Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1366/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 20
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: § 36, § 37
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia del. WSA Elżbieta Kremer (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 1169/10 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 lutego 2011r. sygn. akt II SA/Rz oddalił skargę T. G. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] października 2010r. nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach stanu faktycznego:

Starosta S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] orzekł na wniosek T. G. z dnia [...].05.2010r. o dokonaniu w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu S. W. [...] – C. zmian dotyczących wzajemnej konfiguracji działek nr [...] i [...] oraz ich powierzchni, zgodnie z operatem pomiarowym z dnia [...] maja 2007 r., nr [...].

Po odwołaniu się od w.w decyzji przez T. G. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie wydał w dniu [...] października 2010 r., nr [...] decyzję utrzymująca w mocy decyzję pierwszej instancji. Decyzję organu odwoławczego wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.05.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), art. 20 ust. 1 i 2, art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17.05.1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. zwana dalej Upgik) oraz § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, zwanego dalej Regib).

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zaskarżona odwołaniem decyzja starosty została wydana w następstwie wniosku T. G. o dokonanie zmiany w częściach kartograficznej i opisowej operatu, dotyczących konfiguracji i powierzchni działek nr [...] i [...]. Wyjaśniono, że działka nr [...] jest zabudowana i stanowi własność T. G., a działka nr [...], również zabudowana, należy do R. K. Według dokonanych ustaleń, podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków, na mapie ewidencyjnej nieprawidłowo wykazany został przebieg granicy pomiędzy tymi działkami od strony wschodniej. Z porównania materiałów źródłowych (szkicu polowego z 1957 r., mapy ewidencyjnej z 1967 r. oraz operatu technicznego z pomiaru działki nr 1845 z dnia [...] maja 2007 r.) wynika, że przebieg granicy wykazany na aktualnej mapie ewidencyjnej opracowanej po modernizacji ewidencji gruntów i budynków, gdzie granica przecina budynek (przybudówkę, stanowiącą wejście do piwnicy) istniejący na działce nr [...], nie odpowiada dokumentom znajdującym się w państwowym zasobie geodezyjno-kartograficznym w S. W. W trakcie modernizacji popełniono błąd na mapie ewidencyjnej, którego oczywistość potwierdzają materiały źródłowe. Zachodziła zatem konieczność korekty danych ewidencyjnych działek nr [...] i [...]. Prawidłowo zatem Starosta w ocenie organu odwoławczego przeprowadził postępowanie zmierzające do przywrócenia stanu poprzedniego w operacie ewidencji gruntów i budynków, opierając się na § 47 ust. 3 Regib oraz na dokumentach geodezyjnych opracowanych podczas pomiaru działki nr [...] na gruncie. Podkreślono ponadto, że podczas przeprowadzania modernizacji ewidencji gruntów i budynków następuje uaktualnienie danych ewidencyjnych, jednakże ustalenia dokonane w tym postępowaniu mogą podlegać korekcie w odrębnym postępowaniu. W następstwie sprostowania w operacie ewidencyjnym danych ewidencyjnych dotyczących współrzędnych punktów granicznych działek nr [...] i [...], zaistniała podstawa do obliczenia powierzchni tych działek i wprowadzenia w tym zakresie zmian w części opisowej operatu. Zarzuty odwołującego się nie mogły zostać uwzględnione, zdaniem organu wywodzone przez odwołującego się naruszenia przepisów Upgik nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materialne dowodowym. W szczególności zastrzeżenia dotyczące popełnienia przestępstwa poprzez sfałszowanie dokumentacji geodezyjnej nie mogą podlegać rozpatrywaniu w postępowaniu administracyjnym w sprawie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Procedowanie w tym zakresie należy jak organ zaznaczył do innych, właściwych organów.

