Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 753/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 219
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury; oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2013 roku Dz.U. Poz. 267 ze zm.) - po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez T. K. (dalej: skarżący) na postanowienie [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Rozstrzygnięcie powyższe organ podjął w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 7 lipca 2014 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Powiatowego Policji w K. o wydanie zaświadczenia o okresach służby, za które przysługuje podwyższenie świadczenia emerytalnego o wskaźniki procentowe według art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, (..) oraz ich rodzin, w związku z § 4 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...) powołując się jednocześnie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. (ogłoszonego w dzienniku ustaw z 2014 roku, poz. 736).

Komendant Powiatowy Policji w K., działając na podstawie art. 219 K.p.a., postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (....) za lata 1993 do 2014.

Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie, w konsekwencji czego Komendant Wojewódzki Policji we W. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ I instancji w postępowaniu wyjaśniającym jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W przypadku wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, bądź zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, organ ma obowiązek wskazania w uzasadnieniu tegoż postanowienia między innymi faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Komendant Powiatowy Policji w K. po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego prowadzonego w ramach art. 218 K.p.a. i ponownej analizie całości dokumentacji, powołując się na przepis art. 219 k.p.a. – postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2015 roku, odmówił skarżącemu, wydania zaświadczenia w sprawie potwierdzenia okresów służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, wynikających z art. 15 ust. 2 pkt. 3 cyt. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,(...) w zw. z § 4 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...) za okres służby od [...] 1993 r. do [...] 2014 r.

Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.

Postanowieniem Nr [...] organ II instancji uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z przyczyn formalnych tj., braku upoważnienia I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w K. do podpisania rozstrzygnięcia administracyjnego w imieniu Komendanta Powiatowego Policji w K.

Komendant Powiatowy Policji w K. uwzględniając uchybienia zawarte w postanowieniach Nr [...], Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. oraz po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego prowadzonego w ramach art. 218 Kpa i ponownej analizie całości dokumentacji na podstawie art. 219 Kpa postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., odmówił stronie wydania zaświadczenia w sprawie potwierdzenia okresów służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura ochrony Rządu, państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2013 r. poz. 667, ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur z dnia 4 maja 2005 r. (Dz.U. Nr 86, poz. 734, ze zm.).

Od powyższego postanowienia skarżący złożył zażalenie, w którym podniósł, że organ ponownie naruszył szereg norm przepisów ogólnych postępowania administracyjnego określonych w Kpa, naruszył zasadę obowiązku udowodnienia bezspornie swoich racji w postępowaniu dowodowym, gdzie brak dokumentów nie może stanowić podstawy zaprzeczenia twierdzeniom strony, a obowiązek ustalenia okoliczności ciąży na organie właściwym ds. osobowych. "Komendant Powiatowy odniósł się wyłącznie do okoliczności prób zebrania dokumentacji dowodowej w formie istniejącej i pisemnej, a w zakresie sprawy pominął wymagalne odniesienie się do dokumentacji kadrowej, w której winny być zebrane wszystkie dokumenty. Pominięcie tych dokumentów z danych, rejestrów i ewidencji, jak i innej wiedzy, powoduje, że wskazywanie wyłącznie na próby ustalenia nie są skuteczne i właściwe". Dla potrzeb wydania zaświadczenia organ ma obowiązek uzupełnienia, bądź przetworzenia wiedzy, danych i rejestrów posiadanych do stanu prawdy obiektywnej. Ponadto stwierdził, że organ wbrew wyrokowi TK naruszył zasadę celowości regulacji ustawowej jak i celowości właściwej wykładni przepisów rozporządzenia, działał wyłącznie w zakresie wystąpienia skutkowości zdarzeń, czynności lub interwencji. "Mając na względzie całokształt okoliczności w mojej sprawie, wiążące przepisy prawa materialnego i procesowo- proceduralne, art. 32 Konstytucji, art. 190 ustawy zasadniczej w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego oraz generalnym obowiązkiem organu bezspornego udowodnienia, iż okoliczności, których zaświadczenia domaga się strona nie miały miejsca, a udowodnienie nie może polegać na wskazaniu braku możliwości odnalezienia, czy też wybrakowania/zniszczenia dokumentacji dowodowej, w szerokim zakresie gromadzonej w rejestrach, ewidencjach, czy aktach osobowych funkcjonariusza, kwestionowane postanowienie jest wadliwe i winno być wyeliminowane z obiegu prawnego". Z wymienionych powodów strona domaga się w trybie art. 138 Kpa uchylenia w całości orzeczenia organu pierwszej instancji i właściwego rozpoznania i załatwienia sprawy.

