Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 948/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1a, art. 200, art 205
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 87, art. 94
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 31 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2014 poz 715
law: ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie WSA Iwona Tchórzewska, WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi U. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stypendium sportowego I. uchyla zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz U. W. kwotę 7 (siedem) złotych 20 (dwadzieścia) groszy tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Lu 948/17

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu w dniu [...] kwietnia 2014 roku odwołania Pani A. W. – opiekuna prawnego zawodniczki U. W., zam. Ul. [...], [...], od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] marca 2014 roku ([...]) w sprawie odmowy przyznania zawodniczce U. W. – reprezentowanej przez Panią A. W. – stypendium sportowego za wyniki w sporcie.

Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o sporcie (Dz. U. nr 127, poz. 857 z późn. zm.) i § 3 ust. 5 pkt 2 uchwały nr 378/XVIII/2012 Rady Miasta Lublin z dnia 23 lutego 2012 roku w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe (Dz. Urz. Woj. Lub. Z 2012 r., poz. 1354 z późn. zm.) orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż przesłanką przyznania stypendium sportowego jest złożenie pisemnego zobowiązania do godnego reprezentowania Miasta L. oraz klubu działającego na jego terenie. Z zaświadczenia G. "G. " Ł. z dnia [...] lutego 2014 roku wynika, że zawodniczka jest zatrudniona w tym klubie w charakterze piłkarki, nie może więc reprezentować klubu sportowego działającego na terenie Miasta L.. Do wniosku o przyznanie stypendium sportowego strona dołączyła zobowiązanie do reprezentowania Uczniowskiego Klubu Sportowego "W. " SP nr [...] oraz G. "G. " Ł.. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że zawodniczka może reprezentować dwa kluby sportowe, o ile jeden z nich jest klubem futsalu. Po wezwaniu opiekuna prawnego do złożenia wolnego od wad zobowiązania poprzez wskazanie jednego klubu sportowego strona określiła jednoznacznie przynależność klubową zawodniczki do G. K. S. "G. " Ł., a więc klubu, który nie prowadzi działalności sportowej na terenie Miasta L.. Organ pierwszej instancji stwierdził, że opiekun prawny zawodniczki nie usunął w terminie braków formalnych wniosku o przyznanie stypendium sportowego przez złożenie zobowiązania ze wskazaniem klubu działającego na terenie Miasta L.. Nie zostały więc spełnione przesłanki określone w § 3 ust. 6 pkt 1 lit. b oraz § 4 ust. 2 uchwały nr 378/XVIII/2012 Rady Miasta Lublin z dnia 23 lutego 2012 roku w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe.

W odwołaniu A. W. – opiekun prawny zawodniczki U. W. podniosła, że ze względu na brak zgodności przynależności klubowej z miejscem zamieszkania córka została pozbawiona możliwości uzyskania stypendium w L. i w Ł., mimo zdobycia złotego medalu Mistrzostw Europy w czerwcu 2013 roku. Decyzja organu pierwszej instancji została podjęte wbrew logice i zdrowemu rozsądkowi i możliwe powinny być odstępstwa od przyjętych zasad w wyjątkowych przypadkach. Córka przez 6 lat należała do klubu UKS Widok w L., później zmieniła barwy klubowe w trakcie eliminacji do Mistrzostw Europy U-17 w piłce nożnej kobiet.

Zgodnie z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o sporcie stanowi, że jednostka samorządu terytorialnego może ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe, których zasady i tryb przyznawania określa w drodze uchwały jej organ stanowiący. W § 3 ust. 5 uchwały nr 378/XVIII/2012 Rady Miasta Lublin z dnia 23 lutego 2012 roku w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe zostały wyliczone przypadki odmowy przyznania stypendium sportowego, a w pkt 2 tego przepisu przywołano jedną z nich: nieusunięcie braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia wezwania do usunięcia. Z § 3 ust. 6 pkt 1 lit. b powyższej uchwały wynika, że do wniosku o przyznanie stypendium sportowego dołącza się zobowiązanie wnioskodawcy do godnego reprezentowania Miasta L., a w przypadku zawodników zrzeszonych w klubach sportowych również klubu działającego na terenie Miasta L.. W jej § 4 ust. 2 powtórzono, że wnioskodawca jest zobowiązany do godnego reprezentowania Miasta L., a w przypadku zawodników zrzeszonych w klubach sportowych również klubu działającego na terenie Miasta L..

