Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 4/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 127, art. 210 par. 4, art. 121 par. 1, art. 124, art. 233 par. 1 pkt 1, art. 210 par. 1, art. 122, art. 254
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2012 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej "O.p.", oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. A. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. (w decyzji błędnie wskazano datę: [...] r.) nr [...] w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości na rok [...] z kwoty [...] zł na kwotę [...] zł, Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją Prezydent Miasta zmienił wysokość podatku od nieruchomości należnego od T. A. w [...] r. z tytułu posiadania gruntów i budynków położonych w [...] przy ulicy [...]. Zmiana wymiaru podatku spowodowana została nowymi danymi wynikającymi z informacji podatkowej złożonej przez Podatnika i z zawiadomienia o zmianach w ewidencji gruntów i budynków. Grunty opodatkowane zostały w części jako grunty związane z działalnością gospodarczą, w części jako grunty pozostałe (pod budynkami mieszkalnymi), zaś budynki opodatkowano jako budynki mieszkalne, a te, które w ewidencji gruntów i budynków opisane są jako budynki inne niemieszkalne - jako budynki związane z działalnością gospodarczą, ponieważ ich posiadacz jest przedsiębiorcą.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że T. A. wniósł odwołanie, w którym podniósł liczne zarzuty natury procesowej, a mianowicie: zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych, niepodanie Podatnikowi dowodów, na których organ oparł rozstrzygnięcie, nieuwzględnienie dowodów posiadanych przez organ z urzędu, niedoręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, pozbawienie Strony prawa czynnego udziału w postępowaniu, co w konsekwencji pozbawiło go prawa do złożenia wniosków dowodowych, wyjaśnień czy dokumentów istotnych dla ustalenia prawidłowej wysokości podatku od nieruchomości. Podatnik wyjaśnił przy tym, że jest developerem, jego działalność polega na budowie i sprzedaży mieszkań i z tej przyczyny w zakupionych nieruchomościach nie prowadzi działalności gospodarczej. Związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, zdaniem Strony, ulega ograniczeniu z chwilą trwałej zmiany sposobu użytkowania danej nieruchomości. Dowodem jest decyzja Starosty Powiatowego o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. i decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] r. Te okoliczności organ podatkowy powinien był wyjaśnić w postępowaniu.

Organ I instancji, przekazując odwołanie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wyrażone w decyzji.

Po rozpatrzeniu sprawy zainicjowanej odwołaniem Strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło merytoryczne stanowisko organu I instancji i uznało zarzuty odwołania za chybione. W ocenie Kolegium bowiem, decyzja z dnia [...] r. znajduje uzasadnienie w dokumentach urzędowych i innych dowodach istniejących na dzień jej wydania, a organ I instancji w żadnym stopniu nie naruszył przepisów proceduralnych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja organu I instancji została wydana w trybie art. 254 O.p. oraz że jest to tryb nadzwyczajny, mający zastosowanie do decyzji ostatecznej. Wszczęcie postępowania w tym trybie zainicjowane zostało przez Podatnika, który złożył w dniu [...] r. organowi podatkowemu informację podatkową, z której wynikało, że po wydaniu decyzji ostatecznej ustalającej wysokość należnego w roku [...] podatku od nieruchomości, wystąpiła zmiana posiadania nieruchomości, skutkująca tym, że obowiązująca wysokość podatku stała się nieaktualna. Podatnik jako developer nabywa i sprzedaje budynki i grunty, co powoduje stosowne zmiany w ewidencji gruntów i budynków, o czym organ podatkowy zawiadamiany jest pisemnie na bieżąco przez organ ewidencyjny, czyli Starostę Powiatowego. Przywołując treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 194 § 1 O.p., organ wyjaśnił również, że dane z ewidencji gruntów i budynków mają decydujące znaczenie w zakresie danych przyjmowanych do wymiaru podatków, a ewidencja gruntów i budynków jest dla organu podatkowego dokumentem urzędowym.

Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie w zakresie danych o charakterze budynków Strony organ I instancji oparł decyzję na danych z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla nieruchomości Podatnika przez Starostę. Z zapisów tej ewidencji wynika, że przy ulicy [...] (zarówno oznakowanej numerem [...], jak i nieoznakowanej numerem), T. A. posiada budynki mieszkalne i budynki oznaczone jako "inne niemieszkalne". Organ I instancji prawidłowo zatem opodatkował je odpowiednio stawkami jak za budynki mieszkalne i stawkami jak za budynki związane z działalnością gospodarczą. Ta druga stawka zastosowana została do budynków niemieszkalnych dlatego, że Strona jest przedsiębiorcą a w takim przypadku jedynie budynki mieszkalne nie są związane z działalnością gospodarczą. Wszelkie pozostałe rodzaje budynków z mocy prawa związane są z działalnością gospodarczą przez sam fakt pozostawania w posiadaniu przedsiębiorcy.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że decyzją organu budowlanego nastąpiła trwała zmiana sposobu użytkowania tych budynków na mieszkalne, organ odwoławczy stwierdził, że - jak sam Podatnik podkreśla - zmiana ta powinna mieć charakter trwały. Tymczasem w dniu wydawania zaskarżonej decyzji ([...] r.) budynki niemieszkalne wciąż były budynkami niemieszkalnymi. Decyzja organu budowlanego, w której wydano pozwolenie na budowę i zmianę sposobu użytkowania budynków, nie tworzy trwałej zmiany charakteru budynków. Przedłożona wraz z odwołaniem decyzja pozwalająca na użytkowanie budynku mieszkalnego przy ulicy [...] pochodzi z dnia [...] r. i nie mogła być wzięta pod uwagę jako dowód w przedmiotowej sprawie. Wszelkie zmiany charakteru budynków, zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji, podlegać będą uwzględnieniu w kolejnych postępowaniach podatkowych wszczętych w trybie art. 254 O.p., jeśli wystąpią przesłanki do zmiany wymiaru podatku od nieruchomości. Strona, składając korekty informacji podatkowych, winna załączać do nich wszystkie dokumenty i dowody uzasadniające korektę.

W skardze do Sądu T. A. zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się uchylenia tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz stwierdzenie, że obydwie decyzje nie podlegają odwołaniu.

W uzasadnieniu T. A. wskazał, na obecnym etapie podtrzymuje w całości, nieuwzględnione przez Kolegium, zarzuty odwołania, co do naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego (art. 120-125 O.p.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz uniemożliwienie Podatnikowi czynnego udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie, w szczególności powodujące:

– błędy w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia decyzji w zaskarżonej części,

– ustalenie w niepoznany dla Podatnika sposób, na podstawie jakich dowodów organ I instancji przyjął za prawdziwe dane zawarte w tabeli w zaskarżonej części;

– nieuwzględnienie z urzędu dowodów posiadanych przez organ I instancji bezpośrednio wpływających na ustalenia faktyczne przyjęte z urzędu;

– niewyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych wydania zaskarżonej decyzji

w sposób umożliwiający rzeczowe odniesienie się do podjętego rozstrzygnięcia

- w szczególności, poprzez niewskazanie jakichkolwiek dowodów przyjętych

za podstawę rozstrzygnięcia czy dowodów posiadanych a nieuznanych przez organ I Instancji.

Ponadto Skarżący zarzucił, że:

– w zaskarżonej decyzji Kolegium zamiast ustalić zgodność z prawem treść decyzji Prezydenta Miasta, bez podstawy prawnej przyjęło przesłane przez organ I instancji pismo z dnia [...] r., zawierające w istocie niedopuszczalne uzupełnienie uzasadnienia jego decyzji;

– decyzja Kolegium zawiera istotny błąd (zapewne oczywista omyłka pisarska) w dacie wydania decyzji organu I instancji, co - zdaniem Skarżącego - świadczy o zwyczajnej szablonowości rozpatrywania odwołań wnoszonych przez podatników ze szkodą dla prawa i postępowania podatkowego oraz ze szkodą dla wizerunku organów wykonujących obowiązki publicznoprawne w stosunku do obywateli i na pewno kłóci się taka sytuacja z zasadą budowania zaufania do państwa;

– błędne i niepoparte stosownym wyjaśnieniem jest stanowisko Kolegium, jakoby w postępowaniu poprzedzającym wydanie w trybie art. 254 O.p. decyzji nie mają zastosowania przepisy przywołane przez Skarżącego w odwołaniu;

– niezasadne jest twierdzenie organu odwoławczego, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje fakt, że w dniu [...] r. została wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego, ponieważ decyzja ta z jednej strony ma decydujący wpływ na wymiar podatku (jak wynika także

z treści stanowiska Kolegium w uzasadnieniu decyzji), ale jakby w jego ocenie była ona "spóźniona" i dlatego Podatnik musi zapłacić wyższy podatek i następnie wnosić korekty. Skarżący uważa bowiem, że skoro w okresie odwoławczym przedstawiłem taką decyzję, to nic nie stało na przeszkodzie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta, celem wydania decyzji uwzględniającej decyzję o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego i tym, samym naliczenia odpowiedniej stawki podatku;

