Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1159/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 6, ust. 12
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 9, art. 28 par 4, art. 30 par 2,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarządzenia poboru podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego w drodze inkasa oraz określenia inkasentów i wysokości wynagrodzenia za inkaso oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada Gminy W. w dniu 24 stycznia 2013 r. podjęła uchwałę Nr XXVlI/285/2013 w sprawie zarządzenia poboru podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego w drodze inkasa, określenia inkasentów i wysokości wynagrodzenia za inkaso. Zgodnie z § 1 uchwały Inkaso podatków rolnego, leśnego i od nieruchomości powierzono sołtysom wsi. Rada Gminy za pobór ww. podatków pobranych i terminowo odprowadzonych na rachunek Urzędu Gminy W., ustaliła wynagrodzenie dla inkasentów w wysokości 15 %, z zastrzeżeniem, że roczne wynagrodzenie za inkaso nie może przekroczyć kwoty 15.000 zł (brutto).

Pismem z dnia 20 lutego 2013 r. J. P. (dalej jako "Skarżąca") złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia. W uzasadnieniu wskazała, że w/w uchwała w sposób bezsporny narusza jej interes prawny i uprawnienie do otrzymania należnej płacy za wykonaną pracę tj. za wykonanie "większej pracy"" większej płacy". W ocenie Skarżącej uchwała zawiera restrykcje i reperkusje finansowe.

Uchwałą Nr XXIX/309/2013 z dnia 26 marca 2013 r. Rada Gminy W. odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżąca pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę Rady Gminy W. z dnia 24 stycznia 2013 r. wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej jej interes prawny i uprawnienie, a także art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz zasady sprawiedliwości społecznej, wynikającej z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, iż Rada Gminy W. nie odniosła się merytorycznie do jej zarzutów. Skarżąca powołała się na zasadę sprawiedliwości społecznej zawartej w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Zdaniem Skarżącej zaskarżona uchwała narusza jej interes z uwagi na "krzywdzący mnie (...) restrykcyjny dla mnie sposób wynagradzania" poboru podatku od nieruchomości, podatku rolnego oraz podatku leśnego. Zaznaczyła, iż wśród wszystkich sołtysów Gminy W. przekracza wprowadzony skarżoną uchwalą limit rocznych zarobków z tytułu inkasa tj. 15 tys. zł. Zdaniem Skarżącej zapisy zaskarżonej uchwały naruszają jej uprawnienie do otrzymywania stosownego do nakładu pracy wynagrodzenia.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż na mocy przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2010 Nr 95 poz. 613, zwanej dalej "u.o.p.o.l."), z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym (Dz. U. 2006 Nr 136 poz. 969), oraz z dnia 30 października 2002 roku o podatku leśnym (Dz. U. 2012 poz. 749) do wyłącznej właściwości rady gminy należy możliwość zarządzenia poboru odpowiednio podatku od nieruchomości, podatku rolnego oraz podatku leśnego w drodze inkasa oraz określenia inkasentów i jednocześnie wysokości wynagrodzenia za inkaso. Jest to uprawnienie przyznane przez ustawodawcę. Zaznaczył, iż obowiązki wykonywane przez inkasenta nie wynikają z przepisów prawa cywilnego czy też przepisów prawa pracy. Stosunek jaki nawiązuje się pomiędzy Gminą a inkasentem ma charakter administracyjno - prawny jako, że podstawą umocowania inkasenta jest uchwała rady. Inkasent zatem wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej (w interesie publicznoprawnym) i otrzymuje za wykonywanie tych czynności wynagrodzenie, którego wysokość ustala rada w ramach delegacji ustawowej.

Zdaniem Organu nie można uznać, że podejmując zaskarżoną uchwałę, która wypełnia delegację ustawową Rada Gminy W. naruszyła interes prawny skarżącej. Organ administracji podkreślił, iż wynagrodzenie inkasentów co do zasady nie będzie kształtowało się w równej wysokości, jako że podstawę do jego wyliczenia stanowi suma pobranych i terminowo odprowadzonych podatków, która dla każdego z sołectw może być różna.

W opinii Organu nie może być uznane również za naruszenie interesu prawnego skarżącej, odmienne uregulowanie w ramach obowiązujących przepisów tego samego zagadnienia przez właściwą radę gminy. W ocenie Organu, treść uchwały nie stoi w sprzeczności z zasadą, o której mowa w art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej tj. zasadą równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne.