Uchwała jednostki samorządu terytorialnego określająca warunki przyznawania i cofania stypendium sportowego tego rodzaju (art. 31 ust. 3 tej ustawy) jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 i 94 Konstytucji RP (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 maja 2008 roku, II SA/Lu 282/08, LEX nr 424735).

Na wstępie należy przypomnieć, że przyznanie, odmowa przyznania lub cofnięcie stypendium sportowego przybiera formę decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a. (§ 10 powyższej uchwały oraz rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody L. z dnia 19 marca 2010 roku, NK.II.0911/98/10, Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 58, poz. 1184).

Pani A. W. została wezwana do usunięcia braku formalnego wniosku z dnia [...] lutego 2014 roku (k. 49), gdyż w zobowiązaniu z tej samej daty nie wpisała nazwy klubu sportowego. W zobowiązaniu z dnia 3 marca 2014 roku wpisała dwa kluby: UKS Widok L. oraz G. K. S. "[...]" Ł.. Z otrzymanych wyjaśnień L. Związku P. Nożnej z dnia [...] marca 2014 roku (k. 8) wynika, że zawodniczka może reprezentować dwa klub sportowe, o ile jeden z nich jest klubem futsalu, zaś sama nie ma statusu zawodnika profesjonalnego w macierzystym klubie. Pismem z dnia 6 marca 2014 roku (k. 9) organ pierwszej instancji ponownie wezwał stronę do doręczenia zobowiązania wolnego od wad i w konsekwencji otrzymał od Pani A. W. zobowiązanie z dnia [...] marca 2014 roku do godnego reprezentowania G. S. "G. " Ł.. Bezsprzecznie ten ostatni nie jest klubem sportowym działającym na terenie Miasta L., tym samym nie został uzupełniony wniosek strony w przedmiocie przyznania córce stypendium sportowego zgodnie z wymogiem § 3 ust. 6 pkt 1 lit. b uchwały nr 378/XVIII/2012 Rady Miasta Lublin z dnia 23 lutego 2012 roku w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe. W konsekwencji organ pierwszej instancji prawidłowo wydał decyzję o odmowie przyznania zawodniczce stypendium sportowego mając na uwadze § 3 ust. 5 pkt 2 powołanej wyżej uchwały.

Sprawy kultury fizycznej należą do zadań własnych gminy i ich realizacja ma na celu zaspokojenie potrzeb wspólnoty samorządowej (mieszkańców), więc dana gmina jest uprawniona do swobodnego określenia zakresu podmiotowego osób uprawnionych do otrzymania stypendiów sportowych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 września 2011 roku, III SA/Gl 1345/11, LEX nr 1087183).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 z późn. zm.) przy orzekaniu członkowie składów orzekających kolegium są związani wyłącznie przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Oznacza to, iż kolegium wiążą jedynie źródła prawa wymienione w art. 87 Konstytucji RP (ustawy, rozporządzenia, akty prawa miejscowego), natomiast nie jest ono związane tzw. aktami kierownictwa wewnętrznego, o których mowa w art. 93 ustawy zasadniczej (instrukcje ministra, wytyczne, pisma okólne itp.). Skoro Nr 378/XVIII/2012 Rady Miasta Lublin z dnia 23 lutego 2012 roku w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe (Dz. Urz. Woj. Lub. Z 2012 r., poz. 1354 z późn. zm.) jest aktem prawa powszechnie obowiązującego (aktem prawa miejscowego), to wywołuje skutek związania Kolegium jej treścią. Innymi słowy, składy orzekające Kolegium nie mogą wyjść poza przewidziane uchwałą regulacje prawne i samodzielnie decydować o przyznaniu danemu zawodnikowi stypendium sportowego.

Kolegium nie jest władne uchylić lub zmienić uchwały wyżej przywołanej, możliwe jest natomiast zaskarżenie jej przez każdego, czy interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.) po bezskutecznym wezwaniu Rady Miasta L. do usunięcia naruszenia prawa.

Skargę na powyższą decyzję wniosła U. W. reprezentowana przez matkę A. W. i zarzuciła w niej sprzeczność uchwały Nr 378/XVIII/2012 Rady Miasta Lublin z dnia 23 lutego 2012 w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe z art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o sporcie oraz z intencją ustawodawcy. Wskazała na problem pozbawienia możliwości uzyskania sportowego przez zawodnika, który zamieszkują na terenie gminy, ale jest zrzeszony w klubie działającym poza jej terenem.

