Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2056/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a),
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.
article: art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia; 2. zasądza od Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz E. Sp. z o.o. w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

18 maja 2020 r. E. sp. z o.o. w Warszawie (dalej: "skarżąca", "spółka", "strona" lub "wnioskodawca") złożyła do Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: "NCBiR" lub "organ") wniosek o dofinansowanie projektu "Platforma pricingowa bazująca na autonomicznym algorytmie wyznaczania ceny startowej i dynamicznej z wykorzystaniem sztucznej inteligencji i uczenia maszynowego", w ramach osi priorytetowej Wsparcie prowadzenia prac B+R przez przedsiębiorstwa, działanie Projekty B+R przedsiębiorstw, Poddziałanie Badania przemysłowe i prace rozwojowe realizowane przez przedsiębiorstwa, Działanie Projekty B+R przedsiębiorstw, konkurs 1/1.1.1/2020 Szybka Ścieżka 1 2020 w zakresie Projekty z regionów słabiej rozwiniętych. Wnioskowi nadano nr (...)

W piśmie z 3 września 2020 r. nr sprawy (...) NCBiR poinformował spółkę o negatywnym wyniku oceny wniosku. Organ uznał, że strona nie spełniła Kryterium 2. Budżet projektu w ramach kryteriów tak/nie. Organ wyjaśnił, że zgodnie z zasadami kwalifikowalności kosztów, określonymi w "Przewodniku kwalifikowalności kosztów" stanowiącym załącznik do regulaminu konkursu, w przypadku zatrudnienia osób będących pracownikami wnioskodawcy, powinien on wykazać, że wynagrodzenia w projekcie nie odbiegają od wynagrodzeń poza projektem na analogicznych stanowiskach lub na stanowiskach wymagających analogicznych kwalifikacji. Spółka tego nie wykazała wyjaśniając, że nie posiada regulaminu wynagrodzeń, natomiast przedłożyła z dokument, który nie stanowił formalnej podstawy do wyznaczania wynagrodzeń, na którą mogliby się powoływać pracownicy w sądzie pracy, a do tego dokument ten jest datowany później niż data złożenia wniosku. W ocenie organu wada ta uniemożliwiła pozytywną ocenę kryterium. Organ wskazał ponadto, że strona zaplanowała w projekcie wynagrodzenia, których wysokość nie została należycie uzasadniona. Mimo planowanego zatrudnienia w projekcie swoich obecnych pracowników spółka nie wykazała, że wynagrodzenia w projekcie nie odbiegają od wynagrodzeń poza projektem na analogicznych stanowiskach lub na stanowiskach wymagających analogicznych kwalifikacji. Wydatki nie są też w pełni adekwatne do oczekiwanych rezultatów. Jako przykład NCBiR podał wyjaśnienia udzielone przez stronę podczas panelu, że spółka zamierza powierzyć wysoko opłacanej kadrze (analitykom) proste czynności weryfikacji poprawności danych, które powinny zostać powierzone kadrze o niższych wymaganych kompetencjach i kosztach wynagrodzeń.

Spółka złożyła protest od negatywnej oceny projektu.

