Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1183/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji ostatecznej ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2015 r. i ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz B. W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Burmistrz Miasta M. ("Organ I instancji", "Burmistrz") ustalił B. W. ("Skarżąca", "Strona") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r., od nieruchomości położonej w M. przy ul. [...], nr ewid. [...], obręb [...], w kwocie 801 zł. Do opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne o pow. użytkowej 180 m2, budynki pozostałe o pow. 30 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 1121 m2.

W okresie od [...] maja 2015 r. do [...] maja 2016 r. na terenie nieruchomości z urzędu przeprowadzona została kontrola podatkowa w zakresie rzetelności i prawidłowości zgłoszonej podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za lata 2010 - 2015. Kontrolerzy ustalili przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości: budynki mieszkalne o pow. użytkowej 267, 82 m2, budynki pozostałe o pow. użytkowej 28, 18 m2, budynki pozostałe o pow. użytkowej 6, 19 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 1121 m2. Powierzchnia użytkowa budynków została ustalona w drodze obmiaru. W trakcie czynności kontrolnych do akt została dołączona umowa najmu zawarta w dniu [...] października 2013 r. między B. W., a S. J., z której wynikało, według kontrolujących, że ww. nieruchomość zajęta jest na działalność gospodarczą prowadzoną pod nazwą Usługi Pielęgniarko - Opiekuńcze "R." - S. J. Działalność gospodarcza prowadzona przez S. J. w tym okresie to m.in. pomoc społeczna z zakwaterowaniem osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych. Wyniki przeprowadzonej kontroli stały się podstawą do wszczęcia przez Burmistrza, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej także "Op"), postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. W jego wyniku, decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Burmistrz:

- uchylił w całości swoją poprzednią decyzję ustalającą podatek na rok 2015 r.,

- ustalił wysokość podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie 7695 zł,

- ustalił termin płatności podatku.

Na podstawie protokołu z przeprowadzonej kontroli podatkowej do opodatkowania przyjęto budynki pod działalność gospodarczą o pow. użytkowej 302, 19 m2 oraz grunty pod działalność gospodarczą o pow. 1121 m2.

W odwołaniu Skarżąca zarzuciła decyzji I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm., dalej także "upol" lub "ustawa"), poprzez jego pominięcie, podczas gdy podatek został nałożony na poddasze i komórki, niemające wysokości 2, 2 m, a w pewnych obszarach 1, 4 m, a także art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy, poprzez jego pominięcie w sytuacji, gdy umowa najmu zawarta ze S. J. prowadzącym działalność pod nazwą Usługi Pielęgniarko - Opiekuńcze "R." dotyczyła usług leczniczych, a tym samym podatek od nieruchomości nie może przekroczyć 4, 27 od 1 m2. Skarżąca wskazała ponadto na naruszenie art. 6 ust. 4 i 5 ustawy, poprzez jego pominięcie, niezbadanie przez Burmistrza, czy była prowadzona działalność gospodarcza na nieruchomości Skarżącej, a jeśli tak, to czy obejmowała cały rok, czy tylko poszczególne miesiące. Skarżąca zarzuciła też decyzji Burmistrza naruszenie art. 7, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej także "Kpa"), poprzez wybiórcze potraktowanie zgromadzonego materiału dowodowego, brak odniesienia się w zaskarżonej decyzji do zarzutów przedstawionych podczas postępowania przed Burmistrzem, brak opisania w zaskarżonej decyzji stanu faktycznego sprawy, co uniemożliwiało odniesienie się do zarzutów Organu, pominięcie faktu przeprowadzenia przez Stronę remontu budynku o powierzchni 120 m2 w 2015 r., a tym samym bezpodstawne wskazanie, iż w budynku była prowadzona działalność gospodarcza, pominięcie faktu, iż umowa dotyczyła najmu lokalu mieszkalnego, wobec czego odwołująca nie była świadoma prowadzonej w jej własności ewentualnej działalności gospodarczej, co zresztą w żaden sposób nie zostało udowodnione przez Burmistrza, pominięcie faktu, iż umowy najmu nie dotyczyły całego roku, ale jego części, co skutkuje obligatoryjnym zmniejszeniem obowiązku podatkowego. Skarżąca wskazała nadto na brak przeprowadzenia żądanego dowodu z przesłuchania wynajmującego, tj. S. J., na okoliczność okresu wynajmu, jego charakteru i faktu rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej w lokalu należącym do Strony.

Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ("Organ II instancji", "SKO") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu SKO wskazało, że stawki podatku zostały zastosowane w sposób prawidłowy, na podstawie uchwały Rady Miasta M. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie ustalenia stawek w podatku od nieruchomości. Natomiast argumenty odwołania dotyczące mniejszej niż 2, 20 m i 1, 4 m wysokości budynków w świetle nie zostały poparte żadnymi dokumentami, stąd nie mogą podważyć ustaleń kontroli w tym zakresie. Prowadzanie działalności gospodarczej we wskazanym okresie zostało udokumentowane umową najmu i danymi zawartymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem SKO Strona wniosła skargę na decyzję SKO. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. wskazanych w odwołaniu przepisów Kpa, poprzez zaniechanie zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego dostępnego materiału dowodowego, stronnicze prowadzenie postępowania, w konsekwencji powielenie przez Organ II instancji argumentacji Burmistrza, bez odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu, w szczególności do zarzutu dotyczącego braku opisania w zaskarżonej decyzji stanu faktycznego sprawy, co uniemożliwiło stronie odniesienie się do zarzutów Organu, z pomięciem wskazania i wyjaśnienia stanu prawnego. Wskazała też na pominięcie faktu przeprowadzenia remontu budynku o powierzchni 120 m2 w roku 2015, a tym samym bezpodstawne wskazanie, iż w budynku tym była prowadzona działalność gospodarcza, pominięcie faktu, iż umowa dotyczyły najmu lokalu mieszkalnego, wobec czego odwołująca nie była świadoma prowadzonej w jej własności ewentualnej działalności gospodarczej, co nie zostało w żaden sposób udowodnione przez Organ administracji publicznej, pominięcie faktu, iż umowy najmu nie dotyczyły całego roku, ale jego części, co skutkuje obligatoryjnym zmniejszeniem obowiązku podatkowego. Powtórzyła zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania wynajmującego, tj. S. J., na okoliczność okresu wynajmu, jego charakteru i faktu rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej w lokalu należącym do odwołującej, niezbadania przez Organ, czy była prowadzona działalność gospodarcza na nieruchomości, a jeśli tak, to czy obejmował cały rok, czy tylko poszczególne miesiące. Wskazała na zarzut niezbadania, czy umowa najmu zawarta ze S. J. dotyczyła usług leczniczych, a tym samym, czy podatek od nieruchomości dotyczący budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń, nie może przekroczyć 4, 27 złote od 1 m2 powierzchni użytkowej. Powtórzyła nadto zarzut niezbadania, czy nałożony podatek jest prawidłowy w zakresie poddasza i komórki o wysokości niższej, niż 2, 2 m, jak również w pewnych obszarach niższej, niż 1,4 m.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przypomnieć należy, że postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję, prowadzone było w trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie wznowienia. Burmistrz zobowiązany był więc wskazać w postanowieniu o wznowieniu postępowania, jaka nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód wyszły na jaw po wydaniu decyzji z [...] lutego 2015 r., która to przesłanka pozwoliłaby odstąpić od zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 128 Ordynacji). W postanowieniu z [...] września 2016 r. Burmistrz podał, że przeprowadzona kontrola wykazała, iż od [...] listopada 2013 r. opodatkowane grunty o powierzchni 1121 m2 powinny być sklasyfikowane jako grunty pod działalność gospodarczą, zamiast, jak w decyzji z [...] lutego 2015 r., jako pozostałe, a nadto, że opodatkowane budynki powinny zostać sklasyfikowane także jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (zamiast, jak poprzednio, jako mieszkalne) o powierzchni 302, 19 m2 (zamiast, jak poprzednio, 180 m2 oraz 30 m2).

