Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 197/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 4-5, art. 6 ust. 1, art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1314
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników - tekst jednolity.
article: art. 146 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014r. sprawy ze skargi A S.C. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: przepisów prawa podatkowego dotyczących zasad ewidencji i identyfikacji podatników i płatników I. uchyla zaskarżoną interpretację ; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących A S. C. kwotę [...] zł ( [...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...] i uzupełnionym w dniu [...] W. K., I. K. i D. K. wspólnicy X. s.c. z siedzibą w X. (dalej: "spółka cywilna", "wspólnicy spółki" lub "wnioskodawcy") wystąpili, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p."), do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] - upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej zasad ewidencji i identyfikacji podatników i płatników w zakresie obowiązku aktualizowania danych adresowych dotyczących lokalizacji prowadzonej działalności gospodarczej.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawcy W. K., I. K. i D. K. prowadzą wspólnie działalność gospodarczą na podstawie wpisu do centralnej ewidencji i informacji o działalności gospodarczej oraz umowy spółki cywilnej. Głównym przedmiotem działalności spółki cywilnej jest działalność oświatowa. Poza siedzibą spółki cywilnej w X. spółka posiada również stałą lokalizację w A. przy ul. A., gdzie również prowadzi działalność oświatową. Wnioskodawcy realizują projekty szkoleniowe współfinansowane ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki. Projekty realizowane są na terenie województwa wielkopolskiego oraz innych województwach na terenie całego kraju (średni okres realizacji projektu wynosi ok. 24 miesiące). Dla celów realizacji projektu spółka cywilna na terenie konkretnego województwa wynajmuje lokal biurowy i prowadzi tam biuro projektu do kontaktu z uczestnikami projektu i zarządzania projektem. Zarówno lokalizacja w A., jak i biura projektowe nie stanowią wyodrębnionej i samodzielnej organizacyjnie (nie mają zdolności zawierania umów, wystawiania faktur oraz zatrudniania pracowników) części działalności wnioskodawcy. Ponadto wnioskodawcy w ramach działalności oświatowej organizują szkolenia poza siedzibą i wskazanymi wyżej lokalizacjami, trwające - w zależności od specyfiki - od kilku dni do często kilku miesięcy, na cele, których wynajmowane są sale szkoleniowe, plac manewrowy, spawalnia, inne.

Odpowiadając na pytania organu spółka cywilna wyjaśniła, że jedynym formalnym organem zarządzającym w spółce jest jej zarząd, który znajduje się w siedzibie spółki cywilnej. w X. Działalność prowadzona we wskazanych obiektach, poza siedzibą wnioskodawców oraz lokalizacją w A. przy ul. A. nie charakteryzuje się "pewną stałością, tj. nieprzemijalnością, trwałością". Prowadzona w nich działalność ma charakter celowy (biura projektu - obsługa realizowanych projektów, miejsca w których realizowane są szkolenia - wyłącznie na cele realizowanych szkoleń) i terminowy (określony czas trwania). W obiektach znajduje się personel osobowy oraz urządzenia techniczne służące do realizacji świadczonych usług. Dokumentacja rachunkowa spółki przechowywana jest w siedzibie w X. Biura projektowe, poza biurem w A., służą wyłącznie do bieżącej obsługi projektów, zaś biuro w A. służy do nawiązywania i utrzymywania relacji gospodarczych z klientami spółki cywilnej. Budynki, będące przedmiotem zapytania, nie są organizacyjnie wyodrębnionymi oddziałami spółki.

W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny zadano organowi następujące pytanie: czy wnioskodawcy mają obowiązek aktualizowania w oparciu o art. 9 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (dalej w skrócie: "u.z.e.") danych adresowych dotyczących lokalizacji w A., przy ul. A., danych adresowych dotyczących lokalizacji biur projektowych, danych adresowych dotyczących lokalizacji miejsc organizacji szkoleń organizowanych poza siedzibą spółki cywilnej?