Rozstrzygnięciem z (...) listopada 2020 r. nr (...) NCBiR poinformował spółkę, że protest nie został uwzględniony. W uzasadnieniu NCBiR wskazał, że strona powołała się na zapisy ustawy wdrożeniowej wedle których nie można wymagać dokumentów wykraczających poza wymogi opisane w kryteriach wyboru, lecz wg przewodnika kwalifikowalności kosztów wydatki na wynagrodzenie są kwalifikowane, jeśli ich wysokość odpowiada stawkom faktycznie stosowanym przez wnioskodawcę poza projektem na analogicznych stanowiskach lub na stanowiskach wymagających analogicznych kwalifikacji, co podlega ocenie dokonywanej przez panel ekspertów. Panel ekspertów ma zatem prawo oczekiwać dokumentów/uzupełnień informacji, które uwiarygodnią stan faktyczny, podobnie jak to ma miejsce w przypadku badania stanu techniki i raportu, który potwierdza przeprowadzanie takiego badania. Organ uznał za słuszną argumentację wnioskodawcy w zakresie stawek płacowych i odniesienia się do rynku IT, lecz stwierdził, że jest ona rozbieżna z celem projektu, ponieważ prace weryfikacyjne powinny zostać powierzone kadrze o niższych kompetencjach i tym samym niższych kosztach wynagrodzeń. Organ zwrócił uwagę, że spółka wskazała stawki rynkowe na podstawie raportu Hays Contracting "Raport płacowy 2020", ale raport ten dotyczy stawek kontraktowych, a informacje zawarte we wniosku pomijają precyzyjne wskazanie formy współpracy kadry B+R w ramach projektu. Ponadto strona w zakresie szacowania kosztów wynagrodzeń powołała się jeszcze na inne źródła referencyjne, tj. "Hays IT Contracting Raport płacowy 2020", "Michael Page - Przegląd wynagrodzeń i trendów na rynku pracy w 2020", "Randstad IT positions payroll report" oraz wynagrodzenie oddelegowanego do realizacji projektu pracownika z pominięciem informacji w zakresie klucza, wg którego dopasowano te raporty np. forma zatrudnienia, nazwa stanowiska. W ocenie NCBiR takie podejście jest niespójne, utrudnia ocenę, a panel ekspertów może oczekiwać dodatkowych informacji w zakresie uwiarygodnienia szacowania w postaci dokumentu, potwierdzającego poprawność szacowania w oparciu o stawki stosowane w organizacji. Organ przyznał również, że argumentacja w zakresie braku obowiązku posiadania regulaminu wynagrodzeń (z powodu zatrudniania 23 pracowników), odwołująca się do kodeksu pracy oraz wyroku WSA w Szczecinie z 8 lutego 2017 r., była słuszna, lecz bez istotnego wpływu na ocenę przedmiotowego kryterium. NCBiR zgodził się też z wnioskodawcą, że występują nieprecyzyjności w samej karcie oceny wniosku, lecz główny zarzut w zakresie obniżenia oceny w ramach przedmiotowego kryterium stanowi brak zasadności, celowości oraz gospodarności wydatkowania środków publicznych w kontekście kosztów kadry przewidzianej w ramach projektu. To zaś wnioskodawca zobligowany był do przedstawienia wszystkich niezbędnych, właściwych i rzeczowych informacji we wniosku, a ocena projektu została ustalona przez panel ekspertów w oparciu o informacje zawarte we wniosku oraz wszelkie wyjaśnienia i doprecyzowania uzyskane w trakcie panelu. Treść oceny wniosku jest też zawsze na tyle precyzyjna na ile pozwala na to sam wniosek - jego precyzja i dokładny opis zawartych w nim informacji. I to rolą wnioskodawcy było przekonać odpowiednio jasnymi i precyzyjnymi zapisami w treści wniosku, że stawiane przez niego tezy są prawdziwe. NCBiR wskazał, że zgodnie z Kryteriami wyboru projektów dla poddziałania 1.1.1 Badania przemysłowe i prace rozwojowe, realizowane przez przedsiębiorstwa planowane koszty są uznawane za adekwatne, gdy są niezbędne i bezpośrednio związane z realizacją prac B+R zaplanowanych w projekcie; ich wysokość jest właściwa i odpowiednio uzasadniona; są adekwatne do oczekiwanych rezultatów. Pomimo sformułowanych rekomendacji w ramach przedmiotowego kryterium, panel ekspertów w ponownej analizie kosztów wynagrodzeń przewidzianych w ramach projektu uznał, iż informacje zawarte we wniosku w tym zakresie (tj. opisy dotyczące uzasadnienia ich ponoszenia) są niewystarczające i nie potwierdzają zasadności zatrudnienia do tych samych prac kilku osób w tak dużym wymiarze czasu pracy i w tak dużej liczbie etatów. Oznacza to, iż są nieadekwatne do oczekiwanych rezultatów. Organ zauważył przy tym, że zapisy w karcie oceny wniosku, odnoszą się do kosztów wynagrodzeń (wszystkich), a koszty analityków zostały wskazane przykładowo (5,31% sumy kosztów bezpośrednich projektu), a zatem błędne jest stwierdzenie o możliwości udzielenia rekomendacji w zakresie obniżenia kosztów, co przewiduje Regulamin Konkursu (w ramach dopuszczalnej redukcji do 10%). NCBiR wyjaśnił, że pozytywna cena metodologii przyjętej w projekcie nie stoi w sprzeczności z negatywną oceną w zakresie adekwatności kosztów w projekcie. Zgodnie z zasadami trybu konkursowego to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek precyzyjnego przedstawienia informacji, które podlegają ocenie. W przypadku zastosowania tych samych, podobnych opisów/uzasadnień, obowiązkiem panelu ekspertów jest weryfikacja zasadności ponoszenia danego kosztu, zaś obowiązkiem wnioskodawcy dokonanie wszelkich uzupełnień, uprawdopodabniających zasadność przyjętych wielkości.

