Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 862/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i zobowiązano do załatwienia wniosku, w pozostałym zakresie skargę kasacyjną oddalono
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 3, § 1a, § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80, art. 33 § 1, 2 i 3, art. 40 § 2 i art. 41, art. 64 § 2, art. 37 § 1 pkt1, art. 35
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 109 ust. 2-4
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt III SAB/Wr 1076/19 w sprawie ze skargi M. N. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie III i zobowiązuje organ do załatwienia sprawy w terminie 2 miesięcy od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. oddala skargę kasacyjną w pozostałej części; 3. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz M. N. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Wr 1076/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi M. N. (skarżąca) na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności (pkt I), która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III), przyznał od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 2500 (dwa tysiące pięćset) złotych (pkt IV) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącej (pkt V).

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z [...] września 2019 r. (data wpływu do organu) skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę złożonego [...] grudnia 2017 r. W skardze zarzuciła organowi naruszenie art. 35 § 3, art. 36 § 1, art. 37 § 4, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 12 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż organ znacznie przekroczył określony w art. 35 k.p.a. termin do rozpoznania sprawy. Podniósł, że organ pierwsze czynności w sprawie podjął dopiero po upływie jedenastu miesięcy od złożenia wniosku. Następnie wyjaśnił, że [...] listopada 2018 r. organ wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, jednakże wezwanie to zostało skierowane na zły adres, bowiem skarżąca poinformowała Wojewodę o zmianie miejsca zamieszkania [...] sierpnia 2018 r. Sąd wskazał także, że skarżąca [...] sierpnia 2019 r. wniosła ponaglenie, które zostało przekazane Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców [...] września 2019 r. Również tego dnia - już po wniesieniu skargi - organ zawiadomił skarżącą o pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku z [...] grudnia 2017 r. uzasadniając swoją decyzję tym, że nie uzupełniła braków formalnych wniosku w terminie.

Zdaniem Sądu I instancji niedopuszczalna jest sytuacja, w której organ administracji dokonuje wstępnej oceny formalnej wniosku dopiero po jedenastu miesiącach od dnia jego złożenia. W jego ocenie stanowi to naruszenie zasad i terminów określonych w art. 35 i art. 36 k.p.a. oraz w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 12 k.p.a. Zwrócił także uwagę, że przekazanie ponaglenia nastąpiło po sześciu tygodniach od jego wniesienia, co przesądza o tym, iż Wojewoda rażąco naruszył termin określony w art. 37 § 4 k.p.a.

Okoliczności te przesądziły o przyjęciu, że organ dopuścił się bezczynności, zaś biorąc pod uwagę czas trwania postępowania oraz postawę organu (m.in. niewydanie przez długi okres decyzji), zdaniem Sądu bezczynność ta miała miejsce z niewątpliwie rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Sąd podkreślił, że stwierdzona bezczynność wynikała wyłącznie z postawy (zaniechań) organu oraz że do zaistniałej sytuacji w żaden sposób nie przyczyniła się strona skarżąca. W szczególności zwrócił uwagę, iż działanie Wojewody w tej sprawie świadczy nie tylko o naruszeniem wszelkich terminów zakreślonych w procedurze administracyjnej, ale również o braku znajomości akt sprawy, bowiem nie zauważył on, że skarżąca poinformowała o zmianie adresu do korespondencji.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Wojewoda i w skardze kasacyjnej zarzucił mu:

- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 33 § 2 i 3 k.p.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie polegające na zaprzeczeniu ustaleniom stanu faktycznego organu oraz wadliwe ustalenie stanu faktycznego poprzez uznanie, że skarżąca skutecznie wystawiła nowe pełnomocnictwo w sprawie na rzecz P.M. do postępowania w sprawie uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, które to pełnomocnictwo wraz ze wskazaniem nowego adresu dla doręczeń zostało skutecznie doręczone organowi, a konsekwencji wskazano skutecznie nowy adres dla doręczeń w sprawie;

art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3, art. 40 § 2 i art. 41 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że organ dokonał wadliwego doręczenia wezwania z dnia [...] listopada 2018 r. do uzupełnienia braków formalnych podania skarżącej na nieaktualny adres, pomijając zgłoszony w dniu [...] sierpnia 2018 r. nowy adres do doręczeń w niniejszej sprawie, a tym samym nie zaistniał skutek w postaci zdarzenia prawnego - bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych podania i możliwości pozostawienia go bez rozpoznania;

