Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 149/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędzia WSA Maria Tarnowska Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r.

nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r.

nr [...], odmawiającej potwierdzenia posiadania przez A. K. i J. K. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez Z. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położnej we wsi K., województwo [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...].

Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], odmówił potwierdzenia posiadania przez A.K. i J. K. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez Z. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położnej we wsi K., która obecnie należy do Białorusi.

W dniu 16 grudnia 2003 r. A. K. wystąpił do Urzędu Wojewódzkiego w [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty za grunty pozostawione we wsi K., położonej poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ ustalił, że nieruchomość we wsi K., będąca gospodarstwem rolnym o powierzchni 3 ha ziemi ornej, klasy średniej, stanowiła własność Z. K.

Gospodarstwo to Z. K. otrzymała w posagu od swoich rodziców i uprawiała je wspólnie z mężem.

Z. K., z domu K., zamieszkała w S., zmarła w dniu

9 listopada 1970 r., a spadek po niej na podstawie ustawy nabyli synowie A. K. i J. K. po - części spadku każdy z nich, co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] października 2007 r. w sprawie sygn. akt. [...].

J. K. zrzekł się na rzecz swojego brata A. K., należności za działkę rolną o powierzchni 3ha, położoną w K., co wynika z jego oświadczenia z dnia 20 listopada 2007 r.

Organ I Instancji wskazał, że zaświadczenia z Archiwum Państwowego Województwa [...] i Archiwum Państwowego w [...] nie potwierdzają, że Z. K. pozostawiła majątek poza obecnymi granicami kraju.

Organ I Instancji podniósł, że nie ma dokumentów potwierdzających delimitacje granicy państwowej między Rzeczypospolitą Polską a ZSRR, ponadto w aktach brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających fakt zamieszkiwania Z. K., poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 1 września 1939 r. oraz jej repatriacji.

Organ I Instancji wskazał, że z oświadczeń złożonych przez A. K. i J. K. złożonych w dniach 18 grudnia 2007 r. i 16 grudnia 2007 r. wynika, że Z. K., z dniu 1 września 1939 r. nie zamieszkiwała poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, zamieszkiwała we wsi S., gmina K., powiat S., której nigdy nie opuściła.

Organ I Instancji wskazał, że Z. K. nie spełniła wymogów o których mowa w art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 z 2006 r. Nr 195, poz. 1437).

Skoro Z. K. zamieszkiwała w dniu 1 września 1939 r. we wsi S., położonej w granicach Rzeczypospolitej Polskiej, tak więc nie była repatriantką w rozumieniu powołanej ustawy.

Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r.

nr [...], odwołanie do Ministra Skarbu Państwa złożył A.K., podnosząc, że przedmiotowa decyzja jest dla niego krzywdząca.

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r.

nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że Z. K. nie repatriowała się, gdyż w dniu 1 września 1939 r. przebywała w S. położonych na obecnym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli Z. K. nie nabyła prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, to również jej spadkobiercy prawa takiego nie mogli nabyć.

Sam skarżący wskazał, ze jego matka nie repatriowała się, gdyż zamieszkiwała we wsi S., położonej w Polsce, zaś gospodarstwo rolne znajdujące się we wsi K., znalazło się na Białorusi.

Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. K.

Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w okresie międzywojennym wieś K. oraz wieś S. wchodziły w skład jednej gminy K., powiatu S.

Obie wsie sąsiadowały ze sobą, ale tylko wieś K. znalazła się po stronie Białorusi.

Jego matka Z. K., urodziła się we wsi K.. Po wyjściu za mąż w dniu 31 stycznia 1926 r. przeprowadziła się do wsi S., w której zamieszkiwała do końca życia. We wsi K. posiadała 3 ha gruntów ornych.

Skarżący wskazał, że jego matka nie musiała się repatriować, gdyż wieś S. pozostała po II wojnie światowej w granicach Rzeczypospolitej Polskiej.

Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa tego rozstrzygnięcia jedynie wówczas, gdy uzna, że w sprawie istnieją przesłanki określone w art. 145 § 1 powołanej ustawy.

Prawo do ekwiwalentu stosownie do art. 2 powołanej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. przysługuje osobom, które były obywatelami polskimi w chwili rozpoczęcia wojny w 1939 r., przebywały na terenach RP, które nie weszły w skład obecnego Państwa i pozostawiły swoje mienie na tych terenach.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 powołanej ustawy w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom lub niektórym z nich wskazanym przez pozostałych spadkobierców.

Tak więc podstawową kwestą którą musiał ustalić organ jest czy matka wnioskodawcy Z. K. spełniła wskazane wyżej przesłanki.

Powołana ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. nie przewiduje przyznania prawa do rekompensaty tym osobom, które wprawdzie posiadały mienie na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale nie zamieszkiwały na tym terytorium w dniu 1 września 1939 r.

W sprawie niniejszej podstawową kwestią dla rozstrzygnięcia było ustalenie, gdzie zamieszkiwała Z. K. w dniu 1 września 1939 r.

Organ administracji ustalił zdaniem Sądu w sposób nie budzący wątpliwości, gdyż w oparciu o oświadczenia złożone przez jej synów, że Z. K. w dniu 1 września 1939 r. zamieszkiwała we wsi S., której nie opuściła.

Skarżący wskazał, że jego matka nie była repatriantką, gdyż zamieszkiwała we wsi S., tylko nowo wytyczona granica spowodowała, że wieś K. znalazła się po stronie Białorusi.

Wobec nie spełnienia przesłanki zamieszkiwania w dniu 1 września 1939 r. przez matkę skarżącego na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż wieś S. w dniu 1 września 1939 r. jak i obecnie znajduje się na terytorium Polski, badanie pozostałych przesłanek jest niecelowe, gdyż ta jedna okoliczność powoduje utratę uprawnień do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Skoro matka skarżącego nie nabyła prawa do rekompensaty, tym samym jej następcy prawni nie mogą nabyć praw do rekompensaty za mienie zabużańskie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.