Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 6/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi I. V. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...].10.2016r., nr [...] Szef Urzędu d.s. Cudzoziemców, działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4, art. 315 ust. l, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 319 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U, poz. 1650 oraz z 2014 r., poz. 463 z późno zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z póź.zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego Panią I. V., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. z dnia [...].05.2016r., Nr [...]. Decyzją tą orzeczono o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na:

1. terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, w przypadku braku informacji o wykonaniu decyzji;

2. terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji, na wypadek, jeżeli w terminie w niej określonym nie opuści ona terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...].05.2016r. Komendant Placówki Straży Granicznej w K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu pani I. V. W tym samym dniu organ wydał wskazaną w sentencji decyzję.

Organ stwierdził bowiem, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt. 4 ustawy o cudzoziemcach, gdyż cudzoziemka wykonywała pracę na rzecz firmy [...], ul. [...], bez wymaganego prawem zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania pracy oraz bez umowy sporządzonej w formie pisemnej. Jednocześnie organ I instancji stwierdził, iż wobec strony nie zachodzą okoliczności z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach niepozwalające na wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu, w tym przesłanki do udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany.

W dniu 06.06.2016r., tj. w ustawowym terminie pełnomocnik strony złożył odwołanie od powyższej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Po analizie materiału dowodowego organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę wskazał, iż Pani I. V. przebywała w Polsce od dnia 26.02.2015r. na podstawie [...] paszportu seria i numer [...] wydanego w dniu [...].01.2015r. ważnego do dnia [...].01.2025r. oraz wielokrotnej wizy krajowej wydanej w dniu [...].02.2015r. przez Konsula RP we [...] ważnej od dnia [...].02.2015r. do dnia [...].08.2015r. Następnie od dnia [...].03.2016r. cudzoziemka przebywała w Polsce na podstawie udzielonego przez Wojewodę [...] zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z terminem ważności do dnia [...].03.2019r.

W dniu [...].04.2016r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w K. rozpoczęli kontrolę legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców, prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemców, powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom w firmie: [...], ul. [...]. Kontrolę zakończono w dniu [...].05.2016r. podpisaniem protokołu kontroli.

Jak wynika z ww. protokołu kontroli, pani I. V. wykonywała pracę na rzecz ww. firmy od dnia [...].04.2016r. do dnia [...].04.2.016r. niezgodnie z Obowiązującymi przepisami. W ww. okresie cudzoziemka wykonywała pracę na rzecz kontrolowanego podmiotu bez umowy sporządzonej w formie pisemnej oraz bez zezwolenia na pracę nie będąc zwolniona na podstawie przepisów szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenie na pracę.

W związku z wykonywaniem przez cudzoziemkę pracy bez oświadczenia zarejestrowanego w PUP przez pracodawcę oraz bez zezwolenia na pracę w okresie od dnia [...].04.2016r. do dnia [...].04.2016r. W dniu [...].05.2016r. Komendant Placówki Straży Granicznej w K. wszczął wobec cudzoziemki postępowanie o zobowiązanie jej do powrotu. W dniu [...].05.2016r. Komendant Placówki Straży Granicznej w K. wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Ze znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń pracodawcy i cudzoziemki z dnia [...].04.2016r., będących częścią dokumentacji z przedmiotowej kontroli wynika, iż pani I. V. wykonywała pracę na rzecz kontrolowanego podmiotu od dnia [...].04.2016r. na podstawie umowy ustnej. Jak wskazał pracodawca strony cudzoziemka była zatrudniona na "zasadzie okresu próbnego, szkolenia" i jeżeli się sprawdzi to pracodawca miał zamiar podpisać z panią I. V. umowę o pracę oraz zarejestrować w PUP oświadczenie o zamiarze powierzenia cudzoziemce wykonywania pracy. Jak wynika z ww. oświadczenia w/w świadczyła ona pracę na rzecz kontrolowanego podmiotu jedynie przez dwa tygodnie, na podstawie umowy ustnej i nie ma zamiaru kontrować tej współpracy, gdyż zamierza wrócić do firmy [...] w P., której właścicielem jest pan J. M.