art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. art. 33 § 1, 2 i 3, art. 40 § 2 i art. 41 k.p.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że bezczynność organu wynikała wyłącznie z postawy (zaniechań) organu oraz że do zaistniałej sytuacji w żaden sposób nie przyczyniła się skarżąca (strona postępowania),

art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i art. 64 § 2 k.p.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do bezczynności w sytuacji, w której organ zasadnie pozostawił podanie skarżącej bez rozpoznania,

art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i art. 64 § 2 k.p.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do rażącej bezczynności, w sytuacji, w której organ zasadnie pozostawił podanie skarżącej bez rozpoznania, a jedynie opóźnił się w dokonaniu zawiadomienia o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania,

art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 35, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 109 ust. 2-4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020 r. poz. 35) poprzez ich wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia przez organ w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i art. 64 § 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie oraz przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2500 złotych, podczas gdy opóźnienie w niemerytorycznym zakończeniu postępowania nie miało dla skarżącej żadnego znaczenia, z powodu pozostawienia podania skarżącej bez rozpoznania.

W oparciu o przytoczone zarzuty Wojewoda Dolnośląski wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że upoważnienie dla P.M. nie dotyczyło postępowania przed organem w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Tym samym w ocenie organu w momencie sporządzenia wezwania pełnomocnikiem skarżącej w sprawie o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę pozostawała D.L. Ponadto zdaniem organu stanowisko Sądu jest sprzeczne ze stanowiskiem samej skarżącej, zajętym we wniosku o przywrócenie terminu z dnia [...] października 2019 r., w którym stwierdziła ona, że jej pełnomocnikiem w dniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych podania była D.L.

Wojewoda zwrócił uwagę, że organ nie ma obowiązku poszukiwania właściwego adresu skarżącej w związku z czym należało przyjąć, że słuszne było wysłanie wezwania na adres wskazany w treści pełnomocnictwa. Ponadto podniósł, że skoro skarżąca wadliwie (w zakresie niniejszego postępowania) umocowała P.M. do działań w zupełnie odmiennym zakresie i przed odmiennym organem, to jeśli w ogóle można mówić w niniejszej sprawie o bezczynności, to na pewno nie została ona spowodowana wyłącznie działaniem organu, ale przede wszystkim wadliwym działaniem zarówno skarżącej jak i jej pełnomocnika.

Następnie organ przypomniał, że w doktrynie wskazuje się, iż pozostawienie podania bez rozpoznania ma charakter czynności materialno-technicznej, o której podjęciu organ zawiadamia stronę w formie pisma informacyjnego. Skoro zarówno ponaglenie jak i skarga w sprawie zostały złożone po powstaniu skutku pozostawienia podania bez rozpoznania, to tym samym rzeczywiste opóźnienie organu w wysłaniu samego zawiadomienia o pozostawieniu podania skarżącej bez rozpoznania nie dawało podstawy do uznania istnienia bezczynności w sprawie, która została już zakończona przed podjęciem tych czynności przez skarżącą. Zdaniem Wojewody w przypadku przyjęcia natomiast, że w niniejszej sprawie doszło jednak do bezczynności, to bezczynność ta obejmuje wyłącznie kwestie opóźnienia organu w dokonaniu zawiadomienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania. Biorąc zaś pod uwagę, że czynność ta ma charakter wyłącznie informacyjny, nie wpływa ona w żadnej mierze na zakres praw i obowiązków skarżącej. Ponadto zdaniem organu przedłużenie niemerytorycznego zakończenia sprawy, wynikło wyłącznie z opóźnienia w wysłaniu zawiadomienia o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania, zatem nie sposób przyjąć, że doszło do kwalifikowanej formy bezczynności.

Wojewoda odnosząc się do punktu III zaskarżonego wyroku wskazał, że rozstrzygniecie to jest niewykonalne, gdyż w niniejszej sprawie nie zostały podjęte żadne czynności w ramach postępowania wyjaśniającego, gdyż nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego. Tym samym po uprawomocnieniu się wyroku organ byłby zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, w tym do wystąpienia o opinie upoważnionych organów. Zwrócił uwagę, że Wojewoda nie ma wpływu na terminy wystawiania wymaganych opinii, a możliwość uznania, że obowiązek zasięgnięcia opinii został wykonany powstaje dopiero po upływie 30/60 dni licząc od daty doręczenia wniosku o jej wydanie.