Spółka zaskarżyła rozstrzygnięcie NCBiR z (...) listopada 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

1) art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, (Dz.U. z 2020 r., poz. 818), dalej: "u.z.r.p." lub "ustawa wdrożeniowa", poprzez jego niezastosowanie i przeprowadzenie wyboru projektów w sposób nierzetelny i nieprzejrzysty, w szczególności poprzez:

– ocenę wniosku nieuwzględniającą przedłożonych przez spółkę w ramach uzupełnienia wniosku wyjaśnień i dokumentów, tj. siatki płac oraz porównania wysokości wynagrodzeń specjalistów z trzema niezależnymi raportami płacowymi, które niewątpliwie udowadniają, że stosowane przez spółkę wynagrodzenia nie odbiegają od wynagrodzeń na analogicznych stanowiskach;

– przyznanie spółce racji w zakresie argumentów zaprezentowanych w proteście i jednoczesne powołanie w zaskarżonej informacji nowych okoliczności uzasadniających negatywną ocenę, które nie zostały wskazane w Karcie oceny Wniosku, mimo że były NCBiR znane w momencie oceny wniosku;

– brak wskazania konkretnych przyczyn niespełnienia kryteriów oceny w Karcie oceny Wniosku oraz zaskarżonej informacji, co spowodowało, że ocena nie została należycie uzasadniona oraz uniemożliwiono spółce pełne ustosunkowanie się do tej oceny;

2) art. 37 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez wymaganie na etapie oceny wniosku przedłożenia regulaminu wynagrodzeń, do posiadania którego spółka nie jest zobowiązana oraz który nie był niezbędny dla wykazania rynkowości poziomu wynagrodzeń, podczas gdy spółka przedstawiła w tym zakresie inny dokument udowadniający wysokość wynagrodzeń w spółce, tj. siatkę płac oraz trzy raporty płac wraz z przyporządkowaniem poszczególnych stanowisk z wniosku do stanowisk w danych raportach;

3) art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez:

– jego niezastosowanie w związku z naruszeniem pkt 37 Regulaminu Konkursu Szybka ścieżka w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020 Priorytet I: Wsparcie prowadzenia prac B+R przez przedsiębiorstwa Działanie 1.1: Projekty B+R przedsiębiorstw Poddziałanie 1.1.1: Badania przemysłowe i prace rozwojowe realizowane przez przedsiębiorstwa poprzez ocenę kwalifikowalności kosztów w sposób niezgodny z Przewodnikiem kwalifikowalności kosztów;

– jego niezastosowanie w związku z naruszeniem pkt 88.3 Regulaminu konkursu i brak umożliwienia spółce wprowadzenia poprawek do wniosku w zakresie redukcji do 10% bezpośrednich kosztów kwalifikowalnych projektu, podczas gdy wprowadzenie takich poprawek umożliwiłoby pozytywną ocenę wniosku.

