Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 855/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję tego samego organu
Powołane przepisy: article: art.25 pkt.1 , 26 ust.1 pkt.15 i 15 a
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art.206,207
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M na decyzję Zarządu Województwa z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz strony skarżącej kwotę 2800,00 zł (słownie: dwa tysiące osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zarząd Województwa [....] decyzją z dnia 25 kwietnia 2013 r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 207 ust. 9 w związku z ust. 8 i ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240, ze zm.) oraz art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a w związku z art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712, ze zm.), oraz § 6a ust. 1 umowy nr [....] o dofinansowanie Projektu pod nazwą "Przygotowanie strefy aktywności gospodarczej [....] - rewitalizacja dawnej dzielnicy uzdrowiskowej m. ", zobowiązał Gminę Uzdrowiskową [....] do zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich, w kwocie 10.966.65 zł, wykorzystanych z naruszeniem procedur, wypłaconych w formie zaliczki ze środków europejskich, wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków tj. 4 sierpnia 2010 r. do dnia dokonania zwrotu, tj. w terminie do 14 dni od dnia otrzymania decyzji.

W ocenie Zarządu wydanie decyzji stało się konieczne wobec ustaleń poczynionych przez Instytucję Zarządzającą [....] Regionalnym Programem Operacyjnym (IZ MRPO) w trakcie kontroli ww. projektu. IZ MRPO wskazała, że w dniu 30 grudnia 2009r. zawarta została między IZ MPRO a Gminą Uzdrowiskową [....] umowa nr [....] o dofinansowanie Projektu pod nazwą "Przygotowanie strefy aktywności gospodarczej [....] " – rewitalizacja dawnej dzielnicy uzdrowiskowej [....] ", zmieniona następnie aneksem z dnia 2 marca 2010 r. W ramach projektu Beneficjent przeprowadził pięć postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, w tym postępowanie pn "Budowa zespołu basenów w M. jako uzupełnienie kompleksowej oferty turystyczno -rekreacyjnej Uzdrowiska w celu zwiększenia ruchu turystycznego". Postępowanie to rozliczane było dla dwóch projektów Gminy Uzdrowiskowej [....] , tj.: "Przygotowanie strefy aktywności gospodarczej [....] .....", oraz "Budowa zespołu basenów w M. jako uzupełnienie strefy....". Koszty kwalifikowane w ramach tego postępowania były rozliczane w proporcji wskazanej przez Beneficjenta, wynikającej z zakresów rzeczowych ww. projektów. Projekt pn "Budowa zespołu basenów w M. jako uzupełnienie kompleksowej oferty..." podlegał kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej jako instytucji audytowej (IA) w rozumieniu art. 62 rozporządzenia 1083/2006, w okresie od 1 lipca 2010 r. do 30 czerwca 2011 r. W trakcie audytu stwierdzono, że w ramach postępowania o udzielenie tego zamówienia publicznego zamawiający w dokumentacji projektowej załączonej do SIWZ, sformułował opis przedmiotu zamówienia poprzez użycie określeń wskazujących konkretne znaki towarowe, bez użycia sformułowania "lub równoważny", co jest sprzeczne z zasadami przejrzystości i równego traktowania potencjalnych oferentów i skutkuje koniecznością nałożenia 5% korekty finansowej. Stanowisko to IA podtrzymała w ostatecznej wersji "Rocznego Sprawozdania Audytowego za okres od 1 lipca 2010 r. do 30 czerwca 2011 r., sporządzonej w dniu 23 grudnia 2011 r. Niezależnie od wyników przedstawionych przez IA, IZ MRPO przeprowadziła ponowne postępowanie kontrolne z zakresu zamówień publicznych, pod kątem weryfikacji wykrytych naruszeń. W jego wyniku IZ MRPO ustaliła, że Beneficjent naruszył art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. Naruszenie polegało na sformułowaniu opisu przedmiotu zamówienia poprzez użycie określeń wskazujących konkretne znaki towarowe, bez użycia sformułowania "lub równoważny", w dokumentacji projektowej (przedmiarze robót, kosztorysach ślepych), oraz w wyjaśnieniach dotyczących treści SIWZ. Za to naruszenie IZ MRPO wymierzyła korektę w wysokości 5% dla wydatków kwalifikowanych objętych umową nr [....] zawartą w dniu 29 września 2009 r. z wykonawcą. Zarząd wskazał, że 14 lutego 2013 r., na podstawie przepisu art. 207 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych Beneficjent został wezwany do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, lecz w wyznaczonym terminie nie dokonał zwrotu środków.

