Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 557/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 11, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 90 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 145 § 1 pkt 1, § 2 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 611/15 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania, wydania uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 611/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania, wydania uprawnień do kierowania pojazdami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W wyniku wznowienia postępowania Starosta C. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w związku z art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 3 z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami uchylił decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie wydania S. G. prawa jazdy kategorii A i C nr [...] oraz odmówił wydania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii A, C, B+E oraz C+E, jednocześnie wskazując, iż uzyskana kategoria B zachowuje ważność pod warunkiem potwierdzenia jej nowym drukiem prawa jazdy na wniosek strony. Powyższej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...] czerwca 2008r. wpłynął wniosek S. G. wraz z wymaganymi dokumentami o wydanie prawa jazdy kategorii A i C, które na podstawie prawomocnej decyzji odebrał w dniu [...] czerwca 2008 r. W dniu [...] września 2014 r. do organu I instancji wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w B., w którym Sąd wskazał, iż wydane przez kierownika Ośrodka Szkolenia Kierowców "[...]" S. T. zaświadczenie nr [...] z o ukończeniu kursu na prawo jazdy kategorii A i C, wystawione na S. G. było niezgodne z prawdą. W dniu [...] grudnia 2014 r. wpłynął sprzeciw Prokuratora Okręgowego w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. dotyczący wydania decyzji w przedmiocie prawa jazdy pomimo niespełnienia przez S. G. ustawowych wymagań dla uzyskania kategorii A i C. W sprzeciwie prokurator zarzucił, że decyzja ta została wydana w oparciu o poświadczające nieprawdę zaświadczenie o ukończeniu szkolenia podstawowego oraz orzeczenie lekarskie.

Organ I instancji wskazał, że z zeznania strony w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K. w dniu [...] września 2012 r. wynika, że nie uczestniczył on w szkoleniu teoretycznym na kategorię C+E. Fakt ten uchybia art. 90 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej: u.p.r.d.), a także wyczerpuje znamiona art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

W odwołaniu S. G. zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami (dalej: u.k.p.), art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania S. G. wskazał, że uzyskał prawo jazdy kategorii B i korzysta z niego od 1997 roku nieprzerwanie aż do chwili obecnej – co daje wystarczające gwarancje faktyczne jak i prawne, iż nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu, co potwierdzają także wyniki badań przeprowadzone w dniu [...] kwietnia 2010 r. oraz w dniu [...] lutego 2015 r. przez kompetentnych lekarzy. Brak jest zatem przesłanek świadczących o konieczności odebrania mu prawa jazdy. Nie zastosowano nadto wobec niego art. 23 a u.k.p.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. SKO w B. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu SKO zrelacjonowało stan faktyczny i prawny sprawy. Kolegium wskazało, że z aktu oskarżenia z dnia [...] czerwca 2013 r. wynika, iż zarówno S. T., jak i M. S. przyznali się do wystawienia dokumentów, w których poświadczyli nieprawdę. Jak wynika z powyższego, w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wydania, w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. W odniesieniu do treści odwołania, SKO wyjaśniło, że ustawa z dnia 26 czerwca 2014 r. zmieniająca ustawę o kierujących pojazdami, dodająca art. 23a do ww. ustawy, weszła w życie w dniu [...] sierpnia 2014 r., tym samym w dacie uzyskania przez S. G. prawa jazdy kategorii A, C, B+E i C+E ten artykuł jeszcze nie obowiązywał.