Cudzoziemka została w dniu [...].05.2016r. przesłuchana do protokołu przez organ I instancji w języku [...], którego znajomość zadeklarowała, w obecności osoby występującej w charakterze tłumacza języka [...]. W czasie przesłuchania strona zeznała, że celem jej przyjazdu do Polski było podjęcie pracy, wykonywała ją w różnych miejscach przez krótkie okresy czasu. Ostatnim miejscem zatrudnienia cudzoziemki była firma, której właścicielem jest pan J. M., na rzecz której strona wykonywała pracę od stycznia 2016 do dnia przesłuchania. Ponadto pani I. V. wskazała, iż wykonywała pracę na rzecz kontrolowanego podmiotu, na prośbę pana J. M., w okresie od dnia [...].04.2016r. do dnia [...].04.2016r., jednak nie miała świadomości, iż jest to zatrudnienie niezgodne z obowiązującymi przepisami. Jednocześnie w toku przesłuchania cudzoziemka zaprzeczyła istnieniu okoliczności uniemożliwiających wydanie przedmiotowej decyzji.

Ustalono, że Cudzoziemka posiadała udzielone w dniu [...].03.2016r. decyzją Wojewody [...] nr [...] zezwolenie na pobyt czasowy i pracę do dnia [...].03.2019r. na rzecz: [...] SP. z o. o., ul. [...], na stanowisku: kucharz kuchni [...] za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 2000zł miesięcznie, na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy.

Z zapisów w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców wynika, iż w dniu [...].10.2016r. cudzoziemka wystąpiła do Wojewody [...] w wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt stały ze względu na polskie pochodzenie.

Zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt. 4 ustawy o cudzoziemcach decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania mu pracy, lub został ukarany karą grzywny za nie legalne wykonywanie pracy.

Zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz.U. z 2015r. poz. 149 z późn. zmianami) wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są spółkami kapitałowymi w organizacji (art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy). Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. c ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę oraz przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwolenia udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa wart. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Ponadto uwzględniając posiadane przez stronę obywatelstwo organ przytoczył § 1 pkt. 20 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz.U. z 2015r. poz. 588), zgodnie z którym powierzenie cudzoziemcowi wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę jest dopuszczalne w przypadku cudzoziemców będących obywatelami [[...], wykonującymi pracę przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi, określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za pracę, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców, a praca ta wykonywana jest na podstawie pisemnej umowy na warunkach określonych w oświadczeniu.

Stosownie do postanowień art. 302 ust. 4 ww. ustawy przepisu ust. 1 pkt. 4 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 120 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W/w. art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że kto za pomocą wprowadzenia cudzoziemca w błąd, wyzyskania błędu, wykorzystania zależności służbowej lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania doprowadza cudzoziemca do nie legalnego wykonywania pracy, podlega karze grzywny do 10 000 zł.

Art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że w przypadkach; o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy:

1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub

2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub

3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt. 61ub 7, lub

4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub

5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa wart. 60 ust. 1 pkt. 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa wart. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa wart. 176, lub

6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie °sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa wart. 314, lub

8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub

9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub

10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub

11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFT A) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub

12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa wart. 170.

13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 60412013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013), zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013".

W kontekście art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach organ przywołał art. 348, 349 i art. 351 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie wskazano, że stosownie do art. 315 ust. 1 powołanej ustawy, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji.

Art. 318 ust. 1 i 2 powołanej ustawy stanowi, iż w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. W ust. 2 wskazano zaś terminy dobrowolnego powrotu.

Ponadto wskazano, że zgodnie z art. 319 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach nakaz, o którym mowa wart. 318 ust. 1, określa się na następujące okresy: od l roku do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 4 lub 5.

