Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1203/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 24a ust. 1 pkt 2, ust. 5
journal: Dz.U. 2021 poz 779
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Profi - Eko sp. z o. o. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu z odpadami 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2021 r., [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 24a ust. 8 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 247 ze zm.), art. 124, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735) po rozpatrzeniu zażalenia P. sp. z o.o. w I. (dalej określana jako Skarżąca lub Spółka) na postanowienie Starosty W. z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...] - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżonym postanowieniem Starosta W. ustalił opłatę za strzeżenie i przechowywanie pojazdu z odpadami marki R. wraz z naczepą zatrzymanego przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w I. w dniu [...] maja 2021 r. w miejscowości L., gmina P. skierowanego do Instalacji Komunalnej w N. - jako wyznaczonego na terenie województwa [...] miejsca magazynowania pojazdów z odpadami, o których mowa w art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach, w wysokości 246 zł brutto za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu, liczoną od dnia jego skierowania, tj. 14 maja 2021 r. do dnia jego wydania. Podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty była Skarżąca.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Starosta wskazał, że [...] maja 2021 r. funkcjonariusze Policji dokonali zatrzymania pojazdu marki R. wraz z naczepą, którym przewożono odpady do nieuprawnionego odbiorcy, o którym mowa w art. 24a ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach. Ustalono, że podmiotem wykonującym transport odpadów była Skarżąca. Ponieważ przemieszczenie odpadów do nieuprawnionego odbiorcy naruszało przepisy ustawy o odpadach, Policja wydała dyspozycję skierowania pojazdu do Instalacji Komunalnej w miejscowości N., która jest wyznaczonym miejscem do magazynowania zatrzymanych pojazdów z odpadami. Dalej wskazano, że zgodnie z art. 24a ust. 8 ustawy o odpadach Starosta W. był zobowiązany do ustalenia (w drodze postanowienia) wysokości opłaty za usunięcie, strzeżenie oraz przechowywanie pojazdu w wyznaczonym miejscu, uwzględniając średnią cenę rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania. Średnia cena rynkowa tych usług została obliczona przez zarządzającego Instalacją Komunalną w N. z uwzględnieniem faktycznych kosztów z tym związanych.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie procedury administracyjnej poprzez nieuwzględnienie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa. Naruszenia te polegać miały na niedokonaniu przez organ I instancji ustaleń, czy funkcjonariusze policji zatrzymali pojazd Skarżącej legalnie, czy faktycznie doszło do jakiegokolwiek naruszenia przemieszczania odpadów do nieuprawnionego odbiorcy. Dalej Skarżąca wskazała na uchybienia proceduralne związane z zatrzymaniem pojazdu przez funkcjonariuszy Policji oraz zakwestionowała wysokość określonej w zaskarżonym postanowieniu opłaty.

Rozpatrując sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wyjaśniło, że art. 24a ustawy o odpadach stanowi, iż jeżeli w trakcie kontroli transportu odpadów ujawniono: 1) naruszenie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, 2) przemieszczanie odpadów do nieuprawnionego odbiorcy, 3) naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów - pojazd wraz z odpadami może zostać zatrzymany przez Krajową Administrację Skarbową, Straż Graniczną, Policję, Inspekcję Transportu Drogowego oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Zatrzymany pojazd wraz z odpadami musi zostać skierowany do najbliższego dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami spełniającego warunki magazynowania odpadów. Stosownie do art. 24a ust. 2a cyt. ustawy, skierowanie do najbliższego dostępnego miejsca spełniającego warunki magazynowania odpadów polega na dwóch możliwościach: 1) nadzorowaniu przejazdu tego pojazdu przez funkcjonariuszy lub inspektorów Krajowej Administracji Skarbowej, Straży Granicznej, Policji, Inspekcji Transportu Drogowego oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska, albo 2) usunięciu pojazdu przez jego przewiezienie lub holowanie. W przypadku drugiej z możliwości, dyspozycję usunięcia pojazdu wraz z odpadami, przez jego przewiezienie lub holowanie, są uprawnieni wydać funkcjonariusze lub inspektorzy Krajowej Administracji Skarbowej, Straży Granicznej, Policji, Inspekcji Transportu Drogowego oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Zgodnie z art. 24a ust. 6 ustawy o odpadach, za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2, pobiera się opłaty, a do uiszczenia opłat jest obowiązany podmiot wykonujący transport odpadów (ust. 7). W przypadku zaistnienia powyższego faktu starosta zgodnie z art. 24a ust. 8 ustawy o odpadach zobowiązany jest do ustalenia, w drodze postanowienia, wysokości opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, albowiem w dniu [...] maja 2021 r. funkcjonariusze Policji dokonali zatrzymania pojazdu marki R. wraz z naczepą, którym przewożono odpady. Ustalono, że firmą wykonującą transport odpadów była Skarżąca spółka. Funkcjonariusze policji ustalili, że transport odpadów odbywał się do nieuprawnionego odbiorcy, w związku z tym zgodnie z art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach skierowali zatrzymany pojazd do Instalacji Komunalnej w N., która zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie aktualizacji "Planu gospodarki odpadami województwa [...] na lata 2016 - 2022 z perspektywą na lata 2023 – 2028" służy do realizacji działań, o których mowa w przywołanych wyżej przepisach.

