Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 113/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gerard Czech Sędziowie WSA Tomasz Zborzyński Asesor sądowy Anna Wójcik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w na rozprawie w dniu 20 września 2006 r. sprawy ze skargi K. M. i R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

W związku z nabyciem przez K. i R. małż. M. od A nieruchomości położonych w Kozielnie (akt notarialny z dnia 11 lutego 2005 r. – zabudowane działki nr a o pow. 2.8800 ha i nr b o pow. 3.1696 ha - oraz akt notarialny z dnia 11 kwietnia 2005 r. - działka nr c o pow. 1.4859 ha), burmistrz gminy Paczków postanowieniami odpowiednio z dnia: 23 marca 2005 r. 9 maja 2005 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego na 2005 rok z tytułu podatku od nieruchomości. Co do działek gruntu nabytych w dniu 11 lutego 2005 r. podatnicy wyjaśnili w toku postępowania, że zbywca tej nieruchomości, obejmującej grunty i budynki, zakończył działalność gospodarczą z upływem 2004 r., a następnie prowadził na gruntach rekultywację oraz demontaż i usuwanie urządzeń. Wskazali też na treść § 14 aktu notarialnego stanowiącego, że przedmiotowe grunty objęte zostały zakazem prowadzenia dotychczasowej działalności (eksploatacja kopalin), w związku z czym wyłącznym celem nabycia było powiększenie posiadanego już przez nich gospodarstwa rolnego i prowadzenie na tych gruntach wyłącznie działalności rolniczej. Przedstawili też wykaz budynków znajdujących się na przedmiotowych gruntach ze wskazaniem na ich powierzchnię (774,02 m ) wyjaśniając, że mają zamiar wykorzystać je jako magazyny płodów rolnych oraz sprzętu rolniczego. Co do gruntów wskazywali, że prowadzona jest na nich działalność rolnicza polegająca na wykonywaniu prac makroniwelacyjnych, po zakończeniu których zostaną na nich wykonane jesienne zasiewy. W ich ocenie dla ustalenia prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego nie ma znaczenia klasyfikacja gruntu, natomiast decydujące znaczenie ma jego faktyczne wykorzystanie.

Na postawie przeprowadzonych ustaleń, w tym kontroli nieruchomości, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną z powołaniem się na art. 21 § 1 pkt 2 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 2, 3, 4, 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9 poz. 84 ze zm.) [dalej: u.p.o.l.] oraz uchwałę Rady Miejskiej w Paczkowie Nr XXVIII/172/04 z dnia grudnia 2004 r. w sprawie podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Opol. Nr 87. poz. 2338), ustalił K. i R. M. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2005 rok w kwocie 9.476,30 zł. Opodatkowaniu podlegały (za 10 miesięcy 2005 r. – co dotyczy działek i budynków nabytych w dniu 11 lutego 2005 r.) grunty zakwalifikowane dla celów podatkowych jako "pozostałe" o powierzchni 60.496 m kw. (opodatkowane stawką od gruntów pozostałych — 0,10 zł, na łączną kwotę 5.041,30 zł) oraz budynki "pozostałe" o powierzchni 774,02 m kw. (opodatkowane stawką od budynków pozostałych — 5,34 zł, na łączną kwotę 3.444,40 zł), oraz za 8 miesięcy 2005 r. (co dotyczy gruntu nabytego w dniu 11 kwietnia 2005 r.) grunty "pozostałe" o powierzchni 14.859 m kw. (opodatkowane stawką od gruntów pozostałych — 0,10 zł, na łączną kwotę 990,60 zł). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowe grunty zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki kopalne i tereny przemysłowe, a więc podlegają opodatkowaniu podatkiem do nieruchomości. Taka klasyfikacja wyklucza możliwość opodatkowania tych gruntów podatkiem rolnym, zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zm.). Odnośnie budynków organ pierwszej instancji przytoczył tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 1999 r. sygn. akt I SA/ Łd 1554/97, z której wynika, że budynki gospodarcze znajdujące się poza obszarem gospodarstw rolnych w rozumieniu przepisów o podatku rolnym nie są objęte zwolnieniem od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. u.p.o.l., nawet jeżeli są związane z działalnością rolniczą. Ponadto odwołując się do ustaleń przeprowadzonej w dniu 17 maja 2005 r. kontroli nieruchomości stwierdził, że budynki nie są faktycznie wykorzystywane ani do prowadzenia działalności gospodarczej ani do prowadzenia działalności rolniczej, bowiem wszystkie pozostawały puste. W rezultacie uznał, że budynki te należy zakwalifikować jako budynki pozostałe, dodatkowo przywołując na potwierdzenie swego rozstrzygnięcia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2001 r., sygn. akt I S.A./Gd 2457/98.

