Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2363/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA (del.) Małgorzata Bejgerowska, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. [...] S.A. z siedzibą w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 10/15 w sprawie ze skargi A. [...] S.A. z siedzibą w D. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 października 2014 r. nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009-2012 oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 10/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. [...] S.A. z siedzibą w D. (dalej: "strona", "skarżąca", "spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 października 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009-2012.

2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez sąd pierwszej instancji wynika, że Prezydent Miasta K. wszczął wobec spółki postępowanie za wskazane lata podatkowe w związku z wątpliwościami co do prawidłowości zadeklarowanych do opodatkowania budowli wielkich pieców oraz tzw. infrastruktury kolejowej. Organ zaznaczył, że stan faktyczny i prawny jest analogiczny do tego, który ustalono w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za lata 2007-2008 oraz obszernie omówił treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2012r., sygn. akt I SA/Kr 1882/11, który dotyczył tamtej sprawy. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji podał, że jak wykazała spółka, w spornym okresie była zobowiązana na podstawie umowy dzierżawy i umowy usługowej do udostępnienia budowli, uznawanych przez nią za infrastrukturę kolejową wraz z zajętymi pod nie gruntami na rzecz spółek K. oraz inkorporowanej przez nią spółki K. Spółka K. posiada licencję na wykonywanie przewozów kolejowych. Podatnik udostępniał licencjonowanym przewoźnikom budowle – tory kolejowe oraz inne instalacje i urządzenia służące do ruchu pojazdów kolejowych, a także pasy kolejowe. Zdaniem organu podatkowego te okoliczności co do zasady stanowią podstawę do zastosowania zwolnienia w trybie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r., nr 9, poz. 84 ze zm.), cytowanej dalej w skrócie "u.p.o.l." Organ podatkowy stwierdził, że infrastruktura określona przez podatnika jako kolejowa w całości stanowi bocznicę kolejową. Zdaniem Prezydenta Miasta K., mając na względzie wykładnię przepisów ustawy o transporcie kolejowym, bocznica kolejowa nie może być uznana za linię kolejową, zatem zwolnienie określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. nie ma do niej zastosowania. Określając podatek od nieruchomości decyzjami z dnia 13 marca 2014 r., organ przyjął do opodatkowania jako prawidłowe podane wartości części budowlanych Wielkich Pieców oraz części budowlanych nagrzewnic. Hale lejnicze i hale nagrzewnic przyjęto do opodatkowania w całości jako budowle, a infrastrukturę określoną jako kolejową, stanowiącą bocznicę kolejową, pozostawiono wśród składników majątkowych spółki podlegających opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzjami z dnia 20 października 2014 r. utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał na treść wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2012r., sygn. akt I SA/Kr 1882/11 oraz stwierdził, że organ zastosował się do zaleceń wyroku w odniesieniu do budowli Wielkich Pieców i nagrzewnic. Natomiast w kontekście zastosowania spornego zwolnienia poczynił ustalenia, które wykluczyły zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Istotą sporu w sprawie jest wykładnia terminu "infrastruktura kolejowa" w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1594) oraz terminów "linia kolejowa" i "droga kolejowa". Zdaniem Kolegium analiza przepisów ustawy o transporcie kolejowym nie pozwala na uznanie bocznicy kolejowej za infrastrukturę kolejową. Zgodnie z art. 4 pkt 1 tej ustawy, infrastruktura kolejowa to linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami. Natomiast bocznica kolejowa to droga kolejowa połączona z linią kolejową. Bocznica nie jest zatem określona jako linia kolejowa, ale jako droga kolejowa połączona z taką linią. Nie stanowi infrastruktury kolejowej, a zatem zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. nie może mieć zastosowania.

3. Na powyższe decyzje skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając organom naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w zw. z art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.").

4. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę wskazał na wstępie, że wyrok z dnia 18 kwietnia 2012 r. zapadł w odniesieniu do tej samej spółki i tych samych nieruchomości, co jednak nie czyni stanu faktycznego i prawnego sprawy identycznym. W ocenie sądu pierwszej instancji, prowadząc postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie decyzji dotyczących lat 2009-2012 organy podatkowe zebrały znacznie szerszy materiał dowodowy, dokonały też bardziej wnikliwej jego analizy. W postępowaniu dotyczących wcześniejszego okresu organy podatkowe za bezsporne uznały spełnienie przesłanki z art. 7 ust.1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., a co za tym idzie – zaliczyły zgłoszony przez spółkę teren kolejowy do infrastruktury kolejowej. Natomiast w ramach szerzej prowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawach dotyczących lat 2009-2012 ustalono, że teren ten w całości zajmuje bocznica kolejowa, przy czym z dokumentów zgromadzonych uprzednio taka okoliczność nie wynikała. Dopiero wówczas zaktualizowała się kwestia dokonania wykładni pojęcia "infrastruktura kolejowa", co nastąpiło m. in. w zaskarżonych decyzjach. Powołany wyrok w sprawie sygn. akt I SA/Kr 1882/11 w ogóle nie zawierał rozważań odnośnie tego, czy bocznica kolejowa stanowi element infrastruktury kolejowej. Skoro sąd nie wypowiedział się w tej sprawie, zatem organy podatkowe nie mogły zająć stanowiska sprzecznego z poglądem, który nie został wyartykułowany.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że nietrafnym jest stwierdzenie przez organ pierwszej instancji, że decyzje w niniejszej sprawie wydawane są w stanie prawnym i faktycznym, który jest analogiczny ze stanem, ustalonym w sprawie zobowiązania podatkowego za lata 2007 i 2008. Analiza całości uzasadnień decyzji nie pozostawia wątpliwości, że organy podatkowe poczyniły nowe ustalenia. Sformułowanie o analogicznym stanie faktycznym, choć niefortunne, nie może rzutować – zdaniem sądu pierwszej instancji – na ocenę całości rozstrzygnięcia.

