Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 984/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji") – po rozpatrzeniu zażalenia M. P. na, wydane przez Prezydenta [...] (zwanego też dalej "Prezydentem Miasta" lub "organem I instancji"), postanowienie z [...] marca 2017 r. nr [...] w sprawie zarzutów zobowiązanego, wskazując w podstawie prawnej na art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201; dalej w skrócie "u.p.e.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.; dalej w skrócie "k.p.a.") – utrzymało w mocy ww. postanowienie Prezydenta Miasta.

Zaskarżone postanowienie SKO zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy przedstawionym w jego uzasadnieniu.

Prezydent [...] decyzją z [...] grudnia 2015 r. znak [...] (zmienioną decyzją tego organu z [...] stycznia 2016 r. znak [...]) – zwaną dalej "Decyzją" – zobowiązał M. P. (zwanego też dalej "Zobowiązanym" lub "Skarżącym") do usunięcia składowanych odpadów w postaci mas ziemnych, kamieni, betonu, gruzu, asfaltu, korzeni, wyciętych drzew i gałęzi, rur kanalizacyjnych, płytek chodnikowych, kostki, krawężników drogowych, a także niewielkich ilości zmieszanych odpadów komunalnych, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania, tj. z działki nr ewid. [...] Jednocześnie organ I instancji określił, iż ww. obowiązek ma zostać wykonany do dnia [...] lutego 2016 r. w ten sposób iż:

- odpady należy zebrać z terenu, załadować na środki transportu przystosowane do przewozu danego rodzaju odpadu i przekazać podmiotowi posiadającemu stosowne zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Transport odpadów winien zostać wykonany przez podmiot posiadający zezwolenie w tym zakresie;

- po przekazaniu odpadów uprawnionemu odbiorcy należy przedstawić w Wydziale [...], dokumenty stwierdzające powyższe (karty przekazania odpadu).

Następnie przedstawiciele organu I instancji dokonali w dniu [...] listopada 2016 r., z udziałem Zobowiązanego, oględzin miejsca składowania odpadów i ustalili, iż na miejscu składowania znajdują się masy ziemne, gruz, płytki chodnikowe, krawężniki oraz niewielkie ilości asfaltu i rur kanalizacyjnych oraz odpady przetworzone, tj. skruszone, a teren jest ogrodzony. W dniu [...] stycznia 2017 r. przedstawiciele organu dokonali, bez udziału Zobowiązanego, ponownych oględzin miejsca składowania odpadów i stwierdzili, iż ilość i charakter odpadów nie uległ zmianie od dnia poprzedniej kontroli. W obu przypadkach z oględzin została sporządzona dokumentacja zdjęciowa.

Zobowiązany, pomimo wystosowanego przez organ I instancji wezwania z [...] listopada 2016 r., nie przedłożył kart przekazania odpadów.

W dniu [...] grudnia 2016 r. organ I instancji, na podstawie art. 15 u.p.e.a., wystosował do Zobowiązanego upomnienie w związku ze stwierdzonym niewykonaniem w całości obowiązków wynikających z Decyzji.

W pismach z 2 i [...] grudnia 2016 r. Zobowiązany wyjaśnił, iż na terenie objętym Decyzją zobowiązującą do usunięcia odpadów znajduje się materiał budowlany pochodzący z rozbiórek, który został przetworzony w procesie przesortowania i rozdrobnienia przez kruszarkę. Znajdująca się na terenie posortowania ziemia będzie służyła do wyrównania działki nr [...]. Zobowiązany wskazał ponadto, iż znajdujące się na działce nr [...] ziemia i gruz stanowią własność Przedsiębiorstwa [...] (dalej też jako "Spółka").

Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 119 § 1, art. 121 i art. 122 u.p.e.a., nałożył grzywnę w celu przymuszenia Zobowiązanego do wykonania obowiązków nałożonych Decyzją.