– organy podatkowe nietrafnie oceniają okoliczność faktyczną dotyczącą ustalenia czasu, kiedy następuje trwała zmiana przeznaczenia gruntu czy budynku, gdyż obowiązujące orzecznictwo administracyjne naprowadza na pewność, że taką zmianą jest uzyskanie pozwolenia na budowę i rozpoczęcie prac budowlanych,

co niewątpliwie wystąpiło w sytuacji Skarżącego. Stąd stanowisko Kolegium nie zawierające oprócz przywołanego art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne

i kartograficzne odstaje od okoliczności faktycznych i prawnych w niniejszej sprawie. Podatnik przy tym nie może ponosić odpowiedzialności podatkowej

za to, kiedy właściwy organ naniesie w swoich zasobach odpowiednie zmiany, bowiem zmiany te nie są dokonywane na wniosek, a z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto organ wskazał, że Skarżący jest developerem, co oznacza, że w ciągu roku występują częste zmiany rozmiarów przedmiotu opodatkowania (budynki, grunty), od którego jest podatnikiem. Zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta jest jedną z takich decyzji. Do chwili obecnej, wnosząc z treści skargi, wystąpiły podstawy do kolejnej zmiany wysokości podatku od nieruchomości. Nie oznacza to, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest niezgodna z prawem. Kolegium stwierdziło i ustaliło, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta była ona zgodna ze stanem faktycznym i stanem prawnym sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c). Ponadto, jak stanowi przepis art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżony akt, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie ze wszystkich przyczyn w niej wskazanych. Sąd zgodził się ze stanowiskiem skargi, że podejmując zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy dopuścił się, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749) - zwanej dalej "O.p.". Przy czym, w ocenie Sądu, w sprawie doszło do naruszenia art. 127, art. 210 § 4 oraz art. 121 § 1 i art. 124 O.p.

Uzasadniając powyższe w pierwszej kolejności wskazać należy, że utrzymanie w mocy decyzji nie oznacza, jak to wskazuje na pozór sformułowanie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., iż organ odwoławczy nie musi przeprowadzić postępowania odwoławczego polegającego na zbadaniu sprawy i podjęciu ponownego rozstrzygnięcia. "Utrzymanie decyzji w mocy" jest określeniem, które wskazuje jedynie formalnie na utrzymanie w mocy bytu decyzji organu I instancji, ale i oznacza zarazem, że treść rozstrzygnięcia organu II instancji, choć tożsama z rozstrzygnięciem organu I instancji, stanowi wynik przeprowadzonego samodzielnie przez organ wyższego stopnia postępowania. Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 127 O.p., organ odwoławczy obowiązany jest do ponownego załatwienia sprawy, tj. do powtórnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, powtórnego ustalenia stanu faktycznego i powtórnej wykładni przepisów prawa. W wyniku złożenia odwołania sprawa podatkowa powinna być w całości przedmiotem postępowania przed organem II instancji, a organ odwoławczy nie powinien tylko ograniczać się

do kontroli objętej odwołaniem decyzji organu I instancji czy do stwierdzenia,

że ustalenia dokonane przez organ I instancji są prawidłowe. Organ ten rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie (vide np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych:

w Poznaniu z dnia 30.07.2008 r., sygn. akt I SA/Po 497/08, Lex nr 482107;

w Olsztynie z dnia 15.04.2008 r., sygn. akt I SA/Ol 96/08, Lex nr 467769). Nie może zatem ograniczyć się tylko do rozpatrzenia zarzutów podniesionych w środku zaskarżenia instancyjnego. Ponadto - co jest to oczywistą konsekwencją logiki modelu instancyjności postępowania podatkowego - w postępowaniu przed organem odwoławczym obowiązują wszystkie zasady ogólne postępowania podatkowego, jak również stanowiące ich rozwinięcie, szczegółowe przepisy regulujące zasady i tryb prowadzenia postępowania dowodowego przed organem I instancji.

