Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 517/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 104 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c), § 19
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi G. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi Ł. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, kwotę [...] zł ([...] złotych) w tym [...] zł ([...] złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] Wójt Gminy T., działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej jako "k.p.a."), orzekł o wymeldowaniu G. Ł. z pobytu stałego w miejscowości B., przy ulicy [...].

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji podniósł, że postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania G. Ł. z pobytu stałego wszczęto z urzędu, po wpłynięciu do Urzędu Gminy informacji o niezamieszkaniu ww. w przedmiotowym lokalu. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że G. Ł. nie zamieszkuje i nie przebywa w przedmiotowym lokalu co najmniej od dnia [...] czerwca 2011 r., kiedy przeprowadzona została eksmisja. Eksmisję przeprowadził komornik sądowy, na podstawie tytułu wykonawczego, wystawionego w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Poznaniu, Wydział III Cywilny z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt III Ns 543/03. W toku postępowania otrzymano pismo z dnia [...] lipca 2011 r., z Komisariatu Policji w T. informujące, że G. Ł. od dnia [...] czerwca 2011 r. nie przebywa pod adresem zameldowania. Również z wywiadu przeprowadzonego wśród sąsiadów wynika, że G. Ł. widują, ale na sąsiedniej, niezabudowanej działce. Wskazano, iż podczas wizji przeprowadzonej przez Straż Gminną w T. w dniu [...] grudnia 2011 r. spisano protokół z J. Ł., w którym potwierdził on, że eksmisja komornicza odbyła się w dniu [...] czerwca 2011 r. i wtedy wszystkie rzeczy eksmitowanej zostały wywiezione pod nowy adres zamieszkania.

Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym przymusowe wykonanie orzeczenia eksmisyjnego jest równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pomimo tego, że w oczywisty sposób opuszczenie takie nie spełnia warunku dobrowolności. Opuszczenie lokalu mieszkalnego w skutek wykonania nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu wskazanego przepisu, które uzasadnia wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej zarówno wówczas, gdy wyrok zostanie wykonany dobrowolnie przez zobowiązanego, jak i wtedy, gdy wyrok zostanie wykonany w drodze eksmisji. Wskazano, iż zgłoszenie zarzutów na czynności komornicze nie daje podstaw do uznania przez organ orzekający w sprawie wymeldowania, iż czynności komornicze były prawnie wadliwe czy nieskuteczne. Dowód z dokumentów dotyczących egzekucji komorniczej z lokalu miał w tym przypadku decydujące znaczenie.

G. Ł., pismem z dnia [...] stycznia 2013 r., złożyła odwołanie od powyższej decyzji Wójta Gminy T., żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie prawa materialnego - art. 15 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez przyjęcie, iż adres B., ul. [...] nie jest miejscem jej stałego pobytu; naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 7 i 8 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez nieustalenie i niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a także art. 107 § 3 k.p.a. przez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, opuszczenie stałego miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych występuje tylko wówczas, gdy jest ono dobrowolne i ma charakter trwały. Dobrowolność i trwałość opuszczenia stałego miejsca zamieszkania manifestuje się zazwyczaj zamierzonym, celowym wyprowadzeniem się z dotychczasowego lokalu i skoncentrowaniem swoich interesów rodzinnych, zawodowych, majątkowych w innym miejscu. O takim opuszczeniu można więc mówić dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, że lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Skarżąca podniosła, że opuszczenie przez nią spornej nieruchomości w miejscowości B. przy ulicy [...] nie miało charakteru dobrowolnego i trwałego. Nieruchomość odziedziczyła po rodzicach w spadku, a także czyniła na nią nakłady finansowe, które miały doprowadzić do tego, żeby mogła tam zamieszkać. Pod tym adresem ma zarejestrowaną działalność gospodarczą i z tym miejscem wiąże także wykonywanie swojej pracy.

