powyższych dokumentów bezspornie wynika ilość znajdujących się w hotelu odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Zaznaczone również zostało, że uruchomienie tych odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z uwagi na to, że pokoje zostały wynajęte przez gości.

Wartość dowodowa powyższych dokumentów nie została przez stronę podważona. Osoba uczestnicząca w kontroli Pani M. K. posiadała wiedzę w przedmiocie ilości odbiorników telewizyjnych znajdujących się w hotelu skoro złożyła oświadczenie wiedzy w tym zakresie.

Poza tym jako wicedyrektor hotelu była co najmniej dostatecznie rozeznana w funkcjonowaniu obiektu, świadoma celu kontroli, w której uczestniczyła.

Pomimo kwestionowania przez stronę obecności 118 odbiorników w pokojach hotelowych w dniu kontroli i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu nie przedstawiła ona żadnych wiarygodnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Za taki dowód nie można uważać oświadczenia o innej treści złożonego przez dyrektora hotelu, zainteresowanego osobiście w rozstrzygnięciu sprawy na korzyść właściciela obiektu. Brak jest natomiast innych dowodów chociażby dotyczących zakupu telewizorów z daty późniejszej niż kontrola w dniu [...] lipca 2013 r. bądź też potwierdzających remont obiektu.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że organy obu instancji bez obrazy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oceniły materiał dowodowy w sprawie a do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego tj. art. 2, 5, 7 ustawy o opłatach abonamentowych.

Wobec bezskuteczności zarzutów skargi Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.