Analiza treści art. 7 ust. 1 u.p.o.l, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że w omawianej ustawie podatkowej brak jest zdefiniowania pojęć użytych w tym przepisie, prowadzi do wniosku, że dla prawidłowej oceny istnienia przesłanek zwolnienia podatkowego niezbędne jest posłużenie się przepisami ustawy o transporcie kolejowym. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wprost odsyła do rozumienia poszczególnych pojęć, jakie przedstawiono w przepisach ustawy o transporcie kolejowym (art. 4 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, ust. 7, ust. 8 tej ustawy). Jak podkreślono w uzasadnieniu wyroku, zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i c u.p.o.l. ma zróżnicowany charakter. O ile bowiem nie budziło wątpliwości sądu pierwszej instancji, że zwolnienie wynikające z pkt 1 lit. c jest zwolnieniem czysto przedmiotowym (linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1 435 mm), o tyle dwa pozostałe zwolnienia, w tym rozważane w niniejszej sprawie zwolnienie z pkt 1 lit. a, mają charakter przedmiotowo-podmiotowy. Ze zwolnienia z pkt 1 lit. a może bowiem korzystać tylko zarządca infrastruktury kolejowej, a z pkt 1 lit. b – przewoźnik (obaj – pod określonymi w tych przepisach warunkami). W niniejszej sprawie skarżąca spółka stanęła na stanowisku, że winna korzystać ze zwolnienia jako zarządca infrastruktury kolejowej.

W ocenie sądu pierwszej instancji kluczowe znaczenie ma wskazanie na wzajemne relacje pojęć "linia kolejowa", "droga kolejowa" i "bocznica kolejowa". Zarówno linia kolejowa, jak i bocznica kolejowa są drogami kolejowymi. Jednakże definicja bocznicy kolejowej ("droga kolejowa połączona z linią kolejową") wyraźnie wskazuje, że nie jest ona linią kolejową, tylko innym rodzajem drogi kolejowej. W świetle zaś definicji, zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym infrastrukturą kolejową są linie kolejowe, nie zaś wszystkie drogi kolejowe. To oznacza, że bocznicy kolejowej – drogi kolejowej, nie wchodzącej w skład linii kolejowej (a jedynie się z nią łączącej) nie można co do zasady uznać za infrastrukturę kolejową. Oprócz linii kolejowych na infrastrukturę kolejową składają się w myśl art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury. Jednak strona skarżąca nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej (art. 4 pkt 7), a jedynie użytkownikiem bocznicy kolejowej (art. 4 ust. 10a). Z faktu, że ustawa o transporcie kolejowym nakazuje stosowanie jej przepisów również do bocznic kolejowych (art. 2 pkt 2), a część obowiązków zarządców infrastruktury kolejowej i użytkowników bocznic kolejowych jest tożsama (art. 17) nie można wyprowadzać wniosku, że również te dwa podmioty są tożsame. Wręcz przeciwnie, ustawa wyraźnie rozróżnia zarządców infrastruktury kolejowej i użytkowników bocznic. Zdaniem sądu pierwszej instancji wykładnia językowa prowadzi zatem do wniosku, że bocznica kolejowa nie stanowi infrastruktury kolejowej. Sformułowanie, że bocznica "jest połączona z linią kolejową" nakazuje odrzucić pogląd, jakoby mogła wchodzić "w skład linii kolejowej". Bocznica łączy się więc z linią kolejową, jednak nie jest częścią.

