Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1435/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13ha ust. 1, ust. 3, ust. 6, art. 13k ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 pkt 33
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z [...] października 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn zm., dalej: "K.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm., dalej: "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 pkt 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. Nr 80, poz. 433 z późn. zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b i ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 875 z późn. zm., dalej: "u.t.d."), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez H. K. (dalej: "Strona", "Kierowca", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję GITD z [...] lipca 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu drogą krajową wymienioną w rozporządzeniu z 22 marca 2011 r. bez uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. 31 lipca 2012 r. na drodze krajowej autostrada [...] na odcinku [...] kilometra drogi, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej zespół pojazdów: samochód marki S., o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem samochodowym kierowała Strona. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t, co ustalono na podstawie wpisów dotyczących dopuszczalnej masy całkowitej obu pojazdów, zawartych w ich dowodach rejestracyjnych. Łączna dopuszczalna masa całkowita zatrzymanego do kontroli zespołu pojazdów wynosiła bowiem 3 850 kg. Powodem zatrzymania był brak w pojeździe urządzenia służącego do poboru opłat elektronicznych. Powyższe stwierdzono przy pomocy skanera zainstalowanego w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego.

W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że kierujący pojazdem [...] lipca 2012 r. o godzinie [...] poruszał się ww. zespołem pojazdów po płatnym odcinku drogi krajowej [...], odcinek Z. ([...]) – węzeł B., przejeżdżając przez bramownicę do poboru opłat Nr [...] bez uiszczenia wymaganej opłaty, co wynikało z faktu niezainstalowania w pojeździe urządzenia viaBOX (protokół kontroli Nr [...]).

Decyzją z [...] lipca 2012 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 13k ust. 4 i art. 13l ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. oraz art. 104 w zw. z art. 107 K.p.a., nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] złotych za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona wskazała, że zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych sankcji podlegają pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej pow. 3,5 tony. Zatrzymany do kontroli pojazd był pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej 2400 kg. Podniosła również, że w jej ocenie, niezasadne jest trzykrotne nakładanie kary pieniężnej, w sytuacji gdy ujawniony przejazd był jeden.

Ponownie rozpoznając sprawę organ nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary. Wskazał, że z dowodów rejestracyjnych kontrolowanych pojazdów wynika, że dmc przekracza 3,5 tony. Wskazał jednocześnie, że w tego typu sprawach kary pieniężne są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń, bez względu na winę, czy stopień ewentualnego zawinienia.

Odnosząc się do zarzutów strony organ podniósł, że wyodrębnił sprawy administracyjne za poszczególne przejazdy opisane w protokole kontroli, bowiem każda z nich jest odrębną postawą do nałożenia kary pieniężnej, tj. odrębną, indywidualną sprawą administracyjną wymagającą rozstrzygnięcia w drodze decyzji (art. 1 pkt 1 k.p.a.). Ustawodawca nie przewidział możliwości sumowania kar pieniężnych za kilka naruszeń stanowiących odrębne sprawy administracyjne. Podkreślił, że wszystkie decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej mają charakter decyzji związanych, a zatem organ nie ma możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w nich stan faktyczny. Organ nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] listopada 2012 r., Skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasadzenia na jego rzecz kosztów postepowania wg norm przepisanych, zarzucił organowi naruszenie poprzez niewłaściwe zastosowanie:

- art. 13 ust. 1 pkt 3 i 13k ust. 1 u.d.p. w zw. z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 22 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012, poz. 1137, dalej: "P.r.d."),

- dyrektywy nr 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz. U. L 187 z 20 lipca 1999 r., str. 42),

- dyrektywy nr 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 maja 2006 r. zmieniającej dyrektywę nr 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe.

Naruszenie tych przepisów skutkowało nałożeniem na Skarżącego trzech kar pieniężnych za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej autostradą [...] na odcinku drogi płatnej.

Skarżący zaznaczył, że w dniu kontroli dokonał tylko jednego przejazdu po drodze płatnej. Tymczasem za ten jeden przejazd zostały nałożone na niego trzy kary administracyjne. Zdaniem Skarżącego jest to niezgodne z brzmieniem art. 13 ust. 1 pkt 3 art. 13k ust. 1 u.d.p. Organ nie przedstawił żadnej wykładni, która pozwalałaby przyjąć, że ustawodawca, wprowadzając w art. 13k ust. 1 karę pieniężną za przejazd bez opłaty de facto wprowadził możliwość karania za przejazd poszczególnych bramownic. Organ nie odniósł się też do przytoczonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 646/05), gdzie wyraźnie wskazano, że wysokość kary jest niezależna od długości przejechanej trasy.

