Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 35/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2004-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Powołane przepisy: article: par. 13
journal: Dz.U. 1996 nr 93 poz 421
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w województwie suwalskim.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Orzel, Sędzia NSA J. Lewkowicz, Asesor WSA U. B. Rymarska (spr.), Protokolant B. Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi I. Spółka z o.o. w S. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 maja 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku sygn. akt SA/BK 797/01 uchylił decyzję Izby Skarbowej

w B. z dnia [...] kwietnia 2001 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2001 r. Nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w tym podatku w kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej w kwocie [...] zł i odsetki od zaniżonych wpłat od zaliczek w kwocie [...] zł.

W związku z powyższym Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] uchyliła w/w decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej oraz zmienioną nią zgodnie z postanowieniem Izby Skarbowej decyzję z dnia [...] października 2000 r. [...].

Decyzją z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił Spółce z o.o. "I" z siedzibą w S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w tym podatku w kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od zaniżonych wpłat zaliczek w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji powołano się na ustalenia dokonane w toku postępowania kontrolnego dotyczące prowadzenia przez Spółkę

w okresie lipiec-październik 1999 roku, poza terenem [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej, tj. w W. działalności gospodarczej polegającej na opracowywaniu programów komputerowych, (poprzez nabytą w czerwcu 1999 r. jednostkę organizacyjną "P"). O powyższym świadczyć miały wystawione faktury, wypłacone wynagrodzenia zatrudnionym tam pracownikom oraz poniesione wydatki z tytułu najmu lokalu i zużycia energii elektrycznej. W wyniku tego w ocenie organu pierwszej instancji skarżąca Spółka utraciła status podmiotu prowadzącego działalność wyłącznie na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej i bezpodstawnie korzystała w tym okresie ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych. Powyższe spowodowało powstanie zaległości we wpłatach zaliczek oraz na koniec roku 1999, co stanowiło podstawę stwierdzenia przez kontrolującego utraty prawa do zwolnienia w tym podatku w II półroczu 1999 r. - zgodnie z § 13 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z 25 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w województwie suwalskim i w konsekwencji określenia zaległości w kwocie [...] zł.

Od w/w decyzji pełnomocnik Spółki złożył odwołanie żądając jej uchylenia w całości oraz zarzucając jej naruszenie:

l) przepisów prawa materialnego tj.:

- art. l, art. 12 ust. l, art. 16 ust. l ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych /Dz. U. Nr 123, póz. 600 ze zm./,

- § l, § 2 pkt 2 i 4, §5 ust. l i 2, §13 ust. l pkt l i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w województwie suwalskim /Dz. U. Nr 93, póz. 421 ze zm./,

- art. 25 ust. l i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz. U. z 1993 r., Nr 106, póz. 482 ze zm./,

2) przepisów prawa procesowego:

-art. 122 i art. 187 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, póz. 926 ze zm./.

W odwołaniu pełnomocnik zarzucił kontrolującym, że niesłuszne uznali, iż Spółka utraciła status "podmiotu" prowadzącego działalność wyłącznie na terenie strefy -

w rozumieniu § 2 pkt 4 rozporządzenia RM z 25 czerwca 1996 r. i w związku z tym, że wystąpiły zaległości przekraczające dopuszczalny 3 % próg, które zadecydowały o utracie prawa do zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych i zobowiązywały Spółkę do płacenia zaliczek na ten podatek. Pełnomocnik podniósł, że czynności wykonywane w tym okresie przez osoby zatrudnione przez Spółkę "I" za pośrednictwem "P" Biuro Handlowe w W. nie były prowadzone za pośrednictwem stałej placówki - w rozumieniu pkt-u III.5 posiadanego przez nią zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej, a ponadto nie były związane z tworzeniem i modyfikacją programów komputerowych, którą to działalność prowadził Pan M. D.- sprzedawca “P". Zdaniem pełnomocnika Spółki, okoliczności i fakty, na które powołuje się organ pierwszej instancji, nie świadczą o prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej poza strefą. W jej ocenie, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w toku postępowania kontrolnego stanowi naruszenie przepisów art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej.

Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] uchyliła zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części:

- dotyczącej odsetek od zaległości podatkowej określając je w kwocie [...], w miejsce [...] zł, w związku z nieuwzględnieniem przez Inspektora Kontroli Skarbowej zmiany stawki oprocentowania zaległości podatkowej od dnia 24.10.2002 r. na 18% ogłoszonej w MP Nr 50, poz. 7,

- dotyczącej odsetek od zaniżonych wpłat zaliczek, określając je w kwocie [...] zł,

w miejsce [...] zł, w związku z przyjęciem przez organ pierwszej instancji błędnej podstawy do ich naliczenia za okres od [...].11.1999 r. do dnia złożenia przez podatnika zeznania rocznego.

W pozostałej części organ odwoławczy decyzję utrzymał w mocy stwierdzając, że ustalenia kontroli w tym zakresie mają uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym i nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego.

W złożonej dniu 17 lutego 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku skardze uzupełnionej pismem procesowym z dnia 6 czerwca 2003 r. Spółka “I " - za pośrednictwem pełnomocnika B. K. radcy prawnego z Kancelarii Radcy Prawnego [...] w W. - wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji zarzucając, podobnie jak w odwołaniu, naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego:

-art. l, art. 12 ust. l, art. 16 ust. l ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych,

-§1,§2 pkt 2 i 4, §5 ust. l i 2, §13 ust. l pkt l i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

25 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w województwie suwalskim,

2) przepisów prawa procesowego:

- art. 122 i 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

W złożonym piśmie procesowym z dnia 06.06.2003 r. Pełnomocnik Spółki uzupełnił zarzuty zawarte w skardze podnosząc dodatkowo niezgodność decyzji z przepisami prawa konstytucyjnego :

a) z wyprowadzanymi z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 obowiązującej Konstytucji RP, art. l Konstytucji RP obowiązującej w dniu uchwalenia kwestionowanego przepisu) takimi zasadami jak:

- zasada pewności prawa (zasada zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa),

- zasada wyłączności ustawy w zakresie określania podstaw opodatkowania (art. 84 i 217 Konstytucji RP) w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także, w kontekście art. 2 Konstytucji RP,

b) z art. 92 Konstytucji RP wobec uregulowania kwestii utraty ulgi podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych poza granicami upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 4 ust. l, 4 ust. 4 pkt 5 i art.12 ust.5 pkt l ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123, póz. 600 ze zm.), to jest poza granicami upoważnienia doprecyzowanymi w art.l2 ust.6 tej ustawy w brzmieniu na dzień wydania kwestionowanego przepisu.

c) naruszenie konstytucyjnych praw i wolności wynikających z art. 21 ust. l, art. 64 ust. l

i ust. 2 Konstytucji RP, jak również - w okolicznościach konkretnej sprawy -z art. 31 ust. 2 zd. 2 i art. 2 Konstytucji RP, to jest z przepisów kreujących prawo-gwarancję, zwłaszcza

w kontekście art. 217 Konstytucji RP, że nikt, a w szczególności żaden organ Państwa, nie będzie pozbawiał nikogo (tu: podatnika) dobrze nabytego prawa podmiotowego, (tu: prawa do ulgi podatkowej) poza sytuacjami określonymi wprost w ustawie (tu: poza sytuacjami przewidzianymi wprost w art.l9 ust.3 ww. ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. w związku z art.5 ust. l i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 1128). W piśmie złożono również wniosek by przy rozpatrywaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny kierował się treścią art.8 ust.2 Konstytucji RP zgodnie, z którym "przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba, że Konstytucja stanowi inaczej".

