Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 151/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 16g ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1800
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant sekretarz sądowy Renata Kryńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Uniwersytetu M. w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. U. w B. (dalej jako: "Skarżący, "Wnioskodawca") zwrócił się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej w podatku dochodowym od osób prawnych.

Opisując stan faktyczny Skarżący wskazał, że znajduje się obecnie w trakcie realizacji zadania inwestycyjnego w postaci budowy nowego budynku o funkcji laboratoryjno – badawczej, w której ma się znajdować Centrum Prewencji i Medycyny Spersonalizowanej. W ramach umowy z X S.A. zostanie wykonane przyłącze energetyczne do budynku jako zasilanie podstawowe. W związku z tym Wnioskodawca poniesie koszt opłaty przyłączeniowej w kwocie 30.298,59 zł. Przyłącze zostanie wykonane przez X S.A. i będzie stanowiło jego własność. Wszelkie koszty opłat przyłączeniowych zostaną poniesione przed oddaniem budynku do użytkowania.

W związku z powyższym opisem we wniosku sformułowano następujące pytanie: czy na gruncie stanu faktycznego (winno być: zdarzenia przyszłego – dopisek organu) sprawy, Wnioskodawca będzie posiadał prawo zaliczenia poniesionych kosztów opłaty przyłączeniowej we wskazanej wysokości do wartości początkowej nowo powstałego środka trwałego (budynku)?

Przedstawiając własne stanowisko Skarżący stwierdził, że użyte przez ustawodawcę w art. 16g ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: "u.p.d.o.p.") sformułowanie "inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych" jest pojęciem szerokim. Tym samym przyjąć należy, że ustawodawca w żaden sposób nie różnicuje tych kosztów, jedynie postawił warunek, iż muszą one dać się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. W ocenie Wnioskodawcy, koszt opłaty przyłączeniowej (zwiększenie mocy przyłączeniowej) jest bezpośrednio związany z powstającym środkiem trwałym. Przyłącze energetyczne w tym przypadku stanowi element składowy budynku, bez którego budynek nie zostanie oddany do użytkowania. Stąd, na tym etapie inwestycji koszt ten nie jest związany z użytkowaniem budynku, co z koniecznością podłączenie go do instalacji.

W ocenie Wnioskodawcy, na gruncie stanu faktycznego sprawy, będzie on posiadał prawo do zaliczenia kosztów opłaty przyłączeniowej we wskazanej wysokości, do wartości początkowej nowo powstałego środka trwałego (budynku).

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia

[...] lutego 2022 r. nr [...] uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe.

Organ przytoczył treść art. 15 ust. 1 i ust. 6, art. 16 ust. 1, art. 16a ust. 1, art. 16g ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.d.o.p. Następnie podniósł, że aby było możliwe włączenie wartości opłaty przyłączeniowej do wartości początkowej środka trwałego (i tym sposobem zwiększenie wartości początkowej środka trwałego) budynku o funkcji laboratoryjno – badawczej – wydatki na tę opłatę powinny podlegać kwalifikacji z punktu widzenia ustawowego określenia zakresu kosztu wytworzenia z uwzględnieniem składników niezaliczanych do kosztu wytworzenia.

Zdaniem organu, opłata przyłączeniowa co prawda jest związana z prowadzoną inwestycją w postaci budowy nowego budynku, to jednak ze swej istoty ma inny charakter niż wydatki mieszczące się w kategorii kosztu wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. Koszt opłaty przyłączeniowej nie jest bowiem związany z samym procesem wytworzenia budynku, nie zwiększa jego wartości. Wydatek ten ma zapewnić w przyszłości dostawę energii do budynku jako zasilanie podstawowe. Tym samym, w ocenie organu, powyższy wydatek jest związany z możliwością korzystania z nieruchomości na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatek na opłatę przyłączeniową nie zwiększa kosztu wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. i nie stanowi elementu wartości początkowej.

