Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1564/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1, 2, 3, 4
journal: Dz.U. 2004 nr 210 poz 2135
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 17 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 899/10 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie refundacji kosztów transportu sanitarnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 899/10, oddalił skargę W. P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie refundacji kosztów transportu sanitarnego, z następującym uzasadnieniem.

Wnioskiem z [...] czerwca 2008 r. skarżąca – W. P. – zwróciła się do M. Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. o zwrot kosztów transportu sanitarnego zrealizowanego przez K. Pogotowie Ratunkowe w dniu [...] maja 2008 r. – z miejsca zamieszkania do poradni rehabilitacyjnej działającej w ramach "Kliniki K." Przychodni Specjalistycznej z siedzibą w K. przy ul. M. [...], motywując wniosek złym stanem zdrowia, niepełnosprawnością wynikającą z jednostronnego paraliżu ciała i dysfunkcją narządu ruchu uniemożliwiającą korzystanie ze środków transportu publicznego. Do wniosku skarżąca załączyła fakturę VAT na kwotę 61,00 zł wystawioną przez K. Pogotowie Ratunkowe.

Dyrektor M. Oddziału Wojewódzkiego NFZ, decyzją z [...] lipca 2008 r., na podstawie art. 109 ust. 1-3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135; dalej: ustawa o świadczeniach) oraz na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 107; dalej: k.p.a.), umorzył postępowanie w sprawie zwrotu świadczeń zdrowotnych w postaci kosztów transportu sanitarnego zrealizowanego na rzecz skarżącej odpłatnie w dniu [...] maja 2008 r.

W wyniku rozpoznania odwołania Prezes NFZ decyzją z [...] września 2008 r., działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 oraz art. 109 ust. 5 cyt. ustawy o świadczeniach, a także art. 105 § 1 k.p.a. i art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że żaden przepis cyt. ustawy o świadczeniach nie przyznaje osobom objętym jej działaniem prawa do żądania zwrotu środków poniesionych na opiekę zdrowotną poza systemem tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem z 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1969/08, uchylił powyższą decyzję Prezesa NFZ oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy. WSA stwierdził, powołując się na przepis art. 61 § 1 k.p.a., że w razie wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek, obowiązkiem organu jest dokładne ustalenie treści żądania strony, co jest o tyle istotne, że organ związany jest tym żądaniem, albowiem jego treść wyznacza także normy prawa materialnego i procesowego, które powinny mieć zastosowanie w danej sprawie. Sąd uznał, że dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w rozumieniu art. 7 k.p.a. obejmuje również ustalenie przez organ administracji treści rzeczywistego żądania strony. WSA zauważył, że zarówno we wniosku z [...] czerwca 2008 r., jak i w odwołaniu, skarżąca podnosiła, że przepisy ustawy o świadczeniach uprawniają ją do korzystania z bezpłatnych świadczeń w omawianym zakresie, a zatem obowiązkiem organu było rozważenie, czy wniosek skarżącej nie stanowi żądania ustalenia prawa do świadczeń, tj. bezpłatnego transportu sanitarnego. Rozpoznanie takiego wniosku wiąże się z koniecznością wydania decyzji o charakterze merytorycznym.

W odpowiedzi na pisma Dyrektora M. Oddziału Wojewódzkiego NFZ z [...] września 2009 r., [...] września 2009 r. i [...] października 2009 r., skarżąca poinformowała organ, że wniosek z [...] czerwca 2008 r. dotyczył ustalenia prawa do świadczeń – bezpłatnego transportu sanitarnego.

Organ pierwszej instancji, decyzją z [...] stycznia 2010 r., powołując się na art. 109 ust. 1-3 cyt. ustawy o świadczeniach, odmówił refundacji poniesionych kosztów transportu sanitarnego. Zdaniem organu realizacja transportu sanitarnego w inny sposób niż wskazany w art. 41 ustawy o świadczeniach nie podlega refundacji przez NFZ. Jednocześnie organ wskazał, że skarżącej, jako pacjentce poradni rehabilitacyjnej Kliniki K. Przychodni Specjalistycznej w K., zostało w dniu [...] maja 2008 r. wystawione zlecenie na transport sanitarny przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej w tejże placówce, lecz lekarz prowadzący określił stopień niepełnosprawności jako pierwszy, a przy określeniu celu przewozu nie zaznaczono istnienia przesłanek określonych w art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach, czyli takich, które warunkują realizację transportu bezpłatnego.

Dyrektor MOW NFZ stwierdził, że zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2004 r. w przypadku świadczeniobiorców, wobec których ustalono niespełnosprawność pierwszego stopnia – udział własny świadczeniobiorcy w kosztach przewozu środkiem transportu sanitarnego wynosi 100%.

