Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1743/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 r. sprawy ze skargi C.S. na postanowienie Wojewody z dnia 11 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

wyroku z dnia 2 lutego 2012r.

W dniu 15 marca 2006r. inwestor [....] Sp. z o.o. - złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi; elektrycznymi, wodno-kanalizacyjnymi, c.o., węzłem cieplnym, wymiennikownią, wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika na działkach nr nr [....] obręb [....] K. przy ul. [....] w K".

W przedmiotowej sprawie organ I instancji po uchyleniu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 16 lipca 2008r., (Sygn. akt II SA/Kr 484/07) decyzji Wojewody [....] z dnia 21 lutego 2007r., jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. nr [....] z dnia 29 czerwca 2006r., ponownie rozstrzygał w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Pismem złożonym do organu administracji architektoniczno-budowlanej I instancji w dniu 18 marca 2009 r., skarżąca C.S. informując o toczącym się postępowaniu przed Powiatowym Inspektoratem Nadzoru Budowlanego, a także o złożonym przez nią wniosku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 26 września 2005r., Nr [....] . wydanej dla przedmiotowej inwestycji, wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 8 maja 2009r., znak: [....] odmówił zawieszenie postępowania podnosząc, że okoliczności wskazane przez wnioskującą nie stanowią zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Z powyższym postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia 8 maja 2009r. nie zgodziła się C.S. i odwołała się od niego.

Wojewoda [....] postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2009r., znak: [....] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu napisano, że w przedmiotowej sprawie brak jest dowodów aby prowadzone przez inny organ (Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego) postępowanie i jego rozstrzygnięcie stanowiłoby zagadnienie wstępne w sprawie dotyczącej ww. pozwolenia na budowę (nie nastąpiło wstrzymanie robót na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane).

Informacja o złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 26 września 2005r., Nr [....] wydanej dla przedmiotowej inwestycji również nie stanowi zdaniem organu II instancji wystarczającej przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w/w inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z załączonej w toku niniejszego postępowania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 czerwca 2009r., znak: [....] - odmówiono stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ponieważ w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o WZ dla przedmiotowej inwestycji brak jest zdaniem Kolegium podstaw prawnych do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Z powyższym postanowieniem Wojewody [....] z dnia 11 sierpnia 2009r., znak: [....] nie zgodziła się C.S. i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia podnosząc, że zarówno postępowanie prowadzone przez PINB jak i postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności stanowią zagadnienie wstępne. W związku z tym organ naruszył przytoczony powyżej artykuł k.p.a.

W odpowiedzi Wojewoda [....] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.

Dodatkowo skarżąca, reprezentowana przez adwokata K.K. w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi złożonym na rozprawie przed WSA w Krakowie w dniu 2 lutego 2012r. podniosła, że zarówno przy wydaniu postanowienia przez Prezydenta Miasta K. jak przy wydaniu postanowienia przez Wojewodę [....] organy administracyjne całkowicie pominęły materiał dowodowy w postaci zdjęć, dokumentów wskazujących, że toczy się uzasadnione postępowanie w przedmiocie rozbiórki nielegalnych prac, które ma charakter prejudycjalny dla postępowania o pozwolenie na budowę.

Skarżąca dodała ponadto, że organ całkowicie pominął okoliczność, iż był związany prawomocnym orzeczeniem WSA w Krakowie do sygn. II SA/Kr 727/07, który stwierdził, że treść decyzji WZ musi zostać wyjaśniona i pomimo tego, że postępowania w sprawie wyjaśnienia treści WZ nie zostało zakończone, prowadził dalej postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę zamiast go zawiesić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów postępowania administracyjnego, ani przepisów prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody [....] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. , którym odmówiono zawieszenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wobec faktu, iż prowadzone postępowanie przez organ I instancji zostało wszczęte na wniosek [....] Sp. z o.o., a wobec tego nie może ono zostać zawieszone na wniosek innej strony tego postępowania – w tym wypadku C.S. . Dodać w tym miejscu należy, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. może nastąpić wyłącznie w przypadku spełnienia łącznie czterech przesłanek, tj. postępowanie w danej sprawie administracyjnej musi być w toku, inne strony postępowania się zawieszeniu nie sprzeciwią, nie może ono zagrażać interesowi społecznemu oraz postępowanie to zostało wszczęte na wniosek strony, która występuje z żądaniem zawieszenia postępowania – ta właśnie przesłanka nie została spełniona o czym powyżej. Trafnie organ II instancji przytoczył przepis art. 98 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego gdyż treść tego przepisu decyduje o tym, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony. Ponieważ w przedmiotowym wypadku z wnioskiem o zawieszenie postępowania nie wystąpiła strona, która zainicjowała przedmiotowe postępowanie, to brak jest podstaw do zawieszenia postępowania na wniosek.