Odnosząc się do przeprowadzonej eksmisji skarżąca wskazała, że została ona przeprowadzona tylko w części, a w nieruchomości znajdują się w dalszym ciągu jej prywatne rzeczy. To właśnie postępowanie egzekucyjne uniemożliwiało jej zamieszkiwanie w przedmiotowej nieruchomości. Nadmieniła również, że prowadzone postępowanie nie było jej obojętne, czego dowodem są pisma wyjaśniające, które nie zostały wzięte w tej sprawie pod uwagę. Podniosła także, że złożyła skargę na działania Komornika, czego organ I instancji nie wziął pod uwagę, swobodnie uznając, że egzekucję przeprowadzono w całości. Ponadto organ nie wskazał, dlaczego nie wziął pod uwagę jej twierdzeń i oparł swoją decyzję na jednym tylko dowodzie, nie analizując go. Podkreśliła również, że w budynku zostały jej rzeczy osobiste oraz dokumenty. Już po dokonaniu czynności komorniczych przebywała na spornej nieruchomości z wolą pobytu tam na stałe, czego przejawem jest chociażby fakt, że ma tam kota, którego regularnie dokarmia. Kot przebywa na działce sąsiedniej, którą obecnie przygotowuje pod zabudowę. Skarżąca podniosła, że pod tym adresem zamieszkiwała ponad 30 lat i z miejscem tym łączy się jej aktywność życiowa. Wyjaśniła, że ma stałą pracę i jako pracownik [...] w P. otrzymała zakwaterowanie w akademiku w P.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podzielił ustalenia i ocenę prawną organu I instancji. Wojewoda podkreślił, że strona od czerwca 2011 r. nie mieszka w sposób stały w przedmiotowym lokalu, a fakt ten został potwierdzony w przeprowadzonym przez organ I instancji postępowaniu wyjaśniającym. Wskazano, iż z ustaleń poczynionych przez Komisariat Policji w T. oraz Straż Gminną w T. wynika, że zainteresowana od dnia egzekucji komorniczej w dniu [...] czerwca 2011 r. nie mieszka i nie przebywa w lokalu przy ul. [...] w B. Przez sąsiadów jest widywana na sąsiedniej, niezabudowanej nieruchomości. Organ wskazał, iż G. Ł. potwierdza, że nie przebywa w wymienionym lokalu od czasu wykonania eksmisji i na skutek czynności komorniczych chwilowo jest zmuszona przebywać w wynajętym pokoju w P. Fakt przeprowadzenia eksmisji Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Szamotułach potwierdził w piśmie z dnia [...].12.2011 r., podając na podstawie jakiego tytułu wykonawczego działał - postanowienie Sądu Rejonowego w Poznaniu, Wydział III Cywilny z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt III Ns 543/03 - tytuł wykonawczy zaopatrzony w klauzulę wykonalności z dnia 13 grudnia 2007 r.

Wojewoda [...] podniósł następnie, że mieszkanie jest tylko wówczas stałym miejscem pobytu przebywających w nim osób, gdy stanowi dla nich wyłączne centrum życiowe, a wiec lokal, w którym koncentrują się ich codzienne sprawy, gdzie osoby te przebywają, wypoczywają, prowadzą gospodarstwo domowe - takim miejscem dla zainteresowanej nie jest przedmiotowy lokal, w którym nie mieszka od czerwca 2011 r., który opuściła na skutek wykonanej przez komornika egzekucji wyroku o eksmisji, co potwierdziło przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające. Zdaniem organu II instancji w tych okolicznościach argumenty podnoszone przez G. Ł. w odwołaniu nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Istotnym jest, że zainteresowana od czerwca 2011 r. nie mieszka w spornym lokalu w sposób stały, a opuściła lokal na skutek wykonanej przez komornika egzekucji wyroku o eksmisji. Organ ewidencyjny nie ma prawa podważania skutków czynności komornika dokonanych na podstawie prawomocnego wyroku eksmisyjnego, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności. Byłoby to bowiem sprzeczne zarówno z zasadą prawomocności materialnej wyroków sądowych, jak również z celem i charakterem ewidencji ludności.