Decyzją z [...] marca 2010 r. Prezes NFZ, działając w oparciu o art. 102 ust. 5 pkt 24 oraz art. 109 ustawy o świadczeniach, a także art. 138 § 2 k.p.a., uchylił powyższą decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Dyrektorowi MOW NFZ.

Prezes NFZ uznał, że organ pierwszej instancji, wbrew zaleceniom WSA, nie wziął pod uwagę pisma skarżącej z [...] października 2009 r., w którym strona potwierdziła, że jej wniosek z [...] czerwca 2008 r. dotyczył ustalenia prawa do świadczeń w postaci bezpłatnego transportu sanitarnego. Organ odwoławczy zarzucił Dyrektorowi MOW NFZ, że nie ustalił on, czy wnioskodawczyni przysługuje prawo do świadczenia w zakresie transportu sanitarnego. Prezes NFZ wskazał, że organ pierwszej instancji, ponownie rozpatrując sprawę, winien zwrócić się do lekarza ubezpieczenia zdrowotnego w celu określenia stopnia niepełnosprawności pacjentki oraz uzupełnić postępowania dowodowe w zakresie możliwości wydania zlecenia na transport sanitarny (bezpłatny dla pacjentki) – o kwestię zlecenia lekarza POZ, pod opieką którego pozostaje pacjentka.

Zaskarżając powyższą decyzję, W. P. wniosła o jej uchylenie i ustalenie – w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy – prawa do świadczeń w postaci bezpłatnego transportu sanitarnego, z uwagi na udokumentowany medycznie duży stopień dysfunkcji narządów ruchu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę W. P., wskazując, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. W niniejszej sprawie zarówno Prezes NFZ, jak i Dyrektor MOW NFZ, związani byli oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 22 kwietnia 2009 r. Ustalenia zawarte w tym orzeczeniu, jako niezanegowane przez skarżącą w postępowaniu kasacyjnym, są wiążące nie tylko dla organu administracji publicznej, ale również na Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę.

Sąd zauważył, że z akt sprawy oraz decyzji Dyrektora MOW NFZ z [...] stycznia 2010 r. wynika, iż o ile organ ten wyjaśnił w toku ponownego postępowania, że wniosek strony z [...] czerwca 2008 r. stanowił żądanie ustalenia prawa do świadczeń, o tyle organ nie przeprowadził, pomimo wytycznych Sądu, analizy zgromadzonego materiału dowodowego, celem ustalenia, czy wnioskodawczyni przysługuje prawo do świadczenia zdrowotnego w zakresie transportu sanitarnego. W tej sytuacji Prezes NFZ słusznie zarzucił Dyrektorowi MOW NFZ, iż organ ten niedostatecznie przeprowadził postępowanie w sprawie, a tym samym nie dokonał właściwego uzasadnienia faktycznego decyzji, ograniczając się w decyzji wyłącznie do wskazania braku podstaw do refundacji kosztów transportu sanitarnego, poniesionych przez skarżącą w dniu [...] maja 2008 r. W związku z powyższym, Prezes NFZ, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, prawidłowo uwzględnił w swych rozważaniach zalecenia WSA w W. zawarte w wyroku z 22 kwietnia 2009 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 138 § 2 k.p.a., Sąd stwierdził, że został on w zaskarżonym rozstrzygnięciu zastosowany prawidłowo. W myśl tego przepisu organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia tylko wtedy, gdy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo postępowanie takie przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. W związku z powyższym Prezes NFZ, stwierdzając, że organ pierwszej instancji, pomimo wyraźnych wytycznych WSA, nie dokonał jakichkolwiek ustaleń, czy wnioskodawczyni przysługuje prawo do świadczenia zdrowotnego w zakresie transportu sanitarnego, prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 2 k.p.a.

Ponadto, Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że przepis kompetencyjny zawarty w art. 109 cyt. ustawy o świadczeniach, upoważniający dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ do orzekania w zakresie indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego, do których zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym oraz ustalenia prawa do świadczeń, nie może stanowić podstawy do orzekania w sprawie bezpośredniego zwrotu świadczeniobiorcy poniesionych opłat za wykonane świadczenie. Żaden przepis ustawy o świadczeniach nie przyznaje bowiem osobom objętym jej działaniem prawa do żądania zwrotu środków poniesionych na opiekę zdrowotną poza systemem tej ustawy. Podmiotem uprawnionym do wystąpienia do organu Funduszu z żądaniem zapłaty za świadczenie opieki zdrowotnej udzielonej świadczeniobiorcy jest świadczeniodawca, gdyż ustawa o świadczeniach nie zna instytucji refundacji kosztów leczenia bezpośrednio świadczeniobiorcy. Skoro jednakże w sprawie ustalono, że skarżąca wystąpiła z żądaniem ustalenia prawa do świadczenia opieki zdrowotnej w postaci bezpłatnego transportu sanitarnego, to wyłącznie w tym zakresie Dyrektor MOW NFZ zobowiązany jest dokonać szczegółowej oceny zasadności zgłoszonego przez stronę wniosku z [...] czerwca 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponadto wyjaśnił, że oddalając na rozprawach w dniu 4 listopada 2010 r. oraz w dniu 20 stycznia 2011 r. wnioski dowodowe strony skarżącej, złożone przez jej pełnomocnika, na okoliczność stanu zdrowia skarżącej, działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie zaś okoliczność (tj. stan zdrowia, stan niepełnosprawności), którą chciała przed sądem udowodnić skarżąca, powinna być przedmiotem szczegółowej oceny Dyrektora MOW NFZ, który jako organ pierwszej instancji, zobowiązany był jednoznacznie wyjaśnić, czy stronie przysługuje prawo do świadczeń opieki zdrowotnej w postaci transportu sanitarnego. Sąd uznał, że uwzględnienie powyższych wniosków dowodowych nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stwarzał Sądowi możliwość dokonania pełnej oceny legalności zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ.

