Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 595/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2007-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56 w zw. z art. 64 ust.1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem p. K. i K. C. z dnia [...] stycznia 2007r. o ustalenie warunków zabudowy zagrodowej terenu obejmującego działkę o nr ewid. gruntów [...] położoną we wsi S. gm. N., dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynków gospodarczych na inwentarski z wewnętrznymi kanałami na gnojowicę o pojemności 800 m3, oraz budowie zbiornika szczelnego na ścieki bytowe o pojemności do 10 m3. W dniu [...] marca inwestorzy cofnęli wniosek, a [...] marca 2007r. wystąpili do Burmistrza N. o anulowanie cofnięcia i kontynuowanie postępowania.

Burmistrz N. decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. ustalił, na rzecz p. K. i K. C., warunki zabudowy zagrodowej terenu obejmującego działkę nr ewid. gruntów [...] położoną we wsi S., dla inwestycji polegającej na: rozbudowie i przebudowie budynków gospodarczych na inwentarski z wewnętrznymi kanałami na gnojowicę o pojemności do 800 m3, dla 45 DJP przy łącznej obsadzie w gospodarstwie do 75 DJP oraz budowie zbiornika szczelnego na ścieki bytowe o pojemności do 10 m3. W punkcie 2 przedmiotowej decyzji znalazły się ustalenia dotyczące zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego, obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku z tym, iż łączna obsada inwentarza w gospodarstwie rolnym przekroczy 39 DJP, wnioskowane przedsięwzięcie może wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, zgodnie z §3 ust.1 pkt. 90a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W konsekwencji działając na podstawie art. 46 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska zastrzegł, iż realizacja zamierzonej inwestycji dopuszczalna będzie wyłącznie po uzyskaniu decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach. W dodatkowych ustaleniach organ stwierdził, że projekt decyzji uzgodniono ze Starostą Ł. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych

w B. Do decyzji załączono kopię mapy, na której wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji oraz linie zabudowy.

Odwołanie od decyzji Burmistrza N. z dnia [...] kwietnia 2007r. wniósł M. G. Zarzucił, że decyzja nie określa należycie warunków i pomija zamiar budowy otwartego zbiornika na gnojowicę, bo tak należy traktować kanały

w budynku inwentarskim. Podniósł, że decyzja nie uwzględnia zwartej zabudowy mieszkaniowej znajdującej się w sąsiedztwie, od której planowaną inwestycję dzieli 9-metrowa droga. Dodatkowo stwierdził, iż organ wydając decyzję pominął przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu

I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy nie zapada w oparciu o uznanie administracyjne, lecz jest decyzją związaną i można odmówić jej wydania wyłącznie wtedy, gdy zamierzenie inwestycyjne wnioskodawcy narusza przepisy obowiązującego prawa (art. 56

w zw. z art. 64 ust.1 ustawy z dnia 27 października 2003r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym). Jednocześnie organ wskazał, iż decyzja

o warunkach zabudowy nie rozstrzyga o szczegółach lokalizacji inwestycji, ponieważ te zostaną określone w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę. Z tych też względów zarzuty odwołania dotyczące rozwiązań technicznych wnioskowanej inwestycji są na tym etapie przedwczesne. W odpowiedzi na dalsze zarzuty Kolegium wyjaśniło, iż przedmiotem decyzji nie jest otwarty zbiornik na gnojowicę, lecz budynek inwentarski, w którym mają być wykonane kanały podrusztowe gromadzące gnojowicę. Okoliczność ta nie zmienia jednak oceny inwestycji jako budynku, z tego też względu nie mają do niej zastosowania przepisy rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze. Organ podkreślił jednocześnie, że kwestie dotyczące oddziaływania planowej inwestycji na otoczenie i szeroko rozumiane środowisko staną się przedmiotem odrębnego postępowania poprzedzającego wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a warunek taki został sformułowany w zaskarżonej decyzji.

Na powyższą decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł M. G. Zarzucił, że decyzje organów obu instancji nie uwzględniają interesów osób trzecich, będących w zasięgu oddziaływania wnioskowanej inwestycji. Skarżący poniósł jednocześnie, że organy nie odniosły się do kwestii zamiaru budowy otwartego zbiornika na płynne odchody zwierzęce, a jego planowana wielkość wskazuje na zamiar hodowli 137 DJP, a nie 45 DJP. Powyższe nieścisłości mogą, zdaniem skarżącego, doprowadzić do powstania obory w centrum wsi z pominięciem obowiązujących przepisów prawa. Podkreślił, że decyzja Burmistrza N. w pkt. 2a określa położenie planowego budynku z dwóch stron, co do centymetra, a od strony skarżącego określa wielkość powierzchni zabudowy w % powierzchni działki, zatem na granicy w odległości 4 mb od domu i drzwi oraz 5 mb od okien domu skarżącego. Wskazane okoliczności

w opinii skarżącego potwierdzają, że decyzja organu II instancji została wydana

z naruszeniem przepisów o lokalizacji budowy zbiornika na gnojowicę i budowy obory bezściółkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ wyjaśnił, iż decyzja Burmistrza N. w sposób wyraźny określa

(pkt. 2 lit. d) wymagania, jakie musi spełnić inwestor by nie naruszać interesu osób trzecich w związku z tym, zarzut dotyczący tej kwestii jej nieuzasadniony. Ponadto, jak wskazano w decyzjach organów obu instancji przedmiotem planowanej inwestycji nie jest otwarty zbiornik na gnojowicę, lecz budynek inwentarski, a rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r.

w sprawie warunków technicznych dotyczy wyłącznie "budowli rolniczych", a zatem obiektów budowlanych rolniczych nie będących budynkami lub obiektem małej architektury. W przedmiotowej sprawie projektowany zbiornik na gnojowicę jest zbiornikiem podrusztowym usytuowanym w środku budynku inwentarskiego.