Przytoczyła orzeczenia uznające przedstawioną konstrukcje prawną za sprzeczną z prawem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2015 roku sygn. II SA/Lu 664/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził nieważność § 3 ust 6 pkt 1 lit b, pkt 2 lit b oraz § 4 ust. 4 uchwały Rady Miasta Lublin z dnia 23 lutego 2012 roku nr 378/XVIII/2012 w sprawie stypendiów za osiągane wyniki sportowe.

Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2015 sąd zawiesił niniejsze postępowanie sądowo-administracyjne.

Wyrokiem z dnia 5 lipca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Rady Miasta Lublin od powołanego wyżej wyroku WSA w Lublinie (sygn. II SA/Lu 664/14).

Postanowieniem z dnia 20 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił podjąć zawieszone postanowieniem z [...] kwietnia 2015 roku z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi U. W. na uchwałę Rady Miasta Lublin z dnia 23 lutego 2012 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnym (tj. Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślić na wstępie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 lipca 2017 roku (sygn. akt II SSK 2776/15) oddalił skargę kasacyjną Rady Miasta Lublin od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie stwierdzającego nieważność § 3 ust. 6 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. b oraz § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta Lublin z dnia 23 lutego nr 378/XVIII/2012 w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o sporcie (Dz. U. nr 127 poz 857) w art. 31 ust 3 ustawodawca upoważnił organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wyłącznie do określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzaju i wysokości stypendiów sportowych, oraz wskazał kryteria jakimi organ ten ma się w tym zakresie kierować, a obejmujące znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Tak sformułowana delegacja ustawowa upoważnia organ gminy wyłącznie do określenia zagadnień o charakterze proceduralnym. Nie obejmuje natomiast warunków (materialnoprawnych przesłanek) określenia stypendiów w tym spornego w sprawie upoważnienia rady gminy do samodzielnego określenia kręgu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o stypendium sportowe.

Tak zakreślone granice ustawowej delegacji przekroczone zostały postanowieniami uchwały. Rada gminy wprowadziła niedopuszczalny ustawą warunek przyznawania stypendium sportowego. Zawęziła mianowicie w § 3 ust 6 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. b oraz § 4 ust 2 uchwały nr 378/XVIII zakres podmiotowy do zawodników zrzeszonych w klubach sportowych, działających na terenie miasta L., wykluczając tym samym zawodników mieszkających co prawda na terenie gminy L., lecz zrzeszonych w klubach sportowych działających poza obszarem gminy L..

Stwierdzenie nieważności spornych postanowień uchwały Rady Miasta Lublin nr 378/XVIII z dnia 23 lutego 2012 roku (§ 3 ust 6 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. b, oraz § 4 ust 2) będących podstawą rozstrzygania w niniejszej sprawie przez Prezydenta Miasta L. (decyzja z dnia [...] marca 2014 roku), a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją czyni koniecznym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I i II instancji. Uchwała Rady Miasta jest bowiem aktem prawa miejscowego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy U. W. organy wezmą pod uwagę powyższe rozważania. Będą miały na uwadze także fakt, iż stwierdzenie nieważności postanowień uchwały – aktu prawa miejscowego – powoduje skutek ex tunc.

Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 poz. 1369) w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, natomiast zgodnie z treścią art. 205 powołanej ustawy do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów i równowartość utraconego zarobku wskutek stawiennictwa w sądzie.

Zgodnie natomiast z art. 205 § 3 zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności o których mowa w § 1 i 2 oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności określają przepisy odrębne. Takimi przepisami są zasady określone w przepisach działu 2 tytułu III ustawy o kosztach sądowych.

Należy podkreślić, że zwrot zarobku lub utraconego dochodu, a także zwrot kosztów podróży przysługuje stronie lub jej pełnomocnikowi wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2014 roku II FSK 838/13). Strona ma przy tym obowiązek należycie wykazać poniesione koszty (art. 85 i 86 w zw. Z art. 91 u.k.s.). Taką sytuację w postępowaniu sądowo-administracyjnym przewiduje art. 91 § 3 p.p.s.a

W niniejszej sprawie okoliczności przewidziane w powołanym art. 91 § 3 p.p.s.a nie miały miejsca.

Za uzasadniony w rozumieniu art. 205 p.p.s.a koszt postępowania niezbędny do celowego praw sąd uznał koszty nadania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Mając powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 145 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 poz. 1369) orzekł jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 w zw. Z art. 205 § 2 p.p.s.a.