Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 50/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Informacja publiczna
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149  par. 1, art. 286  par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2011r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia do rozpatrzenia wniosków M. K. z dnia "[...]" dotyczących wykazów miesięcznych skierowań na leczenie uzdrowiskowe z uwzględnieniem rodzaju leczenia oraz rozdysponowania miejsc sanatoryjnych z uwzględnieniem rodzaju leczenia i numeru skierowania za rok "[...]" i "[...]" w terminie 30 dni od daty zwrotu akt organowi; II. w pozostałej części skargę oddala; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej M. K.kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że dwoma pismami z dnia 1 kwietnia 2011r. M. K. zwróciła się do Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego NFZ o udostępnienie informacji publicznej za 2010r. i 2011r. w zakresie:

a) wykazu miesięcznego wpływu skierowań na leczenie uzdrowiskowe

z uwzględnieniem rodzaju leczenia, oddzielnie za każdy miesiąc od stycznia do grudnia 2010r. i od stycznia do kwietnia 2011r.

b) wykazu rocznego miejsc sanatoryjnych NFZ Województwa A;

c) wykazu miesięcznego wypływu – rozdysponowania miejsc sanatoryjnych

z uwzględnieniem rodzaju leczenia i numeru skierowania.

Ponadto kolejnym pismem oznaczonym tą samą datą wnioskodawczyni zwróciła się do tego samego organu o udzielenie jej podstawowych informacji dotyczących procedur składania wniosku w Oddziale NFZ w A. Ponadto skierowała prośbę o wyjaśnienie dlaczego niektórzy pacjenci z NFZ "muszą po przyjeździe z sanatorium odczekać 12 miesięcy, a następnie zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia (Dz. U. z 2010r. Nr 202, poz. 1342) np. kolejne 18 miesięcy przy leczeniu uzdrowiskowym". Strona wystosowała również pytanie, na podstawie jakich przepisów został wprowadzony czas oczekiwania 12 miesięcy od przyjazdu z sanatorium – co jest niezgodne z Konstytucją.

W odpowiedzi pismem z dnia 11 kwietnia 2011r. skierowanym do M. i A. K. Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ wyjaśnił wnioskodawczyni zagadnienia dotyczące czasu oczekiwania na świadczenia w rodzaju leczenie uzdrowiskowe oraz związane z tym postępowanie co do wniosków p. K., a także udzielił informacji w zakresie ilości miejsc zakontraktowanych w poszczególnych latach od 2009r. do kwietnia 2011r., ilości skierowań, które wpłynęły w tym czasie do Oddziału oraz ilości skierowań oczekujących na realizację.

Natomiast dwoma pismami z dnia 20 kwietnia 2011r. M. K. zwróciła się do wspomnianego organu o usunięcie naruszenia prawa polegającego na nie udzieleniu bez zwłoki wnioskowanej pismami z dnia 1 kwietnia 2011r. informacji publicznej za 2010r. i 2011r. w postaci stosownych wykazów miesięcznych. Zażądała przy tym ukarania dyscyplinarnego pracownika odpowiedzialnego za nie załatwienie sprawy w terminie zgodnie z art. 38 kpa i poinformowania jej o tym kto i jaką karę dyscyplinarną poniósł.

Kolejnym pismem również opatrzonym datą 20 kwietnia 2011r. M. K. wniosła zażalenie do wspomnianego organu w związku z brakiem odpowiedzi na jej pismo z dnia 1 kwietnia 2011r. W związku z tym zażądała ukarania dyscyplinarnego pracownika odpowiedzialnego za nie załatwienie sprawy w terminie zgodnie z art. 38 kpa oraz poinformowanie jej kto i jaką karę dyscyplinarną poniósł. Ponadto zażądała natychmiastowego udostępnienia informacji publicznej zgodnej

z pismem, tj.:

a) procedur składania wniosków sanatoryjnych - podstawy prawne, rozporządzenia, zarządzenia, decyzje, koszty itp.,

b) wyjaśnienie dlaczego niektórzy pacjenci z NFZ muszą po przyjeździe

z sanatorium odczekać 12 miesięcy, a następnie "zgodnie Dz. U. z 2010 Nr 202 poz. 1342 kolejne 18 miesięcy – sanatorium uzdrowiskowe",

c) na podstawie jakich przepisów został wprowadzony czas oczekiwania 12 miesięcy od przyjazdu z sanatorium i czy jest to zgodne z konstytucją – dyskryminowanie pacjenta ze względu na miejsce zamieszkania,

d) dlaczego skierowanie, które wpłynęło do NFZ w dniu 17 marca 2011r. jest zarejestrowane w dniu 21 marca 2011r. z datą wpływu.

