Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1156/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
oddalono skargę 2 skarżących
Powołane przepisy: article: art. 147, 186,190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 17, 24,25,28
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par.4 pkt.4 i pkt. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skarg Klasztoru [...] i św. [...], S. L. oraz Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 12 stycznia 2012 r. Nr XXI/287/2012 w przedmiocie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego KOŚCIELISKA" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę Klasztoru [...]; III. oddala skargę S. L. w zakresie jakim dotyczy ona nieruchomości stanowiących własność skarżącego, a w pozostałym zakresie skargę odrzuca.


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Kr 1156/14

UZASADNIENIE

Rada Miasta Z. w dniu 12 stycznia 2012r. podjęła uchwałę nr XXI/287/2012 w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [....] ".

W dniu 25 kwietnia 2012 r., [....] w Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem organu, skargę na powołaną wyżej uchwałę Rady Miasta Z.

Skarżący [....] domagał się stwierdzenia nieważności uchwały w całości z uwagi na naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to: art. 17 - poprzez brak uzgodnienia z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków; art. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 4 - poprzez nieuwzględnienie potrzeb [....] - lokalnej społeczności; art. 17 pkt 13 - poprzez nieponowienie w niezbędnym zakresie uzgodnień przy piątym wyłożeniu planu, do którego wprowadzono zmiany.

Skarga poprzedzona była wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego, skierowanym do Rady Miasta Z. W wezwaniu [....] zwrócił się o ujęcie w planie zapisu uniemożliwiającego budowę pod budynkiem mieszkalno - usługowym i usługowym parkingów podziemnych, a także zapisu uniemożliwiającego lokalizację usług publicznych na obszarze M/U. Rada Miasta Z. w odpowiedzi uznała podnoszone zarzuty za bezzasadne.

W uzasadnieniu skargi [....] wskazał, że układ urbanistyczny ul. [....] oraz zabytkowe zabudowania wpisano do rejestru zabytków województwa [....] pod nr [....] decyzją z dnia 29 maja 1957 r. Za otoczenie zabytku uznano obszar ograniczony od północy biegiem potoku [....] , od południa linią przebiegającą w odległości 100 m od osi jezdni ul. [....] . Pomimo powyższej okoliczności, dla inwestycji na działce nr [....] i nr [....] , oznaczonych w tekście i na rysunku planu symbolem 2.M/U, wydane zostały warunki zabudowy bez opinii Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że budowa kolejnego apartamentowca - w strefie ochrony konserwatorskiej ul. [....] wśród otoczenia domków jednorodzinnych, w najbliższym otoczeniu szkoły oraz [....] - jest niedopuszczalna. Argumentacja ta stanowiła przedmiot zastrzeżeń skarżącego do czwartego i piątego wyłożenia publicznego projektu planu miejscowego "[....] ". Stwierdzono, że pierwotny projekt planu miejscowego "[....] " został przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. uzgodniony pod warunkiem wprowadzenia uwag. Kolejne wyłożenia projektu, tj. 2, 3, 4, 5 nie zostały natomiast uzgodnione.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Z. wnosiła o jej oddalenie.

W pierwszym rzędzie podnosiła, że [....] nie kwestionuje ustaleń planu dotyczących jego nieruchomości, lecz nieruchomości sąsiedniej, a to działek nr [....] i nr [....] . Nie ma on zatem interesu prawnego, lecz tylko faktyczny do zaskarżenia uchwały i już z tej przyczyny skarga powinna zostać oddalona.

Następnie wskazała na przebieg procedury uzgodnienia projektu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Szczegółowe stanowisko Rady przedstawione zostanie w dalszej części uzasadnienia – w odpowiedzi na skargę Wojewody [....] , stad w tym miejscu wyjaśnienia te zostają pominięte.

Skargę na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia 12 stycznia 2012 r. Nr XXI/287/2012 w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [....] " wniósł również za pośrednictwem organu w dniu 26 kwietnia 2012r. S.L. , domagając się stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podnosił, że jest współwłaścicielem nieruchomości utworzonej z działki nr [....] i [....] obr. [....] , objętej księgą wieczystą nr [....] . Ma zatem interes prawny w kwestionowaniu przedmiotowej uchwały w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący zarzucił naruszenie przez organ planistyczny art. 20 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i nieuzasadnione ograniczenie prawa własności przedmiotowych nieruchomości. Jak wyjaśniał, Rada Miasta Z. uchwaliła plan, który w przypadku nieruchomości skarżącego przewiduje zagospodarowanie sprzeczne z wynikającym z postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W planie nieruchomości znajdują się w obszarze RZ z wyłączeniem jakiegokolwiek innego zagospodarowania poza rolniczym. W studium są one położone w obszarze TOS, gdzie wykorzystanie rolne jest ograniczone wyłącznie do jednego sposobu i to, jako przeznaczenia wyłącznie dopuszczalnego, natomiast istota zagospodarowania to tereny rekreacyjne z możliwością zabudowy obiektami kubaturowymi. Wskazywał też, że Rada Miasta Z. uchwaliła plan w wersji, która nie była przedmiotem wyłożenia i opiniowania przez organy uzgadniające. Z projektu planu usunięto, na etapie prac komisji, szereg postanowień bez ponownego wyłożenia. Powyższe stanowi o rażącym naruszeniu trybu sporządzania planu.

W odpowiedzi na tę skargę Rada Miasta Z. wniosła o jej oddalenie. Stwierdziła ona, że z postanowień Studium jednoznacznie wynika obowiązek pozostawienia w planie podstawowego przeznaczenia terenów TOS jako rolnych (łąki i pastwiska oraz sady i ogrody przydomowe), natomiast dopuszczalne jest udostępnianie i wykorzystanie tych terenów na cele turystyki, rekreacji i sportu, w zależności od ukształtowania, położenia, oraz innych cech i walorów tych terenów przesądzających o ich przydatności dla wyżej wymienionych celów. Na rysunku Studium nr 1, który stanowi integralną część uchwały, wyznaczono graficznie tereny TOS, które w legendzie zostały opisane, jako otwarte, do wykorzystania na cele turystyki i rekreacji, z wyróżnieniem terenów o szczególnych predyspozycjach do rozwoju rekreacji i sportów zimowych (pól narciarskich), jak również z wyróżnieniem stref PTS - do kompleksowego zagospodarowania na cele turystyki i sportu, co świadczy o dokonaniu w Studium analizy przydatności terenów i wskazaniu tych o szczególnych predyspozycjach i potencjale, mogących przy tym zostać zagospodarowane zgodnie z przyjętym priorytetem ich odpowiedniego zagospodarowania, jako "spójnego systemu terenów, tras i urządzeń narciarskich". Rada Miasta Z. podkreśliła, że teren działek nr [....] i [....] , obr. [....] , stanowiący własność skarżącego, nie został w Studium uznany za przydatny do wyżej określonych celów, a to z racji na ukształtowanie, niewielki obszar i położenie (oddzielenie drogą KDG od terenów sportowych i bardzo bliskie sąsiedztwo ( w części wejście w obszary ścisłej ochrony) z terenami ścisłej ochrony - TOW, które to cechy przesądzają o braku możliwości włączenia tegoż terenu do "spójnego systemu terenów, tras i urządzeń narciarskich"). Na etapie prac planistycznych nie było, poza uwagą skarżącego, wniosków ze strony właścicieli tych terenów o ich przeznaczenie na wskazane przez S.L. cele (wszystkie niemal wnioski i uwagi dotyczące tego terenu zawierały żądanie przeznaczenia ich na cele osiedleńcze). Ze względu na fakt, że dla zaproponowania zagospodarowania niezbędne jest dysponowanie znacznym terenem, w świetle zapisów w Studium, przyznających "pierwszeństwo działalności związanej z ochroną środowiska przyrodniczego i krajobrazu", powyższe przesądziło o wyłącznym przeznaczeniu ich na cele rolnicze. W ocenie organu, porównanie postanowień § 17 studium oraz § 7 zaskarżonego planu prowadzi do wniosku, że nie było możliwości innego przeznaczenia nieruchomości skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2012r. sygn. II SA/Kr 832/12 w pkt. I wyroku, w uwzględnieniu skargi S.L. stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Z. w przedmiocie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [....] ", ze względu na istotne naruszenie trybu uchwalania przedmiotowego planu miejscowego ze skutkiem przewidzianym w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Natomiast w pkt. II oddalił skargę [....] i [....] w Z. W uzasadnieniu wskazał, że skarga [....] i [....] w Z. podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. wobec nie wykazania, że zaskarżoną uchwałą doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia tego podmiotu.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie wniosła Rada Miasta Z. , zaskarżając go w zakresie punktu I.

Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014r. sygn. II OSK 117/13 NSA uchylił wyrok WSA w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu NSA wskazał, że charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawia, że w przypadku złożenia skargi dotyczącej planu, sąd ma obowiązek w pierwszej kolejności ustalić przedmiot zaskarżenia, którym niekoniecznie musi być cały plan miejscowy. Przedmiotem zaskarżenia mogą być również wyodrębnione części planu stanowiące zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych ustaleniami planu.

Dalej NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo ustalił przedmiot zaskarżenia, którym - wobec treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego przez S.L. - mogła być część uchwały odnosząca się do ustaleń określających przeznaczenie w planie działek stanowiących jego własność. Wzywając do usunięcia naruszenia prawa, należy wskazać konkretną normę, która została naruszona, wykazać nielegalność działania organu administracji. Analiza wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wskazuje, że S.L. nie domagał się od Rady Miasta Z. zmiany kwestionowanej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[....] ", w całości. W wezwaniu wskazał jedynie, że uchwała ta ustala przeznaczenie nieruchomości, stanowiącej jego współwłasność, w sposób uniemożliwiający ich zagospodarowanie, zgodnie z wydaną decyzją o warunkach zabudowy, i że przedmiotowe postanowienia uchwały naruszają prawo materialne, tj. przepis art. 1 ust. 2 pkt. 7 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i nieuzasadnione ograniczenie prawa własności oraz wskazano na niezgodność ze Studium. W przedmiotowym wezwaniu S.L. nie powołał żadnego innego zarzutu, a zwłaszcza takiego, który dotyczyłby treści całej uchwały i procedury jej uchwalenia. Stan faktyczny sprawy jednoznacznie wskazuje, że dodatkowe zarzuty, zawarte w skardze oraz w piśmie procesowym, nie zostały uprzednio zawarte w treści pisma wzywającego do usunięcia naruszenia prawa.

Zakres wezwania do usunięcia naruszenia prawa powinien pokrywać się z zakresem późniejszej skargi na uchwałę (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. II SA/Sz 177/10, LEX nr 668979). Wnoszący skargę do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest związany zakresem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, jakie wcześniej skierował do organu, który wydał kwestionowaną uchwałę lub zarządzenie.

W nawiązaniu do powyższych uwag NSA stwierdził, że przedmiotem sądowej kontroli uchwały Rady Miasta Z. w sprawie miejscowego planu "[....] ", o której mowa w art. 3 § 1 P.p.s.a., powinna być ta jej część i ta część rysunku planu, która odnosi się do przeznaczenia działek skarżącego. Sąd pierwszej instancji nie mógł zatem "wkraczać" swymi ocenami w tę część sprawy (przedmiotu zaskarżenia), która nie mogła być przedmiotem skutecznej oceny przez organ z uwagi na brak, w tym zakresie, wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Godzi to także w zasadę kontradyktoryjności postępowania, której istotą jest eliminowanie nierównej pozycji prawnej stron postępowania w obronie interesu indywidualnego i interesu społecznego. Postępowanie sądowoadministracyjne obowiązane jest znosić tę nierównowagę przez zapewnienie równego prawa do obrony.

Analiza wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 17 kwietnia 2012 r. oraz treści skargi, którą S.L. zaskarżył, powinna była doprowadzić do stwierdzenia, że w zakresie, w jakim nie wezwał on Rady Miasta Z. do usunięcia naruszenia, skarga podlegała odrzuceniu. Stwierdzając nieważność uchwały w całości Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego. Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. II OSK 978/08, [w:] CBOSA). Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności tego planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości. Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd może stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości planu, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości skarżącego, prowadzi w efekcie do wypaczenia istoty skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż skarga taka staje się w efekcie narzędziem do eliminowania z obrotu prawnego uchwał w całości, bez względu na to, czy stwierdzone naruszenia przy jej procedowaniu miały jakikolwiek wpływ na interes prawny skarżącego. Przez to nie różni się ona niczym od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu. Dlatego też należy stwierdzić, że w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. i art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały w całości, lecz jedynie w zakresie wyznaczonym granicami interesu prawnego, a te wyznaczało prawo własności nieruchomości stanowiących własność S.L.

Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I Instancji nie przeprowadził analizy, z której wynikałoby, dlaczego stwierdzone naruszenia trybu postępowania były istotne i dlaczego te naruszenia oraz naruszenia zasad sporządzania planu, uzasadniały stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Brak także jednoznacznych wyjaśnień, które z dostrzeżonych przez sąd naruszeń przesądziły o tym, że należało stwierdzić nieważność całego planu. Przede wszystkim Sąd pierwszej instancji nie uzasadnił, dlaczego należało ponowić uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i zarządcami dróg w każdym z zakwestionowanych przez sąd przypadków wprowadzenia przez organ planistyczny zmian do projektu planu i dlaczego ponowienie tych uzgodnień było niezbędne.

Ponadto, w ogóle nie został uzasadniony zarzut naruszenia art. 17 pkt. 14 u.p.z.p (w tym zakresie brak jakiegokolwiek uzasadnienia), co oznacza, że w tym zakresie wyrok nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Podobnie brak uzasadnienia (podstawy faktycznej) stwierdzenia przez Sąd naruszenia art. 32 Konstytucji RP w związku ponawianiem procedury w zakresie wykładania planu do publicznego wglądu. Jednozdaniowe stwierdzenie naruszenia art. 32 Konstytucji RP, w zakresie uzasadnienia tego zarzutu, nie spełnia wymogów z art. 141 § 4 P.p.s.a.. Sąd nie wyjaśnił, dlaczego ponawianie procedury w zakresie wykładania planu do publicznego wglądu w części, stanowi naruszenie zasady równości wobec prawa. Również brak jakiegokolwiek uzasadnienia zarzutu, że mapa nazwana: "Miejscowym Planem Zagospodarowania przestrzennego [....] do Opiniowania i Uzgodnień", nie została sporządzona w technice graficznej po myśli § 8 ust.1 rozporządzenia wykonawczego oraz bez wymogów wynikających z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego. Sąd nie uzasadnił również, dlaczego uznał, że brak dowodów doręczenia projektu planu do uzgodnienia Staroście Powiatu T. , Marszałkowi Województwa [....] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, przedstawicielowi Agencji Wywiadu przy Delegaturze ABW, stanowił istotne naruszenie trybu sporządzania planu.

W obecnie rozpatrywanej sprawie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia połączona została sprawa ze skargi Wojewody [....] (sygn. pierwotna II SA/Kr 1207/12), który wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w całości, podnosząc zarzut istotnego naruszenia procedury planistycznej, a w szczególności:

I. art. 17 pkt 7 lit b ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.) w związku z art. 17 pkt 9 ;

II. art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , a także art. 17 pkt 7 lit. d w związku z art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

III. art. 17 pkt 7 lit g w związku z art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

IV. art. 17 pkt 12 w związku z art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

oraz zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Na uzasadnienie Wojewoda [....] wskazał, że przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego był pięciokrotnie wykładany do publicznego wglądu, w terminach:

1/ pierwsze wyłożenie - w dniach od 9 lipca 2010 roku do 9 sierpnia 2010 roku;

2/ drugie wyłożenie - w dniach od 20 września 2010 roku do 21 października 2010 roku;

3/ trzecie wyłożenie - w dniach od 16 grudnia 2010 rok do 18 stycznia 2011 roku;

4/ czwarte wyłożenie - w dniach od 17 marca 2011 roku do 15 kwietnia 2011 roku;

5/ piąte wyłożenie - w dniach od 17 października2011 do 17 listopada 2011 roku.

W pierwszej kolejności Wojewoda [....] wskazał na zarzuty dotyczące nieprawidłowości w procedurze uzgadniania projekt planu miejscowego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Na obszarze objętym przedmiotowym planem znajdują się obiekty wpisane do rejestru zabytków. Dodatkowo, zgodnie z wpisem do rejestru zabytków z dnia 29 maja 1957 roku Nr [....] za zabytek uznano: wschodnią część ulicy [....] w Z. , począwszy od [....] aż po zagrodę nr [....] włącznie wraz z otoczeniem. W ww. wpisie w skazano również granice otoczenia zabytku.

Burmistrz Miasta Z. , pismem z dnia 19 marca 2010 roku znak: [....] wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Delegatury w N. ) o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[....] " w trybie art. 17 pkt 7 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.).

Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia 26 maja 2010 roku [....] , czyli po terminie uzgodnił projekt przedłożonego planu miejscowego, pod warunkiem uwzględnienia zastrzeżeń dotyczących zapisów § 4 ust.3 projektu tekstu planu oraz stref konserwatorskich (strefy A- ścisłej ochrony konserwatorskiej i strefy B – częściowej ochrony konserwatorskiej).

Wskazano, że w przesłanej do oceny nadzorczej dokumentacji planistycznej brak zwrotnych potwierdzeń odbioru przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków – Delegatura w N. pisma Burmistrza Miasta Z. z dnia 19 marca 2010 roku. Ponadto dokumentacja nie zawiera koperty, w której Wojewódzki Konserwator Zabytków przesłał do Urzędu Miasta Z. , swoje postanowienie znak: [....] z dnia 26 maja 2010 roku. Jednakże z treści postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w N. oraz z tabeli pod nazwą: "Wykaz uzgodnień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [....] wynika, że Wojewódzki Konserwator Zabytków otrzymał do uzgodnień projekt planu "[....] " w dniu 29 marca 2010 roku.

Następnie w dniach 9 lipca 2010 roku - 9 sierpnia 2010 roku, w trybie określonym w art. 17 pkt 10, 11 oraz 12 wyżej przywołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przedmiotowy projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu.

Z analizy tekstu projektu planu podlegającego wyłożeniu wynika, iż nie wprowadzono do niego warunków uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zawartych w postanowieniu znak: [....] z dnia 26 maja 2010 roku. Natomiast w § 4 ust.6 tekstu zmieniono projekt planu miejscowego w stosunku do projektu planu przedłożonego do uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatorowi Zabytków i tak zmieniony projekt wyłożono do publicznego wglądu.

Następnie Wojewoda przedstawił tabelę prezentującą zmiany pomiędzy projektem planu miejscowego wysłanego do uzgodnień, projektem planu wyłożonego do publicznego wglądu po raz pierwszy, a dodatkowo równice między planem wyłożonym do publicznego wglądu po raz pierwszy i planem uchwalonym, bowiem pomiędzy planem wyłożonym do publicznego wglądu a planem uchwalonym występują różnice, a organ planistyczny skierował do uzgodnienia jedynie projekt.

Dalej wskazano, że z analizy uwag złożonych w trakcie pierwszego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu wynika, że do projektu planu została złożona przez mieszkańca Miasta Z. uwaga (nr 21) o treści " (...) w postanowieniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 grudnia 2007 roku [....] napisano cyt. : "zgodnie z treścią Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 29 maja 1957 roku pod Nr [....] za zabytek uznano Wschodnią część ulicy [....] w Z. , począwszy od [....] aż po zagrodę nr [....] włącznie wraz z otoczeniem, a granice otoczenia zabytku obejmują od północy biegiem potoku [....] , od południa zaś przebiegającą linią idealną oznaczoną w odległości 100 m od środka jezdni ulicy [....]..".

Burmistrz Miasta Z. , po wprowadzeniu zmian na skutek uwzględnienia uwag złożonych do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu, w tym także uwagi nr [....] , przedłożył w dniu 10 września 2010 roku pismem znak: [....] , bez daty do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków skorygowany projekt planu, celem uzyskania uzgodnienia. W piśmie tym wskazał termin na dokonanie uzgodnienia: do 21 dni od dnia otrzymania projektu, czyli do dnia 31 września 2010r. Powyższe działanie było zgodne z przepisem art. 25 ust. 1 wyżej powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wyżej wskazany wniosek Burmistrza został rozpatrzony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków- Delegaturę w N. , który postanowieniem z dnia 28 września 2010 roku nie uzgodnił projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego "[....] "

Jako uzasadnienie swojego stanowiska Wojewódzki Konserwator Zabytków podał:

1. nieprawidłowości przy wyznaczeniu strefy ochrony konserwatorskiej KR 1;

2. nieczytelne i nieprawidłowe ustalenia tekstu planu, odnoszące się do obiektów zabytkowych ( Rozdział II § 4 pkt 4 tekstu projektu uchwały );

3. brak zgodności z decyzją o wpisie do rejestru zabytków wyznaczonej na rysunku planu granic obszaru stanowiącego otoczenie ul. [....] wobec czego WUOZ uważa, ze otoczenie zabytku zostało wyznaczone nieprawidłowo...".

Wyżej wymienione postanowienie Wojewódzki Konserwator Zabytków Delegatura w N. skierowane do Urzędu Miasta Z. , zostało złożone w urzędzie pocztowym w dniu 30 września 2010r., czyli przy zachowaniu przewidzianego terminu.

W dniu 4 października 2010 roku wyżej przywołane postanowienie, którym Wojewódzki Konserwator Zabytków nie uzgodnił projektu planu wpłynęło do Urzędu Miasta Z. Burmistrz Miasta Z. do dnia 11 października 2010 roku mógł wnieść do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zażalenie na otrzymane postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Burmistrz nie wykorzystał tego środka prawnego, co powoduje, że wyżej wskazane postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest ostateczne.

Jednocześnie w dniu 12 października 2010 roku Burmistrz Miasta Z. wniósł do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego skargę na działalność [....] Konserwatora Zabytków w K. - Delegatura w N.

W treści skargi Burmistrz wskazał, że "(...) nie zgadzam się z uzasadnieniem podanym przez WKZ w postanowieniu o odmowie uzgodnienia przedmiotowego planu.(...). Reasumując, po analizie całego materiału, podjąłem decyzję, zgodnie z art. 24 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, iż uważam ww. projekt planu za uzgodniony 29 września 2010 roku przez [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - Delegatura w N."

Skarga została uwzględniona przez [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. Nie zmieniło to jednak faktu, iż w obrocie prawnym nadal pozostaje ostateczne postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - Delegatura w N. znak: [....] z dnia 29 września 2010 roku którym nie uzgodniono projektu miejscowego planu [....] .

Projekt przedmiotowego planu miejscowego był wykładany do publicznego wglądu pięciokrotnie. Podczas każdego z tych wyłożeń wpływały do projektu planu uwagi, dotyczące między innymi obszaru otoczenia zabytku oraz terenów, na których położone są obiekty zabytkowe. Burmistrz Miasta Z. uwzględnił niektóre uwagi, jednak po drugim, trzecim, czwartym ani piątym wyłożeniu nie przedłożył zmienionego projektu planu do uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zatem nie wypełnił dyspozycji określonej w art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do postanowień którego wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Następnie Wojewoda wskazał na zmiany wprowadzone do uchwały w stosunku do projektu planu przedłożonego po raz ostatni do uzgodnienia Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków, dotyczące form ochrony zabytków.

Wskazał dalej, że naruszenia procedury sporządzania projektu planu miejscowego są tym bardziej istotne, że trakcie opracowania przedmiotowego planu miejscowego zmianie uległy przepisy dotyczące ochrony i opieki nad zabytkami. Dnia 4 czerwca 2010 roku weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Powyższe spowodowało zmianę przepisów w zakresie kompetencji i uprawnień wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Obecnie przepis art. 39 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) stanowi, iż w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

Przed zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 18 marca 2010 roku o zmianie ustawy ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr poz. 474) przepis ten brzmiał: "w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów wpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków".

Po zmianie przepisów, w tym treści art. 39 ust.3 ustawy Prawo budowlane, wojewódzki konserwator zabytków nie posiada uprawnień do uzgodnienia na etapie pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów objętych ochroną konserwatorską jedynie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie wojewódzki konserwator zabytków dokonuje uzgodnienia ustaleń projektu planu miejscowego na etapie jego sporządzania, a pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego właściwy organ wydaje w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków wyłącznie w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków.

W przedmiotowym planie miejscowym wskazano 157 obiektów o cechach zabytkowych oraz liczne obszary położone w strefie ochrony konserwatorskiej, które nie są wpisane do rejestru zabytków, ale są objęte ochroną na podstawie ustaleń przedmiotowego planu miejscowego. Zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa Wojewódzki Konserwator Zabytków nie będzie więc miał podstaw prawnych do wydawania uzgodnienia przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę dla ww. obiektów.

W tym miejscu należy wskazać, że w świetle wyżej cytowanych zmian w przepisach art. 39 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, należy uznać za niezgodne z prawem ustalenia przedmiotowego planu miejscowego zawarte w § 3 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 11 w zakresie słów ,,....w zakresie uzgodnionym z WKZ", które mają zastosowanie do ustaleń zapisanych w § 4 ust.7 tekstu uchwały.

Powyższe przepisy planu miejscowego dotyczą wskazanych w przedmiotowym planie miejscowym 157 obiektów o cechach zabytkowych, które nie są wpisane do rejestru zabytków. W ustaleniach przedmiotowego planu miejscowego (§ 4 ust.7 tekstu uchwały) dla wyżej wskazanych obiektów dopuszczono przebudowę konserwatorską lub odbudowę konserwatorską. W § 3 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 11 tekstu uchwały, w których podano definicję przebudowy konserwatorskiej i odbudowy konserwatorskiej, zapisano, że zakres robót budowlanych opuszczonych w ramach przebudowy konserwatorskiej lub odbudowy konserwatorskiej winien być uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Zdaniem strony skarżącej ustalony wyżej wskazanymi przepisami planu miejscowego obowiązek uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków zakresu robót budowlanych przy obiekcie objętym ochroną na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma umocowania w aktualnie obowiązujących przepisach prawa (art. 39 ustawy Prawo budowlane oraz art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami).

Dalej Wojewoda [....] przedstawił zarzuty dotyczące uchybień związanych z uzgodnieniem projektu planu z właściwym zarządcą drogi.

Wskazał, że organ planistyczny nie spełnił wymogu określonego w normie prawnej ujętej w art. 17 pkt 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 17 pkt 13 ustawy, stosownie do postanowień którego projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, a organ sporządzający projekt planu, po wprowadzeniu zmian wynikających z uwzględnienia uwag złożonych w trakcie wyłożenia do publicznego wglądu, winien w niezbędnym zakresie ponowić uzgodnienia.

Stosownie do przepisu art. 35 ust.3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.

Strona skarżąca wskazała, iż przez teren objęty opracowaniem przebiega droga wojewódzka nr [....] klasy technicznej G, relacji [....] . Zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych zarządcą wymienionej drogi jest Zarząd Województwa [....] . Dodatkowo przez teren ten przebiega droga powiatowa nr [....] , której zarządcą, w myśl przepisu art. 19 ust.2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych jest Zarząd Powiatu T.

Z dokumentacji prac planistycznych wynika, iż projekt przedmiotowego planu miejscowego był dwukrotnie uzgadniany z zarządcami ww. dróg, w tym z Zarządem Województwa [....] , ze względu na negatywne stanowisko Zarządu Województwa w sprawie "proponowanej w przedmiotowym planie miejscowym budowy fragmentów dróg w ciągu drogi wojewódzkiej nr [....] poprzez modernizację drogi powiatowej [....] wraz z podniesieniem jej klasy do głównej (na rysunku planu oznaczonej symbolem 1.KDG) oraz budowę łącznika w klasie technicznej głównej (na rysunku 2KDG)."

Zarządca drogi wojewódzkiej wskazał, że przedstawione w projekcie planu rozwiązanie nie znajduje akceptacji Zarządu i może być rozważane jedynie jako jeden z wariantów obejścia miasta Z. (postanowienie znak: [....] z dnia 11 maja 2010 roku).Po dokonaniu przez Burmistrza Miasta Z. stosownych korekt, wskazanych przez zarządców dróg, projekt planu uzyskał pozytywne stanowisko Zarządu Województwa [....] (postanowienie znak: [....] z dnia 10 czerwca 2010r.) oraz zarządu Powiatu T. (postanowienie znak: [....] z dnia 15 lipca 2010 r.).

Po uzyskaniu pozytywnych stanowisk zarządców dróg, Burmistrz Miasta Z. w dniach 09.07.2010 - 09.08.2010 r. w trybie określonym w art. 17 pkt 10. 11 oraz 12 ustawy o planowań i zagospodarowaniu przestrzennym zorganizował wyłożenie projektu przedmiotowego planu publicznego planu.

Na skutek rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu, zmieniono jego ustalenia dotyczące m.in. przedmiotu uzgodnienia z zarządcami dróg: łącznika w klasie technicznej głównej drogi wojewódzkiej nr [....] z drogą powiatową nr [....] (na rysunku projektu planu przesłanego do uzgodnień oznaczonego symbolem 2 KDG). Na skutek uwzględnienia uwag, oznaczonych w "Wykazie uwag" nr 13, 26 Burmistrz zmienił klasę ww. łącznika z głównej (G) na drogę klasy lokalnej (L) o odpowiednio niższych parametrach technicznych, nadając projektowanej drodze symbol 3 KDL. Poza powyższym, zmniejszono odległość nieprzekraczalnych linii zabudowy od drogi wojewódzkiej w terenach 19. MN (na skutek uwzględnienia uwagi nr 9 ) oraz 11.MN (na skutek uwzględnienia uwagi nr 3).

W wyniku kolejnych wyłożeń projektu planu do publicznego wglądu, zmieniono dodatkowo przeznaczenie niektórych terenów położonych bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej nr [....] ; fragment terenu oznaczonego symbolem WS/ZI (tereny wód śródlądowych płynących wraz ze strefami ekologicznymi ) zmieniono na teren o symbolu 1.UPo (teren zabudowy usługowej - usługi oświaty); fragment terenu o symbolu 1.M/U (tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej) został przeznaczony pod tereny zabudowy wielorodzinnej (12.MW) przeznaczenie fragmentu terenu oznaczonego symbolem 2.MN/U ( teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług) zmieniono na teren zabudowy wielorodzinnej o symbolu 9.MW; obszar oznaczony na pierwszym wyłożeniu symbolem 10.MN zmieniono na 8.MN/U oraz 3.M/U.

Ponadto w § 10 ust.2 pkt 8 tekstu planu zmieniono zasady obsługi komunikacyjnej terenów zabudowy usługowej (usługi publiczne) oznaczonych symbolami 1.Upo i 4.Upo; dopuszczono dostęp do ww. terenów z drogi wojewódzkiej, oznaczonej w projekcie planu symbolem KDG/1KDZ. Powyższe budzi tym większe wątpliwości, że bez uzgodnienia z Zarządem Województwa [....] zmieniono w przedmiotowym planie przeznaczenie terenu z WS/ZI na 1.UPo, co wyżej opisano.

Powyższe czynności organu planistycznego wymagały ponownego uzyskania stanowisk zarządców dróg, w trybie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W dalszej części Wojewoda [....] wskazał na nieprawidłowości w procedurze uzgodnień z Urzędem [....] .

Zdaniem strony skarżącej naruszono także przepis art. 17 pkt 7 lit. g ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega uzgodnieniu z właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych, a warunki uzgodnień, uzyskane od właściwych organów burmistrz winien wprowadzić do sporządzanego dokumentu.

Burmistrz Miasta Z. , pismem znak: [....] z dnia 19 marca 2010 roku, wystąpił do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [....] w trybie art. 17 pkt 7 lit g ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na ww. wystąpienie, Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego uzgodnił projekt przedmiotowego planu miejscowego ( postanowienie znak: [....] z dnia 19 kwietnia 2010 r. ) pod warunkiem uzupełnienia projektu o informację o istniejącym terenie górniczym wód termalnych [....] i terenie górniczym "[....] " .

W projekcie planu zostały uwzględnione uwarunkowania związane tylko z istnieniem obszaru górniczego [....] i [....] , natomiast treść art. 15 ust.2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada obowiązek uwzględnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów górniczych. Poza powyższym, organ zwrócił uwagę na fakt, że zgodnie z art. 72 ust. 1pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2011 roku Prawo ochrony środowiska w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gmin należy uwzględnić obszary występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż.

Z analizy i rysunku tekstu przedmiotowego planu wynika, że Burmistrz nie spełnił wymogu art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem nie wprowadził do projektu planu zmian, wynikających z uzyskanego uzgodnienia z organem nadzoru górniczego. W opiniowanym planie miejscowym nadal nie ma ustaleń dla terenów górniczych [....] i [....] ( pozostały w § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 tekstu uchwały oraz na rysunku planu informacje o obszarach górniczych [....] i [....] .

Kolejne zarzuty zawarte w skardze Wojewody [....] dotyczyły wprowadzenie do projektu planu zmian po jego wyłożeniu do publicznego wglądu, bez powiadomienia o tym fakcie społeczeństwa.

Z analizy uwag złożonych do projektu planu wyłożonego do raz piąty (ostatni) do publicznego wglądu w dniach 17.10.2011 - 17.11.2011 oraz z porównania projektu planu miejscowego podlegającego wyłożeniu w ww. terminie i tekstu podjętej uchwały wynika, że Burmistrz Miasta Z. , uwzględniając niektóre z uwag, zmienił ustalenia planu miejscowego.

Zmiana w zakresie tekstu planu miejscowego dotyczyła ustaleń zawartych w :

1. w § 8 ust.2 lit a) tekstu uchwały, dotyczących zasad realizacji nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, pensjonatowych i usług gastronomicznych oraz odbudowy, rozbudowy lub nadbudowy istniejących budynków w terenach oznaczonych symbolem MN, zakazano w terenie o symbolu 7.MN realizacji budynków w zabudowie zwartej, w tym bliźniaczej (uwaga nr 31 położona przez właściciela sąsiedniej nieruchomości);

2. § 8 ust.2 pkt 8 lit i) § 8 ust.3 pkt 6 lit i) tekstu uchwały , dotyczących zasad rozbudowy dniejących budynków w terenach oznaczonych symbolami MN i MN/U; wprowadzono zapis dotyczący wysokości rozbudowywanych budynków ; "(...) oraz inne niż ustalone w lit. e ) maksymalne wysokości budynków wynikające z istniejącej wysokości budynków podlegających rozbudowie (uwaga nr 6 , złożona do terenu o symbolu 11 .MN);

3. § 8 ust.5 pkt 3 tekstu uchwały, dotyczących dopuszczonych funkcji w terenie oznaczonym symbolem 2.M/U wykreślono możliwość realizacji usług ochrony zdrowia i odnowy biologicznej;

4. 8 ust. 5 pkt 4 tekstu uchwały, dotyczących maksymalnej powierzchni zabudowy w terenie o symbolu 2.M/U, zmniejszono wskaźnik z 40 % na 30 % (uwaga nr 8 złożona przez [....] z Z. , który sąsiaduje z ww. terenem 2.M/U.).

Zmiana załącznika graficznego do uchwały dotyczyła ustaleń w zakresie:

1. terenu oznaczonego symbolem RZ. Budynek mieszkalny zlokalizowany na działce oznaczonej ewidencji gruntów Nr [....] obr. [....] znajdujący się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem RZ na załączniku graficznym projektu planu wyłożonym do publicznego wglądu po raz piąty nie był objęty możliwością odbudowy i rozbudowy, natomiast w planie uchwalonym budynek ten pozostawiono do utrzymania z możliwością odbudowy i rozbudowy (obecnie budynek ten nie istnieje) (uwaga nr 10 złożona przez Pana T.H. ; obecnie działka nr [....] oznaczona jest w ewidencji gruntów jako [....] , jednakże na rysunku planu zarówno uchwalonego, jak i wyłożonego do publicznego wglądu po raz piąty oznaczona jest numerem [....] .).

2. terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 2. MW. Na załączniku graficznym projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu po raz piąty budynek zlokalizowany na działce nr [....] nie był objęty ochroną konserwatorską, natomiast w planie uchwalonym objęto fragment tego budynku ochroną konserwatorską, tym samym dopuszczając przebudowę konserwatorską lub odbudowę konserwatorską obiektów o cechach zabytkowych.

3. terenu oznaczonego symbolem Lz. Na załączniku graficznym projektu planu wyłożonym do publicznego wglądu po raz piąty teren ten objęty był strefą ochrony konserwatorskiej 2. KR, natomiast w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[....] " teren Lz wyłączono spod strefy ochrony konserwatorskiej.

Zarówno w uwagach złożonych do piątego wyłożenia do publicznego wglądu nie składano zastrzeżeń w zakresie zmian wymienionych w pkt b i c jak i z protokołu XXI sesji Rady Miasta Z. nie wynika, aby Rada Miasta Z. dokonała zmian projektu planu w tym zakresie.

Projekt przedmiotowego planu podlegał pięciu wyłożeniom do publicznego wglądu. Trzeciemu i czwartemu wyłożeniu podlegały: cały tekst projektu planu oraz fragmenty rysunku. Zarówno w trakcie trzeciego, jak i czwartego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu składano uwagi, które nie dotyczyły obszarów podlegających wyłożeniu. Część z tych uwag nie została rozpatrzona przez Burmistrza Miasta Z. , ponieważ "nie dotyczyły terenów, które podlegały wyłożeniu do publicznego wglądu". Uwagi te zostały opisane jako bezprzedmiotowe. Powyższe dotyczy przykładowo uwag oznaczonych w tabeli pn "Wykaz uwag wniesionych do wyłożonego po raz czwarty do publicznego wglądu w ich od 17.03.2011 do 15.04.2011 projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" numerami 21, 28, 29, 30, 32, 34, 35, 36, 39.

Jednakże niektóre z uwag, które nie dotyczyły obszaru objętego wyłożeniem do publicznego wglądu, Burmistrz Miasta Z. rozpatrzył - w dodatku pozytywnie. Skutkiem powyższego do projektu planu, w części niepodlegającej wyłożeniu do publicznego wglądu, wprowadzono zmiany. Dotyczy to przykładowo uwagi oznaczonej w "Wykazie uwag" wniesionej do wyłożonego do po raz trzeci do publicznego wglądu w dniach 16.12.2010 do 18.01. 1 projektu miejscowego planu zagospodarowania nr 4. Przedmiotowa uwaga dotyczyła terenów komunikacji, drogi wewnętrznej o symbolu 6.KDW. Z analizy zarówno obwieszczenia Burmistrza Miasta Z. o wyłożeniu fragmentów projektu planu do publicznego wglądu jak i samego symbolu 6.KDW - nie była przedmiotem wyłożenia.

Powyższe działanie narusza art. 17 pkt związku z art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bo burmistrz ma prawo rozpatrzyć wyłącznie uwagi złożonego do projektu planu wyłożonej publicznego wglądu

Część uwag, opisanych jako " bezprzedmiotowe"' przedłożono do rozpatrzenia Radzie Miasta Z. Jednakże z analizy załącznika nr 3 do uchwały – Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag zgłoszonych do projektu planu - wynika, iż nie wszystkie uwagi, opisane przez Burmistrza jako "bezprzedmiotowe" zostały przedłożone Radzie Miasta Z. celem rozpatrzenia. Dotyczy to uwagi nr 9 złożonej do projektu planu wyłożonego po raz trzeci do publicznego wglądu oraz uwag nr 21 i 39 złożonych do projektu planu wyłożonego po raz czwarty do publicznego wglądu.

Podsumowując według strony skarżącej brak konsekwentnej kwalifikacji uwag złożonych do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu narusza konstytucyjną zasadę - dążenia gwarantowania pewności prawnej obywateli i ich równego traktowania. Stosownie bowiem do normy prawnej ujętej w art. 17 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania przedmiotowego planu miejscowego wójt, burmistrz, prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: rozpatruje i uwagi, których mowa w pkt 11. w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu do ich składania. Zgodnie natomiast z przepisem art. 18 wyżej cytowanej ustawy uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie plan wyłożonym do publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 10.

Na koniec Wojewoda wskazał na zarzuty dotyczące naruszenia przez Radę Miasta Z. zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazał, że organ planistyczny nie spełnił wymogu § 4 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu gospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym w planie miejscowym ustala się gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy, w ramach określenia parametrów kształtowania zabudowy, wymaganych art. 15 ust.2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W § 6 ust. 5 pkt 2 tekstu uchwały zawierającym ustalenia szczegółowe dla terenu czynnego cmentarza parafialnego oznaczonego symbolem ZC wprowadzono zapis "dopuszcza się realizację obiektów kubaturowych, związanych z funkcjonowaniem cmentarza". Jednakże w § 6 tekstu uchwały, nie określono wskaźników zabudowy dla ww. terenu.

Naruszono także wymogi § 8 ust.2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. W § 8 ust. 2 pkt 3 tekstu uchwały wskazano tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, położone w zasięgu obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią oznaczonych symbolem ZZ, na których obowiązują nakazy, zakazy, ograniczenia i dopuszczenia wynikające z przepisów odrębnych. Zgodnie z tekstem planu, w obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią oznaczonych symbolem ZZ położony jest m.in. teren 29.MN. Z analizy tekstu i rysunku planu wynika, że ww. terenu nie wyznaczono w ogóle w przedmiotowym planie miejscowym, natomiast w obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią oznaczonych symbolem ZZ znajduje się teren 10.MN, niewymieniony w § 8 ust.2 pkt 3 tekstu uchwały.

W § 9 ust.2 pkt 7 lit. a tekstu uchwały, w ustaleniach dotyczących zasad rozbudowy i naddbudowy zabudowy usługowej oznaczonej symbolem 1.U i 3.U wskazano, iż "realizacja nowych budynków w zabudowie wolnostojącej. Dopuszcza się zblokowanie budynków". W przepisach prawa obowiązujących w dniu uchwalenia przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie występuje pojęcie "zblokowania". Również w § 3 tekstu uchwały, będącym słownikiem pojęć użytych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego [....] , nie zamieszczono definicji ww. pojęcia.

Ustalenia planu miejscowego winny być określone w sposób jednoznaczny i czytelny, nie dający możliwości różnego interpretowania jego zapisów. Zgodnie z powyższym, w planie miejscowym winno się uwzględnić i stosować definicje i pojęcia wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności ustawy z dnia 27 marca 2003 roku ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy Prawo budowlane i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które stanowią podstawowe akty prawne w ustępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę.

W podsumowaniu stwierdzono, iż przy sporządzaniu przedmiotowego planu miejscowego doszło do licznych i istotnych naruszeń trybu jego sporządzania.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Gminy Miasta Z. wniosła o jej oddalenie.

I. Odnośnie zarzutów dotyczących nieprawidłowości w procedurze uzgadniania projekt planu miejscowego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, wskazano w pierwszej kolejności, że plan w myśl obowiązujących przepisów prawa jest przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej WKZ) uzgodniony, a wprowadzone do niego zmiany w trakcie kolejnych wyłożeń nie wymagały ponowienia procedury uzgodnień z WKZ, gdyż nie naruszały warunków uzgodnienia.

19 marca 2010 roku (data wpływu 29 marzec 2010 r.), Burmistrz Z. przedstawił WKZ Delegatura w N. , projekt planu "[....] " do uzgodnienia. W ustawowym terminie 21 dni od daty wpływu projektu planu, organ nie zajął żadnego stanowiska, co zgodnie z 25 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznać należy za uzgodnienie projektu planu bez uwag.

Nadmienić należy, iż WKZ pismo w sprawie uzgodnienia projektu planu nadesłał 26 maja 2010 roku, w którym uzgodnił projekt planu pod warunkiem ustalenia stref ochrony konserwatorskiej w których: "wszelka działalność inwestycyjna możliwa jest zgodnie z wytycznymi konserwatorskimi WKZ lub instytucją, której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie". Ponadto, w ww. piśmie, WKZ jako warunek uzgodnienia wymienił min. obowiązek zamieszczenia w ustaleniach planu dla stref ochrony konserwatorskiej "usunięcia i przebudowy obiektów dysharmonijnych". Cytowane powyżej warunki uzgodnienia, mimo iż sformułowane w piśmie z racji daty jego sporządzenia, nie biorącym udziału w procedurze formalno - prawnej, świadczą o braku znajomości przez WKZ obowiązujących przepisów prawa. W projekcie planu przekazanym WKZ do uzgodnień w dniu 19.03.2010 r., wyznaczono strefy ochrony konserwatorskiej oznaczone symbolami 1.KR i 2.R, dla których zasady ustalone zostały w ustaleniach dla poszczególnych, wyznaczonych liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu, zawierających się w ww. strefach ochrony konserwatorskiej.

W trakcie pierwszego wyłożenia projektu planu do wglądu publicznego, jeden z mieszkańców zwrócił uwagę na brak w ustaleniach projektu planu informacji o obszarze wpisanym 29 maja 1957 roku do rejestru zabytków (nr w rej. [....] ) obejmującym wschodnią część ulicy [....] w Z. , począwszy od [....] aż po zagrodę nr [....] włącznie. Zgodnie z ww. decyzją, wpisem do rejestru , objęty jest oprócz wymienionych obiektów zabytkowych, które zresztą w wyłożonym po raz pierwszy do wglądu publicznego projekcie planu się znajdowały również obszar "zakreślony od północy biegiem potoku [....] , od południa zaś przebiegający linią idealnie wytyczoną w odległości 100 m od środka jezdni ul. [....] ". W związku z powyższym, uwzględniając uwagę mieszkańca Z. , wkreślono na rysunku planu ww. obszar wpisany do rejestru zabytków i 10.09.2010r. (data wpływu 10 .09. 2010 r.), przesłano projekt planu do ponownego uzgodnienia z WKZ.

Natomiast 29. 09. 2010 r., WKZ Delegatura w N. w postanowieniu znak [....] , odmówiła uzgodnienia projektu planu, uzasadniając odmowę uzgodnienia nie spełnieniem warunków uzgodnienia zawartych w postanowieniu i 26 maja 2010 r. (znak: [....] ). W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 29. 09. 2010 r. WKZ wnosi co następuje:

1. niecelowym jest wyznaczenie w projekcie planu strefy 1.KR na terenie wpisanym do rejestru WKZ pod nr A-137;

2. niejednoznacznie sformułowany jest Rozdział II § 4, pkt 4 projektu planu dotyczący obiektów zabytkowych na mocy wpisu do rejestru zabytków wschodniej części ulicy [....] , gdyż w projekcie planu wyszczególnione są obiekty posiadające wpisy jednostkowe oraz cały obszar wpisany do rejestru zabytków jako otoczenie zabytku. Zdaniem WKZ, wszystkie obiekty zlokalizowane w obszarze znajdującym się we wpisanym do rejestru zabytków otoczeniu zabytków podlegają ochronie konserwatorskiej;

3. wyznaczona na załączniku graficznym granica obszaru stanowiącego otoczenie ul. [....] nie jest zgodna z decyzją o wpisie do rejestru wschodniej części ulicy [....] .

Równocześnie organ nie określił żadnych warunków na jakich może nastąpić uzgodnienie projektu planu. Burmistrz Z. działając na podstawie art.24 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznał projekt planu za uzgodniony z WKZ, gdyż powyższe postanowienie WKZ z dnia 29. 09. 2010 r. znak: [....] , nie określa żadnych warunków na jakich może nastąpić uzgodnienie projektu planu, odnosi się do warunków uzgodnienia zawartych w postanowieniu z 26 maja 2010 r. (znak: [....] ), które z racji daty jego wydania (przeszło miesiąc po terminie dokonania uzgodnień), nie bierze udziału w procedurze formalno - prawnej. Ponadto, wymienione w treści uzasadnienia do odmowy uzgodnienia kwestie są nieprawdziwe i świadczą o braku znajomości zarówno obowiązujących przepisów prawa, jak i treści decyzji o wpisie wschodniej części ulicy [....] w Z. , do rejestru zabytków.

Burmistrz Z. po otrzymaniu ww. postanowienia, w związku z zapisem art. 24 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kontynuował procedowanie planu, tj. wyłożył po raz kolejny projekt planu do wglądu publicznego (drugie wyłożenie projektu planu w dniach od 20. 09. 2010 r. do 21.10.2010r.), przesyłając równocześnie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, skargę na działalność [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. -Delegatura w N.

W odpowiedzi na ww. skargę, Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. pismem z dnia 1 marca 2011 r. znak: [....] , uznał skargę Burmistrza za zasadną, nie podważył również zasadności dalszego procedowania planu w związku z art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. - Delegatura w N. , na pismo Burmistrza z dnia 7 października 2010 r. (data doręczenia 13. 10. 2010 r.), informujące o uznaniu projektu planu za uzgodniony oraz za niezasadne, wymienione w postanowieniu uwagi do projektu planu, nie odpowiedział.

Kolejne wyłożenia projektu planu do wglądu publicznego nie wymaga-uzgodnienia z WKZ, gdyż:

1. dotyczyły korekty rysunku i tekstu planu związanej z dostosowaniem go do przyjętej Zarządzeniem Burmistrza z dnia 14 lutego 2011 roku Gminnej Ewidencji Zabytków, a opracowanej przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w Z.

Wskazano, że Gminna Ewidencja Zabytków powstała po weryfikacji kart adresowych będących w zasobie WKZ i trwała w trakcie procedowania projektu planu. Weryfikacja ww. kart polegała na wykreśleniu części nieistniejących już budynków oraz weryfikacji danych adresowych budynków istniejących. W związku z powyższym, do listy obiektów o cechach zabytkowych dodano wymienione w tabeli dołączonej do treści skargi wojewody obiekty, tj.: [....] , budynki gospodarcze i drewniane [....] , [....] ul. [....] , dom mieszkalny ul. [....] , wille drewniane przy ul. [....] , wille [....] , budynek drewniany w drugiej linii zabudowy w zagrodzie ul. [....] , [....], [....] [....] etc....Z ww. listy obiektów o cechach zabytkowych, wykreślono obiekty wpisane do rejestru zabytków, tj. budynki gospodarcze drewniane ul [....] , zabudowania gospodarcze ul. [....], budynki w zagrodzie ul. [....] , które w ustaleniach planu wymienione są w §4 ust 4. Wykreślono z ww. listy obiekty, których w gminnej ewidencji zabytków nie ma, a które z ww. ewidencji wykreślono po weryfikacji kart adresowych będących w zasobie WKZ, tj.: dom mieszkalny ul. [....],[....],[....],[....], etc.....które znajdują się poza obszarem objętym opracowaniem planu (ul. [....] ). Powyższe budynki nie istnieją lub na ich miejscu zrealizowano zupełnie nowe obiekty - np. nowy budynek na miejscu dawnej willi "[....] przy ul. [....]. Zmieniono również dane adresowe budynku: dom mieszkalny drewniany ul. [....] na ul. [....]. Wymienione powyżej zmiany w tekście skorygowano również na rysunku planu. Zmiany na rysunku planu w ww. zakresie dotyczą terenów o których mowa w treści skargi na stronie 18, oznaczonych symbolami: 1.MN, 10.MN, 15.MN, 20.MN, 21.MN, l1MN/U, 6.MN/U.

Równocześnie zmiany, które wprowadzono w wykazie obiektów o cechach zabytkowych, nie mają wpływu na zakres ingerencji WKZ w dopuszczoną ustaleniami planu przebudowę lub odbudowę konserwatorską, gdyż cytowane w skardze wojewody zmiany w ustawie prawo budowlane wprowadzają dla obiektów wpisanych do Gminnej Ewidencji Zabytków obowiązek uzgodnienia wszelkich robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę z WKZ. W wypadku omawianego planu, wszystkie wymienione w nim obiekty o cechach zabytkowych znajdują się równocześnie w Gminnej Ewidencji Zabytków.

2. dotyczyły poszerzenia lub zmniejszenia stref ochrony konserwatorskiej bez zmiany ustalonych w projekcie planu zasad zagospodarowania terenów nimi objętych, co w związku z ustaleniami kwestionowanego planu, jak również przepisami obowiązującej ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami pozostaje bez wpływu na zasady realizacji zabudowy na ww. terenach, zgodnie z ustaleniami planu "[....] v" zawartymi w § 4 ust. 5 i ust. 6 mpzp

Powiększenie strefy ochrony konserwatorskiej ma miejsce jedynie w wymienionym w treści skargi terenie 6.MW, dla którego ustalania planu dotyczące zasad realizacji obiektów zgodne są z wydaną dla ww. terenu decyzja WZ i pozwoleniem na budowę w związku z czym objęcie w planie ww. terenu strefą ochrony konserwatorskiej nie ma wpływu na ochronę sąsiadujących obiektów wpisanych do gminnej ewidencji zabytków.

Powiększenie bowiem samej strefy, bez zmiany zasad zagospodarowania terenów nią objętych nie wpływa na uzgodniony wcześniej przez konserwatora sposób zagospodarowania terenów przeznaczonych dla lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 8.MN i 9.MN oraz ww. zabudowy wielorodzinnej oznaczonej symbolem 6.MW.

Zmniejszenia natomiast strefy ochrony konserwatorskiej oznaczonej symbolem 2.KR ma miejsce w terenie oznaczonym symbolem Lz obejmującym część działek o nr ewid. [....] w obr. [....] . Zmniejszenie ww. strefy w omawianym terenie nie ma żadnego wpływu na ochronę krajobrazu kulturowego oraz obiektu wpisanego do rejestru zabytków znajdującego się na niezadrzewionej części działki [....] w obr. [....]. Zgodnie bowiem z ustaleniami planu dla terenów zieleni oznaczonych symbolem Lz i obejmujących tereny faktycznie zadrzewione, zakwalifikowane w ewidencji gruntów i budynków do gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, obowiązuje w nich zakaz budowy obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów budowlanych infrastruktury technicznej - § 6, ust.2, pkt 2. Zmiany powyższe nie wymagały więc ponowienia uzgodnień z WKZ.

3. dotyczyły zmiany przeznaczenia terenów w strefach ochrony konserwatorskiej, bez zmiany ustalonych w projekcie planu zasad zagospodarowania terenów nimi objętych, co w związku z ustaleniami kwestionowanego planu, jak również przepisami obowiązującej ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami pozostaje bez wpływu na zasady realizacji zabudowy na ww. terenach. Zgodnie bowiem z ustaleniami planu "[....] " zawartymi w §4 ust.5 i ust.6 i cytowanymi wyżej w strefach tych: "obowiązują ograniczenia oraz zakazy i nakazy ustalone niniejszym planem w ustaleniach szczegółowych dla wydzielonych terenów".

Zmiana przeznaczenia terenów w obrębie ww. stref ochrony konserwatorskiej wynikała z uwzględnienia uwag właścicieli terenów i dotyczyła:

• części terenów oznaczonych symbolem 8.MN (teren oznaczony w projekcie planu wyłożonym po raz pierwszy i drugi do wglądu publicznego symbolem 10.MN), na tereny oznaczone symbolem 3.M/U w obrębie działki o nr ewid. [....] obr. [....] oraz 8.MN/U w obrębie działek ewid. nr [....] w obr. [....] ;

• części terenów oznaczonych symbolem 2.MN/U obejmujących działki o nr [....] obr. [....] , na tereny oznaczone symbolem 9.MW;

• części terenów oznaczonych symbolem l.M/U (teren oznaczony w projekcie planu wyłożonym po raz pierwszy i drugi do wglądu publicznego symbolem M/U) obejmującej działkę o nr [....] i część działek o nr [....][....] w obr. [....] ., na tereny oznaczone symbolem 12.MW;

• części terenów oznaczonych symbolem 25.MN obejmujących działki o nr [....] , [....],[....],[....], obr. [....] , na tereny oznaczone symbolem l.UPr;

• terenu oznaczonego symbolem 5.U na teren oznaczony symbolem 2.M/U i 2.KDD.

