Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 575/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 (1), art. 237 par.1 pkt 3 -6, art. 237 par. 11
journal: Dz.U. 2018 poz 917
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
article: par. 5 ust. 1 - 3, par. 6 ust. 1, par. 6 ust. 2 pkt 5, par. 6 ust. 3, par. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 84 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 pkt 4a
journal: Dz.U. 2017 poz 1261
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 kwietnia 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej w skrócie jako: "k.p.a.") i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1261 ze zm.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nie stwierdził u M. J. (dalej zwanej: "stroną" albo "skarżącą") choroby zawodowej oznaczonej jako: przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonania pracy: przewlekłe zapalenie okołostawowe barku, wymienionej w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1367).

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w [...] nr [...], pism uzupełniających do orzeczeń, a także oceny narażenia zawodowego strony zatrudnionej:

- w latach 1980 - 1989 w Biurze Projektowo - Technologicznym "[...]" na stanowisku stażysty, pomocy technicznej i asystenta (zakład zlikwidowany),

w latach 1989 - 1990 w Spółdzielni [...], na stanowisku kreślarza (zakład zlikwidowany),

w latach 1993 - 1994 w [...]. Oddział w [...] jako pośrednik ubezpieczeniowy,

od kwietnia do listopada 1996 r. jako telefonistka, a następnie portier w Komunalnym Przedsiębiorstwie [...] w [...] (zakład zlikwidowany),

od maja do września 1997 r. na stanowisku pokojowej w [...] S.A. hotel "M." w [...],

- w latach 2002 - 2013 w [...].w [...] na stanowisku operator ciśnieniowych sterylizatorów parowych i gazowych; nie było podstaw do stwierdzenia u strony choroby zawodowej. Organ podkreślił, że lekarze specjaliści wskazanych jednostek orzeczniczych uznali po zapoznaniu się ze zgromadzoną dokumentacją, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wykonywane przez stronę czynności zawodowe nie mogły bowiem spowodować przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Lekarze wyjaśnili przy tym, że rozpoznana u strony choroba zwyrodnieniowa stawu barkowo – obojczykowego może okresowo przebiegać pod postacią zapalenia stawu, przybierając obraz zaostrzenia choroby zwyrodnieniowej. Między zaostrzeniami choroby zwyrodnieniowej nie stwierdzono jednak objawów zapalnych (w odróżnieniu od przewlekłego zapalenia okołostawowego barku).

W odwołaniu od wyżej wskazanej decyzji M. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji stwierdzającej u niej chorobę zawodową - przewlekłe okołostawowe zapalenie barku. Wydanemu przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. oraz art. 37 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez nieprzeanalizowanie w sposób wyczerpujący wszystkich koniecznych w sprawie dowodów, co skutkowało naruszeniem zasad prawdy obiektywnej i oficjalności, a w konsekwencji dokonania błędnych ustaleń faktycznych prowadzących do niestwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej poprzez niedokonanie samodzielnej oceny dowodu jakimi są opinie biegłych i bezkrytyczne przyjęcie wniosków opinii (pomimo rozbieżności pomiędzy opiniami), prowadzących do wadliwej merytorycznie decyzji w sprawie oraz art. 107 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji niepozwalające na przeprowadzenie analizy toku myślenia organu (prezentowane informacje są wzajemnie sprzeczne) poprzez niewskazanie, które fakty pochodzą z którego dowodu, niewskazanie treści dowodów w sposób pozwalający na twierdzenie o rzeczywistym przeprowadzeniu dowodu i jego należytej ocenie.

Decyzją z dnia 20 czerwca 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i § 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 21 kwietnia 2015 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wniesione przez samą zainteresowaną.

W dniu 27 kwietnia 2015 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

W dniu 13 sierpnia 2015 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] sporządził kartę oceny narażenia zawodowego, następnie w dniu 24 sierpnia 2015 r. skierował stronę na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...].

