Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 737/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art.247 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 737/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 listopada 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski, WSA Urszula Zięba, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2009r., sprawy ze skarg A. J., przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej, na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 marca 2009 r., Nr[...], Nr[...], Nr [...], Nr[...], Nr[...], Nr [...], Nr[...], Nr[....], Nr [....], Nr[...], Nr[...], Nr [...], Nr[...], Nr[...], Nr [...], Nr[...], Nr[...], Nr [...],Nr[...], Nr[...], Nr [...], Nr[...], Nr [...], Nr [...], Nr[...], Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2001 do maja 2003 r., - skargi oddala -


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonej u skarżącej A. J. kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2001 do maja 2003 roku, w efekcie czego zostały wydane decyzje określające należny podatek za ten okres. Przedmiotem działalności skarżącej jest handel artykułami spożywczymi i przemysłowymi w W. i C., gdzie sprzedaż była ewidencjonowana za pomocą kas rejestrujących. Od tych decyzji skarżąca nie wniosła odwołania.

W stosunku do tych rozstrzygnięć były już dwukrotnie (w latach 2005 i 2007) prowadzone postępowania w sprawie wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 2 i pkt 5 Ordynacji podatkowej tj. wydanie decyzji w wyniku przestępstwa oraz ujawnienie istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał.

W ocenie podatniczki przywołane decyzje zostały wydane w wyniku przestępstwa, które miało polegać na zastraszaniu pełnomocnika wnioskodawczyni, J. J. przez pracownika Urzędu Skarbowego w celu odstąpienia od składania odwołania od wydanych przez Naczelnika tego urzędu decyzji wymiarowych w dniu 19 listopada 2003 r.

Jako nowe okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku wskazano:

1) nieuwzględnienie przez kontrolujących wydruków z zawartości pamięci kasy fiskalnej,

2) nieuwzględnienie okoliczności i dowodów takich jak:

• protokoły zniszczeń towarów handlowych,

• protokoły towarów przeterminowanych i niepełnowartościowych,

• poniesionych kosztów remontu obiektu za okres 2001-2002 r. opisanych na fakturach,

• umowy nr 2/2001 na prace budowlane wykonane przez Zakład J. G. w pomieszczeniach handlowych w W.,

• asortymentowych stanów remanentowych na koniec roku oraz stanu magazynu na koniec maja 2003 r.,

3) odmowę obejrzenia zniszczonego obiektu w C. przy ul. C. [...].

Postępowania te nie doprowadziły do uchylenia przedmiotowych decyzji.

W piśmie z dnia 25 sierpnia 2008 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej skarżąca A. J. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego określających należny podatek za okres od stycznia 2001 r. do maja 2003 r. W uzasadnieniu wniosku podatniczka podniosła, iż decyzje te zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

W dniu 29 sierpnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia powyższego wniosku o wskazanie okoliczności, w jakich doszło do rażącego naruszenia prawa w tych decyzjach. W tym samym dniu spisano z pełnomocnikiem wnioskodawczyni protokół na okoliczność przedstawienia zarzutów do przedmiotowej sprawy. Wskazał on, iż wszystkie nieprawidłowości były już przez niego opisywane i podtrzymał wszystkie pisma wniesione do Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz Dyrektora Izby Skarbowej od początku kontroli podatkowej. W jego ocenie pisma te wskazują, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo w dniu 10 października 2008 r. skarżąca skierowała do organu pismo, w którym wskazano:

• brak w aktach sprawy pisma o przesłuchanie świadków wypadku losowego, tj. zawalenia się stropu w C.;

• nie uznanie przedstawianych przez skarżącą paragonów, które mają świadczyć o rzetelności prowadzonych ewidencji;

• brak uprawnień budowlanych u kontrolujących;

• nie stwierdzenie przez pracowników Urzędu Skarbowego w M. dokonujących oględzin budynku w C. żadnych nieprawidłowości;

• fakt występowania nielegalnego handlu obwoźnego.

Decyzjami z dnia 19 grudnia 2008 r. o numerach od [...]do [...]Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2001 roku do maja 2003 roku.

Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego zakwestionowania ksiąg podatkowych podatniczki stwierdzono, iż nierzetelność ksiąg podatkowych jest kategorią obiektywną, co oznacza, że dla oceny ich nierzetelności czy też wadliwości nie mają znaczenia czynniki subiektywne, towarzyszące dokonywaniu w niej zapisów. Stanowi ją każdy brak zapisów, gdyż prowadzi do wypaczenia rzeczywistości gospodarczej. Przy ocenie rzetelności ksiąg podatkowych organy podatkowe mają prawo brać pod uwagę porównanie ilości i wartości zakupionych oraz sprzedanych towarów handlowych wynikające z ksiąg oraz dowodów źródłowych. Stwierdzenie niezgodności dowodzi, że zapisy dokonywane w księdze nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego. Na ocenę ksiąg podatkowych nie wpływa natomiast w żaden sposób to, czy w danej branży występuje nielegalny handel obwoźny.

W dalszej kolejności zwrócono uwagę, iż organ podatkowy zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakupy remontowe w miesiącach od czerwca do września 2001 r. W ocenie podatniczki wydatki na remont dotyczyły w większości filii w C., zaś prace wykonywane były przez J. J. oraz firmę budowlaną J. G.. Organ podatkowy w ramach prowadzonego postępowania dowodowego dokonał kontroli krzyżowej u wskazanego przedsiębiorcy oraz oględzin budynku filii w C., ul. C.[...]. W wyniku tych działań stwierdzono, że J. G. wykonywał prace na rzecz podatniczki wyłącznie w W., a to na podstawie umowy nr 2/2001 z dnia 11 czerwca 2001 r. oraz aneksu z dnia 10 sierpnia 2001 r. Skoro roboty budowlane nie dotyczyły budynku w C., lecz w W., a budynek ten w części wykorzystywany jest na działalność gospodarczą, a w części na potrzeby osobiste, organ podatkowy biorąc pod uwagę ustaloną powierzchnię zgodnie z jej przeznaczeniem - dokonał pomniejszenia podatku naliczonego o procent nie związany z działalnością. Wydatki w części niezwiązanej z działalnością gospodarczą nie mogły stanowić kosztu uzyskania przychodu a tym samym na podstawie art. 25 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) - nie przysługiwało również prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Odnośnie zarzutu, iż dokonujący oględzin pracownicy Urzędu Skarbowego w M. nie posiadali uprawnień budowlanych, stwierdzono, iż w protokole tym nie zawarto żadnych ustaleń wymagających wiadomości specjalnych. Na podstawie przeprowadzonych oględzin budynku w C. stwierdzono jedynie jaka jest jego powierzchnia, oraz jaka jest powierzchnia dachu, elewacji, podłogi.

W odpowiedzi na zarzut, iż brak jest w aktach sprawy pisma zawierającego wniosek o przesłuchanie świadków wypadku losowego, tj. zawalenia się stropu w C., Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż wniosek dowodowy o takiej treści nie został sformułowany w żadnym z licznych pism kierowanych przez podatniczkę do Naczelnika Urzędu Skarbowego. W piśmie z dnia 1 marca 2004 r. podatniczka wskazała osoby, które mogą potwierdzić jej wyjaśnienia, dołączając podpisane przez te osoby oświadczenia.

Ustosunkowując się do zarzutu rażącego naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej przypomniał, że w świetle art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej ma ono miejsce, w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim jego rozumieniu. Rażące naruszenie prawa zachodzi jedynie wówczas, gdy między rozstrzygnięciem podjętym w decyzji, a treścią zastosowanego przepisu prawa, występuje oczywista, jasna, wyraźna i bezsporna sprzeczność. Rażące naruszenie prawa będzie miało również miejsce w sytuacji, gdy wydana decyzja, treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów.

Naruszenie prawa będzie miało cechę "rażącego" wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustanowione.