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. S. G. wniósł do WSA w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił, naruszenie art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 2, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. art. 145 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 146 § 1 k.p.a. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 3, art. 23 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 1 u.k.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę uznając za bezsporne, że zaświadczenie o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii A i C. oraz orzeczenie lekarskie, na podstawie których wydano decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie wydania stronie prawa jazdy kategorii A i C, były dokumentami fałszywymi. Zatem w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wydania, w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie wniosek o wydanie prawa jazdy złożono pod rządami ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zaś postępowanie wznowieniowe toczyło się już po wejściu w życie ustawy o kierujących pojazdami. Skoro zaś ustawa Prawo o ruchu drogowym, określała tryb i kolejność ubiegania się o wydanie prawa jazdy, przewidując że wydawane jest ono osobie, która uczestniczyła w wymaganym szkoleniu oraz zdała z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy (art. 90 ust. 1 pkt 3 i 4), to stwierdzenie na mocy prawomocnego wyroku sądu karnego fałszu zaświadczenia o odbyciu wymaganego szkolenia teoretycznego i oczywistości fałszu zaświadczenia lekarskiego, musi prowadzić do wniosku, że skarżący uzyskał prawo jazdy kategorii A i C na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe. W konsekwencji, nieistotny jest fakt, że zdał wówczas egzamin państwowy, gdyż bez wymaganych zaświadczeń mógł do niego przystąpić.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 3 u.k.p. prawo jazdy jest wydawane osobie, która uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, a także odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. Stosownie do art. 23 ust. 2 pkt 1 u.k.p., szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem lub pojazdem silnikowym jest prowadzone zgodnie z programem szkolenia i obejmuje część teoretyczną przeprowadzaną w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym i obowiązków i praw kierującego pojazdem. Skarżący wymogów tych nie spełnia, jak bowiem sam przyznał, a wynika to niezbicie także z dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym prawomocnego wyroku karnego, nie odbył szkolenia teoretycznego w ramach ubiegania się o kategorię A i C.

Zatem organ I instancji słusznie uchylił decyzję oraz odmówił wydania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii A, C, B+E i C+E (skoro posiadanie kategorii C+E uwarunkowane jest posiadaniem kategorii C, a kategoria B+E została uzyskana z urzędu przy wydaniu kategorii C+E strona również nie może jej posiadać).

Sąd wskazał także, że organy prawidłowo uznały, iż w sprawie zaszła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Przesłanka wznowieniowa musi zaś być adekwatna do okoliczności sprawy, a nie dopasowana, jak chce tego skarżący, zgodnie z jego interesem. Ani fakt posiadania badań lekarskich przez skarżącego przy uzyskiwaniu kategorii B, ani fakt wieloletniego prowadzenia pojazdu po uzyskaniu prawa jazdy, co ma być dowodem jego umiejętności, nie mogą uzasadniać pozostawienia mu prawa jazdy uzyskanego na podstawie fałszywych dowodów. Nie do przyjęcia jest także argument, że skarżący nie powinien być "karany" skoro już zostali ukarani instruktor i lekarz za wydawanie fałszywych zaświadczeń, a jak podnosi skarżący nie można karać dwa razy za to samo. Decyzja wydana w niniejszej sprawie nie ma charakteru kary, lecz stanowi konsekwencję uzyskania prawa jazdy kategorii A i C na podstawie fałszywych dowodów. Nie ma też znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dołączenie w trakcie postępowania aktualnego zaświadczenia lekarskiego oraz fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. Odnosząc się zaś do zarzutu nieuwzględnienia przez organy art. 23a u.k.p. podkreślono, że ustawa ta w treści art. 11 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 50 ust. 4, przesądza że w przypadku skarżącego legitymowanie się uprawnieniami kat. B, nie zwalniało go od odbycia wymaganego szkolenia przed przystąpieniem do egzaminu państwowego na kategorię A i C. Kolejności ubiegania się o wydanie prawa jazdy nie można odwrócić, bowiem do egzaminu państwowego można przystąpić dopiero po wylegitymowaniu się zaświadczeniem o odbyciu wymaganego szkolenia - z wyjątkami określonymi w art. 50 ust. 4, co nie dotyczy skarżącego. Skarżący nie odbył też szkolenia w trybie art. 23 tej ustawy, a zatem w żadnym wypadku nie ma do niego zastosowania przepis art. 23a, a kurs na kategorię B odbył wiele lat temu, pod rządem innych przepisów, o odmiennym zakresie szkolenia teoretycznego i odmiennych wówczas zasadach ruchu drogowego.