Z decyzją PWINGiK w Rzeszowie nie zgodził się T. G. składając na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił wydanie z naruszeniem art. 7 ust. 1 pkt 4, art. 7b ust. 1 i 2, art. 31 (prawdopodobnie Upgik) oraz art. 110, art. 138 i art. 139 k.p.a. W skardze podniósł, iż geodeci dokonujący pomiarów nieruchomości dopuścili się sfałszowania dokumentacji geodezyjnej. Korzystając z "osłony Naczelnika Wydziału Geodezji" poświadczyli nieprawdę i zdezorientowali go. Spór, jaki nawiązał się na tle przebiegu granicy działek w istocie ma podłoże cywilne, gdyż dotyczy utrudnień czynionych mu przy staraniach o przesunięcie słupa energetycznego z jego działki; wskutek zaniedbań organów nadzoru geodezyjnego nie było dotąd wiadomym, czy uciążliwy słup w ogóle znajduje się na nieruchomości skarżącego, który pragnął się go wyzbyć. Niezgodność mapy z faktycznym przebiegiem granicy działek zmusiła skarżącego do ustalania jej przebiegu na własną rękę, w drodze "konsensusu" z sąsiadem, w oparciu o samodzielnie sporządzony szkic. Organ dopuścił się według skarżącego bezprawnej ingerencji w stosunki majątkowe skarżącego i w efekcie doprowadził do konfliktu z sąsiadem korzystającym z energii elektrycznej za pomocą spornego słupa. Organy naruszyły ponadto regulacje z zakresu postępowania, gdyż nie dokonały bezpośrednich pomiarów działek, a swoje ustalenia oparły na nieaktualnym operacie sporządzonym przez firmę G. Pomiaru należało dokonać "taśmą mierniczą". "Zmiana areału działek" została przez organy dokonana z naruszeniem prawa. Skarżący uważa dalej, iż sfałszowana dokumentacja powinna zostać przez organy usunięta z zasobu geodezyjnego, a osoby winne tego sfałszowania zasłużyły na stosowne sankcje. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, nadto zobowiązanie organu odwoławczego do usunięcia sfałszowanej dokumentacji z zasobu geodezyjnego, wydania z zasobu mapek "pochodnych z poprawną grafiką" oraz "ustanowienia sankcji wobec osób związanych z decyzją".

WSA w Rzeszowie w rozpoznaniu skargi wydał opisany na wstępie wyrok, uznając skargę za nieuzasadnioną.

W części pierwszej uzasadnienia Sąd przedstawił stan prawny, w ten sposób, że prawem materialnym regulującym zagadnienie prowadzenia ewidencji gruntów i budynków jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. ( Upgik) oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, zwane dalej "Regib"). Zgodnie z art. 20 ust. 1 i 2 powołanej wyżej ustawy, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków rolnych oraz klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Prowadzenie ewidencji gruntów regulują zaś przepisy powołanego rozporządzenia, a w szczególności § 44, 45 i 46. Stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 1 Upgik ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów, m.in. ich położenia, granic i powierzchni. Zapisy w ewidencji gruntów mają jedynie charakter techniczno-deklaratoryjny. Rejestr odzwierciedla aktualny stan prawny nieruchomości. Zmian w ewidencji dokonuje się w oparciu o prawomocne orzeczenia sądowe, ostateczne decyzje administracyjne oraz odpisy aktów notarialnych (art. 23 Upigk). Wprowadzenie zmian wymaga zatem przedstawienia odpowiednich dokumentów, wymaganych prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 1999 r., II SA 566/99 - LEX nr 46217). Zgodnie z art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 Upgik, ewidencja stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Dane ewidencyjne odnoszące się do gruntów dotyczą między innymi numeru działki, numerycznego opisu granic, pola powierzchni działki ewidencyjnej i informacji określających pola powierzchni konturów użytków gruntowych i klas gleboznawczych w granicach działki ewidencyjnej (§ 10, § 11, § 59 i § 60 Regib). Wpisów oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej, opracowań geodezyjno-kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z przepisów § 44, § 46 i § 47 Regib wynika, że ewidencja gruntów powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek podmiotów wymienionych w § 10 i 11 Regib, przy czym podmioty zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia żądanych zmian (art. 22 ust. 3 Upgik).