W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że argumenty strony podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji sprowadzają się w istocie do kwestionowania ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, które były podstawą wydania decyzji. Nieważność decyzji można stwierdzić w wypadkach wyjątkowych, tj. przede wszystkim w wypadku, gdy treść decyzji pozostaje w widocznej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a w rozpatrywanej sprawie sprzeczność taka nie występuje. Odmienna ocena materiału dowodowego przez stronę postępowania nie może być utożsamiana z zaistnieniem ustawowej przesłanki rażącego naruszenia prawa, wymienionej w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Organ podkreślił, także, że podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące postępowania przed organem I instancji nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Argumenty takie mogły być przedmiotem oceny przez organ odwoławczy przy rozstrzyganiu sprawy w drugiej instancji, natomiast postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym i ze względu na jego charakter i sposób rozstrzygania organu podatkowego w takim postępowaniu argumenty takie nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy.

W odwołaniach A. J. domagała się stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, wyjaśniając, że rażące naruszenie prawa w tych decyzjach polega na:

• błędnym ustaleniu i ocenie stanu faktycznego,

• nieuwzględnieniu przez organ pierwszej instancji wydruków z kas fiskalnych, protokołów zniszczeń, towarów przeterminowanych, nie uznanie faktur na remont budynków , w których prowadzona jest działalność gospodarcza,

• nie ustosunkowaniu się do wyjaśnień i dowodów przedłożonych przez stronę w dniach 10-12 czerwca 2008r.,

• braku odpowiedzi na pisma strony z dnia 15 października 2003r. , w którym nie zgadza się z odrzuceniem kosztów związanych z remontem sklepów w C. i W.,

• nieuwzględnieniu zawalenia się stropu i dachu w C. - wypadek losowy,

• nie przesłuchaniu świadków zdarzenia zawalenia się stropu,

• odrzuceniu protokołu towarów zniszczonych podczas wypadku losowego,

• odrzuceniu rozliczenia zakupu nowego samochodu ciężarowego Peugeot Partner, pomimo przedstawienia kompletnych dokumentów do rozliczenia w miesiącu styczniu 2002r.

W toku postępowania odwoławczego pełnomocnik podatniczki podniósł nadto, iż Urząd Skarbowy notorycznie nie odpowiadał na jego pisma. Nadto zarzucił, że nie brał on czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności, nie był zapoznawany z aktami sprawy, co potwierdzają dokumenty oraz brak podpisu pełnomocnika na poszczególnych kartach.

Decyzjami z dnia 12 marca 2009 r. o numerach od [...]do [...]Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.

Odpowiadając na zarzuty wskazano, że zakup samochodu ciężarowego Peugeot Partner został przez podatniczkę uwzględniony w złożonej w Urzędzie Skarbowym deklaracji jako zakup środka trwałego związany zarówno ze sprzedażą opodatkowaną jak i zwolnioną. Ponieważ stwierdzono, że podatniczka nie dokonywała sprzedaży zwolnionej od podatku od towarów i usług, winna była rozliczyć ten zakup jako związany w całości ze sprzedażą opodatkowaną. W decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego zwiększono zatem podatek naliczony o nie odliczoną wcześniej kwotę, tj. 486 zł. Odliczenie podatku naliczonego przy zakupie powyższego samochodu nie było zatem przez organ pierwszej instancji kwestionowane.

Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika podniesiono zaś, że organ każdorazowo odnosił się do wszystkich kierowanych doń pism. Całkowicie bezzasadny jest również zdaniem organu zarzut pozbawienia pełnomocnika prawa do czynnego udziału w postępowaniu, gdyż pełnomocnik był zawiadomiony w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, miał możliwość wglądu do akt na każdym etapie postępowania i z możliwości tej korzystał, składał ponadto szereg pism i wniosków. Fakt, iż na kartach akt sprawy nie widnieją podpisy Pełnomocnika nie świadczy o tym, iż pełnomocnikowi ich nie okazywano. Ani z przepisów Ordynacji podatkowej ani z praktyki organów podatkowych nie wynika obowiązek sygnowania podpisem strony każdej z kart akt podatkowych, z którymi strona jest zapoznawana.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. J. podniosła, że zarówno zaskarżone decyzje, jak i decyzje określające należne zobowiązanie w podatku od towarów i usług zostały wydane w oderwaniu od zaistniałego stanu faktycznego, który jasno wynika z przedstawionych przez skarżącą dowodów. Nadto ponownie zarzuciła, że kontrolujący nie posiadali uprawnień budowlanych jak również nie posiadali upoważnienia do przeprowadzenia kontroli za grudzień 2002 r. Zdaniem skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej legalizuje działania Naczelnika Urzędu Skarbowego, który nie odpowiadał na pisma skarżącej. W dalszej części uzasadnienia skarżąca podniosła, że przedkładała organom wszelkie pozostające w jej dyspozycji dokumenty, w oparciu o które organ powinien określić należny podatek, natomiast organy odmówiły ich uwzględnienia. Nadto skarżąca powołała się na fakt prowadzenia negocjacji z pracownikami Urzędu Skarbowego, które nie zostały jednak formalnie zaprotokołowane, a z których wynikać miało, że jeśli skarżąca odstąpi od zaskarżenia decyzji pierwszoinstancyjnych w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku od towarów i usług, a następnie złoży wniosek o umorzenie zaległości podatkowych, powstałych w oparciu o te ostateczne decyzje to organ podatkowy pozytywnie rozpatrzy takie żądanie. Pomimo, że skarżąca wywiązała się z tej nieformalnej umowy i nie zaskarżyła przedmiotowych decyzji, organ podatkowy nie umorzył zaległości w podatku od towarów i usług, ani w podatku dochodowym. W konsekwencji określenie zobowiązania podatkowego nastąpiło na podstawie fikcyjnych, fałszywych stanów, z czym skarżąca nie może się zgodzić.

W odpowiedzi na te skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skarg. Organ podatkowy przypomniał, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek pozytywnych enumeratywnie wymienionych w art. 247 §1 Ordynacji podatkowej. Zadaniem organu podatkowego rażące naruszenie prawa, na które powołuje się skarżąca, zachodzi jedynie wtedy, gdy między rozstrzygnięciem podjętym w decyzji, a treścią zastosowanego przepisu występuje oczywista, jasna, wyraźna i bezsporna sprzeczność. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że argumenty skarżącej podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji sprowadzają się w istocie do kwestionowania ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, które były podstawą wydania decyzji określającej.

W piśmie procesowym z dnia 3 sierpnia 2009 roku skarżąca ponownie zakwestionowała dotychczasowe ustalenia dokonane przez organ podatkowy.

Na podstawie art. 111 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 737/09 do I SA/Kr 765/09 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 737/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Przechodząc do rozważań nad zasadnością skargi, stwierdzić należy, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji normują przepisy Ordynacji podatkowej art. 247 i następne. Zgodnie z art. 247 § 1 powołanej ustawy "organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:

1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) została wydana bez podstawy prawnej;

3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;

8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

W powołanym powyżej art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej ustawodawca wymienił enumeratywnie osiem przesłanek będących podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej. Każda z tych przesłanek może oddzielnie stanowić samodzielną podstawę do zastosowania instytucji unieważnienia rozstrzygnięcia. Podkreślić jednak należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy, co do jej istoty, tylko sprawdzenie, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z najpoważniejszych wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie to nie może się więc przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy. W szczególności postępowanie to nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. Dotyczy to każdego postępowania w tym przedmiocie bez względu na to, czy zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2004r. III SA/Wa 240/04 LEX nr 168004 oraz wyroki NSA: z dnia 21 września 2001 r., III SA 1430/00 i z dnia 18 października 2001 r., III SA 1685/00). Powyższy katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zakreśla więc ramy powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności decyzji wydanych w tym nadzwyczajnym postępowaniu w instancji odwoławczej.

Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych, przesłanka rażącego naruszenia prawa, zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości, co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Z rażącym naruszeniem prawa będziemy mieli do czynienia również w wypadku wadliwego zastosowania zasad ogólnych postępowania ze szkodą dla praw stron, naruszenie przepisów o dwuinstancyjności postępowania, czy też trwałości decyzji, wykroczenie poza ramy prawne wyznaczone dla uznania administracyjnego, albo też wydanie decyzji na mocy przepisów prawa miejscowego nie mających podstaw w ustawie, wkroczenie decyzja administracyjną w sprawę cywilną, określenie obowiązków strony po jej śmierci, czy też określenie obowiązków przyszłych spadkobierców adresata decyzji.

