Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1248/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. e
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Prezydent M. T. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą przy ul. T. w T. (dz. nr [...] – obręb 56)". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2015 r. wpłynął do niego wniosek spółki B. S.A. z siedzibą w W. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla określonego wyżej przedsięwzięcia. Organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania dokonał analizy warunków oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz analizy zasad zagospodarowania terenu, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu funkcjonalnego terenu, na którym realizowana ma być inwestycja. Ustalił, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest fakultatywne, a zgodnie z uzyskanymi opiniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (RDOŚ) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. (PPIS) inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ ustalił, że inwestycja zlokalizowana jest na obszarze dorzecza W., z uwagi jednak na rodzaj, zakres i lokalizację przedsięwzięcia oraz przy zastosowaniu rozwiązań opisanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jego realizacja i eksploatacja nie wpłynie na ryzyko nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie zagospodarowania wodami na obszarze dorzecza W., przyjętym uchwałą Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2011 r. (M. P. z 21.06.2011 r., nr 49, poz. 549). Organ podkreślił także, że mając na względzie przedstawioną dokumentację, uwzględniającą rodzaj oraz usytuowanie inwestycji, nie prognozuje się jej ponadnormatywnego oddziaływania na poszczególnego elementy środowiska, takie jak panujący klimat akustyczny, powietrze, wody podziemne i powierzchniowe. W treści decyzji wskazał również, że inwestor dwukrotnie uzupełnił informacje o występowaniu gatunków chronionych na terenie przedsięwzięcia i dopiero po uzupełnieniu dokonanym w maju RDOŚ wydał postanowienie stwierdzające brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ podkreślił, że przed przystąpieniem do robót inwestor ma obowiązek kontroli wykorzystywania terenu inwestycji przez ptaki i nietoperze, a w przypadku stwierdzenia ich bytowania ma obowiązek przerwać roboty i wdrożyć odpowiednie procedury.

Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. M. sp. z o. o. (skarżąca), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, odwołała się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO), zarzucając jej naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. e) w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (ustawy ocenowej) poprzez brak należytej weryfikacji zastrzeżenia złożonego przez skarżącą spółkę, iż na terenie inwestycji występują zwierzęta podlegające ochronie. W uzasadnieniu odwołania spółka podniosła, że jej pracownicy wielokrotnie, o różnych porach dnia i nocy, obserwowali na przedmiotowym terenie lisy. Zastrzeżenie skarżącej nie zostało zweryfikowane przez organ, a ustalenie organu w przedmiotowej kwestii oparte zostało o niemiarodajne obserwacje.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Po przytoczeniu streszczonego wyżej stanu faktycznego w sprawie organ odwoławczy potwierdził, iż przedmiotowa inwestycja jest inwestycją mogącą potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko oraz że RDOŚ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co skutkowało wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ, powoławszy się na rozporządzenie w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, stwierdził, że stwierdzenie na obszarze inwestycji siedlisk lisów nie miałoby żadnego znaczenia, albowiem lisy nie tylko nie są gatunkiem objętym ochroną, ale zostały zaliczone do gatunków łownych zgodnie z przepisami prawa łowieckiego. Organ wskazał nadto, że swoich twierdzeń skarżąca w żaden sposób nie udowodniła; że dane w zakresie obecności gatunków chronionych na terenie inwestycji przedstawione przez wnioskodawcę nie budzą wątpliwości organu; oraz że organ I instancji słusznie przyjął, iż realizacja inwestycji nie spowoduje wystąpienia skutków niedających się zaakceptować z punktu widzenia przepisów ochrony środowiska i ochrony przyrody.

