Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 862/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 5 ust. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2010 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia

2010 r. o nałożeniu na P. R., skarżącego w niniejszej sprawie karę pieniężną w wysokości 8 000 zł.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] października 2009 r. w [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] nr rej. [...]. Pojazdem prowadzonym przez P. G. skarżący wykonywał transport drogowy osób na linii regularnej z O. do B.. Kierujący nie przedstawił do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie transportu osób – wystawionego dla przedsiębiorcy realizującego przewóz tj. skarżącego. Natomiast okazał wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej przedsiębiorcy E. S..

Na podstawie umowy użyczenia zawartej w dniu [...] października 2009 r. między E. S. a skarżącym, skarżący dysponuje kontrolowanym pojazdem i wykonuje nim przewozy.

Na podstawie pisma Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] października 2009 r. ustalono, że pojazd kontrolowany został zgłoszony do licencji [...] października 2009 r. g. 12.30, zaś na podstawie pisma Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego z dnia [...] listopada 2009 r. ustalono, że nie została stronie udzielona licencja na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego transportu drogowego osób.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92 ust. 1, ust. 4, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) i lp. 1.2 załącznika do tej ustawy nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Organ w swych rozważaniach odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 156/08 prezentującego, zdaniem organu, pogląd, że wykonywanie transportu drogowego jest możliwe tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji i że nieprawidłowa jest interpretacja art. 14 ust. 1 powołanej ustawy stosownie, do której przedsiębiorca mógłby wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji, a następnie dokonać zgłoszenia w ciągu 14 dni.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że ustawa o transporcie drogowym nie zawiera zmian, aktów wykonawczych, które pozwoliłyby "prawidłowo zinterpretować zapisy ustawy zgodnie z poglądem NSA". Skarżący podkreślił, że zgodnie z umową pojazdem dysponował od [...] października 2009 r. i nie mógł, jak uznał kierowca, jeździć tym pojazdem od miesiąca tylko od chwili zawarcia umowy.

Zarzucił, że protokół kontroli zawierał niezgodności dot. miejsca i czasu kontroli.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję,

Organ uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie twierdząc, że błędne jest stanowisko skarżącego, zgodnie z którym w czasie biegu 14dniowego terminu na zgłoszenie zmian w licencji, określonego w art. 14 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca może wykonywać działalność gospodarczą przy użyciu niezgłoszonego do licencji pojazdu. Transport drogowy może być wykonywany zgodnie z prawem tylko wówczas, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do wydania licencji. Nie może być zatem podstawą do wyłączenia odpowiedzialności strony za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia fakt, że pojazd pozostawał w jej dyspozycji prawnej dopiero od [...] października 2009 r., a kontrola miała miejsce w dniu [...] października 2009 r. Nie ma również, zdaniem organu, znaczenia dla odpowiedzialności strony późniejsze usunięcie stanu niezgodnego z prawem, zaś w świetle materiału dowodowego nie ma wątpliwości, że w chwili kontroli skarżący wykonywał transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji fakt błędów na pierwszej stronie protokołu kontroli w rubrykach dotyczących miejsca, daty i godziny kontroli. Druga strona protokołu i zeznania świadka jednocześnie bowiem wskazują, że kontrola miała miejsce w [...], a nie w [...], jak błędnie wskazano w protokole. Oczywistym jest także, że kontrola nie trwała 2 minuty.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie art. 92 ust. 1, ust. 4 powołanej ustawy i lp. 1.2 załącznika do tej ustawy w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy w szczególności przez przyjęcie, że kara pieniężna może być nałożona, gdy skarżący w dniu kontroli wykonywał transport drogowy pojazdem nie zgłoszonym do licencji w sytuacji, gdy nie upłynął jeszcze ustawowy termin do takiego zgłoszenia. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola sprawowana jest zgodnie z § 2 powołanego artykułu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.).

Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie nosi bowiem znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi bowiem, iż Sąd uwzględnia skargę wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy bądź prawa procesowego mogące mieć wpływ na wynik sprawy, nadto wówczas, gdy istnieją podstawy do wznowienia postępowania bądź stwierdzenia nieważności w sytuacji, gdy zachodzą ku temu przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie Sąd jednak takich naruszeń prawa nie stwierdził.

Stan faktyczny sprawy, co przyznał skarżący w skardze, jest bezsporny. Nie ma zatem wątpliwości co do tego, iż skarżący dysponował kontrolowanym pojazdem, na zasadach umowy użyczenia zawartej z E. S. w dniu [...] października 2009 r., w dniu kontroli wykonywał przewóz drogowy, a także, iż pojazd został przez niego zgłoszony do licencji w dniu [...] października 2009 r. godz. 12.30. Stąd też skarżący uznaje, iż skoro od daty zawarcia powyższej umowy do daty zgłoszenia pojazdu do licencji nie upłynął 14 dniowy termin, o którym mowa w art. 14 ust. 1 powołanej ustawy to ta okoliczność oznacza, iż termin ten został zachowany i w okresie biegu tego terminu skarżący mógł wykonywać przewozy tym pojazdem.

Podnieść jednak należy, iż stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych i organ udzielający licencji wydaje wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Tak bowiem stanowi art. 11 ust. 3 tej ustawy zaś art. 14 ust. 1 ustawy wprowadza obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania.

Powyższe, a także wprowadzenie w załączniku do ustawy kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego oznacza, iż możliwość pisemnego zgłoszenia organowi, który udzielił licencji zmian danych nie później niż 14 dni od dnia ich powstania dotyczy innych danych z art. 8, co do których nie jest przewidziany, pod groźbą kary pieniężnej, obowiązek ich uprzedniego zgłoszenia.

W świetle powyższego, a także art. 5 ust. 3 pkt 5 przedsiębiorca nie może wykonywać transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego nie zgłoszonego organowi, a następnie dokonać zgłoszenia w terminie 14 dni. W sprawie bezsporną jest jednak okoliczność, iż skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz pojazdem niezgłoszonym do licencji. Taki stan rzeczy oznacza, iż w świetle powołanych przepisów prawa doszło do ich naruszenia, skutkującego nałożoną przez organ karą pieniężną.

Podkreślić zatem należy, iż podstawę zaskarżonej decyzji stanowią wskazane w decyzji, a powołane wyżej przepisy prawa materialnego zaś wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. II GSK 156/08 powoływany przez organ potwierdza tylko, iż przyjęta przez organ wykładnia zastosowanych przepisów jest wykładnią prawidłową.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zarzuty skargi są nieuzasadnione i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.