Komendant Powiatowy Policji w K. w uzasadnieniu postanowienia [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. powołał treść § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. ogłoszonego w dzienniku ustaw z 2014 roku, poz. 736. i stwierdził, że w wyniku analizy posiadanej dokumentacji nie stwierdzono, aby zostały spełnione warunki określone w art. 15 ust. 2 pkt 3 cytowanej ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin, a tym samym przesłanki § 4 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 04 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, stanowiące, że emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych:

- podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia;

- uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia; brał bezpośredni udział w działaniach ratowniczych, w tym ratowniczo - gaśniczych, lub bezpośrednio tymi działaniami na miejscu zdarzenia kierował - co najmniej przez 30 dni w ciągu roku,

- brał udział, co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku, w stałym wypełnianiu zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi:

- w oddziałach dla nosicieli wirusa HIV, dla osadzonych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo wychowawczych i osadzonych szczególnie niebezpiecznych w okresie do dnia 31 sierpnia 1998 r. lub

- w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo, o których mowa odpowiednio w art. 88 § 3 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze. zm.) - po dniu 1 września 1998 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Powiatowy Policji w K. wskazał tok postępowania wyjaśniającego wraz z postępowaniami zażaleniowymi, przebieg służby oraz zakres obowiązków służbowych skarżącego od [...] 1993 r. do [...] 2014 r. tj. do daty zwolnienia ze służby w Policji.

Organ I instancji stwierdził, że w aktach osobowych brak jest dokumentów potwierdzających wykonywanie czynności służbowych w myśl cyt. rozporządzenia. W związku z czym dokonano analizy, zakresów zadań i czynności, kart opisu stanowiska pracy, wniosków nagrodowych i personalnych, rozkazów personalnych i nagrodowych, opinii służbowych, protokołów powypadkowych i orzeczeń Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej. Ponadto wnikliwie przeanalizowano bazy danych oraz dokumenty wytworzone w jednostce/komórkach organizacyjnych pod kątem sprawdzenia czy w okresie służby skarżący był poszkodowany w wyniku przestępstwa z art. 222 § 1 k.k., art. 224 § 2 k.k. art. 226 k.k. lub czy było prowadzone postępowanie karne, w którym występował jako poszkodowany. Wskazano, że w uzasadnieniach rozkazów nagrodowych opisane są zdarzenia, w których skarżący w wyniku prawidłowo podjętych czynności operacyjnych i procesowych ustalił i zatrzymał, w większości przy współudziale innych funkcjonariuszy, sprawców przestępstw, osób poszukiwanych i innych. Część rozkazów o wyróżnieniu strony sporządzono w uznaniu dla wzorowego wykonywania obowiązków służbowych, zaangażowania oraz za dobre wyniki w służbie. Nie stwierdzono żadnych zapisów, które pozwalałyby sądzić, iż funkcjonariusz pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, na zasadach określonych w powyżej cytowanych przepisach prawa. Ponadto w aktach osobowych ujawniono: protokół powypadkowy z dnia [...] maja 1998 r., w którym opisano zdarzenie z dnia [...] marca 1998 r. gdzie o godz. [...] w sali sportowej "[...]" w Z. ww. podczas rozgrywania meczu piłki koszykowej w ramach [...] doznał skręcenia stopy prawej w stawie skokowym, Orzeczenie Nr [...] przy MSWiA w Z. z dnia [...] października 1998 r. o przyznaniu 5% uszczerbku na zdrowiu oraz orzeczenie Nr [...] przy MSWiA w Z. z dnia [...] czerwca 2000 r. o przyznaniu 0 % uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem w służbie z dnia [...] grudnia 1999 r. skutkującym urazem klatki piersiowej, który nie pozostawił trwałego uszczerbku na zdrowiu.

