Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 201/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 14 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 roku sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] Starosta [...], na podstawie art.6 pkt.6b.) i art.37j ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu(Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm.), art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisji dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół(Dz.U. nr 154 poz.1793) oraz art.104 kpa odmówił E. R. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 11 czerwca 2002r.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż z godnie z art.37j ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskaniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. E. R. posiada 24 lata 6 miesięcy i 8 dni okresu uprawniającego do zasiłku. Nie ma więc wymaganego okresu 25 lat. W związku z czym nie przysługuje jej prawo do zasiłku przedemerytalnego.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożyła E.R. podnosząc, iż jest ona krzywdząca.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...], na podstawie art.6c ust.2 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu(Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm.), art.3 i art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisji dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół(Dz.U. nr 154 poz.1793) oraz art.138 § 1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż z godnie z art. 37j ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskaniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Przepis ten został uchylony z dniem 1 stycznia 2002r. przez art.3 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. W myśl zaś art.11 ust.2 ustawy z 17 grudnia 2001r. prawo do zasiłku przedemerytalnego zachowały jednak osoby, które zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i do dnia 31 grudnia 2001r. spełniły warunki do nabycia tego zasiłku, określone w art.37j ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. Do stażu warunkującego nabycie zasiłku przedemerytalnego zalicza się okresy wymienione w art.23 ust.1 pkt.2 i ust.2 pkt.1,2,4 i 5 ustawy z 14 grudnia 1994r. Do okresy tego dolicza się również okres aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych. E.R. na dzień 31 grudnia 2001r. posiadała 24 lata 8 miesięcy i 13 dni okresu uprawniającego do zasiłku. Nie ma więc wymaganego okresu 25 lat. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji.

Na wymienioną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła E. R..

Wyrokiem z dnia 12 września 2005r. w sprawie III SA/Łd 261/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ ten pominął bowiem, iż E.R. w okresie od 12 stycznia 2001r. do 8 października 2001r. pobierała zasiłek chorobowy i nie odniósł się do tego okresu. Nie zostało wyjaśnione czy okres ten winien być zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku czy też nie powinien być uwzględniony. Brak jest rozważań organu administracji w tym zakresie a ma to istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji gdyby bowiem okres ten zaliczyć skarżącej to nabyłaby ona prawo do zasiłku przedemerytalnego. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie odpowiada wymogom określonym w art.107 § 3 kpa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien odnieść się do zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzającego, że skarżąca pobierała zasiłek chorobowy w okresie od 12 stycznia 2001r. do 8 października 2001r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt.2 i art.15 kpa, art.29 ust.1 i 3, art.30 ust.1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych(Dz.U. nr 120 poz. 1252) w związku z art.37j ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu(Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm.), art.146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz.U. nr 99 poz.1001) oraz art.12 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz.U. nr 164 poz.1366) uchylił zaskarżoną decyzje organu administracji I instancji w części dotyczącej określenia daty nieprzysługiwania zasiłku przedemerytalnego i odmówił E. R. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 11 czerwca 2002r. do dnia 23 lutego 2006r.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z treścią art.146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. Sprawa E.R. podlega zatem rozpatrzeniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. Zgodnie z art.37j ust.1 pkt.2 tej ustawy zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskaniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Na dzień rejestracji w urzędzie pracy, 19 października 2001r.,E.R.posiadała 24 lata 6 miesięcy i 8 dni okresu uprawniającego do zasiłku w tym 23 lata i 5 miesięcy pracy w szczególnych warunkach. Po doliczeniu okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych od 27 października 2001r. do 31 grudnia 2001r.,E.R.posiadała 24 lata 8 miesięcy i 13 dni okresu uprawniającego do zasiłku. Nie został zatem spełniony warunek posiadania 25 lat okresu uprawniającego do zasiłku. Do okresu tego nie wlicza się okresu pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia. gdyż do tego okresu zalicza się jedynie okresy wymienione w art.23 ust.1 pkt.2 i art.23 ust.2 pkt.1,2,4 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. W przepisach tych nie wymienia się natomiast okresu pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia. Okres pobierania zasiłku przez E. R., od 12 stycznia 2001r. do 8 października 2001r., został zaliczony do "365 dni" przypadających w okresie 18 miesięcy przed dokonaniem rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Z uwagi na to, iż E.R. nie posiada wymaganych 25 lat okresu uprawniającego do zasiłku, nie przysługuje jej prawo do zasiłku przedemerytalnego. Prawo do tego zasiłku przysługuje jej natomiast na podstawie art.150a ust.2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. W dniu 23 lutego 2006r.E.R.złożyła wniosek o przyznanie jej prawa do zasiłku przedemerytalnego i wniosek ten zostanie rozpatrzony przez Starostę [...]. Mając to na uwadze organ odwoławczy orzekł jak w sentencji decyzji.

Postanowieniem nr [...] z dnia 14 kwietnia 2006r. Wojewoda [...], na podstawie art. 113 § 1 i 3 w związku z art.123, 124, 125 i 126 kpa sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z [...] w ten sposób, że na stronie 1 w 9-ym wersie od dołu oraz na stronie 4-ej w 19-ym wersie od góry zamiast daty "23 luty 2006r." wpisał "22 lutego 2006r."

W dniu 23 lutego 2006r. E.R. złożyła wniosek o przyznanie jej prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 11 czerwca 2002r.

Decyzją nr [...] z dnia 22 marca 2006r. Starosta [...], na podstawie art.37j ust.1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu(Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm.) w związku z art.150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz.U. nr 99 poz.1001 z późn. zm.) oraz art.104 kpa przyznał E. R. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 23 lutego 2006r.

Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] E.R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podnosząc, iż jest ona krzywdząca. Skarżąca zarzuciła organowi administracji, iż nie zastosował się on do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 września 2005r. Nadto organ administracji przekroczył termin do załatwienia sprawy. W konkluzji skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga E.R. nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest prawo skarżącej do zasiłku przedemerytalnego w okresie od 11 czerwca 2002r. do 22 lutego 2006r.

Zgodnie z treścią art.146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz.U. nr 99 poz.1001 z późn. zm.) sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądami administracyjnymi, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie odwoławcze zostało wszczęte przed dniem 1 czerwca 2004r. a więc mają tu zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu(Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.37j ust.1 pkt.2 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001r., zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W myśl zaś art.37l ust.1 wymienionej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001r., prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku lub zasiłku przedemerytalnego, posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia; do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku, z zastrzeżeniem ust.2a.

Z dniem 1 stycznia 2002r. przepis art.37j ustawy z 14 grudnia 1994r. został uchylony przez ustawę z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisji dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. nr 154 poz.1793). Zgodnie z treścią art.11 ust.2 ustawy z 17 grudnia 2001r. osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach.

Następnie z dniem 6 lutego 2003r. weszła w życie ustawa z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz.U. nr 6 z 2003r. poz.65). Zgodnie z treścią art.3 ust.1 tej ustawy prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z 14 grudnia 1994r., w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002r. spełnili warunki do ich nabycia. W myśl zaś art.4 ust.7 wymienionej ustawy sprawy, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych.

Analiza przepisu art.3 ust.1 ustawy z 20 grudnia 2002r. wskazuje, iż mimo uchylenia z dniem 31 grudnia 2001r. przepisów o zasiłkach przedemerytalnych to prawo do tego zasiłku przysługiwało osobom, które spełniały warunki do jego nabycia do dnia 12 stycznia 2002r. Przepis art.3 ust.1 ustawy z 20 grudnia 2002r. nie dotyczy jednak spraw, w których przed dniem 6 lutego 2003r. wszczęte zostało postępowanie odwoławcze. W stosunku do takich spraw stosuje się przepisy dotychczasowe czyli przepisy ustawy z 14 grudnia 1994r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001r., oraz przepisy ustawy z 17 grudnia 2001r.

Zgodność przepisu art.11 ust.2 ustawy z 17 grudnia 2001r. z Konstytucją była rozpatrywana przez Trybunał Konstytucyjny. Wyrokiem z dnia 30 marca 2005r. w sprawie K 19/02 Trybunał uznał, iż przepis art.11 ust.2 wymienionej ustawy w części w jakiej zawiera zwrot "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art.2 Konstytucji.(Dz.U. nr 59 poz.517).

Również zgodność przepisu art.3 ust.1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. z Konstytucją była rozpatrywana przez Trybunał Konstytucyjny. Wyrokiem z dnia 18 września 2006r. w sprawie SK 15/05 Trybunał uznał, iż art.3 ust.1 wymienionej ustawy w części w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002r." jest niezgodny z art.2 Konstytucją.(Dz.U. nr 170 poz.1222).

Analiza przepisów art.37j ust.1 i art.37l ustawy z 14 grudnia 1994r., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001r., art.11 ust.2 ustawy z 17 grudnia 2001r. oraz art.3 ust.1 i art.4 ust.7 ustawy z 20 grudnia 2002r. wskazuje, iż w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z 14 grudnia 1994r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001r. oraz przepisy ustawy z 17 grudnia 2001r. Nie mają natomiast zastosowania przepisy ustawy z 20 grudnia 2002r. Przed dniem 6 lutego 2003r. wszczęto bowiem postępowanie odwoławcze. W dniu 19 lipca 2002r.E.R.złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Oznacza to, iż przed dniem 6 lutego 2003r. wszczęto postępowanie odwoławcze a tym samym, z uwagi na treść art.4 ust.7 ustawy z 20 grudnia 2002r., sprawa podlega rozpatrzeniu na podstawie dotychczasowych przepisów. Do sprawy skarżącej nie ma więc zastosowania przepis art.3 ust.1 ustawy z 20 grudnia 2002r. Nie ma również zastosowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 września 2006r. Ocena spełnienia warunków do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego winna być dokonana na dzień 31 grudnia 2001r.

Organy administracji obu instancji słusznie uznały, iż na dzień 31 grudnia 2001r.E.R.nie spełniała warunków do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego. Nie posiadała bowiem okresu 25 lat uprawniającego do zasiłku. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż skarżąca na dzień 31 grudnia 2001r., po doliczeniu jej okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych od 27 października 2001r. do 31 grudnia 2001r., posiadała 24 lata 8 miesięcy i 13 dni okresu uprawniającego do zasiłku w tym 23 lata i 5 miesięcy pracy w szczególnych warunkach. Nie posiadała więc 25 lat okresu uprawniającego do zasiłku, o którym mowa w art.37j ust.1 ustawy z 14 grudnia 1994r.

Organy administracji trafnie przyjęły, iż do okresu uprawniającego do zasiłku nie wlicza się okresu pobierania przez skarżącą zasiłku chorobowego od 12 stycznia 2001r. do 8 października 2001r. Należy zaznaczyć, iż "okresami uprawniającymi do zasiłku" są okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej i pozarolniczej działalności wymienione w art.23 ust.1 pkt.2 oraz art.23 ust.2 pkt.1,2,4 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. co wynika z treści art.24 ust.2 tej ustawy. Okres pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia jest natomiast wymieniony w art.23 ust.2 pkt.3. Przepis art.24 ust.2 ustawy z 14 grudnia 1994r. w sposób enumeratywny wymienia okresy jakie podlegają zaliczeniu do "okresu uprawniającego do zasiłku". Skoro w art.24 ust.2 pominięto okresy wymienione w art.23 ust.2 pkt.3 (w tym m.in. okresy pobierania zasiłku chorobowego) to oznacza, iż okres pobierania zasiłku chorobowego nie podlega wliczeniu do "okresu uprawniającego do zasiłku". Dodać należy, iż okres pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia jest wliczany do "365 dni", o których mowa w art.23 ust.2 ustawy z 14 grudnia 1994r. przypadających w okresie 18 miesięcy przed dokonaniem rejestracji bezrobotnego w urzędzie pracy. Okres pobierania przez skarżącą zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, od 12 stycznia 2001r. do 8 października 2001r. został jej zaliczony do "365 dni", o których mowa w art.23 ust.2 ustawy z 14 grudnia 1994r. W sytuacji gdyby okres ten nie został jej zaliczony do "365 dni" to nie nabyłaby ona prawa do zasiłku dla bezrobotnych gdyż nie posiadałaby wymaganych "365 dni" w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację tzn. w okresie od 18 kwietnia 2000r. do 18 października 2001r. Organy administracji słusznie zatem odmówiły skarżącej zaliczenia okresu pobierania przez nią zasiłku chorobowego od 12 stycznia 2001r. do 8 października 2001r. do "okresu uprawniającego do zasiłku" a zaliczyły ten okres do "365 dni" w rozumieniu art.23 ust.1 pkt.2 ustawy z 14 grudnia 1994r.

Konsekwencją uznania, iż E.R. nie posiada wymaganych 25 lat "okresu uprawniającego do zasiłku" jest to, iż nie spełnia ona warunków do otrzymania zasiłku przedemerytalnego na podstawie przepisów ustawy z 14 grudnia 1994r. W zaskarżonej decyzji odmówiono skarżącej prawa do tego zasiłku w okresie od 11 czerwca 2002r. do 23 lutego 2006r. Należy zaznaczyć, iż w dniu 23 lutego 2006r. E.R. złożyła wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego i ostateczną decyzją z dnia 22 marca 2006r. Starosta [...] przyznał jej prawo do tego zasiłku od 23 lutego 2006r. Odmowa przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego w zaskarżonej decyzji winna więc dotyczyć okresu do dnia 22 lutego 2006r. a nie do 23 lutego 2006r. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2006r. Wojewoda [...] sprostował swoją decyzję z [...] przez zastąpienie końcowej daty odmowy przyznania zasiłku – "23 lutego 2006r." dniem "22 lutego 2006r." traktując to jako oczywistą omyłkę. Należy zaznaczyć, iż sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji, w trybie art.113 kpa, nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Nie można więc w trybie art.113 kpa zmieniać merytorycznego rozstrzygnięcia. Zmiana daty odmowy przyznania prawa do zasiłku w postanowieniu z 14 kwietnia 2006r. oznacza zmianę rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Postanowienie to faktycznie zmienia merytoryczną treść decyzji z [...]Postanowienie to jest jednak ostateczne i w efekcie koryguje błąd w końcowej dacie odmowy przyznania prawa do zasiłku, przyjętej w zaskarżonej decyzji. W ostateczności, po wydaniu postanowienia z 14 kwietnia 2006r., zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skoro zatem zaskarżona decyzja w ostateczności odpowiada prawu to, w ocenie sądu, nie zachodziła konieczność uwzględnienia skargi tylko dlatego, iż jako końcową datę odmowy przyznania prawa do zasiłku przyjęto "23 lutego 2006r." zamiast "22 lutego 2006r."

Reasumując sąd uznał, iż organ administracji słusznie odmówił skarżącej przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego na podstawie przepisów ustawy z 14 grudnia 1994r., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001r.E.R., na dzień 31 grudnia 2001r., nie spełniła bowiem warunku posiadania wymaganych 25 lat okresu uprawniającego do zasiłku. Nie przysługuje jej więc prawo do zasiłku przedemerytalnego. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę E. R.

Zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie.

Niezasadny jest zarzut, iż organ administracji nie zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 września 2005r. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ administracji ustosunkował się do kwestii zaliczenia do "okresu uprawniającego do zasiłku" okresu pobierania zasiłku chorobowego od 12 stycznia 2001r. do 8 października 2001r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono dlaczego okres otrzymywania zasiłku chorobowego nie może zostać zaliczony do "okresu uprawniającego do zasiłku" i dlaczego podlega on zaliczeniu do "365 dni" przypadających w ciągu 18 miesięcy przed dokonaniem rejestracji w urzędzie pracy. Wyjaśnienia te są logiczne i przekonujące. Odmowa zaliczenia spornego okresu do "okresu uprawniającego do zasiłku" jest zgodna z przepisami ustawy z 14 grudnia 1994r.

Jeżeli chodzi o zarzut, iż organ administracji naruszył termin do wydania decyzji to postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie faktycznie znacznie się przedłużyło zaś organ odwoławczy rzeczywiście przekroczył miesięczny termin do rozpoznania odwołania, o którym mowa w art.35 § 3 kpa. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na wynik sprawy. Uchybienie przepisom procesowym stanowi podstawę uwzględnienia skargi tylko wówczas gdy mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca.