Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2373/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100, art. 101
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz- Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, , Protokolant referent stażysta - Aleksandra Olczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi N.Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia ... czerwca 2014 r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie jest skarga N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Skarżący, Podatnik), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie nr ... z dnia ... czerwca 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie nr ... z dnia ... marca 2014 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Przedmiotowe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym:

N. Sp. z o.o., nabyła za pośrednictwem serwisu internetowego Autorola.pl pojazd marki ... o nr nadwozia ..., pojemność silnika 1 896 cm3, rok produkcji 2007. Po wygranej aukcji internetowej Podatnik otrzymał umowę, z której wynikało, że sprzedawcą samochodu i jego właścicielem jest A. Sp. z o.o., natomiast faktura sprzedaży przedmiotowego samochodu (o nr ... na kwotę .. euro) została wystawiona przez A. S.A.

Ponadto z załączonego do akt sprawy wydruku e-mail z serwisu Autorola.pl wynikało potwierdzenie zakupu pojazdu przez Podatnika, jako sprzedawcę wskazując P. R. Sp. z o.o.

W dniu 9 listopada 2012 r. w ramach prowadzonego postępowania karno-skarbowego w Urzędzie Celnym I w Warszawie przesłuchano w charakterze świadka P. R., który zeznał, że sporny samochód był własnością ... i to przez nią został sprzedany Skarżącemu. Pojazd został sprowadzony na terytorium kraju w czerwcu 2011r. i ... wystawiła fakturę jego sprzedaży. Obowiązkiem świadka, jako pracownika A. Sp. z o.o. była sprzedaż samochodów z zachodnich spółek ... na rynek polski. Świadek zeznał, że po wygraniu aukcji Strona skarżąca została poinformowana, że należność za pojazd należy uiścić na konto ..., a po uregulowaniu tej należności świadek przekazał pojazd nabywcy. Wskazanie jako sprzedawcy A.Sp. z o.o. było błędem portalu Autorola.pl.

Postanowieniem nr ... z dnia ... kwietnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie wszczął wobec A.Sp. z o.o. postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży na terytorium kraju samochodów osobowych niezarejestrowanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym za okres rozliczeniowy czerwiec 2011 r.

W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego A. Sp. z o.o. wskazała, że nigdy nie była właścicielem spornego pojazdu i nie dokonała jego sprzedaży. Sprzedaży samochodu dokonała hiszpańska spółka A. z siedzibą w B., która wystawiła fakturę VAT na nabywcę - N. Sp. z o.o., która z kolei dokonała zapłaty za sporny samochód na rachunek bankowy ... spółki. Jednocześnie A. Sp. z o.o. wskazała, że ze spółką hiszpańską nie wiązała ją żadna umowa pośrednictwa sprzedaży pojazdów.

Postępowanie wobec A. Sp. z o.o. zostało umorzone przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie jako bezprzedmiotowe decyzją z dnia ... listopada 2013r.

Organ ustalił, że z tytułu dokonanej czynności przemieszczenia przedmiotowego pojazdu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, czyli nabycia wewnątrzwspólnotowego nie złożono deklaracji dla podatku akcyzowego do właściwego naczelnika urzędu celnego i nie dokonano zapłaty akcyzy.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie postanowieniem z dnia ... stycznia 2014 r. wszczął z urzędu wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu marki ... o nr nadwozia ..., a następnie - po przeprowadzeniu postępowania podatkowego - decyzją nr ... z dnia ... marca 2014 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia tego pojazdu w wysokości ... zł.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2014r. Podatnik złożył odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, wskazując na naruszenie przepisów postępowania w postaci:

- art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez nie rozpatrzenie istotnych okoliczności w sprawie, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w odniesieniu do dowodów, które zostały przeprowadzone oraz wybiórczą ocenę materiału dowodowego, nie odnosząc się m.in. do dowodów w postaci dokumentów dotyczących czynności sprzedaży pojazdu,