W odwołaniu od tej decyzji podatnicy wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania prowadzonego w pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. oraz błędne przyjęcie, że przedmiotowe grunty nie mają charakteru rolnego, a budynki nie są budynkami gospodarczymi. W uzasadnieniu powtórzyli dotychczasowe stanowisko o braku znaczenia dla wyniku sprawy zaklasyfikowania gruntów w ewidencji, gdyż o wysokości stawek podatkowych decyduje sposób wykorzystania i przeznaczenie tych nieruchomości, a ponadto miasto i gmina Paczków nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego dla spornych gruntów, który wiązałby organy samorządowe co do sposobu ich zaklasyfikowania. Wskazali dodatkowo, że nieruchomości narażone są na zalewanie i odwołali się do wyroku NSA z dnia 9 marca 2000 r. sygn. akt ISA/Łd 196/98, w którym wypowiedziano pogląd, że w przypadku wątpliwości co do przeznaczenia spornej powierzchni budynku, podstawą do rozstrzygnięcia nie mogą być tylko oględziny spornej części budynku, lecz generalne rozważenie roli budynku w gospodarstwie, przez co obowiązkiem organów podatkowych jest zapoznanie się ze sposobem prowadzenia przez podatnika gospodarstwa rolnego i dopiero na tej podstawie określenie przeznaczenia budynku. W tym kontekście podnieśli zarzut pobieżnego przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...] nr [...] nie uwzględniło przytoczonych zarzutów i utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji stwierdził, że skoro w ewidencji gruntów i budynków przedmiotowe grunty zostały sklasyfikowane jako użytki kopalne i tereny przemysłowe, co w sprawie nie budzi wątpliwości, to nie mogą być opodatkowane jako użytki rolne. Odwołując się do treści art. 1 ustawy o podatku rolnym organ ten wskazał, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, przy czym zgodnie z art. 2 tej ustawy za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się posiadaniu osoby fizycznej. Z kolei z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) wynika, że podstawę m.in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że organ podatkowy ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, związany jest danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy na tle ustalonego stanu faktycznego i przytoczonych przepisów wywiódł, że skoro przedmiotowe grunty nie są ani gruntami leśnymi ani rolnymi, to w świetle art. 2 ust. 2 u.p.o.l. są objęte podatkiem od nieruchomości, które, ze względu na brak prowadzenia na nich działalności gospodarczej, innej niż rolnicza lub leśna słusznie zostały przyporządkowane stawkom dla tzw. gruntów pozostałych. Eksponowany przez podatników zamiar ich wykorzystywania na cele rolnicze nie ma żadnego znaczenia dla treści rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zgodził się również z organem I instancji co do sposobu opodatkowania budynków, których nie obejmuje zwolnienie wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., bowiem nie są to budynki służące działalności leśnej lub rybackiej, nie są zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej ani też – ze względu na sklasyfikowanie gruntów pod nimi jako użytki kopalne i tereny przemysłowe – nie mogą być uznane za budynki wchodzące w skład gospodarstwa rolnego. Organ zaakcentował, że zarzuty podnoszone w odwołaniu co do faktycznego sposobu korzystania z gruntów i budynków nie mają dla sprawy znaczenia, bowiem rozstrzygającym kryterium jest sklasyfikowanie gruntów w ewidencji gruntów i budynków.

