Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 566/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23b, art 23 f ust. 1 oraz art. 129 ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] stycznia 2013r. cofającą rejestrację automatu do gier o niskich wygranych o nazwie [...] P., nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...].

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne:

Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. postanowieniem z [...] czerwca 2013r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych o nazwie H., nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...], eksploatowanego przez spółkę F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Postępowanie zostało wszczęte w związku z treścią opinii technicznej Jednostki Badającej z dnia 9 listopada 2012r. zawierającej zapisy mogące świadczyć, że automat dopuszcza możliwość urządzania pojedynczej gry za stawkę wyższą niż określona w ustawie o grach hazardowych. W trakcie prowadzonego postępowania funkcjonariusze Urzędu Celnego w Ł. przeprowadzili kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych, w ramach której przeprowadzono w drodze eksperymentu, doświadczenie lub odtworzenie możliwości gry na przedmiotowym automacie. W wyniku przeprowadzonego eksperymentu poprzez odtworzenie możliwości gry kontrolujący ustalili, że oceniany automat: nie spełnia warunków technicznych dla automatów do gier o niskich wygranych, gdyż dopuszcza grę za stawki wyższe i wygrane wyższe niż przewidziane ustawą o grach hazardowych.

Powołując się na powyższe Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], stosując art. 8, art. 23 a ust. 7, art. 23e ust. 1 i ust.2, art. 129 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych – cofnął rejestrację automatu o niskich wygranych o nazwie H., nr fabryczny [...]. Zdaniem organu dowód z opinii jednostki badającej upoważnionej przez Ministra Finansów do przeprowadzenia badania sprawdzającego automatu do gier o niskich wygranych jednoznacznie wskazuje, że sporny w sprawie automat nie spełnia warunków określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Wynik negatywny badania uzasadniał wydanie decyzji o cofnięciu rejestracji automatu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła F. Sp. z o.o. w W. zarzucając jej:

1) rażące naruszenie art. 23f ust. 1 pkt 1 i ust.2 pkt 1 oraz art. 129 ust. 3, jak również art. 23f ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (UGH) w związku z art. 2 pkt 3, art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o systemie zgodności (t. j. z 2010 r. Dz. U. nr 138, póz. 935 z późn. zm.) oraz w związku z art. 58 § 1 Kodeksu Cywilnego, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Izba Celna w B., której Minister Finansów udzielił dnia 27.11.2012 upoważnienia do badań automatów i urządzeń do gier, posiada status jednostki badającej;

2) rażące naruszenie art. 23b ust. 3 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (UGH) w związku z § 7 ust. 2 pkt 5 i § 22 zarządzenia nr 28 Ministra Finansów z dnia 28.06.2013 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. Urz. MF póz. 19) i w związku z § 1 ust. 2 i § 6 ust. 2 zarządzenia nr 30 Ministra Finansów z dnia 29.10.2009 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. Urz. MF póz. 72 z późn. zm.) oraz w związku z art. 58 § 1 Kodeksu Cywilnego i art. 7 Konstytucji RP, przez przyjęcie, że Izba Celna w B. jest jednostką badającą, w sytuacji gdy przepisy prawa obowiązujące dnia 27.11.2012 r. (data udzielenia upoważnienia) nie zezwalały Izbie Celnej w B. na prowadzenie badań technicznych automatów i urządzeń do gier.

3) naruszenie art. 187 i art. 188 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę dopuszczenia dowodów zawnioskowanych przez stronę w piśmie z dnia 23.10.2013r.;

4) naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i ust. 4 ordynacji podatkowej poprzez brak właściwego uzasadnienia prawnego w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, a ściśle brak podania wykładni art. 129 ust. 3 UGH, stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia, iż automat o niskich wygranych H. o nr fabr.[...] rzekomo nie spełnia tego warunku, w szczególności nie podanie jak organ rozumie takie pojęcia jak "stawka za udział w jednej grze", czy "jednorazowa wygrana", co nie pozwala na ocenę prawidłowości ustaleń organu co do rzekomego przekroczenia w ww. automacie maksymalnych wartości jednego lub obu ww. parametrów;