W niniejszej sprawie skarżąca spółka jest wyłącznie użytkownikiem bocznicy kolejowej, ta zaś nie jest w żaden sposób funkcjonalnie powiązana z liniami kolejowymi – nie służy bowiem do ich utrzymania, zarządzania, eksploatacji czy też utrzymania niezbędnego majątku zarządcy linii kolejowych. W konsekwencji spółka nie może korzystać ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

5. Od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła skargę kasacyjną żądając jego uchylenia w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie przez WSA, za organami podatkowymi, niewłaściwego stanu faktycznego sprawy, zgodnie z którym organy te dopiero w ramach postępowań podatkowych dotyczących lat 2009-2012 poczyniły nowe ustalenia, w myśl których infrastruktura należąca do Spółki w rzeczywistości stanowi bocznicę kolejową, podczas gdy okoliczność taka wynikała już z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu za 2007 i 2008 r., włączonego przez Prezydenta Miasta K. do materiału dowodowego postępowań w sprawie określenia wysokości zobowiązania Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2009-2012 oraz brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze;

b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 w związku z art. 212 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. poprzez wadliwe przeprowadzenie przez WSA kontroli działalności administracji publicznej i nieuchylenie zaskarżonych decyzji SKO, mimo iż zostały one wydane z naruszeniem zasady zaufania, m.in. na skutek pominięcia przez SKO:

– oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku WSA z dnia 18 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I SA/Kr 1882/11) w przedmiocie zobowiązania spółki z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2006-2008;

– decyzji SKO z dnia 24 kwietnia 2014 r., nr [...] i decyzji organu pierwszej instancji z dnia 14 lutego 2013 r., nr [...], wydanych w postępowaniach podatkowych dotyczących takiego samego stanu faktycznego (jedynie za inny okres, tj. za 2008 r.), w odniesieniu do tych samych obiektów, będących własnością tego samego podatnika - spółki;

w sytuacji, w której stanowiska organów zaprezentowane w wyżej wskazanych ostatecznych decyzjach, jak i ocena prawna zaprezentowana w prawomocnym wyroku WSA, potwierdzały zasadność skorzystania przez spółkę ze zwolnienia z art. 7 ust 1. pkt 1 lit. a u.p.o.l.

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 153 i art. 170 p.p.s.a., poprzez niedozwolone odstąpienie przez sąd od stanowiska wyrażonego w prawomocnym wyroku WSA z dnia 18 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I SA/Kr 1882/11), który wiązał strony postępowania oraz WSA przy rozstrzyganiu sprawy spółki.

2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że

– bocznica kolejowa nie stanowi elementu infrastruktury kolejowej w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym; oraz że

– zarządca bocznicy kolejowej nie może być w świetle ustawy o transporcie kolejowym uznany za "zarządcę infrastruktury kolejowej";

b) art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - polegające na j niezastosowaniu, a w rezultacie odmowę spółce prawa do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, podczas gdy będące własnością spółki elementy infrastruktury kolejowej, tj. bocznice kolejowe oraz sama spółka - zarządca infrastruktury kolejowej - spełniały przesłanki wyrażone w tym przepisie.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.

6.1. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami wskazanymi w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a tym samym zarzutami i wnioskami sformułowanymi przez skarżącego kasacyjnie. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez sąd drugiej instancji. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty procesowe (art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. w związku z art. 121, art. 122, art. 180 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) w zakresie dotyczącym przyjęcia niewłaściwego stanu faktycznego sprawy, zgodnie z którym organy te dopiero w ramach postępowań podatkowych dotyczących lat 2009-2012 poczyniły nowe ustalenia, w myśl których infrastruktura należąca do spółki w rzeczywistości stanowi bocznicę kolejową, podczas gdy okoliczność taka wynikała już z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu za 2007 i 2008 r. i została poddana ocenie sądowej w prawomocnym wyroku sądu pierwszej instancji z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1882/11 w przedmiocie zobowiązania spółki z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2006-2008. W ocenie spółki stan faktyczny w odniesieniu do infrastruktury kolejowej nie uległ zmianie, która powodowała jej opodatkowanie w latach 2009 – 2012.

Sformułowano również zarzuty naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l..) przez błędną wykładnię, a skutkiem tego niewłaściwe jego zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego.

6.2. W skardze kasacyjnej nie zostały sformułowane zarzuty podważające przyjęty za podstawę wyroku stan faktyczny, który na tym etapie postępowania nie jest kwestionowany. Za podważające ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę decyzji organów określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2009 – 2012, nie mogło zostać uznane stwierdzenie, że w odniesieniu do tych samych przedmiotów opodatkowania przyjęto odmienna ocenę prawną skutkującą zastosowaniem zwolnienia od opodatkowania. Sformułowanie w podany sposób zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga jedynie oceny co do prawidłowości stwierdzenia w zaskarżonym wyroku w zakresie związania przy rozstrzyganiu sprawy oceną prawną wyrażona w wyroki z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1882/11. Nie pozwala natomiast na weryfikację ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku w zakresie przedmiotu opodatkowania. W ocenie sądu pierwszej instancji ustalenia te pozwalały na przyjęcie, że opisana w zaskarżonych decyzjach infrastruktura kolejowa stanowiła bocznicę kolejową.

Na tle ustaleń faktycznych wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do zakwalifikowania tej bocznicy kolejowej do budowli zwolnionych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na zasadach określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.