Strona skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organów podatkowych obu instancji, że utraciła prawo do zwolnień w podatku dochodowym od osób prawnych za II półrocze 1999 roku, co spowodowało powstanie w tymże roku zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych. Zarzucając dokonanie ustaleń w znacznej mierze niezgodnych, z rzeczywistością wskazała, iż w przedmiotowej sprawie istotne było ustalenie rzeczywistego przechowywania i sposobu wykorzystania nabytych w W. przez Spółkę w czerwcu 1999 r. - w ramach przedsiębiorstwa - składników majątku, czego jednak nie uczyniono w postępowaniu kontrolnym. Ponadto podniesiono, że w okresie lipiec-październik 1999 r. Spółka nie prowadziła działalności w zakresie opracowywania i modyfikacji programów,

a wystawione w tym czasie przez nią faktury dotyczyły:

l) sprzedaży gotowych egzemplarzy modyfikacji programu pn. "P" wraz z udzieleniem licencji na ich wprowadzenie do pamięci komputera użytkowników, których wytworzenie i wprowadzenie do obrotu następowało na terenie strefy,

2) uaktualnień (modyfikacji) programów ich wcześniejszym nabywcom, co też odbywało się na terenie strefy i

3) opłat za udzielanie informacji technicznej dotyczącej programów, których egzemplarze znajdowały się w strefie, gdzie również dokonywana była ich kompilacja.

Pełnomocnik wskazał, że prowadzona przez Spółkę działalność i usługi doradztwa oraz dostawy oprogramowania o symbolu 72.20 PKWiU GUS, mimo nieobjęcia ich zezwoleniem, były prowadzone na terenie strefy i nie wymagały zezwolenia na ich prowadzenie.

Zakwestionowano także uznanie czynności wykonywanych w okresie lipiec - październik 1999 r. przez osoby zatrudnione przez Spółkę za pośrednictwem Biura Handlowego "P" W. ul. [...] za czynności realizowane w placówce o charakterze "stałym" położonej poza terenem strefy - w rozumieniu pkt III.5 posiadanego przez nią zezwolenia nr [...] z dnia [...].04.1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej wskazując, iż działalność ta trwała 4 miesiące, miała charakter jedynie przejściowy i doraźny, do czego jednak nie odniosła się Izba Skarbowa w postępowaniu odwoławczym. Zdaniem skarżącej, prowadzenie tej działalności nie spowodowało utraty prawa do zwolnień - w myśl zapisu w/w punktu zezwolenia.

Spółka zarzuciła jednocześnie, że nie można z samego faktu zatrudnienia pracowników, które nastąpiło w rozumieniu art. 23 1 Kodeksu pracy oraz poniesienia kosztów z nimi związanych wnioskować, iż wykonywali pracę na rzecz Spółki i że w W. tj. w miejscu wskazanym im w umowie o pracę jako miejsce jej wykonywania była prowadzona działalność w zakresie tworzenia oprogramowania / klasa 72.20 /. Podniosła ponadto, że nie stała się przedmiotem ustaleń przyczyna refundowania przez skarżącą kosztów najmu lokalu w W. Wystawione faktury za poniesione wydatki z tytułu najmu lokalu zużycia energii elektrycznej, według kontrolującego mają świadczyć o prowadzonej działalności w W. Wskazano przy tym, że Skarżąca nie zawarła żadnej umowy najmu lokalu położonego przy ul. [...] natomiast refundowała najemcy tego lokalu niektóre koszty, jakie ponosił z tytułu wynajmu. Refundacja taka odbywała się przez 4 miesiące na podstawie wystawionych przez najemcę faktur. Przyczyna refundowania przez Spółkę kosztów najmu lokalu nie stała się przedmiotem jakichkolwiek ustaleń Inspektora.

Zdaniem podatnika, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszone zostały przepisy art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej.

Spółka poinformowała jednocześnie, iż w związku z tym, że przepis § 13 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie ustalenia specjalnej strefy ekonomicznej w województwie suwalskim jest niezgodny z Konstytucją RP z 1997 r. złożona została skarga konstytucyjna do Trybunału Konstytucyjnego RP.