Jednostka orzecznicza pierwszego stopnia wydała w dniu 7 kwietnia 2016 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W dniu 8 lutego 2017 r. Instytut Medycyny Pracy w [...], na wniosek strony o przeprowadzenie ponownego badania w jednostce orzeczniczej drugiego stopnia, wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u strony.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że karta oceny narażenia zawodowego sporządzona dnia 13 sierpnia 2015 r. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] została zweryfikowana ponownie w dniu 24 lutego 2017 r. na podstawie opinii lekarza orzecznika Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]. Ponowna i ostateczna weryfikacja z dnia 12 stycznia 2018 r. uwzględniła nowe dane uzyskane od samej zainteresowanej i opinie uzupełniające do orzeczeń lekarskich uzyskane od Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] i Instytutu Medycyny Pracy w [...].

Z karty oceny narażenia zawodowego z dnia 12 stycznia 2018 r. wynika, że podczas pracy w [...] w [...] i pozostałych zakładach pracy strona nie wykonywała czynności zawodowych nadmiernie obciążających kończyny górne w obrębie stawów barkowych mogących mieć wpływ na powstanie schorzenia – "przewlekłe okołostawowe zapalenie barku".

Na zarzut strony skarżącej, że pomimo stwierdzenia u strony w toku postępowania obustronnego zapalenia okołostawowego barku organ pierwszej instancji zakwestionował taką diagnozę i przyjął odmienne zapatrywania, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] nr [...] z dnia 7 kwietnia 2016 r. konsultujący ortopeda rozpoznał obustronne zapalenie okołostawowe barku pod postacią obustronnego przewlekłego zapalenia kaletek stawowych, jednakże w uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, że schorzenie to jest składową uogólnionej choroby zwyrodnieniowej. Natomiast Instytut Medycyny Pracy w [...] w orzeczeniu nr [...] z dnia 8 lutego 2017 r. rozpoznał u skarżącej dyskopatię odcinka szyjnego kręgosłupa oraz zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowo - obojczykowego prawego, które nie stanowią choroby zawodowej.

Organ odwoławczy podkreślił, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w celu wyjaśnienia rozbieżności w orzeczeniach lekarskich, pismem z dnia 19 maja 2017 r. zwrócił się do jednostek orzeczniczych pierwszego i drugiego stopnia z prośbą o wydanie opinii uzupełniających do wydanych już orzeczeń lekarskich. Mając na uwadze powyższe, skierował wszelkie przedłożone przez skarżącą informacje i wnioski, dowody z przesłuchania wskazanego przez nią świadka, dokumentację fotograficzną ze stanowiska pracy z prośbą o wydanie opinii uzupełniających.

W opiniach uzupełniających do orzeczeń obie jednostki orzecznicze podtrzymały swoje wcześniejsze stanowiska rozpoznając u skarżącej chorobę zwyrodnieniową. Ponadto, pismem z dnia 13 marca 2018 r. lekarz orzecznik Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] ostatecznie rozstrzygnął, że choroba zwyrodnieniowa stawu barkowo - obojczykowego może okresowo przebiegać pod postacią zapalenia stawu, przybierając obraz zaostrzenia choroby zwyrodnieniowej, między zaostrzeniami choroby zwyrodnieniowej nie stwierdza się objawów zapalnych (w odróżnieniu od przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, gdzie objawy zapalne występują stale), ponieważ na badaniu odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy w [...] nie stwierdzano objawów zapalnych, to nie rozpoznano przewlekłego zapalenia okołostawowego barku.

W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że orzeczenia lekarskie wydane w przedmiotowej sprawie są tożsame i nie budzą wątpliwości w zakresie rozpoznanego schorzenia. Rozpoznana dyskopatia odcinka szyjnego kręgosłupa oraz zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowo - obojczykowego prawego nie są jednostkami chorobowymi wymienionymi w wykazie chorób zawodowych.

Podsumowując organ stwierdził, że warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych w okresie, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym i wykazanie bezsporne lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, jednakże w sprawie warunki te nie zostały spełnione.

M. J. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wnosząc o jej uchylenie i zmianę poprzez rozpoznanie przedmiotowej choroby zawodowej.

Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 2351 Kodeksu pracy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, że nie zostały spełnione przesłanki warunkujące uznanie choroby zawodowej u skarżącej;

2. § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych poprzez wydanie orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej bez uwzględnienia danych zawartych w dokumentach i informacjach stanowiących materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, z których wynika, że u skarżącej występuje choroba ujęta w wykazie chorób zawodowych oraz że istniał związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy chorobą skarżącej a sposobem wykonywania pracy;

3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie całości materiału dowodowego;

4. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na stwierdzeniu, że orzeczenia lekarskie zostały wydane przez lekarzy posiadających wymagane prawem uprawnienia, zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych pierwszego i drugiego stopnia i nie budzą zastrzeżeń, mimo iż organ nie odniósł się do innych poza orzeczeniami dowodów (dokumentacji medycznej, zeznań świadka czy zeznań samej skarżącej), co spowodowało, że opinie nie zostały w rzeczywistości zweryfikowane przez organ i decyzja została wydana z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów; oparcie rozstrzygnięcia na niekompletnych orzeczeniach lekarskich, m.in. niezawierających wzmianki o rodzaju prowadzonych badań i dokumentacji medycznej analizowanej przez lekarzy; niewyjaśnienie szczegółowych warunków pracy w wyniku czego przyjęło swobodnie, że choroba skarżącej nie ma związku z wykonywaną pracą, bez jednoczesnego wyjaśnienia rozbieżności w tym zakresie i bez wskazania jakie mogły być inne poza pracą przyczyny powstania choroby;

5. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie dowodów, na których organ oparł swoją decyzję i dowodów, którym waloru tego odmówił.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ odwoławczy rozpoznając zarzuty dotyczące treści i oceny orzeczeń lekarskich ograniczył się do wskazania, że orzeczenia lekarskie zostały wydane przez lekarzy posiadających wymagane uprawnienia i nie budzą zastrzeżeń. W treści decyzji nie omówiono jednakże szczegółowo treści orzeczeń co sprawiło, że skarżąca nie poznała toku wnioskowania organu. Takie wnioskowanie oznacza, że wszystkie orzeczenia lekarskie należałoby ocenić jako prawidłowe tylko z tego powodu, że zostały sporządzone przez lekarzy. Zadaniem skarżącej nie są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia lekarskie, które nie odnoszą się w sposób szczegółowy do całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Orzeczenia nie odwołują się do treści przedłożonej przez skarżącą dokumentacji medycznej i nie uwzględniają zeznać odnośnie sposobu wykonywania pracy. W ocenie skarżącej, w orzeczeniu nr [...] w istocie stwierdzono występowanie choroby przewlekłej układu ruchu (zapalenie okołostawowe barku), jednak zakwestionowano, iż choroba wynika ze sposobu wykonywania pracy. Organ niejednoznacznie uzasadnił powód nieuznania choroby za chorobę zawodową. Skarżąca przedstawiła dokumentację fotograficzną obrazującą, iż miejsce pracy znacząco różni się od miejsca pracy opisywanego w karcie oceny narażenia zawodowego. Zdaniem skarżącej w czasie pracy unosiła skrzynie o wadze 10 - 30 kg, wypełnione metalowymi narzędziami na wysokość powyżej głowy (skarżąca ma 153 cm wzrostu). Półki, z których zdejmowała i na których ustawiała skrzynie z narzędziami wielokrotnie w ciągu dnia znajdowały się powyżej głowy. W uzasadnieniu decyzji organ nie przedstawił argumentacji mającej świadczyć o tym, że czynności wykonywane w zakładzie pracy nie mogły spowodować choroby. Organ dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego "przyjął" tym samym treść wniosków orzeczeń lekarskich bez odniesienia ich treści do innych dowodów zgromadzonych w sprawie.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Organ wskazał, że w realiach sprawy zebrano informacje na temat przebiegu zatrudnienia skarżącej, sporządzono karty narażenia zawodowego, uzyskano orzeczenia jednostek orzeczniczych pierwszego i drugiego stopnia (Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w [...]), dodatkowo uzupełniono je w toku prowadzonego postępowania, przesłuchano skarżącą oraz wskazanego przez skarżącą świadka, uzyskano dokumentację fotograficzną ze stanowiska pracy. Materiał ten został wnikliwie przeanalizowany zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji, a tym samym uzasadnionym było wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej.