Teren oznaczony symbolem 3.M/U o powierzchni 6 arów wyłączono z terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z uwagi na fakt, iż obejmuje on działkę na której zlokalizowany jest istniejący budynek mieszkalno -usługowy, o czym poinformowali właściciele ww. budynku w trakcie drugiego wyłożenia projektu planu do wglądu publicznego. W związku z powyższym, teren na którym znajduje się ww. budynek został włączony do terenów zabudowy mieszkalno - usługowej o parametrach zgodnych ze stanem faktycznym. W związku z powyższym zmiana ta stanowi jedynie usankcjonowanie w planie stanu istniejącego, zmiana powyższa nie wymagała więc ponowienia uzgodnień z WKZ.

Teren oznaczony symbolem 2.MN/U o powierzchni 0,89 arów wyłączono z terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i przeznaczono dla zabudowy mieszkaniowej i usług, w wyniku uwzględnienia uwag właścicieli działek. Zgodnie z ustaleniami planu, tereny oznaczone symbolem MN/U przeznaczone są dla lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług.

Jak wynika z zasad zagospodarowania terenów przeznaczonych do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług, zmiana przeznaczenia części terenów 8.MN na tereny 8.MN/U nie ma wpływu na ochronę obiektów zabytków znajdujących się w obszarze wyznaczonej w planie strefy ochr konserwatorskiej. W stosunku terenów przeznaczonych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w terenach zabudowy mieszkaniowej i usług, zmienia się jedynie katalog dopuszczonych ustaleniami planu usług. W terenach oznaczonych symbolem MN/U dopuszcza się bowiem dodatkowo możliwość lokalizacji usług komercyjnych realizowanych jako "budynki wolnostojące, dobudowane lub wbudowane do budynków mieszkalnych, na działkach o powierzchni mc mniejszej niż 1000 m2 i szerokości nie mniejszej niż 16 m, przy uwzględnieniu ustaleń § 4, ust.20, pkt 3 i 4 oraz "drobną wytwórczość realizowaną jakt warsztaty rzemieślnicze". Dlatego też analizowana zmiana nie wymagała ponowienia uzgodnień z WKZ

Teren oznaczony symbolem 9.MW o powierzchni 13 arów wyłączono do terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług z uwagi na fakt, iż obejmuje on działki na których zlokalizowany jest istniejący budynek mieszkalny wielorodzinny, o czym poinformowali właściciele i lokatorzy ww budynku w trakcie drugiego wyłożenia projektu planu do wglądu publicznego. W związku z powyższym, teren na którym znajduje się ww. budynek został włączony do terenów zabudowy mieszkaniowe] jednorodzinnej. Dla ww. terenu w planie zamieszczono zapis o zakazie lokalizacji nowych budynków oraz rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków, za wyjątkiem wynikających ze zmiany konstrukcji dachów. W związku z powyższym, zmiana ta stanowi jedynie usankcjonowanie w planie stanu istniejącego, a zapisy dotyczące zakazu lokalizacji nowych budynków oraz rozbudowy i nadbudowy istniejącego świadczą, iż zmiana ta nie ma wpływu na ochronę obiektów zabytkowych znajdujących się w obszarze wyznaczonej w planie strefy ochrony konserwatorskiej. Zmiana powyższa nie wymagała więc ponowienia uzgodnień z WKZ.

Teren oznaczony symbolem 12.MW o powierzchni 8 arów wyłączono z terenu zabudowy mieszkalno - usługowej z uwagi na fakt, iż obejmuje on działki, na których zlokalizowany jest istniejący budynek mieszkalny wielorodzinny. W związku z powyższym, teren na którym znajduje się ww. budynek, został włączony do terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. z porównania zapisów planu dla terenów M/U i 12.MW, wynika, że analizowana zmiana stanowi jedynie usankcjonowanie w planie stanu istniejącego, nie wpływa na ochronę obiektów zabytkowych znajdujących się w obszarze wyznaczonej w planie strefy, zwłaszcza, iż istniejący budynek wielorodzinny wpisany jest do Gminnej Ewidencji Zabytków i z tego tytułu podlegać będzie nadzorowi konserwatorskiemu. Zmiana powyższa nie wymagała więc ponowienia uzgodnień z WKZ.

Teren oznaczony symbolem 1.UPr - [....] w Z. zwiększył swoją powierzchnię o część terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonego symbolem 25.MN, w związku z uwzględnieniem uwagi [....] . [....] poinformował, iż część terenów oznaczonych symbolem 25.MN stanowi własność [....] i w większości swojej powierzchni faktycznie jest użytkowana jako ogród [....] . W związku z powyższym włączono działki stanowiące własność [....] do terenu oznaczonego symbolem 1.UPr - tereny zabudowy usługowej -sakralnej. Zgodnie z ustaleniami planu w terenach 1.UPr obowiązuje zakaz realizacji nowych budynków oraz nadbudowy i rozbudowy istniejących, w związku z czym, ww. zmiana nie ma wpływu na ochronę obiektów zabytkowych znajdujących się w obszarze wyznaczonej w planie strefy ochrony konserwatorskiej. Zmiana powyższa nie wymagała więc ponowienia uzgodnień z WKZ.

Teren oznaczony symbolem 5.U obejmujący działki o nr: [....] i [....] w obrębie [....] (własność prywatna) oraz część działki o nr [....] obr. [....] (własność Gminy Miasto Z. ) zlokalizowany jest przy ul. [....] w bezpośrednim sąsiedztwie [....] , wielorodzinnego osiedla mieszkaniowego oraz [....] . Na działkach o nr [....] i [....] obr. [....] zlokalizowany jest parterowy budynek usługowy - dawny [....] . Teren ten w większości swojej powierzchni znajduje się w obszarze wpisanym do rejestru zabytków, obejmującym wschodnią część ulicy [....] w Z. (nr w rej. [....] ). Teren oznaczony symbolem 5.U o przeznaczeniu usługi komercyjne oraz cytowanych poniżej ustaleniach przesłany został do uzgodnienia WKZ, delegatura w N. 19 marca 2010 roku (data wpływu 29 marzec 2010 r., WKZ ww. projekt planu przesłany do uzgodnień w marcu 2010 roku, uzgodnił bez uwag, poprzez tzw. "milczącą zgodę organu". W nadesłanym natomiast miesiąc po ustawowym terminie piśmie w sprawie uzgodnienia projektu planu WKZ (pismo z dnia 26 maja 2010 roku), nie odniósł się w ogóle do ww. ustaleń projektu planu dla terenu oznaczonego symbolem 5.U, mimo, iż teren ten położony jest w większości swojej powierzchni w obszarze wpisanym do rejestru zabytków jako wschodnia część ulicy [....].

Zmiana przeznaczenia ww. terenu, z terenu usług komercyjnych oznaczonych symbolem 5.U, na tereny przeznaczone dla lokalizacji zabudowy mieszkalno -usługowej, oznaczone symbolem 2.M/U, nastąpiła po drugim wyłożeniu projektu planu do wglądu publicznego. Ww. zmiany dokonano po uwzględnieniu uwagi (nr 60 z drugiego wyłożenia), w której autorzy informują, iż ustalenia projektu planu w zakresie przeznaczenie terenu oraz zasad jego zagospodarowania niezgodne są z wydaną 29 grudnia 2008 roku decyzją o warunkach zabudowy. Autorzy ww. uwagi (uwaga nr 60 z drugiego wyłożenia) do treści uwagi dołączyli ww. decyzję o warunkach zabudowy, jak również decyzję z dnia 6 lipca 2010 r. przenoszącą na rzecz autorów uwagi decyzję WZ z grudnia 2008 roku. W związku z powyższym oraz faktem, iż decyzja z 28 grudnia 2008 roku z dniem 20 stycznia 2009 r. stała się ostateczna, uwzględniając ustalone w ww. decyzji gabaryty budynku, w projekcie planu wyłożonym po raz trzeci do wglądu publicznego, omawiany teren przeznaczono dla lokalizacji zabudowy mieszkalno - usługowej oznaczonej symbolem 2.M/U. Kolejne zmiany ustaleń projektu planu wprowadzone po trzecim i czwartym wyłożeniu dla ww. terenu 2.M/U miały na celu doprowadzenie projektu planu do pełnej zgodności jego ustaleń z ww. decyzją o warunkach zabudowy z grudnia 2008 roku, czego domagał się sąsiadujący bezpośrednio z omawianym terenem [....] .

W związku z powyższym w projekcie planu wyłożonym do wglądu publicznego po raz piąty w dniach od 17 października 2011 r. do 17 listopada 2011 r., wyłączono z terenu 2.M/U działkę gminną o numerze [....] , obr. [....] , stanowiącą dojazd do szkoły, włączając ją do terenów publicznej drogi gminnej oznaczonej symbolem 2. KDD oraz ustalając dla terenu 2.M/U zasady zagospodarowania.

Porównując ustalenia projektu planu dla terenu 5.U (uzgodnionego w 2010 roku przez WKZ) z ustaleniami dla terenu 2.M/U, w projekcie planu dokonano następujących zmian:

➢ zmniejszono powierzchnię terenu z 0,8 ha na 0,7 ha, poprzez włączenie działki gminnej nr [....] , obr. [....] stanowiącej istniejący dojazd do szkoły, do terenów drogi publicznej oznaczonej symbolem 2.KDD;

➢ wprowadzono na rysunku planu dla terenu 2.M/U nieprzekraczalna linię zabudowy od strony drogi publicznej 2.KDD;

➢ dopuszczono w terenie 2.M/U mieszkalnictwa, realizowanego jako budownictwo mieszkaniowej jednorodzinne lub mieszkalno – usługowe

➢ zmniejszono maksymalną powierzchnię zabudowy z 70% powierzchni terenu do 40%;

➢ zwiększono minimalną powierzchnię biologicznie czynną powierzchni terenu z 10 % do 25%;

➢ zmieniono katalog dopuszczonych w budynku usług, usuwając wymienionego w projekcie planu dla terenu 5.U: usługi gastronomiczne, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka), drobna wytwórczość realizowaną jako warsztaty rzemieślnicze oraz dopuszczając dodatkowo w ternie 2.M/U lokalizację usług publicznych;

➢ zwiększając wysokość budynku w wypadku jego nadbudowy z 11 do 12 metrów - w cytowanych powyżej ustaleniach dla uterenów oznaczonych symbolem 5.U, pkt 7 odnosi się jedynie do rozbudowy i nadbudowy budynku istniejącego;

➢ ograniczono kąty nachylenia połaci dachowych w wypadku nadbudowy istniejącego budynków do przedziału zawierającego się i pomiędzy 49° a 54°. W ustaleniach dla terenu 5.U, ww. kąty nachylenia połaci dachowych obejmowały przedział od 0° do 54°;

➢ usunięto zakaz stosowania na całej powierzchni elewacji budynku jednolitych ścian osłonowych i jednolitych powierzchni poszczególnych kondygnacji;

➢ usunięto zapis o dopuszczeniu realizacji powierzchni nieprzejrzystych na nie więcej niż 60% powierzchni elewacji;

➢ dopuszczono realizację w budynku usługowym lub mieszkalno usługowym parkingów podziemnych;

Zgodnie z zapisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt planu uzgadniany jest przez właściwego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z powyższym, zmiany projektu planu w części dotyczącej zmian w przeznaczeniu terenu, jak również dopuszczonych w budynku usług nie wymagały uzgodnienia z WKZ.

Zmiany natomiast w części dotyczącej ustalonych w planie zasad zagospodarowania omawianego terenu, w świetle faktu, iż z całkowitej powierzchni terenu 2.M/U wynoszącej 663 m2 w obszarze wpisanym do rejestru zabytków znajduje się 546 m2, również nie wymagały powtórzenia ww. uzgodnienia.

Wymienione powyżej zmiany w zasadach kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu 2.M/U w stosunku do ustalonych w uzgodnionym przez WKZ projekcie planu dla terenu 5.U, nie wymagały ponownego uzgodnienie, gdyż faktycznie to WKZ ostatecznie rozstrzygał będzie w Pozwoleniu Konserwatorskim o formie architektonicznej budynku.

Błąd na rysunku planu w kolorze strefy ochrony konserwatorskiej o którym mowa na stronie 18 skargi wojewody, nie zmienia faktu, iż strefa ta posiada właściwy symbol literowy (1.KR), co umożliwia jednoznaczną jej identyfikację. Ponadto sama strefa ochrony konserwatorskiej, bez względu na to, czy jest ona oznaczona w planie symbolem 2.KR czy też 1.KR, nie powoduje bez zmiany przeznaczenia terenów i zasad jego zagospodarowania żadnych skutków prawnych dla terenów objętych ww. strefami. W związku z powyższym uznać należy, iż ww. usterka nie powoduje dezintegracji ustaleń planu oraz nie narusza w sposób istotny trybu jego sporządzania oraz właściwości organów w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutów związanych z naruszeniem procedury planistycznej w zakresie uzgodnień z właściwymi zarządcami dróg, wskazano, że plan "[....] " uzyskał uzgodnienia właściwych zarządców dróg, a wprowadzone do niego zmiany w trakcie kolejnych wyłożeń projektu planu do wglądu publicznego nie wymagały ponowienia procedury uzgodnień z ww. zarządcami.

Teren objęty opracowaniem planu "[....] " oprócz dróg będących ulicami gminnymi w zarządzie miasta Z. , na swoim obszarze posiada drogę wojewódzką Nr [....] [....] oraz drogę powiatowa [....] (ulica...). Projekt planu "[....] " dnia 15 lipca 2010 roku uzyskał uzgodnienie Zarządcy Drogi Powiatowej - postanowienie Zarządu Powiatu T. Zarządca drogi powiatowej ww. Postanowieniem uzgodnił lokalizację włączenia drogi gminnej lokalnej oznaczonej symbol 3.KDL do drogi powiatowej nr [....] - ul. [....] oznaczonej symbolem 1.KDG.

Projekt planu "[....] " w dniu 10 czerwca 2010 roku uzyskał również uzgodnienie Zarządcy Drogi Wojewódzkiej - postanowienie Zarządu Województwa [....] znak [....] . Uzgodnienia Zarząd Województwa, dokonał po rezygnacji z wyznaczenia w planie drogi oznaczonej symbolem 2.KDG, będącej połączeniem w ciągu drogi wojewódzkiej, drogi powiatowej [....] (ul. [....] oznaczona symbolem 1.KDG) z istniejącą drogi wojewódzką Nr [....] (ul. [....] oznaczona symbolem KDG/1.KDZ).

Burmistrz Miasta, po braku akceptacji ze strony zarządcy drogi na realizację ww. drogi jako wojewódzkiej, zdecydował się na jej realizację jako drogi gminnej klasy lokalnej z włączeniem do drogi wojewódzkiej w miejscu istniejącego włączenia drogi asfaltowej prowadzącej do mleczarni oraz stacji elektroenergetycznej na [....] . Projekt planu z ww. drogą gminną lokalną przebiegającą po terenach wcześniej rezerwowanych pod drogę 2.KDG, został przesłany do Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. oraz Zarządu Województwa [....] dnia 21 maja 2010r (data doręczenia 27.05.2010 r) Zarząd Województwa ww. projekt planu uzgodnił postanowieniem znak [....] z dniem 10 czerwca 2010 roku. Problem związany z realizacją obwodnicy Z. w ciągu drogi wojewódzkiej nie ma wpływu na ww. drogę lokalną realizowaną przez gminę Miasto Z. , której połączenie z drogą wojewódzką, jak również drogą powiatową, zostało uzgodnione. Dołączona do dokumentacji korespondencja Burmistrza Z. z Marszałkiem Województwa dotyczyła wyłącznie kwestii związanej z brakiem akceptacji na realizację w miejscu projektowanej drogi lokalnej, drogi która byłaby fragmentem drogi wojewódzkiej o kategorii technicznej G - główna.

Wyznaczenie drogi 3.KDL, wynika z prowadzonej przez Miasto Z. polityki w zakresie rozwoju komunikacji na obszarze miasta. W chwili obecnej, jedynym połączeniem ulicy [....] i [....] z ulicą [....] jest ulica [....] . Poprawa parametrów ww. ulicy nie jest możliwa z uwagi na warunki terenowe i istniejące zainwestowanie (poprawa parametrów drogi wymagałaby wyburzenia istniejących budynków). Ponadto drogę zaprojektowano z wykorzystaniem istniejącego już odcinka z wjazdem od strony ulicy [....] , a w trakcie kolejnych wyłożeń projektu planu do wglądu publicznego, przebieg ww. drogi (za wyjątkiem istniejącego odcinka ze zjazdem z drogi wojewódzkiej) korygowano w dostosowaniu do uwag, które złożyli właściciele działek położonych na trasie jej przebiegu.

Stwierdzono, że nie zaistniała również konieczność ponowienia uzgodnień z zarządcami drogi wojewódzkiej i drogi powiatowej, gdyż zmiany wynikające z uwzględnienia uwag, nie mają wpływu na funkcjonowanie ww. dróg oraz na bezpieczeństwo ruchu.

Tereny położone w bezpośrednim sąsiedztwie drogi powiatowej w planie "[....] " nie podlegały zmianom w trakcie kolejnych wyłożeń projektu planu do wglądu publicznego, a zmianę lokalizacji połączenia drogi 3.KDL z drogą powiatową zarządca drogi uzgodnił, o czym była mowa na wstępie.

Zmiany w przeznaczeniu terenów sąsiadujących z drogą wojewódzką, również nie wymagały ponowienia uzgodnień z zarządcą ww. drogi, ponieważ dotyczyły:

1. usankcjonowania w planie istniejącego przeznaczenia budynków, które to budynki i tereny na których są one zlokalizowane, posiadają dostęp do drogi publicznej poprzez istniejące zjazdy uzgodnione z zarządcą w trakcie realizacji ww. obiektów (tereny oznaczone symbolami: 3.M/U, 9.MW),

2. terenów do których dojazd odbywa się z istniejących dróg gminnych - teren oznaczony symbolem 8.MN/U dostępny z ulicy [....] , teren 12.MW dostępny z ul. [....] .