Organ II instancji podniósł następnie, że trwałe opuszczenie przedmiotowego lokalu przez zainteresowaną, które nastąpiło w wyniku wykonania wyroku eksmisyjnego - jest okolicznością bezsporną. Wskazano, iż istotą postępowania w sprawie o wymeldowanie osoby z lokalu jest zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu danej osoby. Wykonanie obowiązku meldunkowego służy wyłącznie celom ewidencji ludności, nie rodzi żadnych praw do lokalu i ma na celu stwierdzenie faktu rzeczywistego pobytu osoby pod wskazanym adresem. Dlatego w sytuacji, gdy zainteresowana nie mieszka w tym lokalu, to winna być z niego wymeldowana, aby zlikwidować zaistniałą fikcję meldunkową. Obowiązek meldunkowy rozumiany jest obecnie jako czynność wyłącznie techniczna, związana z rejestracją ruchu ludności. Istotę ewidencji ludności stanowi gromadzenie informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób. Chodzi przy tym o to, by dane odpowiadały stanowi faktycznemu.

G. Ł. pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku organów administracji publicznej do dokonania wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - w szczególności nie sprawdzeniu, że skarżąca poczyniła wszelkie możliwe kroki, ażeby udowodnić i wyjaśnić, że dobrowolnie nie opuściła przedmiotowego miejsca zamieszkania, a także, że w ww. miejscu znajdują się jej rzeczy osobiste, co w konsekwencji doprowadziło do niepełnego wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie w wydaniu wyżej wymienionej decyzji, naruszając tym interes społeczny i słuszny interes obywateli;

- art. 8 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz bezpodstawne niedanie wiary zeznaniom skarżącej;

- art. 11 k.p.a. poprzez nienależyte wykazanie przesłanek podjętej decyzji, w szczególności niewskazanie powodów niedania wiary wyjaśnieniom skarżącej i dowodów świadczących na korzyć skarżącej;

- art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k. p. a. poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego mającego istotne znaczenia w ustaleniu stanu faktycznego, dokonanie ocen wybiórczych i dowolnych, niepoczynienie ustaleń dotyczących podejmowanych działań przez skarżącą;

- art. 107 § 3. k.p.a. poprzez brak rzetelnej oceny dowodów, niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn odmowy wiary poszczególnym dowodom,

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez przyjęcie, iż adres B., ul. [...] nie jest miejscem stałego pobytu skarżącej, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym.

W uzasadnieniu skargi strona ponownie podniosła, że opuszczenie przez nią spornej nieruchomości nie miało charakteru dobrowolnego i trwałego. Nieruchomość odziedziczyła po rodzicach w spadku i czyniła na nią nakłady finansowe, które miały doprowadzić do tego, żeby mogła tam zamieszkać. Skarżąca podkreśliła również, iż właśnie tam ma zarejestrowaną działalność gospodarczą. Z tym miejscem wiąże również wykonywanie swojej pracy.

Odnosząc się do przeprowadzonej eksmisji skarżąca podniosła, że eksmisja została przeprowadzona tylko w części, a w nieruchomości nadal znajdują się jej prywatne rzeczy. To właśnie postępowanie egzekucyjne uniemożliwiało jej zamieszkiwanie w przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca podkreśliła, że prowadzone postępowanie nie było jej obojętne, czego dowodem są jej pisma wyjaśniające, które nie zostały wzięte w tej sprawie pod uwagę. Z kolei odnośnie do dowodów zgromadzonych przez organy administracji wskazała, iż Straż Gminna, tak samo jak organ I instancji, wskazała tylko, że skarżąca nie przebywa w wymienionym lokalu od momentu eksmisji wskazując, że jej wszystkie rzeczy zostały wywiezione do innej miejscowości, co nie jest zgodne z prawdą. Stąd też, zdaniem skarżącej, nie można dać wiary takim wyjaśnieniom, gdyż są one sprzeczne ze stanem faktycznym oraz opierają się na zeznaniach osoby, której zależy na wymeldowaniu skarżącej.

