Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 257/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: NSA Marek Gorski WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant sekr. sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 5 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 31 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 listopada 2005 r. M. J. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Decyzją z dnia 15 grudnia 2005 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił przyznania M. J. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu organ wskazał,

że strona zajmuje lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, co wynika z treści samego wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, jak również

z informacji uzyskanych z "A" Sp. z o.o. w S., zaś art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych stanowi, że dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcom lokali mieszkalnych. Nadto organ wskazał, że wbrew twierdzeniom M. J. o braku tytułu prawnego do zajmowanego lokalu dowiedziała się ona nie w dniu złożenia wniosku

o przyznanie dodatku mieszkaniowego, lecz w momencie odebrania karty wymiaru opłat za lokal wystawionej w dniu 11 października 2005 r., z której wynika, iż płaci odszkodowanie za brak tytułu prawnego do lokalu, a który to dokument strona dostarczyła osobiście do Wydziału Gospodarki Komunalnej, Mieszkaniowej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego [...].

W odwołaniu od decyzji M. J. podniosła, że mieszkanie które zajmuje wybudowała wspólnie z mężem na strychu kosztem wielu wyrzeczeń, korzystając z propozycji Urzędu Miasta, gdyż w owym czasie była wpisana na listę oczekujących na mieszkanie w Urzędzie Miasta. Wskazała, iż PGM Oddział nr 2 wysyła na jej adres listy adresowane na Z. – byłego męża, który od wielu lat nie mieszka pod tym adresem, co świadczy o lekceważącym traktowaniu jej osoby, zaś konsekwencją tego jest niemożność odebrania przez nią listu adresowanego do innej osoby.

Decyzją z dnia 31 stycznia 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.), oraz

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że dodatek mieszkaniowy, mimo iż jest świadczeniem o charakterze socjalnym nie podlega, jak inne świadczenia tego typu, uznaniowości. Jest on świadczeniem o charakterze obligatoryjnym, o ściśle określonych w ustawie warunkach, jakie należy spełnić, by dodatek otrzymać. I tak zgodnie z treścią art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek ten przysługuje jedynie osobom, które są: najemcą lub podnajemcą lokalu, członkiem spółdzielni mieszkaniowej zamieszkującym na podstawie spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, właścicielem lokalu, inną osobą mającą tytuł prawny do lokalu i ponoszącą wydatki związane z jego zajmowaniem, bądź osobą zajmującą lokal bez tytułu prawnego, która jednakże oczekuje na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny. Organ odwoławczy podniósł, że M. J. nie spełnia żadnego z wymienionych

w powołanym przepisie warunków, co wynika z dokumentów znajdujących się

w aktach sprawy. W ocenie organu niezasadne jest twierdzenie strony, że skoro nie odebrała pisma – wypowiedzenia umowy najmu lokalu, przesłanego jej listem poleconym, to owo wypowiedzenie jest nieskuteczne.

Organ drugiej instancji podniósł ponadto, że wnioskodawczyni może ubiegać się o dodatek mieszkaniowy bądź po uzyskaniu tytułu prawnego do lokalu, bądź po uzyskaniu wpisu na listę oczekujących na lokal zamienny lub socjalny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. J. wskazała, że zajmuje mieszkanie zaadoptowane z własnych środków,

o powierzchni 39,62 m² i jest to powierzchnia normatywna przypadająca

na 1 osobę w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego.

W tej sytuacji zdaniem skarżącej nie można mówić o zamianie mieszkania na inny lokal, czy też lokal socjalny. Następnie podniosła, że uzyskanie tytułu prawnego do zajmowanego przez nią mieszkania wiąże się z odwołaniem

od decyzji, która pozbawiła ją tego prawa, a wobec faktu, iż nie weszła w jej posiadanie, nie zna jej treści, to tym samym nie może toczyć się postępowanie odwoławcze.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 5 lipca 2006 r. skarżąca podała, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, na swoją prośbę otrzymała kserokopię pisma wypowiadającego umowę najmu lokalu, była też na rozmowie z Prezydentem Miasta, innych czynności nie podejmowała, gdyż czekała na rozstrzygnięcie sprawy przed sądem administracyjnym. Ponadto podała, iż dodatek mieszkaniowy jest jej niezbędny, gdyż jest osobą bezrobotną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734

ze zm.). Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy prawo do dodatku mieszkaniowego przysługuje:

1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,

2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,

3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się

w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych,

4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem,

5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły,

że M. J. nie spełnia warunków do przyznania dodatku mieszkaniowego przewidzianego w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zajmuje ona lokal położony w S. przy ulicy [...] bez tytułu prawnego, na skutek wypowiedzenia przez Gminę Miasta [...] umowy najmu tegoż lokalu. Skarżąca nie oczekuje jednak na inny lokal zamienny albo socjalny, co sama przyznaje. W tej sytuacji nie może mieć zastosowania w jej przypadku pkt 5 art. 2 ust. 1,

w myśl którego dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, ale oczekującym jednocześnie

na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Przesłanką bowiem przyznania skarżącej prawa do dodatku mieszkaniowego byłby właśnie fakt oczekiwania przez nią na lokal zamienny albo socjalny.

W tej sytuacji brak było podstaw prawnych do przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego, co oznacza, iż zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem.

Podnoszone przez skarżącą w wywiedzionej skardze okoliczności nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi.

W szczególności wskazać trzeba, że podstawy do uwzględnienia skargi nie może stanowić fakt, iż skarżąca nie odebrała fizycznie pisma z dnia 3 sierpnia 2005 r. – wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego skarżącej nastąpiło na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego ( t. j. Dz. U. Nr 31 z 2005r.,

poz. 266 ). Wypowiedzenia dokonano na piśmie i ze wskazaniem przyczyn wypowiedzenia, zgodnie z treścią art. 11 tej ustawy. Pismo wypowiadające umowę najmu lokalu mieszkalnego wysłano na adres miejsca zamieszkania skarżącej, jako adresata owego pisma podano z imienia i nazwiska skarżącą. Pismo zostało awizowane, a następnie zwrócone do nadawcy jako nie podjęte w terminie. Należy też zwrócić uwagę na to, że - zgodnie z treścią art. 6 g powołanej ustawy - w okresie trwania najmu strony umowy są obowiązane informować się nawzajem na piśmie o każdej zmianie adresu swojego zamieszkania lub siedziby. Z akt sprawy nie wynika, ażeby skarżąca informowała właściciela lokalu o zmianie adresu. Ponadto - choć skarżąca nie dysponowała "fizycznie" pismem wypowiadającym umowę najmu lokalu -

to wiedzę, iż umowa została jej wypowiedziana mogła wywieść z karty wymiaru opłat z dnia 11 października 2005 r., w której treści w wyszczególnieniu miesięcznych opłat za użytkowany lokal mieszkalny widnieje pozycja "odszkodowanie za brak tytułu prawnego do lokalu" (punkt 1 na karcie wymiaru opłat). Skarżąca zresztą, co sama przyznała na rozprawie w dniu 5 lipca 2006r., otrzymała na swoją prośbę kserokopię pisma wypowiadającego umowę najmu lokalu mieszkalnego, w którym mieszka.

Zatem w świetle przedstawionych wyżej okoliczności uznać trzeba,

że skarżąca miała wiedzę co do faktu, iż umowa najmu lokalu została jej wypowiedziana. Mimo tej wiedzy nie podjęła jednak żadnych działań prawnych (przez wytoczenie powództwa przed sądem powszechnym) zmierzających do zakwestionowania wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego.

W tym stanie rzeczy uzasadniona jest ocena, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.