Na podstawie wystawionego w tym samym dniu tytułu wykonawczego nr [...], Prezydent Miasta wszczął wobec M. P. egzekucję administracyjną ww. grzywny oraz obowiązków o charakterze niepieniężnym nałożonych Decyzją. Tytuł wykonawczy wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny zostały doręczone Zobowiązanemu w dniu [...] stycznia 2017 r.

W dniu [...] lutego 2017 r. Zobowiązany, reprezentowany przez r.pr. J. T., złożył zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania na podstawie ww. tytułu wykonawczego, podnosząc, iż:

- obowiązek nałożony Decyzją został wykonany, a na terenie działki nr [...] znajduje się ziemia pozostała po procesie kruszenia oraz niewielkie ilości kruszbetu;

- znajdujący się na terenie działki nr [...] materiał budowlany jest materiałem po przetworzeniu polegającym na odzysku, zatem nie jest odpadem;

- organ egzekucyjny naruszył przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ nie udzielił odpowiedzi na pismo Zobowiązanego z [...] grudnia 2016 r., czym naruszył obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy.

Jako podstawę prawną zarzutów wskazano art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Przywołanym na wstępie postanowieniem z [...] marca 2017 r. nr [...] Prezydent M. L. uznał zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za bezzasadny i go oddalił, wskazując w uzasadnieniu, iż Zobowiązany nie wykonał wszystkich obowiązków nałożonych Decyzją, ponieważ na działce nadal znajdują się odpady, a ponadto zobowiązany nie przedłożył kart przekazania odpadów.

W zażaleniu na opisane postanowienie Prezydenta [...], Zobowiązany podtrzymał zarzuty z pisma z [...] lutego 2017 r. i uzupełnił je o następujące twierdzenia:

- Zobowiązany nie uczestniczył w oględzinach w dniu [...] stycznia 2017 r.;

- działka nr [...] na podstawie umowy najmu nr [...] z [...] września 2015 r. została wynajęta Spółce, a znajdujący się na terenie tej działki materiał pochodzący z remontów dróg i ulic należy do najemcy, który odpowiada za utrzymanie terenu;

- Spółka posiada zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów na podstawie decyzji [...].

- Spółka odebrała od Zobowiązanego odpady z działki nr [...], przewiozła je samochodami na działkę nr [...], a otrzymany w wyniku przetworzenia materiał przewiozła z powrotem na działkę nr [...] w celu zmagazynowania na własne potrzeby.

- znajdujące się na działce posortowana ziemia i kruszywo, w wyniku procesu odzysku przestały być odpadem;

- znajdująca się na działce nr [...] ziemia zostanie przeznaczona na wyrównanie powierzchni tej działki.

W toku postępowania zażaleniowego Spółka, pismem z [...] czerwca 2017 r., oświadczyła, iż dokonała przetworzenia znajdujących się na działce nr [...] mas ziemnych, kamieni, betonu, gruzu, asfaltu, rur kanalizacyjnych, płytek chodnikowych, kostki krawężników drogowych, korzeni wyciętych drzew oraz gałęzi, poprzez ich kruszenie i przesianie. Odpady zostały przetransportowane samochodami na działkę nr [...] znajdującą się pobliżu, a po ich przetworzeniu część z nich została zmagazynowana na działce nr [...]. Spółka nie przetworzyła sprzętu elektrycznego i elektronicznego, albowiem nie znajdował się on na działce nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy ww. postanowienie Prezydenta [...] – przywołanym na wstępie postanowieniem z [...] lipca 2017 r. – stwierdziło, że nie ulega wątpliwości, iż na Skarżącego nałożony został Decyzją obowiązek o charakterze niepieniężnym. Skarżący podniósł zarzut wykonania w całości tego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). W związku z tym organ II instancji przypomniał, co było przedmiotem zobowiązania nałożonego Decyzją, i podkreślił, że obowiązek nią nałożony określał:

- odpady, które były przedmiotem Decyzji poprzez wskazanie miejsca ich składowania;

- sposób ich usunięcia, tj. załadowanie na środki transportu i ich wywiezienie,

- przekazanie podmiotowi posiadającemu stosowne zezwolenie;

- dostarczenie przez Zobowiązanego do organu nakładającego zobowiązanie kart przekazania odpadów, o których mowa w art. 69 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987, ze zm.; dalej w skrócie "u.odpad.").