W odpowiedzi na skargę, pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji podniósł, że meldunek nie może być mylony z uzyskiwaniem prawa do zamieszkiwania w lokalu, które związane jest z własnością lokalu, najmem lub posiadaniem innych praw o charakterze majątkowym. Wojewoda [...] podkreślił, że skoro w niniejszej sprawie nie ulega żadnej wątpliwości, iż G. Ł. faktycznie nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania, decyzja o wymeldowaniu jest zasadna i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

Postanowieniem z dnia 23 września 2013 r. ustanowiono dla G. Ł. adwokata z urzędu.

Uczestniczka postępowania sądowoadministracyjnego - A. W., wniosła o oddalenie skargi. W piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. podniosła, że do eksmisji G. Ł. z nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] doszło na skutek nie respektowania przez nią postanowienia Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. akt III Ns 543/03, w punkcie 6 opatrzonego klauzulą wykonalności, w którym została zobowiązana do opuszczenia, opróżnienia i wydania A. W. nieruchomości, na co miała osiem miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia. Eksmisji dokonano w oparciu o tytuł wykonawczy zaopatrzony w klauzulę wykonalności z dnia 13 grudnia 2007 r. O eksmisji G. Ł. została przez komornika powiadomiona doręczonym jej pismem z dnia [...].04.2011 r., lecz mimo to w eksmisji nie uczestniczyła. Eksmisja nie nastąpiła "na bruk", lecz do lokalu położonego w Zalasewie przy ul. [...].

Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 16 stycznia 2014 r. stawili się skarżąca G. Ł. oraz jej pełnomocnik. Pełnomocnik skarżącej podtrzymał argumenty skargi, a ponadto wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Z kolei skarżąca wniosła jak jej pełnomocnik i oświadczyła, że obecnie mieszka w akademiku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy T. w przedmiocie wymeldowania G. Ł. z pobytu stałego w miejscowości B., przy ul. [...].

Rozstrzygając przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę decyzji organów administracji publicznej stanowił przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, rozpatrywanego w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01, OTK – A 2003, Nr 3, poz. 34) orzekającego o niezgodności z Konstytucją art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, warunkiem wymeldowania jest faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego. Jednocześnie, jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, opuszczenie miejsca stałego pobytu winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu oraz dobrowolne opuszczenie tego lokalu. W rozpatrywanej sprawie wymeldowanie skarżącej było konsekwencją eksmisji przeprowadzonej przez komornika sądowego w wykonaniu prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego, z którego wynika utrata uprawnienia do przebywania na spornej nieruchomości. W orzecznictwie podkreśla się, że opuszczenie lokalu na skutek eksmisji zwykle związane jest z brakiem dobrowolności opuszczenia lokalu. Dlatego też nieistotne jest w takim przypadku badanie woli czy zamiaru osoby opuszczającej lokal, skoro osoba ta nie ma uprawnień do przebywania w lokalu i nie przebywa w miejscu pobytu stałego wykonując niejako prawomocne orzeczenie sądu. Nie przebywanie w miejscu stałego zameldowania w związku z utratą uprawnień do przebywania w lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (zob. wyrok WSA w Łodzi z 11 września 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 827/07).

Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do podjęcia decyzji o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego pod wskazanym w decyzji adresem. Eksmisję przeprowadzono na podstawie tytułu wykonawczego, w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Poznaniu, Wydział III Cywilny z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt III Ns 543/03. Zatem wykonanie tego orzeczenia uznać należy za równoznaczne z opuszczeniem lokalu. Egzekucja jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podkreślenia wymaga, że nawet jeśli po wykonaniu eksmisji dana osoba przebywa w spornym lokalu, nie stanowi to pobytu stałego z zamiarem stałego przebywania będącego przesłanką zameldowania i nie uchyla zaistniałej przesłanki wymeldowania (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003 r., sygn. V SA 1398/02).