W związku z tym, należy uznać, że jest częścią budynku i nie może być uznany na budowlę rolniczą w rozumieniu cytowanego Rozporządzenia, tym samym zarzut wadliwej oceny planowanego zbiornika, nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc się

w dalszej kolejności do kwestii planowanej wielkości zbiornika w jego relacji do planowanej wielkości hodowli, organ odwoławczy podkreślił, że w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać programy działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych, określono minimalną wielkość zbiorników, gwarantującą przechowywanie nawozów naturalnych przez okres,

co najmniej 6 miesięcy. Pomimo, iż z rozdziału 5 pkt. 5 wynika, że "w praktyce na 1 dużą jednostkę przeliczeniową zwierząt w oborze rusztowej należy przewidzieć pojemność zbiornika na gnojowicę około 10 m3, a na 1 dużą jednostkę przeliczeniową w oborze płytkiej pojemność zbiornika na gnojówkę przynajmniej

2,5 m", to inwestor może przyjąć większe przeliczniki. Powyższe nie daje jednak możliwości przekroczenia ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy wielkości planowanej liczy zwierząt, z tego też względu zarzut skarżącego dotyczący wielkości zbiornika i wielkości planowanej hodowli, jest niezasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zarzuty skargi są niezasadne.

Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowody zgromadzony w sprawie.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego.

Przede wszystkim wskazać należy, iż wobec braku na terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwie wskazano, iż zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, zamierzona inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W świetle powołanej ustawy zasadą jest bowiem,

iż podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów, a w przypadku ich braku, ustalenie warunków zabudowy

i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji administracyjnej.

Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Skoro treść tego rozstrzygnięcia determinują przepisy prawa,

to ponad wszelką wątpliwość decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem – decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd, jeśli stwierdzi jego niezgodność z przepisami prawa, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi – ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc, zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania pozytywnej decyzji – art. 56 ustawy (patrz Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2. str. 453).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd nie stwierdził, aby organy wydające decyzję naruszyły przepisy prawa, a przede wszystkim przepisy art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie zwróciło uwagę na okoliczność, że przedmiotem decyzji nie jest otwarty zbiornik na gnojowice, lecz budynek inwentarski i dlatego nie mają tu zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze (Dz. U. Nr 132, poz. 877). Planowany budynek inwentarski ma być wyposażony w kanał gnojowicowy, a zatem Sąd podziela stanowisko organu, że nie może być on uznany za oddzielną budowlę rolniczą.

Nie jest też zasadny zarzut skarżącego, iż inwestor planuje większą hodowlę, niż wskazana we wniosku na 45 DJP, gdyż wielkość zbiornika na gnojówkę wskazuje na zamiar hodowli 137 DJP.

Otóż wskazać należy, że inwestor ma obowiązek przestrzegać warunków zawartych w decyzji pod rygorem zastosowania sankcji prawnych.

Natomiast Sąd raz jeszcze stanowczo podkreśla, że sam fakt wydania decyzji o warunkach zabudowy nie jest jeszcze pozwoleniem na budowę i nie przesądza

o tym, czy planowana inwestycja powstanie.

Wydając decyzję o warunkach zabudowy organ administracji stwierdza jedynie, że dana inwestycja może być zlokalizowana na konkretnej działce, a nadto określa warunki, jakie mają być spełnione przez inwestora.

Nie jest spornym w sprawie niniejszej, że budynek inwentarski ma być usytuowany na terenie wiejskim, gdzie obecnie istnieje zabudowa zagrodowa,

a ludność zajmuje się m.in. hodowlą zwierząt inwentarskich. Charakter zgłoszonej inwestycji jest więc spójny z dotychczasową zabudową wsi S.

Nie można zgodzić się ze Skarżącym, że organy nie objęły ochroną interesów osób trzecich, głównie sąsiadów inwestycji.. W decyzji Burmistrza N.

w pkt 2 lit. b i d zostały wymienione warunki, które muszą być spełnione na etapie pozwolenia na budowę, w zakresie ochrony środowiska, zdrowia ludzi, zasięgu oddziaływania inwestycji itp. Zamierzenie inwestycyjne będzie podlegało wielu ograniczeniom, łącznie z koniecznością uzyskania przez inwestora decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzuty skarżącego są przedwczesne

i powinny być ewentualnie podnoszone na następnych etapach postępowania, związanych z postępowaniem o wydanie pozwolenia na budowę.

Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.