Nie wymagała również uzgodnienia wymieniona w treści skargi wojewody zmiana lokalizacji nieprzekraczalnej linii zabudowy w terenach oznaczonych symbolem 11.MN i 19.MN. Ulica [....] oraz ulica [....] w ciągu drogi wojewódzkiej na odcinku przylegającym do terenu oznaczonego symbolem 11.MN i 19.MN, posiada jezdnię o szerokości 7 metrów oraz obustronne chodniki, co zgodne jest z ustaleniami planu dla drogi [....] uzgodnionymi przez zarządcę drogi oraz przepisami Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o drogach publicznych, odległość zabudowy od zewnętrznej krawędzi drogi wojewódzkiej w terenach zabudowanych nie może być mniejsza niż 8 metrów. W projekcie planu nieprzekraczalna linia zabudowy po jej korekcie przebiega w terenie II V odległości 12 metrów od krawędzi jezdni, a w terenie 19.MN w odległości do 10 metrów.

Odległości te zgodne są z obowiązującymi przepisami ustawy, a w świetle faktu, iż ulica [....] i [....] w ostatnim czasie były przebudowywane, wskutek czego zrealizowano obustronne chodniki, a jezdnia posiada parametry zgodne z rozporządzeniem, nie ma powodu dla wprowadzenia linii zabudowy przebiegającej w większej niż ustalona w planie odległość. Ponadto zważyć należy, iż zarządca drogi dopuścił w planie zapis o treści "dopuszcza się obniżenie klasy drogi z KDG na KDZ, po zrealizowaniu planowanego układu komunikacyjnego w zachodniej części miasta", który w świetle pisma Marszałka Województwa o opracowywaniu dokumentacji dla przebiegu obwodnicy Z. dodatkowo uzasadnia zmianę przebiegu omawianych linii zabudowy oraz brak konieczności uzgadniania tego faktu z zarządcą drogi wojewódzkiej.

Włączenie do terenu 1.UPo części terenu oznaczonego symbolem WS/ZI również nie wpływa na funkcjonowanie drogi wojewódzkiej oraz bezpieczeństwo ruchu na ww. drodze. Fragment terenu oznaczonego symbolem WS/ZI włączony do terenu usług oświaty oznaczonego symbolem 1.UPo obejmuje teren stanowiący działkę gminną, a potok na ww. odcinku przebiega pod ziemią ujęty w betonową rurę. Zgodnie z ustaleniami planu dla terenu 1.UPo, nie jest możliwa lokalizacja nowych budynków, a jedynie przebudowa, odbudowa i rozbudowa istniejących (ustalania zawarte w § 10, ust. 2 pkt 5), które w wypadku ww. terenu zlokalizowane są w odległości minimum 130 metrów od linii rozgraniczające| drogi wojewódzkiej. W związku z powyższym, zmiana powyższa nie wymagała uzgodnienia z zarządca drogi, gdyż jak wynika z powyższych wyjaśnień nie wpływa na funkcjonowanie drogi wojewódzkiej oraz bezpieczeństwo ruchu na ww.

Odnosząc się do zarzutów związanych z naruszeniem procedury planistycznej w zakresie uzgodnień z organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych, stwierdzono, że nie miały one miejsca.

Zarówno w wypadku terenu górniczego "[....] ", jak i "[....] ", granice obszaru górniczego pokrywają się z granicą terenu górniczego, w związku z czym nie ma sprzeczności planu z przepisami ustawy prawo geologiczne i górniczego, o którym mowa jest w skardze wojewody na stronie 23. W związku z powyższym w wypadku ww. terenów górniczych, pojęcie obszaru górniczego tożsame jest z terenem górniczym, a ustalania planu dla obszaru górniczego, dotyczą tym samym również terenu górniczego.

Zgodnie z wymienionymi w Postanowieniu Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. , znak: [....] z dnia 19 kwietnia 2010 r, warunkiem uzgodnienia planu było jedynie umieszczenie w planie "[....] " informacji o istniejącym terenie górniczym wód termalnych "[....] " oraz terenie górniczym "[....] . Warunek powyższy w planie uwzględniono, umieszczając w § 4 ust 1 pkt 2 i pkt 3 informację o ww. terenach górniczych, których granice zgodnie z dostarczoną przez przedsiębiorców posiadających koncesję na wydobywanie wód termalnych ze złoża, pokrywają się z granicą obszarów górniczych.

Kolejno Gmina Miasta Z. odniosła się do zarzutów skargi dotyczących uwzględnienia po piątym wyłożeniu uwag złożonych w trakcie pierwszego, drugiego, trzeciego i czwartego wyłożenia projektu planu do wglądu publicznego. Wskazała, że w części dotyczącej sprzeciwu dla poszerzania istniejących dróg publicznych, mimo wcześniejszej negatywnej decyzji Burmistrza, uwagi zostały w efekcie końcowym uwzględnione, a projekt planu z ww. zmianami został w całości wyłożony do publicznego wglądu. Dotyczy to również uwag bezprzedmiotowych, tj. uwag, które dotyczyły obszarów nie podlegających w części graficznej wyłożeniu do publicznego. Dlatego też, mimo iż uwagi obejmowały tereny nie podlegające wyłożeniu do wglądu publicznego, to z uwagi na fakt, iż zrezygnowano z poszerzania istniejących dróg publicznych, można uznać iż ww. uwagi w części dotyczącej dróg zostały uwzględnione. Potraktowanie omawianych dróg publicznych nie wynikało z rozpatrzenia uwag w tym uwag uznanych za bezprzedmiotowe zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, a prowadzonej przez Gminę polityki w zakresie rozwoju systemów komunikacji na obszarze miasta. Dlatego też wymienione w treści skargi na stronie 27 i 28 uwagi złożone do czwartego wyłożenia projektu planu o nr 21 i 39 oraz uwaga złożona do trzeciego wyłożenia, a dotyczące obszarów nie podlegających wyłożeniu, w części mówiącej o sprzeciwie dla poszerzania istniejących dróg - ulica [....] na [....] zostały uwzględnione w piątym wyłożeniu.

Uwagi natomiast o nr [....] złożone w trakcie czwartego wyłożenia projektu planu do wglądu publicznego, nie obejmowały obszarów podlegających ww. wyłożeniu do wglądu publicznego. Uwagi te dotyczyły terenów położonych w rejonie ulicy [....] , które to tereny wykładane były do wglądu publicznego podczas pierwszego, drugiego i piątego wyłożenia do wglądu publicznego. Uwagi dotyczące ww. terenów zostały złożone również w trakcie pierwszego, drugiego i piątego wyłożenia, a ich treść jest identyczna z treścią uwag złożonych w trakcie pierwszego i drugiego wyłożenia do wglądu publicznego. Wszystkie ww. uwagi zostały rozpatrzone przez Burmistrza Miasta Z. w ustawowym terminie i jako nieuwzględnione znajdują się w Załączniku Nr 3 do uchwały -"Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag zgłoszonych do projektu planu".

W związku z powyższym, mimo iż Burmistrz nie rozpatrywał ich po trzecim i czwartym wyłożeniu, to w świetle powyższych wyjaśnień oraz faktu, iż uwagi dotyczące ww. terenów dotyczyły w kolejnych wyłożeniach dokładnie tych samych kwestii, nie można zarzucić Burmistrzowi braku konsekwencji w kwalifikacji uwag. Ponowna analiza ustaleń planu w części dotyczącej istniejącego na obszarze objętym opracowaniem układu komunikacyjnego, w kontekście prowadzonej przez urząd polityki lokalizacyjnej i braku możliwości poszerzenia jakiejkolwiek ulicy w Zakopanem bez roszczeń finansowych ze strony właścicieli terenów i długoletnich spraw sądowych, była konieczna

Wymieniona w treści skargi uwaga z czwartego wyłożenia o numerze 32, dotyczyła działki, która nie podlegała ww. wyłożeniu, w związku z powyższym, zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, była ona bezprzedmiotowa. Ponadto, jak wynika z treści uwagi oraz stanu faktycznego, dotyczyła zmiany przeznaczenia istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek wielorodzinny. W związku z powyższym, nie było przesłanek wynikających ze stanu faktycznego budynku dla jej uwzględnienia w projekcie planu wyłożonym po raz piaty do wglądu publicznego.

W dalszej kolejności Gmina Miasta Z. odniosła się od zmian wprowadzonych do projektu planu po ostatnim, czyli piątym wyłożeniu projektu planu do wglądu publicznego. Zdaniem Gminy Miasta Z. , zmiany te nie wymagały kolejnego wyłożenia, ani też ponownych uzgodnień, gdyż wynikały z uwzględnienia uwag nie mających wpływu na zmianę warunków zagospodarowania terenów sąsiednich, lub z usunięcia niejasności lub ewidentnych pomyłek, które mogłyby spowodować trudności w realizacji ustaleń planu.

Zmiana polegająca na oznaczeniu istniejącego w terenach rolnych budynku, znajdującego się na wykorzystanej do sporządzenia rysunku planu mapie zasadniczej pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stanowiła jedynie korektę oczywistej pomyłki. Na rysunku planu oznaczono bowiem w terenach rolnych objętych zakazem nowej zabudowy wszystkie znajdujące się na podkładzie mapowym budynki mieszkalne i gospodarcze w celu umożliwienia ich właścicielom dalszego ich użytkowania.

Usunięciem oczywistej nielogiczności było również usunięcie strefy ochrony konserwatorskiej oznaczonej symbolem 2.KR, z części działek o nr [....] i [....] w obr. [....] , stanowiących zgodnie z planem teren zieleni objęty zakazem zabudowy oznaczony symbolem Lz. Na wymienionym w treści skargi terenie 2.MW, nie ma działki o podanym numerze ewidencyjnym. Działka o ww. numerze ewidencyjnym [....] w obr. [....] znajduje się w terenie 2.MN i jest na niej zlokalizowany budynek, który znajduje się w gminnej ewidencji zabytków przyjętej Zarządzeniem Burmistrza z dnia 14 lutego 2011 roku.

Teren oznaczony symbolem 7.MN, dla którego wprowadzono zakaz realizacji budynków w zabudowie zwartej, w tym bliźniaczej, obejmuje cztery zabudowane działki, na których zlokalizowane są istniejące budynki w zabudowie wolnostojącej, w związku czym wprowadzenie do projektu planu zapisu o zakazie lokalizacji budynków w zabudowie zwartej, w tym bliźniaczej, wynikającej z uwzględnienia uwagi właściciela działki [....] obr. [....] , jest jedynie usankcjonowaniem stanu faktycznego i nie wpływa na sposób wykonywania nabytego prawa własności.

Odnosząc się do kwestionowanych w treści skargi zapisów zawartych w § 8, ust.2 pkt 8 lit i) oraz w § 8 ust.3 pkt.6 lit i), dotyczą zasad rozbudowy istniejących obiektów. Zgodnie z projektem planu wyłożonym po raz piąty do wglądu publicznego, istniejąca budynki podlegające rozbudowie mogą posiadać inne niż ustalone w planie rozwiązania połaci dachowych i kąty ich nachylenie, które stanowić będą kontynuację zastosowanych w budynkach rozwiązań. Bez wprowadzenia kwestionowanego zapisu o dopuszczeniu w wypadku rozbudowy ww. istniejących budynków innej, niż ustalona w planie wysokość (11 metrów dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych i 13 metrów dla usług i budynków pensjonatowych), nie jest możliwa realizacja wymienionego wyżej ustalania dotyczącego kontynuacji zastosowanych w budynkach rozwiązań połaci dachowych.

Teren oznaczony symbolem 2.M/U, sąsiadujący bezpośrednio z terenem [....] , obejmuje działki o łącznej powierzchni 663 m2, przy czym w związku z wyznaczoną na rysunku planu nieprzekraczalną linią zabudowy oraz przepisami prawa budowlanego (odległości od granic działki, miejsca postojowe, ustalona w planie powierzchnia biologicznie czynna) do zabudowy przeznaczone być może nie więcej niż 200 m2, co stanowi 30,1% ww. terenu. Dlatego też w planie skorygowano dopuszczoną maksymalną powierzchnię zabudowy w terenie 2.M/U zmniejszając ją z 40% do 30% powierzchni terenu inwestycji, co zgodnie jest ze stanem faktycznym.

Wykreślenie natomiast zapisu dopuszczającego możliwość lokalizacji w budynku usług ochrony zdrowia i odnowy biologicznej nie zmienia faktu, iż usługi te mogą być w budynku realizowane jako dopuszczone w terenie 2.M/U usługi publiczne - § 8, ust.5 pkt 3 "Zakaz lokalizacji usług innych niż usługi handlu, edukacji i kultury, biura. Dopuszcza się lokalizację usług publicznych".

Odnosząc się do zarzutów związanych z naruszeniem zasad sporządzenia planu "[....] ", stwierdzono, że nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały w całości, gdyż nie stanowią one istotnego naruszenia trybu ich sporządzania a także właściwości organów w tym zakresie.

Wskazano, że wymieniony w treści skargi na stronie 29 teren oznaczony symbolem ZC, obejmuje obszar wpisany do rejestru zabytków (.....) , w którym zgodnie z art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wykonywanie prac budowlanych, konserwatorskich i restauratorskich wymaga uzyskania pozwolenia konserwatorskiego. W związku z powyższym zbędnym jest ustalenie wskaźników zabudowy dla terenów [....] , dla którego zresztą wprowadzono ustaleniami planu zapis "Na terenach powierzchni grzebalnych, obowiązuje zakaz realizacji obiektów kubaturowych, za wyjątkiem grobowców i obiektów małej architektury."

Również znajdujący się w tekście planu zapis, zawarty w § 8 ust 2 pkt 3 w którym wymienia się teren o symbolu 29.MN, w związku z brakiem ww. terenu na rysunku planu, nie powoduje dezintegracji ustaleń planu oraz trudności w jego realizacji. Teren ww. nie występuje bowiem ani na rysunku planu ani nie jest wymieniony w § 8 ust 2

Kwestionowane w treści skargi ustalenie, zamieszczone w terenach o symbolach 1.U i 3.U o treści "dopuszcza się zblokowanie budynków", w związku z brakiem zawartej w planie definicji słowa "zblokowany", nie uniemożliwia lokalizacji na ww. terenach budynków wolnostojących. Zgodne z prawem, w sytuacji gdy nie ma objaśnienia użytego sformułowania, dopuszczone jest posługiwanie się definicją słownikowa zamieszczoną w słowniku języka polskiego. W słowniku języka polskiego pojęcie zblokowany istnieje i znaczy tyle samo co połączony. Możliwa więc w świetle prawa budowlanego jest realizacja budynków jako wolnostojących połączonych funkcjonalnie poprzez np. zadaszenie nad ciągiem komunikacyjnym łączącym ww.

W podsumowaniu odpowiedzi stwierdzono, że projekt planu opracowywany był praktycznie bez udziału najważniejszego dla obszaru nim objętego organu, tj. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który w trakcie prowadzonej procedury udowodnił jedynie brak znajomości terenu objętego planem oraz obowiązujących przepisów prawa. Brak planu dla tak strategicznego dla miasta Z. oraz kultury polskiej obszaru, wpłynie na dalszą degradację przestrzeni wskutek realizacji obiektów o formie i funkcji sprzecznej z tradycją miejsca. O tym, iż proces ten trwa świadczą wydane decyzje WZ, oraz zrealizowane w majestacie prawa w obszarze wpisanym do rejestru zabytków obiekty. Dowodzą tego wymienione w treści skargi wojewody uwagi (nr: 28, 30, 34, 35, 36 - wymienione na stronie 27 skargi wojewody), których właściciele terenów żądają wyznaczenia terenów budowlanych na objętych zakazem zabudowy w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego terenach, dla których uzyskali oni decyzje WZ lub są w trakcie jej uzyskiwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz 270 ze zm. –określanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem uchwały Rady Miasta Z. z dnia 12 stycznia 2012r. nr [....] w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [....] ".

Skargi S.L. oraz [....] i [....] w Z. złożone zostały w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Skargi te były przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku z dnia 23.08.2012r. sygn. II SA/Kr 832/12. Skargę kasacyjną od pkt. I i III tego wyroku wniosła Rada Miasta Z. Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014r. sygn. II OSK 117/13 uchylił wyrok WSA w Krakowie w całości, a zatem również niezaskarżony skargą kasacyjną pkt. II wyroku, oddalający skargę [....]. Zgodnie z art. 186 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uchyla wyrok także w części niezaskarżonej, jeżeli zachodzi nieważność postępowania. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie brak jest zarówno uwag i wskazań dotyczących nieważności postępowania, jak i dotyczących oceny powodów oddalenia skargi [....] . W tej sytuacji, skoro brak jest wiążących wskazań Naczelnego Sadu Administracyjnego dotyczących ww. kwestii, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jest uprawniony, aby podzielić w całości rozważania zawarte w wyroku WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 832/12 co do faktu, że zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego [....] .

Wskazać zatem należy, za cytowanym wyżej wyrokiem WSA w Krakowie, że [....] i [....] w Z. jest osobą prawną należącą do kategorii personalnych jednostek organizacyjnych [....] , wymienionych w art. 8 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do [....] w Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz.U. Nr 29, poz.154 z późn. zm.), reprezentowanym przez przełożoną [....] , jako klasztoru niezależnego [....] z [....] . Cechą charakterystyczną [....] poza osobowością prawną jest równolegle to, że został on wyodrębniony jako jednostka organizacyjna głównie z uwagi na czynnik osobowy. Zarówno [....], jak i przebywające w nich osoby podlegają dodatkowym źródłom prawa, które stanowi prawo kanoniczne oraz prawo własne zakonu. Osoby [....] jako społeczność, pozostają w tym zakresie pod pieczą siostry przełożonej, która w sferze publicznoprawnej i cywilnoprawnej jest również podmiotem uprawnionym do reprezentacji [....] jako osoby prawnej.