W ocenie organu brak było również podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, gdyż to skarżąca doprowadziła do negatywnego rozstrzygnięcia sprawy i przedłużania się postępowania przez nieuzupełnienie braków formalnych podania oraz w związku z wadliwym sposobem udzielenia pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazała, że organ dokonał błędnej interpretacji art. 64 § 2 k.p.a. i w konsekwencji nie powziął żadnych czynności na skutek pisma złożonego przez skarżącą, uznając je za bezskuteczne. Podniosła, że organ istotnie nie ma obowiązku formułowania za stronę prawidłowej treści pełnomocnictwa, jednak jego obowiązkiem jest poinformowanie strony o nieprawidłowościach pełnomocnictwa i wezwanie do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a.

Ponadto zauważyła, że o ile organ ma rację, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie wymaga wydania ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia, gdyż jest to czynność materialno-techniczna, to należy stwierdzić, że o podjęciu tej czynności trzeba zawiadomić pisemnie wnoszącego podanie z podaniem przyczyny pozostawienia podania bez rozpoznania. Wskazała, że w orzecznictwie przyjmuje się, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania w żadnym wypadku nie może polegać na całkowitej bierności organu prowadzącego postępowanie i niepodejmowaniu przez niego żadnych czynności w tym postępowaniu. Konieczne jest zawiadomienie strony o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna co do zasady nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Na uwzględnienie zasługiwał jedynie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący terminu w jakim organ został zobowiązany do załatwienia sprawy.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należało to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, z którymi w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego związane są określone skutki prawne.

Istotnym elementem stanu faktycznego sprawy jest ocena, czy w sposób prawidłowy organy uznały, kto jest pełnomocnikiem w sprawie, a co za tym idzie komu należy doręczyć wezwanie o uzupełnienie braków formalnych podania oraz na jaki adres. W kontrolowanej sprawie przez skarżącą kasacyjnie zostało udzielone pełnomocnictwo z dnia [...] grudnia 2017 r. dla D.L. Pełnomocnictwo to obejmowało reprezentowanie skarżącej przed Dolnośląskim Urzędem Wojewódzkim, a w szczególności do podpisywania i otrzymywania w imieniu skarżącej kasacyjnie sporządzonych przez D.L. wszystkich wymaganych prawem deklaracji, pism i innych dokumentów, ich ewentualnych korekt, dokumentów zgłoszeniowych i aktualizacyjnych, podpisywania, składania i odbierania wszelkich dokumentów związanych z prowadzeniem sprawy o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. W pełnomocnictwie tym zawarto także stwierdzenie, że w przypadku wątpliwości pełnomocnictwo należy interpretować rozszerzająco. W pełnomocnictwie tym podano także adres do korespondencji, to jest [...] ul. [...].

W dniu [...] sierpnia 2018 r. skarżąca kasacyjnie udzieliła kolejnego pełnomocnictwa dla P.M., przy czym pełnomocnictwo to obejmowało upoważnienie do występowania w imieniu skarżącej kasacyjnie w postępowaniu przed Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sprawach o udostępnienie informacji, dotyczących umieszczania, usunięcia lub sprostowania danych zawartych w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz Systemie Informacyjnym Schengen. P.M. z powołaniem na powyższe pełnomocnictwo wystosował do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego pismo informujące o aktualizacji danych cudzoziemca, w tym adresu dla doręczeń ([...], ul. [...]).

O ile rację ma skarżący kasacyjnie organ, że pełnomocnikiem w sprawie z uwagi na zakres pełnomocnictwa oraz okoliczność, że pełnomocnictwo to nie zostało cofnięte jest D.L., a nie P.M., to zwrócić należy uwagę, że w pierwszym pełnomocnictwie zawarto jedynie adres do doręczeń. Nie podano w nim adresu pełnomocnika. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. zatytułowanym "Aktualizacja danych cudzoziemca" P.M. poprosił o aktualizację danych dotyczących adresu zamieszkania cudzoziemca, jak i adresu do korespondencji oraz wezwań. Jednocześnie w piśmie tym podał nowy adres zamieszkania cudzoziemki i nowy adres do korespondencji. O ile więc rację ma skarżący kasacyjnie organ, że pełnomocnictwo udzielone P.M. może budzić wątpliwości w zakresie działania, do którego upoważniony został ten pełnomocnik, to niewątpliwym jest, że w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. wskazano nowy adres do doręczeń. W przypadku wątpliwości czy P.M. jest upoważniony do dokonania takiej czynności organ powinien wezwać o uzupełnienie takiego braku, chociażby poprzez dołączenie stosownego pełnomocnictwa (art. 64 § 2 k.p.a.). Organ powyższego nie uczynił, a korespondencje doręczał na poprzednio podany adres do korespondencji. Uznanie więc przez organ, że wezwanie do usunięcia braków wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę zostało doręczone prawidłowo (na prawidłowy adres) było co najmniej przedwczesne, a co za tym idzie w takim stanie faktycznym nie uprawniało to organu do pozostawienie podania bez rozpoznania.