Na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] oddalił wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dołączonego do skargi zaświadczenia lekarskiego z dnia 5 lipca 2018 r. wskazującego na przewlekły charakter zdiagnozowanej u skarżącej choroby. Istotnym jest wskazanie, że przedmiotowe zaświadczenie zostało wystawione już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości rzeczowej ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zakwestionowanego aktu.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczona powyżej regulacja prawna nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa.

Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. kontroli legalności zaskarżonego aktu sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddano decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 20 czerwca 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 20 kwietnia 2018 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u M. J. choroby zawodowej oznaczonej jako: przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonania pracy: przewlekłe zapalenie okołostawowe barku, wymienionej w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 917 ze zm.; dalej w skrócie jako: "k.p."), za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Wykaz chorób zawodowych został określony w załączniku do - wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 pkt 3 - 6 i § 11 k.p. – rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (zwanego dalej: "rozporządzeniem").

W niniejszej sprawie podejrzenie istnienia choroby zawodowej u skarżącej dotyczyło choroby wymienionej w pozycji 19.4 wykazu chorób zawodowych, to jest jednostki chorobowej określonej jako: "Przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie okołostawowe barku" (zgodnie z treścią załącznika do rozporządzenia - "Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym").

Należy wskazać, że w myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Analizując podstawy wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej należy w szczególności zwrócić uwagę na regulację sposobu orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej. Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia wydawanie orzeczeń w tym przedmiocie zostało powierzone lekarzom spełniającym wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy, zatrudnionym w jednostkach orzeczniczych pierwszego stopnia (wymienionych w § 5 ust. 2 rozporządzenia) oraz drugiego stopnia (wskazanych w § 5 ust. 3 rozporządzenia).

Stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.

Z kolei zgodnie § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia , narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy - określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego. Stosownie do § 6 ust. 3 rozporządzenia taką ocenę narażenia zawodowego przeprowadza – w zależności od etapu, na którym znajduje się sprawa - m.in. lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2 i 3 w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej (pkt 2), a także właściwy państwowy inspektor sanitarny, w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (pkt 3).

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej może być wydana - po przeprowadzeniu przez organy inspekcji sanitarnej - postępowania wyjaśniającego co do warunków i sposobu wykonywanej pracy oraz występującego w określonym czasie określonego narażenia zawodowego wiążącego się z podejrzeniem zaistnienia wskazanej w rozporządzeniu jednostki chorobowej, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki:

1) schorzenie zostanie rozpoznane jako choroba zawodowa przez lekarza we właściwej jednostce orzeczniczej;

2) w zakładzie pracy występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia oraz

3) bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić istnienie związku przyczynowego między stwierdzonym schorzeniem a warunkami pracy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej orzeczeniem lekarskim, wydanym w trybie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i braku podstaw do przeprowadzenia przez organ samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r.; sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 grudnia 2015 r.; sygn. akt II SA/Ke 949/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2016 r.; sygn. akt III SA/Kr 388/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), co jest uzasadnione zakresem specjalistycznej wiedzy medycznej posiadanej przez lekarzy orzeczników, której to wiedzy nie posiadają organy administracyjne.