6.3. W pierwszej kolejności należało jednak zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że wyrok z dnia 18 kwietnia 2012r., sygn. akt I SA/Kr 1882/11, zapadł w odniesieniu do tej samej spółki i tych samych nieruchomości, co jednak nie czyni stanu faktycznego i prawnego sprawy identycznym. W rozpoznawanej sprawie kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako wykraczający poza zakres sprawy, nie mógł zostać poddany wskazany wyrok. Jego prawomocność nie oznacza jednak, jak błędnie wywodzi strona skarżąca, związania każdorazowo oceną prawną w nim wyrażoną organów i sądu rozpoznającego skargę na decyzje organów dotyczące innych okresów podatkowych.

Zgadzając się w tym zakresie z oceną wyrażoną w zaskarżonym wyroku wyjaśnić należało, że z oczywistych względów tego związania nie można wyprowadzić z treści art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie administracyjnym i na sądach, a może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w art. 153 p.p.s.a. nie została wyrażona zasada związania, według której skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (por wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II OSK 259/16; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA").

6.4. Związania tego nie można również wyprowadzić ze wskazanego w skardze kasacyjnej art. 170 p.p.s.a. Dla zaistnienia związania, o jakim mowa w tym przepisie nie jest wystarczające przyjęcie, że w drugim postępowaniu uczestniczą te same podmioty i obowiązują te same przepisy prawa. Przede wszystkim stan faktyczny tej sprawy powinien wykazywać istotne podobieństwo ze stanem zaistniałym wcześniej, poddanym sądowoadministracyjnej kontroli. Zgodnie także z orzecznictwem i doktryną, dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, jeżeli w konkretnym postępowaniu uczestniczą te same podmioty i znajdują w niej zastosowanie te same przepisy prawa co w sprawie wcześniej zakończonej prawomocnym wyrokiem (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2322/11, publik. CBOSA; W. Piątek, glosa do wyroku NSA z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2322/11, OSP 2015, z. 9, poz. 88). Ponadto art. 170 p.p.s.a. wiąże adresatów wyłącznie w kwestii rozstrzygniętej danym orzeczeniem. Nie oznacza to jednak, że dokonana wykładnia przepisów rozciąga się na inne, nie powiązane ze sobą sprawy, nawet o zbliżonym stanie faktycznym.

6.5. Na tym tle odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, przede wszystkim wskazać należy, że WSA w Krakowie rozstrzygając w niniejszej sprawie odmiennie niż w wyroku z dnia 18 kwietnia 2012r., sygn. akt I SA/Kr 1882/11 nie mógł naruszyć art. 170 p.p.s.a. Jak już wyjaśniono powyżej przepis ten wiąże adresatów ale wyłącznie w kwestii rozstrzygniętej danym orzeczeniem. Nie oznacza to jednak, że dokonana wykładnia przepisów rozciąga się na inne, nie powiązane ze sobą sprawy, nawet o zbliżonym stanie faktycznym. Celem unormowania zawartego w tym przepisie jest zapewnienie jednolitości i logiki działania organów państwowych. Przepis ten uniemożliwia bowiem funkcjonowanie w obrocie prawnym, dotyczących tej samej materii wykluczających się wzajemnie rozstrzygnięć. Sensem tego przepisu nie jest natomiast "wymuszanie" jednolitej wykładni przepisów na składach orzekających w różnych sprawach.

Z tych samych przyczyn za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a oraz Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej na podstawie art. 121, art. 122, art. 180 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są związane wykładnią przepisów dokonaną w sprawach o zbliżonych stanach faktycznych. Przyjęcie odmiennego poglądu, tak jak w wypadku art. 170 p.p.s.a., powodowałoby, że o trwałości danej linii orzecznictwa decydowałaby kolejność wydawania rozstrzygnięć a nie ich prawidłowość.

Tym bardziej, że - jak wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 18 kwietnia 2012r., sygn. akt I SA/Kr 1882/11 - sporna na tle decyzji za 2008r. pozostawała ocena czy zwolnienie infrastruktury kolejowej oraz zajętych pod nią gruntów na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. uzależnione było od oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Tk". Organy uznały, że konsekwencją braku klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków spornych gruntów symbolem "Tk" jest brak zwolnienia zarówno dla gruntów jak i zlokalizowanych na nich budowlach infrastruktury kolejowej. W rozpoznawanej sprawie zagadnienie to nie występowało. Organy podatkowe przy stosowaniu tego zwolnienia w ogóle nie odwoływały się do klasyfikacji gruntów, jako przesłanki zwolnienia. Poczyniły natomiast ustalenia faktyczne prowadzące do stwierdzenia, że infrastruktura określona przez spółkę jako kolejowa w całości stanowi bocznicę kolejową – stacja wewnątrzzakładowa "S.", stacja wewnątrzzakładowa "Z.", stacja wewnątrzzakładowa "W.". W uzasadnieniach decyzji odwołując się do ,,Regulaminu Pracy Bocznicy A. S.A. Odział w K.’’ opisano organizację pracy oraz przeznaczenie bocznicy kolejowej. Na tej podstawie faktycznej sformułowano ocenę o braku podstaw do zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