Na tym tle SKO podzieliło stanowisko judykatury, zgodnie z którym organ egzekucyjny zobligowany jest doprowadzić do całkowitego wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym o charakterze niepieniężnym. Niewykonanie przez zobowiązanego wszystkich obowiązków nałożonymi prawomocnymi decyzjami uzasadnia prowadzenie postępowania egzekucyjnego do czasu wykonania obowiązków przez zobowiązanego.

Odnosząc się do zarzutu nieuczestniczenia Zobowiązanego w oględzinach w dniu [...] stycznia 2016 r., SKO wskazało, iż naruszenie przepisów postępowania – w tym przypadku prawa do czynnego uczestniczenia, o którym mowa w art. 10 § 1 k.p.a. – nie miało wpływu na wynik postępowania. SKO przyjęło do akt sprawy zdjęcia przedłożone przez Zobowiązanego na etapie postępowania zażaleniowego na okoliczność aktualnego stanu działki nr [...], a czynności oględzin z dnia [...] stycznia 2017 r. zostały udokumentowane zdjęciami i dotyczyły stanu faktycznego działki nr [...]. Zobowiązany w swoich pismach kwestionował ustalenia organu w zakresie kwalifikacji materiałów znajdujących się na działce nr [...]. SKO zauważyło, że organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do twierdzeń Zobowiązanego, iż na jego działce nie znajdują się odpady w postaci pokruszonego materiału budowlanego oraz ziemi, twierdząc, iż są to odpady wobec ich nieprzetworzenia przez upoważniony podmiot, a tym samym ustosunkował się do zagadnień poruszonych w piśmie zobowiązanego z [...] grudnia 2016 r. W ocenie SKO okoliczność ta nie przesądza o wykonaniu całości obowiązków nałożonych Decyzją.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisane postanowienie SKO, M. P., reprezentowany przez dotychczasowego pełnomocnika, zarzucił naruszenie:

1) przepisu prawa materialnego – art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez błędne przyjęcie przez organ, w sposób sprzeczny ze stanem faktycznym, że nałożony na Skarżącego obowiązek usunięcia odpadów nie został wykonany;

2) art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., poprzez nie wskazanie w treści tytułu wykonawczego wysokości nałożonej na Skarżącego grzywny;

3) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 121 u.p.e.a., poprzez brak w uzasadnieniu postanowienia odniesienia do wysokości nałożonej grzywny, co stanowi naruszenie wskazanych powyżej przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Z powołaniem się na te zarzuty Skarżący, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. wniósł o uchylenie postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów skargi, organ ten wskazał m.in.:

- w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. – że z zebranych w niniejszym postępowaniu dowodów nie wynika, iż Skarżący wykonał wszystkie obowiązki określone w Decyzji, co uzasadnia prowadzenie postępowania egzekucyjnego do czasu ich wykonania przez Zobowiązanego;

- w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. – że w tytule wykonawczym (pole 5, sekcja B), zostały wymienione obowiązki o charakterze niepieniężnym, w sposób czyniący zadość ww. przepisowi. Możliwość nałożenia grzywny w celu przymuszenia, w toku egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym, nie oznacza, że jest to egzekucja należności pieniężnej. Dopiero nałożona grzywna w celu przymuszenia, nieuiszczona w terminie, podlega ściągnięciu w trybie należności pieniężnych zgodnie z art. 124 § 1 u.p.e.a., na podstawie odrębnego tytułu wykonawczego;

- w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 121 u.p.e.a. – że Skarżący miał prawo do równoległego zgłoszenia zarzutów oraz wniesienia zażalenia na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia (art. 122 § 3 u.p.e.a.), co też w niniejszym postępowaniu uczynił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu), a do tej kategorii należą niewątpliwie postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów (co wynika wprost z art. 34 § 5 u.p.e.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

2. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2017 r. oraz, na mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzającego je postanowienia Prezydenta M. L. z [...] marca 2017 r, Sąd nie dopatrzył się przy ich wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności któregokolwiek z tych aktów, względnie stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa.