Skarżący S. G., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 11, art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art 145 § 2 i 3 k.p.a. poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że pomimo braku odpisu prawomocnego wyroku karnego w sprawie występują przesłanki do oparcia rozstrzygnięcia o fragmentaryczne dowody przedstawione przez Prokuraturę w sprzeciwie. Skarżący wskazał również na naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj. art 90 ust. 1 pkt 3 u.p.r.d. w zw. z art 102 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz art. 23a u.k.p. przez jego niezastosowanie w sprawie.

Argumentując swoje stanowisko, skarżący zwrócił uwagę, że niniejszej sprawie organy obu instancji a następnie WSA oparły sprawę na domniemaniu treści prawomocnego wyroku karnego, pomimo tego, że nie został on załączony do sprzeciwu Prokuratora stanowiącego podstawę wznowienia postępowania oraz nie znalazł się w aktach sprawy w późniejszym czasie. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły zatem fragmentaryczne dowody przedstawionego w sprzeciwie. Skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, że sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Wznowienie na szczególnej podstawie art. 145 § 2 i 3 k.p.a., jest możliwe tylko wtedy, gdy występuje zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo powstanie szkody dla interesu społecznego, a fakt sfałszowania dowodu jest oczywisty. Skarżący przez wiele lat udowodnił, że prowadzenie przez niego pojazdów nie stanowi żadnego zagrożenia. Wręcz przeciwnie odebranie S. G. prawa jazdy stanowi szkodę dla interesu społecznego, bowiem pozbawia go oraz jego rodzinę źródła utrzymania.

Według skarżącego, zarówno organy jak i WSA analizując sprawę w ogóle nie odniosły się do meritum, czyli kwestii czy obowiązujące w dacie wydania decyzji przez Starostę przepisy wymagały prowadzenia szkolenia teoretycznego w formie wykładów w budynku ośrodka szkoleniowego. Zgodnie z art. 102 pkt 1 u.p.r.d., szkolenie osoby ubiegającej się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym albo tramwajem jest prowadzone w formie kursu - w ośrodku szkolenia kierowców. Skarżący powołując się na Rozporządzenie sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, wskazał że załącznik nr 3 do tego rozporządzenia określał program szkolenia kandydatów na kierowców lub motorniczych i dopiero ten dokument stanowił wyraźne wytyczne co do tego jak należy prowadzić kurs. Skarżący podkreślił, że uzyskanie wymaganej wiedzy, o której wspomina załącznik do rozporządzenia potwierdza niewątpliwie zdanie państwowych egzaminów prawa jazdy, w wyniku czego zostało wydane prawo jazdy. Skarżący dodał, że gdy rozporządzenie mówi o ośrodku szkolenia kierowców należy przez to rozumieć zorganizowany zespół pomieszczeń, środków (pojazdy, wyposażenie) i osób (instruktorzy). Jednakże z treści tego przepisu ani z innych przywołanych powyżej przepisów wprost nie wynika, że szkolenie musi mieć formę wykładu prowadzonego w pomieszczeniu ośrodka szkoleniowego. Powyższa norma miała jedynie prowadzić do tego aby ośrodki szkolenia kierowców co do zasady posiadały siedziby z pomieszczeniami w których można by prowadzić wykłady, nie przesądzając jednocześnie o konieczności prowadzenia wykładów. Według skarżącego, w niniejszej sprawie bezsporne pozostaje to, że skarżący uczestniczył w szkoleniu prowadzonym przez uprawniony podmiot i zdał egzaminy państwowe na prawo jazdy. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skoro przepisy regulujące szkolenie kładły nacisk na efekty szkolenia a mniej na jego formę, zatem możliwe było prowadzenie szkolenia nawet w taki sposób, że materiały do nauki były przekazywane kursantowi do samodzielnego opanowania i w razie potrzeby uzupełniane w pomieszczeniach ośrodka szkolenia.