Ponieważ w postanowieniu o wznowieniu nie musi być ujawnione szczegółowe uzasadnienie podjętych na nowo ustaleń faktycznych, i takie nie zostały ujawnione w postanowieniu z [...] września 2016 r., to tym bardziej konieczne jest, aby sama decyzja wydana po wznowieniu zawierała takie szczegółowe uzasadnienie. Tymczasem jednak decyzja Burmistrza jest niezrozumiale lakoniczna, nie wskazuje, na jakiej podstawie Organ ten doszedł do wniosku o innej powierzchni i innej klasyfikacji przedmiotów opodatkowania. Burmistrz jedynie ogólnie wspomniał o czynnościach kontrolnych zakończonych w dniu [...] stycznia 2016 r., że w dniu [...] października 2013 r. Skarżąca zawarła umowę najmu swojej nieruchomości ze S. J. i że nieruchomość została zajęta na działalność gospodarczą pod nazwą Usługi Pielęgniarsko Opiekuńcze "R." S. J. Z decyzji Burmistrza nie wynika, czy ta działalność gospodarcza była faktycznie prowadzona, czy prowadzoną ją w roku 2015, którego dotyczyło postępowanie, i jaki jest ewentualny związek zawartej w dniu [...] października 2013 r. umowy i ewentualnego prowadzenia na nieruchomości działalności gospodarczej w roku 2015 z tym, że zamiast opodatkowania, w decyzji z [...] lutego 2015 r., budynków o łącznej powierzchni 210 m2, obecnie opodatkowano budynki o powierzchni ponad 302 m2. O ile zawarcie umowy i ewentualne prowadzenie na nieruchomości działalności gospodarczej wyjaśniałoby inną klasyfikację przedmiotu opodatkowania dla celów podatkowych, to przecież w żadnym stopniu nie wyjaśniałoby to zmiany (i to istotnej) powierzchni przedmiotu opodatkowania. Sąd nie wie zatem po lekturze decyzji Burmistrza, czy odstąpienie od zasady trwałości decyzji było możliwe, na jakiej podstawie przyjęto istnienie przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji, i dlaczego powierzchnia opodatkowanych budynków łącznie wyniosła nie 210 m2, jak poprzednio, lecz ponad 302 m2.

Decyzja Burmistrza nie spełnia więc wymagań art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej. Burmistrz nie powinien przy tym liczyć na to, że czytelnik decyzji dowie się o ewentualnych podstawach nowych ustaleń faktycznych na podstawie lektury protokołu kontroli. To decyzja (nie protokół) jest miejscem, w którym powinny zostać wyjaśnione wszelkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz prawne. Temu zadaniu Burmistrz nie sprostał.

W odwołaniu od decyzji Burmistrza Skarżąca wskazała na szereg zarzutów wobec tej decyzji. I tak wskazała, że:

1) Organ I instancji opodatkował powierzchnie budynków nie zauważając, że poddasze i komórki są niższe niż 2,2 m oraz 1,4 m,

2) prowadzona na nieruchomości działalność gospodarcza, tj. usługi pielęgniarsko – opiekuńcze, korzystała z preferencyjnej stawki podatkowej, wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy,

3) nie zbadano, czy w ogóle na tej nieruchomości w roku 2015 była prowadzona działalność gospodarcza, a jeśli tak, to przez jaką część tego roku,

4) nie przedstawiono stanu faktycznego sprawy (na co powyżej zwrócił uwagę Sąd),

5) pominięto fakt, że w roku 2015 budynek był poddany remontowi, i z tego względu niemożliwe było prowadzenie w nim działalności gospodarczej,

6) pominięto fakt, że umowa najmu dotyczyła budynku mieszkalnego, zaś Skarżąca nie była świadoma prowadzenia w nim działalności gospodarczej,

7) umowa najmu dotyczyła tylko części roku, co skutkowało powstaniem obowiązku podatkowego tylko w zakresie tej części, a nie całego roku 2015,