Mając na uwadze przytoczone unormowania organ uznał, że zgromadzony materiał dowodowy sprawy uzasadnia stwierdzenie, iż pani I. V. od dnia [...].04.2016r. do dnia [...].04.2016r. wykonywała pracę na rzecz [...] niezgodnie z obowiązującymi przepisami. W ww. okresie cudzoziemka świadczyła pracę na rzecz ww. podmiotu bez umowy sporządzonej w formie pisemnej oraz bez zezwolenia na pracę w ww. podmiocie nie będąc zwolnioną na podstawie przepisów szczególnych z takiego obowiązku.

Powyższe okoliczności w ocenie organu uzasadniają stwierdzenie, iż wobec cudzoziemki zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Organ uznał także, że z materiału dowodowego nie wynika, aby w sprawie zachodził przypadek, o którym mowa wart. 302 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, wyłączający stosowanie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Z protokołu przesłuchania cudzoziemki w dniu [...].05.2016r. wynika, iż strona nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia, w kraju pochodzenia nie jest zagrożone jej prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, nigdy nie była karany, nie była i nie będzie poddana torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu, nie była i nie będzie zmuszana do pracy ani pozbawiona prawa do rzetelnego procesu sądowego czy ukarania bez podstawy prawnej, powrót na [...] nie naruszy, jej prawa do życia rodzinnego lub prywatnego. Pani I. V. nie jest małżonką obywatela polskiego ani cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pobyt cudzoziemki na terytorium Polski ma charakter ekonomiczny. Z akt sprawy nie wynika, żeby pani I. V. prowadziła w Polsce życie rodzinne lub prywatne podlegające ochronie zgodnie z Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.

Organ uznał także, że wobec cudzoziemki w chwili obecnej nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 303 ust.1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 348 i art. 351 ww. ustawy, mogące skutkować udzieleniem jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany.

Stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach i nie zachodzą okoliczności z art. 303 ust. 1 ustawy obligował zatem organ rozpatrujący sprawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie organ odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, wskazując, że kodeks postępowania administracyjnego nie nakłada obowiązku prowadzenia przesłuchania strony w obecności tłumacza przysięgłego. Ponadto cudzoziemka oświadczyła, iż wyraża zgodę na przesłuchanie w języku [...] i rozumie co mówi osoba występująca w charakterze tłumacza.

Uwzględniając powyższe organ uznał za bezzasadne ponowne przesłuchanie strony. Ponadto cudzoziemka oraz właściciel podmiotu kontrolowanego w dniu wszczęcia przedmiotowej kontroli złożyli pisemne oświadczenia dotyczące m.in. zatrudnia cudzoziemki. Dlatego też uwzględniając, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób wystarczający pozwala ocenić, czy wobec strony zachodzą okoliczności art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach i nie zachodzą okoliczności uniemożliwiające wydanie przedmiotowej decyzji odstąpił od wnioskowanego przez pełnomocnika strony przeprowadzenia dowodu z ponownego przesłuchania strony oraz przesłuchania pana M. S.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika strony dotyczącego bezpodstawnego uznania, iż ustalenia stanu faktycznego stanowią o odpowiedzialności karno-administracyjnej wyłącznie strony wujaśniono, iż zgodnie z informacją zawartą w piśmie przewodnim Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. z dnia [...].06.2016r. wynik przedmiotowej kontroli były podstawą do wszczęcia czynności wyjaśniających w sprawie nielegalnego powierzenia wykonywania pracy przez pana M. S. oraz nielegalnego wykonywania pracy przez cudzoziemkę oraz inne osoby, co do których w trakcie kontroli stwierdzono wykonywanie pracy niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Jednocześnie należy zaznaczono, iż nieświadomość wykonywania pracy przez cudzoziemkę, na którą powołuje się pełnomocnik strony nie zwalnia jej z odpowiedzialności na podjęte działania, co zostało wyjaśnione powyżej.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani V. I., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na niewłaściwym zastosowaniu przez organ orzekający art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez uznanie, że w zaistniałym stanie faktycznym stanowi on wyłączną podstawę materialnoprawną wydania decyzji o zobowiązaniu Cudzoziemki do powrotu, podczas gdy świadczyła ona legalnie pracę na terytorium Polski na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 L nr [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. z terminem ważności do dnia [...] marca 2019 r. oraz zarejestrowanego pod nr [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. oświadczenia pracodawcy [...] o zamiarze powierzenia wykonywania pracy.