Nie istnieją zatem przesłanki do uznania skargi w przedmiotowej sprawie za składaną dodatkowo przez grupę konkretnych osób fizycznych, tj. lokalną społeczność, będącą grupą mieszkańców, którą stanowią siostry przebywające w [....]. Stroną postępowania jest [....] , którego interes prawny czy uprawnienia na gruncie planowania i zagospodarowania przestrzennego jako osoby prawnej są tożsame z interesem prawnym [....] , jako grupy mieszkańców oraz lokalnej społeczności. [....] i [....] w Z. nie może natomiast zostać uznany za podmiot mogący zaskarżyć uchwałę jako reprezentant mieszkańców Z. albo powoływać się na taki interes prawny. Z art. 1 ust. 1 – 2 ustawy dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, (t.j. Dz. U. z 2013 poz. 594 ze zm.) wynika bowiem, że mieszkańcy określonego terytorium tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową, którą jest gmina. Gmina posiada osobowość prawną ( art. 2 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym). Stosownie zaś do art. 11a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, organami gminy są zaś rada gminy oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Uwagi i zarzuty [....] wiążą się z ustaleniami zawartymi w zaskarżonej uchwale dla terenu stanowiącego działki nr [....] i nr [....] , oznaczonego w tekście i na rysunku planu symbolem 2.M/U, sąsiadujące z działkami [....] zajętymi pod budynek i ogród położonymi w terenie oznaczonym w planie symbolem 1.UPr.

Wyrażane w skardze obawy związane ze zwiększonym hałasem nie są zasadne, skoro § 4 ust. 14 zaskarżonej uchwały stanowi, że w zakresie ochrony przed hałasem, dla terenu oznaczonego symbolem 2.M/U obowiązuje przestrzeganie dopuszczalnych wartości hałasu jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co dotyczy zarówno przeznaczenia podstawowego, jaki i dopuszczalnego i jest zgodnie z postulatem [....]. Obawy o zakłócenia potrzeb zakonu kontemplacyjnego niestosowną działalnością usługową, czy komercyjną także nie zasługują na uwzględnienie. Plan przepisuje w zakresie funkcji podstawowej jedynie usługi z zakresu handlu, edukacji i kultury, biura, przy dopuszczeniu lokalizacji usług publicznych. Postanowienia ogólne z § 8 ust. 5 pkt 1 zostały bowiem wprost i jednoznacznie zawężone w zakresie usług przez zakaz wprowadzony w pkt 3. Usługi publiczne są zaś usługami realizowanymi jako inwestycje celu publicznego, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 4b. Wobec niezdefiniowania w planie pojęcia " inwestycji celu publicznego" w tym zakresie należy mieć na uwadze art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego, przez "inwestycję celu publicznego" rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm. dalej ugn). Wśród celów publicznych wymienionych w art. 6 u.g.n. brak takich jakie podano w skardze jako przykład niestosownej działalności usługowej czy komercyjnej. Jedynym pojęciem z zakresu usług, które mogłoby ewentualne budzić obawy pod kątem zakłócenia potrzeb zakonu kontemplacyjnego w takim rozumieniu jak podano w skardze jest handel, z którym mogą wiązać się określone cechy i przeznaczenie przedmiotów podlegających sprzedaży, względnie gorszący obyczaje sposób ich promocji albo reklamy. W tym jednakże zakresie również przed podjęciem zaskarżonej uchwały na trenie działek nr [....] i nr [....] świadczono usługi z zakresu handlu, zaś samo hipotetyczne, ewentualne zagrożenie naruszenia interesu prawnego w przyszłości z uwagi na wskazane czynniki, nie może stanowić legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.

Nie jest skuteczne dla wykazania legitymacji skargowej powołanie się przez [....] na naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 2 pkt 4 , czy art. 6 u.p.z.p. w związku z art. 8 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do [....] w Rzeczypospolitej Polskiej .

Artykuł 1 ust. 2 u.p.z.p. zawiera katalog czynników, które należy uwzględnić przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. , przedmiotowa ustawa określa potrzeby interesu publicznego, rozumianego w myśl art. 2 pkt 4 u.p.z.p., jako uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Ta norma, jako oderwana od konkretnych własnych praw [....] mających postać roszczeń nie może samodzielnie stanowić źródła interesu prawnego, którego naruszenia wymaga art. 101 ust. 1 u.s.g. Aby wnieść skutecznie skargę niezbędnym jest jednakże wskazania określonego przepisu materialnego obowiązujących ustaw, z którego wynika własne prawo (interes prawny) lub obowiązek [....] , które mogą podlegać skonkretyzowaniu w następstwie podjęcia uchwały, zaś przez jej treść zostały naruszone. Takim przepisem jest np. art. 140 k.c.

Załączone do skargi decyzje o warunkach zabudowy, czy wydane w związku z nimi, w ramach postępowania administracyjnego postanowienia uzgadniające, nie dowodzą naruszenia zaskarżoną uchwała interesu prawnego, czy uprawnień [....] . Decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją administracyjną, która nie rodzi praw do terenu, a jej adresatem może być wnioskodawca, który nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do nieruchomości. Tym samym decyzja ta nie kształtuje prawa własności nieruchomości. Wpływ na prawo własności nieruchomości wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę. Z faktu, że organ administracji wydający pozwolenie na budowę jest związany decyzją o warunkach zabudowy nie wynika, że osoba legitymująca się decyzją o warunkach zabudowy otrzyma pozwolenie na budowę. Z decyzji o warunkach zabudowy nie wynika zatem żadne materialne roszczenie przekładające się bezpośrednio na dopuszczalność określonego przeznaczenia albo zagospodarowania terenu. Skoro interes prawny jest kategorią prawa materialnego, zaś ma być bezpośredni, to nie można mówić o jego naruszeniu w przypadku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprzecznego z wcześniejszą decyzją o warunkach zabudowy, albo wydanym w toku takiego postępowania postanowieniem w przedmiocie uzgodnień, albo z aktami administracyjnymi zawierającymi odmowę uzgodnienie, albo wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Rozważając także z urzędu legitymację [....] na gruncie art. 101 ust. 1 u.s.g., niezależnie od przepisów powołanych w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny dostrzega, że wywody w niej zawarte można uznać za wskazujące na naruszenia interesu prawnego tego podmiotu, którego źródłem jest treść art. 53 Konstytucji RP gwarantującego w ust. 1 – 2 wolność religii, obejmującą między innymi uprawianie kultu i modlitwę. Nadto, zgodnie z art. 8 ust. 1 Konkordatu, Rzeczpospolita Polska zapewnia [....] wolność sprawowania kultu zgodnie z artykułem 5, który stanowi, że przestrzegając prawa do wolności religijnej, Państwo zapewnia [....] , bez względu na obrządek, swobodne i publiczne pełnienie jego misji, łącznie z wykonywaniem jurysdykcji oraz zarządzaniem i administrowaniem jego sprawami na podstawie prawa kanonicznego.

W kontekście twierdzeń skargi istotne znaczenie w sprawie ma kwestia zachowania wolności religii poprzez uprawianie kultu i modlitwę. Wolność sprawowania kultu, to również swobodne pełnienie misji. W tym zakresie twierdzenia skargi nawiązują zaś do 140 k.c. oraz kwestii ochrony własności w związku z wynikającymi z art. 144 k.c. zakazami immisji w stosunkach sąsiedzkich. W takim aspekcie można uznać za spełnioną przesłankę posiadania przez [....] interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, o którym mowa w art.101 ust. 1 u.s.g. Uwzględniając dalej twierdzenia skargi i odpowiedzi na skargę, dokumenty dołączone do skargi oraz zgromadzone w aktach planistycznych nie sposób jednak uznać, by zaskarżoną uchwałą doszło do naruszenia powyższego interesu prawnego [....] .

Rozpatrując ponownie skargę S.L. , wskazać należy w pierwszej kolejności, że po myśli art. 190 p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem zaskarżenia, którym - wobec treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego przez S.L. - mogła być tylko część uchwały odnosząca się do ustaleń określających przeznaczenie w planie działek stanowiących jego własność. Jeśli skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności tego planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości. Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały w całości, lecz jedynie w zakresie wyznaczonym granicami interesu prawnego, a te wyznaczało prawo własności nieruchomości stanowiących własność S.L. Analiza wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 17 kwietnia 2012 r. oraz treści skargi, którą S.L. zaskarżył, powinna była doprowadzić do stwierdzenia, że w zakresie, w jakim nie wezwał on Rady Miasta Z. do usunięcia naruszenia, skarga podlegała odrzuceniu.

Tym samym zgodnie z powołanymi wyżej wiążącymi wytycznymi, przedmiotem sądowej kontroli uchwały Rady Miasta Z. w sprawie miejscowego planu "[....] ", ze skargi S.L. może być tylko ta jej część, która odnosi się do przeznaczenia działek skarżącego. W pozostałym zakresie skarga została odrzucona na zasadzie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a.

Wskazać dalej należy, że S.L. jest współwłaścicielem nieruchomości utworzonej z działek nr [....] i nr [....] obr. [....] , objętej księgą wieczystą [....] . Skarżący zarzucał Radzie Gminy naruszenie art. 20 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i nieuzasadnione ograniczenie prawa własności nieruchomości stanowiących działki nr [....] i nr [....] obr. [....] .

Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 23 marca 200r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. DZ. U. z 2012 poz. 647 ze zm.), zwana dalej ustawą o planowaniu , w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 130 poz. 871), plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Rada Miasta Z. podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [....] w dniu 31 lipca 2008r., zatem oznacza to po myśli przywołanego wyżej art. 4 ust. 2, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy (tj. do dnia 21 października 2010r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym zaskarżona uchwała pozostaje w reżimie konieczności pozostawania w "zgodności" ze Studium. Nowa regulacja art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga "nienaruszania" ustaleń Studium, jednakże rozważania co do różnic pojęciowych w tym zakresie są zbędne, bo nowa zasada "nienaruszania" ustaleń studium nie dotyczy zaskarżonej uchwały.

Zgodnie z ustawą o planowaniu, planowanie przestrzenne w gminie kształtują dwa akty planistyczne – studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, ustalane w celu określenia polityki przestrzennej gminy (art. 9) oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalany w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy (art. 14). Studium nie jest aktem prawa miejscowego ale jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 i 5).

Skoro ustawodawca przewidział w systemie planowania przestrzennego dwa odrębne dokumenty, to przyjmując jego racjonalność, muszą one zarówno służyć nieco innym celom planistycznym jak i różnić się między sobą. Zdaniem Sądu podstawowa różnica (poza oczywiście mocą prawną obu tych aktów, z których tylko jeden jest konstytucyjnym źródłem prawa) polega na stopniu ich szczegółowości.

Po pierwsze studium sporządzanie jest dla obszaru całej gminy (art. 9 ust. 3) niezależnie od tego jaki dana gmina zajmuje obszar, podczas gdy wobec miejscowego planu ustawa nie stawia takich wymagań. Co więcej sporządzenie jednego planu dla obszaru całej gminy w szczególności znacznej obszarowo byłoby praktycznie niemożliwe. Wskazuje na to nie tylko zakres obowiązkowych ustaleń Studium (art. 10 ustawy) w porównaniu do obowiązkowej zawartości miejscowego planu (art. 15 ustawy) ale również skala map na których oba te dokumenty w częściach graficznych są sporządzane, wymuszające stopień szczegółowości ustaleń obu tych dokumentów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy plan miejscowy sporządza się co do zasady w skali 1:1000, na zasadzie wyjątku, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Zgodnie natomiast z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. nr 118 poz.1233) projekt rysunku studium sporządza się na kopii mapy topograficznej, pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, lub na kopii wojskowej mapy topograficznej w skali od 1:5.000 do 1:25.000. Wskazać też należy, że jak sama nazwa wskazuje, studium określa kierunki i uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy, czyli wytycza (określa) cele i tendencje które w planowaniu przestrzennym gmina chce osiągnąć, przy czym cele te musza uwzględniać okoliczności, które mogą mieć na nie wpływ (uwarunkowania).

Działki skarżącego położone są w zaskarżonej uchwale w obszarze Rz (§ 7, tereny użytkowane rolniczo). Przeznaczenie podstawowe określono jako tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska oraz sady i ogrody przydomowe. W przeznaczeniu dopuszczalnym dopuszczono realizacje zieleni niskiej i wysokiej jak również dopuszczono odbudowę i przebudowę istniejących, wskazanych na rysunku planu budynków o różnych funkcjach. § 7 ust. 1 pkt. 3 wprowadza zakaz realizacji obiektów budowlanych w tym związanych z produkcją rolną, obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie, za wyjątkiem sieci infrastruktury technicznej.

Natomiast w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. , przyjętego uchwałą nr XV/140/99 Rady Miasta Z. z dnia 15 grudnia 1999r., działki skarżącego znajdują się w przeważającej części w strefie Tos (tereny otwarte o średnim reżimie ochrony) oraz w nieznacznej części w strefie Tow – terenach otwartych o wysokim reżimie ochrony.

Z tekstu studium (§ 6 pkt. 7 lit. a-d ) wynika, że w odniesieniu do terenów otwartych w [....] części Z. , przyjęto następujące kierunki użytkowania i zagospodarowania: pierwszeństwo ma działalność związana z ochroną środowiska przyrodniczego i krajobrazu, główną funkcją tych terenów jest turystyka i wypoczynek i sport, wyklucza się rozwijanie funkcji osadniczych, rozwój urządzeń związanych z turystyką, wypoczynkiem i sportem, a także niezbędnych urządzeń z zakresu gospodarki rolniczej i leśnej oraz komunikacji i infrastruktury technicznej, warunkuje się spełnieniem wymagań w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego i krajobrazu, zróżnicowanych w zależności od położenia i cech poszczególnych fragmentów terenu.

Polityka przestrzenna w strefie Tow – terenów otwartych o wysokim reżimie ochrony - określona została w § 16 Studium, w ten sposób, że określono, iż dotyczy ona terenów leśnych, zadrzewień, w tym zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i w otoczeniu cieków, oraz wymagających szczególnej ochrony nieleśnych terenów otwartych, a w szczególności terenów bezpośredniego przedpola [....] Parku Narodowego oraz terenów podmokłych i lejów źródliskowych, a polega na ochronie wartości przyrodniczych, poprzez daleko idące ograniczenia możliwości użytkowania i zagospodarowania terenu. W § 16 ust. 2 Studium ustalono kierunki zagospodarowania przestrzennego obszarów strefy TOw , zastrzegając ochronę przyrodniczej struktury zieleni wysokiej, średniej i niskiej, cieków wodnych, terenów otwartych, w tym pełniących tam wymienione szczególne funkcje ekologiczne, eksponując ochronną funkcje lasów; konieczność uregulowania granicy rolno - leśnej, zalesienia określonych terenów, stosowania wyłącznie biologicznej obudowy cieków oraz szczególnych zasad regulacji. W strefie tej dopuszczono wykorzystanie terenów do celów gospodarki hodowlanej, jako użytków zielonych ( pastwiska, łąki), terenów nieleśnych tej strefy. Dopuszczono również ograniczone wykorzystanie terenu dla turystyki i wypoczynku przy zachowaniu ściśle określonych zasad. Równocześnie całkowicie wykluczono wykorzystywanie terenów dla funkcji osadniczej, w tym również związanej z działalnością rolniczą. Wskazano na eliminację istniejącej zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej, w miarę utraty przez nią wartości technicznych i użytkowych, z wyjątkiem obiektów reprezentujących wartości kulturowe, wprowadzenie ograniczeń przy remontach i zasady osłaniania istniejącej zabudowy pasami lub grupami zadrzewień i zakrzewień, utrzymaniu istniejących tras komunikacyjnych i ciągów infrastruktury technicznej, z dopuszczeniem ich uzupełnień tylko w razie konieczności i w niezbędnym zakresie.

Z pkt 6 wynika też, że motywem ograniczenia wykorzystania terenów dla turystyki i wypoczynku jest zapewnienie ochrony najbardziej wrażliwych elementów środowiska przyrodniczego, zaś jego dopuszczenie podlega dalszym daleko idącym obostrzeniom.

Natomiast polityka przestrzenna w strefie TOs – terenów otwartych o średnim reżimie ochrony – określona została w § 17 Studium. Są to tereny otwarte nie wymienione w § 16 ust. 1 pkt 1. Kierunki zagospodarowania przestrzennego określono jako: utrzymanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej oraz usługowej; wykluczenie sytuowania nowej zabudowy, w tym również związanej z działalnością rolniczą; ochrona ciągów [....] oraz [....] oraz urządzenie ich jako tras turystycznych; wykorzystanie terenów na cele turystyki i wypoczynku z urządzeniem w pierwszej kolejności terenów o szczególnych predyspozycjach, oznaczonych na rysunku studium nr 1; utrzymanie istniejących tras komunikacyjnych i ciągów infrastruktury technicznej z dopuszczeniem ich uzupełnień tylko w razie konieczności w niezbędnym zakresie; utrzymanie zieleni niskiej jako podstawowego zagospodarowania terenów otwartych tej strefy przy zachowaniu istniejących zadrzewień i zakrzewień oraz uzupełnianiu w określonych miejscach; dopuszczenie wykorzystania terenów do celów gospodarki hodowlanej jako użytków zielonych - pastwiska, łąki.

Niewątpliwie zarówno w terenach oznaczonych w Studium symbolem Tow jak i symbolem TOs nie jest dopuszczona rozwijanie nowej zabudowy ani funkcji osadniczej. Oba te tereny dopuszczają natomiast – pod szczególnymi warunkami – wykorzystanie terenów w obszarach tych położonych dla celów turystyki i wypoczynku.

Na legendzie rysunku Studium, tereny TOS opisano tereny jako otwarte (...), do wykorzystania na cele turystyki i rekreacji, przy czym osobnym oznaczeniem (linie równoległe na żółtym polu) narysowano "tereny o szczególnych predyspozycjach w tym tereny najkorzystniejsze do rozwoju rekreacji i sportów zimowych (pól narciarskich)" oraz "tereny wskazane do sytuowania miejsc wypoczynku i kąpieli słonecznych o wybitnie korzystnych warunkach nasłonecznienia". Natomiast tereny o szczególnych ograniczeniach w tym tereny o wysokich wartościach krajobrazowych (wierzchowiny), chronione przez zbędnym zainwestowaniem, w tym również związanym z funkcją turystyczną oznaczone zostały odrębnym symbolem graficznym (elipsa na żółtym tle).

Takie rozróżnienie terenów dowodzi, że już na etapie uchwalania dokumentu Studium, Gmina Miasta Z. dokonała dość szczegółowej analizy przydatności i potencjału terenów pod kątem ich przydatności dla celów turystyki i wypoczynku. Tym samym racje ma organ planistyczny twierdząc w odpowiedzi na skargę, że teren działek nr [....] i [....] , obr. [....] został już w Studium uznany za nieprzydatny do realizacji celów turystyki i wypoczynku (terenów, tras i urządzeń narciarskich) ze względu na ukształtowanie działek, niewielki ich obszar i położenie, w tym oddzielenie drogą od terenów sportowych oraz bardzo bliskie sąsiedztwo, a nawet w części położenie na obszarze ścisłej ochrony.