6.6. Oceniając podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przede wszystkim za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw należało uznać zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w zakresie objęcia zwolnieniem na podstawie tego przepisu bocznicy kolejowej. Odwołując się do zawartych w ustawie o transporcie kolejowym definicji linii kolejowej (art. 4 pkt 2 ustawy) oraz bocznicy kolejowej (art. 4 pkt 10 ustawy) sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że opisana szczegółowo w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji bocznica kolejowa nie stanowi budynku, budowli czy urządzenia przeznaczonego do prowadzenia ruchu kolejowego, o jakich mowa w art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym.

Zgadzając się z tą oceną przede wszystkim za trafne należało uznać wnioski do jakich doszedł sąd pierwszej instancji dokonując wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym w latach 2009 - 2012 zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli:

- zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępnienia licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub

- są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub

- tworzą linie kolejowe o szerokości większej niż 1.435 mm.

Analiza tego przepisu wskazuje, że poprawne jego odczytanie wymaga sięgnięcia do ustawy o transporcie kolejowym. Wynika to z jednoznacznego odesłania w tym przepisie. W akcie tym zawarte są poszczególne pojęcia, którymi posłużył się ustawodawca podatkowy – infrastruktura kolejowa, linia kolejowa, zarządca infrastruktury. Ustawa ta określa także m.in. zasady korzystania z infrastruktury kolejowej, zarządzania infrastrukturą kolejową i jej utrzymania, zasady prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych oraz zasady i instrumenty regulacji transportu kolejowego.

6.7. Ustawa o transporcie kolejowym zawiera rozbudowany katalog definicji. Szeroka znaczeniowo jest definicja infrastruktury kolejowej. W ramach tego pojęcia mieszczą się linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury.

Definicja legalna pojęcia drogi kolejowej została oparta na wykorzystaniu terminologii stricte technicznej, jak: nawierzchnia kolejowa, podtorze, budowle inżynieryjne. Mając na uwadze to, że wymienione pojęcia nie mają na gruncie regulacji komentowanej ustawy swojej definicji legalnej, należy wskazać, że powinny one być rozumiane zgodnie z ich słownikowym (technicznym) znaczeniem. Pojęcie drogi kolejowej stanowi fundament ustalenia treści definicji legalnych takich terminów jak "linia kolejowa", a w rezultacie niemal wszystkich pojęć zawartych w treści słowniczka ustawowego z art. 4 ustawy o transporcie kolejowym (por. Paweł Wajda (red.), Anna Celejewska, Przemysław Ciszak, Maria Karcz-Kaczmarek, Renata Lewicka, Marek Lewicki, Artur K. Modrzejewski, Alicja Ostanek, Mariusz Rypina , Katarzyna Wlaźlak, Komentarz do art. 4 ustawy o transporcie kolejowym, Komentarz Lex 2014).

Koncentrując się w pierwszej kolejności na elementach przedmiotowych, należy wskazać, iż w myśl postanowień art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym infrastrukturę kolejową stanowią linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury. W myśl art. 4 pkt 2 tej ustawy linią kolejową jest droga kolejowa mająca początek i koniec wraz z przyległym pasem gruntu, na którą składają się odcinki linii, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami. Natomiast droga kolejowa to nawierzchnia kolejowa wraz z podtorzem i budowlami inżynieryjnymi oraz gruntem, na którym jest usytuowana (art. 4 pkt 1a ustawy o transporcie kolejowym).

Zestawienie ze sobą tych definicji legalnych prowadzi do sformułowania konkluzji, iż w istocie linią kolejową w ujęciu przepisów ustawy o transporcie kolejowym jest nawierzchnia kolejowa wraz z podtorzem i budowlami inżynieryjnymi oraz gruntem, na którym jest usytuowana, mająca początek i koniec, wraz z przyległym pasem gruntu, na którą składają się odcinki linii, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami.

6.8. Z kolei zawarta w art. 4 pkt 10 ustawy o transporcie kolejowym definicja legalna bocznicy kolejowej została oparta z jednej strony na elementach o charakterze przedmiotowym (droga kolejowa, linia kolejowa), natomiast z drugiej na elementach o charakterze funkcjonalnym (wykonywanie załadunku i wyładunku wagonów, wykonywanie czynności utrzymaniowych pojazdów kolejowych lub postoju pojazdów kolejowych, przemieszczanie i włączenia pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej). Dodatkowo prawodawca explicite wskazał, że elementem składowym bocznicy kolejowej są również - usytuowane w obrębie bocznicy - urządzenia związane ze sterowaniem ruchem kolejowym oraz inne urządzenia związane z bezpieczeństwem ruchu kolejowego.