Kolejnym pismem z dnia 21 kwietnia 2011r. M. K. podniosła, że

w związku z brakiem odpowiedzi na podstawowe pytania zadane w piśmie, ponawia prośbę i zwraca się o odpowiedź na pytania: czy informacja specjalisty ds. lecznictwa uzdrowiskowego A. K. zawarta w piśmie z dnia 22 marca 2011r. może być decyzją? Czy literatura książkowa jest wyznacznikiem prawa NFZ w A? Czy ta informacja jest zgodna z podstawami prawnymi? Ponadto strona zwróciła się

z pytaniem z jakich powodów jej wniosek nie został przyjęty? Czy były to kwestie merytoryczne, formalne wypełnienia wniosku czy może przeciwwskazania ogólne

i kardiologiczne do leczenia uzdrowiskowego? M. K. wniosła przy tym o podanie procedury zgodnie z normami i sztuką lekarską oraz obowiązującymi przepisami RP, a także kserokopie wnikliwej analizy danych medycznych lekarza specjalisty, który odrzucił wnioski strony o leczenie sanatoryjne. Ponadto w piśmie podniesiono, że ostatnie zdanie informacji dr A. K. dotyczące braku kwalifikacji, nasuwa pytanie czy jest to forma szykanowania lekarzy kierujących na leczenie uzdrowiskowe, żeby działali wbrew etyce zawodowej, wbrew przepisom ministra zdrowia i wbrew zasadzie, że dobro pacjenta jest najwyższym prawem.

W następnym piśmie również z dnia 21 kwietnia 2011r. M. K. zwróciła się do Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego NFZ z prośbą o odpowiedź na szereg pytań, takich jak: czy załącznik nr 1 wysłany do pacjentów Oddziału Wojewódzkiego NFZ w A jest zgodny z prawem obowiązującym w RP; czy wyznacznikiem prawa i decyzji Oddziału NFZ w A jest literatura książkowa; dlaczego pracownicy NFZ

w A przekazują pacjentom i lekarzom niezgodną z prawdą informację publiczną; dlaczego pacjenci Oddziału NFZ w A po przyjeździe muszą czekać 12 miesięcy (zgodnie z teorią dr K.), a następnie czas oczekiwania 18,5 miesiąca czyli razem 30,5 miesiąca od przyjazdu z sanatorium; dlaczego niektórzy pacjenci Oddziału NFZ w A są celowo i świadomie dyskryminowani; jaki jest koszt szkoleń lekarzy aby celowo

i świadomie wprowadzali w błąd pacjentów, żeby czekali dodatkowo 12 miesięcy (zgodnie z teorią dr K.).

Następnie pismem z dnia 9 maja 2011r. Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 11 kwietnia 2011r., w którym według organu udzielono odpowiedzi na wszystkie pytania i zarzuty M. K.. Jednocześnie organ wskazał, że nie prowadzi miesięcznych zestawień wpływów skierowań na leczenie uzdrowiskowe. Szczegółowe zaś informacje na temat procesu realizacji skierowania i aktualnego miejsca w kolejce może śledzić każdy świadczeniobiorca oczekujący na realizację takiego świadczenia medycznego na udostępnionej stronie internetowej Narodowego Funduszu Zdrowia wpisując swój numer skierowania: https://skierowania .nfz.gov.pl/. Ponadto poinformowano wnioskodawczynię, że informacje, których żąda

w piśmie z dnia 20 kwietnia 2011r. nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Wskazano także, że załącznik nr 1 wysyłany do pacjentów ubiegających się o realizację świadczeń

w rodzaju sanatoryjne leczenie uzdrowiskowe dla dorosłych w krótkim czasie od odbytego pełnego leczenia uzdrowiskowego jest zgodny z obowiązującymi przepisami wewnętrznymi Oddziału. Organ podniósł też, że sugestie strony dotyczące rzekomych działań dyskryminujących nie są poparte żadnymi dowodami. Wskazano także, że

w celu wyjaśnienia sytuacji została zrealizowana prośba strony co do umówienia spotkania z Dyrektorem Oddziału Wojewódzkiego NFZ, jednakże M. K. nie pojawiła się na takim umówionym spotkaniu.