Na etapie postępowania wyjaśniającego zwrócono się pismami z racji miejsca pełnienia służby przez skarżącego, do Komendanta Rejonowego Policji – W., Komendanta Rejonowego Policji W., Komendy Wojewódzkiej Policji w G. oraz Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w K., z poleceniem dokonania rzetelnej, szczegółowej analizy dokumentacji, znajdującej się również w archiwum, która mogłaby zawierać informacje niezbędne do wydania przedmiotowego zaświadczenia.

Komendant Powiatowy Policji w K. w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, wskazał konkretne dokumenty, które zostały poddane szczegółowej analizie przez kierowników jednostek/komórek organizacyjnych odpowiednich pionów z racji miejsca pełnienia służby przez stronę, znajdujące się również w archiwum jednostki, która mogłaby zawierać informacje niezbędne do wydania przedmiotowego zaświadczenia.

Zastępca Komendanta Rejonowego Policji – W. w piśmie [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. poinformował, iż w wyniku kwerendy materiałów pozostających w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji W., nie odnaleziono dokumentów potwierdzających pełnienie służby przez skarżącego, w okresie od dnia [...] 1993 r. do [...] 1994 r., w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, określonych w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 roku, w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...) ( Dz. U. z 2005 r.. Nr 86, poz.734). Ponadto stwierdzono, że kwerendę materiałów przeprowadzono z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. - sygn. akt U 12/13. Odpowiedzi udzielono na podstawie załączonych do pisma informacji udzielonych przez kierowników poszczególnych komórek organizacyjnych KRP W.

Komendant KP W. w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. [...] stwierdził, iż przeprowadzona kwerenda dała wynik negatywny. Poddano analizie materiały pozostające w dyspozycji KP W. za okres [...] 1993 r. do [...] 1994 r. dotyczące skarżącego. Szczegółowo sprawdzono dzienniki korespondencyjne obejmujące żądany okres (sygn. [...]; [...]). Przeprowadzono poszukiwania notatników służbowych (w tym służby ponadnormatywnej), nie odnotowano jednak żadnych zarejestrowanych i złożonych notatników ww. policjanta. W zasobie składnicy akt nie odnaleziono również akt kadrowych - rozkazów i zarządzeń o mianowaniu, awansach, odznaczeniach, nagrodach. Nie ujawniono dokumentów związanych z wypadkami w pracy, protokołów powypadkowych, dokumentacji dot. pracy w warunkach szkodliwych. Brak notatek wskazujących udział w operacjach i działaniach szczególnie niebezpiecznych oraz odniesienie ran w wyniku pełnienia służby przez skarżącego.

Koordynator Zespołu Ochrony Informacji Niejawnych i Składnicy Akt KRP W., pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. poinformował, iż dokonano kwerendy archiwalnej, w wyniku której nie odnaleziono dokumentów mogących stanowić podstawę do wystawienia skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

Komendant Rejonowy Policji – W. w piśmie [...] z dnia [...] lutego 2015 r. stwierdził, że przeprowadzona kwerenda materiałów znajdujących się w zasobach archiwalnych Komendy Rejonowej Policji W., nie ujawniła dokumentów pozwalających na stwierdzenie, że skarżący, w okresie od dnia [...] 1994 r. do dnia [...] 1997 r. pełnił służbę w warunkach określonych w § 4 cyt. rozporządzenia. Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w G. - w piśmie [...] z dnia [...] grudnia 2014r. wskazał, iż przeprowadzono analizę wszystkich dostępnych dokumentów, w tym archiwalnych, pod względem treści § 4 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 roku.

