Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 914/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-05-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86 par.1, art. 87 par.1, 2 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O.) z dnia "[...]", Nr "[...]’ w przedmiocie: podatku od towarów i usług za okres od lutego 2012 r. do grudnia 2013r. postanawia : odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi WSA/post.1 – sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

A. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Olsztynie, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia "[...]’, w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lutego 2012 r.

do grudnia 2013 r. W skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 3 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia Starszego referendarza sądowego odmawiającego zwolnienia od kosztów sądowych

i ustanowienia pełnomocnika, postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Wobec powyższego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału

I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 marca 2017 r.,

na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718., dalej jako p.p.s.a.) stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.

w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2.132 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem nie zostało przez skarżącego podjęte. Przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniu 25marca 2017 r. oraz 5 kwietnia 2017 r.

Zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2017 r., przesyłkę pozostawiano w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 11 kwietnia 2017 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął odpowiednio w dniu 18 kwietnia 2017r.

Pomimo upływu terminu skarżący nie uiścił wpisu sądowego.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę A. W.. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 2 maja 2017 r.

W dniu 9 maja 2017 r. skarżący wpłacił na rachunek bankowy tut. Sądu tytułem "sygn. akt I SA/Ol 914/16" kwotę 2.132 zł.

W dniu 11 maja 2017 r. (data wpływu do Sądu) skarżący złożył wniosek

o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wniosek skarżący uzasadnił tym, że nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Wyjaśnił,

iż powiadomienie o przesyłce pocztowej zawierającej ww. wezwanie zostało "przejęte" przez jego współmałżonkę, która jest wciąż zameldowana pod wspólnym adresem zamieszkania, jednakże już tam nie zamieszkuje. Nadto wyjaśnił, że toczy się sprawa rozwodowa, w której to wnioskodawca żąda orzeczenia o winie współmałżonki za rozpad małżeństwa, w związku powyższym jego relacje z żoną ograniczone są do "minimum". Z żoną kontaktuje się wyłącznie za pośrednictwem prawników. Podkreślił, że dotychczas wielokrotnie zdarzało się, że żona zabierała korespondencję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Wniosek podlega oddaleniu.

Jak stanowi art. 85 p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała

w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy

w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Skarżący twierdził we wniosku o przywrócenie terminu, że powodem niedopełnienia czynności nakazanych przez Sąd było niepodjęcie przez niego korespondencji z uwagi na fakt nieotrzymania powiadomienia o przesyłce pocztowej. Nadto wskazał, że powiadomienie to zostało przejęte przez jego współmałżonkę,

z którą pozostaje w konflikcie.

Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem

do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy

w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia,

że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie

do przezwyciężenia, której skarżący nie mógł usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez skarżącego, że mimo całej staranności nie mógł on dokonać czynności w terminie,

to znaczy, że zachodziły przeszkody od niego niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy

w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe,

gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do okoliczności faktycznych, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu należy np. nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą.

Faktu niepodejmowania korespondencji z urzędu pocztowego nie tłumaczy otrzymanie awiza przez współmałżonkę. Podkreślić bowiem należy, że przesyła była awizowana dwukrotnie w dniach: 25.03.2017 r. i 05.04.2017 r., zatem ewentualne pobranie jednego z powiadomień nie stanowiło przeszkody do tego, aby skarżący mógł dowiedzieć się o skierowanej do niego korespondencji z kolejnego awiza. Przede wszystkim zaś należy stwierdzić, że z wyjaśnień wnioskodawcy wynika, że miał wiedzę, że jego współmałżonka pobiera jego korespondencję i nie przekazuje mu jej. Od strony zaś, jak wskazano to już wyżej wymaga się staranności i zapobiegliwości m.in. w dochowywaniu terminów do dokonania czynności procesowych. Skarżący zaś w warunkach niniejszej sprawy, dysponujący wiedzą, że korespondencja jest pobierana przez jego współmałżonkę, nie wykazał by podjął jakiekolwiek działania aby zapobiec takiej praktyce. Podkreślić przy tym należy, że wnioskodawca miał przykładowo możliwość złożenia w placówce operatora pocztowego właściwej dla miejsca jego zamieszkania pisemnego wniosku z poleceniem doręczania przesyłek rejestrowanych do oddawczych skrzynek pocztowych czy też skrytek pocztowych. W takiej sytuacji, pracownik operatora pocztowego pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej, skrytce pocztowej awizo o przesyłce pocztowej.

Dodatkowo należy stwierdzić, że skarżący miał świadomość, że zainicjował postępowanie sądowe i że w związku z tym może być kierowana do niego przez sąd korespondencja procesowa. W takiej sytuacji konieczne jest zachowanie niezbędnej staranności w zakresie prowadzonego obrotu pocztowego.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.