Pismem z dnia 26 maja 2011r. M. K. wywiodła skargę na bezczynność Narodowego Funduszu Zdrowia Oddział w "[...]", wnosząc o usunięcie naruszenia prawa polegającego na udostępnieniu bez zbędnej zwłoki żądanej informacji publicznej w trybie natychmiastowym, w formie wskazanej we wnioskach, a także o ukaranie dyscyplinarne pracownika lub pracowników odpowiedzialnych za nie załatwienie sprawy zgodnie z art. 38 kpa i223 § 2 kpa. Skarżąca podniosła, że nie udzielenie jej żądanych informacji publicznych prowadzi do naruszenia ustawy o dostępie do informacji publicznej i Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w pismach z dnia 11 kwietnia i 9 maja 2011r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Podnieść należy, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta obejmuje jednak tylko orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm. zwanej dalej: ustawą ppsa), jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 ustawy, gdy organ

w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego NFZ w sprawie udzielenia informacji żądanej przez M. K. w jej kolejnych pismach.

Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne

w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. (por. wyrok z dnia 19 grudnia 2007r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, IV SA/Po 652/07).

Dostrzec trzeba również, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią bowiem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu nie będącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informacją publiczną jest również informacja o organach

i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach.

Biorąc powyższe pod uwagę, a także zważywszy na treść przedmiotowego wniosku o udostępnienie wskazanych w nim informacji, bez wątpienia należy stwierdzić, że wnioskowane przez stronę skarżącą w jej pismach z dnia 1 kwietnia 2011r. dane

w zakresie żądanych wykazów odnośnie wniosków i miejsc sanatoryjnych mają charakter informacji publicznych.

Artykuł 4 ust. 1 ustawy stanowi zaś, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych

i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami, Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Nie ulega więc wątpliwości, że Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mających charakter informacji publicznej, w której posiadaniu się znajduje (art. 4 ust. 3 ustawy).

Skoro więc w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną oraz podmiotem zobowiązanym do jej udostępniania, to powinien mieć tu zastosowanie tryb przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Udostępnianie zaś informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż

w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2

i art. 15 ust. 2 oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku art. 14 ust. 1). Jeśli jednak informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2). Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Nie jest natomiast odmową udzielenia informacji wskazanie, że się ich nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2002r., II SAB 289/02).

W sytuacji zaś gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002r., II SA/Lu 507/02).

Ponadto na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej wskazuje art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tej regulacji prawnej organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, ewentualnie z innych powodów, o których stanowi ustawa, co w praktyce może oznaczać udostępnienie treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego. Organ może również odmówić udzielenia informacji publicznej

z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy).

Natomiast w przypadku ubiegania się o uzyskanie informacji publicznej przetworzonej prawo do jej uzyskania zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ulega ograniczeniu przez wykazanie, iż jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przy czym, co wymaga podkreślenia, podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać, że objęte wnioskiem żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym

i mogą odmówić jej udostępnienia tylko wtedy, gdy wnioskodawca, pomimo wezwania, nie wykaże istnienia interesu publicznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 488/10 Lex 674504, wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 sygn. akt I OSK 1938/10 publ. w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).

Biorąc pod uwagę powyższe regulacje prawne określające sposób udzielania informacji publicznych, w ocenie Sądu należy stwierdzić, że Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ, a więc podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, nie udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek w trybie przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej. Strona wnioskowała bowiem o wykazy miesięczne skierowań na leczenie uzdrowiskowe z uwzględnieniem rodzaju leczenia oraz rozdysponowania miejsc sanatoryjnych z uwzględnieniem rodzaju leczenia

i numeru skierowania za rok 2010 i 2011. Tymczasem organ w piśmie z dnia 9 kwietnia 2011r. przesłał wnioskodawczyni informacje dotyczące świadczenia zdrowotnego

w rodzaju lecznictwo uzdrowiskowe w zakresie ilości skierowań zakontraktowanych, ilości skierowań, które wpłynęły do OW NFZ i ilości skierowań oczekujących na realizację, za poszczególne lata 2009-2011.

