Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 568/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 13 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 107 ust. 1 i 5
journal: Dz.U. 2011 nr 227 poz 1367
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.
article: art. 92a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: § 1
journal: Dz.U. 2011 nr 89 poz 506
law: Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim  sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1835/13 w zakresie stwierdzenia swojej niewłaściwości i przekazania sprawy sądowi właściwemu w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1835/15, w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych pojazdem bez wymaganych gaśnic lub wyposażonym w gaśnice niespełniające warunków określonych w umowie ADR - stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy.

Sąd I instancji wskazał, że w dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego – Dz. U. Nr 89, poz. 506 (dalej: rozporządzenie). Zgodnie z § 1 rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm., dalej: u.t.d.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Stosownie zaś do art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdza swoją niewłaściwość zobowiązany jest przekazać sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i sprawę przekazał do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W zażaleniu zarzucił naruszenie art. 13 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 1 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, tj. błędne przyjęcie, iż po nowelizacji ma on zastosowanie do decyzji wydanych na podstawie art. 107 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367 ze zm.) – dalej u.p.t.n.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że w przedmiotowej sprawie na stronę skarżącą została nałożona kara pieniężna na podstawie art. 107 u.p.t.n. nie zaś na podstawie art. 92a u.t.d.

Wobec powyższego właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 13 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postępowaniu sądowym obowiązuje zasada, że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, co wynika z art. 13 § 2 p.p.s.a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 p.p.s.a.).

Z dniem 13 czerwca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. 2012 r. poz. 604) zmieniające rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. Według § 1 rozporządzenia (po nowelizacji) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a u.t.d., przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego - w dniu [...] stycznia 2012 r. zatrzymano do kontroli drogowej zestaw pojazdów: ciągnik samochodowy wraz z naczepą kierowany przez [...]. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy przewóz drogowy towaru niebezpiecznego UN 1202. Podczas kontroli obowiązkowego wyposażenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że jedna z gaśnic nie spełnia warunków umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 110, poz. 641), tj. posiada zerwaną plombę. Wobec tego nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł. Organy wskazały, że zgodnie z art. 107 ust. 1, 2 i 4 u.p.t.n. uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10.000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Konsekwencją tego przepisu jest treść lp. 3.2 pkt 1 załącznika do u.p.t.n., który karą pieniężną w wysokości 500 zł sankcjonuje niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub gaśnice niespełniające warunków określonych odpowiednio w ADR.

Zatem jak słusznie podnosi autor zażalenia w przedmiotowej sprawie na stronę skarżącą została nałożona kara pieniężna na podstawie art. 107 u.p.t.n. nie zaś na podstawie art. 92a u.t.d.

Wprawdzie postępowanie administracyjne w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 art. 107 u.p.t.n., w zakresie przewozu drogowego, prowadzone jest, z zastrzeżeniem przepisów u.p.t.n., na zasadach i w trybie określonym w rozdziale 11 u.t.d. (art. 107 ust. 5 u.p.t.n.). Stosowanie zaś do art. 110 u.p.t.n. nakładając karę pieniężną, o której mowa w art. 107 ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy towarów niebezpiecznych, stosuje się ograniczenia dla sumy kar nałożonych w wyniku kontroli drogowej lub w przedsiębiorstwie, określone w rozdziale 11 u.t.d. Jednakże w u.p.t.n. oraz w u.t.d. odrębnie uregulowano wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia (rozdział 9 u.p.t.n. oraz rozdział 11 u.t.d.).

W konsekwencji do rozpoznania niniejszej sprawy nie jest właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, gdyż nie ma zastosowania § 1 omawianego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Do rozpoznawania tej sprawy właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 13 § 2 p.p.s.a.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do wniosku Głównego Inspektora Transportu Drogowego o zasądzenie kosztów postępowania, należy wskazać, że brak jest podstawy prawnej do ich przyznania stronie w postępowaniu zażaleniowym (por. postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II GZ 271/13).