Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3150/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 2 pkt 1; art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5; art. 26 ust. 3 pkt 1 i 2;
journal: Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
article: art. 105
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2013 r. Komendant Główny Policji (dalej Komendant Główny) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej Komendant Wojewódzki) z [...] sierpnia 2013 r., którą cofnięto T. M. (dalej skarżący) uprawnienia wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Jako podstawę skarżonej decyzji wskazano m.in. art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (DZ. U. z 2005 r., nr 145, poz. 1221 ze zm.), dalej u.o.m.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym;

W 2004 r. skarżący uzyskał od Komendanta Wojewódzkiego licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

W czerwcu 2013 r. Komendant Wojewódzki z urzędu wszczął wobec skarżącego postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia ww. licencji bowiem organ uzyskał informację , że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla L. w L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie sygn. akt [...] został skazany na [...] miesięcy karę pozbawienia wolności (warunkowo zawieszoną) za czyn wyczerpujący dyspozycję art. 178a § 1 k.k. – tj. za popełnienie czynu z kategorii przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Skarżący został uznany winnym tego, że znajdując się w stanie nietrzeźwości ([...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) kierował samochodem osobowym.

Komendant Wojewódzki w uzasadnieniu swojej decyzji podniósł, że skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji rodzi konsekwencje administracyjno-prawne w postaci konieczności cofnięcia skarżącemu udzielonej licencji. Organ wskazał, że w przypadku skazania skarżącego ww. wyrokiem sądu związany jest dyspozycją art. 31 ust. 2 pkt 1 u.o.m. , gdyż ustawodawca nie pozostawił mu możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia tej sprawy w zaistniałym stanie faktycznym.

Skarżący niezgadzając się z powyższą decyzją w terminie odwołał się do Komendanta Głównego zarzucając naruszenie z art. 31 ust. 2 pkt 1 i art. 26 ust. 2 pkt 5 u.o.m. oraz art. 268a k.p.a., jak również z art. 6-8 k.p.a. i art. 11-13 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu odwołania wskazał, że ustawodawca w art. 26 ust. 2 pkt 5 u.o.m. nie określił katalogu przestępstw umyślnych, skutkujących cofnięciem licencji. Podniósł, że co prawda został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za czyn z art. 178a § 1 k.k. – tj. za kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości, jednakże czyn ten popełnił nieumyślnie. Wyjaśnił, że wsiadając do samochodu nie wiedział, że rozpoczyna jazdę w stanie nietrzeźwości, a strona podmiotowa przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. opiera się na umyślności.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, że w sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. Przywołał przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 u.o.m., zgodnie z którym licencję pracownika ochrony cofa się jeżeli osoba nią się legitymująca przestanie spełniać m.in. warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 u.o.m. Nadto organ podkreślił, że ustawodawca nie wymaga przy tym, aby popełnienie ww. przestępstwa było związane z wykonywaniem zawodu pracownika ochrony.

W świetle powyższego Komendant Główny stwierdził, że na sposób rozpoznania tej sprawy nie mogła mieć wpływu podniesiona w odwołaniu argumentacja, że skarżący czyn, za który został skazany, popełnił nieumyślnie. Wyjaśnił przy tym, że dla sprawcy będącego w stanie po użyciu alkoholu granicę pomiędzy przestępstwem, a wykroczeniem wyznacza próg nietrzeźwości, którego przekroczenie ma wyłącznie aspekt ilościowy i jest przy tym oczywiste, że stan "po użyciu alkoholu" zawiera się w pojęciu "stanu nietrzeźwości". Z tego powodu przekroczenie progu nietrzeźwości powoduje – na zasadzie pochłaniania, redukcję znamion wykroczeń z art. 87 § 1 lub 2 k.w. i skutkuje przyjęciem kwalifikacji prawnej wyłącznie z art. 178a § 1 lub 2 k.k. Zdaniem organu taka sytuacja wstąpiła właśnie w tej sprawie. Sąd skazując skarżącego ww. wyrokiem nie miał wątpliwości, że skarżący popełnił przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 k.k., a nie wykroczenie z art. 87 k.w.

Zatem skoro skarżący popełnił przestępstwo umyślne, a art. 26 ust. 2 pkt 5 u.o.m. nie określa katalogu przestępstw umyślnych skutkujących cofnięciem ww. licencji, to zdaniem Komendanta Głównego należy przyjąć, że popełnienie każdego przestępstwa umyślnego, potwierdzonego prawomocnym wyrokiem skazującym, skutkuje cofnięciem ww. licencji. Organ podkreślił jednocześnie, że zarówno organ I instancji, jak i on związani są bezwzględną dyspozycją art. 31 ust. 2 pkt 1 u.o.m.

Mając na uwadze stan sprawy podany powyżej organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty podniesione w odwołaniu są bezzasadne. W kwestii zaś wniosku skarżącego o umorzenie niniejszego postępowania Komendant Główny stwierdził, że nie ma podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 105 k.p.a., gdyż nie zostały spełnione przesłanki z tego przepisu, tj. postępowanie nie zostało wszczęte na wniosek skarżącego oraz nie stało się one bezprzedmiotowe.

Skarżący w złożonej w termie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze zarzucił naruszenie:

1. art. 31 ust. 2 pkt 1 i art. 26 ust. 2 pkt 5 u.o.m. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w efekcie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji;

2. art. 6-8 k.p.a. i art. 11-13 k.p.a., gdyż skarżona decyzja narusza interes obywatela.

Skarżący wniósł o uchylenie zarówno decyzji Komendanta Głównego, jak i ją poprzedzającej decyzji Komendanta Wojewódzkiego oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postepowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, a odnoszącą się do nieumyślnego popełnienia przez niego ww. czynu. Ponadto podniósł, że czyn za który został skazany popełnił poza godzinami pracy, tj. nie został on popełniony w związku z wykonywaną przez niego pracą pracownika ochrony.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 u.o.m. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 u.o.m.

W myśl zaś z art. 26 ust. 2 pkt 5 u.o.m. o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Należy zatem podkreślić, że wymóg niekaralności za przestępstwo umyślne obowiązuje zarówno na etapie ubiegania się o licencję, jak też trwa po jej uzyskaniu.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L. za przestępstwo umyślne. Wobec skazania skarżącego - pracownika ochrony fizycznej, prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, organy Policji mogły jedynie stwierdzić, że przestał on spełniać warunek niekaralności za tego rodzaju przestępstwa, wymagany w art. 26 ust. 2 pkt 5 u.o.m. od ubiegających się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a następnie - na podstawie cytowanego wyżej art. 31 ust. 2 pkt 1 u.o.m. - wydać decyzję o cofnięciu licencji (tzw. uznanie związane). Przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 u.o.m. skonstruowany jest bowiem przez ustawodawcę w oparciu o związanie administracyjne, co nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania jego dyspozycji w razie stwierdzenia stanu faktycznego w nim opisanego (por. m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 24 października 2007 r., sygn. akt II GSK 181/07; z 24 września 2008 r., sygn. akt II GSK 358/08; z 9 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1221/10 oraz z 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 109/12). W odpowiedzi na zarzuty skargi należy zaznaczyć, że kwalifikacja prawna popełnionego przez skarżącego czynu nie jest zależna od wystąpienia subiektywnego przekonania skarżącego ani jego wiedzy o tym ,iż rozpoczyna jazdę w stanie nietrzeźwości.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Sąd nie dopatrzył się w tej sprawie także podstaw do umorzenia przez organy niniejszego postępowania administracyjnego, a określonych w art. 105 k.p.a.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.