Organ stwierdził, że ponoszona opłata za przyłącze energetyczne powinna być zaliczana do kosztów uzyskania przychodu na zasadach ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Nie godząc się z powyższą interpretacją indywidualną Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Białymstoku. Działający w imieniu skarżącego pełnomocnik zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że oplata przyłączeniowa posiada inny charakter niż wydatki mieszczące się w kategorii kosztu wytworzenia środka trwałego, tj. związana jest z możliwością korzystania z nieruchomości,

II. przepisów postępowania, tj. art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, dalej: "o.p.") poprzez brak uzasadnienia prawnego zajętego stanowiska, które by posiadało ścisłe powiazanie ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku.

Zdaniem Skarżącego, błędna i w oderwaniu od przepisów Prawa budowlanego pozostaje teza organu, że koszt opłaty przyłączeniowej nie jest związany z procesem wytworzenia budynku. Wskazał, że bez dokonania przyłączy energetycznych nie można byłoby mówić o oddaniu budynku do użytkowania i jego jakiejkolwiek eksploatacji. Pełnomocnik podniósł również, że stanowisko organu pozostaje w zupełnym oderwaniu od zapisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, w tym art. 7 ust. 8 pkt 1, ust. 81 i ust. 10 i prowadzi do przerzucenia na przyszłego użytkownika sieci, kosztów związanych z jej powstaniem.

Mając na uwadze powyższe autor skargi wniósł o uchylenie interpretacji

w całości i o zasądzenie od Dyrektora KIS na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 57a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie sformułowane we wniosku o wydanie interpretacji, tj. czy Skarżący będzie posiadał prawo do zaliczenia poniesionych kosztów opłaty przyłączeniowej do wartości początkowej nowo powstałego środka trwałego (budynku).

Zdaniem Skarżącego będzie on posiadał prawo do zaliczenia poniesionych kosztów opłaty przyłączeniowej we wskazanej wysokości do wartości początkowej nowo powstałego środka trwałego (budynku).

Z kolei organ stanął na stanowisku, że wydatki w postaci opłaty za przyłącze nie mieszczą się w katalogu wydatków będących elementem kosztów wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p lub zwiększających wartość przyjętych do ewidencji środków trwałych w rozumieniu art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p.

W ocenie Sądu w sporze tym rację należy przyznać organowi.

Rozstrzygając spór rozpocząć należy od przytoczenia przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które mają istotne znaczenie dla prawidłowej interpretacji art. 16g ust. 4 tej ustawy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p., kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do art. 16g ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2- 14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.

Zgodnie z art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

W kontekście przytoczonych przepisów prawa wskazać należy, że podlegającymi amortyzacji środkami trwałymi, są m.in. stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą (art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p.). Kosztami uzyskania przychodu (pośrednimi), w przypadku środków trwałych, są odpisy amortyzacyjne. Takie rozliczanie kosztów działalności jest odstępstwem od zasady generalnej sformułowanej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., według której kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Ta generalna zasada wymaga zaistnienia bezpośredniego związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a możliwością uzyskania przychodu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 780/19).

Zdaniem Sądu, wydatek poniesiony na opłatę przyłączeniową pozostaje w związku przyczynowo – skutkowym z możliwym do uzyskania przychodem, jednak nie stanowi wydatku mieszczącego się w kategorii kosztu wytworzenia środka trwałego.

Odwołując się do treści przepisów art. 16a ust. 1 i art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. zauważyć trzeba, że nakazują one z jednej strony powiązać odpisy amortyzacyjne z procesem zużywania środków trwałych w trakcie ich wykorzystywania do działalności podlegającej opodatkowaniu, a z drugiej - zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych tylko te wydatki, które są ponoszone w wyniku podjęcia procesu wytwarzania środka trwałego. Prowadzi to do wniosku, że na koszt wytworzenia (wartość początkową środka trwałego) mogą się składać jedynie wydatki, które zostały poniesione w celu jego wytworzenia i nie dotyczą kolejnego etapu związanego z używaniem środka trwałego (zgodnie z przeznaczeniem) w działalności gospodarczej. Należy bowiem przyjąć, że proces inwestycyjny kończy się wraz wytworzeniem środka trwałego, w przypadku obiektów budowlanych - zgodnie z warunkami techniczno – budowlanymi przewidzianymi w przepisach Prawa budowlanego (amortyzacji podlegają środki trwałe – budowle, budynki, lokale - kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania). Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), urządzenia budowlane to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne (...).– tak stwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 listopada 2009 r., II FSK 967/08.