W niniejszej sprawie zdaniem strony skarżącej rażące naruszenie prawa w decyzjach wymiarowych Naczelnika Urzędu Skarbowego polega między innymi na błędnym ustaleniu i ocenie stanu faktycznego, nie uwzględnieniu przez organ I instancji wydruków z kas fiskalnych, protokołów zniszczeń, towarów przeterminowanych, nie uznaniu faktur za remont budynków, w których prowadzona była działalność gospodarcza, jak również nie ustosunkowanie się organu do przedłożonych przez skarżącą wyjaśnień i dowodów, nie uwzględnieniu zawalenia się stropu i dachu w C. i nie przesłuchanie świadków na tą okoliczność oraz odrzucenie protokołów zniszczonych towarów w trakcie tego wypadku i odrzucenie rozliczenia zakupu nowego samochodu ciężarowego Peugeot Partner, pomimo przedstawienia kompletnych dokumentów do jego rozliczenia. Dodatkowo skarżąca zarzuciła, że przedmiotowe decyzje określające należne zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2001 do maja 2003 roku zostały wydane w oderwaniu od zaistniałego stanu faktycznego. Kontrolujący ją urzędnicy nie posiadali uprawnień budowlanych, jak również upoważnienia do przeprowadzenia kontroli za grudzień 2002 roku. Nadto skarżąca zarzuciła pracownikom Urzędu Skarbowego, że zawarli z nią nieformalną umowę, że jak nie wniesie odwołania od przedmiotowych decyzji, to na jej wniosek zostanie umorzona cała zaległość, z czego pracownicy Urzędu Skarbowego się nie wywiązali.

Zdaniem Sądu żadna z tych zarzutów, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Podnoszone przez skarżącą zarzuty przeciwko decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego mogłyby podlegać rozpoznaniu w postępowaniu wymiarowym oraz dotyczącym go postępowaniu sądowym, jednakże nie mogą być uznane za przesłankę wzruszenia decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym.

Zarzuty te w istocie sprawdzają się do kwestionowania ustaleń dokonanych przez organ I instancji, które były podstawą do wydania decyzji określających. Tymczasem jak słusznie stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej, postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest ustalenie czy w trakcie prowadzonego postępowania miała miejsce jedna z pozytywnych przesłanek z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Zatem w tym postępowaniu strona nie może domagać się rozpatrzenia zarzutów nieobjętych zakresem art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż prowadziłoby to do naruszenia zasady trwałości decyzji ostatecznych wynikających z art. 128 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do zarzutu, że pracownicy Urzędu Skarbowego nie wywiązali się z nieformalnej umowy, na podstawie której mieli umorzyć całą zaległość podatkową, jeśli skarżąca nie zaskarży przedmiotowych decyzji wymiarowych, ocenić go należy, jako całkowicie niewiarygodny w świetle dołączonego do akt postanowienia Sądu Rejonowego w O. Wydział Karny z dnia 19 grudnia 2006 roku sygn. akt II Kp 399/06 (2 Ds. 153/06), z którego wynika, że postępowanie karane przeciwko urzędnikom Urzędu Skarbowego zostało umorzone. Podnieść ponadto należy, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 2 jeśli decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, stanowi to podstawę do wznowienia postępowania. Zatem w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie może okazać się skuteczna. Dodatkowo podkreślić należy, że na wniosek skarżącej, w latach 2005 i 2007 były już dwukrotnie prowadzone postępowania mające na celu wznowienie przedmiotowych postępowań w trybie art. 240 § 1 pkt 2 i 5 Ordynacji podatkowej. Jednak postępowania te nie doprowadziły do uchylenia decyzji ostatecznych, a skargi A. J. na te decyzje zostały oddalone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 listopada 2009 roku sygn. akt I SA/Kr 3/09.

W ocenie Sądu przy wydawaniu decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa, a nadto w sprawie nie została spełniona żadna inna przesłanka wymieniona w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Zasadnie zatem Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności postępowania w przedmiotowych sprawach.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.