W pewnym uproszczeniu można byłoby zatem wskazać, że bocznicą jest część sieci kolejowej spełniająca pewne istotne funkcje z punktu widzenia ruchu kolejowego, wraz z urządzeniami technicznymi pozwalającymi na prowadzenie tamże ruchu kolejowego. Przytoczenie powyższych definicji infrastruktury kolejowej, linii kolejowej i drogi kolejowej oraz ich zestawienie pozwala wskazać na pewną nieracjonalność prawodawcy w obszarze budowania definicji legalnej bocznicy kolejowej.

W świetle postanowień art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym linia kolejowa jest jednocześnie drogą kolejową, albowiem prawodawca explicite wskazał na taki jej charakter. Natomiast w świetle postanowień art. 4 pkt 10 tej ustawy prawodawca dokonał rozdzielenia tych dwóch pojęć.

Tym samym przyjęto, że jakkolwiek każda linia kolejowa jest drogą kolejową, to nie każda droga kolejowa jest linią kolejową. Istnieją zatem takie drogi kolejowe, które są liniami kolejowymi, jak również takie drogi kolejowe, które liniami kolejowymi nie są. Przy czym do tej drugiej kategorii należą właśnie bocznice kolejowe.

6.9. Prawidłowe rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej wymaga również wyjaśnienia, jaka jest relacja pomiędzy pojęciami bocznicy kolejowej i obszaru kolejowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym. Jak już wyjaśniono z obowiązującej w 2009r. definicji bocznicy kolejowej wynika, że jest nią "droga kolejowa połączona z linią kolejową i służąca do wykonywania załadunku i wyładunku wagonów lub wykonywania czynności utrzymaniowych pojazdów kolejowych lub postoju pojazdów kolejowych oraz przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej" (art. 4 pkt 10). Użycie w tej ostatniej definicji terminu "droga kolejowa" mogłoby w istocie wskazywać na to, że bocznice kolejowe są zaliczone również do obszarów kolejowych w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym. Obszarem kolejowym w świetle art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym jest bowiem powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi, na której znajdują się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy (por. uzasadnienie projektu ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw Dz.U. Nr 191 poz.1374 – Sejm RP V kadencji, nr druku 2013).

Pogląd ten nie znalazł jednak potwierdzenia w orzecznictwie sądów, gdzie stwierdzono, iż teren bocznicy kolejowej obsługującej przedsiębiorstwo nie jest obszarem kolejowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt V CSK 121/08, publik. OSNC-ZD z 2009 Nr 4poz. 93). Rozstrzygając problem, czy bocznice kolejowe należą do gruntów zajętych pod infrastrukturę kolejową i jako takie są zwolnione na podstawie art. 8 ustawy o transporcie kolejowym od opłat z tytułu użytkowania wieczystego Sąd Najwyższy dokonał analizy wymienionych wyżej definicji ustawowych, a także terminów "infrastruktura kolejowa" i "linia kolejowa". Wykładnia historyczna, systemowa i celowościowa przepisów ustawy o transporcie kolejowym, w tym zawartej w nich definicji legalnej, doprowadziła Sąd Najwyższy do sformułowania wniosku, że za obszar kolejowy należy uznać tylko takie grunty zajęte pod infrastrukturę kolejową, na których usytuowana jest linia kolejowa o przeznaczeniu wskazanym w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym zawierającym definicję infrastruktury kolejowej. Określenie infrastruktury kolejowej obejmuje pojęcie linii kolejowej z art. 4 pkt 2 tej ustawy łącznie z innymi składnikami tej infrastruktury i powiązane zostało ze wskazanym w tym przepisie ich przeznaczeniem, którym jest - mówiąc ogólnie - świadczenie przez transport kolejowy usług o charakterze powszechnym.

Objęcie pojęciem infrastruktury kolejowej linii kolejowych usytuowanych na obszarze kolejowym wskazuje, że nie obejmuje ono bocznic kolejowych będących liniami kolejowymi nieusytuowanymi na obszarze kolejowym. Sąd Najwyższy wskazał, że wobec niezmienionego brzmienia art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym zawierającego określenie infrastruktury kolejowej, i uwzględniając kolejne zmiany definicji z art. 4 pkt 8 i 10 tej ustawy należy dojść do wniosku, że bocznica kolejowa, która nie została określona jako linia kolejowa, ale jako droga kolejowa połączona z linią kolejową, nie jest taką linią. Obszar kolejowy jest związany z funkcjonowaniem linii kolejowej, a nie drogi kolejowej niebędącej taką linią (por. postanowienie NSA z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt II OW 68/11; wyrok NSA z dnia 7 listopada 2013r., sygn. akt II OSK 1276/12; publik. CBOSA).

