Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1242/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit.b
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 130 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Starosta G. działając na podstawie art. 104 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), a także art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978), w związku z otrzymanym wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. o przekroczeniu 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, orzekł o skierowaniu P. K. na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Kwestionując wskazaną decyzję P. K. złożył od niej odwołanie, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji:

- brak spełnienia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.,

- naruszenie art. 7 , art. 11 , art 15 oraz art. 80 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy.

Ponadto zarzucił Staroście G. nieuwzględnienie faktu odbycia przez skarżącego kursu dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego.

Odwołujący się podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji ogranicza się do powołania przepisów prawnych stanowiących podstawę skierowania skarżącego na badania psychologiczne oraz wyjaśnienia, że wniosek organu Policji sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych obliguje organ do skierowania kierowcy na badania psychologiczne. Zarzucił organowi I instancji brak wskazania ilości uzyskanych przez odwołującego punktów karnych oraz w jakim czasie miał je uzyskać. W jego ocenie, wskazanie tych danych było o tyle istotne, że skarżący kwestionował fakt przekroczenia 24 punktów karnych zgromadzonych w ciągu roku.

Zdaniem odwołującego się, ograniczenie się przez organ administracji do wymienienia przepisów ustawy nie wyjaśnia stronie przyczyn wydania niekorzystnej dla niej decyzji, a nadto narusza przewidziane w art. 8 i art. 11 k.p.a. zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów władzy i przekonywania.

Końcowo odwołujący się podniósł, że odbył kurs dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego, co oznacza, iż doszło do zmniejszenia ilości zgromadzonych punktów karnych.

W toku postępowania, w odpowiedzi na zobowiązanie Kolegium do przedłożenia zaświadczenia o odbyciu kursu dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego, P. K. przedstawił dowód dokonania zapisu na szkolenie kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w dniu 22 kwietnia 2017 r. oraz dowód uiszczenia opłaty za udział w szkoleniu w wysokości [...] zł. Jednocześnie wniósł o przedłużenie terminu do złożenia stosownego zaświadczenia o odbyciu kursu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b , art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978), a także art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.) w zw. z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz.488) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b oraz art. 99 ust.1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami oraz wyjaśnił, że wprowadzają one obowiązek skierowania kierowcy na badania psychologiczne w razie stwierdzenia, że na skutek dokonanych naruszeń przepisów ruchu drogowego, suma przepisanych za te naruszenia punktów karnych przekroczyła 24.

W dalszej części uzasadnienia decyzji Kolegium powołało się na uzasadnienie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia

[...] r., w którym Komendant wskazał na wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego przez P. K. w okresie od dnia 24 maja 2016 r. do dnia 18 kwietnia 2017 r. skutkujące uzyskaniem łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wśród tych naruszeń jako pierwsze wskazane zostało kierowanie w dniu 24 maja 2016 r. w miejscowości M. z naruszeniem obowiązku używania pasów bezpieczeństwa (2 punkty), podobnie jak w dniu 2 sierpnia 2016 r., za co otrzymał również 2 punkty, następnie w dniu 1 marca 2017 r. kierując w miejscowości W. przekroczył prędkość od 31 do 40 km/h (6 punktów), i jako ostatnie - w dniu 18 kwietnia 2017 r. kierując w miejscowości C. przekroczył prędkość od 31 do 40 km/h oraz wyprzedzał na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, za które to naruszenia otrzymał w sumie 16 punktów.

Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu o skierowanie na badania psychologiczne starosta bada tylko czy wniosek komendanta dotyczy kierowcy, który przekroczył 24 punkty, a co wynika z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Policję. Ustaleń w zakresie przekroczenia przez kierującego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego organ dokonuje na podstawie dokumentu urzędowego jakim jest sformalizowana informacja nadesłana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji (wniosek o skierowanie na badania psychologiczne).

Podstawą ustalenia tej okoliczności w rozpatrywanym stanie faktycznym są informacje zawarte we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r., gdyż organy są tym wnioskiem związane w zakresie wskazanej liczby punktów i nie mają uprawnienia do badania zasadności i legalności dokonanych w ewidencji wpisów. W związku z powyższym organ prowadzący postępowanie w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne nie jest uprawniony do przeprowadzania postępowania dowodowego co do prawidłowości wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję (Policję).