7) zaniechano przesłuchania wynajmującego S. J.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza i wskazało, że z umowy z [...] października 2013 r. wynika, że nieruchomość została zajęta na działalność gospodarczą. Jest to jednak uwaga nieprawdziwa. Z umowy tej, znajdującej się w aktach sprawy, wynika coś wręcz odwrotnego, tj. to, że "Wynajmujący oddaje Przedmiot najmu Najemcy do używania, z przeznaczaniem na cele mieszkaniowe." (§1 akapit drugi umowy), a nadto, że "Najemca bez zgody Wynajmującego nie może użytkować Przedmiotu najmu odmiennie niż wynika to z treści niniejszej umowy..." (§3 akapit 5). Oczywiście nie wyklucza to, że pomimo tych postanowień umownych opodatkowany budynek de facto był przeznaczony na wspomnianą działalność gospodarczą, ale wymagało to wykazania. Organ nie mógł poprzestać na brzmieniu samej umowy, która zresztą przeczy poglądowi o przeznaczeniu budynku na działalność gospodarczą, ani na wpisie w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, który wcale nie musi odpowiadać rzeczywistości. Prowadzenie działalności gospodarczej w budynku wymagało zatem postępowania dowodowego, w tym, być może, także postulowanego w odwołaniu przesłuchania najemcy, skoro Skarżąca zaprzeczyła prowadzeniu takiej działalności. Nota bene z umowy z [...] października 2013 r. wynika, że została ona zawarta tylko do końca 2013 r. (§4).

W aktach znajduje się jednak inna umowa, tj. umowa z [...] stycznia 2014 r. Została ona zawarta pomiędzy Skarżącą, a podmiotem opisanym jako "Usługi pielęgniarsko – opiekuńcze "R." S. J. Takie opisanie najemcy sugerować mogło, że budynek będzie przeznaczony na działalność gospodarczą. Niemniej z tej umowy także wynika (§ 1 akapit drugi), że budynek wynajęto na cele mieszkaniowe, a nadto, że bez zgody Skarżącej nie była możliwa zmiana takiego sposobu użytkowania budynki (§3 akapit 5). Aktualne więc pozostają wątpliwości co do faktycznego wykorzystania budynku, a w efekcie aktualna była potrzeba przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, którego jednak nie przeprowadzono.

W końcu w aktach jest też umowa z [...] lutego 2015 r., z której ponownie, w odniesieniu do sposobu wykorzystania budynku, wynika tylko to, co jasno zawarto w umowie z [...] października 2013 r., czyli mieszkaniowe wykorzystanie budynku, zaś w odniesieniu do okresu jej zawarcia – to, co wynika z umowy z [...] stycznia 2014 r., czyli nieoznaczony czas jej obowiązywania. Dodać należy, że umowa z [...] lutego 2015 r. została zawarta ze S. J., a nie z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą.

Brak pewnego ustalenia, czy w roku 2015 nieruchomość Skarżącej była przeznaczona na działalność gospodarczą, narusza podstawowy dla postępowania podatkowego art. 122 Ordynacji.

Po nieuprawnionym (dla wykazania wykorzystywania budynku dla celów działalności gospodarczej) przywołaniu umowy z [...] października 2013 r. SKO stwierdziło, że "...w sposób prawidłowy zostały zastosowane stawki podatku.", po czym przywołało szereg przepisów ustawy i uchwały Rady Miasta M., które nie były przedmiotem żadnego sporu interpretacyjnego. SKO dodało jeszcze, że "...w przedmiotowej sprawie prawidłowo został ustalony stan faktyczny co do przedmiotu opodatkowania...", że "...zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego...", i że wymiar podatku "...został dokonany w sposób prawidłowy.". Końcowo SKO podjęło próbę odniesienia się do zarzutu odwołania dotyczącego wysokości budynku mniejszej niż 2,2 m oraz 1,4 m, wskazując, że te argumenty Skarżącej "...nie zostały poparte żadnymi dokumentami, a nadto do zarzutu zastosowania stawki opodatkowania budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, wskazując, że działalność "...pomoc społeczna z zakwaterowaniem osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych, nie jest ona związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń.".