Gmina Uzdrowiskowa [....] złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. We wniosku Beneficjent zarzucił, że decyzja została oparta na błędnej podstawie prawnej i brak także podstaw faktycznych do przyjęcia zasadności wymierzonej korekty. Beneficjent nie kwestionował faktu, iż sporządzając opis przedmiotu zamówienia posłużył się znakami towarowymi, jednakże nie zgodził się z ustaleniami IZ MRPO, że wszystkie zakwestionowane nazwy są znakami towarowymi, twierdząc, że niektóre z nich to nazwy technologii. Beneficjent nie zgodził się również z ustaleniami IZ MRPO, iż zamawiający nie dopuścił rozwiązań równoważnych, gdy tymczasem, w wielu przypadkach zamawiający posłużył się ogólną klauzulą równoważności, dopuszczając tym samym rozwiązania równoważne. Beneficjent podniósł także, że sposób opisania przedmiotu zamówienia był w pełni uzasadniony jego specyfiką. Beneficjent zakwestionował wyniki kontroli przeprowadzonej przez IZ MRPO stanowiące podstawę do wydania decyzji o zwrocie dofinansowania. Gmina Uzdrowiskowa [....] podniosła następujące zarzuty:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez :

-błędne wskazanie jako podstawy prawnej decyzji przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240), w sytuacji, gdy dofinansowanie zostało udzielone Beneficjentowi na podstawie umowy z dnia 27 września 2009 r., a więc w czasie obowiązywania ustawy wcześniejszej, tj. ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 249, poz. 2104 ze zm.). W związku z tym dofinansowanie udzielone Beneficjentowi, w tym także jego zwrot, podlega regulacjom wcześniejszej ustawy,

– naruszenie art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE z dnia 31 lipca 2006 r, L.210/25 ze zm.) poprzez nieuzasadnione uznanie, iż w niniejszej sprawie wystąpiła nieprawidłowość, a Beneficjent, przeprowadzając postępowanie, naruszył procedury udzielania zamówień publicznych, które spowodowało lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku,

– naruszenie art. 29 ust. 3 Prawa zamówień publicznych poprzez uznanie, że zamawiający opisał przedmiot zamówienia przez wskazanie znaków towarowych bez dopuszczenia rozwiązań równoważnych, podczas gdy zamawiający w wielu konkretnych i określonych przykładach, posługując się co prawda znakami towarowymi, zastosował ogólną klauzulę równoważności. Zdaniem Gminy rozwiązanie takie dopuszcza ustawa, tym bardziej, że biorąc pod uwagę specyfikę zamówienia, zamawiający nie miał możliwości opisania przedmiotu zamówienia w inny sposób,

– naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez niewłaściwe zastosowanie obu przepisów równocześnie, co uniemożliwia prawidłowe ustalenie, czy postępowanie toczy się w sprawie odzyskania kwot podlegających zwrotowi, czy też postępowanie dotyczyło ustalenia i nałożenia korekt finansowych,

– IZ MRPO nałożyła na Beneficjenta korektę finansową w sytuacji, gdy brak jest przepisu dającego podstawę prawną do nałożenia korekty finansowej w konkretnej wysokości. IZ MRPO ustalając wymiar korekty oparła się na dokumencie pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE, czyli wytycznych nie będących źródłem prawa, automatycznie stosując zalecane tam stawki korekty,

2) naruszenie przepisów postępowania - art. 7, art. 61 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, polegające na automatycznym przyjęciu ustaleń wyników audytu przeprowadzonego przez Instytucję Audytową- Urząd Kontroli Skarbowej, z pominięciem dokładnej, własnej oceny prawnej stanu faktycznego a także pełnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz brak odniesienia się przez IZ MRPO do zgłaszanych przez Beneficjenta zastrzeżeń, zarzutów i argumentacji. Zdaniem Gminy IZ MRPO w wydanej decyzji nie wyjaśniła także podstaw prawnych przyjętego rozstrzygnięcia.