Skarżący zaznaczył również, że wprowadzenie art. 13 ust. 1 pkt 3 do ustawy o drogach publicznych jest wynikiem wdrożenia dyrektywy 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 maja 2006 r. zmieniającej dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe. Wskazał, że w myśl dyrektywy nr 2006/38/WE "pojazd" oznacza pojazd silnikowy lub zespół pojazdów, który jest wyłącznie przeznaczony lub wyłącznie używany do przewozu drogowego towarów o dopuszczalnej masie całkowitej pow. 3,5 tony. Wobec tego kierowany przez Skarżącego pojazd nie podlegał regulacjom art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13k ust. 1 u.d.p.

Skarżący podkreślił, że art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., nakłada obowiązek ponoszenia opłaty tylko na pojazdy samochodowe w rozumieniu art. 2 pkt 33 P.r.d., tj. takie, za które uważa się także zespół pojazdów składających się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Zdaniem Skarżącego przepis ten nie wprowadza opłat od rzeczywistej masy pojazdu, lecz od dopuszczalnej masy całkowitej przyczepy lub naczepy. W niniejszej sprawie dmc przyczepy W. wynosiła 2 400 kg. Nawet gdyby uznać, że w powołanym przepisie chodzi o dmc pow. 3,5 tony całego zespołu pojazdów, należy podkreślić, że Skarżący prowadzący samochód osobowy Suzuki nie mógł zgodnie z obowiązującym przepisem ciągnąć przyczepy Wolf, ponieważ samochód Suzuki nie może ciągnąć przyczep o takiej masie. Wobec tego, Skarżący nie mógłby według obowiązujących przepisów prawa legalnie wyposażyć i korzystać z systemu viaTOLL w takim zespole pojazdów. W takiej sytuacji art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., został w niniejszej sprawie zastosowany nie tylko sprzecznie z intencją ustawodawcy, ale także sprzecznie z przywołanymi dyrektywami.

W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z 2 grudnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3468/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję GITD z [...] lipca 2012 r.

WSA wskazał, że poza karą pieniężną za przejazd o godz. [...] samochodem osobowym marki S., wraz z przyczepą marki [...], płatnym odcinkiem drogi krajowej [...], Z. ([...]) - węzeł B. pod bramownicą do poboru opłat Nr [...], bez wymaganej opłaty elektronicznej, Skarżący został ukarany za przejazdy bez wymaganej opłaty w tym samym dniu płatnym odcinkiem drogi krajowej [...] Z. (granica państwowa) - węzeł B., pod bramownicami: Nr [...] o godzinie [...] i Nr [...], o godzinie [...]. Wskazał, że GITD przyjął w związku z zarejestrowanym incydentami, że przejazd przez 3 bramownice na tym samym odcinku drogi stanowi trzy przejazdy. Powyższe stanowisko GITD uznał za błędne, bowiem dopuścił on kumulację kar pieniężnych za jedno zdarzenie polegające na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez wniesienia opłaty elektronicznej, w zależności od liczby tzw. bramownic znajdujących się na tym odcinku. Wyjaśnił, że z art. 13 ust. 1 pkt 1 i 3 u.d.p. wynika, że kara jest bezpośrednio powiązana z przejazdem po danej drodze krajowej lub jej odcinku. Mimo, iż przepisy powyższej ustawy nie zawierają definicji "przejazdu", w ocenie WSA w Warszawie, kara pieniężna winna być nakładana za przejazd bez uiszczenia opłaty po drodze krajowej lub jej odcinku, bez względu na długość przejazdu, a nie za przejazd pomiędzy dwoma najbliższymi bramownicami. Tylko za taki przejazd jedną drogą krajową bez uiszczenia opłaty można nałożyć się karę w wysokości [...] złotych.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez GITD od powyższego wyroku WSA w Warszawie, wyrokiem z 28 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1439/15, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

NSA po sprecyzowaniu okoliczności stanu faktycznego sprawy uznał, że Sąd I instancji nie wyjaśnił skąd i dokąd przemieszczał się kierujący pojazdem i czy przejazd na tym odcinku można uznać za jeden bądź kilka przejazdów w wymiarze czasowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wskazano powyżej, rozpatrywana sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez NSA, zastosowanie zatem znajduje art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Związanie dokonaną przez NSA wykładnią oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, jak i konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Wykładnia prawa, o której mowa w omawianym przepisie, obejmuje zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. Związanie wykładnią dokonaną w wyroku sądu kasacyjnego oznacza również, że sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w ww. przepisie, podlegają bowiem zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną NSA i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1117/05).