Również w orzecznictwie sądowoadministaracyjnym podkreśla się, że orzeczenia lekarskie, o jakim mowa wyżej, należy traktować jak opinię w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a jego ocena dokonywana przez właściwy organ podlegać musi kryteriom określonym w art. 80 k.p.a. Jeżeli zatem orzeczenie lekarskie poddane takiej ocenie zawiera w sobie logiczne i przekonujące wyjaśnienie zajętego przez lekarza orzecznika stanowiska, to organ nie może sprzecznie z tą opinią dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, że mieści się ona w wykazie chorób zawodowych (zob. w tej materii m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r.; sygn. akt II OSK 9/11 oraz z dnia 19 stycznia 2017 r.; sygn. II OSK 1056/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że kluczowe dla niej znaczenie miały orzeczenia lekarskie: 1) Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia 7 kwietnia 2016 r. (nr [...]); 2) Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w [...] z dnia 8 lutego 2017 r. (nr [...]) oraz 3) wyjaśnienia i uzupełnienia ww. orzeczeń dokonane przez ww. jednostki orzecznicze pismami z dnia 10 sierpnia 2017 r. (IMP w [...]) oraz z dnia 18 września 2017 r. i 13 marca 2018 r. (WOMP w [...]).

W obu orzeczeniach uprawnieni lekarze stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej oznaczonej jako: przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonania pracy, będącej "przewlekłym zapaleniem okołostawowe barku" (poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia). Wyrażone pierwotnie stanowisko lekarze orzecznicy potwierdzili w pismach uzupełniających.

W pierwszym z powyższych orzeczeń stwierdzono, że po przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji (świadectw pracy, informacji przekazanych od pracodawcy, jak również na podstawie dokumentów przedłożonych przez skarżącą takich jak: wynik USG stawów barkowych z dnia 12 października 2015 r.; wynik MRI kręgosłupa szyjnego z dnia 23 maja 2014 r.; wyniki MRI kręgosłupa lędźwiowego z dni 4 listopada 2009 r., 5 października 2012 r. oraz 18 czerwca 2015 r.; wynik RTG rąk z dnia 13 listopada 2012 r.; wyniki badania przewodnictwa nerwowego z dni 25 stycznia 2013 r. oraz 20 sierpnia 2015 r.; karta informacyjna leczenia szpitalnego w Oddziale Neurochirurgii Szpitala [...] z dnia 14 listopada 2014 r.; historia choroby poradni ortopedycznej z okresu 21 marca 2008 r. – 20 czerwca 2012 r.; historia choroby poradni rehabilitacyjnej z okresu 27 marca 2009 r. – 14 marca 2011 r.; historia choroby poradni POZ z okresu 29 listopada 2000 r. – 17 marca 2011 r., 10 listopada 2011 r. – 20 maja 2014 r.; informacja dla lekarza POZ od reumatologa z dnia 4 marca 2012 r.) oraz sporządzonej przez jednostkę karty oceny narażenia zawodowego, rozpoznano u skarżącej m.in. "obustronne zapalenie okołostawowe barku pod postacią przewlekłego zapalenia kaletek podbarkowych", jednakże nie uznano na podstawie analizy zgromadzonej dokumentacji, że skarżąca była w środowisku pracy narażona na sposób wykonywania pracy nadmiernie obciążający kończyny górne, gdyż analiza czynności zawodowych na stanowisku operatora ciśnieniowych sterylizatorów gazowych wykazała, że prawie wszystkie ruchy były wykonywane z rękami opuszczonymi poniżej głowy, co wyklucza ich szczególny wpływ na proces chorobowy w obrębie barków. Zdaniem lekarza, zmiany zwyrodnieniowe w wielu stawach wskazują, że rozpoznane obustronne zapalenie kaletek podbarkowych jest składową uogólnionej choroby zwyrodnieniowej stawów.

Z kolei z orzeczenia jednostki orzeczniczej drugiego stopnia (Instytut Medycyny Pracy [...] w [...]) wynikało, że w trakcie hospitalizacji w Oddziale Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego w wyniku analizy dokumentacji medycznej oraz przeprowadzonej konsultacji ortopedycznej u pacjentki zdiagnozowano dyskopatię odcinka szyjnego kręgosłupa oraz zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowo - obojczykowego prawego. Podkreślono jednocześnie, że powyższe jednostki chorobowe nie figurują w wykazie chorób zawodowych.

