Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2341/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 pkt 1, 7 i 8, art. 34 § 1, 1a
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirosław Surma, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 947/16 w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 5 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 947/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. B. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi (dalej: organ podatkowy) z 5 września 2016 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

2. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy , tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33, art. 34 § 1 i § 1a w zw. z art. 32 § 1, art. 33 pkt 1,7 i 8, art. 35 oraz art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. - Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia.

Przy tak sformułowanych zarzutach kasacyjnych skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy, względnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W zakreślonym ustawowo terminie organ podatkowy skorzystał z przysługującego prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej przez wzgląd na dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w badanej sprawie nie zachodzi. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że sąd ten, co do zasady, może badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej jako jej podstawy. Zatem to skarżący kasacyjnie wyznacza zakres kontroli instancyjnej, dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd kasacyjny nie może przy tym zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył jeszcze innych przepisów, poza przytoczonymi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lipca 2013 r., II FSK 2208/11). Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować lub rekonstruować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia, musi więc opierać się na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2015 r., II FSK 1079/13).

Mając na uwadze zarzuty skargi kasacyjnej jak i ich uzasadnienie należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest postanowienie w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego pierwszej instancji poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego o uznaniu za niedopuszczalne zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz o uznaniu za niezasadne zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 i pkt 8 u.p.e.a. Wobec skarżącego prowadzone było postępowanie egzekucyjne, wszczęte na podstawie tytułów wykonawczych z 17 listopada 2014 r., obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: marzec - lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r. Niniejsza skarga kasacyjna jest wewnętrznie niespójna, zarzuty skargi kasacyjnej odnoszą się do przedmiotu sprawy, zaś uzasadnienie skargi kasacyjnej w ogóle nie dotyczy przedmiotu sprawy.

W skardze kasacyjnej sformułowano zarzut dotyczący naruszenia art. 33 pkt 1,7 i 8 u.p.e.a. (powinno być art. 33 §1 pkt 1,7 i 8 ). Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: pkt 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; pkt 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; pkt 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się.

Wskazać nadto należy, że jak wynika z uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2007 r., I FPS 4/06 wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 u.p.e.a., w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci – naczelnika urzędu skarbowego, który jest jednocześnie organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe.

Natomiast zgodnie z treścią art. 34 § 1a u.p.e.a. jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie zawierają jakiegokolwiek uzasadnienia co do wskazanych przepisów. Uzasadnienie wniesionej skargi kasacyjnej odnosi się jedynie do kwestii dotyczących przebiegu i prawidłowości czynności kontrolnych, poprzedzających wydanie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 28 sierpnia 2014 r. orzekającej o obowiązku zapłaty przez skarżącego podatku od towaru i usług za marzec - lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r., która to decyzja stanowiła podstawę wydania tytułów wykonawczych.

Odnosząc się do kwestii przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku od towarów i usług za marzec - lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r. należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 czerwca 2017 r., I FSK 1847/15 oddalił skargę kasacyjną podatnika od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 czerwca 2015 r., I SA/Łd 1233/14, którym Sąd oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 28 sierpnia 2014 r.

Za chybiony Sąd pierwszej instancji uznał zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., to jest zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. W niniejszej sprawie, z załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy wynika, iż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, wierzyciel upomnieniami z 18 września 2014 r. wezwał skarżącego do wykonania ciążącego na nim obowiązku, pouczając jednocześnie, iż jego niewykonanie w zakreślonym terminie spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Powyższe upomnienia zostały przesłane na adres zobowiązanego i uznane za doręczone w trybie art. 44 k.p.a., z dniem 6 października 2014 r. Natomiast wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło 16 grudnia 2014 r., to jest w dacie doręczenia skarżącemu zawiadomienia z 2 grudnia 2014 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wraz z odpisami tytułów wykonawczych z 17 listopada 2014 r., a więc po upływie 7 dniowego terminu, o którym mowa wart. 15 § 1 u.p.e.a. Do tych ustaleń strona skarżąca nie odnosi się w jakikolwiek sposób w sporządzonej skardze kasacyjnej.

Sąd pierwszej instancji za nietrafny uznał także zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., to jest zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Skarżący kwestionując zastosowanie przez organ egzekucyjny środka w postaci egzekucji z rachunku bankowego, nie wskazał jednocześnie na czym polega uciążliwość jego zastosowania, jak również nie wskazał żadnego innego środka egzekucyjnego, który mógłby doprowadzić do wykonania nałożonego na niego obowiązku a jednocześnie byłby dla niego mniej uciążliwy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej również nie ma jakichkolwiek uwag co do zastosowanego środka egzekucyjnego.

Przytoczenie w skardze kasacyjnej przepisu art. 59 u.p.e.a. bez wskazania na jednostki redakcyjne tego przepisu oraz brak jakiegokolwiek uzasadnienia co do wskazanego naruszenia, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się również do tej kwestii.

Tak więc uzasadnienie niniejszej skargi kasacyjnej jest zupełnie oderwane od przedmiotu sprawy, to jest kwestii zasadności wniesionych zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Uzasadnienie skargi kasacyjnej – jak już wyjaśniono wyżej - dotyczy prowadzonych czynności kontrolnych, poprzedzających wydanie ostatecznej decyzji z 28 sierpnia 2014 r. w sprawie podatku do towarów i usług za marzec-lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r. Sprawa ta została zakończona prawomocnym orzeczeniem NSA.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 §2 p.p.s.a.