W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik podatników wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o umorzenie postępowania w I instancji i zarzucił : naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. wskutek uznania, że budynki położone w K. nie są budynkami gospodarczym oraz nieruchomości gruntowe tamże położone nie są gruntami rolnymi, naruszenie prawa procesowego poprzez pominięcie stanu faktycznego na gruncie stanowiącym przedmiot opodatkowania. W uzasadnieniu podniesiono, że zapisy w ewidencji gruntów, na których oparły się organy, nie uwzględniały faktu poddania tych gruntów procesowi rekultywacji, wskutek czego stał się on gruntem rolnym. Tej okoliczności dowodzi załączona do skargi decyzja starosty nyskiego z dnia 2 lutego 2006 r. nr [...] i dokonane na jej podstawie zawiadomienie o zmianach w ewidencji gruntów i budynków wykazujące rolny charakter spornych gruntów. Powtórzono też zawarty w odwołaniu zarzut pobieżnego przeprowadzenia oględzin nieruchomości i wadliwość wniosków wyprowadzonych z tego dowodu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując całość argumentacji faktycznej i prawnej zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazał, że decyzja starosty nyskiego z dnia 2 lutego 2006 r. może mieć wpływ na ustalenie zobowiązania podatkowego w roku podatkowym 2006, natomiast nie ma wpływu na zakres obowiązku podatkowego w spornym roku podatkowym 2005.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Sądy administracyjne, w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd obowiązany jest badać, czy prawidłowo i z zachowaniem reguł procesowych został ustalony stan faktyczny, i czy do tak ustalonego stanu faktycznego organy obu instancji zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w przypadkach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) [dalej: p.p.s.a.].

Badając kontrolowaną sprawę z zastosowaniem powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że nie doszło w niej do naruszenia prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też nie zaistniały okoliczności dające podstawę do wznowienia postępowania.

Nie można zgodzić się z zarzutem pobieżnego, a przez to nieprawidłowego przeprowadzenia kontroli nieruchomości, co wedle skarżących miało skutkować naruszeniem prawa procesowego. Zarzut ten, w realiach rozpoznawanej sprawy, musi być oceniony przez pryzmat jego przydatności dla celów prowadzonego postępowania, bowiem przedmiotem dowodu powinny być jedynie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Chodzi więc o dowód prawnie relewantny, którego przeprowadzenie lub pominięcie mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik indywidualnej sprawy. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała jednak miejsca.

Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r. wyłącznym kryterium decydującym o opodatkowaniu nieruchomości gruntowej podatkiem rolnym (leśnym) lub podatkiem od nieruchomości jest sklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów i budynków. Wynika to jednoznacznie z treści stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l., w myśl którego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, z wyjątkiem gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, chyba że są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Z przepisem tym koresponduje wyraźnie art. 1 ustawy o podatku rolnym stanowiący, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza. Również treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100 poz. 1086 ze zm.) nie nasuwa żadnych wątpliwości co do tego, że tylko dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków mają znaczenie dla ustalenia podstawy wymiaru podatku. Jak wynika z przytoczonych regulacji, pierwszoplanowe znaczenie dla sposobu opodatkowania (podatek rolny lub podatek od nieruchomości) ma wyjaśnienie charakteru (rodzaju) gruntów, które mają być opodatkowane. O tym, czy grunt jest użytkiem rolnym, decyduje jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Przepis § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454 ze zm.) w sposób wyczerpujący definiuje pojęcie "użytków rolnych" stanowiąc, że należą doń: grunty orne (R), sady (S), łąki trwałe (Ł), pastwiska trwałe (Ps), grunty rolne zabudowane (B), grunty pod stawami (Wsr), rowy (W). Z kolei gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi są: grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz), zadrzewienia śródpolne (Lz plus symbol odpowiedniego użytku gruntowego). W ust. 3 tego paragrafu wyspecyfikowane są grunty zabudowane i zurbanizowane, wśród których są m.in. tereny przemysłowe (Ba) i użytki kopalne (K). Skoro grunty nabyte przez skarżących zostały sklasyfikowane jako tereny przemysłowe i użytki kopalne, to organy podatkowe nie mogły ich uznać za użytki rolne. To, czy faktycznie były użytkowane rolniczo i w jakim zakresie, ewentualnie czy taki sposób użytkowania miał nastąpić w najbliższej przyszłości, nie mogło mieć dla rozpoznawanej sprawy żadnego znaczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym treść przepisu art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. jest wykładana jednoznacznie, zgodnie z jego literalnym brzmieniem i organy podatkowe obu instancji nie tylko prawidłowo zastosowały go do stanu faktycznego sprawy, lecz dokonały również trafnej jego wykładni. Utrwalony jest przy tym pogląd, podzielany przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przeznaczenia gruntu, nawet jeśli jego rzeczywiste przeznaczenie i faktyczne wykorzystywanie jest odmienne, niż wykazują to dane zawarte w ewidencji gruntów ( por. wyroki WSA w Warszawie : z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. akt III S.A./Wa 1206/05 LEX nr 174433, i z dnia 29 stycznia 2004 r. sygn. akt III S.A. 1850/03. Prz. Podatkowy 2005/3/60 ). Z tego powodu zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez brak właściwych i wyczerpujących ustaleń faktycznych wynikających z powierzchownego przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości nie może być uznany za skuteczny.