W dniu 14 marca 2017 r. skarżąca złożyła dodatkowe wyjaśnienia wraz z dokumentacją fotograficzną, dotyczące sposobu wykonywania pracy podczas zatrudnienia w [...] w [...].

Organ pierwszej instancji, mając na uwadze powyższe dodatkowe wyjaśniania strony, pismem z dnia 19 maja 2017 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] oraz do Instytutu Medycyny Pracy w [...] o uzupełnienie orzeczeń lekarskich pod kątem przeanalizowania dodatkowych informacji uzyskanych w toku postepowania oraz wyjaśnienie rozbieżności w wyżej wskazanych orzeczeniach lekarskich.

W piśmie uzupełniającym z dnia 18 września 2017 r. jednostka orzecznicza pierwszego stopnia (WOMP w [...]) podtrzymała swoje stanowisko zaznaczając, że przeanalizowała dodatkowe wyjaśnienia od pracodawcy z dnia 31 lipca 2017 r. oraz okoliczności podnoszone przez skarżącą w oświadczeniu z dnia 14 marca 2017 r., w tym te dotyczące podnoszenia ciężkich przedmiotów ponad poziom barków i nie znalazła podstaw do zmiany wcześniej wydanego orzeczenia nr [...] z dnia 7 kwietnia 2016 r.

Jednostka orzecznicza drugiego stopnia (IMP w [...]) w piśmie z dnia 10 sierpnia 2017 r. również podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko wyjaśniając, że bark jest pojęciem funkcjonalnym i tworzą go cztery stawy: ramienny, barkowo - obojczykowy, mostkowo - obojczykowy i staw łączący łopatkę ze ścianą klatki piersiowej. Części kostne barku połączone są między sobą mięśniami, torebkami stawowymi oraz aparatem więzadłowym tworząc jednostkę anatomiczno - czynnościową. W wyniku przeprowadzonej w IMP w [...] konsultacji ortopedycznej u skarżącej zdiagnozowano dyskopatię odcinka szyjnego kręgosłupa oraz zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowo - obojczykowego prawego. Powyższe jednostki chorobowe nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Rozpoznane podczas hospitalizacji skarżącej w Oddziale Chorób Zawodowych zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowo - obojczykowego prawego zostało postawione na podstawie obrazu klinicznego stwierdzonego podczas konsultacji ortopedycznej. Powyższe rozpoznanie nie neguje klinicznych objawów zapalenia w przeszłości, a tym samym rozpoznania postawionego w przeszłości w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w [...]. Wobec powyższego, a także w wobec braku istotnego narażenia zawodowego stwierdzono, iż brak jest podstaw do rozpoznania u badanej choroby zawodowej w postaci przewlekłego okołostawowego zapalenia barku. Oceny narażenia zawodowego badanej dokonano na podstawie wywiadu zebranego od skarżącej a także analizy karty oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez Powiatową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną w [...]. Ustalono, iż podczas wykonywania obowiązków służbowych skarżąca nie wykonywała przez większą część zmiany roboczej czynności mogących mieć wpływ na powstanie u niej przewlekłego okołostawowego barku o zawodowej etiologii. Nowe okoliczności dotyczące rodzaju czynności wykonywanych w ramach obowiązków służbowych skarżącej, których nie można traktować jako monotypowe, prowadzące do rozwoju przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, nie mają wpływu na treść wcześniej wydanego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 8 lutego 2017 r.

Ponadto, pismem z dnia 7 lutego 2018 r. organ pierwszej instancji, po końcowym zapoznaniu się skarżącej przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej z aktami sprawy i wniesieniu uwag, zwrócił się ponownie do jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia (WOMP w [...]) o uzupełnienie raz jeszcze orzeczenia lekarskiego. Jak wynika z treści pisma uzupełniającego z dnia 13 marca 2018 r., wcześniej obserwowane objawy zapalenia prawego stawu barkowego były zaostrzeniem choroby zwyrodnieniowej i stąd brak jest podstaw do zmiany orzeczenia nr [...] z dnia 7 kwietnia 2016 r. Jednocześnie lekarz wyjaśnił, że występująca u skarżącej dolegliwość w postaci choroby zwyrodnieniowej stawu barkowo - obojczykowego może okresowo przebiegać pod postacią zapalenia stawu, przybierając obraz zaostrzenia choroby zwyrodnieniowej, między zaostrzeniami choroby zwyrodnieniowej nie stwierdza się objawów zapalnych (w odróżnieniu od przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, gdzie objawy zapalne występują stale).