Zestawienie przeznaczenia nieruchomości stanowiących własność skarżącego określonych w studium i w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że ustalenia planu pozostają w zgodzie z ustaleniami Studium. Plan ustala przeznaczenie terenów oraz określa sposób ich zagospodarowania przy uwzględnieniu kryteriów określonych w Studium. Tym samym Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd nie dopatrzył się także nadużycia władztwa planistycznego przez organ planistyczny poprzez ograniczenie prawa własności skarżącego.

Wskazać należy, że elementem ustawowej definicji prawa własności jest możność korzystania i rozporządzania rzeczą, jednakże w granicach określonych w art. 140 Kodeksu cywilnego, który definiuje treść tego prawa, wskazując, że jednym z elementów ograniczających prawo własności są przepisy ustaw, do których należy niewątpliwie zaliczyć również miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a stosownie do ust. 2 tegoż artykułu, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie. Stanowisko to zostało również zaakceptowane w orzecznictwie, w którym wskazuje się, że "nie budzi wątpliwości fakt, iż ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Plany te ustalają bowiem przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu i jako takie przesądzają o ograniczeniach prawa własności. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w tym zakresie jest dopuszczalne, gdy następuje to w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego. Nie każda zatem ingerencja w sposób wykonywania prawa własności jest niedozwolona. Prawo własności, chronione na mocy art. 21 Konstytucji RP, nie jest bowiem prawem bezwzględnym" ( por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 20 czerwca 2008 r, sygn.: II OSK 1932/07). Zauważyć należy, że z punktu widzenia art. 1 ust. 2 ustawy planistycznej prawo własności stanowi jedną ze składowych katalogu wartości, które należy uwzględnić w toku prac planistycznych. W konkretnej sytuacji przestrzennej określonego terenu nie można wykluczyć kolizji pomiędzy tymi wartościami i brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych, ażeby prawu własności z góry przypisywać prymat nad pozostałymi wartościami. Funkcja planowania przestrzennego polega właśnie na wyważaniu tychże wartości, jak również interesu publicznego i prywatnego.

Nadto w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazano, iż przy sporządzaniu planu miejscowego, należy w pierwszej kolejności uwzględnić ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w taki sposób, aby plan miejscowy był zgodny z dokumentem polityki planistycznej gminy (art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W związku z tym nie można mówić o nadużyciu przez organy gminy posiadanego przez nie tzw. władztwa planistycznego, jeżeli działania organów gminy są zgodne z polityką gminy określoną w dokumencie Studium.

Skargę na uchwałę Rady Miasta Z. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[....] wniósł również organu nadzoru tj. Wojewoda [....] . Skarga ta nie była przedmiotem wyroku NSA sygn. II OSK 117/13.

Skarga organu nadzoru tj. Wojewody [....] została złożona w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Ustawa ta – mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 7).

Wojewoda jako organ nadzoru, w przeciwieństwie do osób o których mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, nie jest obowiązany wykazywać swojej legitymacji skargowej poprzez wskazanie interesu prawnego i jego naruszenia.

Zarzuty skargi okazały się zasadne.

Zgodnie z art. 17 ustawy o planowaniu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno wykonuje cały szereg czynności; art. 17 pkt. 6 procedury planistycznej przewiduje obowiązek uzyskania opinii o projekcie planu od wymienionych w tam organów oraz pkt. 7 przewiduje obowiązek uzgodnienia projektu planu ze wskazanymi tam organami, w tym między innymi z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków; właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kpa. Zgodnie natomiast z art. 25 ust. 1 i 2 wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień przez organy, o których mowa w art. 17 pkt 6 i 7, nie krótszy niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu.

Pkt. 9 art. 17 przewiduje natomiast obowiązek wprowadzenia zmian wynikających z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień. Dopiero w takim kształcie projekt planu podlega wyłożeniu do publicznego wglądu. Kolejna zmiana projektu planu może zostać wprowadzona przez wójta (burmistrza, prezydenta) dopiero w wyniku rozpatrzenia (i uwzględnienia) uwag, które osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić do wyłożonego projektu. Po wprowadzeniu tych zmian wójt, burmistrz, prezydent "w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia" i dopiero wówczas przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag.

Niesporny w doktrynie i orzecznictwie jest pogląd, że procedura planistyczna jest procedurą sformalizowaną, miedzy innymi z tego powodu, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają fundamentalny wpływ na zakres i sposób wykonywania prawa własności nieruchomości położonych na jego obszarze. Wydaje się również, że jednolicie postrzegana jest funkcja uzgodnienia projektu planu przez poszczególne, wymienione w ustawie organy: każdy z organów, ma prawo i obowiązek wypowiedzieć się co do ustaleń planu, tak aby pozostawał on w zgodzie zarówno z przepisami prawa stosowanymi przez ten organ, ale również aby w ramach obowiązującego porządku prawnego ochronie i zabezpieczeniu podlegały te wartości, nad którymi czuwać jest obowiązany każdy z organów opiniujących lub uzgadniających, zgodnie ze swoją właściwością rzeczową. Uzgodnienie projektu planu z organami zewnętrznymi wobec organu planistycznego ma zatem niewątpliwie na celu również i to, aby w poszczególnych kwestiach wypowiadały się organy posiadające szczegółową, merytoryczną wiedzę w poszczególnych dziedzinach.

Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 listopada 2012r., sygn. II OSK 2024/12 "Ratio legis instytucji "uzgodnienia" w procedurze planistycznej, polega na przesądzającym (relewantnym) wpływie pozytywnego stanowiska organu uzgadniającego, na kształt normatywny postanowień planu. Ustawodawca, nakazując organowi wykonawczemu gminy uzgodnienie projektu planu ze wskazanymi organami, w tym z właściwym konserwatorem zabytków, określił konsekwencje prawne takiego uzgodnienia. Organ uzgadniający może skutecznie zablokować uchwalenie projektowanego aktu w kształcie planowanym przez organ sporządzający. Odmowa uzgodnienia projektu planu przez uprawniony organ oznacza niemożność uchwalenia planu miejscowego w planowanym kształcie. Zaś w przypadku uchwalenia przez radę gminy planu miejscowego, mimo odmowy uzgodnienia przez uprawniony organ, zgodnie z dyspozycją art. 28 u.p.z.p., skutkuje to, co do zasady, nieważnością uchwały rady w całości lub w części".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotowy plan miejscowy w kształcie w którym został uchwalony, nie uzyskał uzgodnienia [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Z zaskarżonej uchwały wynika, że na obszarze objętym planem znajdują się liczne obiekty wpisane do rejestru zabytków, a także takie, które miały uzyskać ochronę poprzez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istotne znaczenie dla problematyki ochrony wartości kulturowych w tym obszarze Zakopanego widoczne jest zarówno na tle treści zapisów Studium, prognozy oddziaływania planu na środowisko, jak i uwag zgłaszanych do projektu planu, czy dyskusji publicznych. Okoliczności te podkreśla zresztą także i Rada Miasta Z .

Pierwsza wersja projektu planu, przesłana została do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przez Burmistrza Miasta Z. , pismem z dnia 19 marca 2010 roku. Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia 26 maja 2010 roku, czyli po terminie (co wynika z akt sprawy) uzgodnił projekt przedłożonego planu miejscowego, pod warunkiem uwzględnienia zastrzeżeń dotyczących zapisów § 4 ust.3 projektu tekstu planu oraz stref konserwatorskich (strefy A- ścisłej ochrony konserwatorskiej i strefy B – częściowej ochrony konserwatorskiej).

Gdyby miejscowy plan został uchwalony w takim kształcie w jakim został przesłany po raz pierwszy do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, to ze względu na treść przywołanego wyżej przepisu art. 25 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – plan byłby uzgodniony poprzez tzw. "milczące uzgodnienie" jako że stanowisko organu zostało przedstawione po terminie.

Jednakże po pierwszym wyłożeniu projektu do publicznego wglądu (9 lipca 2010r.- 9 sierpnia 2010 r) na skutek uwzględnienia zgłoszonych uwag, projekt planu uległ zmianie i to w zakresie dotyczącym bezpośrednio kwestii związanej z ochroną zabytków – i tak zmieniony plan został przesłany do ponownych uzgodnień. Postanowieniem z dnia 28 września 2010r. Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia projektu planu zagospodarowania przestrzennego.

Jako uzasadnienie swojego stanowiska Wojewódzki Konserwator Zabytków podał:

1. nieprawidłowości przy wyznaczeniu strefy ochrony konserwatorskiej KR 1 (na podstawie art. 18 i 19 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wskazał, że w poprzednim postanowieniu postulowano o utworzenie dwóch stref ochrony konserwatorskiej. W związku z powyższym przyjmuje się, że proponowane przez zespół projektowy strefy ochrony konserwatorskiej KR1 i KR2 stanowią odpowiedniki postulowanych stref A–ścisłej ochrony konserwatorskiej i B-częściowej ochrony konserwatorskiej. Stwierdził jednak, że wyznaczenie w obecnym projekcie strefy ochrony konserwatorskiej KR1 na terenie stanowiącym otoczenie ul. [....], wpisanej do rejestru zabytków województwa [....] pod nr [....] , jest niecelowe, albowiem z mocy prawa wszystkie działania na tym obszarze należy uzgadniać z tut. Urzędem. Ponadto w załączniku do poprzedniego postanowienia zaproponowano zakres strefy, która ze względu na ochronę dóbr kultury powinna znajdować się na tym terenie.)

2. nieczytelne i nieprawidłowe ustalenia tekstu planu, odnoszące się do obiektów zabytkowych ( Rozdział II § 4 pkt 4 tekstu projektu uchwały ). W uzasadnieniu podał obszernie przyczyny, dla których zapis w projekcie planu rozdział II. § 4 pkt 4 dotyczący ochrony obiektów zabytkowych na mocy decyzji o wpisie do rejestru zabytków wschodniej części ul. [....] uznaje za niejednoznaczny i dodatkowo niezgodny z decyzją o wpisie do rejestru zabytków ul. [....] . W tym ostatnim zakresie wskazał, że decyzja o wpisie stanowi iż wpisu dokonano ze względu na dużą wartość historyczną, urbanistyczną i architektoniczną (duże skupisko zabytkowego budownictwa) ul. [....] wobec czego wszystkie elementu układu architektoniczno-urbanistycznego podlegają ochronie konserwatorskiej.

3. brak zgodności z decyzją o wpisie do rejestru zabytków wyznaczonej na rysunku planu granic obszaru stanowiącego otoczenie ul. [....] (otoczenie zabytku zostało wyznaczone nieprawidłowo. Wyznaczona na załączniku graficznym granica obszaru stanowiącego otoczenie ul. [....] wpisanej do rejestru zabytków nie jest zgodna z decyzją o wpisie do rejestru tej ulicy, która stanowi: otoczenie obiektu obejmuje obszar od północy ograniczony potokiem [....] od południa przebiegający linia idealną wytyczoną w odległości 100m od osi drogi. Obszar ten zgodnie z decyzją zaczyna się od [....] (od wschodniej jego części a kończy na zagrodzie nr [....] .)

Treść postanowienia zawiera zatem konkretne warunki na jakich uzgodnienie projektu planu może nastąpić oraz z rozważań objętych pkt 1 i 2 wynikają podstawy prawne ich wprowadzenia. Wskazać zatem należy, że zdaniem Sądu, nie można stwierdzić, że postanowienie to odpowiada dyspozycji art. 24 ust. 2 (Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, albo nie powołają podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie.). Sąd przy tym – w przeciwieństwie do Konserwatora Zabytków- nie posiada wiadomości specjalnych które pozwalałyby mu samodzielnie ocenić jakość czy merytoryczną wartość zawartych w ww. postanowieniu wskazań.

Niewątpliwie natomiast wskazać może, że organ planistyczny nie skorzystał z przysługującego mu trybu zakwestionowania przedmiotowego postanowienia tj. złożenia w trybie art. 106 Kpa zażalenia na ww. postanowienie oraz ewentualnie – następczo - skargi do sądu administracyjnego. Burmistrz nie wykorzystał tego środka prawnego, co powoduje, że wyżej wskazane postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest ostateczne. Argumenty Rady Miasta Z. dotyczące decyzji Burmistrza co do braku skorzystania z przysługujące środka zaskarżenia postanowienia, z powodu obaw o przedłużenie procedury planistycznej nie zasługują na uwzględnienie. Szybkość prowadzenia jakiegokolwiek postępowania, w tym również procedury planistycznej, nie może przeważać nad rzetelnością jej prowadzenia.

Zdaniem Sądu nie jest tak, że organowi planistycznemu przysługuje prawo swobodnego wyboru drogi postępowania w przypadku odmowy uzgodnienia projektu planu miejscowego: albo złożenie zażalenia w trybie art. 106 § 5 Kpa albo zastosowanie art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu. Zdaniem Sądu zastosowanie art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu może mieć miejsce w tych przypadkach, gdy organ odmawiając uzgodnienia w ogóle nie wskazuje żadnych zarzutów wobec przedstawionego projektu (ani też żadnej podstawy prawnej odmowy uzgodnienia), natomiast przepis ten nie może być stosowany wówczas, gdy organ planistyczny z negatywnym postanowieniem się po prostu nie zgadza, nawet jeżeli uważa, że postanowienie odmawiające uzgodnienia ma mierną merytoryczna wartość.

Jak stwierdził WSA w Krakowie w wyroku z dnia 19 lutego 2008 r., IV SA/Wa 1/08 z którym to poglądem Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zgadza się w całości, "nie można uznać za brak wskazania podstaw prawnych uzgodnienia projektu planu miejscowego sytuacji, w której podstawy te zostały wskazane, lecz w ocenie organu planistycznego nie mają one zastosowania. Oznaczałoby to, iż umocowanie prawne uzgodnienia zależy od jego oceny prawnej dokonywanej przez organ planistyczny, a to z kolei skutkowałoby utratą przez orzeczenie uzgadniające bezwzględnej mocy wiążącej."

Na marginesie tylko można wskazać, że Burmistrz Miasta Z. , nie oczekiwał na uzgodnienie projektu planu przez [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, gdyż drugie wyłożenie rozpoczął już w dniu 20 września 2010 r. podczas gdy sporne postanowienie o odmowie uzgodnienia pochodzi z 28 września 2010r.

Dalsze zmiany wprowadzane w kolejnych wyłożeniach, wynikające choćby ze wskazywanej przez organ planistyczny aktualizacji gminnej ewidencji zabytków, tylko ocenę tę potwierdzają. W toku procedury planistycznej zmieniona (zaktualizowana) została gminna ewidencja zabytków. Na skutek tej aktualizacji, w tekście planu wskazano nowe budynki jako obiekty o cechach zabytkowych, np. budynek położony w terenie oznaczonym symbolem 6.MN/U i w granicy obszaru otoczenia zabytku zgodnie z decyzją w nr [....] z 29 maja 1957 roku; budynek położony w terenie oznaczonym symbolem 1.MN/U; budynek położony w terenie 1/MN; budynek położony w terenie 20.MN; budynki położone w terenie 21.MN i w granicy otoczenia zabytku zgodnie z decyzją WKZ nr [....] z 29 maja 1957 roku; budynek położony w terenie oznaczonym symbolem 20.MN; budynek położony w terenie o symbolu 10.MN i w granicy obszaru otoczenia zabytku zgodnie z decyzją WKZ nr rejestru [....] z dnia 29 maja 1957 roku. Nadto wykreślono budynki z listy obiektów o cechach zabytkowych np. dwa budynki położone w terenie oznaczonym symbolem 15.MN i w granicy obszaru otoczenia zabytku zgodnie z decyzją WKZ nr rejestru [....]z 29 maja 1957 roku; dwa budynki położone w terenie oznaczonym symbolem 1.MN i położone w strefie ochrony konserwatorskiej dla obiektów zabytkowych (2.KR); budynek położony w terenie o symbolu 10.MN w strefie ochrony konserwatorskiej dla obiekt zabytkowych (2KR); budynek położony w terenie o symbolu 10.MN, w strefie ochrony konserwatorskiej zabudowy ulicy [....] 1.KR i w granicy obszaru otoczenia żaby zgodnie z decyzją WKZ nr [....] z dnia 29 maja 1957 roku.

Na istotne zmiany wskazuje także choćby zmiana przeznaczenia części terenów 8.MN na tereny 8.MN/U i dopuszczenie w terenie MN/U dodatkowo możliwość lokalizacji usług komercyjnych realizowanych jako "budynki wolnostojące, dobudowane lub wbudowane do budynków mieszkalnych, na działkach o powierzchni mc mniejszej niż 1000 m2 i szerokości nie mniejszej niż 16 m, przy uwzględnieniu ustaleń § 4 ust.20 pkt 3 i 4 oraz "drobną wytwórczość realizowaną jako warsztaty rzemieślnicze".

Zupełnie nieadekwatnym do obowiązującego stanu prawnego (art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu) argumentem jest opisywana w odpowiedzi na skargę zmiana przeznaczenia terenu 5.U (terenu usług komercyjnych) na teren przeznaczone dla lokalizacji zabudowy mieszkalno –usługowej (2.M/U) co nastąpiło po uwzględnieniu uwagi, której autorzy informują, iż ustalenia projektu planu w zakresie przeznaczenie terenu oraz zasad jego zagospodarowania niezgodne są z decyzją o warunkach zabudowy.

Tego rodzaju zmiany zdaniem Sądu wymagały ponowienia uzgodnień. Zgodnie bowiem z § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164 poz.1587), ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej powinny zawierać określenie obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Innymi słowy, jednym z podstawowych elementów ustaleń planu w zakresie ochrony zabytków jest wskazanie obiektów chronionych (czyli poszczególnych budowli i budynków), a zasady zagospodarowania terenów ustalane są następczo, dopiero w ich kontekście urbanistycznym. W przypadku dokonywania licznych zmian w tym zakresie nie można mówić o braku konieczności ponawiania uzgodnień.

W przypadku niniejszego planu byłoby to nie tyle zresztą "ponowienie uzgodnień" co "uzgodnienie", jako że po raz drugi, trzeci, czwarty i piąty projekt miejscowego planu do publicznego wglądu wykładany był bez wymaganego ustawą uzgodnienia z [....] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Sąd nie podziela zatem poglądów Rady Miasta Z., że wprowadzane kolejne zmiany do projektu planu nie wymagały uzgodnień skoro dotyczyły aktualizacji ewidencji, poszerzenia lub zmniejszenia strefy ochrony konserwatorskiej, zmiany przeznaczenia terenów w strefach ochrony konserwatorskiej. Tym samym w ocenie Sądu projekt przedmiotowego planu nie został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Obowiązek ten wynika zarówno z art. 17 pkt. 7 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i z art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), który stanowi, że projekty i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlegają uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.