Ponadto, w odpowiedzi na skargę zaznaczono, iż w zaskarżonej uchwale, Rada Gminy W. ustaliła dla wszystkich inkasentów jedną stawkę procentową inkasa (15 %) oraz wprowadziła dla wszystkich inkasentów ograniczenia wynagrodzenia do 15.000 zł w skali roku. Podkreślono również, iż zaskarżona uchwała jest zgodna z obowiązującym prawem i podjęta w ramach delegacji ustawowej. Ponadto nie została zakwestionowana przez organ sprawujący nadzór nad działalnością gminy w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie m. in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do treści art. 134 w/cyt. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny posiada tylko i wyłącznie uprawnienia kasacyjne, nie ma natomiast możliwości prawnych zmiany w części zaskarżonej uchwały organu stanowiącego poprzez podwyższenie wynagrodzenia za czynności inkasenta podatkowego Skarżącej sołtys wsi M..

Stosując kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy skład sądzący uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które skutkowałyby stwierdzeniem jej nieważności.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zasady funkcjonowania samorządu terytorialnego zostały ujęte w art. 163-172 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która nadaje jednostkom samorządu terytorialnego w zakresie przyznanych im uprawnień samodzielność i zapewnia na mocy art. 165 ochronę sądową. Z art. 217 i 168 Konstytucji RP wynika ograniczone władztwo samorządu terytorialnego w sferze podatkowej w zakresie wynikającym z ustaw. Jednocześnie w art. 171 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poddaje działalność samorządu terytorialnego z punktu widzenia legalności nadzorowi, wykonywanemu w zakresie spraw finansowych przez regionalne izby obrachunkowe. Kryterium nadzoru jest zgodność działalności samorządu z Konstytucją i ustawami.

Na podstawie art. 6 ust. 12 u.o.p.o.l. rada gminy może zarządzać pobór podatku od nieruchomości od osób fizycznych w drodze inkasa oraz wyznaczać inkasentów i określać wysokość wynagrodzenia za inkaso. Odpowiednie rozwiązania przewiduje art. 6 ust. 8 ustawy o podatku leśnym, w myśl którego rada gminy, w drodze uchwały, może zarządzić pobór podatku leśnego od osób fizycznych w drodze inkasa oraz wyznaczyć inkasentów i określić wysokość wynagrodzenia za inkaso, a także art. 6b ustawy o podatku rolnym, stanowiącego, iż rada gminy może zarządzać pobór podatku rolnego od osób fizycznych w drodze inkasa oraz określać inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso.

Obok wskazanych powyżej przepisów należy także wskazać na drugą z podstaw do wprowadzenia w drodze uchwały rady gminy wynagrodzenia za inkasa, a mianowicie uregulowanie art. 28 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Zgodnie z powołanym przepisem rada gminy może ustalać wynagrodzenie dla inkasentów z tytułu poboru podatków stanowiących dochody, odpowiednio, budżetu gminy, powiatu lub województwa. Brzmienie powyższego przepisu nie budzi wątpliwości, skoro rada gminy może ustalać wynagrodzenie inkasentów, to jest to uprawnienie o charakterze fakultatywnym, nie zaś obligatoryjnym. Ustalenie zatem wynagrodzenia inkasentom i jego wysokości zależne jest od woli rady gminy.

Określając status inkasenta należy odwołać się do regulacji art. 9 Ordynacji podatkowej, w myśl którego inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Czynności inkasenta ograniczają się do pobrania podatku od podatnika w sytuacji, gdy podatnik zgłasza się u inkasenta w celu zapłaty podatku określonego przez organ podatkowy, wypisania dowodu wpłaty podatku, a następnie wpłaty pobranego podatku na konto budżetu gminy, w terminie wynikającym z uchwały.

W kontekście powyższego należy wskazać, że zaskarżona uchwała z dnia 24 stycznia 2013 r. wydana została w oparciu o powołane przepisy, zgodnie z którymi Rada Gminy wyznaczając inkasentów może ustalić wynagrodzenie inkasentów z tytułu poboru podatków stanowiących dochody budżetu gminy w tym między innymi podatku rolnego, leśnego oraz podatku od nieruchomości. Prawidłowo zatem Rada Gminy uznała, że obowiązki wykonywane przez inkasenta nie wynikają z przepisów prawa cywilnego czy też przepisów prawa pracy. Stosunek jaki nawiązuje się pomiędzy Gminą a inkasentem ma charakter administracyjno - prawny jako, że podstawą umocowania inkasenta jest uchwała rady.