W ocenie Sądu decyzja SKO także nie spełnia ww. wymagań art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny sprawy, po zgłoszeniu przez Skarżącą zarzutu dotyczącego wysokości poszczególnych kondygnacji, wymagał ustalenia przez Organ działający z urzędu (art. 122, art. 180 § 1 Op), a jeśli taki stan został prawidłowo ustalony w sprawie, to obowiązkiem każdego organu podatkowego jest wskazanie dowodów, z których wynika przyjęty stan faktyczny (art. 210 § 4 Op). Niedopuszczalne było skwitowanie powyższego zarzutu stwierdzeniem, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, iż wysokość pewnych kondygnacji była niższa, niż 2,2 m oraz 1,4 m, skoro z decyzji Burmistrza także taki dowód nie wynika, poza ogólnikowym stwierdzeniem, że przeprowadzono kontrolę, która potwierdzić miała, że powierzchnia budynku wynosi ponad 302 m2. Odnotować tu zresztą wypada, że z ww. umów najmu wynika powierzchnia budynku 300 m2, a nie 302, 19 m2. Z kolei, odnośnie do zarzutu odwołania dotyczącego zastosowania stawki jak dla budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, SKO nie podało konkretnych przepisów regulujących świadczenia lecznicze (o jaką ustawę chodzi?), w wyniku czego nie wiadomo, czy zarzut Skarżącej jest słuszny, czy nie. Niemniej ten zarzut ma i tak charakter wtórny wobec innego, co do którego Kolegium w ogóle się nie odniosło, tj. tego, że umowa dotyczyła tylko części roku, i że w roku 2015 budynek był poddany remontowi, co uniemożliwiało prowadzenie w nim działalności gospodarczej. Sąd dodaje tu, że ww. umowa z [...] października 2013 r. była zawarta tylko do końca 2013 r., umowa z [...] stycznia 2014 r. została zawarta na czas nieokreślony, tak samo, jak umowa z [...] lutego 2015 r., w wyniku czego nie wiadomo, czy i jaka umowa obowiązywała w poszczególnych miesiącach roku 2015. Niemniej na pierwszy plan wysuwa się tu twierdzenie Skarżącej, że w roku 2015 budynek faktycznie nie był przeznaczony na działalność gospodarczą, co zresztą – jak podała – mógłby potwierdzić sam najemca. Co prawda w stanowisku Skarżącej pojawia się pewna sprzeczność, która polega na tym, że w odwołaniu zapewniono jednocześnie, iż Skarżąca nie wiedziała o wykorzystaniu nieruchomości na cele działalności, co by wskazywało, że budynek obiektywnie na taką działalność był przeznaczony, zaś niewiedza Skarżącej o tym stanie rzeczy nie miałaby żadnego znaczenia prawnego, niemniej te wszystkie wątpliwości nie zostały przez SKO wyjaśnione, zaś zarzuty odwołania nie zostały rozpatrzone albo w ogóle, albo w sposób wystarczający.

Nie można uniknąć stwierdzenia, że odwołanie zostało rozpatrzone bardzo pobieżnie, bez należytej staranności procesowej, ogólnikowo i wyrywkowo. Taka ocena sposobu procedowania SKO potwierdza się zresztą po lekturze odpowiedzi na skargę, gdzie Organ polemizuje z rzekomym zarzutem przedawnienia zobowiązania, choć Skarżąca nigdy takiego zarzutu w tej sprawie (za rok 2015) nie sformułowała.

Zarzuty skargi okazały się więc trafne co do samej ich merytorycznej treści, choć nie co do ich prawnej kwalifikacji. W postępowaniu podatkowym nie stosuje się bowiem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz przepisy Ordynacji podatkowej.

W dalszym postępowaniu Burmistrz zgromadzi i wyczerpująco przedstawi w swojej decyzji dowody świadczące o wadliwości pierwotnej, uchylonej decyzji z [...] lutego 2015 r., wskaże nowe dowody i/lub fakty świadczące o konieczności wznowienia postępowania, odniesie się do stanowiska Skarżącej, wyjaśni rozbieżności co do powierzchni budynku (budynków), zaś po wniesieniu ewentualnego odwołania SKO starannie odniesie się do wszystkich jego zarzutów i ponownie rozpatrzy sprawę w jej całokształcie.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 Ppsa, Sąd uchylił decyzje obydwu Organów.

W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 Ppsa. Na koszty te złożył się jedynie wpis od skargi w kwocie 200 zł.