5) naruszenie art. 129 ust. 3 UGH w zw. z art. 1 pkt 3, 4 i 11 oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22.06.1998r., (Dz.U.UE.L. 1998.204.37 z późn. zm.), dalej zwaną "dyrektywą 98/34/WE", przez bezpodstawne zastosowanie art. 129 ust. 3 UGH, pomimo, że ten przepis wprowadza warunki mogące mieć istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości produktów, jakimi są automaty do gier, co w świetle wykładni art. 1 pkt 4 i 11 ww. dyrektywy przedstawionej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") z dn. 19.07.2012r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11, pozwala na uznanie go za "przepis techniczny" w rozumieniu tej dyrektywy, a ponadto, ze względu na to, że art. 129 ust. 3 UGH dotyczy produktów i określa obowiązkowe parametry techniczne produktów, jakie mogą być eksploatowane, jako automaty do gier poza kasynami i salonami gier na automatach, może być uznany za specyfikację techniczną w rozumieniu art. 1 pkt. 3 dyrektywy 98/34/WE, a więc zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. dyrektywy wymagał notyfikacji Komisji Europejskiej, a wobec braku jego notyfikacji, nie może być on stosowany;

6) naruszenie art. 188 ordynacji podatkowej w zw. z art. 23b UGH poprzez nie skierowanie spornego automatu na badanie sprawdzające do jednostki badającej posiadającej taki status zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Powołując się na powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, oraz o przeprowadzenie dowodu z wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18.12.2013 r., II SA/Go 952/13 na okoliczność, iż Izba Celna w P. -Wydział Laboratorium Celne nie ma statusu jednostki badającej, upoważnionej do przeprowadzenia badań i wydania opinii w zakresie automatów i urządzeń do gier w tym automatów do gier o niskich wygranych w sytuacji tożsamych okoliczności faktycznych i prawnych przemawiających za brakiem statusu jednostki badającej przez Izbę Celną w B.

Decyzją z dnia [...]kwietnia 2014 r. znak [...] Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została oparta o prawidłową wykładnię (dokonaną w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214, i C-217/11) art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w związku z art. 1 pkt 4 i 11 w związku z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, że przepis ten nie ma charakteru normy technicznej w rozumieniu dyrektywy i nie podlegał notyfikacji. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 129 ust. 3 UGH w zw. art. 1 pkt. 3, 4 i 11 oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE organ uznał go za niezasadny, argumentując, że przepis ten nie ma charakteru "przepisu technicznego" w rozumieniu dyrektywy nr 1/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego i w związku z tym nie podlegał notyfikacji.

Dyrektor Izby Celnej w B. za niezasadne uznał również zarzuty naruszenia art. 23b ust. 3 ustawy o grach hazardowych w związku z przepisami zarządzeń Ministra Finansów w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym oraz w związku z art. 58 § 1 Kodeksu Cywilnego i art. 7 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że Izba Celna w B. jest jednostką badającą. Wyjaśnił, że upoważnienie jednostki badającej stanowi akt realizacji uprawnienia Ministra Finansów, który zgodnie z art. 23f ust.6 ustawy, podaje do publicznej wiadomości na stronie internetowej wykaz jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i gier. Skoro z treści wykazu jednostek upoważnionych przez Ministra wynika, że Izba Celna w B. znajduje się na tym wykazie, to na etapie prowadzonego postępowania organ nie może kwestionować tegoż upoważnienia. Także strona postępowania nie może decydować o statusie jednostek badających, ani o tym do której jednostki badającej może zostać skierowanie uprawnionego naczelnika urzędu celnego o przeprowadzenie badania sprawdzającego.

Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyła do sądu administracyjnego F. Sp. z o.o. w W. zarzucając jej naruszenie:

1. art. 23f ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 orz art. 129 ust. 3, jak również art. 23 f ust.5 pkt 1 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 2 pkt 3, art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust.2 pkt 5 ustawy o systemie zgodności oraz w związku z art. 58 § 1 Kodeksu Cywilnego, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Izba Celna w B., której Minister Finansów udzielił dnia 27.11.2012 upoważnienia do badań automatów i urządzeń do gier, posiada status jednostki badającej pomimo braku przedstawienia Ministrowi Finansów certyfikatu akredytacji adekwatnego do badań urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych jakimi z racji definicji ustawowej są automaty o niskich wygranych;

2. art. 23b ust. 3 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (UGH) w związku z § 7 ust. 2 pkt 5 i § 22 zarządzenia nr 28 Ministra Finansów z dnia 28.06.2013 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. Urz. MF póz. 19) i w związku z § 1 ust. 2 i § 6 ust. 2 zarządzenia nr 30 Ministra Finansów z dnia 29.10.2009 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. Urz. MF póz. 72 z późn. zm.) oraz w związku z art. 58 § 1 Kodeksu Cywilnego i art. 7 Konstytucji RP, przez przyjęcie, że Izba Celna w B. jest jednostką badającą, w sytuacji gdy przepisy prawa obowiązujące dnia 27.11.2012 r. (data udzielenia upoważnienia) nie zezwalały Izbie Celnej w B. na prowadzenie badań technicznych automatów i urządzeń do gier;