Prezentując swój pogląd strona stanęła na stanowisku, że dyspozycja normy prawnej zawartej w art. 9 w zw. z art. 5 u.z.e. nie nakłada na wspólników spółki obowiązku aktualizowania danych innych niż wymagane w art. 5 tej ustawy. W sytuacji bowiem spółki cywilnej, jako płatnika posługującego się odrębnym numerem identyfikacji podatkowej NIP zastosowanie w zakresie danych objętych zgłoszeniem i aktualizacją znajduje art. 5 ust. 3 u.z.e. Wnioskodawca uważa zatem, że nie ma obowiązku aktualizowania danych adresowych dotyczących: - lokalizacji w A., - dotyczących lokalizacji biur projektowych, - dotyczących lokalizacji miejsc organizacji szkoleń organizowanych poza siedzibą spółki cywilnej.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] uznał, że w świetle obowiązującego stanu prawnego powyższe stanowisko wspólników spółki jest nieprawidłowe.

W motywach interpretacji organ powołał się m.in. na przepisy art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1, 3 i 4, art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 1 i 6 u.z.e. i stwierdził, że za miejsce prowadzenia działalności, które należy wykazać w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-2 - zgodnie z art. 5 ust. 4 u.z.e. - należy uznać miejsce, w którym prowadzona jest w sposób zorganizowany oraz ciągły działalność przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej oraz personelu osobowego, w ramach której wnioskodawcy dokonują czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Wspólnicy spółki mają zatem obowiązek wykazania w zgłoszeniu aktualizującym NIP-2: budynku, w którym prowadzona jest działalność oświatowa (niebędącym siedzibą spółki cywilnej), biur projektowych, w których spółka cywilna realizuje projekty szkoleniowe współfinansowane ze środków unijnych oraz miejsc, w których spółka organizuje szkolenia poza jej siedzibą.

Uzasadniając powyższy pogląd organ interpretacyjny podniósł, że dla uznania czy dane miejsce, inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej, jest miejscem jej prowadzenia istotne jest czy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie personalnym i technicznym umożliwiającą, a zarazem i zapewniającą prowadzenie działalności m.in. takiej jak sprzedaż świadczeń/towarów wytwarzanych przez podatnika. Według organu skoro w biurach, w którym spółka cywilna prowadzi działalność znajduje się personel i urządzenia techniczne to taka infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe pozostaje w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wszystkie bowiem biura wykorzystywane są do wykonywania czynności związanych z prowadzoną przez spółkę działalnością oświatową. Organ podatkowy podniósł, że miejscem prowadzenia działalności jest miejsce, gdzie wykonywana jest w sposób ciągły i zorganizowany jakakolwiek działalność gospodarcza w celach zarobkowych, tj. w celu osiągnięcia przychodu (zysku).

Tym samym, zdaniem organu podatkowego, wspólnicy spółki winni podać w zgłoszeniu NIP-2 jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej adresy wyszczególnionych wyżej budynków. Mimo, że jak wskazano są to miejsca, które nie są organizacyjnie wyodrębnionymi oddziałami spółki cywilnej, nie są też miejscami, w których znajdują się organy uczestniczące w zarządzaniu i nadzorowaniu działalności spółki. Według organu istotny bowiem w niniejszej sprawie jest fakt, że w budynkach, będących przedmiotem zapytania, wspólnicy spółki podejmują czynności w ramach prowadzonej działalności oświatowej, zatrudniony jest personel osobowy, który świadczy w imieniu wnioskodawców usługi szkoleniowe, tj. wykonuje czynności związane z osiągnięciem obrotu z tego tytułu, a w obiektach znajdują się niezbędne urządzenia techniczne służące do świadczenia tych usług. Organ uznał, że wnioskodawcy posiadają w przedmiotowych obiektach wystarczające zasoby ludzkie i techniczne do realizacji zadań spółki.