Następnie przechodząc do sprawy, Sąd wyjaśnił, iż w sprawie niesporne jest, że podaniem z [...] maja 2010 r. T. G. zwrócił się do Starosty Powiatowego w S. W. z podaniem m.in. w sprawie "naniesienia na pochodnych mapkach geodezyjnych ... poprawnej grafiki uwzględniającej skalę odległości granicy działki względem budynku". W treści tego podania powoływał się na fakt przeprowadzenia wizji lokalnej oraz pomiarów przez geodetę B. D. w 2007 r. działającego z polecenia starosty. Akta administracyjne organu I instancji zawierają protokół ustalenia przebiegu granic działek nr [...] i [...] w S. W. obręb C. ([...]). Uznając, że w operacie ewidencji gruntów znajduje się błąd polegający na błędnym wkreśleniu granicy między powyższymi działkami w ten sposób, że granica ta przebiega poprzez przybudówkę budynku skarżącego, Starosta S. decyzją z [...] sierpnia 2010 r. dokonał zmian w operacie poprzez dokonanie korekty mapy w sposób ujęty na [...] akt organu I instancji oraz na zmianie powierzchni obu działek. Efektem tych zmian jest przesunięcie przebiegu granicy działki skarżącego w obszarze przybudówki do budynku oraz powiększenie powierzchni jego działki – nr [...] o 13 m², adekwatnie zmniejszeniu działki uczestnika R. K. – nr [...]. Uzasadnienie decyzji organu I instancji w ocenie Sądu jest obszerne i przekonywujące, z tej przyczyny utrzymanie jej w mocy nie narusza prawa. Zgodnie z § 37 Regib "W razie braku dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne (podkreślenie Sądu), lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie". W przedmiotowej sprawie dane dotyczące przebiegu granic działek zostały pozyskane w drodze pomiarów terenowych, poprzez opracowanie operatu pomiarowego nr [...] z [...] maja 2007 r. sporządzonego przez geodetę B. D. Skoro w ocenie organu przebieg granicy istniejący na mapie zasadniczej dotyczący działek nr [...] i [...] w stanie po przeprowadzonej modernizacji operatu w obrębie C. był niewiarygodny i sprzeczny z materiałami źródłowymi, a prawidłowe dane pozyskano w drodze przeprowadzonych prac geodezyjnych, przeto Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Wbrew wywodom skargi skorygowany przebieg granicy między działką skarżącego a uczestnika nie został według Sądu naniesiony na podstawie "nieaktualnego operatu firmy G.", a w oparciu o operat wykonany przez geodetę B. D. Sąd zauważył, że skarżący podczas rozprawy przed Sądem przyznał, że granica działek winna przebiegać poza obrysem przybudówki do jego budynku. Tak naniesiony przebieg granicy zapewnia aktualność i zgodność z materiałami źródłowymi (vide: archiwalna mapa zasadnicza na [...] akt I instancji, gdzie granica przebiega poza obrysem przybudówki do budynku).

Ponadto według Sądu zarzut skargi naruszenia art. 138 i 139 k.p.a. jest chybiony. Organ odwoławczy podjął decyzję w oparciu m. in. o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, przy takim rozstrzygnięciu zarzut naruszenia art. 139 k.p.a, zakazującego pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się jest chybiony z przyczyny konstrukcji cyt. przepisu – nie może pogorszyć tej sytuacji organ odwoławczy, który utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych w skardze przepisów Upgik, o które prawdopodobnie skarżącemu chodziło.

W ocenie Sądu skarżący błędnie interpretuje, jakoby decyzja Starosty S. z [...] lipca 2000 r. w przedmiocie zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego obrębu C. nie obejmowała swym rozstrzygnięciem działki nr [...], która w czasie wydawania przedmiotowej decyzji należała do poprzednika prawnego skarżącego – S. Spółdzielni Z. i Z. "[...]" i wchodziła w skład powyższego obrębu geodezyjnego. Przedmiotem tej decyzji były wszystkie grunty w jednostce ewidencyjnej obrębu C. o łącznej powierzchni 2.750 ha. Punkt drugi tej decyzji wymieniał expressis verbis wyłącznie działki, w odniesieniu do których organ uwzględnił zastrzeżenia stron w trakcie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji wyraźnie wskazano, że reklamacji było 78, z czego 32 uwzględniono.