Z powyższego wynika, że przyłącza do sieci pozwalają na użytkowanie obiektu budowlanego - środka trwałego już istniejącego - w działalności gospodarczej, a zatem umożliwiają rozpoczęcie kolejnego etapu, następującego już po wytworzeniu środka trwałego. Takie stanowisko koresponduje z kryteriami, jakie określa ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716 ze zm.), według których przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru (art. 7 ust. 1).

Powyższe, w ocenie Sądu, prowadzi do wniosku, że wydatki z tytułu opłat za przyłączenie do sieci nie są innymi kosztami dającymi się zaliczyć do wartości wytworzenia środków trwałych w rozumieniu art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p., lecz wydatkami pozwalającymi na użytkowanie środka trwałego w działalności gospodarczej, realizowanymi gdy obiekt budowlany już istnieje i umożliwia instalację przyłączy. Nie zmienia tego stanowiska fakt, że – jak wskazuje Wnioskodawca - koszty opłat przyłączeniowych zostaną poniesione przed oddaniem budynku do użytkowania. Moment uiszczenia opłaty nie może, zdaniem Sądu, wpłynąć na ocenę, czy dany koszt jest kosztem wytworzenia środka trwałego.

Wskazać należy, że w podobnych sprawach dotyczących opłaty przyłączeniowej w kontekście tego, czy mieści się ona w katalogu wydatków będących elementem kosztów wytworzenia środka trwałego i czy stanowi element wartości początkowej środka trwałego wypowiadały się już sądy administracyjne (zob. np. wyroki NSA: z dnia 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 80/20, z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II FSK 1884/18, z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 967/08. W pierwszym ze wskazanych wyroków NSA analizował zagadnienie, czy ponoszone przez Miasto koszty w postaci, tzw. opłat przyłączeniowych za przyłączenie do sieci dystrybucyjnych (m.in. gazowej, energetycznej i wodociągowej), budowanych przez Miasto obiektów sportowych, będących środkami trwałymi, stanowią koszt wytworzenia tych środków, zwiększając tym samym ich wartość początkową. Jak wskazał Naczelny Sąd, pomimo że z samej konstrukcji tego przepisu wynika, że koszty wytworzenia środka trwałego stanowią katalog otwarty "(...) i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych", a wyłączenia z tych kosztów, zasadniczo rzecz biorąc, są enumeratywnie wyliczone, to jednak w niczym nie przesądza to jeszcze kwalifikacji spornych opłat przyłączeniowych do kosztów wytworzenia środka trwałego. W sprawie przyjęto, że na gruncie przepisu art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. do wartości początkowej środka trwałego należy zaliczyć te wszystkie wydatki, które są ściśle związane z tworzonym środkiem trwałym i które wpływają w sposób bezpośredni na jego wartość. Zwrócono też uwagę, że przyłącza są zwykle elementem sieci przesyłowej należącej do przedsiębiorcy przesyłowego. Wywiedziono, że opłata za przyłączenie do sieci elektroenergetycznej i ciepłowniczej związana jest z rozbudową sieci przez przedsiębiorstwo energetyczne, a poniesione w wyniku tego koszty zwracane są przez podmioty przyłączane w formie uiszczanych przez nie opłat za przyłączenie. Zdaniem NSA, opłaty przyłączeniowe pozostają w daleko większym związku z siecią przesyłową przedsiębiorców energetycznych, aniżeli obiektami przyłączanymi do tej sieci. Skoro więc opłata przyłączeniowa związana jest z rozbudową sieci przez przedsiębiorstwo energetyczne, oznacza to, że elementy infrastruktury wytworzone przez to przedsiębiorstwo stanowić będą środek trwały w tym przedsiębiorstwie. Ujęcie poniesionej przez Miasto opłaty przyłączeniowej w kosztach wytworzonych przez nie środków trwałych mogłoby powodować, że te same wartości byłyby wykazywane w wartości początkowej środków trwałych przez dwa podmioty.