Już tylko ta okoliczność tj. brak uzgodnienia projektu planu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków zdaniem Sądu uprawnia do stwierdzenia nieważności uchwały na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Jednakże zasadne okazały się również kolejne zarzuty skargi dotyczące uchybień procedurze planistycznej. Zasadnym okazał się zarzut naruszenia procedury planistycznej w zakresie braku wprowadzenia do tekstu planu warunków uzgodnienia projektu planu, sformułowanych przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2010r. Z postanowienia tego wynika, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[....] obejmuje tereny zlokalizowane w części w terenie górniczym "[....] " i w terenie górniczym "[....] ", zaś uzgodnienie nastąpiło pod warunkiem uzupełnienia projektu planu o informację o istniejącym terenie górniczym wód termalnych "[....] " i terenie górniczym "[....]. "

Jak już wyżej wspomniano, zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. g ustawy o planowaniu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta jest obowiązany do uzgodnienia projektu planu z właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych; a następnie wprowadzenia zmian wynikających z dokonanego uzgodnienia jeszcze przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu. Z kolei § 4 pkt 7 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych (...) powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów. Zgodnie natomiast z § 7 pkt 6 i 9 rozporządzenia, projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać granice i oznaczenia obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych w tym terenów górniczych.

Tym samym oznaczenie granic terenów górniczych to obligatoryjne ustalenie planu, zaś teren górniczy to teren podlegający ochronie.

Wskazać też należy, że zarówno ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (obowiązująca w dacie dokonywania uzgodnień) jak i ustawa z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (obowiązująca w dacie uchwalenia planu), wprowadzała i wprowadza w art. 6 definicje legalne, pośród których wyróżnia pojęcie "terenu górniczego" (pkt. 9 i odpowiednio pkt. 15) i "obszaru górniczego" (pkt. 8 i odpowiednio pkt 5). Terenem górniczym jest przestrzeń objęta przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. Obszarem górniczym jest natomiast przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny oraz prowadzenia robót górniczych związanych z wykonywaniem koncesji. Według brzmienia tej definicji w dacie uchwalenia planu ( i obecnie) obszarem górniczym jest przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego składowania odpadów oraz prowadzenia robót górniczych niezbędnych do wykonywania koncesji.

Teren górniczy jest ustanawiany z uwagi na szkodliwe skutki robót górniczych, zaś obszar górniczy to obszar, w którym można wydobywać kopaliny i prowadzić związane z wykonaniem koncesji roboty górnicze. Teren górniczy jest określany przez organ koncesyjny w koncesji na wydobywanie kopaliny i stanowi on ściśle określony, identyfikowany na podstawie mapy, obszar ujawniony w rejestrze obszarów górniczych.

Te ogólne uwagi przytaczane są w celu wyjaśnienia, że pojęcia obszaru górniczego oraz terenu górniczego nie są pojęciami tożsamymi i nie bez znaczenia jest, którym pojęciem posługuje się akt prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Uwagi te również istotne są dla wskazania, że Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. , warunkując uzgodnienie projektu planu o uzupełnienia projektu o informację o istniejących terenach górniczych wód termalnych "[....] " i "[....] ", nie wskazywał wyłącznie na zmiany czysto redakcyjne. Postanowienie uzgadniające zawiera tylko jeden warunek - wprowadzenia do projektu planu miejscowego informacji o terenie górniczym.

Warunek ten nie został spełniony. W części tekstowej zaskarżonej uchwały nie ma bowiem zapisu o ustaleniu terenów górniczych, tj. przestrzeni objętej przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. Także na rysunku planu zaznaczono w legendzie oraz na mapie granice obszarów górniczych, a nie terenów górniczych.

W tekście uchwały w § 4 ust. 1 pkt 2 i 3, znajduje się wyłącznie informacja, że na obszarze planu obowiązują zasady i ograniczenia wynikające z położenia terenów w obszarze górniczym "[....] " dla złoża wód termalnych (...) oraz w obszarze górniczym [....] dla złoża wód termalnych utworzonym Koncesją nr [....] wydaną przez Ministra Środowiska dnia 4.03.2009 r.

W przedstawionych projektach zostały bowiem uwzględnione uwarunkowania związane tylko z istnieniem obszaru górniczego "[....] ", czy obszaru górniczego "[....] ", natomiast treść art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. nakłada obowiązek uwzględnienie w miejscowym planie terenów górniczych. Takie obligatoryjne a brakujące ustalenie dotyczące terenów górniczych w akcie prawa miejscowego jest zaś istotne nie tylko dla przedsiębiorców górniczych, lecz również dla interesu prawnego osób i jednostek organizacyjnych wykonujących na określonym terenie prawo własności.

Podzielić należy pogląd sformułowany w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2010r., IV SA/Wa 2027/10, zgodnie z którym, istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego (studium) należy rozumieć takie naruszenie, które prowadzi do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. W niniejszej sprawie sytuacja taka ma miejsce. Naruszony tym samym został przepis art. 17 pkt. 7 lit. g w związku z art. 17 pkt. 9 ustawy o planowaniu, co stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kolejne uchybienia upoważniające do stwierdzenia istotnego naruszenia trybu postępowania, wiążą się z odstąpieniem przez Burmistrza Miasta Z. od przewidzianego w tych przepisach ponownego uzgodnienia projektu miejscowego planu z Zarządem Województwa [....] oraz z Zarządem Powiatu T., pomimo dokonania zmian w projekcie uprzednio uzgodnionym tego rodzaju, że sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę.

Jak wyżej wskazano, uzgodnienie projektu planu z właściwym zarządcą drogi (w niniejszej sprawie jest to Zarząd Województwa [....] dla drogi wojewódzkiej nr [....] , klasy technicznej G relacji [....] oraz Zarząd Powiatu T. dla drogi powiatowej nr....) jest obligatoryjne, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub sama drogę.

Podkreślenia wymaga, że przepis nie używa kategorycznego sformułowania "mają wpływ" ale stanowi, że "mogą mieć wpływ", co zdaniem Sądu oznacza, że wątpliwości co do wpływu lub jego braku rozstrzyga organ uzgadniający, a nie organ planistyczny.

Projekt planu, który (po korekcie) uzyskał pozytywne uzgodnienie zarządców dróg o podlegał wyłożeniu do publicznego wglądu w okresie 9 lipca 2010r. – 9 sierpnia 2010 r. Na skutek rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu, zmieniono jego ustalenia dotyczące przedmiotu uzgodnienia z zarządcami dróg co do łącznika w klasie technicznej głównej drogi wojewódzkiej nr [....] z drogą powiatową nr [....] , oznaczonego na rysunku projektu planu przesłanego do uzgodnień oznaczonego symbolem 2 KDG. Zmieniona została klasa tego łącznika z głównej (G) na drogę klasy lokalnej (L), zatem o niższych parametrach technicznych, nadając projektowanej drodze symbol 3 KDL. Zmniejszono również odległości nieprzekraczalnych linii zabudowy od drogi wojewódzkiej w terenach 19. MN, co zdaniem Sądu może mieć "wpływ na ruch drogowy lub samą drogę", gdyż są to zmiany dotyczące terenu przyległego do pasa drogowego.

W wyniku następnych wyłożeń projektu planu do publicznego wglądu, zmieniono dodatkowo przeznaczenie niektórych terenów położonych bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej nr [....] . Fragment terenu oznaczonego symbolem WS/ZI (tereny wód śródlądowych płynących wraz ze strefami ekologicznymi ) zmieniono na teren o symbolu 1.UPo (tereny zabudowy usługowej - usługi oświaty); fragment terenu o symbolu 1.M/U (tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej) został przeznaczony pod tereny zabudowy wielorodzinnej (12.MW); przeznaczenie fragmentu terenu oznaczonego symbolem 2.MN/U (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług) zmieniono na teren zabudowy wielorodzinnej o symbolu 9.MW; obszar oznaczony przy pierwszym wyłożeniu symbolem 10.MN zmieniono na 8.MN/U oraz 3.M/U. Takie zmiany, a zwłaszcza pierwsza i ostatnia z opisanych co do terenu przyległego do pasa drogowego wymagały uzgodnienia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.

Ponadto w § 10 ust. 2 pkt 8 tekstu planu zmieniono zasady obsługi komunikacyjnej terenów zabudowy usługowej (usługi publiczne) oznaczonych symbolami: 1.Upo i 4.Upo; dopuszczono dostęp do ww. terenów z drogi wojewódzkiej, oznaczonej w projekcie planu symbolem KDG/1.KDZ. Powyższe budzi tym większe wątpliwości, że bez uzgodnienia z Zarządem Województwa [....] zmieniono w przedmiotowym planie przeznaczenie terenu z WS/ZI na 1 .UPo.

Stanowisko Gminy Miasta Z. , że nie zaistniała również konieczność ponowienia uzgodnień z zarządcami drogi wojewódzkiej i drogi powiatowej, gdyż zmiany wynikające z uwzględnienia uwag, nie mają wpływu na funkcjonowanie ww. dróg oraz na bezpieczeństwo ruchu, nie może być zaakceptowane.

Rzecz w tym, że to zarządcy dróg winni te okoliczności ocenić w obowiązkowym uzgodnieniu, przeciwna interpretacja zmierzałaby do zrelatywizowania obowiązku uzgodnień i sprowadzenia ich do uzgodnień nie tyle obligatoryjnych co zależnych od oceny potrzeby ich dokonywania przez organ planistyczny. Niewątpliwie również (zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym) zadaniem własnym gminy jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie spraw gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Niemniej jednak w zakresie procedury planistycznej, działania gminy nie są dowolne ale uzależnione w pewnym, niejednokrotnie znacznym, stopniu od stanowisk innych organów. Jest to dopuszczona prawem ingerencja w samodzielność jednostek samorządu terytorialnego.

Zmiany projektu planu dokonane po uzgodnieniu z zarządcami dróg, wymagały zdaniem Sądu ponownego uzyskania stanowiska zarządców dróg, na podstawie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zaniechania takich działań stanowi istotne naruszenie trybu uchwalania przedmiotowego planu miejscowego ze skutkiem przewidzianym w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Trafne są także zarzuty Wojewody dotyczące zmian wprowadzonych do projektu planu po ostatnim (piątym) wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, bez powiadomienia o tym fakcie społeczeństwa.

Zmiana w zakresie tekstu planu miejscowego dotyczyła między innymi następujących ustaleń

1. zawartych w § 8 ust.2 lit a) tekstu uchwały - zakazano w terenie o symbolu 7.MN realizacji budynków w zabudowie zwartej, w tym bliźniaczej. Zmiana ta wynikała z uwzględnienia uwagi złożonej przez właściciela sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem Gminy Miasta Z. , teren oznaczony symbolem 7.MN, obejmuje cztery zabudowane działki, na których zlokalizowane są istniejące budynki w zabudowie wolnostojącej, w związku czym wprowadzenie do projektu planu zapisu o zakazie lokalizacji budynków w zabudowie zwartej, w tym bliźniaczej, jest jedynie usankcjonowaniem stanu faktycznego i nie wpływa na sposób wykonywania nabytego prawa własności.

2. Zawartych w § 8 ust.2 pkt 8 lit i) oraz w § 8 ust.3 pkt 6 lit i) tekstu uchwały , dotyczących zasad rozbudowy dniejących budynków w terenach oznaczonych symbolami MN i MN/U; wprowadzono zapis dotyczący wysokości rozbudowywanych budynków ; "(...) oraz inne niż ustalone w lit. e ) maksymalne wysokości budynków wynikające z istniejącej wysokości budynków podlegających rozbudowie". Gmina Miasta Z. twierdzi, że bez wprowadzenia kwestionowanego zapisu o dopuszczeniu w wypadku rozbudowy istniejących budynków innej, niż ustalona w planie wysokość (11 metrów dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych i 13 metrów dla usług i budynków pensjonatowych), nie jest możliwa realizacja wymienionego wyżej ustalania dotyczącego kontynuacji zastosowanych w budynkach rozwiązań połaci dachowych.

3. Zawartych w § 8 ust.5 pkt 3 tekstu uchwały, w terenie oznaczonym symbolem 2.M/U wykreślono możliwość realizacji usług ochrony zdrowia i odnowy biologicznej. Zdaniem Gminy Miasta Z. wykreślenie tego zapisu nie zmienia faktu, iż usługi te mogą być w budynku realizowane jako dopuszczone w terenie 2.M/U usługi publiczne - § 8, ust.5 pkt 3

4. Zawarte w § 8 ust. 5 pkt 4 tekstu uchwały, w terenie o symbolu 2.M/U, zmniejszono wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy z 40 % na 30 % Zdaniem Gminy Miasta Z. teren oznaczony symbolem 2.M/U, sąsiadujący bezpośrednio z terenem [....] , obejmuje działki o łącznej powierzchni 663 m2, przy czym w związku z wyznaczoną na rysunku planu nieprzekraczalną linią zabudowy oraz przepisami prawa budowlanego (odległości od granic działki, miejsca postojowe, ustalona w planie powierzchnia biologicznie czynna) do zabudowy przeznaczone być może nie więcej niż 200 m2, co stanowi 30,1% ww. terenu. Dlatego też w planie skorygowano dopuszczoną maksymalną powierzchnię zabudowy w terenie 2.M/U zmniejszając ją z 40% do 30% powierzchni terenu inwestycji, co zgodnie jest ze stanem faktycznym.

Zdaniem Gminy Miasta Z. , zmiany te nie wymagały kolejnego wyłożenia, ani też ponownych uzgodnień, gdyż wynikały z uwzględnienia uwag nie mających wpływu na zmianę warunków zagospodarowania terenów sąsiednich, lub z usunięcia niejasności lub ewidentnych pomyłek, które mogłyby spowodować trudności w realizacji ustaleń planu. Zdaniem Sądu poglądu tego co do wszystkich wskazanych wyżej ustaleń nie sposób podzielić. Po pierwsze, jak wskazuje na to sama nazwa – rolą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest tylko i wyłącznie sankcjonowanie istniejącego stanu fatycznego w terenie. Jest wręcz przeciwnie – podstawową funkcją tego aktu prawa miejscowego jest zaplanowanie rozwoju architektoniczno – urbanistycznego w danym terenie. Tym samym wskazywane prze Gminę Miasta Z. "usankcjonowanie" stanu faktycznego, które jest korzystne z punktu widzenia właściciela sąsiedniej nieruchomości może być zupełnie niesatysfakcjonujące z punktu widzenia właścicieli nieruchomości, których zmiana dotyczy (zakaz zabudowy bliźniaczej, zmniejszenie wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy, wykreślenie możliwości wykonywania określonych usług). Natomiast zmiany związane z dopuszczeniem innej niż co do zasady przewidzianej w planie wysokości zabudowy może być z kolei istotne dla właścicieli nieruchomości sąsiednich. Trudno też – nawet w drodze najliberalniejszej wykładni – dowieść, że usługi odnowy biologicznej są usługami publicznymi. Natomiast charakter miasta Z. jest tego rodzaju, że zainteresowanie tego rodzaju usługami, zarówno ze strony ich oferentów jak i korzystających, może być istotne z punktu widzenia właściciela nieruchomości, gdzie zmiany te wprowadzono. Tym samym wszyscy zainteresowani powinni zostać powiadomieni w sposób prawem przewidziany, czyli przez publiczne wyłożenie, o zmianach, które zostały wprowadzone w zasadach zagospodarowania ich nieruchomości lub bezpośrednio z ich nieruchomościami graniczącymi, bo zmiany te wpływają na sposób wykonywania prawa własności.

Podkreślenia wymaga fakt, że wszystkie te zmiany są dopuszczalne, o ile wprowadzane są w stosownym trybie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów związanych z naruszeniem zasad sporządzenia planu "[....] ", rację ma pełnomocnik Gminy Miasta Z. , że nie stanowią one podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały w całości, jednakże wobec naruszeń procedury planistycznej w zakresie uzgodnień, mającej wpływ na ważność całej uchwały, poniższe uwagi podawane są już tylko dla porządku.

W § 6 ust. 5 pkt 2 tekstu uchwały zawierającym ustalenia szczegółowe dla terenu czynnego [....] oznaczonego symbolem ZC wprowadzono zapis "dopuszcza się realizacje obiektów kubaturowych, związanych z funkcjonowaniem [....] ", jednakże nie określono wskaźników zabudowy dla tego terenu. Zdaniem Gminy Miasta Z. zbędne jest ustalenie wskaźników zabudowy dla terenów [....], dla którego wprowadzono ustaleniami planu zapis "Na terenach powierzchni grzebalnych, obowiązuje zakaz realizacji obiektów kubaturowych, za wyjątkiem grobowców i obiektów małej architektury."

Stwierdzić trzeba że oba zacytowane zapisy ujęte są w tekście planu – w § 6 ust. 5 pkt. 2 i 3, jednakże dotyczą odmiennych kwestii – pkt. 2 dotyczy terenów cmentarza jako całości gdzie dopuszczono realizacje obiektów kubaturowych; natomiast pkt. 3 dotyczy powierzchni grzebalnych gdzie obowiązuje zakaz realizacji takich obiektów. Niemniej rację ma Wojewoda, że skoro w którymkolwiek miejscu cmentarza dopuszczono obiekty kubaturowe to istnieje obowiązek wyznaczenia ich parametrów, wynikający z § 4 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu gospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym w planie miejscowym ustala się gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy.

Podobnie znajdujący się w tekście planu zapis, zawarty w § 8 ust 2 pkt 3 w którym wymienia się teren o symbolu 29.MN, nie występujący na rysunku planu, nie jest naruszeniem zasad sporządzania planu ale raczej omyłką.

Kwestionowane w treści skargi ustalenie, zamieszczone w terenach o symbolach 1.U i 3.U o treści "dopuszcza się zblokowanie budynków", również nie uniemożliwia stosowania zapisów planu. Rację ma pełnomocnik Gminy Miasta Z. , że w tej sytuacji dopuszczone byłoby posługiwanie się definicją zamieszczoną w słowniku języka polskiego, zgodnie z która zblokowany znaczy tyle samo co połączony. Także i to sfomułowanie jest raczej pewna niezręcznością językową niż naruszeniem zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego, a zatem dla dopuszczalności stwierdzenia jej nieważności nie ma znaczenia upływ czasu zgodnie z regulacją art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Oddalenie skargi w pkt. II i III wyroku nastąpiło na zasadzie art. 151 p.p.s.a.