Należy podkreślić, że obowiązujące przepisy w żaden sposób nie ograniczają organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego w ustaleniu wynagrodzenia za inkaso, nie nakazują aby wynagrodzenia były jednakowe, nie zakazują jego zróżnicowania, jak również nie wskazują, jakimi okolicznościami i kryteriami organ podejmujący uchwałę powinien się kierować przy ustalaniu wynagrodzenia.

Ustalenie wysokości tego wynagrodzenia ustawodawca pozostawił do uznania rady gminy, brak bowiem wynikającej z przepisów prawa dolnej czy górnej granicy tego wynagrodzenia. Ustalenie wynagrodzenia za inkaso podatków jest władczą, jednostronną czynnością z zakresu prawa podatkowego, jako działu prawa publicznego.

Sąd zwraca uwagę, iż na fakultatywność uprawnienia rady gminy do określenia wynagrodzenia inkasenta wskazuje zarówno orzecznictwo sądowe (vide np. wyrok z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Op 277/09) jak i doktryna. W komentarzu do art. art. 28 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007, wyd. II. wskazuje się, iż kompetencja do ustalenia wynagrodzenia została przyznana organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego wszystkich szczebli. Obecnie jedynie gmina ma własne podatki, które są realizowane przez płatników i inkasentów. Stąd też to rada gminy może, ale nie musi, określić w drodze uchwały wynagrodzenie dla płatników i inkasentów. A zatem wynagrodzenia mogą być przez radę gminy wprowadzane, chociaż obowiązku ich wprowadzania nie ma. Ustawy regulujące poszczególne podatki samorządowe zawierają jedynie przepisy, w których wskazany jest organ uprawniony do określenia wynagrodzenia. Nie mogą być one interpretowane jako zawierające nakaz wprowadzania wynagrodzenia inkasentom. Również Henryk Dzwonkowski , Andrzej Huchla , Cezary Kosikowski w Komentarzu do art. 28 ustawy - Ordynacja podatkowa (Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2002, wyd. II.) podkreślają, iż wynagrodzenie płatników i inkasentów pobierających podatki stanowiące dochody jednostek samorządu terytorialnego jest w świetle art. 28 § 4 Ordynacji podatkowej, fakultatywne.

Analogiczne stanowisko zajmują też komentatorzy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym Grzegorz Dudar , Leonard Etel , Sławomir Presnarowicz Komentarz do art. 19 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008.). Komentatorzy zauważają, że niezmiernie istotnym instrumentem zapewniającym skuteczność inkasa jest wynagrodzenie inkasenta. Rada gminy, chcąc zapewnić uzyskanie zakładanych wpływów z opłat, powinna ustalić wynagrodzenie na takim poziomie, aby inkasent był materialnie zainteresowany poborem tych opłat. Gdy takiego zainteresowania nie będzie, wówczas inkasent nie będzie wywiązywał się ze swoich obowiązków. Organy gminy w takiej sytuacji nie mają żadnych instrumentów prawnych do przymuszenia inkasentów do wykonywania ciążących na nich obowiązków. Inkasent odpowiada jedynie za podatki i opłaty pobrane oraz nie przekazane na rzecz budżetu, nie odpowiada zaś za niepobranie podatków i opłat - art. 30 § 2 Ordynacji podatkowej. Nie wykonywanie przez inkasentów ciążących obowiązków nie jest także karalne na podstawie k.k.s. W przypadku nie wywiązania się inkasenta z nałożonych na niego, w drodze uchwały, obowiązków, rada gminy może jedynie odwołać go i powołać inną osobę. W praktyce realizację przez inkasentów ich obowiązków zabezpiecza się poprzez zawieranie stosownych umów cywilnoprawnych, w których przewidziane są sankcje i kary z tego tytułu. Treść takich umów nie może być przenoszona do postanowień stosownych uchwał, albowiem nie dopuszcza tego u.o.p.o.l.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 26 października 2001 r., rada nie posiada uprawnienia do nałożenia na wyznaczonych inkasentów dodatkowego obowiązku składania oświadczeń o odpowiedzialności materialnej oraz zastrzeżenia dla organu podatkowego możliwości żądania poręczenia finansowego i zastrzeżenia rygoru "zmiany inkasenta" w przypadku niespełnienia tych warunków. Wynagrodzenie za inkaso jest zatem ważnym elementem składowym uchwał rad gmin. Podkreślić jednakże należy, że rada gminy nie musi, zarządzając inkaso i wyznaczając inkasentów, określić wynagrodzenia za inkaso. Artykuł 19 pkt 2 u.o.p.o.l. stwierdza, że rada gminy może zarządzić inkaso, określić inkasentów i wynagrodzenie za inkaso. Ustalenie zatem wynagrodzenia inkasentom zależne jest od woli rady gminy. W praktyce rady gmin nie ustalają wynagrodzenia inkasentom, jeżeli wyznaczyły do pełnienia tej funkcji pracowników urzędu gminy. Naruszeniem konstytucyjnej równości przy wynagradzaniu inkasentów - sołtysów byłaby jedynie taka sytuacja, gdyby ktoś z nich został w ogóle pozbawiony wynagrodzenia za swe wykonywane czynności pomocnicze w sferze zbierania i odprowadzania należności podatkowych. Różnicowanie natomiast wynagrodzenia inkasenta jest możliwe i nie narusza obowiązującego porządku prawnego (por. np. wyrok NSA, Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 26 października 2001 r., sygn. akt SA/Rz 1622/01,wraz z glosą M. Popławskiego, "Finanse Komunalne" 2002, nr 2, s. 65).

