Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1357/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania [...] S.A. i odwołania Stowarzyszenia "[...]", uchylił punkt I.2.22; punkt I.3.8; punkt I.3.10; punkt IV decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] nr [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" i w tym zakresie orzekł merytorycznie, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] na wniosek z dnia 12 grudnia 2014 r. Gminy Miasta [...] - Miejskiego Zarządu Dróg w [...], po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko decyzją dnia [...] września 2016 r., określił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Na podstawie art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), dalej ustawa ooś, organ obwieszczeniem z dnia 7 września 2016 r., zawiadomił strony o wydaniu rzeczonej decyzji. Tym samym obwieszczeniem organ poinformował również społeczeństwo o wydanej decyzji.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosła [...] S.A. oraz Stowarzyszenie "[...]".

W odwołaniu Stowarzyszenie wniosło o zbadanie prawidłowości przeprowadzonego postępowania i prawidłowości treści decyzji. Natomiast [...] S.A. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i ponowne orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Skarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 82 ust. 1 ustawy ooś poprzez nieuwzględnienie w decyzji środowiskowej warunków dotyczących konieczności ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, w tym nieruchomości odwołującego, znajdującej się w strefie oddziaływania inwestycji, nieuwzględnienie wszystkich uwarunkowań przy rezygnacji z nałożenia obowiązku monitoringu oddziaływania przedsięwzięcia i przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy ooś, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podkreślił, iż w ramach postępowania odwoławczego dokonał pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnień, pism procesowych załączonych do akt sprawy, opinii i postanowień wydawanych toku postępowania pierwszej instancji oraz treści zaskarżonej decyzji i zarzutów odwołań. Pismem z dnia 27 stycznia 2017 r., wezwał inwestora do: zaktualizowania pełnomocnictwa, złożenia wyjaśnień w zakresie analizy wariantowej opisanej w raporcie ooś, w zakresie działań minimalizujących oddziaływanie na nietoperze, w zakresie systemu odwodnienia planowanego przedsięwzięcia drogowego i jego przedstawienia na załącznikach graficznych, także przedstawienia na załącznikach graficznych wszystkich elementów kwalifikowanych do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71).

Pismem z dnia 14 lutego 2017 r., Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w [...], czyniąc zadość wezwaniu, przedłożył odpowiedź. Zawiadomieniem z dnia 21 lutego 2017 r. powiadomiono odwołujących oraz zgodnie z art. 49 k.p.a., pozostałe strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem niniejszej decyzji. Uwagi nie wpłynęły.

Organ wskazał, iż rozpatrując sprawę uznał za konieczne dokonanie nieznacznych zmian w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji.

W punkcie 1 sentencji niniejszej decyzji został poprawiony zapis dotyczący miejsc, do których należy przenieść populacje turzyc. W wyjaśnieniach przekazanych pismem z dnia 20 maja 2016 r. organowi pierwszej instancji pełnomocnik inwestora wytypował dwa takie miejsca: między nową [...] i ul. [...] w km [...] do [...] planowanej drogi oraz przy ul. [...] w km od [...] do [...] km. RDOS w [...] w decyzji wskazał tylko jedną lokalizację, podając opis układu drogowego z pierwszej zaproponowanej lokalizacji, a kilometraż z drugiej. Omyłka została wyjaśniona i poprawiona.

W punkcie 2 i 3 sentencji, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zmieniono wymagania w zakresie odwodnienia projektowanego układu drogowego. Po pierwsze organ pierwszej instancji pominął, że w toku postępowania inwestor zmodyfikował planowany do realizacji system odwodnienia drogi i zrezygnował z budowy jednego z trzech zbiorników retencyjnych na rzecz rowów odprowadzających wody opadowe i roztopowe do gruntu. Po drugie, opis systemu odwodnienia zawarty w decyzji, a także w dokumentacji był nieścisły i nieczytelny tak, że pismem z dnia 27 stycznia 2017 r. zażądał od inwestora przedłożenia poprawionej i uszczegółowionej charakterystyki systemu odwodnienia w postaci jego opisu i planu sytuacyjnego. Po przeanalizowaniu uzupełnień dokonał w tym zakresie zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ostatnia dokonana reformacja dotyczy zapisów związanych z obowiązkiem wykonania analizy porealizacyjnej. W punkcie 4 sentencji niniejszej decyzji wskazano dane adresowe punktów, w których należy wykonać pomiary hałasu, tak aby rozstrzygnięcie określało ich lokalizację. Ponadto, jeżeli pomiary wskażą na występowanie przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, analiza porealizacyjna powinna zawierać propozycje działań ograniczających oddziaływanie akustyczne przedsięwzięcia. Pozostałe kwestie, które były przedmiotem postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w toku postępowania odwoławczego, nie wpłynęły na treść skarżonej decyzji z dnia [...] września 2016 r.