W rozpatrywanym przypadku od dnia eksmisji skarżąca nie przebywa i nie zamieszkuje pod spornym adresem, co wynika z materiału dowodowego załączonego do akt sprawy i co skarżąca w kolejnych swoich pismach potwierdza. Opuszczenie przez skarżącą nieruchomości przy ul. [...] w B. na ten czas ma zatem charakter trwały.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że nie uznaje się za dobrowolne opuszczenie miejsca pobytu stałego, które nastąpiło na skutek działań osób trzecich, o ile osoba uprawniona we właściwym czasie podjęła skuteczną próbę przywrócenia posiadania na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Z argumentacji przytaczanej przez skarżącą wynika, że złożyła skargę na czynności komornika i kwestionuje postępowanie egzekucyjne. Skarżąca nie wykazała, iż podjęła skuteczne środki w celu wzruszenia orzeczenia stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, w oparciu o który doszło w tym przypadku do eksmisji. W tym stanie rzeczy decyzja orzekająca wymeldowanie skarżącej jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a w szczególności z przywołanym wyżej art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Sąd uznał, iż rozpatrujące sprawę organy administracji zgromadziły wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który następnie został w decyzji omówiony i w sposób prawidłowy oceniony. W tym zakresie wydane w sprawie decyzje spełniają wymogi określone przepisami art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. Nie są zatem trafne zarzuty skargi, wskazujące na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a zwłaszcza naruszenie art. 7, 8, 11, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. Organy administracji, prowadząc postępowanie na zasadach określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., prawidłowo orzekły, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadnia wymeldowanie G. Ł. z pobytu stałego w miejscowości B. przy ul. [...]. Zasadnie również stwierdzono, iż w przypadku skarżącej spełniona została przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego przez okres ponad trzech miesięcy.

Wobec zarzutów skargi, jedynie na marginesie można wskazać, że orzekające w zakresie obowiązku meldunkowego organy administracji nie są legitymowane do badania tytułu prawnego do nieruchomości, czy lokalu mieszkalnego. Nie oceniają zatem legalności wykonania przez komornika eksmisji, czy też sporów rodzinnych i ewentualnych rozliczeń finansowych pomiędzy G. Ł. i A. W. Kwestie podnoszone w tym zakresie przez skarżącą nie mogły zostać zatem uwzględnione w toku niniejszego postępowania. Działania komornika sądowego wobec pozostającego w obrocie prawnym tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2011r. korzystały z domniemania ich legalności. Okoliczność, że skarżąca złożyła skargę na czynności komornika nie ma znaczenia dla rozpatrzenia niniejszej sprawy. Z akt sprawy bowiem wynika, że na dzień eksmisji oraz na dzień wydania zaskarżonej decyzji kwestia ta nie została pomyślnie dla skarżącej zakończona.

W tym miejscu wskazać również należy, że ewidencja ludności ma tylko i wyłącznie charakter porządkowy i nie rozstrzyga o uprawnieniach do lokalu jak i prawie do przebywania w nim. Co więcej, w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntował się pogląd, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje korespondencję, jak również miejsce - w pobliżu którego skoncentrowane jest miejsce pracy lub nauki (ewentualnie miejsce dojazdu do miejsc pracy lub nauki), korzystania z usług, czy opieki medycznej, itp. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 329/07, wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 465/07 - orzeczenia dostępne w Internecie jw.). Zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i przed Sądem skarżąca wywodziła, iż zmuszona jest mieszkać w akademiku.

Mając na uwadze powyższe, w punkcie I sentencji wyroku, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

O wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego dla strony skarżącej z urzędu Sąd orzekł w punkcie II sentencji stosownie do treści art. 250 powyższej ustawy i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).