Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 138/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.1 par.2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art.145 par.1 pkt 1 lit.c,art.152,art.200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.5 ust.1,2 i 3,art.11 ust.1 i 3,art.7 ust.1,art.17 ust.1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Irena Szczepkowska Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego osób 1. uchyla zaskarżaną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta O. decyzją z dnia "[...]" po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzekł o cofnięciu "[...]" sp. z o.o. w O. licencji nr 0038286 na wykonywanie transportu drogowego osób wydanej w dniu 1 września 2006r. W uzasadnieniu podkreślono, iż poprzednio wydana decyzja w tej sprawie z dnia 8 października 2008r. została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. z powodu pominięcia przez organ pełnomocnika strony w postępowania administracyjnym, sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Wskazano, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]", który podał, iż "[...]" odstąpiła posiadaną wówczas licencję nr 0003212 (numer licencji został zmieniony w 2006r. na 0038286 z uwagi na zmianę siedziby "[...]") osobie trzeciej – przedsiębiorcy Z. P., na którego nałożono karę w wysokości 8000 zł za wykonywanie na trasie O. – B. transportu drogowego bez licencji. Podniesiono, iż w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o transporcie drogowym, licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz odstąpił ją osobie trzeciej. W ocenie organu ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że Z. P. na podstawie zawartej w dniu "[...]" z "[...]" umowy o współpracy i podziale wpływów eksploatował należący do spółki autobus na trasie O. – B., sprzedając pasażerom bilety z nadrukiem "Z. P.", a nie ""[...]". Z wyjaśnień "[...]" uzyskanych w trakcie prowadzonego wówczas przez organ postępowania wynikało, że Z.P. prowadząc na jej rzecz przewozy pasażerów działał zgodnie ze wskazaną umową w ramach posiadanej wówczas przez "[...]" licencji nr 0003212 na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Wskazano, iż postępowanie dotyczące mandatu nałożonego na Z. P. zakończyło się oddaleniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. Podniesiono, iż dokładna analiza umowy z dnia "[...]" o świadczeniu usług zawartej między Z. P. a "[...]" oraz wcześniejszej umowy z dnia "[...]" o współpracy i podziale wpływów między wymienionymi stronami wskazuje, iż "[...]" naruszyła przepis art. 13 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Podano, iż w kwestii odstąpienia osobie trzeciej posiadanej licencji zawarte między stronami umowy cywilnoprawne nie mają znaczenia. Biorąc pod uwagę zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, organ uznał, iż "[...]" dopuszczając do sprzedaży przez inny podmiot gospodarczy paragonów fiskalnych z nazwą tego podmiotu posługującego się jednocześnie wypisem nr 7 z licencji wydanej "[...]" wypełnia zapis art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o transporcie drogowym poprzez odstąpienie Z. P. posiadanej wówczas licencji nr 0003212 na wykonywanie transportu drogowego osób.

Odwołanie od tej decyzji złożyła "[...]" sp. z o.o. w O., reprezentowana przez radcę prawnego K. G. Podniesiono zarzut naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, a także wskazano na sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Jednocześnie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wskazano, iż pojęcie "odstąpienia licencji" nie zostało zdefiniowane w ustawie o transporcie drogowy, nie definiują go także przepisy unijne. W ocenie strony zakaz przenoszenia uprawnień wynikających z licencji na osobę trzecią oznacza jedynie nieprzenoszalność uprawnień poprzez wręczenie dokumentu licencji innym osobom, które następnie wykonują przewóz, jak i poprzez zbywanie tych uprawnień na podstawie umów cywilnoprawnych, takich jak cesja wierzytelności, czy sublicencja. Strona powołała się przy tym na uchwałę NSA z dnia 15 października 2008r. (sygn. akt II GPS 5/08), w której wskazano, że odstąpienie licencji oraz przeniesienie uprawnień z niej wynikających należy traktować rozłącznie. Wskazując na literalne rozumienie pojęcia "odstąpienie" wskazano, iż chodzi o przysporzenie po stronie