Ustalając wysokość tej opłaty, starosta ma obowiązek uwzględnić wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania. Zatem Starosta W., mając na uwadze powołany przepis art. 24a ust. 8, wydał stosowne postanowienie - które jest zgodne z obowiązującymi i przytoczonymi wyżej przepisami prawa.

Nie można zgodzić się z zarzutami przedstawionymi w odwołaniu, albowiem co do zasady odnoszą się do działań lub zaniechań funkcjonariuszy Policji. Rola organów administracji publicznej w sprawach związanych z przechowaniem pojazdów, w rozumieniu art. 24a ustawy o odpadach, sprowadza się do utworzenia miejsca przechowywania pojazdów (ust. 4), ustalenia opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu (ust. 8), zawiadomieniu uprawnionego o możliwości odebrania pojazdu w sytuacji, gdy ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2 (ust. 11) - (zob. wyrok w Białymstoku, II SA/Bk 688/20). Wobec powyższego Starosta nie był organem uprawnionym do badania zasadności zatrzymania i skierowania przedmiotowego pojazdu wraz z przyczepą na parking strzeżony.

Odnosząc się do zarzutu wysokości opłaty za strzeżenie i przechowywanie, pojazdu SKO wskazało, że niniejsza opłata została ustalona na podstawie obliczonej przez zarządzającego Instalacją Komunalną w N. stawki dobowej za wykonanie tej usługi, uwzględniającej faktyczne koszty z tym związane. Tym samym subiektywne przekonanie Skarżącej o nierynkowej cenie za usługę strzeżenia i przechowywania pojazdu nie może stanowić o skuteczności zażalenia.

Mając zatem powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jak w sentencji.

Skargę na ww. decyzję złożyła Skarżąca, zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 1 ust. 1 i art. 2 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez zaniechanie kontroli i badania przedmiotowego postanowienia Starosty W. co do zgodności z zasadą legalizmu działania organów administracji (art. 6 kpa) polegające na ustaleniu, że wymierzenie opłaty za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie zatrzymanego pojazdu jest zgodne z prawem bez dokonania przez SKO badania zgodności z prawem okoliczności zatrzymywania pojazdu, co godzi w interes majątkowy Skarżącej, która jest zobowiązana ponosić nienależne opłaty administracyjne;

2. art. 75, art. 77 i art. 78 kpa poprzez ograniczenie postępowania dowodowego w sprawie, co prowadzi do skutku pominięcia okoliczności dotyczących legalności zatrzymania pojazdu jako okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie, tym samym SKO nie dokonało wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz pominęło okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy;

3. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie przez organ II instancji wadliwego postanowienia organu I instancji, albowiem organ ten prowadząc postępowanie dopuścił się naruszenia szeregu przepisów postępowania, a mianowicie:

a) art. 7 kpa poprzez nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie ustalenia, czy w dniu 14 maja 2021 r. funkcjonariusze Policji zatrzymali pojazd w sposób legalny i czy faktycznie doszło do jakiegokolwiek naruszenia przemieszczenia odpadów do nieuprawnionego odbiorcy, o którym mowa w art. 24a ust. 1 pkt 2 ustawy o opadach, i nieprawidłowe ustalenie przez organ, niezgodne ze stanem faktycznym, że doszło do przemieszczenia odpadów do nieuprawnionego odbiorcy, podczas gdy:

- pojazd nie został formalnie zatrzymany, ponieważ Spółka do dzisiaj nie otrzymała żadnego dokumentu, w tym postanowienia o zatrzymaniu pojazdu, który wskazywałby przyczynę jego zatrzymania,

- w dniu 14 maja 2021 r. nie miała miejsca w Spółce kontrola transportu opadów, w trakcie to której miało rzekomo dojść do ujawnienia przemieszczania odpadów do nieuprawnionego odbiorcy, bowiem Spółka do dzisiaj nie otrzymała jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałby fakt przeprowadzenia kontroli transportu odpadów w dniu 14 maja 2021 r. co do pojazdu Spółki,

- w dniu 14 maja 2021 r. w miejscowości D. nie doszło do naruszenia ze strony Spółki, o którym mowa w art. 24a ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, bowiem Spółka nie dokonywała transportu do osoby nieuprawnionej, na co wskazuje protokół przekazania odpadów, który załączono do skargi,