Zarząd Województwa [....] decyzją z dnia 13 czerwca 2013 r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, art. 207 ust. 12 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz § 6a ust. 1 umowy nr [....] o dofinansowanie Projektu pod nazwą "Przygotowanie strefy aktywności gospodarczej [....] - rewitalizacja dawnej dzielnicy uzdrowiskowej [....] ", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów Beneficjenta, IZ MRPO wyjaśniła, że:

1) Rozstrzygnięcie, jakie przepisy powinny stanowić podstawę prawną zwrotu dofinansowania, było przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego m.in. przed WSA w Krakowie (sygn. akt III SA/Kr 1555/11 i sygn. akt III SA/Kr 47/12). W wyroku odnoszącym się do dofinansowania wypłaconego po 1 stycznia 2010 r. zostało wskazane, iż materialnoprawną podstawę zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich stanowią przepisy art. 207 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o finansach publicznych. Natomiast przyjęto, iż dla środków podlegających zwrotowi przyznanych w ramach Projektu wypłaconych przed 1 stycznia 2010 r. została wdrożona procedura zwrotu przewidziana w art. 211 ustawy o finansach publicznych z 2005 r. i w tym zakresie IZ MRPO wydała odrębną decyzję dotyczącą zwrotu dotacji rozwojowej. Natomiast dla środków wypłaconych po 1 stycznia 2010 r. przyjęto regulację przewidzianą w art. 207 211 ustawy o finansach publicznych, która stanowi też podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie.

2) Opisanie przedmiotu zamówienia w załączonej do SIWZ dokumentacji projektowej (przedmiarze robót, kosztorysach ślepych) oraz w wyjaśnieniach dotyczących treści SIWZ, poprzez użycie określeń wskazujących konkretne znaki towarowe, bez użycia sformułowania "lub równoważny", narusza art. 29 ust. 3 ustawy PZP, a w konsekwencji prowadzi także do naruszenia art. 7 ust. 1 ustawy PZP. Zdaniem organu naruszenie zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców mogło spowodować szkodę w budżecie Unii Europejskiej, co stanowi też nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 - naruszenie prawa, które mogło prowadzić do uszczuplenia środków unijnych. Organ podkreślił, że wykrycie takiego naruszenia i uznanie go za nieprawidłowość, prowadzi do powstania obowiązków ustanowionych prawem unijnym, w tym obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, w szczególności nałożenia korekty finansowej. Organ wyjaśnił, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania zapis Taryfikatora zgodnie z którym "brak jest obowiązku nakładania korekt finansowych za naruszenia, które mają wyłącznie charakter formalny i nie wywołują żadnych skutków finansowych", ponieważ naruszenie w przedmiotowej sprawie nie miało charakteru wyłącznie formalnego i nie wywołującego żadnych skutków finansowych.

3) Zdaniem Zarządu zamawiający nie wykazał, aby posłużenie się znakami towarowymi było zasadne ze względu na przedmiot zamówienia, a niemożliwym byłoby jego opisanie za pomocą dokładnych określeń. Ponadto zamawiający, jak sam wskazuje, dopuścił równoważność w wielu konkretnych i określonych przykładach, jednakże nie we wszystkich przypadkach posłużenia się znakami towarowymi. Organ podkreślił, że w piśmie z dnia 14 grudnia 2012 r. IZ MRPO uznała za zasadne wyjaśnienia dotyczące dopuszczenia materiałów równoważnych w zakresie technologii basenowej (przedmiar/kosztorys ślepy "Technologia basenowa"), zatem zarzut Beneficjenta w tym zakresie należy uznać za bezpodstawny. Nieuznane natomiast zostały znaki towarowe, które znalazły się w przedmiarze/kosztorysie ślepym "Niecki -roboty budowlane", gdyż z kosztorysu ofertowego wynika, iż były to standardowe roboty budowlane, które nie uzasadniają konieczności posłużenia się znakami towarowymi przy opisie przedmiotu zamówienia ze względu na jego specyfikę. Natomiast odnośnie posłużenia się określeniem "Deskowanie PERI", organ wskazał, że rynek szalunkowy jest znacznie bogatszy i występują obok PERI również i inni dostawcy, wśród których można wymienić Harsco (dawniej Huennebeck), Doka, Noe, Ringer, Meva, Paschal, Ulma, Steń, Alsina, a więc zawężenie wyboru dostępnych systemów tylko do jednego producenta, w sytuacji, gdy na rynku działają także inni, stanowiło ograniczenie konkurencji i równego traktowania wykonawców. Ponadto organ wyjaśnił, że zarówno posłużenie się znakami towarowymi jak i nazwą producenta z pominięciem klauzuli równoważności stanowi naruszenie art. 29 ust. 2 i 3, a w konsekwencji ogranicza uczciwą konkurencję. Jako przykład posługiwania się znakami towarowymi bez dopuszczenia rozwiązań równoważnych podano membranę Preprufe3OO (Grace Construction), Wavin (studzienki kanalizacyjne), deskowanie ramowe Peri Polska, klej Bolix.