osoby, na której rzecz następuje odstąpienie, a jednocześnie towarzyszy temu wyzbycie się po stronie odstępującego. Zatem w niniejszej sprawie, aby można było mówić, iż "[...]" odstąpiła licencję, konieczne byłoby spełnienie dwóch przesłanek: strona zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób oraz przekazała dokument licencji innemu podmiotowi, zaś ta osoba trzecia samodzielnie i na własną rzecz wykonuje usługi przewozu osób. Tymczasem Spółka świadczyła i świadczy usługi transportu drogowego, posiada odpowiednią licencję, zezwolenia na wykonywanie przewozów na poszczególnych liniach, pojazdy i zaplecze organizacyjne oraz sytuację finansową zapewniającą podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego osób. Z. P. tak jak i inni kierowcy współpracujący z "[...]" to jedynie osoby prowadzące działalność gospodarczą w zakresie usług wspierających dla transportu, sprowadzających się głównie do prowadzenia pojazdów i sprzedaży biletów. Potwierdza to m.in. umowa o współpracy i podziale wpływów, zawarta między Spółką a Z. P., którego obowiązki odpowiadają obowiązkom kierowcy każdego przedsiębiorstwa transportowego, niezależnie od sposobu zatrudnienia kierowcy. Argument, iż to kierowca wykonuje przewóz, bo wystawia wydruk z kasy fiskalnej, jest błędny, bowiem jest to jedynie skutek przyjęcia przez kierowcę i Spółki sposobu wzajemnych rozliczeń. Taki system rozliczeń nie narusza jednak przepisów prawa i jest zgodny z zasadą swobody umów. Podkreślono przy tym, iż to "[...]" decyduje o wysokości opłat za przejazdy oraz ustala ulgi i zniżki dla określonych grup pasażerów. Na zewnątrz również to "[...]" występuje jako przewoźnik – przedsiębiorca wykonujący przewozy osób, bowiem umowa przewozu zawierana jest między "[...]" a pasażerami, a nie pomiędzy kierowcą a pasażerami. Przewozy odbywają się w oparciu o regulaminy i zarządzenia "[...]" i to wobec spółki kierowane są wszelkiego rodzaju roszczenia pasażerów. To spółka, a nie kierowca uzyskuje zezwolenia na poszczególne trasy przewozów, jest właścicielem pojazdów, które są oznakowane jej logo, ogłasza swoje rozkłady jazdy i reklamuje usługi. Kierowca natomiast nie mógłby w żaden sposób samodzielnie wykonywać działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, gdyż nie posiada ku temu odpowiedniego majątku, infrastruktury i zaplecza organizacyjnego. Kierowca nie ma swobody co do sposobu wykonywania swoich obowiązków, gdyż jest związany umową z "[...]", a także wydawanymi przez Spółkę regulaminami i zarządzeniami. Strony nie łączy zaś umowa o pracę, lecz umowa cywilnoprawna świadczenia usług, gdyż jedynie takie ułożenie stosunków pozwala zastosować najbardziej racjonalny system wzajemnych rozliczeń. Ponadto pełnomocnik strony odwołującej wskazał, iż organ bezpodstawnie zastosował jako podstawę cofnięcia licencji art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 powołanej ustawy licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią. Zatem można mówić o dwóch typach naruszeń: odstąpienie licencji oraz przeniesienie uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią. W myśl zaś art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c wskazanej ustawy licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz odstąpił licencję osobie trzeciej. Natomiast skutki drugiego naruszenia sankcjonuje art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy. Można stwierdzić, iż ustawodawca wprowadził gradację naruszeń, gdyż przeniesienie uprawnień wynikających z licencji na osobę trzecią zostało potraktowane łagodniej niż jej odstąpienie innej osobie. Skoro zatem przeniesienie uprawnień wynikających z licencji nie jest tożsame z jej odstąpieniem, to nie może ono skutkować bezwarunkową sankcją w postaci cofnięcia licencji. Winno zatem zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętych licencją określone przepisami prawa, przy którym cofnięcie licencji poprzedzone jest pisemnym ostrzeżeniem. Gdyby zatem nawet przyjąć, że "[...]" uchybiła w jakiejś części dyspozycji art. 13 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, to nie można jej zarzucić, iż odstąpiła ona licencję osobie trzeciej, a co najwyżej przeniosła na kierowcę niewielki zakres uprawnień z udzielonej jej licencji, w związku ze wspomnianym systemem rozliczeń między nią a kierowcą. W ocenie strony odwołującej organ dokonał pobieżnej i dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, czym naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zasadę uwzględniania słusznego interesu obywateli. Ustalenia faktyczne dotyczące odstąpienia przez stronę licencji osobie trzeciej wydają się być oparte praktycznie jedynie na ustaleniach organów inspekcji transportu drogowego i sądów administracyjnych w sprawach, w których stroną byli kierowcy "[...]" – w oderwaniu od przeprowadzonych dowodów z przesłuchania świadków i dokumentów. Organ winien przeprowadzić dokładne, własne postępowanie w celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności niniejszej sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia "[...]" utrzymało w całości decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż z akt sprawy wynika, że "[...]" sp. z o.o. w O. na mocy decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta O. w dniu "[...]" otrzymała licencję nr 0003212 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób autobusami na terenie całego kraju do 12 kwietnia 2017r. W dniu "[...]" na wniosek przewoźnika treść licencji uległa zmianie w części dotyczącej wskazania siedziby Spółki, a w konsekwencji zmianie uległ numer licencji na 0038286. Wraz z licencją wydano 21 wypisów, a przewoźnik zdał poprzedni druk licencji wraz z wypisami. W sprawie bezsporne jest, iż "[...]" zawarła umowy o współpracy i podziale wpływów ze Z. P., G. P., R. M., M. D., J. L. S. i P. D., którzy są przedsiębiorcami. Zaznaczono przy tym, że na mocy ostatecznych decyzji Inspektora Transportu Drogowego wymienieni zostali ukarani za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, a podczas kontroli posługiwali się licencją (wypisami) oraz zezwoleniami wystawionymi na rzecz "[...]". Tym samym organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że w sprawie występują pozytywne przesłanki warunkujące wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Istotą postępowania w niniejszej sprawie jest zatem stwierdzenie, czy sposób prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego osób autobusami przez "[...]" oznaczał odstąpienie licencji wskazanym przedsiębiorcom. Faktem jest, iż wymienieni kierowcy nie pozostawali w stosunku zatrudnienia z "[...]", a w toku prowadzonej działalności gospodarczej, co przyznała Spółka w piśmie z dnia 22 grudnia 2008r., posługiwali się licencjami i zezwoleniami wydanymi na rzecz Spółki. Umowa o współpracy podpisywana przez Spółkę z kierowcami – przedsiębiorcami zawiera zapisy o wykonywaniu kursów według przydzielonego rozkładu jazdy. Wskazuje się w niej także, iż do obowiązków przedsiębiorcy należała eksploatacja pojazdu wyłącznie na trasach przydzielonych przez "[...]" od początkowego do końcowego przystanku. Tym samym za nieprawdziwe należy uznać twierdzenia strony odwołującej, że umowy współpracy nie zawierają żadnego zapisu potwierdzającego odstąpienie osobie trzeciej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. Przeciwnie, w postępowaniu administracyjnym ustalono, że wymienieni kierowcy posługiwali się przedmiotową licencją, a "[...]" uzyskiwała z tego tytułu zryczałtowaną opłatę. Kolegium powołało się przy tym na orzeczenie WSA w W. z dnia "[...]" (sygn. akt "[...]"). Jednocześnie wskazano, iż organ związany jest także stanowiskiem wynikającym z ostatecznych decyzji Inspektora Transportu Drogowego, mocą których wymienieni kierowcy zostali ukarani za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, a podczas kontroli posługiwali się licencją (wypisami) oraz zezwoleniami wystawionymi na rzecz "[...]", jak również oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 września 2006r. (sygn. akt VI SA/Wa 1237/06), gdzie potwierdzono, że transport drogowy osób wykonywany przez Z. P. w oparciu o licencję "[...]" był bezprawny. Należy uznać, iż bezsporny jest fakt, że w dniu 1 lipca 2005r. Z. P. wykonywał transport drogowy we własnym imieniu posługując się przy tym licencją wydaną na "[...]". Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza twierdzeń strony, iż dokonała tego "[...]", zaś Z. P. był jedynie kierowcą. Wręczanie kierowcom wypisów z licencji, w połączeniu z ich zarobkową działalnością we własnym imieniu pozwala bowiem uznać, iż "[...]" odstąpiła licencję. Należy zatem stwierdzić, iż decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa i w związku z tym nie podlega uchyleniu.