W związku z powyższym, organ podatkowy stwierdził, że wskazane przez spółkę nieruchomości, w których wykonywana jest przez wnioskodawców jakakolwiek działalność gospodarcza, należy uznać za "miejsce prowadzenia działalności" i jako takie winno zostać wymienione w polu B.11 formularza NIP-2, a w przypadku, gdy liczba tych miejsc przekroczy 3, w formularzu NIP-C lub wskazane poprzez sporządzenie listy adresów tych miejsc z zaznaczeniem powodu zgłoszenia każdego adresu. Zgłoszeniem winny zostać bowiem objęte wszystkie nieruchomości, w których są wykonywane czynności mające związek z prowadzoną przez spółkę działalnością oświatową.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa W. K., I. K. i D. K. jako wspólnicy X. s.c. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, żądając uchylenia powyższej interpretacji w całości, jako naruszającej prawo, a także wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze sformułowano zarzut naruszenia prawa poprzez niewłaściwą wykładnię art. 5 ust. 3 w zw. z art. 9 u.z.e.

W uzasadnieniu powyższej skargi podniesiono, że treść art. 5 ust. 3 u.z.e. nie wymaga podania w zgłoszeniu identyfikacyjnym, ergo również aktualizacyjnym wszystkich miejsc wykonywania działalności, a jedynie dane ściśle wskazane w dyspozycji ust. 3 art. 5 tej ustawy. Wydane na podstawie art. 5 ust. 5 u.z.e. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i zgłoszeń aktualizacyjnych wydane zostało z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, ponieważ zawiera regulacje nieprzewidziane w upoważnieniu zawartym w art. 5 ust. 5 u.z.e. Na poparcie powyższej tezy strona skarżąca powołała się na wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 października 2010 r., o sygn. akt II FSK 891/09.

W skardze zwrócono uwagę na stwierdzenie przez organ podatkowy w wydanej interpretacji, iż dla uznania czy dane miejsce, inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej jest miejscem prowadzenia tej działalności istotne jest czy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie personalnym i technicznym umożliwiającą, a zarazem i zapewniającą prowadzenie działalności m.in. takiej jak sprzedaż świadczeń/towarów wytwarzanych przez podatnika. Strona skarżąca wskazała, że z wniosku o wydanie interpretacji wynika, iż miejsca inne niż siedziba skarżącej spółki cywilnej oraz lokalizacja w A. przy ul. A., nie charakteryzują się pewną stałością, nieprzemijalnością i trwałością. Ponadto w miejscach gdzie organizowane są szkolenia nie znajduje się personel osobowy oraz urządzenia techniczne służące do realizacji świadczonych usług. Jednocześnie biura projektowe i prowadzona w nich działalność nie służy do osiągania przychodu (zysku), ale działalność ta służy wyłącznie obsłudze projektów unijnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...], działając w imieniu Ministra Finansów, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżoną interpretację według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., albowiem w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 5 ust. 4 w zw. z art. 9 ust. 1 u.z.e., któremu towarzyszyło uchybienie regułom prawa procesowego.

Istota sporu w interpretacji poddanej sądowej kontroli sprowadza się do zakresu obowiązków ewidencyjnych nakładanych na podatników podatku od towarów i usług, a w szczególności do wykładni art. 5 ust. 4 w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1314 – dalej w skrócie: "u.z.e."). Zgodnie z art. 5 ust. 4 u.z.e. zgłoszenie identyfikacyjne podatników będących osobami fizycznymi wykonujących działalność gospodarczą zawiera dane, o których mowa w ust. 2, nazwę (firmę), adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności, numer identyfikacyjny REGON, organ ewidencyjny, wykaz rachunków bankowych, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych.

Na mocy art. 5 ust. 5 u.z.e. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i formularzy zgłoszeń aktualizacyjnych, z wyjątkiem zgłoszeń osób fizycznych będących przedsiębiorcami, biorąc pod uwagę kompletność przekazywanych danych niezbędnych do ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Art. 6 ust. 1 u.z.e. stanowi, że podatnicy podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego są obowiązani dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego przed dokonaniem pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu jednym z tych podatków, z tym że osoby fizyczne są obowiązane dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego tylko w przypadku dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626, ze zm.). Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się niezależnie od zgłoszenia rejestracyjnego. Na podstawie art. 9 ust. 1 u.z.e. podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 1, 1a i 10, mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych.