GDOŚ podkreślił, iż wniosek Stowarzyszenia "[...]" został uwzględniony i istotne ustalenia poczynione w toku postępowania zostały wskazane w treści niniejszej decyzji. Natomiast w odniesieniu do odwołania [...] S.A. GDOŚ stwierdził, że nie zgadza się z argumentacją pełnomocnika Spółki. Wszystkie wskazane w odwołaniu oddziaływania, z wyłączeniem oceny wpływu na pracowników zakładu i funkcjonowanie zakładu, były przedmiotem analiz autorów raportu o oddziaływaniu na środowisko, w którym zostały przedstawione, wraz z opisem przewidywanych działań mających na celu zapobieganie lub ograniczanie negatywnych oddziaływań na środowisko. Na tej podstawie, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, RDOŚ w [...] wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w ocenie organu odwoławczego, w sposób prawidłowy i wystarczający rozstrzygając w myśl art. 82 ust. 1 ustawy ooś, w jaki sposób należy ograniczać uciążliwość planowanego przedsięwzięcia na tereny sąsiednie.

Oddziaływaniom na środowisko etapu realizacji inwestycji został poświęcony rozdział 7.2.1. raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (EPRO, A. Mikulska, sierpień 2015), gdzie w szczególności poddano analizie emisję hałasu, wibracji i zanieczyszczeń powietrza w czasie prac budowlanych. Na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. nr 263, poz. 2202 ze zm.) w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń w zakresu emisji hałasu do środowiska, szacuje się, że negatywne oddziaływanie na klimat akustyczny będzie ograniczone do terenu budowy i obszaru około 150 m od tego terenu. Organ odwoławczy podkreślił, iż na podstawie załączników mapowych w aktach sprawy ustalił, że teren zakładu skarżącej spółki będzie objęty tym obszarem. W odniesieniu do wibracji na etapie realizacji inwestycji, zidentyfikowano ich negatywny wpływ jedynie na ostoję nietoperzy na terenie [...]. Oddziaływanie na powietrze atmosferyczne będzie skutkiem emisji pyłu, spalin z maszyn roboczych i pojazdów, emisji węglowodorów w czasie układania nawierzchni jezdni. Będzie to emisja niezorganizowana. Uciążliwość pochodząca od zapleczy budowlanych nie będzie dotyczyła zakładu, gdyż nie będą one zlokalizowane w sąsiedztwie ul. [...], gdzie położona jest nieruchomość odwołującego. Główne zaplecze techniczne inwestor przewiduje zlokalizować w rejonie skrzyżowania z [...], a dwa pozostałe przy ul. [...] i ul. [...]. Prace budowlane są potencjalnym źródłem niekorzystnego oddziaływania na środowisko wodne w rejonie inwestycji, w tym stosunki wodne oraz zanieczyszczenie wód powierzchniowych, w szczególności, że woda gruntowa występuje stosunkowo płytko, a w wyniku wykonywania głębokich wykopów pod tunele oraz palowania podpór estakad nastąpi ingerencja w I poziom wodonośny, czwartorzędowy.

W ocenie organu odwoławczego, opisane w aktach sprawy oddziaływania są typowe dla tego rodzaju robót, mają charakter niezorganizowany i krótkotrwały, ustaną wraz z zakończeniem robót budowlanych. Prawidłowo RDOŚ w [...], działając na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy ooś, w oparciu o analizę złożonego w sprawie raportu ooś, wskazał w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozwiązania służące ograniczeniu uciążliwości dla terenów sąsiednich. W celu ograniczenia pylenia na etapie realizacji przedsięwzięcia, organ w punkcie 1.2.7 sentencji skarżonej decyzji określił działania, które należy podejmować w trakcie prowadzenia prac ziemnych, transportu, załadunku i rozładunku materiałów budowlanych i urobku. Punktem 1.2.3 ograniczył część prac budowlanych oraz prac przeładunkowych w obrębie zaplecza budowy przy ul. [...] do pory dziennej, by ograniczyć uciążliwość etapu realizacji na tereny objęte ochroną przed hałasem. Ponadto sposób organizacji zapleczy budowy został uregulowany zapisami w punktach 1.2.1, 1.2.2, oraz 1.2.6. Ze względu na siedliska nietoperzy w sąsiedztwie zakładu [...], ograniczył prace budowlane w okresie ich hibernacji punktem 1.2.18. Celem zminimalizowania możliwości zanieczyszczenia wód i gruntu substancjami ropopochodnymi, w punkcie 1.3.6 i 7 sentencji decyzji RDOŚ w [...] nałożył obowiązek zastosowania wanien żelbetowych i określił sposób wykonania wykopów.

Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia uciążliwości dla terenów sąsiednich będą generowane przez pojazdy użytkowników ruchu zrealizowanej drogi, które emitować będą hałas, wibracje i zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego.

W prowadzonym postępowaniu nie stwierdzono znaczących negatywnych oddziaływań związanych z wibracjami i zanieczyszczeniami atmosferycznymi.

Ruch drogowy odbywający się po gładkich nawierzchniach nie powinien wzbudzać drgań, które miałyby być szkodliwe dla budynków i uciążliwe dla mieszkańców budynków położonych w bliskim sąsiedztwie tych tras. Natomiast już w przyszłości do zarządcy drogi będzie należało właściwe utrzymywanie nawierzchni jezdni i przeciwdziałanie jej ubytkom. Stosowne ograniczenie emisji wibracji nałożono natomiast ze względu na siedliska nietoperzy.

W oparciu o dane z prognozy natężenia i struktury ruchu drogowego na rok 2018 i 2028 przeprowadzono obliczenia emisji hałasu i zanieczyszczeń z planowanej drogi. Obliczenia rozprzestrzeniania się substancji w atmosferze przeprowadzono dla benzenu, dwutlenku azotu, dwutlenku siarki, ołowiu, pyłu PM 10 i PM 2,5, denku węgla, węglowodorów alifatycznych, węglowodorów aromatycznych. Wyliczone wartości stężeń godzinowych oraz stężeń średniorocznych dla analizowanych substancji przedstawiono w tabelach w rozdziale 7.2.2.6 raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w formie graficznej zasięgi oddziaływania za pomocą izolinii przedstawiono w załączniku nr 14 do raportu ooś. Zaktualizowaną analizę akustyczną przedstawiono natomiast w uzupełnieniu z listopada 2015 r. do tego raportu. Ponadto zagadnienia związane z oddziaływaniem akustycznym były jeszcze przedmiotem dodatkowych wyjaśnień zawartych w uzupełnieniu z dnia 16 stycznia i 18 marca 2016 r.

W związku z prognozowanymi przekroczeniami dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, wystąpiła konieczność zastosowania działań minimalizujących to oddziaływanie. Dlatego zgodnie z propozycją autorów raportu ooś, RDOś w Bydgoszczy punktem 1.3.1 nałożył obowiązek uwzględnienia w projekcie budowlanym budowy ekranów akustycznych, określając ich lokalizację i parametry.

Organ odwoławczy podkreślił, iż odwołującemu należy wyjaśnić, że ochrona środowiska przed hałasem dotyczy rodzajów terenów wskazanych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska, dla których w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112 ze zm.), określono obowiązujące normy. W oparciu o akta sprawy (załącznik graficzny: klasyfikacja akustyczna, pismo z dnia [...] grudnia 2014 r. Miejskiej Pracowni Urbanistycznej, pismo z dnia [...] sierpnia 2015 r. Prezydenta Miasta [...]) ustalono, że wskazany w odwołaniu teren spółki [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta NR [...], nie stanowi terenów chronionych przed hałasem. Na tym terenie zlokalizowana jest fabryka spółki, czyli jest on faktycznie zagospodarowany na cele przemysłowe. Taki rodzaj terenu nie jest wymieniony w powyżej wskazanym przepisie. Przedstawione w dokumentacji wyniki analiz akustycznych obejmują wszystkie tereny sąsiadujące z planowanym przedsięwzięciem, co pozwala stwierdzić, że budynki zakładu i tak znajdują się poza izoliniami oddziaływania akustycznego odnoszącego się do poszczególnych wartości dopuszczalnych obowiązujących na terenach chronionych przed hałasem. Natomiast uzyskane wyniki obliczeń dla punktów obliczeniowych P53 i P54 zlokalizowanych w niedalekim sąsiedztwie zakładu to odpowiednio: 58,7 i 60,3 dB w dzień, 51,4 i 53,1 dB w nocy.

GDOŚ stwierdził, że nie znalazł również podstaw do wskazanych w odwołaniu obaw Spółki związanych z oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko wodne. Według załącznika nr 4 aneksu do raportu ooś, przy ul. [...] w [...] na terenie zakładu znajduje się ujęcie przemysłowe. Z ustaleń organu poczynionych z Geologiem Powiatowym wynika jednak, że zakład [...] nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych i takich nie pobiera. Co istotne, w przedmiotowej studni warstwa wodonośna leży na głębokości 50,2 — 58,0 m, a w jej nadkładzie znajduje się warstwa glin piaszczystych o miąższości 40 m stanowiących dobrą izolację od wpływów z powierzchni terenu. Natomiast w toku postępowania zidentyfikowano jedynie możliwe oddziaływanie na płytko zalegające warstwy wodonośne. Uwaga odwołującego jakoby wykorzystywana w zakładzie woda dla celów technologicznych mogła wpłynąć na stan zdrowia ludzi wykonujących pracę przy maszynach produkcyjnych jest zbyt daleko idącym wnioskiem i nie ma merytorycznych podstaw.