4) Wszczęcie procedury zwrotu prowadzi do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zwrotu środków w wysokości odpowiadającej nałożonej korekcie, czyli polega na zastosowaniu przymusu administracyjnego. Zatem kompetencje zawarte w art. 26 ust. 1 pkt 15 i pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wzajemnie się uzupełniają, a nie wykluczają.

5) Kompetencja IZ MRPO nakładania korekt finansowych wynika z art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zaś w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż dokumenty stanowiące system realizacji programu operacyjnego stanowią wprawdzie specyficzne, ale prawne uregulowania. Takim dokumentem jest właśnie Taryfikator, którego stosowanie zostało również przewidziane w umowie zawartej przez Beneficjenta. Organ podkreślił też, że IZ MRPO nie przyjęła zalecanej w Taryfikatorze stawki mechanicznie, tylko po przeanalizowaniu zaistniałych nieprawidłowości.

6) Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania Zarząd przeanalizował przebieg kwestionowanego postępowania i nie dopatrzył się naruszenia przepisów wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Za bezpodstawny organ uznał zarzut automatycznego przejęcia stanowiska Instytucji Audytowej bez jego merytorycznej weryfikacji. Organ wyjaśnił, że ustalenia Instytucji Audytowej stanowiły podstawę do przeprowadzenia ponownej, pełnej kontroli z zakresu zamówień publicznych w okresie od 20 kwietnia 2012 r. do 2 maja 2012 r. W wyniku tej kontroli IZ MRPO doszła w tym zakresie do podobnych wniosków, jakie zostały przedstawione przez Instytucję Audytową w "Podsumowaniu ustaleń...). Organ wskazał, że IA w Podsumowaniu ustaleń wykazała, iż w Projekcie wystąpiły dwa naruszenia ustawy Prawa zamówień publicznych, a IZ MRPO, na podstawie własnych ustaleń nie podzieliła stanowiska IA w zakresie naruszenia polegającego na ograniczeniu podwykonawstwa.

Skargę na decyzję Zarządu Województwa [....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Uzdrowiskowa [....] , zarzucając naruszenie :

– art. 211 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1241 ze. zm.);

– art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie 1260/1999;

– art. 165 ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych;

– art. 29 ust. 3 i art. 7 ust. 1 ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych;

– art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju;

– art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżąca Gmina powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca podkreśliła brak przepisu prawa dającego podstawę do wydania rozstrzygnięcia, stanowiącego podstawę prawną do nałożenia na Miasto i Gminę Uzdrowiskową [....] konkretnej wysokości korekty finansowej, skutkiem czego zaskarżone rozstrzygnięcie godzi w obowiązujący porządek prawny, ponieważ powołuje jako podstawę wytyczne nie będące źródłem prawa. Zaskarżonej decyzji zarzucano także naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 61 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 10 § 1 kpa). Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, orzeczenie że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy, następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem wyżej wskazanych zasad prowadzi do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu skutkującym ich uchyleniem.

Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm) dalej u.z.p.p.r. poddała kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych kontrolę pod względem zgodności z prawem przeprowadzenia oceny zgłoszonego projektu, dokonanej w systemie realizacji programu operacyjnego zawierającego wniosek o dofinansowanie, co wynika z treści przepisu art. 30 c ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt. 1, natomiast art. 37 tej ustawy wyłączył stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielenia dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych. W świetle regulacji zawartych w przepisach art. 30 b ust. 4, 30 c ust. 1, ust.2 i ust.3 pkt 1 - 3, ust. 4 i 5 oraz art. 30 c u.z.p.p.r., nie budzi wątpliwości, że w zakresie sądowej kontroli zgodności z prawem oceny zgłoszonego projektu o dofinansowanie, ustawa ta ma charakter ustawy szczególnej w rozumieniu art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. W Rozdziale 5 u.z.p.p.r. zatytułowanym "Realizacja programów operacyjnych", zawarto szczególne regulacje co do kontroli sądowoadministracyjnej oceny projektu, oraz postępowania związanego z odzyskiwaniem kwot podlegających zwrotowi, w tym aktów dotyczących korekt finansowych, oraz decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w ustawie o finansach publicznych.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły w szczególności przepisy: art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a u.z.p.p.r., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 207 ust. 12 w związku z art. 207 ust. 1 i ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, oraz § 6a ust. 1 umowy nr [....] z dnia 30 grudnia 2009 r. (wraz z aneksem z dnia 2 marca 2010 r.) o dofinansowanie projektu pn. "Przygotowanie strefy aktywności gospodarczej [....] – rewitalizacja dawnej dzielnicy uzdrowiskowej [....] ". Podstawowym zagadnieniem w niniejszej sprawie jest ustalenie prawidłowej podstawy i formy prawnej aktu nakładającego na stronę skarżącą korektę finansową, oraz jego relacji względem decyzji zobowiązującej do zwrotu środków. Przywołany przez organy orzekające w podstawie prawnej decyzji art. 207 ustawy o finansach publicznych w ust. 1 pkt 1-3 zawiera trzy faktyczne podstawy, przy zaistnieniu których środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich "podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10 ". I tak, środki podlegają zwrotowi, gdy są:

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184,

3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości.

Ustawa o finansach publicznych nie określa reguł ustalania wysokości środków podlegających zwrotowi. Wprawdzie, zgodnie z art. 206 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, warunki i terminy zwrotu środków nieprawidłowo wykorzystanych lub pobranych w nadmiernej wysokości lub w sposób nienależny powinna określać umowa zawarta z beneficjentem, ale formą aktu rozstrzygającego w przedmiocie obowiązku zwrotu tych środków (o ile nie nastąpił on dobrowolnie), jest w myśl art. 207 ust. 9 decyzja administracyjna. Stosownie natomiast do art. 67 ustawy o finansach publicznych, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nie uregulowanych tą ustawą, stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Przepis art. 60 ustawy o finansach publicznych w pkt 6, do środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym zalicza należności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich. W świetle powyższego decyzja wydana na podstawie art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych ma charakter decyzji administracyjnej wydanej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Mają zatem do niej zastosowanie wprost (poza sprawami uregulowanymi ustawą o finansach publicznych) przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, w postępowaniu dotyczącym należności budżetu państwa w przypadku płatności w ramach programów finansowanych ze środków europejskich – instytucje zarządzające, pośredniczące lub wdrażające, będące jednostkami sektora finansów publicznych, jeżeli instytucja pośrednicząca lub wdrażająca posiada upoważnienie od instytucji zarządzającej, lub - w przypadku instytucji wdrażającej - od instytucji pośredniczącej, mają przymiot organów I instancji właściwych do wydawania decyzji w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej.

Z powyższej regulacji wynika, że rola organu właściwego do wydania decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 1-3 w przedmiocie zwrotu środków może przypaść nie tylko instytucji zarządzającej, ale – przy spełnieniu warunków określonych art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych – także instytucji pośredniczącej lub wdrażającej. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, Zarząd Województwa [....] był więc organem właściwym z mocy art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów z udziałem środków europejskich.