- art. 122 i 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, iż pojazd ... nr VIN: ... został nabyty przez Stronę skarżącą, bez wyczerpującego zbadania stanu faktycznego w tym zakresie, a w szczególności bez przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia okoliczności i skutku czynnością zdziałanych przez Skarżącego,

a także naruszenie przepisu art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego niesłuszne zastosowanie wobec Skarżącego.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, decyzją nr ... z dnia ... czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, istotą sporu pomiędzy Stroną skarżącą a organami podatkowymi jest ustalenie, kto dokonał czynności nabycia wewnątrzwspólnotowego spornego samochodu i w konsekwencji kto jest podatnikiem podatku akcyzowego. Przy czym Skarżący powołując się na wygraną aukcję internetową i wydruk ze strony internetowej www.autorola.pl zatytułowany umowa nr ... wskazuje, że niesłusznie został uznany za podatnika podatku akcyzowego w związku z nabyciem przedmiotowego samochodu.

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, w myśl art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, powstaje z dniem nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju.

Stosownie do postanowień art. 102 ust, 2 ustawy o podatku akcyzowym, w przypadkach, o których mowa w art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2, jeżeli przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju dokonał inny podmiot niż podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która nabyła prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel.

Jak wynika z akt sprawy Podatnik nabył prawo władania spornym samochodem jak właściciel w momencie wygrania aukcji internetowej na portalu internetowym www.autorola.pl, natomiast stał się właścicielem pojazdu, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny w dniu wystawienia faktury sprzedaży przez A.. W sprawie A. Sp. z o.o. występował jedynie w charakterze pośrednika przy sprowadzeniu pojazdu do Polski, co nie zmienia faktu, że zgodnie z ustawą z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym podatnikiem podatku akcyzowego jest podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel.

Organ odwoławczy wskazał, że - jak słusznie zauważył już organ podatkowy I instancji - podatnikiem akcyzy z tytułu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego nie może być podmiot pośredniczący w jego sprzedaży, który na żadnym etapie obrotu nie nabył prawa rozporządzania pojazdem jak właściciel, a jego jedyna rola ograniczyła się do wystawienia na aukcji internetowej pojazdu należącego do innego podmiotu. Za podatnika należy więc przyjąć podmiot nabywający prawo rozporządzania samochodem jak właściciel, gdyż to ten podmiot będzie także zainteresowanym rejestracją, pojazdu na terenie kraju jako jego faktyczny użytkownik (patrz: S. Parulski, Akcyza, Komentarz. Wydanie II, LEX 2010 r.).

Reasumując Dyrektor Izby stwierdził, że w sprawie bezspornym jest, iż doszło do przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, tj. nabycia wewnątrzwspólnotowego, a podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu dokonanej czynności podlegającej opodatkowaniu jest niewątpliwie N. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie.

Podatnik zaskarżył przedmiotową decyzję w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniósł o uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu II instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

przepisów prawa materialnego:

a) art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego błędną wykładnię w związku z odniesieniem się do pojęcia "nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel", a w konsekwencji błędnym przyjęciem momentu powstania obowiązku podatkowego;

przepisów prawa procesowego:

art. 187 § 1 i art. 191 ustawy - Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie istotnych okoliczności w sprawie, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w odniesieniu do dowodów, które zostały przeprowadzone oraz wybiórczą ocenę materiału dowodowego, nie odnosząc się m.in. do dowodów w postaci dokumentów dotyczących sprzedaży pojazdu,

art. 122 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że sporny samochód został nabyty przez Skarżącego, bez wyczerpującego zbadania stanu faktycznego w tym zakresie, a w szczególności bez przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia okoliczności i skutku czynności podejmowanych przez Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym akcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z p. zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W sprawie zastosowanie mają zarówno przepisy prawa wspólnotowego i prawa krajowego - odnośnie zastosowania przepisów procesowych - przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z p. zm., dalej jako O.p.) oraz - odnośnie prawa materialnego - przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014r., poz. 752 z p. zm., dalej jako u.p.a.).

