Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1260/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

Skarżąca H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], którym nałożono na spółkę karę porządkową w wysokości 2700 złotych. W skardze spółka, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") uznała, że w sprawie ziściły się przesłanki przewidziane w cyt. przepisie, przemawiające za wstrzymaniem

wykonania postanowienia.

Skarżąca podtrzymała argumenty wysunięte w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, skierowanego do organu. Uznała, że zarzuty podniesione w skardze wobec zaskarżonego postanowienia dotyczące błędnej wykładni przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 1540 ze zm.) oraz ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) uzasadniają jednocześnie zasadność wniosku. Skarżąca podała również, że konieczność wykonania zaskarżonego postanowienia, jak również wszystkich kolejnych postanowień, wpłynie w sposób istotny na jej stabilność finansową, co z kolei uniemożliwi jej funkcjonowanie na rynku.

Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania

aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego

wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to,

że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania

istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc

do wstrzymania wykonania decyzji (w niniejszej sprawie postanowienia) musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie

wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Pod pojęciem "wyrządzenia znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez

późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie

lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art.

61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795), albowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do

uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, w niniejszej sprawie - postanowienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120).

W niniejszej sprawie wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania postanowienia Ministra Finansów w sprawie nałożenia kary porządkowej w

wysokości 2700 złotych. Uzasadniając złożony wniosek skarżąca wskazała, że konieczność wykonania zaskarżonego postanowienia (jak również wszystkich kolejnych) wpłynie istotnie na stabilność finansową Spółki, co z kolei uniemożliwi jej funkcjonowanie na rynku.

Zdaniem Sądu stwierdzenie we wniosku, że wykonanie postanowienia uszczupli jej majątek bez odniesienia do sytuacji finansowej spółki, nie uzasadnia jeszcze wstrzymania jej wykonania. Odwołując się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 259/09 należy podkreślić, że skarżąca Spółka, prowadząca szeroko zakrojoną działalność (na co wskazuje chociażby przedmiot działalności określony, w załączonym do skargi, Krajowym Rejestrze Sądowym) powinna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania postanowienia. Jednocześnie należy podkreślić, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw zaskarżonego aktu powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie strona nie dołączyła do wniosku dokumentów obrazujących sytuację finansową spółki, jak również nie

poparła swojego stanowiska żadnymi dokumentami. Tym samym nie jest wiadomym, jak uiszczenie kary pieniężnej wpłynie na sytuację ekonomiczną skarżącej, zatem nie można było rozstrzygnąć, czy przedstawiona we wniosku sytuacja przedsiębiorstwa uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro skarżąca takich dokumentów

nie przedstawiła, to nie była możliwa ocena wskazanych przez nią okoliczności w kontekście spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym strona skarżąca nie wykazała, jakie określone konsekwencje, również finansowe, poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed Sądem.

Ponadto należy również zauważyć, że ewentualna wadliwość zaskarżonego postanowienia nie może być okolicznością przemawiającą za zasadnością wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Niezgodność rozstrzygnięcia wydanego przez organ z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny badać zasadności bądź też nie, wniesionej skargi. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2010 r. I FZ 432/10). Stąd też argumentacja skarżącej dotycząca zasadności skargi nie może uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W związku z tym, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.