Należy podkreślić, iż w rozpatrywanej sprawie organ stanowiący gminy działając w granicach udzielonego upoważnienia wynikającego z przepisów prawa ustalił górne wynagrodzenie inkasentów za czynności związane z dokonywaniem inkasa dla inkasentów poszczególnych sołectw, wprowadzając dla wszystkich inkasentów ograniczenie wynagrodzenia do 15.000 zł w skali roku.

W ocenie Sądu nie jest trafny zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 2 i 32 Konstytucji. Powołane przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dotyczą zasady demokratycznego państwa prawa, równości wobec prawa, równego traktowania przez władze publiczne oraz zakazu dyskryminowania. Powołane przepisy zostałyby naruszone w sytuacji gdyby organy administracji publicznej działały bez upoważnienia wynikającego z obowiązujących przepisów prawa. Jak wynika ze wskazanych w uchwale przepisów prawa, działanie organu administracji publicznej znajdowało oparcie w przepisach ustawy i stanowiło realizację jego uprawnienia. Oznacza to, iż w rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej nie naruszył powołanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji RP, gdyż działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa.

Należy tu zauważyć, iż o znaczeniu konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Trybunał Konstytucyjny wypowiadał się już wielokrotnie wcześniej zaznaczając, iż treść zasady równości zależy od dziedziny stosunków, jakich dotyczy regulacja prawna wprowadzająca zróżnicowanie. Trybunał Konstytucyjny uznaje, iż większa swoboda ustawodawcy w przyjmowaniu cech wprowadzających zróżnicowanie jest uzasadniona wówczas, gdy słabsza jest ranga czy ochrona wolności, prawa lub innej konstytucyjnej wartości "towarzyszącej" dokonywanemu zróżnicowaniu (zob. wyroki TK z dnia 27 marca 2007 r., sygn. akt SK 9/05, publ. OTK ZU nr 3/A/2007, poz. 31 oraz z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt K 52/05, publ. OTK ZU nr 11/A/2007, poz. 159).

Wcześniej Trybunał Konstytucyjny wypowiadał się w kwestii rozumienia zasady równości m.in. w sprawach: U 7/87, K 8/91 konsekwentnie podtrzymując, że zasada równości nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego w tym znaczeniu, iż zrównuje sytuację wszystkich podmiotów ze względu na cechy jakimi się charakteryzują. Zasada równości wymaga bowiem, aby podmioty traktowane były w równym stopniu równo, jeśli charakteryzują się daną cechą istotną. Równość oznacza zatem także akceptację różnego traktowania przez prawo różnych podmiotów. Wynika to z faktu, że równe traktowanie przez prawo tych samych podmiotów pod pewnymi względami, oznacza z reguły różne traktowanie tych samych podmiotów pod innymi względami (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 11 kwietnia 1994 r., OTK w 1994 r., cz. I, s. 55).