1. W szczególności, w ocenie Sądu, organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań.

2. Jest to tym bardziej uprawnione, że, jak pokazuje bliższa analiza stanowisk procesowych stron, okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie są pomiędzy stronami sporne. Spór dotyczy w istocie jedynie kwalifikacji prawnej ustalonych faktów, a w szczególności oceny, czy czynności podjęte przez M. P. po otrzymaniu ostatecznej decyzji Prezydenta [...] (zmienionej, w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku, decyzją tego organu z [...] stycznia 2016 r. znak: [...]) oraz stan istniejący na przedmiotowej nieruchomości – położonej w [...] – w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, pozwalają uznać, że doszło do wykonania w całości obowiązków nałożonych na Skarżącego ww. Decyzją.

3. W ocenie Sądu na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć przecząco, a to z następujących względów.

4. Jest poza sporem, że jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, przedmiotem zobowiązania nałożonego na M. P. ostateczną Decyzją – z pierwotnym terminem wykonania: do [...] stycznia 2016 r., prolongowanym następnie do [...] lutego 2016 r. – było: (i) usunięcie z przedmiotowej nieruchomości składowanych odpadów (w postaci mas ziemnych, kamieni, betonu, gruzu, asfaltu, korzeni, wyciętych drzew i gałęzi, rur kanalizacyjnych, płytek chodnikowych, kostki, krawężników drogowych, a także niewielkich ilości zmieszanych odpadów komunalnych, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego); i to usunięcie (ii) w ściśle określony sposób (poprzez ich zebranie i załadowanie na środki transportu przystosowane do przewozu danego rodzaju odpadu i przekazanie podmiotowi posiadającemu stosowne zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami, przy czym także transport odpadów winien zostać wykonany przez podmiot posiadający zezwolenie w tym zakresie); a także (iii) potwierdzenie usunięcia odpadów (poprzez przedstawienie organowi karty przekazania odpadów).

1. Wskazana Decyzja został wydana na podstawie przepisów art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 21, z późn. zm.; w skrócie: "u.odpad."), w myśl których:

"1. Posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.

2. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami.

3. Nakaz usunięcia odpadów, o którym mowa w ust. 2, z terenów zamkniętych oraz z nieruchomości, którymi gmina włada jako władający powierzchnią ziemi, a niebędących w posiadaniu innego podmiotu – wydaje właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska.

4. Jeżeli posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości, a w przypadku wykonania zastępczego decyzji - organowi egzekucyjnemu.

5. Władającemu powierzchnią ziemi przysługuje od posiadacza odpadów wynagrodzenie za udostępnienie nieruchomości.

6. W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności:

1) termin usunięcia odpadów;

2) rodzaj odpadów;

3) sposób usunięcia odpadów."

2. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy (niniejszej oraz o sygn. akt IV SA/Po 983/17) wynika, że żadna z czynności nakazanych Decyzją nie została przez Skarżącego wykonana (w całości). W szczególności z dokumentacji zdjęciowej wynika, że na przedmiotowej nieruchomości, pomimo upływu terminu do wykonania obowiązków, nadal zalegały masy ziemi (które zgodnie z treścią Decyzji też miały zostać usunięte); wyraźnie widoczne są także m.in. odpady budowlane (np. kręgi betonowe). Ponadto jest poza sporem, że pomimo wezwania przez organ, Skarżący nie przedstawił organowi karty przekazania odpadów.