- Spółka nie otrzymała od funkcjonariuszy policji jakiejkolwiek informacji czy pouczenia odnośnie czynności przez nich wykonanych w dniu 14 maja 2021 r., zaś do dzisiaj nie otrzymała jakiegokolwiek dokumentu zatwierdzającego te czynności, co tym samym czyni te czynności nieuprawnionymi i nieznajdującymi uzasadnienia, jak i potwierdzenia następczego co do legalności ich przeprowadzenia;

b) art. 7 w zw. z art. 77 § i art. 80 kpa polegające na tym, że w sprawie wydania zaskarżonego postanowienia nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (zasada ta nakazuje bowiem zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością), poprzez:

- brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonym postanowieniu całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, które nie znajdują odzwierciedlenia w stanie faktycznym, bowiem Spółka w dniu 14 maja 2021 r. nie została w ogóle poinformowana o czynnościach związanych z zatrzymaniem pojazdu stanowiącego jej własność, nie otrzymała postanowienia o zatrzymaniu ww. pojazdu, nie otrzymała postanowienia zatwierdzającego takie zatrzymanie, nie otrzymała pouczenia, nie otrzymała żadnego dokumentu wskazującego na legalność i zasadność zatrzymania ww. pojazdu, a zatem brak jest w materiale dowodowym jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na doręczenie Skarżącej postanowień dotyczących zatrzymania przedmiotowego pojazdu, a postanowienia Starosty było pierwszą decyzją, jaką Spółka otrzymała w niniejszej sprawie,

- zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść Skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwego postanowienia;

c) art. 107 § 3 kpa poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;

d) art. 8 kpa, bowiem organy nie prowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

e) art. 6 kpa poprzez utrzymanie przez organ II instancji w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

f) art. 8 w zw. z art. 11 kpa poprzez prowadzenie przez organy I i II instancji postępowania w sposób naruszający zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;

4. art. 217 Konstytucji RP, który stanowi, że daniny publiczne - a opłata określona w art. 24a stanowi taką daninę - są nakładane w drodze ustawy, skoro bowiem ustawa przewiduje możliwość skierowania pojazdu poprzez nadzorowanie przejazdu tego pojazdu przez funkcjonariuszy, albo usunięcie pojazdu przez jego przewiezienie lub holowanie, to wybór w tym zakresie nie wynikający z konieczności, a li tylko z represyjnego wyboru funkcjonariusza, czyni tym samym opłatę za holowanie pojazdu pozbawioną legitymacji ustawowej.

Ponadto Skarżąca zakwestionowała wysokość opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu, gdyż nie odpowiada ona cenom rynkowym usług w zakresie przechowywania i strzeżenia pojazdów.

Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającego ją postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty były zasadne.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie jest zaskarżone postanowienie SKO w T. z dnia [...] czerwca 2021 r., które utrzymało w mocy postanowienia Starosty W. z dnia [...] maja 2021 r. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 779). W sprawie nie budzi wątpliwości to, że zgodnie z art. 24a ust. 6 ustawy o odpadach, za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2, pobiera się opłaty, oraz że do uiszczenia opłat jest obowiązany podmiot wykonujący transport odpadów (ust. 7), którym w niniejszej sprawie jest Skarżąca, ani że starosta właściwy ze względu na miejsce, o którym mowa w ust. 2, ustala, w drodze postanowienia, wysokość opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w tym miejscu, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania; w postanowieniu starosta ustala termin i sposób wniesienia opłat (ust. 8).

W sprawie bezsporne jest to, że doszło do zatrzymania pojazdu (wraz z naczepą) przez funkcjonariuszy Policji, którzy stwierdzili, że doszło do przemieszczenia odpadów do nieuprawnionego odbiorcy. W następstwie tego zlecili oni odholowanie pojazdu na teren Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych i Mieszanych "E." sp. z o.o. w N. Spór dotyczy głównie, jak wskazała sama Skarżąca, kwestii tego, czy wobec braku zgodności działania z prawem organów administracji (w jej ocenie), w szczególności Policji, winna ona ponosić opłaty administracyjne za przechowanie pojazdu. Przy czym za brak działania zgodnie z prawem Skarżąca uznaje również działania organów Starosty W. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., polegające, w jej ocenie, na braku zbadania przez te organy zasadności zatrzymania pojazdu, co by spowodowało, że nie pojawiłaby się kwestia opłat za jego strzeżenie i przechowywanie.