W wyroku z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt I PK 201/09 (publ. Lex nr 589948) Sąd Najwyższy stwierdził, iż "od zasady równości Konstytucja RP nie zna żadnych odstępstw i wyjątków. Nie zawsze jednak odmienne potraktowanie stanowi o braku równości i o dyskryminacji. Ocena owego zróżnicowania sytuacji podmiotów zawsze wynika z ustalenia, czy zróżnicowaniu temu można przypisać uzasadniony charakter. Zróżnicowanie jest uzasadnione, jeśli pozostaje w związku bezpośrednim z celem przepisów, waga interesu, dla którego zróżnicowanie jest wprowadzone pozostaje w proporcji do interesów naruszanych, zróżnicowanie nie uwłacza w sposób zasadniczy innym wartościom".

Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy, Sąd stwierdził, że Skarżąca otrzymuje wynagrodzenia za inkaso stosownie do swoich zadań, które polegają na przyjęciu podatku od podatnika i wpłaceniu go na rachunek budżetu gminy i nie ponosi z powyższego tytułu żadnych wydatków, które gmina powinna jej zrekompensować.

Sąd wskazuje, iż skoro ustanowienie górnej granicy wynagrodzeń inkasentów ustawodawca pozostawił do uznania rady gminy, to nie narusza prawa wprowadzenie skarżoną uchwalą limit rocznych zarobków z tytułu inkasa w wysokości tj. 15 tys. zł. Nie można też nie zauważyć, iż wynagrodzenie inkasenta jest wydatkiem budżetu gminy, a obowiązkiem rady gminy podejmującej decyzję o wysokości wynagrodzenia jest branie pod uwagę możliwości budżetu gminy. Wysokość wynagrodzenia Skarżącej za pobranie podatku za 2011 r. oraz 2012 r. obrazuje pismo załączone do niniejszej skargi, a kwoty należności z tego tytułu sołtysa wsi M. należą do najwyższych w gminie.

Pełnomocnik Organu podniósł na rozprawie, iż znaczna wysokość wynagrodzenia sołtysa wsi M., spowodowana jest tym, że na terenie gminy W. sołectwo M. charakteryzuje się dużą wielkością i zurbanizowaniem, skutkiem tego jest duża liczba podatników oraz wysokości kwot pobieranych w drodze inkasa wpływająca zasadniczo na wynagrodzenie inkasenta. Odmiennie sytuacja ta przedstawia się w przypadku innych sołectw, gdzie występują inne tereny. Pomimo określenia wynagrodzenia dla inkasentów w wysokości 15 % sumy należności przez nich pobranych, kwoty otrzymywane przez sołtysów w niektórych wsiach są stosunkowo niewielkie.

Biorąc pod uwagę powyższe, argument Skarżącej, że spośród wszystkich sołtysów gminy W. jedynie ona przekracza wprowadzony limit nie może być uznany za skutkujący stwierdzeniem, że uchwała Nr XXVlI/285/2013 narusza przepisy prawa.

Podkreślić w tym miejscu należy okoliczność, iż dokonując oceny legalności stanowiska rady gminy, Sąd nie jest uprawniony do badania zasadności ekonomicznej takiej decyzji rady gminy. Niewątpliwie bowiem, na co wskazywali już cyt. wyżej komentatorzy, niekorzystne ukształtowanie sytuacji finansowej dotychczasowego inkasenta może mieć wpływ na spadek poboru podatków i zmniejszenie wpływów z tego tytułu do budżetu gminy. Jest to jednakże samodzielna i niezależna decyzja rady gminy, a ewentualna odpowiedzialność za zmniejszenie wpływów budżetowych może być jedynie rozliczona przez ogół wyborców, w ramach przysługującego im prawa wyborczego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd podkreśla, że przedmiotem zaskarżenia była uchwała Nr XXVlI/285/2013 w sprawie zarządzenia poboru podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego w drodze inkasa, określenia inkasentów i wysokości wynagrodzenia za inkaso. Tym samym Sąd, związany przedmiotem zaskarżenia, nie mógł w niniejszym postępowaniu odnieść się do personalnych zarzutów wobec działań wójta gminy W.. Zarzuty te nie mogą podlegać rozpoznaniu, wykraczają bowiem poza zakres kognicji sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.