2. naruszenie przepisów postępowania(w szczególności art. 7, 77, 80 i in. k.p.a.) mające istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na oddaleniu w całości wniosków o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez prawidłowe przesłuchanie Skarżącej i świadków na okoliczności związane ze świadczeniem pracy w dniach od [...] kwietnia 2016r., na błędnym ustaleniu stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, a polegające na bezpodstawnym uznaniu, że wykonywała ona pracę na terytorium Rzeczpospolitej nie posiadając zezwolenia na pracę oraz niewyjaśnieniu przez organ administracji publicznej wszystkich istotnych okoliczności faktycznych dotyczących ustalenia przyczyn niespełnienia obowiązków ciążących na pracodawcę: przedsiębiorcy [...] mających zasadniczy wpływ na ustalenia faktyczne, ocenę prawną i tym samym sytuację Skarżącej.

3. naruszenie żywotnego interesu prawnego Skarżącej polegające na zobowiązaniu jej do powrotu i zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej, tym samym uniemożliwiając jej legalne przebywanie oraz świadczenie pracy w Polsce na podstawie ww. decyzji Wojewody [...] orzekającej o udzieleniu jej zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 114 ustawy o cudzoziemcach, co wiąże się z brakiem możliwości zarobkowania w celu zaspokajania potrzeb bytowych i ekonomicznych, pomimo prze nią dopełnienia wszelkich niezbędnych i przewidzianych prawem czynności uprawniających ją do przebywania i wykonywania pracy na terytorium Polski. Ponadto, uniemożliwiono uczestniczenie w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie uzyskania zezwolenia na pobyt stały z tytułu pochodzenia polskiego.

W odpowiedzi na skargę organ ustosunkował się do podniesionych w niej zarzutów i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie kontroli poddano decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie zobowiązania Skarżącej do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, w przypadku braku informacji o wykonaniu decyzji oraz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji, na wypadek, jeżeli w terminie w niej określonym nie opuści ona terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. W podstawie prawnej wskazano art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach .

Zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania mu pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy.

Jak wynika z akt sprawy, orzekające w sprawie organy wbrew zarzutom podniesionym w skardze, zasadnie uznały, że zgromadzony materiał dowodowy sprawy uzasadniał stwierdzenie, iż pani I. V. od dnia [...].04.2016r. do dnia [...].04.2016r. wykonywała pracę na rzecz [...] niezgodnie z obowiązującymi przepisami. W ww. okresie cudzoziemka świadczyła pracę na rzecz ww. podmiotu bez umowy sporządzonej w formie pisemnej oraz bez zezwolenia na pracę w ww. podmiocie nie będąc zwolnioną na podstawie przepisów szczególnych z takiego obowiązku.

Z poczynionych przez organ ustaleń wynika, bowiem że Skarżąca przebywała w Polsce od dnia [...].02.2015r. na podstawie ważnych dokumentów tj. [...] paszportu oraz wielokrotnej wizy krajowej ważnej od dnia [...].02.2015r. do dnia [...].08.2015r. Od dnia [...].03.2016r. posiadała udzielone przez Wojewodę [...] zezwolenie na pobyt czasowy i pracę z terminem ważności do dnia [...].03.2019r. -na rzecz: [...] SP. z o. o., [...], na stanowisku: kucharz kuchni [...] za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 2000zł miesięcznie, na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy.

Tymczasem podczas kontroli przeprowadzonej w firmie [...] ustalono, że od dnia [...].04.2016r. do dnia [...].04.2.016r. Cudzoziemka wykonywała pracę na rzecz kontrolowanego podmiotu bez umowy sporządzonej w formie pisemnej oraz bez zezwolenia na pracę nie będąc zwolniona na podstawie przepisów szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenie na pracę.

Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. c ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę oraz przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwolenia udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa wart. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Ponadto uwzględniając posiadane przez stronę obywatelstwo organ przytoczył § 1 pkt. 20 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz.U. z 2015r. poz. 588), zgodnie z którym powierzenie cudzoziemcowi wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę jest dopuszczalne w przypadku cudzoziemców będących obywatelami [[...], wykonującymi pracę przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi, określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za pracę, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców, a praca ta wykonywana jest na podstawie pisemnej umowy na warunkach określonych w oświadczeniu.

Ustaleń organu wynika, że przed rozpoczęciem przez Skarżącą pracy w firmie [...], niniejszy podmiot nie zarejestrował w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania jej pracy. Okoliczność ta nie jest także kwestionowana przez właściciela w/w firmy, co wynika ze złożonych przez niego wyjaśnień.

Strony tj. zarówno w/w podmiot jak i Skarżąca nie negowały w toku postępowania także faktu braku zawarcia pisemnej umowy o pracę.

W świetle brzmienia § 1 pkt. 20 w/w rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r., nie ulega także wątpliwości, że rejestracja oświadczenia pracodawcy w urzędzie pracy dotyczy zamiaru powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcow,i jak również obowiązku wykonywania jej na podstawie pisemnej umowy na warunkach określonych w oświadczeniu. Tym samym w przypadku gdy potencjalny pracodawca chce zatrudnić cudzoziemca o którym mowa w tym przepisie bez pozwolenia na pracę, musi dokonać w/w rejestracji przed powierzeniem mu pracy. Tym samym podnoszony w skardze zarzut, iż w dniu [...] kwietnia 2016 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. nastąpiła rejestracja oświadczenia pracodawcy [...] o zamiarze powierzenia wykonywania pracy Skarżącej, nie może mieć wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy, bowiem nie zmienia to fakty, że w dacie kontroli tj. od dnia [...].04.2016r. do dnia [...].04.2.016r. Cudzoziemka wykonywała pracę na rzecz kontrolowanego podmiotu bez: umowy sporządzonej w formie pisemnej, pozwolenia na pracę oraz w/w rejestracji oświadczenia pracodawcy w urzędzie pracy.

Odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącą okoliczności posiadania zezwolenia na pracę na rzecz podmiotu [...] w należy wskazać, iż zgodnie z art. 87 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Cudzoziemiec jest wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa wart. 114 ust. 1, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Tym samym w oparciu o posiadane zezwolenie, Cudzoziemka była uprawniona do wykonywania pracy na rzecz podmiotu [...] na warunkach w nim określonych. Na podstawie ww. tytułu pobytowego nie mogła jednak wykonywać pracy na rzecz innych podmiotów, w tym np. na rzecz [...]. Aby wykonywać pracę na rzecz ww. podmiotu (przy zachowaniu możliwości wykonywania pracy na rzecz [...]) Cudzoziemka powinna posiadać odrębne zezwolenie na pracę albo jej "drugi" pracodawca powinien zarejestrować przed przystąpieniem przez nią do pracy (a nie w jej trakcie) stosowne oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy oraz podpisać z nią stosowną umowę. Tymczasem z oświadczenia Skarżącej i jej zeznań nie wynika aby przekazywała ona panu M. S. przed dniem [...] kwietnia 2016 r. dokumenty konieczne do zarejestrowania oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, co podniósł w skardze pełnomocnik Strony. Ponadto pracodawca w oświadczeniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie wskazał, że miał zamiar je zarejestrować, podał, że chciał to zrobić dopiero po zakończeniu tzw. okresu próbnego. Należy w tym miejscu wskazać, iż ewentualne wyjaśnienie powodów, dla których pracodawca ww. oświadczenia nie zarejestrował nie ma wpływu na obiektywny fakt niezarejestrowania ww. oświadczenia. Trudno także uznać argumenty pełnomocnika Strony dotyczące jej rzekomego nieświadomego wykonywania pracy niezgodnie z przepisami. To, że pani l. V. jest cudzoziemką i nie zna języka polskiego nie zwalnia jej z obowiązku przestrzegania przepisów polskiego prawa. Ponadto Skarżąca, zdając siebie sprawę z nieznajomości języka oraz przepisów i procedur mogła wystąpić z zapytaniem do Wojewody [...] lub Powiatowego Urzędu Pracy, bądź skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika.