W. P. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i uchylenie decyzji Prezesa NFZ z [...] marca 2010 r. i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.)

1) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 136 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi W. P. i nieskorzystaniu z określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. środka, podczas gdy zaskarżona przez nią decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w W. z [...] marca 2010 r. została wydana bez zlecenia przeprowadzenia organowi pierwszej instancji, tj. Dyrektorowi M. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w zakresie chociażby stwierdzenia, iż Klinika K. jest najbliższym zakładem opieki zdrowotnej udzielającym świadczeń we właściwym zakresie w rozumieniu art. 41 ust. 1 ustawy o świadczeniach;

2) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na oddalenie skargi W. P. i nieskorzystaniu z określonego w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. środka, podczas gdy uzasadnienie zaskarżonej przez nią decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w W. z [...] marca 2010 r. jest wewnętrznie sprzeczne, co wyraża się chociażby w przywołaniu w uzasadnieniu tejże decyzji przepisu § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 139, poz. 1139), co może sugerować wydanie rozstrzygnięcia określonej treści.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozważył całościowo kwestii zlecenia, w trybie 136 k.p.a., postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w zakresie chociażby stwierdzenia, iż Klinika K., z której świadczeń medycznych korzysta skarżąca, jest najbliższym zakładem opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, na Prezesie NFZ spoczywał obowiązek wskazania, iż powyższa kwestia powinna zostać wyjaśniona w ramach postępowania prowadzonego przez Dyrektora MOW NFZ, co jednak nie nastąpiło.

Ponadto, wskazano także na wadliwy sposób sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ, które zdaniem autora skargi kasacyjnej, jest wewnętrznie sprzeczne. W decyzji tej bowiem organ stwierdził, że "nie przesądza losów sprawy", a jednocześnie powołał treść przepisu § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, który de facto stanowi wytyczną dla organu co do kierunku wydania decyzji. Pomimo możliwości powołania dwóch alternatywnych podstaw przyznania prawa do transportu sanitarnego: nieodpłatnego, wskazanego w art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach oraz odpłatnego (finansowanego w 40% ze środków publicznych), wskazanego w § 4 pkt 2 ww. rozporządzenia, organ wskazał tylko tę ostatnią podstawę prawną, co może sugerować wydanie rozstrzygnięcia określonej treści.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu, a która w niniejszej sprawie nie występuje. Oznacza to, że zakres kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku wyznaczają sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty oparte na podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. i ich uzasadnienie.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i poprzez zarzut naruszenia wymienionych w pkt 1 i 2 przepisów postępowania kwestionuje oddalenie skargi przez WSA na decyzję Prezesa NFZ z [...] maja 2010 r. uchylającą decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy refundacji kosztów transportu sanitarnego poniesionych przez skarżącą, która w ocenie autora skargi powinna zostać uchylona, albowiem organ II instancji w trybie art. 136 k.p.a. powinien stwierdzić, że Klinika K., z której świadczeń korzystała skarżąca, jest najbliższym dla niej zakładem opieki zdrowotnej.

Ponadto autor skargi kasacyjnej zarzucił, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie przywołano treść § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej "co może sugerować wydanie rozstrzygnięcia określonej treści".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., uchylając decyzję Prezesa NFZ z [...] września 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu kosztów transportu sanitarnego i wyrażając pogląd o braku podstaw prawnych do żądania przez ubezpieczonego refundacji poniesionych kosztów leczenia (transportu sanitarnego), zalecił wyjaśnienie (ocenę), czy żądanie skarżącej dotyczy zwrotu (refundacji) poniesionych kosztów transportu, czy też ustalenia prawa do świadczeń w postaci bezpłatnego transportu sanitarnego.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ I instancji odmówił refundacji poniesionych przez skarżącą kosztów transportu sanitarnego.