Naczelnik Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą KWP w G. dokonał analizy spraw operacyjnych Wydziału dw. z PG KWP w Z. z okresu [...] 1997 roku do [...] 1998 roku, znajdujących się w archiwum KWP w G. (analizie poddano 46 pozycji archiwalnych, w tym 69 tomów teczek rozpoznania operacyjnego oraz 3 sztuki rejestru teczek operacyjnych - RO i TR, łącznie 72 tomy). Z analizy powyższych materiałów wynika jedynie, że skarżący był ujęty w planie realizacji sprawy operacyjnej tj. w czynnościach zaplanowanych na dzień [...] marca 1997 roku. Z dokumentacji nie wynika jednak, czy skarżący brał w nich udział.

Komendant Powiatowy Policji w N. w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 roku poinformował, że w związku z wnioskiem skarżącego, ponownie poddano analizie dokumentację znajdującą się w zasobach archiwalnych za lata 1998- 2001 i wskazał, że materiały i dokumenty zostały wybrakowane, a te, które są na stanie archiwum, nie zawierają żadnych informacji, które mogłyby stwierdzić, iż skarżący pełnił służbę w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu. Na potwierdzenie powyższego referent Zespołu OIN KPP w N. w notatce służbowej z dnia [...] grudnia.2014 r. wskazał nazwę dokumentów, lata, spis i pozycję wybrakowania. Ponadto zanotowano, iż wobec skarżącego prowadzone było postępowanie przygotowawcze (znieważenie funkcjonariusza w 2000 roku) [...] zakończone a/o spis [...] poz. [...], które zostało wybrakowane.

Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w G. stwierdził, iż w oparciu o zebrany materiał przesłany przez Naczelnika Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą KWP w G. oraz Komendanta Powiatowego Policji w N. brak jest podstaw do potwierdzenia pełnienia przez skarżącego służby w warunkach określonych w § 4 cyt. rozporządzenia w okresie od dnia [...] 1997 r. do dnia [...] 2001 r.

Naczelnik Wydziału Kryminalnego KPP w K. - w piśmie [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. ([...]) oraz [...] z dnia [...] stycznia 2015 roku ([...]) poinformował, że dokonano analizy dokumentów w tym będących w posiadaniu Wydziału Kryminalnego jak i dokumentów archiwalnych dotyczące skarżącego.

Ponadto, poddano analizie protokoły zatrzymania osób, przy których zatrzymaniu uczestniczył skarżący: w 2004 roku — 15 razy, w 2005 roku- 10 razy, w 2006 roku- 11 razy, w 2007 roku-13 razy, w 2008 - 20 razy, w 2009 roku- 6 razy, w 2010 roku - 14 razy, w 2011-17 razy, w 2012 roku - 14 razy, w 2013 roku-2 razy.

Naczelnik Wydziału Kryminalnego KPP w K. w podsumowaniu stwierdził, iż w wyniku dokonanych sprawdzeń nie potwierdzono faktu udziału skarżącego w zdarzeniu lub zaistnieniu zdarzenia nadzwyczajnego z jego udziałem. W posiadanych bazach danych nie odnotowano także faktu, aby występował jako osoba poszkodowana w wyniku przestępstwa określonego w art. 222 § 1 kk oraz 226 kk. Ponadto poinformował, iż w świetle przepisów określonych w § 4 pkt 2-4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej – skarżący nie wykonywał czynności określonych we wskazanych przepisach. Natomiast w odniesieniu do § 4 pkt 1 wskazanego rozporządzenia stwierdził, iż nie posiadają jakiejkolwiek dokumentacji mogącej być podstawą do wydania zaświadczenia potwierdzającego podejmowanie przez skarżącego, co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno- rozpoznawczych lub dochodzeniowo - śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia.

Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu zażaleniowym należy wskazać, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2013 r. poz. 667, ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 6 tej ustawy Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia szczegółowe warunki podwyższania emerytury. Na podstawie tego upoważnienia zostały wydane przez Radę Ministrów kolejno trzy rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur m.in. funkcjonariuszom Policji - z dnia 28 lutego 1995 r. (Dz.U. Nr 21,. poz. 114, ze zm.), z dnia 24 września 2002 r. (Dz.U. Nr 167, poz. 1373) oraz z dnia 4 maja 2005 r. (Dz.U. Nr 86, poz. 734, ze zm.).