W zaskarżonej interpretacji organ podatkowy stwierdził, że za miejsce prowadzenia działalności, które należy wykazać w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-2 należy uznać miejsce, w którym prowadzona jest w sposób zorganizowany oraz ciągły działalność przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej oraz personelu osobowego, w ramach której wnioskodawcy dokonują czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Wspólnicy spółki, będący osobami fizycznymi, mają zatem obowiązek wykazania w zgłoszeniu aktualizującym NIP-2: budynku, w którym prowadzi działalność oświatową (niebędącym siedzibą spółki cywilnej), biur projektowych, w których spółka realizuje projekty szkoleniowe współfinansowane ze środków unijnych oraz miejsc, w których wnioskodawcy organizują szkolenia poza siedzibą spółki.

Stanowisko takie nie znajduje jednak uzasadnienia w powołanych powyżej przepisach u.z.e. Sąd w składzie orzekającym podziela bowiem, co do zasady, argumentację przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2010 r., o sygn. akt II FSK 891/09 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), powołanym w skardze. Mając na uwadze zawarte w tym wyroku tezy należy stwierdzić, że delegacja ustawowa, uregulowana w art. 5 ust. 5 u.z.e., upoważnia ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych, obligując go zarazem do wzięcia pod uwagę kompletności przekazywanych danych. "Kompletność danych" podatników niebędących osobami fizycznymi, o jakiej mowa w tym przepisie, musi być określana z uwzględnieniem i w granicach zakreślonych w art. 5 ust. 4 tej ustawy. Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca przewidział podanie danych adresowych tylko głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej oraz dodatkowych miejsc jej wykonywania i miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej, ale z pewnością nie chodzi o wszystkie miejsca, w których podatnik wykonuje swoją działalność, jak twierdzi organ w niniejszej sprawie.

Przepis art. 5 ust. 4 u.z.e., na który powołał się organ podatkowy w konkluzji zaskarżonej interpretacji, odnosi się do podatników będących osobami fizycznymi wykonujących działalność gospodarczą. W tym przypadku ustawodawca wymaga, by podatnicy ci (podatnicy będący osobami fizycznymi) wskazywali, w szczególności adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej oraz adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności. Organ pominął jednak wyraźne zastrzeżenie skarżących wspólników, że miejsca inne niż siedziba skarżącej spółki cywilnej oraz lokalizacja w A. przy ul. A., nie charakteryzują się pewną stałością, nieprzemijalnością i trwałością. W świetle omawianych przepisów u.z.e. nie jest zatem uzasadnione twierdzenie organu podatkowego, że podatnicy będący osobami fizycznymi prowadzący spółkę cywilną, winni wykazywać w zgłoszeniu wszystkie nieruchomości, w których są wykonywane czynności mające związek z prowadzoną przez spółkę cywilną działalnością oświatową, skoro z góry wiadomo, że miejsca te nie mają stałego charakteru.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania; upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Szczegółowość ustawowego upoważnienia do wydania rozporządzenia należy oceniać pod względem podmiotowym, przedmiotowym i treściowym. Przy czym jeśli chodzi o ten ostatni aspekt, Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że upoważnienie ustawowe nie może mieć charakteru blankietowego i nie może pozostawiać prawodawcy rządowemu zbyt daleko idącej swobody w kształtowaniu merytorycznych treści rozporządzenia (np. w orzeczeniu o sygn. K 12/99 oraz Uw 4/88, K 4/95, K 25/97 czy U 19/97).

