Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1762/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 210 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędziowie: NSA Stefan Babiarz, del. WSA Anna Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Kołtan, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 235/10 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 235/10 oddalił skargę D.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r.

Z aprobowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że D.M. w dniu 30 kwietnia 2007 r. złożyła w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w G. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2006 na urzędowym formularzu PIT-36, w którym zadeklarowała łączne przychody w kwocie 108.197,59 zł, w tym uzyskane z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 1.260,01 zł, z działalności wykonywanej osobiście w wysokości 20.259,34 zł oraz z innych źródeł w wysokości 86.678,24 zł. Koszty uzyskania przychodu wyniosły ogółem 11.366,97 zł, a składki na ubezpieczenie społeczne 3.405,20 zł. Po uwzględnieniu składek na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 3.100,20 zł oraz po odliczeniu od podatku tzw. ulgi mieszkaniowej w wysokości 3.725,16 zł, a także zmniejszenia o kwotę wpłaty na rzecz organizacji pożytku publicznego, podatek należny za rok 2006 wyniósł 4.833 zł. Po potrąceniu zapłaconych w trakcie roku podatkowego zaliczek w wysokości 1.257 zł, powstała kwota do zapłaty 3.576 zł.

W złożonym w dniu 29 stycznia 2009 r. wniosku o zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za rok podatkowy 2004 (PIT-AZ) skarżąca wykazała przychód uzyskany za ten rok z pracy wykonywanej na terytorium Wielkiej Brytanii w wysokości 86.678,24 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 1.227 zł oraz podatek zapłacony za granicą w wysokości 15.859,73 zł.

Po rozpatrzeniu wniosku Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. wydał w dniu 26 marca 2009 r. decyzję określającą D.M. wysokość zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 4.833 zł stanowiącej różnicę między podatkiem należnym wynikającym z zeznania podatkowego złożonego za 2006 r. a kwotą odpowiadającą podatkowi obliczonemu za ten rok podatkowy przy zastosowaniu do przychodów z pracy zasad określonych w art. 27 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 1796 ze zm. - dalej jako "ustawa p.d.f.").

W wyniku przeprowadzonej analizy oraz dokonanych obliczeń organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, iż podatek należny, wynikający ze złożonego w dniu 30 kwietnia 2007 r. zeznania podatkowego, po skorzystaniu przez skarżącą z odliczeń w postaci składek zdrowotnych oraz przysługującej w 2004 r. ulgi mieszkaniowej i wpłat na rzecz organizacji pożytku publicznego, wyniósł 4.833 zł i został w całości uiszczony.

Organ podatkowy wskazał, iż art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o szczególnych rozwiązaniach dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 143, poz. 894 – zwana "ustawą abolicyjną") przewiduje zwrot podatku dochodowego jedynie w przypadku jego wcześniejszej wpłaty jako podatku obliczonego na podstawie złożonego przez podatnika zeznania podatkowego albo określonego w decyzji. W wyniku przeprowadzonego postępowania i dokonanych obliczeń, przy zastosowaniu do przychodów z pracy za granicą metody wyłączenia z progresją, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że podatek za rok podatkowy 2006 przy zastosowaniu tej metody nie wystąpił.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 26 czerwca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż legalną definicję podatku należnego w podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 45 ust. 6 ustawy p.d.f. Stosownie do jego brzmienia podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym od dochodów podatnika uzyskanych w roku podatkowym, chyba że właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Odzwierciedleniem sposobu obliczenia podatku należnego, określonym w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym. Analizując strukturę zeznania podatkowego organ drugiej instancji stwierdził, że podatek należny to podatek wyliczony po zastosowaniu wszelkich ulg, odliczeń i doliczeń. W rocznym zeznaniu podatkowym podatnik w pierwszej kolejności wykazuje swoje dochody (albo straty). Następnie wykazuje odliczenia od dochodu. Od dochodu po odliczeniach oblicza podatek, stosownie do art. 27 ustawy p.d.f. i ewentualnie wykazuje doliczenia do podatku. W ten sposób obliczona zostaje kwota podatku. W następnej kolejności dokonywane są odliczenia od podatku, w tym składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz wydatki mieszkaniowe. Dopiero podatek wyliczony po tych odliczeniach jest podatkiem należnym, który następnie porównuje się z sumą zaliczek pobranych w ciągu roku podatkowego przez płatnika. W wyniku powyższego powstaje albo nadpłata, albo kwota, którą podatnik zobowiązany jest uiścić na konto właściwego urzędu skarbowego.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również, iż decyzja organu podatkowego pierwszej instancji dotyczyła złożonego przez D.M., zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy abolicyjnej wniosku o zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., nie zaś określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za wskazany rok podatkowy. W związku z powyższym w decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 26 marca 2009 r. nie określono wysokości przysługującego stronie odliczenia od podatku z tytułu dokonanych wydatków mieszkaniowych. Wobec faktu, iż należny podatek wynikający z zeznania podatkowego za 2006 r. wyniósł 4.833 zł, natomiast podatek obliczony przez organ według zasad określonych w art. 27 ust. 8 ustawy p.d.f. wyniósł 0,00 zł, organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do zmiany kwoty zwrotu podatku oraz kwoty ulgi mieszkaniowej, zarówno przysługującej do odliczenia w zeznaniu podatkowym za rok 2006 jak i w latach następnych.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości i określenie wysokości zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. przy zastosowaniu do zeznania podatkowego zasad określonych w art. 27 ust. 8 ustawy p.d.f..