Skargę na powyższą decyzję wniosła "[...]" sp. z o.o. w O. reprezentowana przez radcę prawnego, K. G., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Pełnomocnik strony skarżącej ponownie podniósł zarzut naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, a także zarzucił sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik strony skarżącej przytoczył ponownie argumenty zawarte w złożonym uprzednio odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślono, iż organy administracyjne mylnie uznały przesłanki warunkujące wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia licencji, tj. ostateczną decyzję o ukaraniu kierowcy za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, za przesądzające o zasadności cofnięcia licencji "[...]" sp. z o.o. w O. W konsekwencji całe postępowanie zostało oparte na decyzjach administracyjnych oraz wyrokach sądów administracyjnych dotyczących kierowców strony skarżącej, nie zaś jej samej. Wniosek Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie wszczęcia postępowania o cofnięcie licencji należy rozumieć jako impuls do wyjaśnienia, czy istnieją podstawy do wydania decyzji w tym przedmiocie. Podniesiono także, iż wszelkie dowody przeprowadzone w toku postępowania (zeznania świadków, dokumenty) zostały opisane w sposób zdawkowy i brak jest ich oceny z punktu widzenia przedmiotu postępowania. Jedynym dokumentem, na który powołał się organ II instancji była umowa o współpracy między spółką a kierowcami, jednakże wnioski wyciągnięte przez organ w ocenie strony skarżącej trudno uznać za logiczną konsekwencję zobowiązań stron umowy. Założenie przez Kolegium, iż jest ono związane stanowiskiem wynikającym z ostatecznych decyzji administracyjnych oraz oceną prawną wyrażoną w wyrokach sądów administracyjnych dotyczących kierowców, zdeterminowało sposób prowadzenia i wynik postępowania w przedmiotowej sprawie. Organ nie odniósł się bowiem merytorycznie do zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w złożonym odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, unikając rzeczowej polemiki. Ponadto nawet gdyby przyjąć, iż ustalenia wskazanych organów i sądów są wiążące w niniejszej sprawie, to należy zaznaczyć, iż nie stwierdzono wówczas, że "[...]" odstąpiła licencję na przewóz drogowy osób, a jedynie, że "[...]" udostępnia skarżącemu, tj. Z. P. autobus marki Ford Transit, którym skarżący wykonuje we własnym imieniu przewozy regularne osób, posługując się użyczonymi mu przez "[...]" licencją i zezwoleniem. Z akt sprawy wynika wprost, iż Z. P. nie zamierzał być samodzielnym przewoźnikiem, a zatem nie odstąpiono mu licencji. Twierdzenie organu pierwszej instancji, iż umowa zawarta między stroną skarżącą a Z. P. była badana przez wszystkie instancje, do których on się zwrócił, nie zwalnia organu od przeprowadzenia samodzielnego postępowania dowodowego, dokonania jego zindywidualizowanej oceny i wydania decyzji w oparciu o obowiązujące przepisy. W ocenie strony skarżącej uchybienia organów obu instancji w zakresie oceny dowodów stanowią istotne naruszenia zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów i miały bezpośredni wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Organ pierwszej instancji nie rozpatrzył i nie ocenił właściwie materiału dowodowego, zaś organ drugiej instancji ocenił to postępowanie w sposób wybiórczy i jednostronny, zamiast powtórnie merytorycznie rozpoznać sprawę, co jest obowiązkiem organu odwoławczego. Podniesiono również, iż orzeczenie sądu administracyjnego, na który powołał się organ dotyczył odmiennego stanu faktycznego. Błędny jest również argument, iż wyposażenie kierowców w wypisy z licencji świadczy o odstąpieniu licencji przez stronę skarżącą, gdyż przedsiębiorca transportowy jest zobowiązany do wyposażenia każdego z pojazdów w wypis z licencji, co wynika z art. 11 ust.3 ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaznaczono przy tym, iż Kolegium nie ma obowiązku szczegółowego opisywania jak zeznawali poszczególni świadkowie, lecz ma dokonać analizy treści tych zeznań i wyciągnąć z nich wnioski zgodne z zasadami logicznego rozumowania, co też organ uczynił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie mogą pozostać w obrocie prawnym i podlegają uchyleniu, jednakże z innych względów niż podniesiono w skardze.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 powołanej ustawy). Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli spełni wymogi określone w tym przepisie. W licencji określa się w szczególności: numer ewidencyjny licencji, organ, który udzielił licencji, datę udzielenia licencji, podstawę prawną, przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres, zakres transportu drogowego, rodzaj przewozów, oznaczenie obszaru przewozów w krajowym transporcie drogowym taksówką oraz czas, na jaki udzielono licencji (art. 11 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji (art. 11 ust. 3 ustawy). Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji wszelkie zmiany danych, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w licencji przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Należy przy tym podkreślić, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji następuje w drodze decyzji administracyjnej.

