Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 451/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, , po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi D. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. Ś. (dalej jako strona lub skarżący) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej jako organ odwoławczy lub Kolegium) z dnia 2 sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymujące w mocy, wydane z upoważnienia Prezydenta W., postanowienie Starszego Administratora w Zespole Dłużników Alimentacyjnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. (dalej jako organ I instancji) z dnia 27 czerwca 2018 r., nr [...], odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 16 lipca 2012 r., nr [...], uznającą skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Organ I instancji wskazana wyżej ostateczną decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. uznał skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, po czym decyzją z dnia 21 listopada 2012 r., nr [...], zatrzymał mu prawa jazdy kat. B [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Kolegium decyzją z dnia 17 stycznia 2013 r. , nr [...].

Strona, podaniem z dnia 12 grudnia 2017 r., wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. "jako wydanego fałszywie przy braku podstaw".

Organ I instancji, po rozpatrzeniu powyższego podania, postanowieniem z dnia 15 grudnia 2017 r., nr [...], odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją z dnia 16 lipca 2012 r.

Kolegium, postanowieniem z dnia 7 lutego 2018 r., nr [...], uchyliło postanowienie z dnia 15 grudnia 2017 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, celem "wyjaśniania rzeczywistych intencji" strony.

Organ I instancji, pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r. wezwał stronę do doprecyzowania żądania wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją z dnia 16 lipca 2012 r., w szczególności poprzez wskazanie, czy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), ewentualnie - przez podanie innych przesłanek wznowienia postępowania, o jakich mowa w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a., pod rygorem wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego.

Strona w odpowiedzi na wezwanie z dnia 10 kwietnia 2018 r., wskazała w piśmie z dnia 25 kwietnia 2018 r., że "fakty przedstawione przez MOPS W-w były fałszywe i kłamliwe na podstawie których sformułowano wniosek".

Organ I instancji, pismem z dnia 16 maja 2018 r. ponownie wezwał stronę do sprecyzowania "fałszywych i kłamliwych" faktów i okoliczności faktycznych, które okazały się fałszywe, pod rygorem wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi strona, w piśmie z dnia 6 czerwca 2018 r., wskazała, iż: "po raz kolejny informuję o fałszu i kłamstwie waszego wniosku, który jest skandalicznym pomówieniem", a następnie sformułowała obraźliwe uwagi w stosunku do pracownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W.

Organ I instancji postanowieniem z dnia 27 czerwca 2018 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. podnosząc w uzasadnieniu tego postanowienia, że strona nie wskazała żadnej z okoliczności z art. 145 § 1 k.p.a., które uzasadniałyby wznowienie postepowania, dlatego też merytoryczna ocena przesłanek wznowienia postępowania nie była możliwa.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wskazała, iż "jak zwykle w uzasadnieniu same kłamstwa i fałsz".

Kolegium utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji przybliżyło reguły instytucji wznowienia postępowania, po czym uznało, że skarżący

"mówiąc najoględniej, w sposób bardzo ogólny uzasadnił swoją prośbę wznowienia postępowania. Nie przytoczył żadnej okoliczności, która pozostawałaby rzeczywiście w związku z którąkolwiek z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a."

Organ odwoławczy dodał ponadto, iż skarżący "w istocie nie nawiązał wprost do którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, ani jej nie wykazał. Wnioskujący o wznowienie postępowania twierdzi wyłącznie, że "fakty przedstawione przez MOPS W-w były fałszywe i kłamliwe na podstawie których sformułowano wniosek", nie wskazując, o jakie fakty idzie, ani nie przedstawiając żadnego dowodu w tym zakresie."

Kolegium uznało ponadto, że "subiektywne przeświadczenie [strony] o fałszywości bliżej nieokreślonych "faktów" nie jest wystarczającą przesłanką dla wznowienia postępowania. Poczucie krzywdy, jaką miałby mu wyrządzić organ administracji swoim rozstrzygnięciem o uznaniu go za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych także nie uzasadnia wznowienia postępowania administracyjnego".

W skardze do tut. Sądu strona nie przedstawiła żadnych zarzutów, a jedynie wniosła o przydzielenie jej pełnomocnika z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej u.p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

W myśl natomiast art. 119 pkt 3 u.p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Kierując się tym wskazaniem niniejsza skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2018 r.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy Kolegium rozpoznając sprawę związaną z wnioskiem strony o wznowienie postępowania zbadało poprawnie przesłanki dotyczące tego nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych.

W ocenie tut. Sądu, całokształt sprawy wynikający zarówno z akt administracyjnych, jak i z uzasadnienia kwestionowanego postanowienia, świadczy o tym, że organ odwoławczy podołał ciążącemu na nim obowiązkowi. Zdaniem Sądu Kolegium dokonało wyczerpującej oceny całokształtu sprawy wywołanej wnioskiem strony o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją organu I instancji z dnia 16 lipca 2012 r. uznającą skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Oceny tej Kolegium dokonało przez pryzmat czynności podejmowanych przez organ I instancji w związku z kwestionowanym przez stronę rozstrzygnięciem, jak też przez pryzmat przesłanek opisanych w przepisie art. 145 k.p.a.

Nie ulega wątpliwości, iż wnosząc o wznowienie postępowania strona zobowiązana jest jednoznacznie wskazać w oparciu, o które z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. domaga się wznowienia postępowania, a także winna przedłożyć dowody potwierdzające wskazywane przesłanki. Tymczasem jak wynika z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej po ponownym przeanalizowaniu treści wniosku skarżącego z dnia 12 grudnia 2017 r. organ ten nie był w stanie stwierdzić jakie nowe okoliczności lub dowody powołuje strona, które dowody były fałszywe. Na dwukrotne wezwanie do konkretnego określenia i sprecyzowania przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. skarżący nie określił i nie sprecyzował w jakikolwiek sposób tej przesłanki, tj. nie podał jakie dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Również na etapie zażaleniowym skarżący nie wskazał tych dowodów, a jedynie użył ogólnikowego sformułowania, że " jak zwykle w uzasadnieniu same kłamstwa i fałsz".

Zgodzić się zatem w pełni należy z oceną Kolegium, iż skarżący "nie przytoczył żadnej okoliczności, która pozostawałaby rzeczywiście w związku z którąkolwiek z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a." Rację miało też Kolegium twierdząc, że "subiektywne przeświadczenie o fałszywości bliżej nieokreślonych "faktów" nie jest wystarczającą przesłanką dla wznowienia postępowania."

Z wyżej omówionych względów, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.