Wychodząc od analizy regulacji prawnej mającej zastosowanie w niniejszej sprawie, w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonanej kontroli pojazdu, jak również w dniu wydania zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej wynika bezpośrednio z przepisów ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., "Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony (...)". Według art. 13ha ust. 1 ustawy o drogach publicznych, "Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6", to jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Z art. 13ha ust. 3 u.d.p., jak i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 tej ustawy wynika, że powyższa opłata elektroniczna pobierana jest za przejazd po płatnych drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Stosownie natomiast do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., "Za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł".

Z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.p., wynika, że "Do dróg krajowych zalicza się autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i dróg ekspresowych".

W załączniku nr 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, został wymieniony odcinek drogi autostrady [...]: Z. ([...]) – węzeł B.

Na wymienionym odcinku autostrady [...] doszło o godz. [...] do zatrzymania do kontroli drogowej zespołu pojazdów, którym kierował Skarżący, którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony i wynosiła 3,850 kg. Ustalono, że przejazd odbywał się płatnym odcinkiem drogi bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej w związku z brakiem urządzenia służącego do poboru opłat elektronicznych (viaBOX). Istotny w niniejszej sprawie jest fakt, że tego samego dnia o godzinie [...] oraz o godzinie [...], inne bramownice zarejestrowały przejazd tego samego zespołu pojazdów na tym samym odcinku autostrady [...] Z. ([...]) - węzeł B.

Kwestią, którą Sąd rozpoznający skargę ponownie, jest zobligowany rozstrzygnąć, jest ustalenie, czy we wskazanych powyżej okolicznościach, zarejestrowany przez różne bramownice, o różnych godzinach, przejazd tego samego zespołu pojazdów, na tym samym płatnym odcinku drogi, stanowi tylko jeden przejazd, czy też przejazdy odrębne.

W wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z 28 lutego 2017 r. NSA uznał, że Sąd I instancji zasadnie wskazał, iż nie jest dopuszczalna kumulacja kar pieniężnych za jeden czyn polegający na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez wniesienia opłaty elektronicznej, w zależności od liczby bramownic znajdujących się na tym odcinku, które zarejestrowały brak opłaty. Wskazać bowiem należy, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 września 2014 r., P 36/13 umarzającym postępowanie wszczęte pytaniem, czy art. 13 k ust. 1 u.d.p. jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP, wskazał iż nie jest dopuszczalna możliwość kumulacji kar pieniężnych za przejazd polegający na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, w zależności od liczby tzw. bramownic znajdujących się na tym odcinku, które zarejestrowały brak opłaty. Tak więc liczba przejazdów bez uiszczenia opłaty nie może być więc określana liczbą rejestracji przejazdu przez kolejne bramownice. Za przejazd dla potrzeb stosowania art. 13k ust. 1 u.d.p. należy uznać bowiem jedno działanie tego samego kierującego, polegające na poruszaniu się określonym pojazdem po drodze płatnej, integralne pod względem czasu i miejsca (wykonywane nieprzerwanie, na tej samej drodze płatnej (m.in. wyrok z 27 listopada 2014 r., II GSK 1588/13 i wyrok z 31 marca 2015 r., II GSK 1736/13).

Nie budzi zatem wątpliwości przedstawiona przez NSA wykładnia przepisów regulujących kwestię uiszczania opłaty elektronicznej, zgodnie z którą nie jest dopuszczalna kumulacja kar pieniężnych za jeden czyn polegający na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez wniesienia opłaty elektronicznej, w zależności od liczby bramownic znajdujących się na tym odcinku, które zarejestrowały brak opłaty.