Pismem z dnia [...] października 2015 r. M. sp. z o. o., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. e) w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 oraz art. 84 ust. 1 ustawy ocenowej poprzez stwierdzenie, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wskazane w niniejszej sprawie. Skarżąca wskazała ponadto na sprzeczność treści uzasadnienia skarżonej decyzji z jej sentencją, ponieważ – jak podniosła – w uzasadnieniu tego aktu stwierdzono, iż występowanie lisów na terenie przedsięwzięcia ma znaczenie w sprawie ustalenia warunków środowiskowych, a pomimo to skarżona decyzja utrzymała decyzję pierwszoinstancyjną. Skarżąca zaskarżyła jednocześnie postanowienie Prezydenta T. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie podjęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania w postaci art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie tego postanowienia z pominięciem pełnomocnika procesowego skarżącej spółki; art. 123 § 1 i 124 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie przepisów prawa upoważniających do wydania postanowienia lub wskazanie przepisów nieistniejących oraz zamienne korzystanie z pojęć "wznowienie postępowania" oraz "podjęcie postępowania"; oraz podjęcie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy pomimo faktu, iż postępowanie w niniejszej sprawie nie zostało zakończone prawomocnie oraz pomimo faktu, że doszło do przystąpienia do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i ewentualnie wstrzymanie jego wykonania, przeprowadzenie wskazanych w skardze dowodów na okoliczność występowania lisów na przedmiotowym terenie oraz zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła twierdzenia o występowaniu na terenie inwestycji lisów i, potencjalnie, gatunków ptaków innych niż wymienione w opracowaniu inwestora oraz zarzut niemiarodajności ustaleń organu w zakresie występowania poszczególnych gatunków zwierząt na tym terenie. Podniosła, że każde zwierze, nawet łowne, podlega ochronie, albowiem zwierzęta zdolne są do odczuwania cierpienia, nie są rzeczą, a ich zabijanie i znęcanie się nad nimi jest karalne. Podniosła, że brak wskazań organu co do postępowania inwestora w zakresie robót budowlanych powoduje pozbawienie lisów wszelkiej ochrony i naraża je na krzywdę, a nawet uśmiercenie; w ocenie skarżącej nikt nie dba o ich istnienie. Podniosła, że, mimo iż organ odwoławczy potwierdził znaczenie występowania lisów, to ostatecznie dokonał całkowicie błędnej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest w ocenie skarżącej przedwczesne.

Uzasadniając wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...].09.2014 r. skarżąca powtórzyła, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków środowiskowych nie zostało prawomocnie zakończone, w związku z czym rozstrzyganie organu w sprawie warunków zabudowy jest niedopuszczalne; że teren inwestycji objęty został pracami nad uchwaleniem planu miejscowego, a zakończenie tych prac spowoduje, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy stanie się niedopuszczalne; oraz że przedmiotowe postanowienie doręczone zostało z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca podniosła, że przedmiotowe postanowienie wydane zostało bez podstawy prawnej oraz zamiennie korzystano z pojęć "wznowienia" i "podjęcia" postępowania.

W uzupełnieniu skargi zawartym w piśmie z dnia [...] października 2015 r. skarżąca powołała się dodatkowo na art. 75 ust. 1 i ust. 5 ustawy prawo ochrony środowiska oraz art. 51 ust. 1 i pkt 4 ustawy prawo łowieckie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do skargi na wskazane przez skarżącą postanowienie organ wskazał, że postanowienie to wydane zostało w odrębnym postępowaniu i w związku z tym skarga w tym zakresie winna ulec odrzuceniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym zaskarżona decyzja może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a także stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. T. z dnia [...] lipca 2015 r., którą organ I instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla zamierzenia polegającego na budowie zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych wraz z infrastrukturą przy ul. T. w T.. Z rozstrzygnięciem tym nie zgadza się skarżąca spółka, wskazując, że organy obu instancji pominęły okoliczność występowania siedlisk lisów na terenie inwestycji i w związku z tym przedwcześnie stwierdziły brak konieczności przeprowadzenia przedmiotowej oceny. Skarżąca zakwestionowała ponadto prawidłowość powziętego przez Prezydenta M. T. postanowienia z dnia [...] września 2014 r. o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm. – dalej "ustawa ocenowa"), a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe wynika z tego, iż plan realizacji inwestycji przewiduje m.in. budowę obiektu określonego w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Zamierzając ubiegać się o uzyskanie pozwoleń administracyjnych na realizację planowanego przedsięwzięcia - przewidzianego na terenach nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - inwestor obowiązany był do wystąpienia do prezydenta miasta z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy ocenowej). Zgoda powyższa została wydana decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., w której to organ wskazał równocześnie, powtarzając za powziętym w dniu [...] czerwca 2015 r. postanowieniem własnym, iż w przedmiotowej spawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy ocenowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Artykuł 63 ust. 1 wskazuje zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa ocenowa obliguje organ, w myśl art. 64 ust. 1, do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje on na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy.

Na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy ocenowej organ I instancji wydaje postanowienie zarówno wówczas, gdy stwierdzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i wówczas, gdy takiej potrzeby nie stwierdzi (art. 63 ust. 2). W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy ocenowej). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, które Sąd w składzie orzekającym podziela, w przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy ocenowej, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 234/16; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 323/15; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 559/15 dostępne na stronie: nsa.gov.pl).

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej przeprowadzone zostało w sposób zgodny z przepisami, a stanowiąca przedmiot sporu prawidłowość odstąpienia od dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie budzi wątpliwości Sądu.