Skarżący stwierdził, że skoro doszło do wznowienia postępowania oraz ponownego rozpoznania merytorycznego sprawy Starosta powinien rozpoznać sprawę z uwzględnienie stanu prawnego i faktycznego z dnia wydania decyzji. Skoro zatem skarżący przedstawił aktualne i prawidłowe zaświadczenia lekarskie odpowiednie dla wskazanych kategorii prawa jazdy, zasadnym było wydanie prawa jazdy w żądanych kategoriach, czego organ nie uczynił, a co WSA usankcjonował.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Po pierwsze nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art.11 p.p.s.a. Otóż wskazać należy, że S. G. nie był oskarżonym w postępowaniu karnym, w którym zapadł wyrok SR w C. w sprawie o sygn. akt [...]. Nadto w aktach administracyjnych organu I instancji znajduje się kserokopia prawomocnego wyroku SR w C. z [...] czerwca 2014r., sygn. akt [...] (w zakresie w jakim dotyczy on S. G.), przesłana przez Sekcję Wykonawczą [...] Wydziału Karnego SR w C. Z fragmentu tego wynika jednoznacznie, że S. T. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z A. K. wystawił dokument zaświadczenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2008r. o ukończeniu kursu na prawo jazdy kategorii "C" i "A" dla S. G., w którym poświadczył nieprawdę, że w/w uczestniczył w stanowiących integralną część kursu zajęciach teoretycznych. Fakt ten znajduje potwierdzenie w opisie okoliczności, które zostały zawarte w akcie oskarżenia przeciwko S. T. i M. S. oraz w protokole przesłuchania świadka S. G. z [...] września 2012r. Okoliczności sprawy nie wynikają zatem wyłącznie z prawomocnego wyroku SR w C. z [...] czerwca 2014r., sygn. akt [...], którego istnienia i treści skarżący nie zaprzecza.

Nie zasadny jest również zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 1 oraz § 2 i 3 k.p.a. Otóż zastosowanie tych przepisów w danej sprawie nie jest w żaden sposób uzależnione od zamieszczenia w aktach sprawy przez organ administracyjny prawomocnego wyroku sądu karnego (w szczególności nie jest to przesłanka ustawowa). Oczywiście jest to pożądane i może być pomocne w postępowaniu dowodowym, a wręcz w sposób istotny skrócić to postępowanie poprzez ograniczenie gromadzenia materiału dowodowego. Jednak brak całości odpisu prawomocnego wyroku, a ograniczenie się tylko do jego fragmentów, w aktach postępowania administracyjnego w żaden sposób nie sprawia, że zaistnienie przesłanki z art.145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie zostało wykazane. Co więcej, jak wskazano wyżej, oprócz kserokopii fragmentu wyroku SR w C. z [...] czerwca 2014r., sygn. akt [...], organy administracyjne wykazały spełnienie tej przesłanki również innymi dowodami. W pełni zatem podzielić należy stanowisko organów administracyjnych oraz Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka z art.145 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art.145 § 2 i 3 k.p.a. Otóż zgodnie z jednoznacznym brzmieniem tych przepisów, a wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 art.145 k.p.a. może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Nadto z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Żaden z powyższych przypadków wskazanych w art.145 § 2 i 3 k.p.a. nie miał miejsca w przedmiotowym postępowaniu.

W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Oznacza to także, że prawidłowo został zastosowany przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a.