Skarżąca wniosła o orzeczenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę NCBiR wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2018 poz. 1431 ze zm.) – dalej powoływanej także jako ustawa wdrożeniowa.

W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny wyłącznie legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, bowiem w przepisie tym przewidziano uwzględnienie skargi tylko w dwóch sytuacjach - w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej kryterium naruszenia prawa, ustawodawca przesądził jednocześnie w art. 50 tej ustawy, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Praktyka sądów administracyjnych, wypracowana na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.), wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Ta praktyka ma także zastosowanie do rozpoznawania spraw na podstawie aktualnie obowiązującej ustawy wdrożeniowej, ponieważ przyjęty w niej model kontroli sądowej zasadniczo nie uległ zmianie w porównaniu do poprzedniej ustawy. Zatem prawo, jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, obejmuje nie tylko przepisy prawa wspólnotowego i ustaw, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego, w tym regulamin przeprowadzania konkursu. Właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu (art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej), a ocena wniosków o dofinansowanie dokonywana jest w oparciu o kryteria wyboru projektów zawarte w regulaminie konkursu na podstawie informacji zawartych we wniosku do dofinansowanie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ramy kontroli sądu administracyjnego, w zakresie poprawności oceny projektu, są ograniczone do zbadania czy ocena ta została sformułowana w postępowaniu wolnym od naruszeń prawa, w szczególności odpowiadającym zasadom wynikającym z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej.

Art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej nakłada na właściwą instytucję, przeprowadzającą wybór projektów do dofinansowania, obowiązek respektowania zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów, a także równości traktowania wszystkich wnioskodawców aplikujących w ramach danego konkursu, poprzez zapewnienie im równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów, wymieniona w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Wymogi zaś stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjętych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które to kryteria oceny powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane. Regulamin konkursu (por. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej) - który ma charakter wiążący zarówno dla ustanawiającej go właściwej instytucji, jak i dla podmiotów aplikujących w podlegającym jego regulacjom postępowaniu konkursowym - między innymi powinien określać kryteria wyboru projektów oraz ich znaczenie odpowiadające celowi danego postępowania konkursowego. Ma to tę konsekwencję, że służy gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów wyboru projektów do dofinansowania i eliminowaniu w tym zakresie jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności - gdy chodzi o stosowane kryteria oceny projektów - niweczącej przywołane powyżej zasady (por. np. wyroki NSA z dnia: 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 856/10; 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5141/16; 8 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 131/17; 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1549/17; 11 lipca 2018 r., sygn. akt I GSK 2303/18; 10 października 2018 r., sygn. akt I GSK 2719/18).

Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów. Instytucja odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu wsparcia ocenia spełnienie przez projekt tych kryteriów w oparciu o dane przedstawione przez wnioskodawcę.

Zarzut naruszenia zasad z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej uznać należy za uzasadniony w przypadku nieprecyzyjnego i niejednoznacznego ustalenia kryteriów wyboru bądź braku należytego umotywowania dokonanej oceny projektu. W rozpoznawanej sprawie analiza oceny projektu i rozstrzygnięcia protestu, w oparciu o unormowania ustawy wdrożeniowej oraz postanowienia regulaminu konkursu, prowadzi do wniosku, że w badanym postępowaniu konkursowym nie doszło do uchybień, a potwierdzeniem tego jest wynik szczegółowej i rzeczowej oceny wniosku o dofinansowanie dokonanej przez ekspertów (dwustopniowo).