NSA jednocześnie wskazał w omawianym wyroku, że Sąd I instancji nie uwzględnił tego jednak, że przejazd o godzinie [...] zarejestrowany przez bramownicę Nr [...], dotyczył w/w pojazdu z załadowaną przyczepą, natomiast przejazdy zarejestrowane przez bramownicę Nr [...] o godzinie [...] i Nr [...] i o godzinie [...], dotyczyły w/w pojazdu z pustą przyczepą. Zauważyć również, że powyższe przejazdy dzieli znaczna różnica czasowa i dotyczą one co prawda tego samego odcinka drogi, ale odbyły się w dwóch przeciwnych kierunkach (tam i z powrotem). Już z tych powodów zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy Skarżący realizował jeden przejazd drogą płatną, w rozumieniu art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.

Uwzględniając powyższe, wskazane przez NSA okoliczności stanu faktycznego, Sąd rozpoznający sprawę, stwierdza, że zarejestrowany przejazd przedmiotowego zespołu pojazdów przez bramownicę Nr [...] o godzinie [...], stanowi odrębny przejazd w stosunku do przejazdu zarejestrowanego przez inne bramownice o godzinie [...] oraz o godzinie [...].

Należy podkreślić, że NSA w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z 28 lutego 2017 r. stwierdził, że za przejazd dla potrzeb stosowania art. 13k ust. 1 u.d.p. należy uznać jedno działanie tego samego kierującego, polegające na poruszaniu się określonym pojazdem po drodze płatnej, integralne pod względem czasu i miejsca. W wyroku natomiast z 27 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1588/13, NSA analizując kwestię wielokrotności przejazdów płatnym odcinkiem drogi stwierdził, że: "Logika rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie omawianej regulacji, jednoznacznie świadczy bowiem o tym – zwłaszcza, gdy podkreślić, że ustawodawca konsekwentnie operuje terminem "przejazdu", a nie "przejazdów", odnoszonego do terminu "drogi lub jej odcinka" – że jej celem jest penalizowanie określonego przepisem obowiązującego prawa zachowania, a mianowicie wykonania przejazdu określoną drogą krajową lub jej odcinkiem bez uiszczenia wymaganej opłaty za ten przejazd. Chodzi więc o konkretne zachowanie, stanowiące konkretny i jeden czyn. Cechę jednorodność tego czynu, ponad wszelką wątpliwość, rozpatrywać zaś należy z punktu widzenia lokowania danego przejazdu w konkretnej przestrzeni czasu i miejsca jego wykonywania. Tym samym, z oczywistych względów, ustalanie cechy jednorodnego charakteru przejazdu nie może pomijać takich jego elementów, jak zwłaszcza stały kierunek przemieszczania się daną drogą krajową lub jej płatnym odcinkiem (tj. trywialnie rzecz ujmując chodzi o przemieszczanie się z punktu do punktu) oraz czas przejazdu, co w przypadku zmiany kierunku przejazdu polegającej, na przykład na zjechaniu z drogi krajowej lub jej płatnego odcinka i ponownym wjechaniu na nie w innymi miejscu oznaczałoby, że konkretny przejazd traciłby omawianą cechę, co z punktu widzenia konsekwencji tego rodzaju zachowania, rozpatrywać należałoby już, jako dwa różne czyny popełnione w różnym czasie i w różnym miejscu".

W okolicznościach niniejszej sprawy, jak wskazał NSA w wyroku wiążącym Sąd orzekający, przejazdy zarejestrowane o godzinie [...] oraz o godzinie [...] i [...], odbyły się w dwóch przeciwnych kierunkach. Z wyjaśnień Skarżącego ponadto, zawartych w skardze kasacyjnej od wyroku I instancji w niniejszej sprawie wynika, że przejazdy powyższe były dokonane przez inne osoby kierujące zespołem pojazdów. Przejazdu zarejestrowanego o godzinie [...] dokonał Skarżący, jako kierujący zespołem pojazdów, z załadowaną przyczepą na której znajdował się inny samochód osobowy. Przejazdu zarejestrowanego o godzinie [...] i [...], dokonała w odwrotnym kierunku inna osoba, która jechała zespołem pojazdów z pustą przyczepą po Skarżącego, któremu zepsuł się samochód osobowy.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że przejazd zarejestrowany o godzinie [...], dokonywany w innym kierunku i przez inna osobę (Skarżącego) niż wcześniejszy przejazd tym samym odcinkiem autostrady [...], stanowi odrębny czyn (przejazd) podlegający karze pieniężnej za brak uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej.