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o jej oddalenie.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, iż orany podatkowe obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o szczególnych rozwiązaniach dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i porównały podatek należny wykazany przez skarżącą w zeznaniu podatkowym złożonym za rok 2006, z podatkiem należnym od całości dochodów tj. uzyskanych na terenie RP i na terenie Wielkiej Brytanii, wyliczonym w sposób określony w art. 27 ust. 8 ustawy p.d.f. W wyniku tego porównania wystąpiła kwota stanowiąca różnicę między podatkiem należnym wynikającym z zeznania podatkowego, a kwotą odpowiadającą podatkowi obliczonemu za dany rok podatkowy z uwzględnieniem dochodów z pracy w Wielkiej Brytanii w wysokości 4.833 zł to organ orzekł o zwrocie tej kwoty skarżącej.

W ocenie Sądu nie ma racji skarżąca twierdząc, iż organy podatkowe winny zastosować metodę wyłączenia z progresją i błędnie nie uwzględniły odliczenia od podatku wydatków ponoszonych na cele mieszkaniowe, wykazanych w załączniku PIT-D zeznania złożonego za 2006 r. Z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy abolicyjnej wynika wprost, iż organ podatkowy rozpatrując wniosek podatnika bierze pod uwagę podatek należny wynikający z zeznania podatkowego (albo z decyzji), a zatem nie ma podstaw do porównania podatku obliczonego zgodnie z art. 27 ust. 8 ustawy p.d.f. z podatkiem wykazanym przez skarżącą w złożonym zeznaniu podatkowym przed dokonaniem odliczeń.

Tym samym, według Sądu I instancji, rację ma Dyrektor Izby Skarbowej w G. twierdząc, że zwrot kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy podatkiem należnym wynikającym z zeznania podatkowego za 2006 r. a kwotą odpowiadającą podatkowi obliczonemu za 2006 r. przy zastosowaniu do przychodów z pracy za granicą metody wyłączenia z progresją (w miejsce metody proporcjonalnego odliczenia), czyli zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy abolicyjnej, winien stanowić kwotę 4.833 zł. Prawdą jest, że zastosowanie normy art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy abolicyjnej nie zwiększa wysokości ulgi mieszkaniowej do odliczenia za dany rok podatkowy ani w latach następnych, jak oczekuje tego skarżąca, gdyż ustawa abolicyjna nie zmienia metody unikania podwójnego opodatkowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uznał również za zasadny zarzutu skarżącej, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w G. narusza wynikającą z art. 84 Konstytucji RP zasadę sprawiedliwości podatkowej, która jest urzeczywistniona przez powszechność i równość opodatkowania. Zdaniem Sądu organ podatkowy nie mógł orzec o zwrocie skarżącej podatku dochodowego, w wysokości wyższej niż w rzeczywistości zapłaciła, tym samym nie jest prawdą, iż skarżąca znalazła się w sytuacji mniej korzystnej niż inni podatnicy. Podkreślić należy, iż skarżąca otrzymała w całości zwrot podatku zapłaconego za rok 2006.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

błędną wykładnię prawa polegającą na mylnym rozumieniu treści przepisów zawartych w ustawie z 25 lipca 2008 r. o szczególnych rozwiązaniach dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej zwaną ustawą abolicyjną);

art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Z 2005 r., nr 8 poz. 60 ze zm.) co w konsekwencji doprowadziło do popełnionych w toku postępowania błędów w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonego wyroku.