Organ II instancji zwrócił uwagę, że już po wydaniu zaskarżonej decyzji, do organu I instancji wpłynęło pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., skierowane do pełnomocnika skarżącego, z którego wynika, że Komendant nie uwzględnił wniosku P. K. o zmianę ilości punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W piśmie tym wyjaśniono również, że za wykroczenia w dniu 18 kwietnia 2017 r. P. K. został ukarany prawomocnym mandatem karnym kredytowanym serii [...] nr [...], zaś nałożona liczba punktów – 16, zgodna jest z załącznikiem nr 1 – wykaz naruszeń przepisów ruchu drogowego i liczba punktów odpowiadająca tym naruszeniom - do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 poz. 488).

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. organ II instancji stwierdził, że jakkolwiek uzasadnienie Starosty G. nie zawiera przedstawienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy i można je uznać za lakoniczne, to jednak z decyzji tej wynika, jakimi motywami kierował się organ wydając decyzję, a mianowicie "z powodu uzyskania informacji o przekroczeniu liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego" oraz w oparciu o jakie przepisy, z wyjaśnieniem ich treści, organ wydał zaskarżoną decyzję.

Z kolei zarzuty naruszenia art. 7, art. 11, art 15 i art. 80 k.p.a., odwołujący się sformułował po części wobec organu odwoławczego, który w sprawie nie wydał jeszcze decyzji, po wtóre nie wyjaśnił, jaki wpływ na wynik sprawy miałoby ewentualne lakoniczne uzasadnienie decyzji. Jednocześnie organ podkreślił, że nie można zgodzić się z twierdzeniem odwołania, iż z decyzji w ogóle nie wynika, jakimi przesłankami kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

Końcowo Kolegium zwróciło uwagę na przepis art. 130 ust. 4 ustawy Prawo

o ruchu drogowym, który zawiera upoważnienie dla ministra spraw wewnętrznych

w porozumieniu z ministrami transportu i sprawiedliwości do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Wykonanie powyższej delegacji stanowi rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Z przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia wynika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24.

Powołując się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych Kolegium podniosło, że z uprawnienia określonego w tym przepisie mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali taką ilość punktów, która po ich stronie nie rodzi obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, a więc mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów.

W związku z powyższym, organ II instancji nie badał, czy w dniu 22 kwietnia

2017 r skarżący wziął udział w szkoleniu dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego, skoro przed tą datą tj. do dnia 18 kwietnia 2017 r. otrzymał już 26 punktów.

Kwestionując wskazaną decyzję P. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Jednocześnie zarzucił, że zaskarżona decyzja:

- nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.;

- została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art 15 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy;

- nie uwzględnienia okoliczności odbycia przez skarżącego kursu dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego. Ponadto skarżący wskazał na konieczność rozważenia zgodności przepisów, na które powołują się organy obu instancji, z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności

w zakresie wadliwej legislacji, wielokrotnie zmienianych przepisów w ciągu ostatniego roku, odsuwania wejścia w życie przyjętych przepisów.

Skarżący zarzucając naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. podniósł, że pomimo wad uzasadnienia decyzji organu I instancji, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ I instancji nie wyjaśnił w jakim czasie i ile punktów karnych uzyskał skarżący. W jego ocenie, wskazanie tych danych było o tyle istotne, że skarżący kwestionował fakt przekroczenia 24 punktów karnych zgromadzonych w ciągu roku.

Powołując się na treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazał, że wydanie rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, jest możliwe, gdy w wyniku rozpoznania sprawy organ II instancji stwierdzi, że rozstrzygnięcie jest prawidłowe. W myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpoznaną decyzją organu I instancji. Organ odwoławcza zobligowany jest do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a nadto, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. i zasadą swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 80 k.p.a. powinien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organem I instancji i w zależności od wyników tej oceny wydać stosowne orzeczenie. Uzasadnienie decyzji powinno w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy.

Zdaniem skarżącego, uzasadnienie decyzji organu I instancji, całkowicie pozbawia możliwości dokonania kontroli instancyjnej, a zarazem uniemożliwia stronie zapoznanie się z motywami, które legły u podstaw wydania decyzji.

Ponadto skarżący zakwestionował pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie z którym, jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ w zasadzie zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne i nie ma uprawnień do weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów. Zdaniem skarżącego, nie zwalnia to jednak organu od możliwości wglądu do ewidencji kierowców i ustalenia (skonfrontowania), czy liczba punktów w niej wpisana odpowiada liczbie podanej we wniosku organu Policji. Weryfikacja liczby przypisanych punktów, jeśli kierowca nie zgadza z liczbą przypisanych punktów odbywa się natomiast w trybie kwestionowania zapisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Policję.