Na wstępie wskazać należy, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, kto dokonał czynności nabycia wewnątrzwspólnotowego spornego samochodu i w konsekwencji kto jest podatnikiem podatku akcyzowego. Skarżący - powołując się na wygraną aukcję internetową i wydruk ze strony internetowej - wskazuje, że niesłusznie został uznany za podatnika podatku akcyzowego w związku z nabyciem przedmiotowego samochodu, natomiast organy obydwu instancji twierdzą, że to Strona skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia podatku.

W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organów podatkowych.

Przechodząc do wskazania podstaw argumentów przemawiających za podjętym przez Sąd rozstrzygnięciem wskazać należy, iż podstawę prawną sprawy stanowiły przepisy cyt. ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 101 ust. 2 u.p.a., obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych nabytych wewnątrzwspólnotowo i niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1) bądź nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2). Podatnikiem - według art. 102 ust. 1 u.p.a., jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2 u.p.a. Natomiast przepis art. 100 ust. 4 u.p.a. definiuje samochody osobowe jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Odnośnie kwestii, kto jest podatnikiem podatku akcyzowego wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne. I tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2014 r. o sygn. akt I GSK 199/13 (LEX nr 1511933; dostępny również w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), dokonał wykładni art. 101 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 102 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Wskazał, że pojęcia "nabycie własności" i "nabycie prawa rozporządzania samochodem jak właściciel" niewątpliwie nie są tożsame. Każde z nich zawiera inny krąg adresatów. Prawo rozporządzania samochodem (jak właściciel) będzie posiadał nie tylko właściciel pojazdu, ale również inny podmiot (osoba), która nie będąc prawnym właścicielem pojazdu jest jego posiadaczem lub na jego zlecenie dokonywany jest przywóz pojazdu na terytorium kraju.

NSA stwierdził, że podatek akcyzowy należy do grupy podatków obrotowych i nie jest trafne odwołanie się przy wykładni pojęcia "nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel" do instytucji prawa cywilnego. Ustawodawca nie stosuje techniki odesłania do Kodeksu cywilnego (patrz: wyrok NSA z dnia 21 września 2012 r. o sygn. akt I GSK 40/12, LEX nr 1218347). Oznacza to, że należy dokonać wykładni tego sformułowania jedynie na gruncie ustawy podatkowej i oczywiście w kontekście ustawy Ordynacja podatkowa, mającej zastosowanie w sprawie. NSA podkreślił też, że wydanie towaru nie jest konieczną przesłanką zawarcia umowy, lecz świadczy tylko o wykonaniu zawartej umowy.

W cyt. wyroku NSA z dnia 21 września 2012r. sąd ten wskazał, że pojęcie "nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel" nie jest tożsame pojęciu "nabycia prawa własności samochodu osobowego". Zakres podmiotowy pojęcia "nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel" jest zdecydowanie szerszy i obejmuje również podmiot, który nie będąc prawnym właścicielem samochodu osobowego jest również jego posiadaczem, który na podstawie konkretnej czynności z jego udziałem uzyskał możliwość faktycznego dysponowania pojazdem w sposób i w zakresie przysługującym właścicielowi, nawet jeżeli równocześnie skutkiem tej czynności nie jest przeniesienie prawa własności.

Jednocześnie trzeba wskazać na stanowisko doktryny, wyrażone w tym przedmiocie, z którego wynika – jak to zresztą wskazywały organy orzekające w sprawie – że podatnikiem w takich przypadkach nie może być podmiot pośredniczący w sprzedaży, który na żadnym etapie obrotu nie nabył prawa rozporządzania pojazdem jak właściciel (patrz: S. Parulski, Akcyza. Komentarz, Wydanie II, LEX 2010r.).

W komentarzach wskazuje się, że w ustawie o podatku akcyzowym zostały określone szczegółowe zasady zaistniałe w sytuacji nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju. Konieczność wprowadzenia szczególnych zasad opodatkowania samochodów osobowych sprowadzanych z innych państw członkowskich wynikała z faktu, iż przywóz samochodu osobowego z innego państwa członkowskiego nie zawsze musi wiązać się z przeniesieniem prawa do rozporządzania samochodem jak właściciel lub też prawo to może zostać przeniesione w różnym momencie, tj. przed jak i po przemieszczeniu pojazdu na terytorium kraju.