Wskazać także należy, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne wydania decyzji o której mowa w art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy. Stosownie do postanowień art. 302 ust. 4 ww. ustawy przepisu ust. 1 pkt. 4 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 120 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W/w. art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że kto za pomocą wprowadzenia cudzoziemca w błąd, wyzyskania błędu, wykorzystania zależności służbowej lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania doprowadza cudzoziemca do nie legalnego wykonywania pracy, podlega karze grzywny do 10 000 zł.

Z akt sprawy, uzupełnionych przez Sąd nie wynika, aby w sprawie zapadł wyrok sądu powszechnego w oparciu o art. 120 ust. 3 ustawy. Przedłożono jedynie Wyrok Nakazowy Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] lipca 2016r. Sygn. akt [...] orzekający w przedmiocie uznania za winnych m.in. Skarżącą i Pana M. S. popełnienia czynu określonego w art. 120 ust. 1 ustawy.

Ponadto w ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie organy uznały, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, by wobec Skarżącej w chwili obecnej zachodziły okoliczności wymienione w art. 303 ust.1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 348 i art. 351 ww. ustawy, mogące skutkować udzieleniem jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany.

Tym samym wbrew zarzutom podniesionym w skardze w zakresie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i k.p.a, wskazać należy, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 302 ust. 1 ww. ustawy ("Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy") organ miał obowiązek wydać zaskarżoną decyzję. Jest to bowiem rozstrzygnięcie, które ma obligatoryjny charakter tj. nie pozostawiające organom żadnej możliwości jego zmiany, czy też odstąpienia od jego wykonania. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako" uznanie administracyjne ", a zatem właściwy organ ma obowiązek, zgodnie z tym uregulowaniem ustawowym, wydania decyzji w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Zatem w przypadku, gdy tak jak w niniejszej sprawie, wystąpi któraś z ww. przesłanek, nie ma możliwości wyboru mniej lub bardziej dolegliwej" kary", lecz organ zobowiązany jest do wydania orzeczenia zgodnego z treścią ww. artykułu, tj. decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Kategoryczne brzmienie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach nie pozwalało zatem właściwym w sprawie organom administracji na odstąpienie od jego zastosowania, pomimo, że w swoich zeznaniach, skarżąca powoływała się na brak wiedzy na temat braku dokumentów, uprawniających ją do legalnego wykonywania pracy na terytorium Polski. Jeszcze raz należy podkreślić, że Sąd nie neguje oświadczeń skarżącej w tym zakresie, przyjmując, że rzeczywiście mogła ona nie posiadać wyczerpujących wiadomości w zakresie ustawodawstwa polskiego, czy też faktu niewywiązania się przez pracodawcę polskiego z ciążących na nim obowiązków prawnych związanych z zatrudnieniem cudzoziemki, jednak taki brak wiedzy nie mógł sam w sobie uzasadniać odstąpienia od wydania zaskarżonej decyzji." Związany charakter decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie podlega dyskusji, a kategoryczne brzmienie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach nie pozwala właściwym w sprawie organom administracji na odstąpienie od jego zastosowania. Stosowanie tego przepisu nie jest także uzależnione od umyślnego, czy świadomego wykonywania pracy bez wymaganego zezwolenia, czy oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, o ile nie zachodzi wyjątek określony wart. 302 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Niewątpliwie brak świadomości odnośnie obowiązujących przepisów prawa może mieć znaczenie w postępowaniu dotyczącym popełnienia przez Skarżącą wykroczenia określonego w treści art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jednak w postępowaniu, którego dotyczy skarga, ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach możliwości odstąpienia od wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Przesłanka "wykonywania pracy bez wymaganego zezwolenia", stanowi przesłankę odrębną i niezależną od przesłanki "ukarania karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy" (ww. wykroczenie z art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia). Taka konstrukcja art. 302 ust. 1 pkt 4 przepisu wykluczała możliwość odstąpienia od jego zastosowania z uwagi na brak prawomocnego ukarania Skarżącą za naruszenie przepisów regulujących dopuszczalność wykonywania przez pracy przez cudzoziemców. Na prawidłowość stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji wskazuje także dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 25 marca 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2918/12, LEX nr 1321594) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że: "Przechodząc do rozważenia zarzutu przywołanego przez skarżącą, że nie ponosi ona winy za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 88 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ ( .. .) nie miała świadomości obowiązku uzyskania zezwolenia na wykonywanie pracy, co zdaniem skarżącej wyłącza jej odpowiedzialność za popełnione przez nią wykroczenie należy stwierdzić, że argument ten skarżąca mogła powołać jedynie w postępowaniu dotyczącym popełnienia przez nią wykroczenia określonego w treści art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Tymczasem w nawiązaniu do tej okoliczności wina nie stanowi przesłanki wymienionej w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ przepis ten ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej ius cogens, która nie pozostawia organowi dowolności, lecz nakazuje mu wydanie decyzji o wydaleniu, a nakaz ten ma charakter obligatoryjny. (. . .)