Co się natomiast tyczy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w myśl którego "... organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd", skład orzekający podziela również stanowisko organu odwoławczego w kwestii braku podstaw aby prowadzone przez inny organ – w tym wypadku Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. - postępowanie i jego rozstrzygnięcie stanowiło zagadnienie wstępne w sprawie dotyczącej w/w pozwolenia na budowę (nie nastąpiło wstrzymanie robót na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane).

Również informacja o złożeniu przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 26 września 2005r., Nr [....] wydanej dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi; elektrycznymi, wodno-kanalizacyjnymi, c.o., węzłem cieplnym, wymiennikownią, wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika na działkach nr nr [....] obręb [....] przy ul. [....] w K.", nie stanowi wystarczającej przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w/w inwestycji, szczególnie że odmówiono stwierdzenia jej nieważności. Tak więc w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o warunkach zabudowy z dnia 26 września 2005r. dla przedmiotowej inwestycji i to mimo prób skarżącej aby wyeliminować ją z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Co się natomiast tyczy sprawy o sygn. II SA/Kr 727/07 to dotyczy ona całkiem innego zagadnienia i nie ma żadnego znaczenia na kanwie przedmiotowej sprawy.

Podkreślić w tym miejscu należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada szybkości tego postępowania wyrażona w art. 12 k.p.a. Szybkość administracyjnego stosowania prawa jest wartością operacyjną, która sprzyja urzeczywistnieniu zasady praworządności. Powszechnie występujący problem przewlekłości, powolności postępowania często ogranicza lub wręcz udaremnia urzeczywistnienie praw strony, jest "zaprzeczeniem stabilności i pewności w stosunkach społecznych" (E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 10). Tak więc zawieszenie postępowania jako wyjątek winno występować wyłącznie w sytuacjach to rzeczywiście uzasadniających. Taka sytuacja w niniejszym postępowaniu nie zachodzi, a zaznaczyć należy że sama skarżąca nie potrafiła wskazać w skardze, które konkretnie okoliczności uzasadniałyby zawieszenie postępowania o pozwolenie na budowę, wskazując w skardze niezwykle lakonicznie, że obydwa w/w postępowania uzasadniają zawieszenie przedmiotowego postępowania o pozwolenie na budowę.

Kończąc rozważania zaznaczyć ponadto należy, że mimo przedstawienia powyższych poglądów aprobujących motywy rozstrzygnięcia organu, w ocenie sądu rozpoznającego sprawę, w przypadku wniosku strony o zawieszenie postępowania, rzeczą organu jest niezwłoczne rozpoznanie tegoż wniosku po wcześniejszym przeanalizowaniu wyłącznie przesłanek zawieszenia wymienionych w art. 98 § 1 k.p.a. Co się natomiast tyczy badania podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 k.p.a., to obowiązkiem organu jest bieżące analizowanie okoliczności toczącego się postępowania pod kątem konieczności jego zawieszenia z urzędu, które to okoliczności z uwagi na dynamikę postępowania mogą się w toku sprawy zmieniać. W przypadku jeśli w toku sprawy, na którymś jego etapie, zajdą przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu, a organ postępowania nie zawiesi, lecz merytorycznie rozpozna i zakończy sprawę, każda ze stron postępowania ma możliwość zakwestionowania ostatecznego rozstrzygnięcia w drodze skargi do sądu administracyjnego, który dopiero wtedy dokona oceny, czy w toku postępowania administracyjnego zachodziły podstawy do jego zawieszenia z urzędu, a jeśli tak, to czy powyższe uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać zatem należy, że dokonana kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu l instancji naruszało prawo, w związku z czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.