Niezależnie od powyższego, skarżący podkreślił, że odbył kurs dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego, co należy rozumieć, iż doszło do zmniejszenia ilości zgromadzonych punktów karnych.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego

z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] r., w przedmiocie skierowania skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem w związku z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Podstawę materialnoprawną w kontrolowanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978) zwanej dalej: "u.k.p.". W myśl art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b u.k.p. badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega m.in. kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, przy czym – stosownie do art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p. – decyzja ta wydawana jest na wniosek m.in. organu kontroli ruchu drogowego.

Podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie o skierowaniu na badania psychologiczne wydawane na podstawie imperatywnie sformułowanego art. 99 ust. 1

pkt 3 lit. b u.k.p., ma charakter związany. Oznacza to, że organy administracji publicznej nie dysponują luzem decyzyjnym w zakresie orzekania o skierowaniu na badanie psychologiczne na mocy ww. przepisu. Wydanie decyzji o skierowaniu jest obligatoryjne w każdym wypadku, kiedy tylko kierowca przekroczy liczbę 24 punktów w ewidencji kierowców. Potwierdza to aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 9.06.2017 r., sygn. akt I OSK 2358/15; z dnia 29.08.2017 r., sygn. akt I OSK 2964/15 – publ.na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie ulega wątpliwości, że w cytowanym art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. mowa jest o punktach za naruszenia przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128, ze zm.) zwanej dalej: "u.p.r.d.". Na podstawie tego ostatniego przepisu Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Danemu naruszeniu przepisów przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10, a stosowną adnotację umieszcza się w tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów (art. 130 ust. 2 u.p.r.d.).

W ocenie Sądu, za trafne należy uznać stanowisko organów, że w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do wydania decyzji w przedmiocie skierowania P. K. na badania psychologiczne, skoro dane wskazane we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. o skierowanie na badania psychologiczne potwierdzały okoliczność, że skarżący przekroczył 24 punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Mianowicie wniosek Komendanta określił 4 przypadki naruszenia przez skarżącego przepisów o ruchu drogowym, za które to otrzymał on łącznie 26 punktów. Wszystkie naruszenia miały miejsce w okresie od dnia 24 maja 2016 r. do 18 kwietnia 2017 r., czyli w okresie krótszym niż rok. Skarżący tych ustalań w żaden sposób nie podważył, albowiem nie wykazał, aby którykolwiek wpis do ewidencji, wskazany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. we wniosku, został z niej usunięty lub nie istniał.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego kwestionowania przez skarżącego ilości przyznanych punktów podniesionego w kontekście braku wskazania tych danych w rozstrzygnięciu organu I instancji wyjaśnić należy, że organ administracji nie jest uprawniony do badania, w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, skuteczności wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego należy do wyłącznej kompetencji właściwych organów policji w związku z tym kwestionowanie przez kierowcę prawidłowości stanu ewidencji może mieć miejsce jedynie przed organami policji, a następnie przed sądem administracyjnym w skardze na czynność lub bezczynności w przedmiocie wpisu do ewidencji. Natomiast do uprawnień starosty jak i kolegium nie należy podważanie i badanie zgodności wpisów z prawem, lecz ustalenie, czy w oparciu o wniosek doszło do przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Inaczej rzecz ujmując, liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, obliczona przez komendanta wojewódzkiego Policji jako organ prowadzący ewidencję w myśl art. 130 ust. 1 p.r.d., jest wiążąca dla starosty oraz dla samorządowego kolegium odwoławczego w ramach prowadzonego postępowania. Wymienione organy administracji publicznej nie dysponują bowiem samodzielną kompetencją do ustalania liczby tych punktów lub ich weryfikacji (por. wyroki NSA z dnia 09.08.2013 r., sygn. akt I OSK 855/12; z dnia 12.02.2014 r., sygn. akt I OSK 1757/12 publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, organy należycie oceniły materiał dowodowy w kontekście przepisów prawa procesowego.