W świetle powyższych zapisów ustawowych nie ulega wątpliwości, iż udzielenie licencji następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przy czym w decyzji tej organ określa na jaki okres licencja zostaje udzielona. W trakcie obowiązywania licencji przedsiębiorca ma obowiązek zgłaszać wszelkie zmiany danych, które zawarte były we wniosku. Przy czym jeśli zmiana dotyczy danych zawartych w licencji organ wydaje decyzję o zmianie jej treści w tym zakresie.

W niniejszej sprawie Prezydent Miasta O. decyzją z dnia "[...]" orzekł o cofnięciu "[...]" sp. z o.o. w O. licencji nr 0038286 na wykonywanie transportu drogowego osób wydanej przez Prezydenta Miasta O. w dniu 1 września 2006r. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]", która stanowi przedmiot zaskarżenia. Należy jednak zwrócić, uwagę na fakt, iż skarżąca Spółka uzyskała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób decyzją z dnia 12 kwietnia 2002r. Licencja ta została wydana na okres do 12 kwietnia 2017r. Z uwagi na fakt, iż Spółka zmieniła siedzibę pismem z dnia 28 lipca 2006r. wystąpiła do organu o zmianę treści wskazanej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób w zakresie siedziby Spółki i wydanie uaktualnionych wypisów z tej licencji. Na skutek tego pisma wydana została licencja z dnia 1 września 2006r. o nr 0038286, o której cofnięciu orzeczono zaskarżoną decyzją. Podnieść jednak należy, iż decyzji (licencji) z dnia 1 września 2006r. nie można uznać za decyzję udzielającą licencji na wykonywanie transportu drogowego, a jedynie za zmianę wcześniej udzielonej licencji. Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym minister właściwy do spraw transportu został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia wzoru licencji i wypisu z licencji. Obecnie obowiązuje w tym zakresie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z licencji (Dz.U. Nr 153 poz. 1612). Wprawdzie w powołanych przepisach wykonawczych brak jest wzoru licencji w przypadku zmiany danych, lecz przepisy wykonawcze nie mogą zmieniać przepisów rangi ustawowej. Ustawa zaś wyraźnie stanowi, iż udzielenie licencji następuje po spełnieniu wymogów określonych w art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Natomiast późniejsza zmiana danych zawartych w licencji następuje w drodze decyzji zmieniającej. Należy bowiem zauważyć, gdyby przyjąć, iż w przypadku każdej zmiany treści licencji dochodzi do wydania nowej licencji, to należałoby uznać, iż za każdym razem organ administracji musi dokonać sprawdzenia wymogów określonych w art. 5 ust. 3 ustawy. Ponadto przyjęcie takiej koncepcji w niniejszej sprawie musiałoby doprowadzić do sytuacji, iż w obrocie prawnym pozostawałyby dwie licencje tj. licencja z dnia 12 kwietnia 2002r. oraz z dnia 1 września 2006r. Sam bowiem fakt fizycznego zwrócenia dokumentu licencji wraz z wypisami do organu nie powoduje uchylenia decyzji administracyjnej, gdyż takiej formy uchylenia decyzji nie przewidują ani przepisy ustawy o transporcie drogowym, ani Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji uchylenie licencji (decyzji) z dnia 1 września 2006r. nie miałoby wpływu na pozostawienie w obrocie prawnym licencji (decyzji) z dnia 12 kwietnia 2002r.

O ile zatem w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do cofnięcia licencji, przedmiotem takiej decyzji winna być decyzja z dnia 12 kwietnia 2002r. wraz z decyzją ją zmieniająca z dnia 1 września 2006r. Dodatkowo należy wskazać, iż postępowanie w przedmiocie cofnięcia licencji nastąpiło na skutek zdarzenia, które miało miejsce w dniu 1 lipca 2005r., a samo wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie nastąpiło w grudnia 2005r., a więc jeszcze przed wydaniem licencji o której orzeczono w zaskarżonej decyzji. Przy czym zdarzenie to związane było z faktem wykonywania przewozu przez kierowcę Z. P. na podstawie licencji z dnia 12 kwietnia 2002r. Zatem przyjmując stanowisko organów należałoby uznać, iż podstawą do cofnięcia licencji były zdarzenia, które miały miejsce przed jej wydaniem i dotyczyły zupełnie innej licencji.

W tym stanie rzeczy organ administracji winien ponownie rozpoznać sprawę mając na względzie powyższe wskazania Sądu.

W związku zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa i dlatego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 powołanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.