Zaistnienie przesłanki zwrotu środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 207 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych jest wynikiem ustaleń faktycznych i ich konfrontacji z wydatkami przewidzianymi umową zawartą w celu realizacji projektu. Za środki wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem uznaje się m. in. te, które nie mogą być uznane za wydatki kwalifikowane projektu. Również zdają się nie budzić wątpliwości przesłanki uznania środków za pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości w rozumieniu art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy. Wskazuje się w piśmiennictwie (por. L. Lipiec-Warzecha, Komentarz do art. 207 ustawy o finansach publicznych, ABC 2011), że środkami pobranymi w nadmiernej wysokości są środki otrzymane w wysokości wyższej niż określone w umowie lub wyższej niż niezbędne do finansowania zadania (np. niewykorzystana zaliczka). Natomiast środkami nienależnymi są "środki udzielone bez podstawy prawnej", np. przyznane na podstawie dokumentu potwierdzającego nieprawdę, poniesione przed datą kwalifikowalności, czy przyznane beneficjentowi podlegającemu wykluczeniu. W tych przypadkach ustalenie wysokości kwot podlegających zwrotowi środków w trybie przepisów ustawy o finansach publicznych, przy zastosowaniu reguł postępowania dowodowego przewidzianego w k.p.a. jest stosunkowo proste. W niniejszej sprawie decyzje dotyczyły postępowania prowadzonego w przedmiocie zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Zarząd Województwa za miernik ustalenia kwoty środków podlegających zwrotowi na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych – jako wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 tej ustawy, przyjął wysokość korekty finansowej, nałożonej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 98 ust. 2 i art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE z dnia 31 lipca 2006 r., L 210/25 ze zm., dalej "Rozporządzenie Rady (WE) 1083/2006").

Oznacza to zdaniem Sądu, że Zarząd Województwa działając jako organ w trybie ustawy o finansach publicznych uznał za środki podlegające zwrotowi jako wykorzystane z naruszeniem procedur w rozumieniu art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, kwotę korekty finansowej "nałożonej" przez Zarząd Województwa jako Instytucję Zarządzającą, działającą w trybie przepisu art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r., w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej jako instytucję audytową (IA), oraz IZ MRPO.

Taki tryb podejmowania decyzji w sprawie zwrotu dotacji rozwojowej był już przedmiotem oceny prawnej wyrażonej w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1777/12 oraz II GSK 1776/12, i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2013r., III SA/Po 1234/12 (baza orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo), a także przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyrokach wydanych na skutek kontroli decyzji Zarządu Województwa [....] w sprawie zwrotu dotacji rozwojowej ( np. III SA/Kr 1166/12, także w sprawie zwrotu dotacji rozwojowej przez Miasto Gminę [....] wyrok z dnia 4 lipca 2013 r. III SA/Kr 1137/12 )

Zgodnie z tą oceną, którą podziela Sąd rozpoznający sprawę, korekta winna być ustalana na podstawie odrębnej decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 107 § 1 k.p.a., wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. We wskazanych wyrokach NSA podkreślił, że skoro w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. jest mowa o ustalaniu i nakładaniu korekt finansowych, a w art. 207 ustawy o finansach publicznych o orzekaniu w drodze wydania decyzji o zwrocie, to uzasadniony jest wniosek, że zwrot środków i korekta finansowa, jakkolwiek w sensie ekonomicznym sprowadzają się do pomniejszenia środków jakimi dysponuje lub mógłby dysponować beneficjent, stanowią odrębne od siebie instytucje. Stanowisko takie akceptuje również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Wynika to zresztą z samego porównania treści art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. z art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy. W myśl bowiem art. 26 ust. 1 pkt 15 powołanej ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych, a zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące m.in. Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Użycie w tym ostatnim przepisie zwrotu "ustalanie" i "nakładanie" wskazuje na kompetencje instytucji zarządzającej o charakterze władczym, zakładającym jednostronne działanie wobec beneficjenta. Podstawę zaś materialnoprawną do ustalania i nakładania korekt finansowych stanowi art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., do którego to przepisu wprost odsyła art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. W myśl art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Również w tym ostatnim przepisie kompetencje do dokonania korekt finansowych mają charakter władczy, skoro użyto kategorycznego zwrotu "dokonuje korekt finansowych" w przypadku nieprawidłowości stwierdzonych w operacjach lub programach operacyjnych.

Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie organ uznał, że strona skarżąca popełniła nieprawidłowości o jakich mowa w powyższym przepisie, gdyż – jego zdaniem – realizując umowę naruszyła mające zastosowanie w sprawie przepisy Prawa zamówień publicznych, to tym samym był uprawniony do ustalenia i nałożenia na beneficjenta korekty finansowej. Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006r., za nieprawidłowości uznaje się jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Pogląd ten znajduje swoje uzasadnienie także w kolejnych argumentach. Kompetencja ustalania i nakładania korekt finansowych, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. służy mianowicie tylko Instytucji Zarządzającej (przy czym prawo krajowe nie określa jakichkolwiek reguł nakładania i ustalania korekt). Natomiast funkcję organu rozstrzygającego decyzją w przedmiocie zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur, na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, pełnić może nie tylko Instytucja Zarządzająca, ale także – przy spełnieniu określonych warunków – instytucja pośrednicząca lub wdrażająca.