Pełnomocnik podniósł, że zaskarżony przepis został wydany w okresie, kiedy obowiązywała Ustawa Konstytucyjna z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz

o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 1992r. Nr 84,poz.426), która utrzymała w mocy art. l Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 22 lipca 1952 r. (Dz. U. z 1976 Nr 7, poz.36 ze zm.). Generalną normą stwarzającą podstawę gwarancji ochrony podatnika jest norma zawarta w art. 1 Konstytucji RP z 22 lipca 1952 r. oraz odpowiednio w art. 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. określająca zasadę państwa prawnego – "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej". Zasadę tę w aspekcie ochrony praw obywateli należy rozpatrywać w kontekście takich zasad jak zasady: zaufania obywatela do prawa, zaufania obywatela do państwa, ochrony praw nabytych, niedziałania prawa wstecz, pozycji ustawy w systemie prawa oraz wzajemnego stosunku do siebie źródeł prawa.

W związku z tym, że obowiązujące w tym okresie przepisy konstytucyjne nie regulowały problematyki podatkowej zdaniem pełnomocnika znaczenia nabiera w tym zakresie dorobek orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego zgodnie, z którym ustawa podatkowa powinna regulować, w jak najszerszym zakresie podstawowe elementy konstrukcyjne podatku: jego podmiot, przedmiot, podstawę opodatkowania i stawkę. Mogła ona, co najwyżej powierzać aktom podustawowym szczegółowe rozwinięcie przedmiotowych rozwiązań.

Dodatkowo pełnomocnik Spółki zwrócił uwagę na fakt, że Rada Ministrów nie dochowała obowiązku określonego w art. 236 ust. l Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r.,

z którego wynika, że "w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie Konstytucji Rada Ministrów przedstawi Sejmowi projekty ustaw niezbędnych do stosowania Konstytucji". Obowiązek ten obejmował w szczególności przedłożenie projektów ustaw dostosowujących ustawy podatkowe, a więc regulujących między innymi kwestie dotyczące korzystania ze zwolnień podatkowych przez podmioty już działające i mające działać na terenach specjalnych stref ekonomicznych. Stosowna regulacja prawna, dostosowująca regulację prawną w przedmiocie specjalnych stref ekonomicznych do standardów obowiązującej Konstytucji, została przyjęta przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej dopiero w ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U.

Nr 117, poz. 1128). Wspomnianą nowelą dokonano istotnych zmian w ustawie z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123, póz. 600 ze zm.). Przede wszystkim były to zmiany dostosowujące ustawę o specjalnych strefach ekonomicznych do standardów wymuszonych art. 92 ust .l i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

Ustosunkowując się do złożonej skargi, Izba Skarbowa w B. stwierdziła, że jest ona niezasadna i wniosła o jej oddalenie. Podniesiono, że Skarżąca przedstawiła w niej identyczne jak w odwołaniu zarzuty i argumenty nie wnosząc nic nowego do sprawy. Wobec tego organ drugiej instancji podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo wskazano, że zarzuty Spółki sprowadzają się do kwestionowania ustaleń organów podatkowych stwierdzających prowadzenie przez Spółkę “I" działalności gospodarczej poza terenem [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej za pośrednictwem stałej placówki w W., co skutkowało utratą prawa do zwolnień w podatku dochodowym od osób prawnych i powstanie zaległości w tym podatku za 1999 r., która stanowi przedmiot sporu.

Izba Skarbowa w B. podkreśliła, że prawidłowość ustaleń organów podatkowych w tym zakresie jednoznacznie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2002 r., sygn. akt SA/Bk 797/01. W ocenie organu odwoławczego, to że skarżąca Spółka w okresie lipiec - październik 1999 r., tj. po zakupie w dniu [...].06.1999 r. jednostki organizacyjnej "P", stanowiącej przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, realizowała działalność poza strefą wskazuje zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Dowodami na to, w ocenie Izby Skarbowej w B., są faktury za sprzedane usługi przez Biuro Handlowe "P" w W. Zdaniem organu odwoławczego, wyjaśnień Spółki w kwestii tego czego one dotyczyły nie można uznać za wiarygodne, gdyż są ze sobą sprzeczne. Spółka twierdząc, że dotyczyły one sprzedaży programów wraz z udzielaniem licencji na ich wprowadzenie do pamięci komputera użytkowników, informacji technicznych oraz modyfikacji programów wcześniejszym ich nabywcom wskazuje jednocześnie, że nie prowadziła działalności w zakresie opracowywania i modyfikacji tworzenie programów, bo prowadził ją Pan M. D. Z zapisów natomiast § 2 pkt 2 umowy z dnia 14 czerwca 1999 r. zawartej pomiędzy Panem M. D., jako - sprzedającym jednostkę organizacyjną "P", stanowiącą przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 k.c. a kupującym czyli spółką "I" Sp. z o.o. w S. wynika, że zobowiązał się on "nie prowadzić działalności konkurencyjnej do obecnej działalności P., przez okres 5 lat od momentu wejścia niniejszej umowy