Z tych względów niezasadny jest zarzut Skarżącego, naruszenia przez GITD art. 13 ust. 1 pkt 3 i 13k ust. 1 u.d.p. w zw. z art. 2 pkt 33 P.r.d. oraz dyrektywy nr 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 czerwca 1999 r., jak i dyrektywy nr 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 maja 2006 r. zmieniającej dyrektywę nr 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące nałożeniem na Skarżącego trzech kar pieniężnych za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej autostradą [...] na odcinku drogi płatnej. W sprawie nie miał bowiem jeden przejazd w tym samym dniu, tym samym zespołem pojazdów, tym samym odcinkiem płatnej drogi, lecz dwa przejazdy w przeciwnych kierunkach wykonanych przez innych kierowców.

Na marginesie należy wskazać, że decyzje administracyjne wymierzające kary pieniężne za przejazdy o godzinie [...] i [...], zostały uchylone prawomocnymi wyrokami WSA w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 3229/14 i VI SA/Wa 3469/14.

Na rozprawie 10 października 2017 r. Skarżący podniósł, że jego brat, który dokonał przejazdu zarejestrowanego o godzinie [...] i [...], próbował nabyć na przedmiotowy zespół pojazdów urządzenie viaBOX, jednak uzyskał informację, że na ten pojazd nie można zakupić tego urządzenia, ponieważ pojazd ten wraz z przyczepą z jaka może jechać nie przekroczy dmc 3,5 tony.

Sąd zauważa, że powyższą kwestię wyjaśnił sam Skarżący w skardze, w której stwierdził, że: "(...) kierujący samochodem osobowym Suzuki nie mógł zgodnie z obowiązującym prawem ciągnąć przyczepy Wolf, gdyż samochód osobowy SUZUKI nie może ciągnąć przyczep o takiej masie. Zatem dopuszczalna masa pojazdu ani zespołu pojazdów nie przekraczała 3,5 tony. Mianowicie samochód osobowy marki S. nr rej [...] o dopuszczalnej masie 1450 kg nie może wg obowiązujących przepisów prawa ciągnąć przyczep o masie przekraczającej 1010 kg. Zatem dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów, tj. samochodu wraz z przyczepą z przyczepą marki [...] nr rej [...]nie przekraczała i nie mogła przekraczać 3,5 tony. W tej sytuacji pojazdów kierujący samochodem osobowym S. nie mógłby wg obowiązujących przepisów prawa legalnie wyposażyć i korzystać z systemu VIATOLL dla takiego zespół pojazdów samochodowych".

Należy zgodzić się ze Skarżącym, że samochód S. nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 1450 kg nie mógł zgodnie z obowiązującymi przepisami poruszać się z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej 2400 kg jak jest przypisana zgodnie z dowodem rejestracyjnym przyczepie marki [...] o numerze rejestracyjnym [...],drogach publicznych. Zarówno jednak Skarżący, jak i wcześniej Jego brat, poruszali się tym zespołem pojazdów po drogach publicznych, nawet pomimo uzyskania informacji, że taka konfiguracja zespołu pojazdów jest niedopuszczalna i nie można na nią nabyć urządzenia viaBOX. Należy zauważyć, że niedopuszczalność takiej konfiguracji zespołu pojazdów, nie oznacza, że do takiego zespołu pojazdów nie maja zastosowania przepisy o opłacie elektronicznej jeżeli wbrew obowiązującym przepisom taki zespół pojazdów będzie jednak poruszał się po drogach publicznych, w tym po płatnym odcinku drogi, co Skarżący powinien rozumieć.

Z tych względów wyjaśnienia Skarżącego nie wpływają na prawidłowość dokonanej przez GITD subsumpcji stanu faktycznego do norm prawnych wynikających z przepisów regulujących opłatę elektroniczną, w tym karę pieniężną za przejazd pojazdu po płatnym odcinku drogi bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Sąd oddalił wniosek dowodowy Skarżącego zawarty w piśmie z [...] września 2017 r. Zgodnie z art. 206 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższej regulacji wynika, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, a przeprowadzenie dowodu z dokumentu ma wyjątkowy charakter. W niniejszej sprawie nie wystąpiły istotne wątpliwości wymagające przeprowadzenia przez Sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.