6.10. Przedstawiona analiza definicji ustawowych, w szczególności art. 4 ust. 1 ustawy, zawierającego określenie infrastruktury kolejowej, prowadzi do wniosku, że bocznica kolejowa, która nie została określona jako linia kolejowa, ale droga kolejowa połączona z linią kolejową, nie jest taką linią. Nie stanowią więc infrastruktury kolejowej bocznice kolejowe i z tego względu nie są zwolnione od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną w pełni podziela argumentację w tym zakresie zawartą w zaskarżonym wyroku, a także zapatrywania wyrażone między innymi w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 130/11 oraz z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 4102/14 (publik. CBOSA). W wyrokach tych Sąd, na tle analogicznej kwestii spornej, dokonał wykładni terminu "linie kolejowe", z którą należy się zgodzić. Między innymi zawarł tezę, że pojęcie bocznicy jest różne od pojęcia linii kolejowej. Wynika z nich, że obie są drogami kolejowymi. Jednak sformułowanie, że bocznica "jest połączona z linią kolejową" nakazuje odrzucić pogląd jakoby mogła wchodzić "w skład linii kolejowej". Bocznica łączy się więc z linią kolejową, jednak nie jest jej częścią. Leży poza obrębem linii kolejowej. Droga kolejowa z zestawienia tych dwóch definicji może być więc linią kolejową lub bocznicą. Z tych względów zwolnienie przedmiotowe określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. nie ma zastosowania do bocznicy kolejowej. Przyjęcie tego poglądu za własny przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną oznacza uznanie za pozbawiony uzasadnionych podstaw zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez błędną jego wykładnię. Za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało uznać odmienną argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (str. 16 -29) wskazującą na zaliczenie bocznicy kolejowej do infrastruktury kolejowej objętej zwolnieniem podatkowym. Jak trafnie przyjął sąd pierwszej instancji, powołując się na omówione definicje zawarte w art. 4 ustawy o transporcie kolejowym bocznica kolejowa służy do wykonywania czynności utrzymaniowych pojazdów kolejowych. W tej sytuacji nie stanowi budynku, budowli czy urządzenia przeznaczonego do prowadzenia ruchu kolejowego, o jakich mowa w art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym. Wykluczało to w stanie prawnym obowiązującym w latach 2009- 2012 zwolnienie tego rodzaju obiektów z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l., przesądzając tym samym o wyniku sprawy w zakresie opodatkowania bocznicy kolejowej.

6.11. Końcowo w tej części rozważań zauważyć należy, że stan prawny w omawianym zakresie uległ istotnym zmianom z dniem 1 stycznia 2017r. na podstawie ustawy z dnia 16 listopada o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016r. poz. 1923). W ustawie tej nadano nowe brzmienie m.in. definicjom infrastruktury kolejowej, drogi kolejowej, linii kolejowej oraz bocznicy kolejowej (art. 1 pkt 4 ustawy nowelizującej) oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l (art. 2 ustawy nowelizującej). Istota tych zmian sprowadzała się do zaliczenia bocznicy kolejowej do infrastruktury kolejowej oraz uznania użytkownika bocznicy kolejowej za zarządcę tej infrastruktury (por. uzasadnienie projektu ustawy Sejm RP VIII kadencji, druk nr 840). Zmiany te stosownie do art. 21 pkt 3 ustawy nowelizującej miały zastosowanie od dnia 1 stycznia 2017r. Zauważyć ponadto należy, że w art. 20 tej ustawy jednoznacznie wskazano, że do dnia 31 grudnia 2016 r. użytą w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych definicję infrastruktury kolejowej należy rozumieć zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Brzmienie tego przepisu przejściowego jednoznacznie potwierdza charakter normatywny wprowadzanych zmian w zakresie zaliczenia bocznicy kolejowej do infrastruktury kolejowej z dniem 1 stycznia 2017r. oraz skutków podatkowych z tym związanych po tym dniu. Zatem jak wyjaśniono w okresie wcześniejszym zaprezentowane rozumienie tych przepisów nie pozwalało na zaliczenie bocznicy kolejowej do infrastruktury kolejowej objętej zwolnieniem podatkowym na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2017r. i mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.

6.12. Do uwzględnienia skargi nie mógł również doprowadzić zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 7 ust 1 pkt 1 lit a u.o.p.l wprowadzający jako jedną z przesłanek zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości infrastruktury kolejowej obowiązek jej udostępniania przez jej zarządcę licencjonowanym przewoźnikom kolejowym.

Odnośnie omawianego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku obowiązku posiadania przez zarządcę infrastruktury kolejowej certyfikatu autoryzacji bezpieczeństwa należało wyjaśnić, że jest to dokument potwierdzający ustanowienie przez zarządcę infrastruktury systemu zarządzania bezpieczeństwem oraz zdolność spełniania przez niego wymagań niezbędnych do bezpiecznego projektowania, eksploatacji i utrzymania infrastruktury kolejowej (art. 18 ust. 1 pkt 18b ustawy o transporcie kolejowym). Jej zarządca nie jest jednak zobowiązany do udostępniania jej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym.