w życie...". Ponadto, na podstawie pkt 5 tegoż paragrafu zobowiązał się do przekazania Spółce programów, co wskazuje w ocenie organu drugiej instancji, że to właśnie skarżąca Spółka prowadziła sprzedaż dostarczonych przez Pana M. D. programów, na które były już jej własnością. Inne dowody, na które powołała się Izba Skarbowa - to umowy

o pracę zawarte przez Spółkę z byłymi pracownikami "P", które określają: ich miejsce wykonywania pracy – W., czas zatrudnienia - na czas nieokreślony oraz wymiar czasu pracy - na pełny etat jak również rodzaj umówionej pracy, m.in.: informatyk, informatyk programista, specjalista ds. marketingu. Podkreślono, że sama Spółka w odwołaniu z dnia [...].10.2000 r. potwierdziła wykonywanie pracy przez niektórych z pracowników. Podkreślono, że nie bez znaczenia w rozpatrywanej kwestii pozostaje fakt dokonywania przez Spółkę w okresie lipiec-październik 1999 r. refundacji kosztów wynajmu lokalu w W., do którego prawa do użytkowania skarżąca nabyła wraz z nabyciem przedsiębiorstwem "P" (§ l pkt 2 lit. f umowy zakupu z dnia [...].06.1999 r.).

Zdaniem Izby Skarbowej, powyższe okoliczności i fakty wskazują, że skarżąca Spółka prowadziła działalność poza strefą za pośrednictwem "stałej" placówki i bez znaczenia przy tym jest, co podnosi pełnomocnik, że realizowano ją tylko przez kilka miesięcy i Spółka nie miała zamiaru prowadzić jej w sposób ciągły, ponieważ przepisy ustawy jak i rozporządzenia o specjalnych strefach ekonomicznych nie przewidują żadnego okresu w jakim można byłoby prowadzić działalność poza terenem strefy za pośrednictwem stałej placówki - bez utraty statusu "podmiotu" - w rozumieniu § 2 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25.06.1996 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w województwie suwalskim.

Spółka powołując się na posiadane przez nią zezwolenie Nr [...] z dnia [...].04.1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej stwierdziła, że pomimo iż nie obejmuje ono działalności sklasyfikowanej w pozycji 72.20 PKWiU (usługi informatyczne), to mogła ją prowadzić bez zezwolenia, na co pozwala § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 1996 w sprawie ustanowienia tejże strefy.

Organ odwoławczy ustosunkowując się do tego twierdzenia zwrócił uwagę, że pomimo iż -

w myśl w/w przepisu - prowadzenie tego rodzaju działalności nie wymaga zezwolenia, to jednak prawo do zwolnień podatkowych przysługuje podatnikowi tylko wtedy, gdy jest ona prowadzona na terenie strefy, czego jednak nie stwierdzono w przypadku Spółki.

Dokonane w sprawie ustalenia wskazują, zdaniem Izby Skarbowej, że pod szyldem nabytego przedsiębiorstwa "P" i w tej właśnie placówce wytwarzano oraz sprzedawano dobra zwane w wystawionych fakturach m.in. usługami informatycznymi. W tych okolicznościach bez znaczenia stało się, co podnosi Spółka, badanie rzeczywistego przechowywania i sposobu wykorzystania zakupionych w ramach w/w jednostki organizacyjnej składników majątku, które jak sama Spółka podała w skardze, były sukcesywnie przenoszone do przyszłej siedziby "P" Sp. z o.o.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2003 r. pełnomocnik Spółki wystąpił o zawieszenie postępowania w sprawie, w związku ze złożeniem skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP przepisu § 13 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w województwie suwalskim (Dz. U. Nr 93, poz. 421)

w brzmieniu nadanym temu przepisowi przez § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 25 lutego 1997 r. (Dz. U. Nr 28, poz.156).