3. art. 187 i art. 188 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę dopuszczenia dowodów zawnioskowanych przez stronę w piśmie z dnia 23.10.2013r. z uwagi na fakt, iż okoliczności na które mają być powołane wskazane dowody zostały już stwierdzone innym dowodem w sytuacji, gdy intencją strony jest wykazanie okoliczności korzystnych dla strony, pozostających w jawnej sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez organ w oparciu o dowód z opinii Izby Celnej w B.

Uzasadniając zarzuty skargi jej autor w całości powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, albowiem kontrolowana decyzja nie jest dotknięta wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012r. nr 270 ze zm.).

Jak wynika z treści art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 14 lipca 2011 r., wprowadzono do ustawy o grach hazardowych procedurę weryfikacji dotychczasowych rejestracji automatów do gier o niskich wygranych. W art. 11 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej przewidziano, że poświadczenia rejestracji dokonane na podstawie dotychczasowych przepisów w celu dopuszczenia do eksploatacji

i użytkowania automatów i urządzeń do gier, o których mowa w art. 23 "a" ust. 1 ustawy zmienianej, zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia albo cofnięcia zgodnie z art. 23 "a" ust. 6 i 7 ustawy zmienianej. Przepis art. 11 ust 2 ustawy zmieniającej stanowi zaś, że przepisy art. 23 "a" – 23 "c" i 23 "e" ust. 1 i 2 ustawy zmienianej, stosuje się odpowiednio również do eksploatacji automatów i automatów do gier o niskich wygranych przez podmioty prowadzące działalność na podstawie art. 129 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia. Zgodnie z dodanym do ustawy o grach hazardowych i mającym - z mocy przytoczonego wyżej przepisu przejściowego ustawy zmieniającej oraz art. 14 tejże ustawy - zastosowanie do stanu faktycznego niniejszej sprawy, przepisem art. 23 "a" ust. 7 ustawy o grach hazardowych, naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Podstawą do cofnięcia rejestracji jest zatem stwierdzenie przez organ, że automat nie spełnia wymogów ustawowych. Wymogi ustawowe dla automatów do gier o niskich wygranych określa przepis art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych poprzez wskazanie, że są to urządzenia mechaniczne, elektromechaniczne i elektroniczne, pozwalające na gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 złotych, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 złotych. Zgodnie z art. 23 "b" ust. 1 ustawy o grach hazardowych, na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać urządzenie lub automat badaniu sprawdzającemu. Badanie sprawdzające przeprowadza jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 23 "a" ust. 3 ustawy o grach hazardowych). W tym miejscu podkreślić należy, iż ww. ustawa zmieniająca została notyfikowana do Komisji Europejskiej w dniu 16 września 2010 r. pod numerem 2010/0622/PL.

Z omawianych przepisów ustawy o grach hazardowych jednoznacznie wynika, że podstawą cofnięcia rejestracji automatu może być wyłącznie dowód w postaci badania sprawdzającego przeprowadzonego przez upoważnioną jednostkę badającą, potwierdzający, iż zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Tylko bowiem jednostka badająca upoważniona przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, spełniająca warunki o których mowa w art. 23f ustawy hazardowej, może w badaniu sprawdzającym ustalić czy automat do gier spełnia warunki określone w ustawie.

W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. mając uzasadnione podejrzenie, że automat do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie zażądał przeprowadzenia badania sprawdzającego. Zgodnie z art. 23b ust. 2 ustawy o grach hazardowych organ w żądaniu wskazał automat do gier podlegający badaniu sprawdzającemu, jednostkę badającą przeprowadzającą badanie, podmiot, któremu automat ma być przekazany w celu przeprowadzenia badania oraz termin przekazania urządzenia. Sporny automat przeszedł wymaganą ustawą procedurę sprawdzającą spełnianie warunków określonych w ustawie. Badanie przeprowadziła upoważniona przez Ministra Finansów jednostka badająca – Izba Celna

