Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 933/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-03-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano wnioskodawcy wynagrodzenie
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat A. F. – P. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej postanawia przyznać adwokat A. F. – P. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie III SA/Gd 933/16.


UZASADNIENIE

Postanowieniem referendarza sądowego z 2 lutego 2017 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Izba Adwokacka wyznaczyła pełnomocnikiem w niniejszej sprawie adwokat A. F. – P., o czym poinformowano Sąd pismem z 15 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w wyroku z 15 grudnia 2016 r. w niniejszej sprawie oddalił skargę.

W piśmie z 23 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącego poinformowała, że nie widzi podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, wobec czego przedłożyła opinię prawną uzasadniającą to stanowisko. Jednocześnie, pełnomocnik wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w maksymalnej dopuszczalnej wysokości, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one pokryte w żadnej części.

W tym stanie uznano, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Z dniem 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016, poz. 1714). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:

1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz

2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu.

Ponadto, jak stanowi § 3 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej musi zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Zasady ustalania opłat określa § 4 rozporządzenia, z którego wynika, że opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem:

1) nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartości przedmiotu sprawy;

3) wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Jednocześnie, § 4 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.

Z kolei, z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) ww. rozporządzenia wynika, że opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należy się w wysokości 50% opłaty określonej w pkt 1 (tj. 240 zł – vide § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

W realiach niniejszej sprawy, wyznaczony adwokat wniosła o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, domagając się ich przyznania w maksymalnej wysokości.

Za tego rodzaju czynność (vide: § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia), w sytuacji gdy pełnomocnik nie brał udziału w postępowaniu przed sądem I instancji, opłata wynosi 75 % opłaty podstawowej (240 zł), a więc 180 zł.

W konsekwencji powyższego, w warunkach niniejszej sprawy za zasadne uznano przyznanie wyznaczonemu pełnomocnikowi wynagrodzenia za sporządzenie powyższej opinii w kwocie 180 zł, co po powiększeniu o należny podatek od towarów i usług stanowi kwotę 221,40 zł brutto.

Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż minimalna następuje z uwzględnieniem okoliczności wyszczególnionych w § 4 ust. 2 rozporządzenia, takich jak np.: stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie. Z akt sprawy nie wynika, by zaistniały w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniające przyznanie wynagrodzenia w kwocie wyższej niż przyznano w niniejszym postanowieniu. Jednocześnie zaś, wnioskodawczyni we własnym zakresie nie uzasadniła takich okoliczności, brak jest więc podstaw ku temu, by poszukiwać ich z urzędu.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.