Zdaniem Sądu zarzut ten jest niezasadny. Zauważenia bowiem wymaga, że przedmiotowy pojazd wraz z naczepą został umieszczony w dniu 14 maja 2021 r. na terenie regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK) wyznaczonym w "Planie gospodarki odpadami Województwa [...] na lata 2016-2022 z perspektywą na lata 2023-2028" (uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2019). Było to zgodne z art. 24a ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, z którego wynika, że pojazd wraz z odpadami może zostać zatrzymany m.in. przez Policją, oraz skierowany do najbliższego dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami spełniającego warunki magazynowania odpadów (ust. 2), a skierowanie polega m.in. na usunięciu pojazdu przez jego przewiezienie lub holowanie (ust. 2a pkt 2). Jak z powyższego zatem wynika, dysponentem pojazdu wraz z naczepą, w zakresie jego zatrzymania i skierowania do przechowania i doholowania, była Policja. Powyższe również oznacza, że dysponentem w zakresie wydania pojazdu nie był Starosta W. tylko Policja, której funkcjonariusze zlecili odholowanie pojazdu.

Z art. 24a ust. 5 ustawy o odpadach wynika, że pojazd wraz z odpadami umieszcza się w miejscu wyznaczonym zgodnie z ust. 2 do czasu usunięcia naruszeń szczegółowych wymagań dla transportu odpadów lub ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie tych odpadów. Skoro Starosta nie był dysponentem pojazdu i naczepy w zakresie umieszczenia ich na parkingu, ani nie był też dysponentem w zakresie udzielenia zezwolenia na ich wydanie, to nie był też uprawniony do badania zasadności ich przechowywania. Z przywołanych przepisów nie wynika bowiem, aby Starosta był organem nadzorującym organy Policji. Rola starosty w sprawach związanych z przechowaniem pojazdów, w rozumieniu art. 24a ustawy o odpadach, sprowadza się do utworzenia miejsca przechowywania pojazdów (ust. 4), ustalenia opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu (ust. 8), zawiadomieniu uprawnionego o możliwości odebrania pojazdu w sytuacji, gdy ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2 (ust. 11).

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide np. wyrok WSA w Białymstoku z 10.11.2020 r., II SA/Bk 688/20, LEX nr 3093968, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22.09.2021 r., II SA/Go 512/21, LEX nr 3231468, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Wobec powyższego ani Starosta W., ani SKO w T. nie były organami uprawnionymi do badania zasadności zatrzymania i skierowania przedmiotowego pojazdu i naczepy na parking, ani też do ustalania terminu ich wydania, co powoduje, że zarzuty Skarżącej dotyczące prawidłowości skierowania pojazdu z naczepą na parking nie mogły przynieść oczekiwanego przez Skarżącą efektu. Na marginesie jedynie zaznaczyć trzeba, że kwestie te winny być wyjaśniane przez Spółkę z organem, który zlecił odholowanie pojazdu z przyczepą, tj. Policją, a czego nie uczyniła ona, jak potwierdził to jej pełnomocnik w trakcie rozprawy w dniu 22 czerwca 2022 r.

Zasadny natomiast okazał się zarzut dotyczący ustalenia wysokości ustalonej opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu z naczepą. Jak wynika z cyt. wcześniej art. 24a ust. 8 ustawy o odpadach, starosta ustala tę opłatę, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania. Akta sprawy nie zawierają żadnych dokumentów, które potwierdziłyby, że opłata została ustalona z uwzględnieniem ww. czynników. Również uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia w jakikolwiek sposób tego zagadnienia, powołując się na to, że została ona ustalona na podstawie obliczonej przez zarządzającego Instalacją Komunalną w N. stawki dobowej za wykonanie tej usługi, uwzględniającej faktyczne koszty z tym związane. Akta sprawy nie zawierają takiego dokumentu.

Ponadto wskazać trzeba, że niedopuszczalne w świetle przepisów ustawy o odpadach (w szczególności art. 24a) było zawarte w pkt 4 postanowienia Starosty sformułowane, iż odebranie pojazdu możliwe jest "pod warunkiem zaksięgowania wymaganej opłaty (...)". Skoro przepisy nie upoważniają organu do wydania takiego rozstrzygnięcia, to niewątpliwie takie rozstrzygnięcie organu stanowiło naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 24a ust. 8 ustawy o odpadach) mające wpływ na wynik sprawy.

Ponadto z postanowienia Starosty nie wynika termin, w którym winna być wniesiona opłata. Tymczasem zgodnie z art. 24a ust. 12 ustawy o odpadach, od dnia następującego po upływie terminu wniesienia opłat, o których mowa w ust. 6, nalicza się odsetki ustawowe. Powyższe skutkuje tym, że nie można w sposób jednoznaczny ustalić tego, od kiedy winny być naliczane odsetki ustawowe.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej powoływana jako "ppsa"), orzeczono jak w sentencji.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ w prawidłowy sposób ustali wysokość opłaty, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ppsa w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) z uwzględnieniem uiszczonych przez skarżącego wpisu w kwocie 200 zł (§ 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 535) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.