W związku z powyższym, jak również mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sad uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się z kolei do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia żywotnego interesu prawnego Strony, a w tym naruszenie art. 52 i 65 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, należy wskazać, że stosownie do art. 52 ust. 1 Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wyboru miejsca zamieszkania i pobytu, a zgodnie z art. 65 ust. l Konstytucji każdy ma wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy. Przewidziano możliwość wprowadzenia wyjątków od ww. zasad poprzez ustawę. W tym kontekście uzasadnione jest przytoczenie poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II OSK 1142/05, ONSAiWSA 2006/5/147, OSP 2007/2/24, LEX nr 198013), w którym stwierdzono, iż: ,,2 zasady suwerenności państwa wynika prawo do regulowania przez państwo zasad wjazdu i. pobytu cudzoziemców. Konstytucja nie gwarantuje cudzoziemcom nieograniczonego prawa do zamieszkania w Polsce (. . .). Konstytucja przyznaje wprawdzie każdemu prawo do ochrony prawnej życia rodzinnego, ale przyjmuje możliwość ograniczenia tego prawa, stanowiąc, że "ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw" (art. 31 ust. 3). W stosunku do cudzoziemców dodatkowo korzystanie z wolności i praw zagwarantowanych w Konstytucji może zostać wyłączone na podstawie art. 37 ust. 2 Konstytucji, który stanowi, że wyjątki od zasady gwarantującej korzystanie z praw i wolności zapewnionych w Konstytucji, odnoszące sie do cudzoziemców, określa ustawa.".Ustawą taką jest w szczególności ustawa o cudzoziemcach, która reguluje zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców, przesłanki zobowiązania cudzoziemców do powrotu i przypadki, kiedy decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie wydaje się oraz w odniesieniu do wykonywania pracy w Polsce - ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (rozdział 16 ustawy), w której art. 1 ust. 3 pkt 2 stwierdza się, że ustawa ma zastosowanie do cudzoziemców zamierzających wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast prawo cudzoziemca do pracy na podstawie zarejestrowanego przez pracodawcę oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy wynika z delegacji ustawowej wskazanej w art. 87 ust. 2 pkt 9 i art. 90 ust. 4 ww. ustawy. W związku z powyższym nie może być mowy o naruszeniu przepisów konstytucyjnych w sytuacji, w której to pracodawca jest zobowiązany do zarejestrowania oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi lub Cudzoziemiec musi uzyskać wcześniej stosowne zezwolenie na pracę. Istota praw i wolności gwarantowanych przez Konstytucję nie została w tym względzie naruszona, gdyż cudzoziemcy mogą co do zasady przebywać w Polsce oraz/lub wykonywać pracę w Polsce, lecz muszą spełniać. określone wymogi (np. muszą uzyskać wizę, zezwolenie pobytowe; pracodawca powinien zarejestrować przed ich zatrudnieniem oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy lub muszą posiadać zezwolenie na pracę). W sprawie tej organy władzy publicznej (tj. Komendant Placówki Straży Granicznej w K. oraz Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców) niewątpliwie działały na podstawie i w granicach prawa, tj. m. in. Kodeksu postępowania administracyjnego, Ustawy o cudzoziemcach, Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, urzeczywistniając tym samym zasady zawarte wart. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W niniejszej sprawie organy orzekające, stosując przepisy ustawy o cudzoziemcach jak wskazano na wstępie nie znalazły podstaw do odstąpienia od wydania decyzji o zobowiązaniu pani I. V. do powrotu.