Bezpodstawne są także zarzuty naruszenia art.90 ust. 1 pkt 3 w zw. z art.102 u.r.d. (w brzmieniu na dzień wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2008r., w przedmiocie której wznowiono postępowanie). Otóż zgodnie z tymi przepisami prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli m.in. odbyła wymagane dla danej kategorii szkolenie. A szkolenie osoby ubiegającej się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym albo tramwajem jest prowadzone w formie kursu - w ośrodku szkolenia kierowców lub w formie zajęć szkolnych dla uczniów - przez szkołę, w której programie nauczania jest przewidziane uzyskanie umiejętności kierowania pojazdem silnikowym. Jak wskazano wyżej z dowodów zgromadzonych w sprawie jednoznacznie wynika, że zaświadczenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2008r. o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii A i C nie odpowiadało prawdzie. W sposób niewątpliwy S. T. poświadczył w nim nieprawdę poprzez stwierdzenie, że S. G. uczestniczył w zajęciach teoretycznych stanowiących integralną część kursu. Jak wynika z § 5 ust.2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz.U. z 2005r., nr 217, poz.1843 ze zm.) szkolenie podstawowe i dodatkowe przeprowadza się zgodnie z programem szkolenia kandydatów na kierowców lub motorniczych określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Natomiast z § 1 ust. 2 wspomnianego załącznika nr 3 wynika, że celem szkolenia jest przygotowanie osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi lub tramwajami, zwanych dalej "osobami", do kierowania odpowiednimi rodzajami pojazdów lub zespołami pojazdów, w sposób niezagrażający bezpieczeństwu i porządkowi ruchu drogowego. Szkolenie obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne. Przy czym zgodnie z § 3 ust.1 pkt 1 załącznika nr 3 liczba godzin dla zajęć teoretycznych nie może być mniejsza niż 30 godzin w zakresie kategorii A prawa jazdy lub pozwolenia - w tym co najmniej 4 godziny szkolenia teoretycznego i ćwiczeń w zakresie udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadków drogowych oraz 20 godzin w zakresie kategorii C. Szkolenia takie, za wyjątkiem szkół, miały być prowadzone w ośrodku szkolenia (§ 3 ust.2 powołanego wyżej rozporządzenia). Niewątpliwie zatem skarżący przed egzaminem państwowym na prawo jazdy nie legitymował się zaświadczeniem o ukończeniu zajęć teoretycznych stanowiących integralną część szkolenia. Podobnie zresztą jak i orzeczeniem lekarskim stwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie miał tu także zastosowania art.23a u.k.p. Przepis ten dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U.2014.970) zmieniającej ustawę o kierujących pojazdami z dniem 1 stycznia 2015r. Zgodnie z art. 4 ustawy nowelizującej, przepis ten dotyczy osób, które w dniu 1 stycznia 2015r. były uczestnikami szkolenia, o którym mowa w art. 21 ust. 1, prowadzonego w formie kursu, pod warunkiem uzyskania przez te osoby pozytywnego wyniku części teoretycznej egzaminu państwowego. W przeciwnym wypadku osoby te kontynuowały szkolenie na dotychczasowych zasadach. Oznacza to także, że art. 23a ustawy, ma zastosowanie w przypadku szkolenia prowadzonego po dniu [...] stycznia 2015 r. - z wyjątkiem określonym w art. 4 ustawy zmieniającej. Jest zatem oczywiste, że przypadek ten nie dotyczy skarżącego z tej racji, że nie uczestniczył nigdy w szkoleniu w formie kursu, przeprowadzonego na zasadach, określonych w ustawie o kierujących pojazdami, a kurs na kategorię B odbył wiele lat temu, pod rządem innych przepisów, o odmiennym zakresie szkolenia teoretycznego i odmiennych wówczas zasadach ruchu drogowego.

Zgodzić także należy z Sądem I instancji, że kolejności ubiegania się o wydanie prawa jazdy nie można odwrócić. Do egzaminu państwowego można przystąpić dopiero m.in. po wylegitymowaniu się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazać psychologicznych do kierowania pojazdem oraz zaświadczeniem o odbyciu wymaganego szkolenia - z wyjątkami określonymi w art. 50 ust. 4 u.k.p. (co nie dotyczy skarżącego). Skarżący przedstawił jedynie nieuwierzytelnione kserokopie zaświadczeń lekarskich o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kat. .A oraz C i C+E. Brak jest natomiast stosownych badań psychologicznych, zaświadczenia o odbyciu szkolenia w trybie art. 23 u.k.p. oraz następczego złożenia egzaminu państwowego z wynikiem pozytywnym.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.