W sytuacji, gdy nabycie prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem pojazdu do Polski, wtedy przepisy akcyzowe wskazują, że obowiązek podatkowy w akcyzie powstaje z dniem przemieszczenia tego pojazdu na terytorium kraju. Sytuacja taka będzie miała miejsce, jeżeli zakup samochodu nastąpi przed jego przywozem do Polski. Natomiast, jeżeli prawo do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpi po przemieszczeniu pojazdu na terytorium kraju, wtedy obowiązek podatkowy powstanie w momencie nabycia prawa do rozporządzania samochodem jak właściciel. Należy więc zaznaczyć, iż w drugim przypadku co do zasady podatnikiem akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego będzie właściciel samochodu, a nie jego zagraniczny dostawca, który może dokonać przemieszczenia samochodu osobowego do Polski a następnie na terenie kraju dokonać dostawy wewnątrzwspólnotowej.

Przepisy ustawy wskazują również szczególny moment powstania obowiązku podatkowego w akcyzie w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego w sytuacji, kiedy nabycie nie wiąże się z przeniesieniem prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel. W takim przypadku obowiązek podatkowy powstaje z dniem złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Sytuacja taka może wystąpić w przypadku, gdy przedmiotem nabycia są samochody osobowe będące przedmiotem leasingu z innego państwa członkowskiego. Wtedy bowiem nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania samochodem jak właściciel, jednak obowiązek podatkowy w akcyzie powstanie, jeżeli samochód osobowy nie będzie podlegał rejestracji na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (tamże, komentarz do art. 101 ustawy o podatku akcyzowym).

W rozpoznawanej sprawie Skarżący nabył prawo władania pojazdem w chwili wygrania aukcji internetowej, stał się zaś jego właścicielem w momencie wystawienia faktury i dokonania zapłaty za sporny samochód. Wskazywana spółka A.S.A. (...) z siedzibą w B. dokonała – co wynika z faktury oraz potwierdzenia płatności przelewem bankowym (karta 101 i 102 akt admin.) – sprzedaży pojazdu marki ... 1.9 TDI (o wskazanym nr VIN) N. Sp. z o.o., zaś Skarżąca spółka dokonała zapłaty za ten samochód na rachunek ... spółki. W niniejszej sprawie A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie występowała ani w charakterze sprzedającego, ani też nabywcy, nie była też podmiotem władającym spornym pojazdem w rozumieniu wskazanych powyżej przepisów ustawy o podatku akcyzowym.

W ocenie Sądu, organy podatkowe dołożyły wszelkich starań w celu należytego wyjaśnienia sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na prawidłowe określenie podatnika oraz zaklasyfikowanie przedmiotowego samochodu do pozycji 8703 kodu CN i prawidłowe określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego ...

Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a to, że wyprowadziły z nich wnioski odmienne, aniżeli domagał się Skarżący, nie świadczy o pominięciu i wybiórczej ich ocenie, a zatem nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej, ani zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Organy podatkowe obydwu instancji działały na podstawie prawa i w jego granicach, a odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie może stanowić o naruszeniu przepisów postępowania.

Bezzasadne we wskazanym powyżej kontekście są tym samym zarzuty naruszenia przepisów procesowych. Organy podatkowe nie negowały wskazanych dokumentów, lecz je oceniły. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji zawierającym wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innych dowodów nie uznał jako znaczących przy rozstrzyganiu sprawy, a także podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd ponadto wskazuje, że organy celne dokonały ustaleń w oparciu o wyczerpująco zebrany i właściwie rozpatrzony materiał dowodowy, zapewniły Skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania.

Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.).

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne.

Sąd nie stwierdził również innych, wskazywanych w treści skargi, naruszeń przepisów prawa procesowego tj. ustawy Ordynacja podatkowa.

W ocenie Sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uznać także należy, że prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy. W trakcie prowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady przekonywania.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

W tym stanie rzeczy, uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.