Organ II instancji, uchylając tę decyzję, zarzucił, iż nie ustalono, czy wnioskodawczyni przysługuje prawo do świadczenia zdrowotnego w zakresie transportu sanitarnego wbrew zaleceniom WSA i pomimo sprecyzowania wniosku z [...] czerwca 2008 r. dotyczącego ostatecznie ustalenia prawa do świadczeń w postaci bezpłatnego transportu.

Zasadnie zatem Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu II instancji, który przy zastosowaniu art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji, który wbrew ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku z 22 kwietnia 2009 r. wydał rozstrzygnięcie o odmowie refundacji poniesionych kosztów transportu sanitarnego, zamiast w przedmiocie żądania ustalenia prawa do świadczenia w postaci bezpłatnego transportu sanitarnego.

Z mocy art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Zatem nadal aktualna jest ocena prawna wyrażona w powołanym wyroku, iż przepisy cyt. ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie przewidują zwrotu ubezpieczonemu kosztów leczenia, czy też – jak w tym wypadku – kosztów zrealizowanego transportu drogowego.

Pozostaje więc ocena zasadności sprecyzowanego wniosku z [...] czerwca 2008 r. o ustalenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w postaci transportu sanitarnego.

Oznacza to, że zasadność wniosku winna być rozważana w aspekcie art. 41 ust. 1 i 2, gdyż wyłącznie cyt. przepis w tym zakresie reguluje prawo do bezpłatnego przejazdu środkami transportu sanitarnego.

Przywoływanie przepisów cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2004 r. w uzasadnieniu decyzji organu II instancji było zbędne (co podnosi skarżący – pkt 2 skargi kasacyjnej), bowiem rozporządzenie to nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na wynik sprawy.

W § cyt. rozporządzenia określono grupę jednostek chorobowych, stopnie niesprawności oraz wysokość udziału własnego świadczeniobiorcy w kosztach przejazdu środkami transportu sanitarnego w odniesieniu do świadczeniobiorców, którym lekarz ubezpieczenia zdrowotnego bądź felczer ubezpieczenia zdrowotnego zlecił przejazd środkami transportu sanitarnego w warunkach, o których mowa w pkt 1 i 2. Regulacja ta dotyczy m.in. osób, które nie posiadają dysfunkcji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu publicznego w celu odbycia leczenia w najbliższym zakładzie opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we własnym zakresie.

Za tym, że powyższe rozporządzenie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie świadczy przepis art. 41 ust. 3 i 4 cyt. ustawy stanowiący, że poza prawem do bezpłatnego przejazdu środkami transportu sanitarnego przysługuje świadczeniobiorcy (na podstawie zlecenia) przejazd środkami transportu sanitarnego odpłatnie lub za częściową odpłatnością.

Powołane rozporządzenie jest wykonaniem delegacji ustawowej określonej w art. 41 ust. 4 cyt. ustawy i zawiera przesłanki uzasadniające zlecenie odpłatne lub za częściową odpłatnością przejazdu transportu sanitarnego, co nie jest przedmiotem wniosku skarżącej.

W uzasadnieniu decyzji organu II instancji podniesiono, że z załączonej do akt dokumentacji lekarskiej wynika, że skarżąca jest osobą z dużym stopniem dysfunkcji ruchu, która utrudnia poruszanie się, a tym samym korzystanie ze środków transportu publicznego. Dodatkowo u pacjentki stwierdzono porażenie połowiczne prawostronne, stan po złamaniu miednicy, wielopoziomowe dyskopatie szyjne i lędźwiowe oraz rwę kulszową lewostronną.

Zasadnie zatem organ II instancji zalecił określenie stopnia niepełnosprawności wnioskodawczyni, przy czym uściślić należy, że chodzi o stan zdrowia na dzień zlecenia i wykonania transportu sanitarnego ([...] maja 2008 r.) oraz spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 41 ust. 1 lub ust. 2 cyt. ustawy uzasadniających zlecenie bezpłatnego przejazdu środkami transportu sanitarnego.

Nieczytelne i niezrozumiałe jest zalecenie organu II instancji (co uszło uwadze Sądu) odnośnie wydania zlecenia na bezpłatny transport sanitarny przez lekarza POZ, co sugeruje wydanie zlecenia z data wsteczną na transport już wykonany, czyli na dzień [...] maja 2008 r.

To obowiązkiem organu będzie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalenie, czy na dzień wystawienia zlecenia na transport przez lekarza stan zdrowia pacjentki uzasadniał przyznanie bezpłatnego przejazdu środkami transportu sanitarnego na podstawie art. 41 ust. 1 (lub) 2 cyt. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Wskazać również należy, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie został uzasadniony, co uniemożliwiło kontrolę jego zasadności.

W tych okolicznościach skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a.