Z tych przyczyn Sąd skargę oddalił.

Powyższy wyrok stał się przedmiotem skargi kasacyjnej T. G. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wyrok został zaskarżony w części dotyczącej powierzchni działek.

W tym zakresie skarżący zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie błędną wykładnię dyspozycji art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, naruszenie przepisów § 36 i 37 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), naruszenie art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2002r., Nr 98, póz. 1071 ze zm.) poprzez brak podjęcia kroków niezbędnych do rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Następnie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania sądowo-administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 106 § 3 i 5 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji , że dowody uzupełniające przedłożone na rozprawie przez skarżącego są nieistotne.

Wobec tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej ustalenia powierzchni działek w operacie ewidencyjnym lub o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uznanie, że działka nr [...] oraz działka sąsiednia nr [...] położona w S. W. obręb C. maja obszary zgodne z zapisami ksiąg wieczystych. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego.

Uzasadniając skargę kasacyjną T. G. podał, że zarówno stan faktyczny jak i formalno-prawny ustalonej granicy jest zgodny z prawem, a w szczególności z ustawą z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ustalenie zostało dokonane na podstawie uzgodnienia z sąsiadem R. K. - właścicielem działki nr [...] o po w. 0,1168 ha - w ramach wspólnych uzgodnień i interesem obu stron, na podstawie wyrysu mapy zasadniczej oraz istniejących słupków tj. znaków granicznych. Powyższy stan potwierdził przedstawiciel Naczelnika Geodezji i Gospodarki w Starostwie S. - geodeta Pan B. D., który dokonał wizji lokalnej, zweryfikował on bez uwag poprawność ustaleń inwentaryzacyjnych ze stanem rzeczywistym. Na tę okoliczność sporządził protokół, który opatrzył datą i podpisem, który również podpisały strony Porozumienia. Omawiany dokument znajduje się w aktach geodezyjnych.

Skarżący podniósł dalej, że skoro omawiane działania w sprawie przebiegu ich granicy nastąpiły na wniosek zainteresowanych stron, oraz z uwagi na fakt iż wnioskodawca T. G. podczas prowadzonego postępowania wyjaśniającego przez organ geodezji nie wyraził zgody na zmianę powierzchni areału swojej działki, to skarżący kwestionuje działania organu. W wyniku bowiem kwestionowanej decyzji w części opisowej operatu ewidencyjnego w miejsce dotychczasowej powierzchni 0,0558 działki nr [...] wpisana została powierzchnia 0,0571 ha, natomiast w miejsce dotychczasowej powierzchni działki 0,1168 ha działki nr [...] wpisana została powierzchnia 0,1155 ha, co stanowi w ocenie skarżącego działanie niezgodne z prawem.

Odnosząc się ściśle do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu skarżący podniósł, że wywód Sądu, iż organ dokonujący zmian w operacie ewidencyjnym uznał dokumenty stanowiące podstawę do wprowadzenia zmian jako niewiarygodne lub nie odpowiadające obowiązującym standardom technicznym, co zobligowało go do wyznaczenia geodety celem dokonania terenowych pomiarów geodezyjnych a następnie stwierdzenie Sądu, iż w takim przypadku " nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa" – w sumie budzi zastrzeżenia. Według skarżącego sąd I Instancji rozpatrując sprawę powinien kierować się obiektywizmem i zasadami prawidłowej logiki, co w rzeczonym przypadku powinno zobligować tenże organ do podjęcia wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy twierdzeniami skarżącego a stanowiskiem organów administracji. Znamiennym dla skarżącego jest fakt, iż zarówno on jak i organy

administracji przy dokonywaniu aktualizacji operatu ewidencyjnego oparły się

na pomiarach dokonanych przez geodetę D. Wobec powyższego nasuwa się skarżącemu istotne pytanie, w jaki sposób organ administracji ustalił powierzchnie działki skarżącego o 13 m2 większą niż w rzeczywistości kosztem działki stanowiącej własność R. K. Podkreślił przy tym, iż zgodnie z jego pomiarami dokonanymi w oparciu o pomiary w/w geodety oraz fizycznie przeprowadzone powierzchnia działki stanowiącej jego własność wynosi 0,0558 ha, zaś działka sąsiada 0,1155 ha. Taki areał znajduje również odzwierciedlenie w księgach wieczystych dla przywołanych działek. W tym miejscu jeszcze raz podkreślił, iż powierzchnia działki [...] nigdy nie była sporna, ponieważ od 70 lat jest niezmienna i wynosi 0,0558 ha, co uwidocznione jest również w KW Nr [...].