Tym samym w ocenie Sądu twierdzenie, iż Skarżąca została bezprawnie pozbawiona możliwości zarobkowania w celu zaspokajania potrzeb bytowych i ekonomicznych, pomimo dopełnienia wszelkich niezbędnych i przewidzianych prawem czynności uprawniających ją do przebywania i wykonywania pracy w Polsce, nie ma oparcia w aktach sprawy. Wprawdzie Cudzoziemka ma obecnie utrudniony dostęp do polskiego rynku pracy, co może mieć wpływ na jej sytuację finansową, lecz została zobowiązana do powrotu zgodnie z obowiązującymi przepisami, na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, właśnie z uwagi na niedopełnienie wszystkich formalności związanych z wykonywaniem pracy w Polsce. Natomiast kwestia jej udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt stały leży poza zakresem niniejszego postępowania.

Wbrew zarzutom podniesionym w skardze Sąd nie dopatrzył sie także , aby organy dopuściły się naruszenia w stopniu mogącym mieć istotny w płyną na rozpoznanie sprawy przepisów k.p.a. W ocenie Sądu organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz wyczerpująco zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Nie ma w związku z powyższym podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Analizując akta postępowania odwoławczego należy wskazać, iż - z uwagi na kompletność materiału dowodowego zebranego przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. - nie istniała konieczność przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania w zakresie wskazanym wart. 136 k.p.a, i zasadnie orzekał on w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji. Organ niewątpliwie zadośćuczynił zasadzie obiektywizmu, ponownie rozpatrzył i ocenił zebrany materiał dowodowy od nowa, umożliwiając Stronie i jej pełnomocnikowi skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 10 i art. 81 k.p.a.

Odnośnie wskazanego w skardze naruszenia art. 80 k.p.a. należy wyjaśniać, że w ocenie Sądu ustalony w toku kontroli przebieg wydarzeń, jak również zeznania samej Skarżącej (przeprowadzone za jej zgodą w j. [...]) wskazują, że podjęła pracę na rzecz [...] wyłącznie na podstawie umowy ustnej. Zarówno w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i odwoławczego powyższe ustalenia nie zostały obalone lub podważone. W związku z powyższym nie doszło w sprawie do dowolnej oceny materiału dowodowego. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił przyczyny nieuwzględnienia wniosków dowodowych Strony, a samo odstąpienie było zasadne, co zostało także szczegółowo omówione wcześniej.

Podkreślić także należy, iż wprawdzie Skarżąca pracowała niezgodnie z przepisami przez krótki okres, to zastosowanie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach nie jest uzależnione od długości zatrudnienia bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego oświadczenia pracodawcy, jak również na jego zastosowanie nie wpływu stopień zawinienia cudzoziemca. Określając okres zakazu ponownego wjazdu organy administracji dysponują jednak pewnym marginesem uznania pozwalającym dostosować długość okresu do konkretnego przypadku uwzględniając przy tym wagę i stopień naruszenia przepisów przez Stronę. I tak w zaskarżonej decyzji zakaz ponownego wjazdu Skarżącej do Polski wynosi 1 rok. Zakaz ponownego wjazdu do Polski w wymiarze 1 roku to w tym przypadku okres najniższy z możliwych, na co wskazuje treść art. 319 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, który musiał mieć w sprawie zastosowanie. Ponadto w decyzji organu odwoławczego Cudzoziemka została poinformowana o możliwości cofnięcia zakazu ponownego wjazdu na jej wniosek przez organ, który wydał decyzję o jej zobowiązaniu do powrotu na podstawie art. 320 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalił skargę.