W związku z powyższym nie są usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 33 § 2 i 3 k.p.a. oraz zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3, art. 40 § 2 i art. 41 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., a także art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i art. 64 § 2 k.p.a.

Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3, art. 40 § 2 i art. 41 k.p.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że bezczynność organu wynikała wyłącznie z postawy organu oraz że do zaistniałej sytuacji w żaden sposób nie przyczyniła się skarżąca kasacyjnie. Zwrócić należy uwagę, że o ile kwestia nieprawidłowości doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku była związana ze złożeniem pisma dotyczącego aktualizacji adresu do korespondencji przez osobę, co do której istniały wątpliwości, czy jest uprawniona do działania w imieniu skarżącej kasacyjnie, o tyle nie podejmowanie przez organ żadnych działań przez okres 11 miesięcy (od daty złożenia wniosku do daty wystosowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych podania) dotyczy tylko i wyłącznie organu, a nie osób trzecich. Następnie organ dopiero w dniu [...] września 2019 r., a więc po upływie kolejnych prawie 11 miesięcy pozostawił wniosek bez rozpoznania. W takich okolicznościach nie można mówić, jak czyni to skarżący kasacyjnie organ, że spóźnił się jedynie z zawiadomieniem strony o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Nie podejmowanie jakichkolwiek czynności od daty złożenia wniosku przez 11 miesięcy, a następnie wystosowanie do strony powiadomienia o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania po prawie kolejnych 11 miesiącach, przy czym pozostawienie bez rozpoznania było przedwczesne z uwagi na niewyjaśnienie czy w sprawie doszło do zmiany adresu do korespondencji dla cudzoziemki, należy już zakwalifikować jako pozostawanie przez organ w bezczynności, którą to bezczynność należy zakwalifikować jako mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Powyższe okoliczności uprawniały Wojewódzki Sąd Administracyjny do przyznania od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej kasacyjnie sumy pieniężnej w wysokości 2500 zł. Zauważyć należy, że zarówno instytucja sumy pieniężnej, jak też instytucja grzywny, o których mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., mają na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania i pełnią funkcję prewencyjną (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 616). Przyjąć zatem należy, że ich podstawowym celem jest zdyscyplinowanie organu i zapobieżenie w przyszłości tego rodzaju naruszeniom przez organ, przy czym w przypadku przyznania na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej zasądzona kwota pełni także funkcję kompensacyjną za czas nieuzasadnionego oczekiwania na działanie organu i poniesione w związku z tym konsekwencje braku należytego (terminowego) działania organu w sprawie, natomiast wymierzenie organowi grzywny pełni funkcję sankcyjną (represyjną) za ewidentne i niepraworządne zachowanie organu w kontrolowanej przez sąd administracyjny sprawie. Wbrew twierdzeniom organu suma pieniężna nie jest ekwiwalentem szkody materialnej jaką strona poniosła w wyniku braku terminowego rozpoznania sprawy.

Oparty na usprawiedliwionych podstawach jest natomiast zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 35, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 109 ust 2 – 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez ich wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zasadnie skarżący kasacyjnie organ stwierdził, że wydanie decyzji w sprawie musi zostać poprzedzone czynnościami, o których mowa w art. 109 ust. 2 – 4 ustawy o cudzoziemcach. Do czynności takich należy między innymi zwrócenie się o określone informacje do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, do oddziału Straży Granicznej czy konsula. Przy czym podkreślić należy, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub konsul przekazują stosowne informacje w terminie 30 dni od otrzymania wniosku, przy czym w szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może zostać przedłużony do 60 dni. Nieprzekazanie informacji w powyższych terminach skutkuje uznaniem, że wymóg uzyskania informacji został spełniony (art. 109 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach). W związku z tym wyznaczony 14 dniowy termin, w którym zobowiązano organ do załatwienia sprawy należało uznać za nieadekwatny do występujących w niej realiów. Z tego względy uchylono punkt III wyroku i zobowiązano organ do załatwienia sprawy w terminie 2 miesięcy od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w oparciu o art. 188 p.p.s.a.

W pozostałym zakresie skarga kasacyjna została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.