3. Godzi się zauważyć, że sam Skarżący nie twierdzi, iżby trwale usunął z przedmiotowej nieruchomości wszystkie zalegające dotychczas substancje i przedmioty, zakwalifikowane w Decyzji jako odpady, a jedynie utrzymuje, że z pomocą Spółki dokonał ich przetworzenia w taki sposób, iż utraciły one cechy "odpadów", co w jego ocenie miałoby być równoznaczne z wykonaniem Decyzji. Zdaniem Sądu takie tłumaczenie – abstrahując nawet w tym miejscu od oceny jego wiarygodności – nie zasługuje na uwzględnienie.

1. Po pierwsze, zgodnie z treścią Decyzji, Skarżący był zobowiązany trwale usunąć z terenu przedmiotowej nieruchomości składowane na niej substancje i przedmioty, wyszczególnione w rozstrzygnięciu Decyzji, a nie dokonać ich "przetworzenia" ("odzysku" – jak twierdzi Skarżący), z jednoczesnym pozostawieniem rezultatu owego "przetworzenia" ("ziemi pozostałej po procesie kruszenia" i "kruszbetu" – jak utrzymuje Skarżący) na nieruchomości.

2. Po drugie, jak trafnie zauważył organ I instancji, aby uznać, że określone rodzaje odpadów przestały być odpadami w wyniku odzysku, to musi dojść do spełnienia warunków określonych w art. 14 u.odpad. Artykuł ten zaś stanowi, że:

"1. Określone rodzaje odpadów przestają być odpadami, jeżeli na skutek poddania ich odzyskowi, w tym recyklingowi, spełniają:

1) łącznie następujące warunki:

a) przedmiot lub substancja są powszechnie stosowane do konkretnych celów,

b) istnieje rynek takich przedmiotów lub substancji lub popyt na nie,

c) dany przedmiot lub substancja spełniają wymagania techniczne dla zastosowania do konkretnych celów oraz wymagania określone w przepisach i w normach mających zastosowanie do produktu,

d) zastosowanie przedmiotu lub substancji nie prowadzi do negatywnych skutków dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska;

2) wymagania określone przez przepisy Unii Europejskiej.

2. Przedmiot lub substancja, które przestały spełniać warunki, o których mowa w ust. 1, są odpadami."

W świetle cytowanych przepisów za trafne należy uznać stanowisko organu I instancji, że produkt otrzymany w wyniku procesu odzysku, aby mógł zostać zastosowany (wprowadzony przez przedsiębiorcę na rynek), musi spełniać normy jakościowe przewidziane dla surowca pierwotnego (co winno też zostać potwierdzone stosownymi badaniami, dokumentami), a w rozpatrywanym przypadku powyższe warunki nie zostały spełnione, wobec czego należało uznać powstały "produkt" za odpad. Uzupełniając tę argumentację należy jeszcze zauważyć, że jak dotychczas nie uchwalono ani przepisów wspólnotowych, ani krajowych, które określiłyby procedury utraty statusu odpadu przez odpady poremontowe (porozbiórkowe) – na co trafnie zwrócono uwagę w doktrynie (zob. J. Jerzy, Utrata statusu odpadów poddawanych kruszeniu, LEX/el. ABC nr 199870).

3. Po trzecie, Skarżący – choć, jak twierdzi: "usunął" wskazane w decyzji odpady – to nadal nie wywiązał się z nałożonego Decyzją obowiązku przedstawienia karty przekazania odpadów.

5. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że organy obu instancji trafnie przyjęły, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie doszło do "wykonania w całości obowiązku" nałożonego Decyzją – w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201; w skrócie "u.p.e.a.") – a zatem zarzut Skarżącego oparty na tej podstawie nie mógł zostać uznany za zasadny. W konsekwencji jako chybione należało ocenić także zarzucanie organom w petitum skargi (pkt 1) naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

6. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi (zawartych w pkt 2 i 3 jej petitum) – które koncentrowały się na kwestiach związanych z wymierzeniem Skarżącemu grzywny w celu przymuszenia – należy zauważyć, że kwestie te podlegały kontroli sądowej w odrębnym postępowaniu (o sygn. akt IV SA/Po 983/17).

7. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., w całości skargę oddalił.