Przedmiotem postępowania o ustalenie i nałożenie "korekty finansowej" zgodnie z art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 jest anulowanie całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego, który - co dodać należy- może być ponownie wykorzystany w ramach dofinansowania na określonych warunkach. Podstawę korekty stanowią stwierdzone nieprawidłowości, pojedyncze lub systemowe w "operacjach" (tj. w projekcie lub grupie projektów – art. 2 pkt 3), ale także w programach operacyjnych definiowanych art. 2 pkt 1 tego Rozporządzenia.

Wysokość korekty ma uwzględniać charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Kryteria nakładania korekty są więc częściowo ocenne. Natomiast przedmiotem postępowania kończącego się decyzją wydaną na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o finansach publicznych jest rozstrzygnięcie o zwrocie (także w formie pomniejszenia przyszłej płatności art. 207 ust. 2) środków wykorzystanych (niezgodnie z przeznaczeniem lub z naruszeniem procedur) albo pobranych (nienależnie lub w nadmiernej wysokości), według kryteriów ustalonych tą ustawą, do budżetu Państwa. Zauważyć zatem należy, że w każdym z tych postępowań instytucja zarządzająca działa w innym reżimie prawnym. W postępowaniu o zwrot środków, jako organ właściwy do wydania decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, a w postępowaniu o ustalenie i nałożenie korekty finansowej właśnie w ramach u.z.p.p.r., jako instytucja zarządzająca. Nadto, art. 37 u.z.p.p.r. wyłącza stosowanie k.p.a. do postępowań "w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania". Ustalanie i nakładanie korekt finansowych nie mieści się w postępowaniu "w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania", lecz jest postępowaniem będącym następstwem stwierdzonych nieprawidłowości po udzielonym dofinansowaniu. W ocenie Sądu postępowanie w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej prowadzone na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 stanowi zatem odrębne od postępowania w przedmiocie zwrotu środków w trybie przepisów ustawy o finansach publicznych, postępowanie administracyjne, również kończące się wydaniem w trybie art. 107 § 1 k.p.a. decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia korekty finansowej.

Przeszkody do wydania w tej sprawie decyzji w przedmiocie korekty finansowej nie powinna stanowić okoliczność, że zasady wyliczenia korekty finansowej zostały określone w dokumencie opracowanym przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego pt. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE". Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w przytoczonych powyżej orzeczeniach, że przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do tego, iż mimo że istnieje przepis prawa materialnego dający podstawę do ustalenia i nałożenia korekty finansowej, to rozstrzygnięcie tej sprawy w drodze władczego, jednostronnego aktu organu nie byłoby możliwe, gdyż przepisy prawa materialnego nie określają wysokości tej korekty. Taką sytuację należy wykluczyć, albowiem nie sposób przyjąć, że racjonalny ustawodawca wprowadził rozwiązania, które w istocie nie byłyby możliwe do stosowania. A zatem, skoro Instytucja Zarządzająca na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju została wyposażona w kompetencję do ustalenia korekty finansowej, to mimo, że zasady wyliczenia tej korekty, a w konsekwencji jej wysokość określiła jednostronnie w zawartej umowie o dofinansowanie, to tak określona wysokość korekty może stanowić element decyzji podjętej w oparciu o art. 26 ust. 1 pkt 15a omawianej ustawy.

W kontrolowanej sprawie, przed wydaniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa [....] określających kwotę przypisaną do zwrotu, opartych jednoznacznie na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie zostało wcześniej wydane odrębne rozstrzygnięcie w formie decyzji ustalającej i nakładającej korektę finansową, oparte na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy i poprzedzone stosownym postępowaniem wyjaśniającym, skoro kwotę ustalonej, ale nie nałożonej decyzją korekty finansowej, Instytucja Zarządzająca, w postępowaniu o zwrot środków traktuje jako odpowiednik "środków wykorzystanych z naruszeniem procedur" i podlegającą zwrotowi w rozumieniu i na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych.

Powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji § 6a ust. 1 umowy z dnia 30 grudnia 2009 r., przewiduje poddanie się przez beneficjenta procedurze zwrotu całości lub części dofinansowania przy zaistnieniu przesłanek, które odpowiadają podstawom decyzji opartym na przepisie art. 207 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o finansach publicznych. Natomiast żadne z postanowień § 6a umowy nie przewidują obowiązku zastosowania "Taryfikatora" (określonego § 1 pkt 15 umowy) jako instrumentu do ustalania wysokości środków podlegających zwrotowi. Natomiast § 5 pkt. 27 umowy przewiduje pomniejszenie kwalifikowanych kwot w przypadku naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych w zakresie wskazanym w "Taryfikatorze", o którym mowa w § 1 pkt 15 o wskaźniki procentowe wskazane w tym dokumencie.

Za decyzję w przedmiocie nałożenia korekty finansowej nie może być uznana ani informacja pokontrolna, ani też pismo z dnia [....] 2013r. Departamentu Funduszy Europejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa [....] informujące stronę skarżącą o nałożeniu korekty finansowej. Zdaniem Sądu dopiero ostateczne ustalenie wysokości korekty finansowej daje podstawę do wydania ewentualnej decyzji w przedmiocie zwrotu należności, opartej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 60 pkt 6 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Niewydanie decyzji w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej oznacza, że zaskarżona decyzja z dnia 13 czerwca 2013 r. i poprzedzająca ją decyzja z dnia 25 kwietnia 2013 r. w przedmiocie zobowiązania strony skarżącej do zwrotu środków europejskich w wysokościach określonych w decyzji, udzielonych umową nr [....] o dofinansowanie Projektu pod nazwą "Przygotowanie strefy aktywności gospodarczej [....] – rewitalizacja dawnej dzielnicy uzdrowiskowej [....] ", z dnia 30 grudnia 2009 r. zostały wydane przedwcześnie. Nie poprzedzenie zatem zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich ostateczną decyzją w przedmiocie ustalenia korekty finansowej, wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, stanowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza, że strona skarżąca negowała w toku postępowania zasadność i sposób obliczania przedmiotowej korekty finansowej, a poprzez niewydanie odrębnej decyzji o dokonaniu korekty finansowej, z pouczeniem o odpowiednich środkach zaskarżenia, pozbawiono stronę możliwości zweryfikowania zasadności stanowiska organu w ramach postępowania przed organami administracyjnymi i w ramach ewentualnej skargi do sądu administracyjnego.

Podkreślić również należy, że wydanie ostatecznej decyzji w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. w związku z art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 16 lipca 2006 r. jest zbędne i nie warunkuje postępowania w przedmiocie zwrotu środków na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych wówczas, gdy instytucja zarządzająca (pośrednicząca, wdrażająca) innym dowodem niż "nałożona korekta finansowa", chce wykazać podstawy do zwrotu wykorzystanych lub pobranych środków na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych i określić wysokość środków podlegających zwrotowi.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien, stosownie do przepisu art. 153 p.p.s.a., zastosować się do powyższej oceny prawnej. W przypadku dalszego pozostawania przy stanowisku, że "nałożona korekta finansowa" określa wysokość kwoty wykorzystanych środków podlegających zwrotowi na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, winien uwzględnić wymóg określenia kwoty korekty finansowej uprzednio wydaną ostateczną decyzją w przedmiocie jej nałożenia. Ponieważ obydwie zaskarżone decyzje Zarządu Województwa zostały uchylone z przyczyn procesowych, przedwczesne jest wiążące wypowiadanie się Sądu co do zasadności pozostałych zarzutów skargi, w tym naruszenia zasad rządzących postępowaniem dowodowym. Sąd zwraca jednak uwagę, że ewentualna decyzja ustalająca korektę finansową powinna tak szczegółowo uzasadniać nałożoną wysokość ze wskazaniem konkretnych punktów dokumentu Ministerstwa Rozwoju Regionalnego o nazwie "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" zastosowanych przez organ w danej sprawie, by nie można było postawić organowi zarzutu arbitralności. Sąd zwraca też uwagę na konieczność zastosowania punktów ww. dokumentu Wymierzanie korekt (...) adekwatnych do rodzaju stwierdzanych w danej sprawie naruszeń przepisów przez beneficjenta.

Z uwagi na wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 ustawy orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a