Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 177/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 347/08 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 347/08 odmówił S. M. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że S. M. pismem z dnia 9 kwietnia 2008 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy. Jednocześnie w skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 20 maja 2008 r. Sąd wezwał S. M. do uzupełnienia powyższego wniosku poprzez podanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji - stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto Sąd pouczył skarżącego o treści powołanego wyżej przepisu.

Uzupełniając złożony wniosek (pismem z dnia 30 maja 2008 r.) skarżący poniósł, że w miarę możliwości i sił chciałby jeszcze popracować w zawodzie.

S. M. podkreślił, że otrzymywane dodatkowe wynagrodzenie za pracę pozwala mu "w miarę na lepsze, a nie na bardzo dobre życie", w tym na wyjazd na wczasy i regenerację sił. Skarżący podniósł dalej, że praca ta jest jego pasją "podtrzymującą jego funkcjonalność fizyczną i psychiczną".

Zdaniem WSA złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został przekonująco uzasadniony.

Skarżący podniósł bowiem jedynie, że praca którą wykonuje jako instruktor prawa jazdy jest jego pasją, a dodatkowe wynagrodzenie z tego tytułu pozwala mu na lepsze życie, w tym na wczasy i regenerację sił. W świetle tych okoliczności można mówić o typowych, zwykłych następstwach wykonania decyzji, przytoczone okoliczności żadną miarą nie uzasadniają natomiast możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd podkreślił, że przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.

Ponadto Sąd z urzędu nie dostrzegł okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że pozbawienie go pracy w zawodzie instruktora nauki jazdy poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, że nie będzie miał środków na utrzymanie siebie i żony, która osiąga niski dochód w kwocie 750 zł z tytułu emerytury. Ponadto wskazał, że razem z żoną mają liczne wydatki na leki i rehabilitację z powodu choroby kręgosłupa żony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże - stosownie do treści art. 61 § 3 - sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione.

Wprawdzie w przypadku zgłoszenia przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na etapie rozpoznawania wniosku, Sąd winien wziąć pod rozwagę również i te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego, co oznacza, iż uprawdopodobnienie przez skarżącego podstaw wniosku nie ma charakteru realizacji prawnego obowiązku - niemniej strona skarżąca winna, we własnym procesowym interesie, przyczynić się w ramach współdziałania do ich wyczerpującego wyjaśnienia - a tego nie uczyniła.

Mając na uwadze ujawnione okoliczności sprawy należy zgodzić się z Sądem I instancji, że w sprawie brak jest przesłanek do przyjęcia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji.

Sąd I instancji trafnie stwierdził, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów, na podstawie których możliwe byłoby określenie skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności faktyczne podniesione przez stronę we wniosku z uwagi na ich ogólnikowe sformułowanie nie prowadziły do konsekwencji przewidzianych w powołanym na wstępie przepisie (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Z kolei w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji skarżący powołał inne niż w pierwotnie złożonym wniosku okoliczności uzasadniające jego zdaniem konieczność zastosowania ochrony tymczasowej. Skarżący wskazał przede wszystkim, że pozbawienie go pracy w zawodzie instruktora nauki jazdy poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, że nie będzie miał środków na utrzymanie siebie i żony, która osiąga niski dochód w kwocie 750 zł z tytułu emerytury, oraz stwierdził że ponosi znaczne wydatki na leczenie związane z chorobą żony.

Skarżący nie przedstawił jednak żadnych dokumentów potwierdzających ten stan rzeczy. Twierdzenia w tym przedmiocie powinny zostać poparte szczegółowymi dokumentami, ponieważ to w interesie skarżącego, jako wnioskodawcy jest osiągnięcie pożądanego celu. Skarżący nie przedstawił dokumentów takich jak chociażby miesięczny odcinek emerytury potwierdzający wysokość świadczenia emerytalnego żony, dokumentów potwierdzających fakt osiągania przez niego dochodów z innych źródeł, ponieważ we wniosku skarżący wskazywał, że wynagrodzenie za pracę instruktora nauki jazdy jest jego dodatkowym źródłem dochodów. W przypadku braku udokumentowania argumentów podniesionych we wniosku, a później w zażaleniu nie jest możliwa ocena okoliczności wskazywanych przez skarżącego w kontekście czy zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Konkludując stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał również badania z urzędu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji w niniejszej sprawie i stwierdził, iż nie zachodzi żadna z sytuacji wymieniona w art. 61 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten pogląd.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.