Mając na uwadze powyższe naruszenia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż rozpatrując sprawę skarżącej zignorowano fakt tego, że ustawodawca wprowadzając tzw. abolicję podatkową zmierzał do wyrównania różnic w opodatkowaniu dochodów Polaków pracujących za granicą. Potwierdzeniem takiego stanowiska, zdaniem skarżącej, jest pismo z dnia

7 kwietnia 2008 r. Kancelarii Prezesa Rady Ministrów o nr [...].

Jak dalej wskazano wprowadzenie ustawy abolicyjnej miało na celu zrównanie statusu podatkowego podatnika z osobą mającą uprawnienie do wyłączenia swoich zagranicznych dochodów spod opodatkowania, gdzie wyłączenie takie pozostaje bez wpływu na kwotę ulgi mieszkaniowej. Fundamentem ustawy abolicyjnej było zrównanie osób rozliczających się metodą odliczenia proporcjonalnego do osób rozliczających się metodą wyłączenia.

Skarżąca, składając wniosek na formularzy PIT-AZ, przekonana była, że organ podatkowy dokona ponownego rozliczenia jej dochodów i zastosowanych ulg, a do dochodów zagranicznych zastosuje metodę wyłączenia z progresją, a następnie dokona porównania z pierwotnie złożonym przez nią zeznaniem podatkowymi PIT-36 za rok 2006, w którym to do dochodów zagranicznych zastosowana została metoda proporcjonalnego odliczenia, co spowodowało zmniejszenie kwoty ulgi mieszkaniowej do rozliczenia w latach następnych. Niestety organ podatkowy, rozpatrując wniosek złożony na formularzy PIT-AZ, ograniczył się jedynie do porównania różnicy między podatkiem należnym za dany rok podatkowy obliczony przy zastosowaniu metody proporcjonalnego odliczenia i metody wyłączenia z progresją, zupełnie pomijając kwestie związane z rozliczeniem ulgi mieszkaniowej i ustaleniem kwoty do odliczenia w latach następnych, która to została znacznie zmniejszona w związku z zastosowaniem metody proporcjonalnego odliczenia.

Reasumując, skarżąca stwierdziła, że zarówno organy podatkowe jak i WSA przeoczyły fakt tego, że ustawa o tzw. abolicji podatkowej miała na celu zrównanie praw osób pracujących za granicą, a zrównanie praw to nie tylko porównanie kwot podatku należnego, ale również ponowne rozliczenie ulg mieszkaniowych i umożliwienie podatnikom przywrócenie ulg mieszkaniowych o różnice podatku wynikającą z metody, o której mówi abolicja podatkowa. W jej ocenie w związku z wprowadzoną abolicją podatkową, i de facto zmniejszeniem wcześniejszego podatku, powinna nastąpić zmiana kwoty wcześniej wykorzystanej ulgi mieszkaniowej. Winna zostać ona zwiększona na powrót do poziomu jaki wynika z rozliczenia dochodów zagranicznych wg metody wyłączenia z progresją.

Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca wskazała na Interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 3 marca 2009 r., nr [...]., którą dołączyła do skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu administracji kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, a do jej sporządzenia ustanowiony został przez ustawodawcę wymóg korzystania z osób posiadających odpowiednie kwalifikacje prawnicze, wymienionych w art. 175 p.p.s.a. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że nie jest rolą Sądu korygowanie, czy też uzupełnianie treści skargi kasacyjnej, bądź też stawianie hipotez i domyślanie się, jakie były intencje kasatora towarzyszące wniesieniu tego środka zaskarżenia. Skarga kasacyjna winna być zatem tak sformułowana, aby nie wymagała dokonywania zabiegów interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r. o sygn. akt II GSK/456/07, Centralna Baza Orzeczeń NSA, wyrok NSA z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1401/05, Lex nr 262797; wyrok NSA z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt 741/05, Lex nr 201531; wyrok NSA z dnia 25 maja 2004 r. sygn. akt FSK 155/05, Lex nr 120843 i inne). Powyższe wynika z treści art. 183 §1 p.p.s.a. statuującego zasadę, że rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny jest związany jej granicami.