Tak więc organ nie udzielił wnioskowanej przez stronę informacji, która bez wątpienia ma walor informacji publicznej. Jeśliby zaś organ uznał, że żądana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną winien w pierwszej kolejności wezwać stronę o wykazanie szczególnego interesu publicznego w żądaniu udzielenia określonej informacji. Dopiero w zależności od reakcji wnioskodawcy na takie wezwanie powinien podjąć stosowne czynności, zaś odmowa udostępnienia takiej informacji powinna nastąpić w formie decyzji. W żadnym wypadku nie było podstaw do załatwiania sprawy w spornym zakresie w formie zwykłego pisma. Forma ta była właściwa

w zakresie informacji, której w tym piśmie skarżącej udzielono, a także co do wyjaśnienia stronie, że jej wnioski w dużej części nie dotyczą zakresu informacji publicznych.

Odnośnie zaś podstawowych informacji dotyczących procedur składania wniosku w Oddziale NFZ w A to w rzeczonym piśmie z dnia 11 kwietnia 2011r. organ w sposób obszerny opisał stosowne przepisy aktów prawnych regulujących tą kwestię, takich jak ustawa z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 28 sierpnia 2009r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe, Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007r. w sprawie sposobu i kryteriów ustalania dopuszczalnego czasu oczekiwania na wybrane świadczenia opieki zdrowotnej.

Warto w tym miejscu podnieść, że informacje o obowiązującym prawie są również informacjami publicznymi, gdyż stanowią informację o działalności organów władzy publicznej. Odpowiadają więc zakresowi przedmiotowemu tych informacji wskazanemu w art. 61 Konstytucji, czy też używając terminologii z art. 1 ust. 1 ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej są informacjami o sprawach publicznych. Nie stanowi natomiast tego typu informacji polemika z zapadłym rozstrzygnięciem czy żądanie dokonania przez organ wykładni prawa. Natomiast tryb udostępniania informacji o obowiązującym prawie został uregulowany w ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz. U. z 2005, Nr 190, poz. 1606), która przewiduje obowiązek ogłoszenia i udostępniania aktów, jednakże nie wskazuje na obowiązek stosowania Kpa. Informację udzieloną w trybie ustawy o dostępie stanowić mogą jedynie wiadomości o projektowanych aktach prawnych czy aktach nie ogłoszonych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2006r. I OSK 928/05).

W związku z powyższym organ wskazał wnioskodawcy jakie akty prawne regulują interesującą go problematykę. Nie było obowiązkiem organu udostępnianie treści tych rozporządzeń. Zostały one zgodnie z właściwym trybem ogłoszone

i opublikowane przez co są ogólnodostępne i osoba zainteresowana może bez trudu dotrzeć do ich treści.

Podkreślić trzeba, że nie jest rolą Sądu ocenianie czy wskazane przez organy rozporządzenia regulują kwestie, odnośnie których informacji zażądała skarżąca. Rozpoznając bowiem skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny, czy udzielone odpowiedzi są prawidłowe i wyczerpujące. Ocenie sądu nie podlega też kwestia jakości udzielonych informacji, a jedynie to, czy zostały one udzielone. Przedmiotem tej sprawy jest bowiem tylko to, czy organ dopuścił się bezczynności, a nie to, czy sprawę załatwił prawidłowo (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z 10 września 2002r., II SAB/Wr 78/02).