Jak wynika z akt sprawy, przed powzięciem postanowienia z dnia [...] czerwca 2015 r. organ I instancji zwrócił się do PPIS i RDOŚ o zaopiniowanie przedmiotowej inwestycji w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (k. 5 akt adm.). Po analizie przedstawionej przez inwestora dokumentacji oba wymienione organy opiniujące wskazały na konieczność jej uzupełnienia, co inwestor uczynił pismami z dnia 11 marca, 16 kwietnia i [...] maja 2015 r. (k. 11, 15 i 17 akt adm.). Ostatecznie oba organy powzięły tożsame stanowiska w przedmiotowej kwestii, stwierdzając brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (k. 12 i 18 akt adm.). Powyższe stanowiło współpodstawę postanowienia organu I instancji z dnia [...] czerwca 2015 r. i potem utrzymanej w mocy zaskarżonym rozstrzygnięciem decyzji z dnia [...] lipca 2015 r.

Słusznie zauważyła skarżąca, iż stanowisko podmiotów opiniujących w sprawie wydania decyzji środowiskowej nie jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie i to do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o zasięgnięte opinie oraz o wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy ocenowej kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też brak jest podstaw do przeprowadzenia takiej oceny. Treść decyzji pierwszoinstancyjnej potwierdza jednak, że organ wywiązał się z obowiązku przeprowadzenia samodzielnej analizy z uwzględnieniem uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy ocenowej. Scharakteryzował zamierzone przedsięwzięcie z uwzględnieniem służącej mu infrastruktury, przedstawił charakterystykę terenu inwestycji z uwzględnieniem jego położenia względem najbliższych obszarów Natura 2000, określił rodzaj i cechy spodziewanego oddziaływania inwestycji na poszczególne elementy środowiska. Na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów (w tym wniosku, karty informacyjnej) słusznie skonstatował, że wydanie dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest możliwe bez przeprowadzenia uprzedniej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić jeszcze raz należy, że do tych samych wniosków doszły opiniujące w sprawie organy, będące podmiotami wyspecjalizowanymi w dziedzinie ochrony środowiska.

Oddalić przyjdzie zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy ocenowej. Zgodnie z normą z niego wywodzoną, ważąc konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ analizuje wpływ przedsięwzięcia na środowisko z uwzględnieniem m.in. obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów Natura 2000 oraz pozostałych form ochrony przyrody.

Treść uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, potwierdza - co zostało wcześniej zauważone - iż organ dokonał analizy wpływu inwestycji na środowisko (jego poszczególnych elementów). Ponadto, realia rozpatrywanej sprawy nie wskazują na to, by inwestycja zamierzona została na terenach wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie chronionych gatunków roślin i zwierząt. Realizowana będzie ona poza obszarami chronionymi zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm.), w tym poza obszarami Natura 2000 (k. 16 karty informacyjnej przedsięwzięcia). Co istotne, przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest na terenie poprzemysłowym, nieprzedstawiającym walorów przyrodniczych, zabudowanym opuszczonymi obiektami magazynowymi, garażowymi, produkcyjnymi i pomocniczymi, które w myśl założeń planu realizacyjnego przeznaczone są do rozbiórki. Teren ten nie stanowi zatem obszaru przyrodniczo wartościowego, stanowi zaś obszar uprzednio przekształcony, zurbanizowany, który na skutek znacznego ograniczenia (zaprzestania) wykonywanej działalności produkcyjnej uległ degradacji. Powyższe potwierdzają zdjęcia załączone do karty informacyjnej przedsięwzięcia, przedstawiające opuszczone, zaniedbane budynki, niszczejącą infrastrukturę i wyraźne zachwaszczenie terenu.

Prawidłowości powziętego przez organy stanowiska co do wpływu inwestycji na środowisko nie poddaje w wątpliwość fakt, iż na terenie inwestycji zaobserwowano kilka gatunków ptaków poddanych ochronie prawnej. Jak wynika z inwestorskiej analizy dotyczącej występowania chronionych gatunków na terenie przedsięwzięcia, zaakceptowanej po uzupełnieniach przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, na badanym obszarze nie stwierdzono rzeczywistych miejsc gniazdowania tych gatunków, nie zaszła więc konieczność uzyskania zgody na ich zniszczenie wydawanej przez właściwego miejscowo regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 56 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody).

Zauważyć też należy, iż w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lipca 2015 r. organ wypowiedział się co do ewentualności stwierdzenia obecności gatunków chronionych lub ich siedlisk w okresie do rozpoczęcia robót na terenie inwestycji i w ich trakcie, obligując w takiej sytuacji inwestora do niezwłocznego przerwania prac, zapewnienia zwierzętom swobodnego dostępu do kryjówki oraz skontaktowania się ze specjalistą w celu ustalenia dalszych czynności. Zastrzegł też, że prace będzie można rozpocząć po zakończeniu lęgów i wyprowadzeniu młodych.

