Postanowienie NSA, sygn. akt II SA 923/99
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1999-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne: Pracownicy urzędów państwowych
Podatkowe postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 13, art. 45 ust. 1
journal: Dz.U. 1982 nr 31 poz. 214
law: Ustawa z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych.
article: art. 42
journal: Dz.U. 1991 nr 100 poz. 442
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej.
article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Teza: Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikami zatrudnionymi w wyniku powołania uregulowane jest w przepisach kodeksu pracy i podlega jurysdykcji Sądu powszechnego - Sądu pracy.

TEZY

Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikami zatrudnionymi w wyniku powołania uregulowane jest w przepisach kodeksu pracy i podlega jurysdykcji Sądu powszechnego - Sądu pracy.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Janusza K. na decyzję Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 1999 r. (...) w przedmiocie odwołania ze stanowiska Inspektora Kontroli Skarbowej postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżący Janusz K. został odwołany przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej ze stanowiska inspektora kontroli w likwidowanym Urzędzie Kontroli Skarbowej z równoczesnym rozwiązaniem stosunku pracy z dniem 30 kwietnia 1999 r.

Zgodnie z treścią przepisów art. 8 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. nr 100 poz. 442 ze zm./ inspektora kontroli skarbowej, który jest organem kontroli skarbowej powołuje i odwołuje Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej.

Przepis art. 42 ust. 1 cyt. wyżej ustawy określa przypadki odwołania inspektora z zajmowanego stanowiska, zaś w myśl art. 43 ustawy, w sprawach z zakresu stosunku pracy inspektorów kontroli skarbowej nie uregulowanych w ustawie o kontroli skarbowej odsyła do przepisów o pracownikach urzędów państwowych.

Powyższe odesłanie zawarte w przepisie art. 43 ustawy, o kontroli skarbowej do przepisów ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./ obejmuje wszystkie przepisy tej ustawy dotyczące spraw nieuregulowanych w ustawie o kontroli skarbowej.

Zatem do inspektorów kontroli skarbowej pełniących funkcję organów kontroli skarbowej stosuje się również przepis art. 45 ust. 1 i 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 45 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych - przepisów ustawy dotyczących nawiązania i rozwiązania stosunku pracy nie stosuje się do osób powołanych do pełnienia funkcji organów administracji państwowej oraz na inne stanowiska kierownicze w administracji państwowej, w trybie określonym w przepisach szczególnych.

Zdaniem Sądu skarżący Janusz K. niewątpliwie był osobą powołaną do pełnienia funkcji organu kontroli skarbowej gdyż to wynika nie tylko z samego aktu powołania i odwołania ale z przytoczonych wyżej przepisów ustawy o kontroli skarbowej /art. 8 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy/.

W tych warunkach do rozwiązania stosunku pracy ze skarżącym jako inspektorem kontroli skarbowej nie mógł mieć zastosowanie przepis art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, a to z tego względu, że na przeszkodzie temu stał przepis art. 45 ust. 1 tej ustawy, który wyraźnie wyłącza spod działania przepisów ustawy o pracownikach urzędów państwowych dotyczących nawiązania i rozwiązania stosunku pracy między innymi, kategorię osób powołanych do pełnienia funkcji organów administracji państwowej.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie nie podziela poglądu - wyrażonego w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1995 r. II SA 112/95 oraz z dnia 18 stycznia 1994 r. II SA 2051/93 /ONSA 1994 Nr 4 poz. 165/, ale w stosunku do inspektora kontroli skarbowej nie ma zastosowania przepis art. 45 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, gdyż inspektor kontroli skarbowej nie jest organem administracji państwowej.

Pogląd ten jako sprzeczny z semantyczną i celowościową wykładnią przepisów ustawy o kontroli skarbowej nie mógł być przyjęty obecnie jako wiążący.

Nie objęcie pełną regulacją w ustawie o kontroli skarbowej sprawy nawiązania i rozwiązania stosunku pracy z inspektorem kontroli skarbowej i odesłanie w sprawach nieuregulowanych do przepisów ustawy o pracownikach państwowych nie prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w tym zakresie mają zastosowanie przepisy pragmatyki urzędniczej /art. 13 ustawy/, gdyż obowiązuje przecież zasada wyrażona w przepisie art. 45 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Przepis art. 42 ustawy o kontroli skarbowej niewątpliwie nie wyłącza z odesłania w nim zawartego do przepisów o pracownikach urzędów państwowych przepisu art. 45 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Skoro zatem zostało wykazane, że zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych w związku z art. 42 ustawy o kontroli skarbowej przepis art. 13 nie może mieć zastosowania w stosunku do inspektora kontroli skarbowej /organów kontroli skarbowej/ to brak było podstaw do podejmowania w tej sprawie decyzji administracyjnych i dopuszczenia drogi sądowoadministracyjnej a to z uwagi na treść przepisu art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Przepis art. 19 ust. 1 cyt. ustawy o NSA stanowi, że Sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawach należących do właściwości innych sądów.

Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikami zatrudnionymi w wyniku powołania uregulowane jest w przepisach kodeksu pracy i podlega jurysdykcji Sądu powszechnego - Sądu pracy.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie odwołania ze stanowiska inspektora kontroli skarbowej z równoczesnym rozwiązaniem stosunku pracy po upływie okresu wypowiedzenia stosunku pracy należało uznać za niedopuszczalną w świetle przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i dlatego podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 27 ust. 2 wyżej cyt. ustawy o NSA.