Pozostałe zaś żądania udostępnienia informacji publicznych zawarte w pismach z dnia 20 i 21 kwietnia 2011r. nie mają w ocenie Sądu charakteru informacji publicznych. Pytania sformułowane przez skarżącą zawierają jej subiektywne opinie,

a więc mają charakter ocenny. Nie donoszą się do żadnych obiektywnie istniejących

w zasobach organu danych. W związku z tym organ nie był zobligowany do udzielenia w trybie informacji publicznej odpowiedzi na takie zapytanie, jak to czy podstawą jego działania jest literatura książkowa. Podobnie nie był zobowiązany do odpowiedzi na pytanie dlaczego pacjenci OW NFZ w "[...]" są celowo dyskryminowani, czy też jaki jest koszt szkoleń lekarzy aby świadomie wprowadzali pacjentów w błąd. Takie pytania zawierają w sobie już tezy, które są niczym nie potwierdzone, a ponadto i co najważniejsze odnoszą się do zagadnień nie będących informacją publiczną. Podstawą postępowania organu są bowiem przepisy prawa zawarte w aktach prawnych takich jak ustawy czy też rozporządzenia i na gruncie przedmiotowej sprawy zostały one precyzyjnie wskazane. Nie stanowi również informacji publicznej polemika z zapadłym rozstrzygnięciem więc odpowiedź na zarzuty dotyczące negatywnego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej nie ma waloru informacji publicznej, a tryb udzielenia informacji publicznej bezsprzecznie nie jest właściwy do uzasadnienia takiego rozstrzygnięcia organu. Reasumując organ nie jest władny odpowiadać stronie na zarzuty dotyczące negatywnego rozpatrzenia jej wniosku przy zastosowaniu procedury informacji publicznej i dlatego też słusznie uznał, że pytania i zarzuty poczynione w tym zakresie wykraczają poza zakres informacji publicznej. Dostrzec przy tym trzeba, że strona otrzymała jako zainteresowana pismem z dnia 22 marca 2011r. informację

o braku kwalifikacji medycznej do potwierdzenia złożonego skierowania na leczenie uzdrowiskowe wraz z uzasadnieniem. Jednakże oczywiście informacja taka została przekazana skarżącej w zwyczajnym trybie jako osobie zainteresowanej wynikiem rozpatrzenia jej wniosku. Natomiast odnosząc się do ogólnego procesu rozpoznawania rzeczonych wniosków już w trybie informacji publicznej w piśmie z dnia 9 maja 2011r. organ wskazał stronie, że szczegółowe informacje na temat realizacji skierowania

i aktualnego miejsca w kolejce może śledzić każdy świadczeniobiorca oczekujący na realizację takiego świadczenia medycznego na udostępnionej stronie internetowej Narodowego Funduszu Zdrowia wpisując swój numer skierowania.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że organ w zakresie określonych we wnioskach z dnia 1 kwietnia 2011r. wykazów miesięcznych dotyczących leczenia sanatoryjnego, pozostawał w zwłoce, gdyż nie załatwił sprawy w sposób i w formie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o regulację art. 149 § 1 i art. 286 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt

I sentencji wyroku. W pkt II na podstawie art. 151 ppsa Sąd w pozostałym zakresie skargę oddalił. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt IV na podstawie art. 200 ustawy ppsa.

W dniu 17 maja 2011 r. zaczęło obowiązywać nowe brzmienie art. 149 p.p.s.a., wprowadzone ustawą z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173

z późn. zm.). Z uwagi na to, że znowelizowany art. 149 p.p.s.a. obowiązywał w dniu orzekania w sprawie niniejszej - sąd był zobowiązany, uwzględniając skargę na bezczynność, orzec o tym czy kontrolowane postępowanie było prowadzone z rażącym naruszeniem prawa. Przepis art. 14 pkt 2 ustawy nowelizującej dodał bowiem do treści art. 149 p.p.a.a. następujące zdanie: "Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Natomiast art. 16 ustawy zmieniającej wprowadził zasadę, że przepisy ustawy stosuje się do działań i zaniechań funkcjonariuszy publicznych, które nastąpiły od dnia wejścia w życie ustawy. Dlatego też skład orzekający w pkt III wyroku nie stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Orzeczenie w przedmiocie charakteru naruszenia prawa dotyczyć może okresu od dnia 17 maja 2011 r. (dzień wejścia w życie nowelizacji) do dnia orzekania, gdyż tylko ten okres mógł być przedmiotem oceny w kontekście znowelizowanego art. 149 p.p.s.a. Od 17 maja 2011r. natomiast do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy przez tut. sąd nie upłynął znaczny okres, tak więc w tym czasie nie zostały jeszcze w sposób rażący naruszone terminy do jej załatwienia.