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w rozporządzeniu z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i zgłoszeń aktualizacyjnych (Dz. U. nr 298, poz. 1765 ze zm.), obowiązującym w dacie wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, zamieszczono regulacje, które nie wynikają z treści upoważnienia zawartego w art. 5 ust. 5 u.z.e. W szczególności nie znajduje ustawowego umocowania, sformułowany w rozporządzeniu i powtórzony przez organ interpretacyjny, wymóg podawania adresów wszystkich nieruchomości, w których są wykonywane czynności mające związek z prowadzoną przez spółkę cywilną działalnością oświatową. W art. 5 ust. 4 tej ustawy jest mowa o adresach głównym i dodatkowych prowadzenia działalności gospodarczej oraz miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej, a nie o wszystkich adresach. Wobec powyższego Sąd w składzie orzekającym znajduje podstawy do odmowy zastosowania przepisów wspomnianego rozporządzenia jako wydanego z przekroczeniem ustawowej delegacji. Powyższa odmowa znajduje umocowanie konstytucyjne, a konkluzja z niej wypływająca w postaci uchylenia interpretacji wydanej w oparciu o przepisy rozporządzenia wydanego z przekroczeniem zakresu ustawowej delegacji, jest uzasadniona.

W opinii Sądu stanowisko organu co do obowiązku aktualizowania wszystkich danych adresowych jest tym bardziej nieuprawnione, że z opisu stanu faktycznego wprost wynika, że prowadzona w danych miejscach działalność szkoleniowa spółki cywilnej jest tymczasowa, trwająca maksymalnie do 24 miesięcy, a miejsca te nie charakteryzują się pewną stałością, nieprzemijalnością, czy trwałością.

Dodatkowo nie sposób pomiąć celu, który miała realizować u.z.e. Jak wyjaśnił NSA w powołanym powyżej wyroku z dnia 5 października 2010 r., celem tym jest zaewidencjonowanie wymienionych podmiotów i nadanie im numerów identyfikacji podatkowej (por. art. 1 tej ustawy), a nie ewidencjonowanie wszystkich miejsc, w których podatnicy wykonują czynność z zakresu prowadzonej działalności gospodarczej. Również z tych względów wydana interpretacja narusza przepisy i rozporządzenia, i ustawy, stąd też podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Odnosząc się natomiast do przedstawionej przez organ podatkowy argumentacji zawartej w zaskarżonej interpretacji, nawiązującej do bogato przywołanego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, stwierdzić należy, że ta argumentacja organu podatkowego mogłaby okazać się skuteczna, gdyby spór dotyczył zgodności z prawem Unii Europejskiej obowiązków nakładanych na podatników przez ustawę krajową. W świetle przepisów konstytucyjnych obowiązki na podatników mogą być bowiem nakładane wyłącznie w drodze ustawy. Tymczasem ustawa krajowa nie zawiera przepisów, na podstawie których organy podatkowe mogłyby domagać się od podatników spełnienia obowiązków wykraczających poza ramy regulacji unijnych. Obowiązki ewidencyjne, których spełnienia domaga się organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji wynikają wyłącznie z treści załącznika do rozporządzenia, tj. z objaśnienia do pkt. B 11 formularza zgłoszenia identyfikacyjnego. Jak wskazano powyżej obowiązki te wykraczają poza zakres delegacji ustawowej, ustanowionej w art. 5 ust. 5 u.z.e. W tej sytuacji przedstawiona przez organ podatkowy argumentacja odwołująca się do orzecznictwa europejskiego nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości zaskarżonej interpretacji. Spór nie dotyczy bowiem tego czy ustawa krajowa nakłada na podatników obowiązki mieszczące się w ramach prawodawstwa europejskiego, lecz tego czy obowiązki zostały nałożone na podatników z poszanowaniem norm konstytucyjnych.

Reasumując Sąd stwierdza, że podatnicy będący osobami fizycznymi zobowiązani są, w oparciu o art. 9 ust. 1 u.z.e., wyłącznie do aktualizowania danych wskazanych enumeratywnie w treści art. 5 ust. 4 tej ustawy. Zakres informacji żądanych przez organ podatkowy nie może zostać rozszerzony w drodze rozporządzenia, a zatem zakres obowiązków nakładanych na podatników nie może wynikać z objaśnienia do formularza, będącego załącznikiem do rozporządzenia wydanego na podstawie art. 5 ust. 5 u.z.e.

Rzeczą organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie uwzględnienie przez organ wykładni prawa dokonanej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. W przedmiocie zasądzenia kosztów sądowych w postaci uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł, orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., jak w pkt II wyroku.