GDOŚ stwierdził w podsumowaniu, że wszystkie wniesione w odwołaniu zastrzeżenia nie mają merytorycznego uzasadnienia. Z uwagi na charakter decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i fakt, że jest wydawana na etapie planowania przedsięwzięcia, oddziaływania zostały prawidłowo zidentyfikowane, a sposoby ich ograniczenia zostały określone na wystarczającym poziomie szczegółowości.

Ze względu na rodzaj i natężenie oddziaływań planowanego przedsięwzięcia za niezrozumiały GDOŚ uznał zarzut, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił "możliwości zagrożenia zdrowia osób wykonujących prace na terenie nieruchomości znajdującej się na terenie bezpośredniego oddziaływania inwestycji". Tym samym nie znalazł również podstaw do zastrzeżeń spółki, że planowane przedsięwzięcie, poza stwarzaniem typowych uciążliwości mieszczących się w granicach prawa, wpłynie na funkcjonowanie przedmiotowego zakładu i jego pracowników. Organ podkreślił, iż niniejsze postępowanie dotyczy oddziaływań ocenianych w kontekście środowiska, o którym mowa w art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska, podczas gdy warunki osób wykonujących pracę w zakładzie [...] uregulowane są przepisami związanymi z BHP.

W odniesieniu do argumentów odwołującego w zakresie wskazania na konieczność uwzględnienia przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach treści postanowienia organu uzgadniającego i zarzutu, że RDOŚ w [...], że "podjął decyzję o braku konieczności przeprowadzenia pomiarów kontrolnych w zakresie zanieczyszczeń środowiska, z uwagi na zbyt ogólny charakter nałożonego na inwestora obowiązku (str. 18 decyzji środowiskowej), a także odstąpił od nałożenia obowiązku monitorowania oddziaływania Inwestycji na środowisko oraz obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania zezwolenia na realizacji inwestycji", GDOŚ wyjaśnił, że organ pierwszej instancji nie miał obowiązku uwzględniania opinii PPIS w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., bowiem jest ona, w odróżnieniu od uzgodnienia, niewiążącym prawnie stanowiskiem wydawanym w trybie art. 70 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś. Ponadto RDOŚ w [...] słusznie odstąpił od zawarcia w decyzji obowiązku "pomiarów w zakresie zanieczyszczenia środowiska" i na stronie 19 swej decyzji właściwie to umotywował. Wbrew treści odwołania, inspektor sanitarny w opinii z dnia 13 lipca 2016 r., nie wskazał obowiązku monitorowania oddziaływania i przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko.

Niezasadny jest, w ocenie organu odwoławczego, także dość ogólnikowy zarzut, że RDOŚ w [...] przy rozstrzyganiu o braku potrzeby monitorowania oddziaływania inwestycji na środowisko oraz braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania zezwolenia na realizację inwestycji, nie uwzględnił: rodzaju, charakteru i usytuowania inwestycji, jej możliwego negatywnego oddziaływania na środowisko, rodzaju i skali tego oddziaływania, w tym również oddziaływania na tereny sąsiednie. GDOŚ wyjaśnił, że organ rozstrzygając w tym zakresie, nie ma obowiązku uwzględniania wskazanych przez odwołującego przesłanek.

O konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko decydują przesłanki zawarte w art. 82 ust. 2 ustawy ooś, natomiast obowiązek monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nakłada się, gdy taka potrzeba wynika z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy ooś). Są to dodatkowe obowiązki nakładane na inwestora i jeżeli organ nie dostrzega potrzeby ich nałożenia, nie musi szczegółowo wyjaśniać braku ich nałożenia.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika spółki z pkt 2 odwołania dotyczącego braku uzasadnienia przez RDOŚ w [...], na jakiej podstawie dokonał wyboru wariantu 1, GDOŚ wyjaśnił, że przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w celu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ocena planowanego przedsięwzięcia w zakresie jego przewidywanego oddziaływania na środowisko. W toku tego postępowania organ dokonuje analizy i porównania przewidywanego oddziaływania na środowisko przedstawionych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko wariantów tego przedsięwzięcia: wariantu proponowanego do realizacji, racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska (art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś), jak również przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodjęcia przedsięwzięcia (art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy ooś). Organ w toku postępowania nie dokonuje wyboru wariantu przedsięwzięcia, jak twierdzi odwołujący, ale oceniając wybór dokonany przez inwestora, akceptuje z uwagi na ochronę środowiska wskazany przez niego wariant i określa środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, formułując w sentencji decyzji szereg warunków i wymagań wiążących inwestora w dalszym procesie inwestycyjnym. Organ nie wskazuje wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, gdyż jest to obowiązkiem autora raportu, a wariant najkorzystniejszy dla środowiska nie musi obligatoryjnie być wariantem wskazanym do realizacji. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może natomiast skorzystać z uprawnień nadanych w art. 81 ust. 1 ustawy ooś i dopuścić do realizacji inny wariant niż zaproponowany przez inwestora. Taka konieczność nie zaistniała jednak w niniejszym postępowaniu. Realizacja inwestycji w zaproponowanym wariancie jest bowiem możliwa do realizacji zgodnie z zasadami ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju. Ponadto końcowa, sumaryczna ocena oddziaływania poszczególnych wariantów jest porównywalna. RDOŚ w [...], ustalając skarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r. środowiskowe uwarunkowania dla wariantu 1 przedsięwzięcia, wyjaśnił, że "wyniki analizy wielokryterialnej wskazują na wariant 1, jako optymalny wariant realizacyjny", oraz, że "wariant ten jest również możliwy do realizacji". W zestawieniu z treścią art. 81 ust. 1 ustawy ooś, wyjaśnienia organu pierwszej instancji na stronach 30-31 decyzji, należy odczytywać w ten sposób, że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę. Natomiast wbrew twierdzeniom odwołującego, organ nigdzie w decyzji nie stwierdził, że "dokonał wyboru wariantu nr 1 ,jako wariantu najkorzystniejszego dla środowiska."

GDOŚ stwierdził, że ostatecznie potwierdza stanowisko organu pierwszej instancji, aczkolwiek rozpatrując w pełnym zakresie sprawę w drugiej instancji, przeprowadził dodatkowe postępowanie w celu uzyskania dodatkowych wyjaśnień od inwestora. Mianowicie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera opis, analizę oddziaływania i uzasadnienie wyboru trzech wariantów planowanego przedsięwzięcia: proponowanego do realizacji wariantu 1, a także dwóch racjonalnych wariantów alternatywnych z częściowo innym przebiegiem i innymi rozwiązaniami technicznymi (wariant 2 i 3). Z dokumentacji wynika, że ustalanie i wybór wariantów przedsięwzięcia był procesem wieloetapowym, jeszcze na etapie koncepcji programowej przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, rozważano pięć wariantów (str. 145 raportu, pismo A. S. z dnia [...] maja 2016 r.). W przedmiotowym postępowaniu opisano trzy, bowiem w wyniku wcześniejszych konsultacji społecznych dwa odrzucono, a jeden zmodyfikowano. W raporcie ooś w analizie wariantowej posiłkowano się ustaleniami pochodzącymi z odrębnego opracowania "Analiza wielokryterialna i ocena ekspercka wariant ów lokalizacji projektowanego nowego przebiegu drogi krajowej nr [...] — odcinka [...] od pl. [...] do ul. [...] w [...] wraz ze wskazaniem optymalnego wariantu", Politechnika [...] 2014 r., gdzie porównywano między sobą pięć wariantów. GDOŚ wskazał, iż uznając, że odniesienia się do odrębnych opracowań muszą zostać rozszerzone, pismem z dnia 27 stycznia 2017 r., organ wezwał inwestora o dodatkowe wyjaśnienia oraz weryfikację przeprowadzonej analizy wariantowej. Podkreślił przy tym, że poza rozdziałem dotyczącym stricte analizie wariantowej, autorzy raportu odnieśli się do wariantów również przy analizach szczegółowych poświęconych poszczególnym rodzajom oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na dane komponenty środowiska. Jak stwierdził organ do tych analiz nie miał zastrzeżeń. W piśmie z 14 lutego 2017 r. pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że w analizie wielokryterialnej przeprowadzonej metodą AHP (Analytic Hierarchy Process) przez ekspertów z Politechniki [...] model decyzyjny zbudowano na podstawie kryteriów: technicznych, funkcjonalnych, ruchowych, bezpieczeństwa, ekonomicznych, ochrony środowiska przyrodniczego, ochrony środowiska społecznego, którym przyznano różne wartości wag. Z przedstawionej tabeli na str. 6 tego pisma wynika, że wariant 1 był najlepszym wariantem dla kryterium: technicznego, funkcjonalnego i ekonomicznego. W przypadku kryterium "ochrona środowiska przyrodniczego" najlepszym był wariant 5, kryterium "ochrona środowiska społecznego" wariant 3, a wariant 2 dla kryterium ruchowego i bezpieczeństwa. Organ zaznaczył, że szczegółowe wyjaśnienia, w tym punktacja poszczególnych wag i kryteriów zawarta jest ww. piśmie.

Następnie, ze względu na wyniki późniejszych konsultacji społecznych w toku dalszych prac projektowych wariant 1 doposażono w skrzyżowanie z ul. [...], zapewniając skomunikowanie z osiedlem [...] i zrezygnowano z rozpatrywania przebiegu [...] w wariantach 4 i 5.

W rezultacie w raporcie ooś analizie poddane zostały warianty 1, 2 i 3.

W odniesieniu do rysunku nr 16 z raportu ooś, pełnomocnik inwestora sprecyzował, że wpływ na środowisko przyrodnicze analizowano na podstawie przyjętych 10 podkryteriów zawartych w analizie wielokryterialnej metodą AHP, jak i na podstawie późniejszych analiz szczegółowych, zawartych w raporcie ooś. Choć wszystkie przedłożone w raporcie ooś warianty uzyskały zbliżony poziom oceny, to wariantem najkorzystniejszym dla środowiska jest wariant 1.

Organ podkreślił, iż zgodnie z punktacją według metody AHP, spośród nich najkorzystniejszym jest wariant 3. Wynika to z faktu, że wariant 1 przebiega w bliskiej odległości od terenów obszaru Natura 2000 "[...]", przez co zyskał znacznie mniejszą liczbę punktów dla tego podkryterium. Jak jednak argumentuje wnioskodawca, to negatywne oddziaływanie zidentyfikowane w analizie wielowariantowej zostanie zminimalizowane przez zaproponowane następnie w raporcie ooś rozwiązania. W rezultacie przeprowadzonego postępowania, jak zostało to prawidłowo określone w treści decyzji RDOS w [...], rozwiązaniami ograniczającymi oddziaływanie [...] na nietoperze będzie: poprowadzenie drogi w wykopie, obwałowanie drogi wałem ziemnym, wprowadzenie rzędowych nasadzeń krzewów wzdłuż drogi, zakaz prowadzenia określonych prac budowlanych w terminie hibernacji nietoperzy, wykonanie bariery ograniczającej propagację wibracji w gruncie w sąsiedztwie ich siedlisk (noclegowisk), ograniczenie prędkości ruchu, zastosowanie odpowiedniego oświetlenia drogi i jej obiektów.

Na wybór wariantu i akceptację przez właściwy organ mogą mieć również wpływ inne kryteria niż typowo środowiskowe, np. ekonomiczne, społeczne, funkcjonalne. Szacunkowe koszty inwestycji, które przedstawiają się następująco: wariant 1 ok. 500 min zł, 2 ok. 825 min zł, 3 ok. 887mln zł, zdecydowanie przemawiają na korzyść wskazanego w decyzji wariantu. Natomiast pod względem kryterium społecznego wariant 1 w analizie metodą AHP był gorszy niż alternatywny wariant 3. Następnie wobec znacznego nacisku społecznego podjęto decyzję o wprowadzeniu skrzyżowania ul. [...] z [...], co ostatecznie podwyższa ocenę wariantu 1 w tym kryterium.

GDOŚ podkreślił, że ponieważ odwołujący wskazuje, że warianty nr 2 i 3 są bardziej korzystne dla osób zamieszkujących lub wykonujących pracę na terenach położonych przy ul. [...], to wymaga wyjaśnienia, że wybór wariantu obejmuje szereg kryteriów, więc wybranie wariantu nawet najbardziej korzystnego dla środowiska, dla danej grupy osób może być rozwiązaniem najniekorzystniejszym.

W konstatacji organ stwierdził, iż w związku z powyższymi wyjaśnieniami zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy ooś, jest niezasadny.

W skardze [...] S.A. z siedzibą w [...], reprezentowana przez radcę prawnego zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej i błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i na podstawie art. 66 ust.1 pkt 5 w zw. z art. 81 ust.1 ustawy z dnia 3 sierpnia 2008 r. o udostępnianiu informacji (....) uznanie, że wariant 1 jest wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, w sytuacji kiedy za raportu wynika, że takim wariantem jest wariant 3, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 7, 77 § , art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i zbadanie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, bowiem doprowadziło do uznania, że realizacja przedsięwzięcia wariancie nr 1 jest najkorzystniejsza, podczas gdy najkorzystniejszym wariantem jest wariat 3 i uchylenie decyzji organu I instancji i w tym zakresie orzeczenie co do istoty, podczas gdy wymagał ona uchylenia w całości,

3. art. 66 ust.1 ww. ustawy poprzez nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że przedłożony przez inwestora raport spełnia wszystkie wymogi w tym przepisie, w sytuacji gdy raport nie zawiera wskazania wariantu najkorzystniejszego dla środowiska;

4. Art. 82 ust. 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy poprzez nienałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sytuacji, gdy wariant 1 znajduje się w bliskim sąsiedztwie [...], wchodzącego w skład obszaru Natura 2000 PLH [...] "[...]", a organ nie wziął po uwagę okoliczności z art. 82 ust. 2 ww. ustawy, że istnieje możliwość oddziaływania na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk, siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody.

Wskazując na powyższe pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 8 stycznia 2018 r. uczestnik postępowania – Gmina Miasta [...] – Miejski Zarząd Dróg w [...] wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. " [...]".

Podstawę materialnoprawną działania organów stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353, z późn. zm.), zwanej nadal ustawą ocenową.

Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko służy ocenie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska i ma na celu przyjęcie takich rozwiązań w zakresie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które doprowadzają do wyeliminowania lub maksymalnego zminimalizowania negatywnego oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Inaczej rzecz ujmując rolą postępowania środowiskowego jest zidentyfikowanie negatywnych skutków wykonywania i późniejszej eksploatacji inwestycji oraz wskazanie działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem, a nie wydanie generalnej zgody na wykonanie przedsięwzięcia.

Z przepisów ustawy ocenowej wynika, że zasadą jest wydanie decyzji środowiskowej (określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia), gdyż odmowa jej wydania następuje tylko w ściśle określonych przypadkach wskazanych expressis verbis przez ustawodawcę (art. 80 ust. 2, art. 77 ust. 1, art. 81 ust. 1, 2 i 3 ustawy ocenowej).

Zauważyć również należy, iż zgodnie ze słowniczkiem zawartym art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy ocenowej przez oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Mając na uwadze stan faktyczny sprawy oraz przebieg postępowania udokumentowany w przedłożonych aktach administracyjnych stwierdzić należy, że organy w pełni i prawidłowo zrealizowały te zadania. Organy dokonały wnikliwej analizy i oceny przedłożonego przez inwestora raportu uzupełnionego aneksami, w wyniku której zasadnie uznały, że z punktu widzenia ochrony środowiska nie występują przeciwskazania do realizacji wybranego przez inwestora wariantu 1 przedmiotowej inwestycji. Jak wynika z raportu (str. 64) w celu wyboru wariantu najbardziej optymalnego rozpatrywano wariant 0 - polegający na niepodejmowaniu, oraz trzy warianty inwestycyjne: wariant 1 – proponowany przez inwestora i wskazany do realizacji, wariant 2 – racjonalny wariant alternatywny- częściowo inny przebieg, inne rozwiązania techniczne i wariat 3 - racjonalny wariant alternatywny- częściowo inny przebieg, inne rozwiązania techniczne. W raporcie (str. 62 do 65 ) stwierdzono, że niepodejmowanie przedsięwzięcia jest prawie zawsze najkorzystniejsze dla środowiska, jednak zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju należy wziąć pod uwagą ewentualne zagrożenia dla flory i fauny, środowiska jako całości oraz korzyści społeczne wynikające z funkcjonowania przedsięwzięcia. Analiza wyboru wariantu została przeprowadzona w oparciu o analizę wielokryterialną, uwzględniającą kryteria funkcjonalne, ruchowe, ekonomiczne, bezpieczeństwa, ochrony środowiska przyrodniczego, ochrony środowiska społecznego. Z porównania wariantów przedstawionych na str. 64 (rysunek 16) warianty 1 i 3 uzyskały zbliżone oceny, to najkorzystniejszym, jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji, według przyjętej punktacji jest wariant 3. Natomiast autorzy raportu uznali, że najkorzystniejszym wariantem do realizacji jest wariant 1, gdyż będzie miał on najmniejszy wpływ na otaczające środowisko przyrodnicze, a jednocześnie zapewnia efektywność ekonomiczną i akceptację społeczną. W celu zminimalizowania negatywnego oddziaływania przebiegu wariantu 1 w bliskiej odległości od obszaru Natura 2000 "[...]" (nietoperze i ich siedliska) przewidziano działania kompensacyjne, polegające m.in. na obwałowaniu drogi wałem ziemnym, nasadzenie drzew wzdłuż drogi, ograniczenie prędkości ruchu, odpowiednie oświetlenie drogi i obiektów. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że na wybór wariantu mogą mieć wpływ również nie tylko kryteria środowiskowe, ale również inne, np. społeczne, ekonomiczne, funkcjonalne. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia 14 lutego 2017 r. Biura Projektów [...] S.A. w [...] wynika, że wariant 1 okazał się najlepszy pod względem technicznym, funkcjonalnym ekonomicznym, wariat drugi najlepszy okazał się pod względem ruchowym i bezpieczeństwa, zaś wariant 3 pod względem ochrony środowiska przyrodniczego i środowiska społecznego. Wyniki te, jak słusznie uznał organ odwoławczy, przemawiają na korzyść wariantu 1, który to wariant uzyskał akceptację społeczeństwa.

Wyjaśnić trzeba, że raport jest podstawowym dowodem w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, któremu przysługuje szczególna wartość dowodowa. Zawarta w nim kompleksowa ocena i analiza planowanego przedsięwzięcia przygotowywana jest przez osoby dysponujące fachową wiedzą. Jego szczególny charakter wynika z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Należy także podkreślić, że raport został pozytywnie zaopiniowany przez organy współdziałające, co do jego kompletności i merytorycznej poprawności. Podważenie ustaleń raportu może, co do zasady, nastąpić poprzez przedstawienie ekspertyzy (tzw. kontropertu), wskazującej na wady raportu i podważającej jego ustalenia, a która winna być sporządzona przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy raportu.

Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów podważających treść raportu złożonego przez inwestora, a swoje zarzuty co do wadliwości raportu skarżąca oparła wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach. Opracowany raport wraz z aneksami spełnia wszelkie wymagania ustawowe, w szczególności wynikające z art. 66 ustawy ocenowej i nie podlegał merytorycznej ocenie Sądu. Wedle utrwalonego w orzecznictwie poglądów sąd kontroluje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy administracji, lecz sam nie może go ustalać, tym bardziej kiedy wymaga to wiedzy specjalistycznej. Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Ocena sądu I instancji odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy środowiskowej – Ukiś (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 85/12, dostępny w CBOSA na stronie www.nsa.gov.pl).

Zauważyć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II OSK1241/16, wyraźnie podkreślił, iż wejście w życiu przepisów ustawy środowiskowej było skutkiem między innymi implementacji do polskiego porządku prawnego przepisów dyrektywy Rady nr 85/337/EWG z 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U.UE.L. z 1985 r., poz. 175, s. 40, obecnie jest to dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko Dz.U.UE.L. z 2012 r., poz. 26, s.1). Z treści preambuły tej dyrektywy wynika, że jej celem było wprowadzenie zasad ogólnych dla oceny skutków wywieranych na środowisko w celu uzupełnienia i skoordynowania procedur wydawania zezwoleń na publiczne i prywatne przedsięwzięcia, które mogą mieć znaczący wpływ na środowisko. Do oceny przedsięwzięć niezbędne jest dostarczenie pewnego minimum informacji dotyczących przedsięwzięcia i jego skutków. Natomiast skutki przedsięwzięcia na środowisko muszą być oceniane ze względu na ochronę zdrowia ludzi, poprawę jakości życia poprzez poprawę warunków środowiska oraz zachowanie różnorodności gatunków i zdolności reprodukcyjnej ekosystemów jako podstawy utrzymania życia. Celem prawodawcy unijnego jest zatem szeroko rozumiana ochrona środowiska i zharmonizowanie procedur na terenie UE. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku przedsięwzięcie ma być realizowane w wariancie najkorzystniejszym dla środowiska, co wynika wprost z cytowanego wyżej art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej. Stanowisko prezentowane przez skarżącego prowadziłoby do sytuacji, w której w każdym przypadku inwestor musiałby przedstawiać wariant korzystniejszy dla środowiska niż wariant przez niego planowany. Nie można jednak wykluczyć sytuacji, w której to właśnie wariant proponowany przez inwestora jest jednocześnie najkorzystniejszy dla środowiska, a zatem spełnia zasadniczy cel dyrektywy. W takim przypadku jedynym bardziej korzystnym rozwiązaniem byłoby niepodejmowanie przedsięwzięcia, a wariant polegający na niepodejmowaniu danego przedsięwzięcia nie jest w ogóle przewidziany przez ustawodawcę jako wariant alternatywny w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej.

Podkreślić należy, że zarzuty skarżącej stanowią powtórzenie zarzutów podniesionych w odwołaniu, które zostały szczegółowo omówione przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarzuty te organ przedstawił drobiazgowo, odnosząc się do każdego z nich wnikliwie przy wszechstronnym rozważeniu materiału dowodowego sprawy z powołaniem materiału normatywnego. Organ w obszernej argumentacji wykazał bezpodstawność wszystkich zarzutów skarżącego, wskazując na zasadność wydania decyzji środowiskowej dla wnioskowanego przez inwestora wariantu 1.

Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji w pełni podzielił przedstawioną w argumentację organu, uznając ją za całkowicie prawidłową. Zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 66 ust. 1 w zw. z art. 81 , art. 82 ust. 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy ocenowej nie mogły odnieść oczekiwanego skutku skoro w celu wykazania słuszności swojej argumentacji nie przedstawiła żadnego dowodu.

Wbrew skardze organ odwoławczy przeprowadził postępowanie z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., zaś oceny materiału dowodowego dokonał wedle zasady określonej w art. 80 k.p.a. Organ wyjaśnił i rozpatrzył wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania w uzasadnieniu swoje decyzji, sporządzonej stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani do naruszenia przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na jej wynik, dlatego też z powyższych względów skarga nie mogła odnieść oczekiwanego skutku.

Z podanych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.