Dokonane ustalenia, ich ocena prawna oraz wyciągnięte na tej podstawie wnioski są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Podkreślenia wymaga, że odmienna od oczekiwań skarżącego ocena przez organy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie świadczy jednak o tym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, a zatem zarzut naruszenia art. 7, art. 11, art. 15, art. 80 oraz art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest ponadto podstaw do uwzględnienia argumentów podniesionych wobec braku właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji w sytuacji, gdy z decyzji z dnia 26 maja 2017 r. bezsprzecznie wynika, jakie przepisy stanowiły podstawę jej wydania, a ponadto że została wydana w związku ze sformalizowaną informacją Komendanta o przekroczeniu przez skarżącego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że argumentacja skargi nie wskazywała jaki wpływ miało naruszenie powołanych przepisów postępowania na wynik sprawy, skoro jak zostało to podniesione wcześniej nie zostały skorygowane ewentualne nieprawidłowe wpisy w ewidencji.

Rozpatrując podniesioną w skardze kwestię możliwości zmniejszenia ilości punktów na skutek odbycia szkolenia, należy mieć na względzie, treść art. 130 ust. 3 u.p.r.d. zgodnie z którym kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Jak również § 8 ust. 6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488), w którym prawodawca stwierdził, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

Powyższe oznacza, że dobrowolne odbycie szkolenia, aby mogło spowodować zmniejszenie liczby posiadanych punktów, musi się odbyć przed przekroczeniem dopuszczalnej ilości punktów. Unormowanie zawarte w art. 130 ust. 2 u.p.r.d., uniemożliwiające usunięcie punktów z ewidencji w sytuacji przekroczenia

w okresie roku ustalonego ich limitu, wpływa na interpretację art. 130 ust. 3 ww. ustawy, dotyczącego zmniejszenia liczby punktów w wyniku odbycia szkolenia. Prowadzi to do wniosku, że poddając się szkoleniu kierowca nie może doprowadzić do odliczenia punktów, jeśli ich liczba, w ciągu roku od daty popełnienia pierwszego naruszenia, przekroczyła dopuszczalną górną granicę. Szkolenie nie jest już bowiem skuteczne, gdyż nie może zniweczyć stanu faktycznego zaistniałego na skutek przekroczenia określonego ustawowo limitu punktów. W tym stanie faktycznym nie jest już możliwe usunięcie punktów z ewidencji na skutek upływu czasu, otwiera się natomiast możliwość oraz obowiązek wdrożenia przez odpowiednie organy procedur weryfikujących i sprawdzających. Przyjęcie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do zaistnienia niemożliwej do zaakceptowania sytuacji, w której poprzez permanentne odbywanie szkoleń, kierowcy uporczywie naruszający przepisy ruchu drogowego mogliby nadal w tym ruchu uczestniczyć, podczas gdy celem rozwiązań przyjętych przez ustawodawcę jest w miarę szybka identyfikacja takich osób i poddanie ich weryfikacji.

Inaczej rzecz ujmując w sytuacji, gdy w dniu odbycia przez kierowcę szkolenia suma otrzymanych przez niego punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego przekroczyła 24, to odbyte szkolenie nie może wywołać skutku, o którym mowa

w art. 130 ust. 3 u.p.r.d. (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt

I OSK 2507/15, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, niewadliwie ustalone przez organy okoliczności faktyczne sprawy nie pozostawiają wątpliwości, co do wypełnienia ustawowych przesłanek obligatoryjnego skierowania skarżącego na badanie psychologiczne. Szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 u.p.r.d., a na które powołuje się skarżący, nie mogło doprowadzić do zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, gdyż jak wynika z akt sprawy szkolenie to miało się odbyć w dniu 22 kwietnia 2017 r., zaś przed tą datą – czyli 18 kwietnia 2017 r. skarżący posiadał łącznie 26 punktów, zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy było faktyczne uczestnictwo skarżącego w szkoleniu.

W zakresie argumentów skargi dotyczących rozważenia zgodności z Konstytucją powołanych przez organy przepisów skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że nie dostrzega potrzeby wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, tym bardziej,

że skarżący nie wskazał konkretnie jaki przepis jest w jego ocenie niekonstytucyjny,

a ponadto wyjaśnić należy, że podstawą do przedstawienia przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego muszą być uzasadnione wątpliwości sądu, a nie skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r., OSK 971/04, publ. LEX

nr 236849), zaś takich wątpliwości Sąd w niniejszej sprawie nie ma.

Podsumowując stwierdzić należy, że skoro zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione i rozważone, a zatem – w ocenie Sądu - nie ma podstaw do kwestionowania przyjętych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń faktycznych, które są logiczną konsekwencją należytego wyjaśnienia sprawy.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.