Wynik poczynionych przez organ odwoławczy ustaleń faktycznych i ich ocena prawna winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Uzasadnienie to, stosownie do art. 210 § 4 O.p., winno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przytoczenie przepisów prawa to również wskazanie ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.03.2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2154/07, Lex nr 468687). Powinno wskazywać ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają, którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Uzasadnienie decyzji powinien też cechować logiczny związek z rozstrzygnięciem oraz kompletność użytych motywów, które do tego rozstrzygnięcia posłużyły. Motywy decyzji, zredagowane w sposób należyty, powinny akceptować zasadność wszystkich przesłanek faktycznych

i prawnych, którymi organ administracyjny kierował się przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.06.2008 r., sygn. akt III SA/Wa 488/08, Lex nr 477477). Bez zachowania tego elementu decyzji, strona nie ma możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze

do Sądu. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale

i wychowawcze. Stanowi ono jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez sąd administracyjny. Pozwala bowiem na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 26.06.2008 r., sygn. akt III SA/Wa 488/08, Lex nr 477477). Uzasadnienie decyzji pogłębia też zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Tylko decyzja zawierająca uzasadnienie skomponowane według zasad określonych w art. 210 § 1 O.p. będzie realizowała zasadę zaufania

do organów podatkowych, którego istotą jest, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w procesie prowadzonym rzetelnie, a organy prowadzące ten proces są wolne od jakichkolwiek wpływów (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12.05.2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 264/08, Lex nr 495343). Zasada zaufania niesie w sobie nie tylko treści normatywne, ale również daleko wykracza poza ramy prawne. Należy sądzić, że ustawodawca, zawierając tę regułę jako drugą z kolei w Ordynacji podatkowej, tuż po zasadzie legalizmu i praworządności, w ten właśnie sposób chciał zwrócić uwagę na takie wartości, jak sprawiedliwość, równość podmiotów oraz poszanowanie reguł zachowań międzyludzkich, a także reguł kultury administrowania (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18.09.2008 r., sygn. akt I SA/Ke 235/08, Lex nr 491325). Nadto, m.in. w prawidłowym uzasadnieniu decyzji, wyjaśniającym podstawę faktyczną i prawną decyzji, wyraża się zasada przekonywania zawarta w art. 124 O.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 05.10.2009 r., sygn. akt I SA/Bd 298/09, Lex nr 549214), zgodnie z którym organ podatkowy winien wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.

Kontrolowane w tej sprawie działania organu odwoławczego oraz będąca ich konsekwencją zaskarżona decyzja nie spełniają wymogów stawianych przez wskazane przepisy. Analiza treści zaskarżonej decyzji dowodzi, że Kolegium ograniczyło się jedynie do lakonicznego opisania przebiegu dotychczasowego postępowania w sprawie oraz do oceny zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącego. Z treści uzasadnienia zaskarżonego aktu w żaden sposób, nie wynika natomiast, czy było przeprowadzone przez organ odwoławczy ponowne postępowanie wyjaśniające, czy ustalano stan faktyczny sprawy w kontekście złożonego odwołania i czy dokonano wykładni przepisów prawa, które winny mieć zastosowanie w sprawie. Za przejaw powyższego nie można bowiem uznać skrótowego wskazania przez organ na stan faktyczny ustalony przez organ I instancji oraz stwierdzenie, że (cyt.): "Po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego i przepisów mających zastosowanie w sprawie Kolegium podzieliło merytoryczne stanowisko organu I instancji". Powyższe oznacza, że organ odwoławczy - wbrew zasadzie wyrażonej w art. 127 O.p. - nie rozstrzygnął sprawy merytorycznie, a rozstrzygnięcie organu nie odpowiada przepisom art. 210 § 4 O.p. i godzi w zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) oraz zasadę przekonywania (art. 122 O.p.).

W związku z powyższym, zaskarżona decyzja Kolegium, jako naruszająca przepisy postępowania w stopniu istotnym dla wyniku sprawy, podlega uchyleniu.

Ponownie orzekając w sprawie, organ odwoławczy rozpatrzy ją, uwzględniając wskazane wyżej konsekwencje istoty zasady instancyjności postępowania podatkowego. Przy czym organ zważy nie tylko na fakt, że wydanie decyzji następuje w trybie przewidzianym w art. 254 O.p., ale - z poszanowaniem zasad procedowania - zbada prawidłowość ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku

od nieruchomości za [...] r. Stosownie do poczynionych ustaleń, organ rozstrzygnie sprawę na podstawie ustalonych faktów, a swoją decyzję uzasadni w sposób wyczerpujący, czyniący zadość art. 210 § 4 O.p.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu orzeczono zaś na podstawie art. 152 P.p.s.a.