Po rozpoznaniu w/w wniosku Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy

w Białymstoku postanowieniem z dnia 25 czerwca 2003 r. sygn. akt SA/Bk 217/03 zawiesił postępowanie w sprawie.

W dniu 18 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku podjął zawieszone postępowanie w związku z zakończeniem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (postanowienie z dnia 27 stycznia 2004 r. sygn. akt TS 29/02).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

W związku z tym, że skarga została złożona w dniu 17 lutego 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku, w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające przepisy- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie będącej przedmiotem kontroli sądu toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 14 maja 2002 r. sygn. akt 797/01. W wyroku tym sąd częściowo uwzględnił skargę Sp. z o.o. "I" uchylając decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r.

Zgodnie z postanowieniami art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem uchwał, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której stanowi powyższy przepis, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania

z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej a nie innej decyzji.

Uchylając decyzję Izby Skarbowej w B. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca Spółka na mocy § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 25 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w województwie suwalskim, utraciła prawo do ulgi podatkowej związanej z działalnością w [...] Specjalnej Strefie Ekonomicznej stwierdzając, że Spółka okresowo prowadziła działalność gospodarczą poza strefą. W ocenie Sądu "działalność gospodarcza wykonywana poza strefą nie mieściła się w zapisach zawartych w zezwoleniu nr [...] z dnia [...].04.1998 r. na prowadzenie działalności na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej", tym samym Spółka utraciła charakter "podmiotu", o którym mowa w § 2 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 25 czerwca 1996 r., któremu służyło prawo do zwolnienia w podatku. W tym stanie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Spółka zobowiązana była począwszy od miesiąca, w którym zaczęła prowadzić działalność poza strefą, odprowadzać zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych. W związku z tym, że takich zaliczek nie odprowadzała powstała zaległość podatkowa pozwalająca organom podatkowym na wydanie rozstrzygnięcia o utracie zwolnienia z podatku na podstawie § 13 cyt. rozporządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w tym względzie przez Spółkę zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Podstawą uchylenia decyzji przez Sąd był fakt, że organy przyjęły, że Spółka utraciła zwolnienie za cały rok podatkowy, a nie jak uznał Sąd tylko za okres, w którym podjęła działalność poza strefą.

Zgodnie z art. 30 obowiązującej do 31 grudnia 2003 r., ustawy z dnia 11 maja 1995 r.

o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm.), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego wiązała w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnej ciążący na organie mogła być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w drodze rewizji nadzwyczajnej. Nie mogła, zatem Izba Skarbowa bez naruszenia powołanego przepisu przy ponownym rozpatrywaniu odwołania skarżącej Spółki uwzględnić jej argumentacji dotyczącej nie prowadzenia działalności gospodarczej w W. tj. poza terenem [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej i uznania, że działalność ta nie spowodowała utraty prawa do zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych.

W podobny sposób związany jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku rozstrzygając ponownie skargę nie zmienił się, bowiem ani stan faktyczny, ani stan prawny, nie doszło też do uchylenia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja

2001 r. Tym samym skarga oparta na takich zarzutach nie mogła być uwzględniona

z przyczyn wskazanych w art. 99 ustawy wprowadzającej – Przepisy o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W powołanym wyroku Sąd odwołując się do § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

25 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w województwie suwalskim (Dz. U. Nr 93, poz.421 ze zm.), kwestionowanego przez pełnomocnika Spółki, jako niekonstytucyjnego, dokonał oceny prawidłowości zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do orzeczenia przez organy podatkowe o utracie przez Sp. z o.o. "I" prawa do ulgi podatkowej za okres prowadzenia działalności w 1999 r. poza strefą. Odmienna ocena dokonana przez Sąd stanowiłaby prawnie niedopuszczalna polemikę z prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku sygn. akt SA/Bk 797/01.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi należało orzec o jej oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).