Dowodzona przez skarżącą okoliczność, jakoby na terenie inwestycji bytowały lisy, nie uzasadnia uznania konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, albowiem nie zmienia ona prawidłowego w ostateczności wniosku organów obu instancji, iż realizacja przedsięwzięcia nie wywoła oddziaływania na środowisko znacząco negatywnego. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, każde przedsięwzięcie w mniejszym lub większym stopniu oddziałuje na środowisko, w sytuacji, gdy jego realizacja przekształca istniejący stan rzeczy. Postępowanie w sprawie weryfikacji konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie ma na celu stwierdzenia, czy inwestycja obojętna jest dla środowiska, ale czy jej wpływ na środowisko będzie znaczący. Podnoszona przez skarżącą rzekoma sprzeczność twierdzeń organu odwoławczego w zakresie znaczenia występowania lisów na przedmiotowym terenie nie miała miejsca. Organ dostrzegł, że dowodzona przez skarżącą okoliczność stanowi jeden z elementów podlegających analizie wpływu inwestycji na środowisko, nie ma ona jednak decydującego znaczenia w ocenie, czy inwestycja znacząco oddziaływać będzie na środowisko i, w konsekwencji, wymaga przeprowadzenia oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko.

Argumentacja skarżącej, jakoby z ogólnych przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2013 r, poz. 856) – powołany przez skarżącą art. 1 ust. 1 tej ustawy - oraz ustawy o ochronie przyrody (powołany art. 2 ust. 1) wynikało, że wszystkie zwierzęta objęte są ochroną równą, jak wydaje się sugerować skarżąca, ochronie gatunkowej, są w ocenie Sądu chybione. Wyjaśnić przyjdzie, iż to, które gatunki zwierząt objęte zostały ochroną gatunkową, wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. (Dz. U. z 2014 r., poz.1348). Lis nie został tam wymieniony.

W powyższym kontekście stwierdzić nadto przyjdzie, że o ile prawnie zagwarantowane jest, iż każdemu zwierzęciu należy się szacunek, humanitarne traktowanie i ochrona przed negatywnym wpływem działalności człowieka, to jednak wartości te nie są bezwzględne – nie mogą prowadzić do automatycznego uznania prymatu potrzeb zwierzęcia nad uzasadnionymi potrzebami ludzi. Pomijając tutaj złożoną pod względem etycznym kwestię granic dopuszczalnej ingerencji człowieka w środowisko naturalne i skupiając się na okolicznościach prawnych, stwierdzić przyjdzie, że zaakceptowanie stanowiska skarżącej prowadziłoby do sprzecznego z rozsądkiem wniosku, iż każdorazowe stwierdzenie bytowania na terenie inwestycji jakiegokolwiek zwierzęcia kręgowego (bo o takich traktuje powołana przez skarżącą ustawa o ochronie zwierząt) oznaczałoby automatyczne uznanie, iż inwestycja wywiera znaczny wpływ na środowisko ze wszystkimi tego prawnymi konsekwencjami. Powyższe pozbawiłoby sensu wyróżnienia przez ustawodawcę kategorii inwestycji mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Podobnie, zbędną stałaby się analiza organu w zakresie przewidzianym w art. 63 ust. 1 ustawy ocenowej.

Sąd nie powziął wątpliwości, iż ewentualne występowanie kilku osobników lisa na terenie zabudowanym już różnego rodzaju opuszczonymi obiektami poprzemysłowymi, nienoszące cech ich naturalnego bytowania, spowoduje, że realizacja inwestycji wywrze znaczący negatywny wpływ na środowisko. Tym samym potwierdza w tym zakresie prawidłowość wniosków organów administracyjnych.

Odnosząc się do skargi na postanowienie z dnia [...] września 2015 r. o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy należy przede wszystkim stwierdzić, iż zostało wydane po wydaniu zaskarżonej decyzji i nie może być ono przedmiotem zaskarżenia w ramach skargi na niniejszą decyzję. Co prawda postanowienie, na które nie służy zażalenie, może być zaskarżone w odwołaniu od decyzji a następnie może być przedmiotem rozpoznania skargi, ale dotyczy to wyłącznie postanowień wydawanych w ramach postępowania poprzedzającego wydanie konkretnej decyzji, od której wnoszona jest skarga. W niniejszej sprawie skarga dotyczy postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, które choć funkcjonalnie powiązane, stanowi odrębne postępowanie względem postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością ich uchylenia albo stwierdzenia nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.