Zasady konkursu, w ramach którego skarżący złożył wniosek o dofinansowanie, zostały opublikowane w formie dokumentacji konkursowej i były dostępne dla wszystkich zainteresowanych. Czynnikiem, który w rozpoznawanej sprawie zdecydował o negatywnej ocenie projektu strony skarżącej, był brak spełnienia przez projekt kryterium "Budżet projektu", na skutek uznania przez organ, że wnioskodawca nie wykazał zasadności zaplanowanej wysokości kosztów wynagrodzeń pracowników. W opisie kryteriów wyboru projektu, zawartym w dokumencie stanowiącym załącznik do regulaminu konkursu, w zakresie oceny zaskarżonego kryterium wskazano, że: "Ocenie podlega czy:

• kwalifikowalność poszczególnych pozycji w budżecie jest zgodna z katalogiem wskazanym w "Przewodniku kwalifikowalności kosztów w ramach POIR", załączonym do regulaminu konkursu;

• koszty kwalifikowalne są przyporządkowane do właściwej kategorii badań lub prac;

• poszczególne pozycje w budżecie są przyporządkowane do odpowiednich kategorii kosztów, tj.: wynagrodzeń, podwykonawstwa, pozostałych kosztów bezpośrednich oraz kosztów pośrednich;

• planowane koszty są adekwatne, tj.:

– są niezbędne i bezpośrednio związane z realizacją prac B+R zaplanowanych w projekcie;

– ich wysokość jest właściwa i odpowiednio uzasadniona;

– są adekwatne do oczekiwanych rezultatów;

• wnioskowana kwota dofinansowania jest zgodna z:

– limitami wartości kosztów kwalifikowalnych określonymi w regulaminie konkursu;

– limitem na podwykonawstwo określonym w regulaminie konkursu;

– przepisami dotyczącymi pomocy publicznej na badania przemysłowe i prace rozwojowe wynikającymi z rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju;

– przepisami dotyczącymi pomocy publicznej i pomocy de minimis w zakresie wsparcia prac przedwdrożeniowych, obejmujących:

✓ pomoc publiczną dla mikro-, małego lub średniego przedsiębiorcy na pokrycie kosztów usług doradczych, wynikającą z ww. rozporządzenia MNiSW (Rozdział 8) oraz

✓ pomoc de minimis dla przedsiębiorcy w zakresie wsparcia komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych oraz innych form transferu do gospodarki, wynikającą z ww. rozporządzenia MNiSW (Rozdział 9);

– limitem na prace przedwdrożeniowe określonym w regulaminie konkursu."

W przewodniku kwalifikowalności kosztów, wchodzącym w skład dokumentacji konkursowej, w części II. "Koszty które finansujemy", w kategorii (W), określającej koszty wynagrodzeń, wskazano m.in. że "Wydatki na wynagrodzenie kwalifikujemy pod warunkiem, że ich wysokość odpowiada stawkom faktycznie stosowanym przez Ciebie w ramach projektu. Ważne byś stosował je również poza projektem na analogicznych stanowiskach wymagających analogicznych kwalifikacji. Ta zasada dotyczy również pozostałych składników wynagrodzenia personelu, w tym nagród i premii."

W ocenie sądu wymogi dotyczące sposobu określenia wysokości kosztów wynagrodzeń pracowników w projekcie nie zostały sformułowane w dokumentacji konkursowej w sposób jasny i precyzyjny. Zarówno w opisie kryteriów oceny projektu jak i przewodniku kwalifikowalności kosztów posłużono się sformułowaniami ogólnymi, wprowadzając wymóg odpowiedniego uzasadnienia przez wnioskodawcę we wniosku kosztów wynagrodzeń pracowników związanych z prowadzeniem badań przemysłowych i prac rozwojowych, a nie określono w jaki sposób wnioskodawca ma to wykazać. Z dokumentacji konkursowej wynika jedynie ogólny wymóg adekwatności planowanych kosztów oraz szczegółowy wymóg w odniesieniu do wynagrodzeń polegający na tym, że stawki wynagrodzeń zastosowane w ramach projektu muszą odpowiadać stawkom stosowanym przez wnioskodawcę również poza projektem na analogicznych stanowiskach lub na stanowiskach wymagających analogicznych kwalifikacji.

