Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1932/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 7, 10 i 11; art. 18 ust. 4a i 4b;
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 7; art. 77 par 1;  art. 107 par 3; art. 189d;
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 15 zzs indeks 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "(...)" lipca 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, ("GITD"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019, poz. 2140 ze zm.) - zwanej dalej "u.t.d.", lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania K. W., utrzymał w mocy decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" marca 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.

16 grudnia 2019 r. przy ul. "(...)"w "(...)"został zatrzymany do kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego samochód osobowy marki S. o nr. rej. "(...)". Kontrolowanym pojazdem kierował K. W., który we własnym imieniu i na swoją rzecz wykonywał krajowy transport drogowy - przewóz osób.

W chwili zatrzymania do kontroli, kierowca przewoził zarobkowo pasażera na trasie "(...)"- ul. "(...)". Pasażer zamówił usługę przewozu za pośrednictwem aplikacji "BOLT" pobranej ze sklepu "Google play". Pod wskazane miejsce podjechał ww. samochód osobowy. Za pośrednictwem aplikacji pasażer otrzymał informację, iż opłata za przejazd wyniesie 11 zł i ma ją zapłacić gotówką.

Kierujący nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na przewóz osób wydanych na jego rzecz. Nadto kierujący nie dysponował licencją wydaną na rzecz podmiotu trzeciego. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, tj. Ip. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

Ponadto, podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą w związku z powyższym stwierdzono także, że kierowca wykonywał usługę przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, tj. Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.. Podczas czynności kontrolnych sporządzono protokół przesłuchania pasażera w charakterze świadka. Kontrola została udokumentowana protokołem nr "(...)"z dnia "(...)"grudnia 2019 r.

Pismem z dnia 16 stycznia 2020 r. "(...)"Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie naruszenia przepisów u.t.d.

W dniu 29 stycznia 2020 r. do organu I instancji wpłynęło pismo od pełnomocnika strony o przystąpieniu do udziału w sprawie.

W odpowiedzi na zapytanie organu I instancji, Urząd m.. "(...)" (Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich), pismem z dnia 17 lutego 2020 r., wskazał, że K.W.nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonej przez Prezydenta m. "(...)".

Strona nie przedstawiła w postepowaniu administracyjnym żadnych dowodów w ww. zakresie.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia "(...)" marca 2020 r. nr "(...)"nakładającej na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 12.000 zł - ograniczonej na podstawie art. 92a ust. 3 u.t.d. (tj. 12.000 zł z tytułu naruszenia Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. i 8.000 zł z tytułu naruszenia Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.)

W wyniku wniesionego odwołania GITD, decyzją z dnia "(...)" lipca 2020 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że w tej sprawie ziściły się przesłanki do nałożenia kary, bowiem przewóz okazjonalny wykonywany był bez wymaganej licencji i pojazdem do tego nieprzeznaczonym.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie art. 5b u.t.d. w związku z l.p. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie kary, mimo że czynności skarżącego nie mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego, głównie dlatego że nie wykonywał on działalności gospodarczej; art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4b u.t.d. w związku z l.p. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez wadliwe uznanie, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny; art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c u.t.d. poprzez niezastosowanie, bo zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy Bolt; art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w związku z l.p. 1.1. i l.p. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z art. 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie na skarżącego kary, mimo że nie ten nie spełniał przesłanek do uznania go za podmiot świadczący przewóz drogowy. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w szczególności w zakresie tego, czy kierowca posiadał status przedsiębiorcy w chwili kontroli, stosunku prawnego łączącego kierowcę ze skarżącą, sposobu skojarzenia kierowcy z pasażerem, sposobu dokonania płatności, odbiorcy płatności. Sformułowano także zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu obligującym Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Stan faktyczny tej sprawy ustalono i oceniono prawidłowo, a wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa zastrzeżeń.

W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że skarżący podczas przeprowadzonej kontroli wykonywał transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Wykonywał bowiem zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Po myśli art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi niewchodzącymi w tej sprawie w grę, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zatrzymany do kontroli kierowca przewoził bowiem pasażera odpłatnie na trasie wytyczonej przez zamawiającego przewóz. Usługa przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji internetowej, a jak wynika z zeznań świadka - pasażera, należność miała zostać uiszczona kierowcy w gotówce. To zatem skarżący był organizatorem przewozu i wykonywał zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażera pomiędzy określonymi odcinkami w przestrzeni topograficznej miasta.

Kierowca świadczył więc samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu, choć z wykorzystaniem narzędzia - aplikacji Bolt, kojarzącej zamawiającego i przewoźnika. Za niewiarygodne ocenić należy twierdzenia skarżącego, jakoby płatność następowała na rzecz przedsiębiorcy prowadzącego aplikację Bolt, z pominięciem skarżącego.

Natomiast podnoszone przez skarżącego okoliczności, takie jak to, czy skarżący jest zarejestrowanym zgodnie z prawem przedsiębiorcą, czy też nie, sposób uiszczenia płatności za przewóz czy kojarzenia klientów i kierowcy nie miały żadnego znaczenia w tej sprawie. Istotne bowiem było to, że to skarżący wykonał usługę przewozu we własnym imieniu. Prowadzenie osobnych, dodatkowych ustaleń w tym zakresie było zatem zbędne. Podkreślić także należy, że nawet jednorazowe podjęcie się przez kierowcę wykonania przewozu w tak zarysowanym stanie faktycznym nie mogło być zakwalifikowane inaczej, jak przewóz okazjonalny.

Kolejną prawnie znaczącą kwestią było to, że przewóz o charakterze okazjonalnym wykonywany był pojazdem do tego nieprzeznaczonym w świetle art. 18 ust. 4b u.t.d., bo pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu jedynie 5 osób łącznie z kierowcą, a podczas kontroli nie okazano kontrolującym wypisu z licencji. Sumując tę część rozważań, nie można zgodzić się ze skarżącym, że doszło do naruszenia art. 7 czy art. 77 § 1 k.p.a.

Naruszenia prawa w sferze działalności polegającej na świadczeniu usług transportu drogowego wiążą się z odpowiedzialnością administracyjną. Prowadzenie przewozu okazjonalnego nieprzystosowanym do tego pojazdem obciążone jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł, o czym stanowi lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Z kolei brak licencji jest sankcjonowany karą pieniężną w wysokości 12.000 zł (lp.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.).

W takiej sytuacji zasadnie zastosowano art. 92a ust. 3 u.t.d. ustalając wysokość kary na poziomie 12.000 zł.

Wysokość tych sankcji określono w sposób "sztywny", a więc niepoddający się czynnościom wymiaru kary unormowanych w art. 189d k.p.a. Dlatego nie sposób czynić organom zarzutu w zakresie przyjętej wysokości kary.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się zatem nieuzasadnione. Motywy zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem powyższego zastrzeżenia, zostały sporządzone prawidłowo, organ wyjaśnił należycie podstawę faktyczną i prawną swojego orzeczenia. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. również więc był nietrafny.

Już tylko końcowo Sąd wyjaśnia, że sprawa niniejsza została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, co czyniło uzasadnionym procedowanie na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325) oddalił skargę.