Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 227/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Paśko po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 15 maja 2008 r. sprawy ze skargi A.C. na postanowienie Starosty z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] 2) określa, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Starosty na rzecz skarżącego A.C. kwotę 135 (słownie: sto trzydzieści pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 227/08

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2007r., [...] Gminna Spółka Wodna w J. działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98, z 2000r., poz. 1071 ze zm.) i art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 229, z 2005r., poz. 1954 ze zm.) wyrażając stanowisko w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, stwierdziła, że C.A., zam. [...] jest członkiem Spółki i jako zobowiązany ma obowiązek ponoszenia składki członkowskiej. W uzasadnieniu postanowienia Gminna Spółka Wodna w J. wskazała, że składka w wysokości 27,20 złotych wraz z kosztami egzekucyjnymi nie została poniesiona przez dłużnika, zatem brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów sformułowanych przez niego w postępowaniu egzekucyjnym.

Postanowienie powyższe zostało zakwestionowane przez A.C. zażaleniem, które zostało wniesione do Starosty Powiatu w dniu 2 grudnia 2007r. Żalący się wskazał, że postanowienie Gminnej Spółki Wodnej w Jarocinie zostało doręczone w dniu 26 listopada 2007r., zatem dopiero z tą datą w sposób formalny dowiedział się o istnieniu stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Korzystając z terminu ustawowego zakwestionował to stanowisko, wskazując na jego merytoryczną bezzasadność.

Starosta Powiatu - rozpoznając zażalenie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008r. [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu własnego rozstrzygnięcia wskazał, że A.C. miał doręczone postanowienie w dniu 4 czerwca 2007r., zatem termin do skutecznego złożenia zażalenia upłynął w dniu 11 czerwca 2007r. Złożenie tego środka prawnego w grudniu 2007r. niewątpliwie nastąpiło z uchybieniem siedmiodniowego terminu do złożenia zażalenia. Uchybienie terminu, zdaniem Starosty Powiatu potwierdzają akta sprawy, z których wynika, że postanowienie Gminnej Spółki Wodnej w J. było doręczone żalącemu w dniu 4 czerwca 2007r.

Na postanowienie Starosty Powiatu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył A.C. Wniósł w niej o uchylenie skarżonego postanowienia, zawieszenie jego wykonalności oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Jako podstawę swoich żądań skarżący wskazał naruszenie przepisów prawa procesowego, przez błędne przyjęcie, że postanowienie doręczone zostało w dniu 4 czerwca 2007r. oraz przepisów prawa materialnego, przez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że o istnieniu postanowienia powziął wiadomość dopiero w dniu 26 listopada 2007r., czyli w dacie prawidłowego doręczenia rozstrzygnięcia przez organ. Zatem złożenie zażalenia w dniu 3 grudnia 2007r. mieści się w ustawowym terminie dla dokonania tej czynności, zatem trudno twierdzić, że dopełniono jej z uchybieniem terminu.

Odpowiadając na skargę Starosta Powiatu wniósł o jej oddalenie wskazując argumentację jak w uzasadnieniu postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a to oznacza, że sądy rozpatrując skargi nie są związane ich podstawami, zarzutami ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Przystępując do merytorycznej oceny wskazanego postanowienia Sąd stwierdza, że rozstrzygniecie Starosty Powiatu narusza prawo. Z tego powodu skarżone postanowienie musi być wyeliminowane z obrotu prawnego, a to oznacza, że skarga A.C. podlega uwzględnieniu.

Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, w którym uzasadniono spóźnienie skarżącego z wniesieniem zażalenia. Przyjęcie takiego poglądu możliwe byłoby tylko przy założeniu, że organ jednoznacznie potrafi wykazać, że skarżący w dniu 4 czerwca 2007r. odmówił przyjęcia skierowanego do niego postanowienia organu I instancji.

Akta sprawy tej potwierdzają. Zalegająca w nich kserokopia dowodu doręczenia postanowienia Gminnej Spółki Wodnej jest adresowana na A. C. i M. G. przy czym adres zamieszkania skarżącego jest skreślony. Z treści tego dokumentu wynika, że potwierdza on doręczanie postanowienia o nr [...], które odpowiada wydanemu w stosunku do skarżącego. Jednak z dalszej części tego dokumentu nie wynika jakoby skarżący w dniu 4.06.2007r. odmówił przyjęcia przesyłki. Przy adnotacji brak jednoznacznego stwierdzenia, że odmowa przyjęcia przesyłki pocztowej dokonana została przez A. C. Samo stwierdzenie odmowy przyjęcia dokonane przez doręczyciela nie pozwala ustalić, że odmowy tej dokonał skarżący, a nie np. M. G., która jest również wskazana w adresie. Akta sprawy nie dają podstaw do uznania, że M. G. to dorosły domownik, któremu można było doręczać korespondencję na podstawie art. 43 k.p.a.

Z tych powodów nie można przyjąć, że w dniu 4 czerwca 2007r. postanowienie będące przedmiotem zażalenia zostało doręczone skarżącemu. Zatem trzeba uznać, że skarżący otrzymał je dopiero w dniu 26 listopada 2007r., a to potwierdza jego stanowisko, że złożył zażalenie w terminie ustawowym.

Mając na uwadze powyższe organ treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie, gdyż wskazane w uzasadnieniu naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy.