Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1237/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-09-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, skarżący - po sformułowaniu zarzutów wobec skarżonej decyzji i obszernym ich uzasadnieniu - wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został poparty żadnym uzasadnieniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z przywołanego unormowania wynika, że wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09). Argumentacja strony w tej materii powinna być poparta nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Materiał dowodowy o jakim mowa wyżej należy rozumieć jako dokumenty źródłowe dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej strony. Zestawienie argumentów zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku oraz ocena sytuacji finansowo-majątkowej wnioskodawcy, w świetle przedłożonych przez niego dokumentów źródłowych, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, wystąpią przesłanki dla udzielenia ochrony tymczasowej.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jemu ochrony tymczasowej. Wniosek ten nie został bowiem poparty ani szczegółowym uzasadnieniem, ani stosownymi dowodami. W tym miejscu należy podkreślić, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat zarzutów do niej skierowanych jest zatem niedopuszczalne, gdyż wówczas Sąd rozstrzygnąłby o meritum sprawy przed wyznaczeniem rozprawy.

Reasumując, skoro skarżący nie przedstawił okoliczności, które jego zdaniem świadczą o możliwości wyrządzenia (poprzez wykonanie decyzji) znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, merytoryczna ocena przedmiotowego wniosku nie była możliwa.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.