Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 412/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-06-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 3,  art. 246  par.1  pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.


UZASADNIENIE

Skarżący, wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że wspólnie z żoną wychowuje dwójkę małoletnich dzieci. Z żoną jednak nie mieszka, gdyż są w trakcie rozwodu. Jedynym źródłem utrzymania jest umowa o pracę, z której osiąga miesięcznie wynagrodzenie 215,72 zł netto (zatrudniony jest w niepełnym wymiarze czasu pracy). Suma ta pozwala wyłącznie na zaspokojenie absolutnie podstawowych potrzeb. Wnioskodawca ponosi stałe koszty związane z utrzymaniem – na wyżywienie, środki czystości, zakup ewentualnych leków czy odzieży.

Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności ani majątku – nieruchomości, pojazdów ani innych przedmiotów wartościowych.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątku podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwójką synów (ur. w 2008 i 2010 r.).

W wyniku wezwania wnioskodawca wyjaśnił, że nikt z nim nie mieszka, nie posiada rachunków bankowych, lokat ani kart kredytowych, nie ma też żadnych środków transportu. Zajmowany lokal jest własnością spółki, w której jest zatrudniony.

Zgodnie z zeznaniami podatkowymi, wnioskodawca w 2016 r. uzyskał ze stosunku pracy przychód w wysokości 2.543,75 zł, w 2017 r. z tego samego źródła – 11.964,47 zł.

Wnioskodawca zatrudniony jest w spółce z o.o. A na 1/8 etatu na stanowisku pośrednika w obrocie nieruchomościami z minimalnym wynagrodzeniem w tym wymiarze pracy.

Mając na uwadze powyższe dane, w ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a więc w zakresie częściowym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zwrócić należy uwagę, iż przytoczona wyżej regulacja wyraźnie wskazuje, że to wnioskodawca jest zobligowany do wykazania okoliczności, które uzasadniałyby jego żądanie. Przy czym powyższe przesłanki powinien wykazać w sposób logiczny i wiarygodny, poprzez dokładne wyjaśnienie całokształtu sytuacji finansowej, majątkowej i rodzinnej, nie ograniczając się tylko i wyłącznie do tych okoliczności, które miałyby uzasadnić jego żądanie i tylko takich, które są udokumentowane.

Tymczasem oświadczeniom, które złożył wnioskodawca, nie można przypisać wiarygodności w najmniejszym stopniu.

Przede wszystkim trudno dać wiarę, że niewiele ponad 200 zł miesięcznie jest wystarczające na własne utrzymanie, w tym na wyżywienie, środki czystości, leki. Nie zostało wyjaśnione, jakie wnioskodawca ponosi wydatki z utrzymaniem mieszkania, gdyż pomimo wezwania, nie przedstawił określonego kwoto zestawienia miesięcznie ponoszonych wydatków. W odpowiedzi na wezwanie o tytuł prawny do nieruchomości wskazanej jako adres zamieszkania wnioskodawca podał, że lokal należy do spółki, w której jest zatrudniony.

Z ustaleń poczynionych przez referendarza, ten sam adres, który wnioskodawca podaje we wniosku jako adres zamieszkania, jest siedzibą sześciu spółek z o.o.: B, C, D, E, F oraz A, w której to spółce wnioskodawca jest zatrudniony jako pośrednik nieruchomości. We wszystkich tych spółkach jest jedynym członkiem zarządu, który pełni funkcję dyrektora zarządzającego lub prezesa zarządu.

Wnioskodawca pełni też funkcję dyrektora zarządzającego spółkach z o.o. G i H oraz funkcję prezesa zarządu w I Sp. z o.o. – w spółkach mających również wspólny adres siedziby – we W. przy ul. [...].

Wszystkie ww. spółki są związane z branżą obrotu nieruchomościami i są ze sobą ściśle powiązane poprzez osobę wnioskodawcy.

W tak ustalonych okolicznościach nie można uznać za wiarygodne, że jedynym źródłem dochodu wnioskodawcy jest umowa o pracę na stanowisku pośrednika obrotu nieruchomościami na 1/8 etatu z minimalnym wynagrodzeniem. Nielogicznym wydaje się też zatrudnienie w takimi wymiarze, gdy wnioskodawca wskazuje, że na utrzymaniu ma dwóch małoletnich synów.

Mając na uwadze przedstawione wyżej ustalenia, wskazujące wyraźnie na wybiórcze udostępnienie danych dotyczących sytuacji finansowej wnioskodawcy, brak było jakichkolwiek podstaw do dokonania oceny zasadności przedmiotowego wniosku.

W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.