Stwierdzić zatem należy, że dopóki nie dojdzie do zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków, która jest prowadzona przez właściwego starostę, dopóty brak jest podstaw do odmiennej klasyfikacji gruntu przez organy podatkowe; klasyfikacja ta stanowi bowiem dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej i organ treścią tego dokumentu jest związany. Przedłożona przez stronę przy skardze decyzja starosty nyskiego zatwierdzająca uzupełniającą gleboznawczą klasyfikację gruntów rolnych (sporne grunty wskutek zakończenia procesu rekultywacji zostały sklasyfikowane jako użytek rolny – Ł-VI) nie mogła mieć wpływu na stanowisko organu odwoławczego, gdyż stała się ona ostateczna z dniem 3 lutego 2006 r., a w myśl § 46 ust. 2 powołanego wcześniej rozporządzenia podstawą zmian w ewidencji mogą być wyłącznie decyzje ostateczne. Fakt późniejszego wydania decyzji odmiennie klasyfikującej przedmiotowe działki gruntu nie może być również traktowany jako okoliczność będąca ewentualną podstawą wznowienia postępowania, przewidzianą w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nie może on również, jak chcą tego skarżący, stanowić zdarzenia, o jakim mowa w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. powodującego konieczność zmiany decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe za 2005 r., bowiem zmiana klasyfikacji nastąpiła już w następnym roku podatkowym.

Za prawidłowe należy zatem uznać stanowisko organów podatkowych, że skoro w 2005 r. przedmiotowe grunty nie były ani gruntami rolnymi, ani leśnymi, przeto na mocy art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, z zastosowaniem stawek właściwych dla tzw. gruntów pozostałych, jako że nie były one gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna.

Trafne jest także stanowisko organów w zakresie opodatkowania budynków usytuowanych na działkach oznaczonych numerami a i b o łącznej powierzchni użytkowej 774,02 m kw. W stanie prawnym obowiązującym w 2005 r. zwolnieniu z podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., podlegały budynki gospodarcze lub ich części, w odniesieniu do których zachodziła jedna z okoliczności wskazanych w literach od a) do c) tego przepisu. W okolicznościach faktycznych sprawy rozważeniu podlegała przesłanka wskazana pod lit. b), a mianowicie, czy budynki te położone są na gruntach gospodarstw rolnych i służą wyłącznie działalności rolniczej. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy, obydwa te warunki muszą być spełnione łącznie. Należy w pełni podzielić stanowisko organów podatkowych, że z uwagi na klasyfikację przedmiotowych działek w roku podatkowym 2005 jako terenów przemysłowych i użytków kopalnych, nie mogły być one uznane jako gospodarstwo rolne. Jednoznacznie wynika to z treści art. 2 ustawy o podatku rolnym, w myśl którego za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o jakich mowa w art. 1 (grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, w wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza) o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Zatem również w tym przypadku rozstrzygające znaczenie miała klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków. Ponieważ dla skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. niezbędne było spełnienie obydwu wskazanych wyżej przesłanek, to już brak spełnienia jednej z nich (budynki nie były położone na gruntach gospodarstw rolnych) eliminował potrzebę dalszych ustaleń co do wyjaśnienia kwestii faktycznej, a mianowicie, czy służyły one wyłącznie działalności rolniczej. Tym samym zarzut skarżących o naruszeniu prawa procesowego poprzez pominięcie stanu faktycznego na gruncie stanowiącym przedmiot opodatkowania nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Stwierdzić również należy, że przy rozstrzygnięciu sprawy organy podatkowe dysponowały wystarczającym dla wydania decyzji materiałem dowodowym, zwłaszcza aktualnymi danymi z ewidencji gruntów dotyczącymi ich klasyfikacji i powierzchni, wykazem powierzchni użytkowej budynków gospodarczych. Dowody te zostały ocenione w sposób zgodny z wymogami wynikającymi z art. 191 Ordynacji podatkowej.

Skoro zatem żaden z zarzutów skargi nie okazał się skuteczny, a przy tym kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona przez Sąd niezależnie od tych zarzutów (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 170 ze zm.) nie wykazała naruszenia prawa, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 tej ustawy.