Pełnomocnik profesjonalny, konstruując skargę kasacyjną winien zatem w niej wskazać wprost zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a, jaki przepis prawa materialnego lub postępowania został naruszony przez sąd pierwszej instancji oraz na czym to naruszenie polegało w danej sprawie, na tle treści konkretnego przepisu. W zakresie naruszenia przepisu prawa materialnego powinien wskazać, czy doszło do jego naruszenia poprzez błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie. Natomiast w przypadku zarzutu naruszenia przepisu postępowania powinien wskazać, dlaczego podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04, Lex nr 146732).

Mając zatem powyższe na uwadze należy wskazać, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie obarczona jest istotnymi brakami. Po pierwsze stawiając w petitum zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 ord. pod. nie wskazano, w jaki konkretnie sposób miałoby dojść do naruszenia tego przepisu. Co prawda w uchwale z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1) wskazano, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, tym nie mniej brak jakiegokolwiek uzasadnienia postawionego zarzutu jest istotnym uchybieniem.

W ocenie Naczelnego Sądu administracyjnego podnosząc zarzut wynikający z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy pamiętać, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., II FSK 330/10, CBOSA).

Wskazane powyżej uchybienie uniemożliwia prawidłową kontrolę zaskarżonego wyroku pod kątem zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 ord. pod. Brak bowiem jakiegokolwiek uzasadnienia powoduje, że Sąd nie może sam poszukiwać podstaw uzasadniających twierdzenie o naruszeniu tego przepisu.

Przechodząc natomiast do oceny zarzutu "błędnej wykładni prawa polegającej na mylnym rozumieniu treści przepisów" zawartych w ustawie abolicyjnej należy zauważyć, że również tutaj wcześniejsze rozważania mają odniesienie. W skardze kasacyjnej nie wskazano żadnego z przepisów ustawy abolicyjnej, którego naruszenia upatruje się strona i brak jest jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia do treści tego zarzutu. Co więcej także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano żadnego konkretnego przepisu tej ustawy, który naruszałby sąd pierwszej instancji Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie poszukiwać przepisu, który odnosiłby się do uzasadnienia skargi kasacyjnej. Treść przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a konkretnie art. 176 p.p.s.a. nie budzi wątpliwości, że autor skargi kasacyjnej powinien w treści tego środka odwoławczego przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej nie może domniemywać intencji czy też woli autora skargi kasacyjnej (por wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., II OSK 1488/11, CBOSA). Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej było prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych polegające na wskazaniu konkretnych przepisów naruszonych zdaniem strony skarżącej przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego czy też zarzut naruszenia nie wymienionych przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., I OSK 1450/10, CBOSA). Tym samym w ocenie Sądu nie stanowi przytoczenia podstawy kasacyjnej ogólne zgłoszenie zarzutu naruszenia przepisów postępowania , czy prawa materialnego bez wskazania konkretnego przepisu, który w ocenie skarżącego został naruszony.

Skoro zatem w niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów zgodnie z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. to Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny.

Jednie na marginesie, zdaniem Sądu należy wskazać, że trafnie sąd pierwszej instancji przyjął, że w świetle treści i wykładni art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy abolicyjnej oraz art. 27 ust. 8 u.p.d.o.f. zasadnie w sprawie organy porównały podatek należny wykazany przez skarżącą w zeznaniu podatkowym złożonym za rok 2005, z podatkiem należnym od całości dochodów tj. uzyskanych na terenie RP i na terenie Wielkiej Brytanii, wyliczonym w sposób określony w art. 27 ust. 8 u.p.d.o.f. Jak trafnie zauważył sąd pierwszej instancji w wyniku tego porównania nie wystąpiła kwota stanowiąca różnicę między podatkiem należnym wynikającym z zeznania podatkowego, a kwotą odpowiadającą podatkowi obliczonemu za dany rok podatkowy z uwzględnieniem dochodów z pracy w Wielkiej Brytanii a w konsekwencji kwota podatku dochodowego do zwrotu nie wystąpiła.

W tym stanie sprawy skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. należało oddalić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i § 6 pkt 5 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).