W rozpoznawanej sprawie skarżący podał we wniosku, w rubryce dotyczącej metody oszacowania wynagrodzenia, że wysokość kosztu oszacowano na podstawie wynagrodzenia oddelegowanego do realizacji projektu pracownika oraz z uwzględnieniem wymiaru zaangażowania pracownika w projekt. Regulamin konkursu nie przewidywał wymogu dołączania do wniosku dodatkowych dokumentów, które miałyby potwierdzać prawdziwość danych podanych we wniosku, a w pkt. 55 regulaminu konkursu wskazano, że "Wnioskodawca załącza w systemie informatycznym IP oświadczenie, w którym potwierdza, że dane we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym i prawnym oraz że osoba składająca ten wniosek jest uprawniona, aby reprezentować wnioskodawcę". W świetle powyższego organ nie miał kompetencji do żądania od wnioskodawcy dodatkowej dokumentacji celem potwierdzenia prawdziwości danych zawartych we wniosku odnośnie wysokości wynagrodzeń stosowanych w przedsiębiorstwie wnioskodawcy i tym samym nie mógł uzależniać pozytywnej oceny wniosku od złożenia przez wnioskodawcę dodatkowej dokumentacji. Zgodnie z pkt 78 regulaminu konkursu w trakcie oceny wnioskodawca ma prawo jeden raz uzupełnić lub poprawić wniosek w zakresie wskazanym mu przez IP na podstawie uwag panelu. W ramach tej regulacji panel oceniający w ramach informacji o możliwości uzupełnienia lub poprawy wniosku może zasugerować wnioskodawcy, w ramach uzupełnienia wniosku, podanie dodatkowych informacji, natomiast nie może żądać od wnioskodawcy dokumentów celem weryfikacji prawdziwości danych zawartych we wniosku.

Ponadto uzasadnienie oceny projektu w zakresie niespełnienia wymogu adekwatności planowanych kosztów wynagrodzeń pracowników co do ich wysokości nie zawiera przekonującego wyjaśnienia, dlaczego organ uznał za niewystarczające przedstawione we wniosku uzasadnienie tych kosztów. Organ uznał za niewystarczające przedstawione przez stronę informacje dotyczące wysokości średnich wynagrodzeń, oparte na danych opublikowanych w publikatorach branżowych, wskazując lakonicznie, że prace weryfikacyjne powinny zostać powierzone kadrze o niższych wymaganiach i kompetencjach i tym samym niższych kosztach. Taką ocenę należy uznać za dowolną, ponieważ w sytuacji gdy, jak już wyżej wskazano, kryteria oceny projektów w analizowanym zakresie nie zostały sformułowane w dokumentacji konkursowej w sposób jasny i precyzyjny, organ w uzasadnieniu oceny projektu powinien w sposób drobiazgowy i rzetelny wyjaśnić, dlaczego podane we wniosku informacje uznaje za niewiarygodne. Skoro w rozpoznawanej sprawie organ zakwestionował wycenę części prac objętych projektem, poprzez zaplanowanie ich wykonania przez kadrę o zbyt wysokich kwalifikacjach, to w uzasadnieniu negatywnej oceny powinien rzetelnie uargumentować ten pogląd konkretnymi danymi np. wskazując jakie średnie wynagrodzenie jest stosowane w obrocie gospodarczym za zatrudnienie pracownika do wykonania takich prac i jakie kwalifikacje są do tego wystarczające, z powołaniem się na wiarygodne źródło informacji. Ocenę ekspertów, ograniczającą się ostatecznie do stwierdzeń, że analizowane koszty są za wysokie, bez przeprowadzenia ich szczegółowej analizy i odniesienia wysokości tych kosztów do średnich kosztów występujących w obrocie rynkowym, uznać należy za mało rzeczową i dowolną.

W świetle powyższych ustaleń sąd uznał, że ocena projektu została przeprowadzona z uchybieniem zasad wynikających z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej, tym samym doszło do naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny, o którym mowa w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną, przeprowadzając wnikliwą analizę spełnienia zaskarżonego kryterium.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej, sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach orzeczono jak w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), gdyż skarżący reprezentowany był przed sądem przez profesjonalnego pełnomocnika. Na zasądzoną kwotę kosztów postępowania 697 zł sąd zaliczył 200 zł tytułem uiszczonego wpisu stałego od skargi, 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.