Nie można też tracić z pola widzenia, na co słusznie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w cyt. wyroku, że opłaty przyłączeniowe ponoszą także w równym stopniu inni inwestorzy - podatnicy podatków dochodowych, którym nie przysługuje zwolnienie od podatku dochodowego - co stanowi regułę a nie wyjątek od niej. Co do zasady, korzystniejszym, dla tej kategorii podatników, jest możliwość rozliczenia w kosztach uzyskania przychodów wydatków poniesionych na opłatę przyłączeniową, bezpośrednio i w całości na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., nie zaś poprzez odpisy amortyzacyjne z tytułu zużycia środków trwałych. Takie też stanowisko, korzystne dla ogółu podatników podatku dochodowego, prezentowane było jednolicie zarówno przez organy podatkowe, jak i sądy administracyjne w innych tego rodzaju sprawach. Jeżeli zaś dochodziło w tym zakresie do sporów, to tylko co do kwestii momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat za przyłączenie do sieci przesyłowych (zob. np. wyroki NSA: z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1685/12, z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 717/13, z dnia 24 sierpnia 2018 r. sygn. akt II FSK 2722/16), natomiast żadna ze stron tych sporów (co w przypadku podatników niepodlegających zwolnieniu od podatku dochodowego było oczywiste), nawet nie próbowała twierdzić i dowodzić, że opłaty przyłączeniowe powinny być rozliczane w ramach kosztów uzyskania przychodów w trybie określonym w art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p, tj. jako odpisy amortyzacyjne od zużycia środków trwałych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 19 lutego 2008 r., I SA/Go 1157/07 także stwierdził, że z uwagi na fakt, że odpisy amortyzacyjne są powiązane z procesem zużywania środków trwałych w trakcie ich wykorzystywania w działalności, to brak jest podstaw do zaliczenia opłaty taryfowej do wydatków, o jakich mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p.. Opłata taryfowa jest związana z rozwojem infrastruktury przedsiębiorstwa energetycznego i pozostaje w związku z wartością środka trwałego przedsiębiorstwa energetycznego, do którego następuje przyłączenie. Ponadto Sąd ten słusznie zauważył, że o kwalifikacji normatywnej wydatku w postaci opłaty taryfowej nie mogą decydować aspekty funkcjonalne leżące po stronie skarżącej, a jedynie przepisy prawa podatkowego, bowiem te pierwsze pozostają poza genezą i zakresem unormowania dotyczącego opodatkowania osób prawnych, w tym pojęć i kategoryzacji właściwych dla tej sfery prawa publicznego.

Orzekający w niniejszej sprawie sąd podziela wyrażone w tych wyrokach poglądy dotyczące wykładni art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p.

W ocenie Sądu organ interpretacyjny prawidłowo zatem, wbrew twierdzeniu pełnomocnika Skarżącego, stwierdził, że wydatki w postaci opłaty przyłączeniowej nie mieszczą się w katalogu wydatków będących elementem kosztów wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. Wydatki z tytułu opłat za przyłączenie do sieci nie są innymi kosztami dającymi się zaliczyć do wartości wytworzenia środków trwałych w rozumieniu art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. Wydatek na opłatę przyłączeniową nie zwiększa kosztu wytworzenia środka trwałego o którym mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. i nie stanowi elementu wartości początkowej. Ponoszone opłaty za przyłącza energetyczne i gazowe powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Opłaty, o których mowa we wniosku należy potraktować jako wynagrodzenie za umożliwienie dostępu do energii elektrycznej i sieci gazowej, które posiada cechy kosztu pośredniego związanego z działalnością operacyjną.

W konsekwencji Sąd uznał także, że nie zasługują na uwzględnienie zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 14c § 2 o.p. Przede wszystkim podkreślić należy, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej rolą organu jest ocena poprawności zaprezentowanego stanowiska i dopiero w razie negatywnej jego oceny organ jest zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej, w której zostanie zawarte wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W ocenie Sądu zadanie to zostało prawidłowo wykonane przez organ interpretacyjny. Organ wydał interpretację na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu interpretacji wyraźnie wyszczególniono przepisy podatkowe, które były przesłanką uznania stanowiska Skarżącego zawartego we wniosku za nieprawidłowe. Organ przedstawił pogląd prawny dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposób ich zastosowania do niniejszej sprawy.

W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i w pełni podzielając pogląd organu w wydanej interpretacji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.