Przy ocenie tego warunku uwzględnić należy to, że art. 2 ust 2 ustawy o transporcie kolejowym przewiduje, iż do bocznic kolejowych stosuje się przepisy tej ustawy za wyjątkiem m.in. rozdziału 6 przewidującego obowiązek i zasady udostępniania infrastruktury kolejowej oraz opłaty za korzystanie z tej infrastruktury. W rozdziale tym zawarte są przepisy dotyczące udostępniania infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym. Przepis art. 29 ust. 1 lit a zawiera uprawnienie przewoźników kolejowych do minimalnego dostępu do infrastruktury kolejowej, które to uprawnienie zostało wzmocnione wynikającym z art. 29 ust. 1 lit. b zakazem odmowy udostępniania linii kolejowych przewoźnikom kolejowym (poza wypadkami gdy możliwe jest jej udostępnienie przez inny podmiot). Unormowanie to jest odpowiednikiem sformułowania zawartego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a u.p.o.l. obowiązku udostępniania infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym.

Przepisy te nie mają jednak, co wyżej wskazano, zastosowania do infrastruktury kolejowej w postaci bocznic kolejowych. Wynika z tego, że zarządca infrastruktury nie jest zobowiązany do udostępniania bocznicy kolejowej przewoźnikom kolejowym. Znajduje to potwierdzenie w zawartym w słowniku z art. 4 ustawy o transporcie kolejowym sformułowaniu "użytkownik bocznicy". Jest to bowiem osoba, która prowadzi na niej działalność w zakresie załadunku towarów. Nie jest to jednak osoba będąca zarządcą infrastruktury kolejowej. Nie jest ona zobowiązana do jej udostępniania.

O odrębnym charakterze bocznic kolejowych w relacji do linii kolejowych świadczy również odmienna terminologia wykorzystywana do określenia podmiotu zarządzającego danym fragmentem sieci kolejowej. W przypadku linii kolejowych mamy do czynienia z zarządcą infrastruktury (art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie kolejowym), natomiast w przypadku bocznicy kolejowej mamy do czynienia z użytkownikiem bocznicy kolejowej. W świetle postanowień art. 4 pkt 10a ustawy o transporcie kolejowym użytkownikiem bocznicy kolejowej jest podmiot działający w obrębie bocznicy kolejowej, będący jej właścicielem lub władającym na podstawie innego tytułu prawnego.

Za przyjęciem odmiennej terminologii dotyczącej nazewnictwa podmiotu zarządzającego danym fragmentem sieci kolejowej (odpowiednio zarządca dla linii kolejowych oraz użytkownik dla bocznic kolejowych) przemawiały względy celowościowe. Ratio legis było precyzyjne wskazanie, że mamy do czynienia z dwiema odrębnymi kategoriami dróg kolejowych i podmioty władające tymi drogami kolejowymi zobligowane są do realizacji odmiennego zakresu obowiązków. W hipotetycznej sytuacji, gdyby prawodawca używał terminu "zarządca infrastruktury" również do bocznic kolejowych, rodziłoby to wątpliwość odnośnie do konieczności stosowania się przez tego zarządcę do wszystkich norm dotyczących kwestii zarządzania liniami kolejowymi. W sytuacji rozdzielenia obu tych pojęć (tj. zarządcy infrastruktury i użytkownika bocznicy kolejowej) wątpliwość taka nie wystąpi.

Bocznica kolejowa w znaczeniu funkcjonalnym przeznaczona jest do wykonywania załadunku i wyładunku wagonów lub wykonywania czynności utrzymaniowych pojazdów kolejowych lub postoju pojazdów kolejowych oraz przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej. Celem gospodarczym bocznic kolejowych jest zatem wspieranie ruchu kolejowego odbywającego się w obrębie linii kolejowych. Podsumowując dotychczas przeprowadzone rozważania, należy wskazać, że bocznice kolejowe są specyficznym elementem sieci kolejowej, który przeznaczony jest w istocie do wspierania ruchu kolejowego odbywającego się w obrębie linii kolejowych. O tym specyficznym charakterze bocznicy kolejowej przemawia również to, że normy ustawy o transporcie kolejowym nie znajdują zastosowania do bocznic kolejowych w pełnym zakresie. Skoro autoryzacja bezpieczeństwa, o której mowa w art. 4 pkt 18b ustawy o transporcie kolejowym, to dokument potwierdzający ustanowienie - przez zarządcę infrastruktury - systemu zarządzania bezpieczeństwem oraz zdolność spełniania przez niego wymagań niezbędnych do bezpiecznego projektowania, eksploatacji i utrzymania infrastruktury kolejowej, to jej posiadanie nie jest wymagane przez użytkownika bocznicy kolejowej.

6.13. Z tych wszystkich względów, skoro zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.