w B. Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego dopuszczenia przez organy dowodu z opinii jednostki badającej niegwarantującej odpowiedniego standardu badań i niezapewniającego obiektywizmu w ich przeprowadzeniu. Wyjaśnić bowiem należy, iż to do wyłącznych kompetencji organu prowadzącego postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji automatu należał wybór jednostki badającej. Jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest wybór jednostki badającej spośród wykazu jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier ogłoszonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wykaz jednostek badających i upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier w myśl art. 23f ust. 6 ustawy, Minister właściwy do spraw finansów publicznych podaje do publicznej wiadomości na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra. Jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji, z treści wykazu jednostek upoważnionych przez Ministra Finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier opublikowanego na stronie internetowej Ministra Finansów wynika, że Izba Celna w B. znajduje się na tym wykazie. Dodatkowo podzielić należy stanowisko tutejszego Sądu przedstawione w wyrokach: z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt. II SA/Bk 266/12 oraz z dnia 5 września 2013r. II SA/Bk 366/13, wskazujące, iż omawiane upoważnienie jest aktem wewnętrznym Ministra Finansów, na podstawie którego dokonuje on wyboru jednostek umocowanych do prowadzenia odpowiednich badań. Upoważnienie to nie stanowi rozstrzygnięcia kwestii materialno-prawnej, nie tworzy na rzecz innych podmiotów żadnych praw i obowiązków. Adresatem tego upoważnienia jest Jednostka Badająca. Udzielenie upoważnienia stanowi zatem realizację zadań Ministra Finansów i jak wynika z powyższej regulacji wybór Jednostki Badającej nie jest dowolny, ale jest zdeterminowany spełnieniem odpowiednich warunków przez daną jednostkę. Jak wynika z powyższego, organy prowadzące postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji automatu nie są uprawnione do badania zakresu akredytacji posiadanych przez poszczególne upoważnione jednostki. Za wystarczające do zlecenia badań należy zaś uznać stwierdzenie spełnienia przesłanki określonej w ustawie, to jest posiadania stosownego upoważnienia wydanego przez upoważniony organ – Ministra Finansów, potwierdzeniem czego jest umieszczenie upoważnionej jednostki w wykazie jednostek badających, zamieszczonym na stronie internetowej Ministra Finansów.

W opinii technicznej nr [...] z dnia [...] września 2013r. jednostka badająca stwierdziła negatywny wynik badania w zakresie zapewnienia grze na badanym automacie nieprzekraczania ustawowej maksymalnej stawki za udział w jednej grze oraz nieprzekraczania ustawowej maksymalnej wartości jednorazowej wygranej. Z treści opinii technicznej wprost wynika, że przedmiotowy automat nie spełnia wymogów art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych albowiem wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze oraz wartość jednorazowej wygranej są wyższe, niż dopuszczalne dla automatów o niskich wygranych. Powyższe ustalenia - jak już wyżej wskazano - były wynikiem wykonania badania sprawdzającego spornego automatu przeprowadzonego przez upoważnioną jednostkę badającą. Jednostka badająca - Izba Celna w B. niewątpliwie posiadała wiedzę specjalistyczną w zakresie oprogramowania automatów do gier o niskich wygranych. Braku kompetencji i obiektywizmu jednostki sprawdzającej sposób działania spornego automatu, strona skarżąca nie wykazała.

W świetle stanowiącego podstawę prawną decyzji cofającej rejestrację automatu art. 23 "a" ust. 7 ustawy o grach hazardowych, wystarczające dla cofnięcia rejestracji jest stwierdzenie niezgodności automatu z warunkami określonymi

w ustawie. W ustalonych okolicznościach sprawy organ zobligowany był zatem do wydania decyzji o cofnięciu rejestracji spornego automatu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, czy automat utracił cechy techniczne pozwalające na prowadzenie gier odpowiadających definicji ustawowej gry na automatach o niskich wygranych, czy od początku ich nie posiadał, mimo że został zarejestrowany jako automat do takich gier (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt

II SA/Bk 349/13).

Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa uznać należy je za całkowicie nieuzasadnione. W ocenie Sądu organy administracji publicznej w niniejszym postępowaniu przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe. Swoje rozstrzygnięcie oparły zaś o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, który uznać należy za kompletny i wyczerpujący. Zauważyć także należy, iż strona skarżąca miała zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, w tym możliwość wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Konkludując Sąd uznał, że dokonana przez organy wykładnia art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych w okolicznościach faktycznych sprawy jest prawidłowa, co przesądza o trafności stanowiska organów co do istnienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o cofnięciu rejestracji przedmiotowego automatu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.