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu nie ma uzasadnionych podstaw, by odmówić wiarygodności wyżej wyszczególnionym orzeczeniom lekarskim (wraz z pismami uzupełniającymi do tych orzeczeń) i orzec w sposób sprzeczny z tymi orzeczeniami. Należy podkreślić, że wydane orzeczenia były zgodne co do braku istnienia związku pomiędzy sposobem wykonywanej przez skarżącą pracy a ich wpływem na nadmiernie obciążenie kończyn górnych w obrębie stawów barkowych, a tym samym ich istotność dla powstania i rozwoju przedmiotowej choroby - "przewlekłego zapalenia okołostawowego barku". Innymi słowy, oba orzeczenia jednoznacznie wskazują na nierozpoznanie w przypadku skarżącej jednostki chorobowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia jako schorzenia stanowiącego chorobę zawodową. Skoro zostały one oparte na analizie narażenia zawodowego, danych z wywiadu, dokumentacji lekarskiej wraz z przebiegiem choroby oraz wyników wykonywanych badań, nie było przesłanek do zakwestionowania wydanych w sprawie orzeczeń i do rozstrzygania wbrew wnioskom w nich zawartym. Z uwagi na fakt, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy państwowej inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej, co prowadzić musiało do odmowy stwierdzenia u strony skarżącej choroby zawodowej.

W orzecznictwie podkreśla się, że inspektor sanitarny jest bezwzględnie związany orzeczeniem lekarskim w zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Państwowy inspektor sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej.

Niezależnie od ww. orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych, w ocenie Sądu, także zgromadzona w toku postępowania pozostała dokumentacja obrazująca przebieg pracy zawodowej skarżącej i wykonywane przez nią czynności (karty oceny narażenia zawodowego z dnia 13 sierpnia 2015 r., 24 lutego 2017 r. oraz 12 stycznia 2018 r.), a następnie dokonana na tej podstawie ocena narażenia zawodowego skarżącej dawała organom inspekcji sanitarnej podstawę do przyjęcia, że z uwagi na szeroki zakres wykonywanych czynności na stanowisku operatora ciśnieniowych sterylizatorów parowych i gazowych obejmujący obsługę urządzeń będących na wyposażeniu Centralnej Sterylizatorni (sterylizatorów parowych, sterylizatora gazowego na formaldehyd, sterylizatora gazowego na tlenek etylenu, myjni -dezynfektorów, myjek ultradźwiękowych, suszarek do narzędzi i sprzętu anestezjologicznego, zgrzewarek do rękawów foliowo - papierowych, pistoletów wodnych i powietrznych), obróbkę narzędzi i sprzętu wielokrotnego użytku (mycie wstępne, dezynfekcja wstępna - przygotowanie roztworów wstępnych preparatów dezynfekcyjnych, obróbka ultradźwiękowa, dezynfekcja właściwa, pielęgnacja narzędzi, pakietowanie, sterylizacja), przygotowanie i sterylizację zestawów bielizny operacyjnej, przygotowanie i sterylizację materiałów opatrunkowych, kwalifikację sprzętu i narzędzi pod kątem odpowiedniej metody sterylizacji, prowadzenie dokumentacji wykonywanych czynności zgodnie z przyjętymi wymogami, transport materiału z i na Blok Operacyjny Chirurgii, zachowanie porządku i czystości na stanowisku pracy - przy uwzględnieniu sposobu wykonywania pracy (pozycja ciała: stojąca, siedząca, w ruchy) oraz obciążenia czasowego przy wykonywaniu czynności zawodowych (praca dwuzmianowa 12 h dziennie, 2 przerwy po 15 min) - nie zachodziły okoliczności wskazujące na monotypowy charakter pracy skarżącej, która byłaby wykonywana w długich przedziałach czasowych, co w konsekwencji nie mogło wskazywać na występowanie w środowisku pracy skarżącej narażenia zawodowego pod postacią takiego (nadmiernego) obciążenia kończyn górnych w obrębie stawów barkowych, które mogłoby prowadzić do wywołania u skarżącej omawianego schorzenia – "przewlekłe zapalenie okołostawowe barku". Nawet jeśli w ciągu określonego dnia pracy (dyżuru) dochodziło do podnoszenia skrzyń na wysokość powyżej głowy, to czynności takie nie mogły być uznane za ciągłe i monotypowe w perspektywie wszystkich dni roboczych. Okoliczność tę potwierdziła sama skarżąca w toku rozprawy w dniu 18 października 2018 r. Z kart oceny narażenia zawodowego (zarówno z dnia 13 sierpnia 2015 r., 24 lutego 2017 r. oraz 12 stycznia 2018 r.) oraz z dokumentów przedstawionych w toku postępowania przez [...] w [...] wynika ponadto w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżąca zajmowała kilka stanowisk pracy, w ramach których wykonywała czynności, które nie były monotypowe lecz charakteryzowały się różnorodnością.

Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, iż sprowadzają się one w istocie do polemiki z wydanymi w sprawie orzeczeniami lekarskimi.

Podkreślenia wymaga jednak, że orzeczenia te zostały sporządzone przez lekarzy specjalizujących się w medycynie pracy i posiadających uprawnienia do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, lekarze ci muszą spełniać wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy, czyli aktualnie w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2010 r. w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 110, poz. 736), tak więc należy przyjąć, iż posiadają należną wiedzę w zakresie rozpoznawania chorób sklasyfikowanych jako zawodowe, wyszczególnionych w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r., oraz rozpoznawania czynników, które mogą potencjalnie powodować taką chorobę i ich oceny dla wywołania wskazanej choroby w konkretnym przypadku w odniesieniu do badanego pracownika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2018 r.; sygn. akt III SA/Gd 425/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji sam fakt, że skarżąca inaczej aniżeli lekarze jednostek orzeczniczych postrzega przyczynę powstania swojego schorzenia, nie może skutecznie podważyć orzeczenia wydanego przez uprawnione do orzekania w tym zakresie jednostki medyczne, jeżeli w sposób spójny uzasadniły swoje stanowisko w przedmiocie nierozpoznania choroby zawodowej u skarżącej. Mając to na uwadze przyjąć zatem należy, że podnoszona przez skarżącą argumentacja nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Należy również podnieść, że strona w postępowaniu w sprawie choroby zawodowej nie może oczekiwać od organu administracji publicznej prowadzenia postępowania dowodowego tak długo, aż jego efekt będzie zgodny z jej twierdzeniami i zapatrywaniami. Istotą postępowania dowodowego jest bowiem ustalenie stanu faktycznego sprawy, a ten w kontrolowanym postępowaniu został prawidłowo ustalony. Zasadne jest w tym miejscu wskazanie, że organy inspekcji sanitarnej dokonały oceny całokształtu materiału dowodowego, w tym wszystkich przedstawionych przez skarżącą dokumentów. Istotnym jest nadto podkreślenie, że organy orzekające zapewniły skarżącej czynny udział w toku całego postępowania.

Zdaniem Sądu, organy sanitarne nie naruszyły w związku z tym reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. i prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wniosek tych organów wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów (art. 80 k.p.a.).

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że kontrola legalności wydanych w sprawie decyzji nie pozwoliła na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzje wydane w sprawie zapadły na skutek prawidłowego, dogłębnego wyjaśnienia sprawy, to jest zgromadzenia potrzebnych do jej rozstrzygnięcia dowodów, właściwej ich oceny, prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych. Decyzje wydane w sprawie zostały nadto uzasadnione z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zob.: art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.