Skarżący zaznaczył, że orzekając na § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. organ nie może ingerować w prawo własności i pomniejszać działkę jedna kosztem drugiej. Skarżący zauważył dalej, że Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do zastrzeżeń skarżącego podanych w skardze. Nadto wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się naruszenia procedury sądowo administracyjnej, ponieważ pomimo że przyjął dodatkowe dokumenty przedłożone na rozprawie przez skarżącego, to w swych ustaleniach pominął je i uznał je za nieistotne. Takie stwierdzenie Sądu nie może się ostać, bowiem rzeczone dokumenty potwierdzały stanowisko skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Natomiast wynikająca z przepisu art.183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym ze skargi kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia określone w art.174 p.p.s.a.. Wskazane w tym przepisie podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza podniesionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga spełnienia warunku prawidłowego ich określenia w skardze. W związku z tym w skardze kasacyjnej należy wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uchybień zarzucanych sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno polegać na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Jest to możliwe przez precyzyjne przedstawienie wywodów prawnych dotyczących stawianych zarzutów, a więc wywodów odnoszących się do poszczególnych przepisów, których naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powinno być również wykazane, jak w ocenie strony skarżącej powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyroku z dnia 5 kwietnia 2012r. I OSK 1650/11 Naczelny Sąd Administracyjny sformułował następująca tezę; Zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego albo zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga, aby wskazano w skardze kasacyjnej, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, które zarzuca się sądowi pierwszej instancji, oraz jak powinna wyglądać w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną prawidłowa wykładnia danego przepisu oraz jego właściwe zastosowanie.

Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom, a więc pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności.

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego zarzucono błędną wykładnię art.20 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, natomiast w uzasadnieniu skargi nie tylko nie wskazano na czym polega błędna wykładnia tego przepisu, jaka powinna być zdaniem skarżącego prawidłowa jego wykładania, ale w uzasadnieniu skargi w ogóle nie nawiązano do tego przepisu. W ramach naruszenia prawa materialnego sformułowano również zarzut naruszenia § 36 i § 37 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie wskazując, czy naruszenie to ma polegać na błędnej wykładni, czy na niewłaściwym zastosowaniu , również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie odniesiono się do tego zarzutu, jak również do samych przepisów § 36 i § 37. Kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy naruszenia art..7 i 8 k.p.a. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej jest nieprawidłowy co najmniej z dwóch powodów: przede wszystkim wskazane przepisy nie są przepisami prawa materialnego, a ponadto Sąd I instancji nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego,

Niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. , albowiem przedłożone na rozprawie przez skarżącego dokumenty były dokumentami, które znane były w postępowaniu administracyjnym, natomiast skarżący błędnie je interpretuje.

Analiza zarzutów skargi kasacyjnej w tej sprawie z punktu widzenia powyższych wymogów wskazuje, że nie została ona sporządzona prawidłowo zarówno od strony wskazania podstaw prawnych jak i sformułowania oraz uzasadnienia zarzutów, a także co do sformułowanych wniosków. Sformułowane w skardze kasacyjnej wnioski o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej ustalenia powierzchni działek w operacie ewidencyjnym lub o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uznanie, że działka nr [...] oraz działka sąsiednia nr [...] położona w S. W. obręb C. mają obszary zgodne z zapisami ksiąg wieczystych nie mieszczą się w hipotezie art.185, jak również w art.188 w zw. z art.145 § 1 p.p.s.a., które to przepisy określają jakiej treści może zapaść wyrok w przypadku uwzględnienia skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.