Środkiem dowodowym, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji,,, (Dz. U. 239 poz. 2404z 2009 ze zm.) w postępowaniu przed organami emerytalnymi, jest zaświadczenie sporządzone w oparciu o akta osobowe lub inne dokumenty potwierdzające pełnienie służby w szczególnych warunkach. Regulacje te znajdują zastosowanie w postępowaniu o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez funkcjonariusza Policji w warunkach szczególnie zagrażających zdrowiu i życiu. W tym miejscu należy wskazać, iż powyższe rozporządzenie w § 16 ust. 1 dopuszcza zeznania świadków jedynie w przypadku udowadniania okresów składkowych lub nieskładkowych, gdy nie można potwierdzić odpowiednimi dokumentami.

Po rozpatrzeniu zażalenia Komendant Wojewódzki Policji we W. stwierdził, że postępowanie w trybie art. 218 Kpa ma charakter uproszczony, musi bowiem bazować na faktach i okolicznościach wynikających bezpośrednio z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów czy zbioru danych. W przypadku gdy organ dysponuje odpowiednimi danymi, których potwierdzenia domaga się wnoszący o wydanie zaświadczenia, winien niezwłocznie wydać zaświadczenie. Natomiast, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten wydaje, zgodnie z art. 219 Kpa, postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia.

Organ podkreślił, że postępowanie wyjaśniające prowadzone w trybie art.218 § 2 Kpa przez organ I instancji winno być prowadzone pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w art. 15 ust. 2 pkt 3 oraz norm określonych w § 4 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...), zgodnie z którymi emeryturę podwyższa się o 0.5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

Uwzględniając wniosek oraz wniesione zażalenia skarżącego, ponownie przeanalizowano przebieg służby wymienionego oraz zebraną dokumentację w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego w ramach art. 218 Kpa, pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji ( ....), oraz treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie sygn. akt U 12/13, ogłoszonego w Dzienniku Ustaw w dniu 3 czerwca 2014 r. (poz. 736). Komendant wskazał, że treść § 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, musi być rozumiana wprost i dokładnie, albowiem przepis ten wymaga spełnienia określonych przesłanek i ponadto w określonych wymiarach czasowych. Zdarzenia objęte tym przepisem mają wyjątkowy charakter. Warunkiem niezbędnym uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w opisanych wyżej działaniach, uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia funkcjonariusza. Zagrożenie musi być rzeczywiste, wprost wynikające a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz musi być obiektywne i konkretne. Chodzi przy tym o konkretne sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. W orzecznictwie przyjmuje się, że niebezpieczeństwo musi mieć wymiar zbliżony do podjęcia czynnej napaści na funkcjonariusza lub usiłowania czynnej napaści. Należy bowiem uwzględnić fakt, że niebezpieczny charakter wykonywanych czynności służbowych wynika ze specyfiki służby w Policji. Przepisy ustawy o Policji upoważniają funkcjonariuszy do zastosowania szerokiej gamy środków przymusu bezpośredniego. Natomiast czynna napaść na policjanta, podczas której zachodzi realne zagrożenie życia została określona w art. 222 i art. 223 Kodeksu karnego. Nie chodzi tu zatem o codzienne trudy służby i jej niebezpieczeństwa, ale wyjątkowe zdarzenia, wprost godzące w życie lub zdrowie funkcjonariusza (wyrok WSA w Warszawie IISA/Wa 327/13).

Na podstawie akt osobowych ustalano, że skarżący pełnił służbę w Policji w okresie od [...] 1993 r. do [...] 2014 r. na różnych stanowiskach w pionie prewencji, następnie kryminalnym, początkowo jako aplikant, policjant Plutonu Pogotowia Policyjnego i Patrolowego KP [...] KRP W., policjant, mł. asystent, asystent, Zespołu Operacyjnego Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą KRP W., st. policjant Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą KWP w G., st. policjant, asystent, detektyw Referatu Kryminalnego KP w K., KPP w N., detektyw, specjalista, ekspert Sekcji/Wydziału Kryminalnego KPP w K.

Przez cały okres służby skarżący wykonywał obowiązki w zakresie ochrony życia i zdrowia obywateli oraz mienia, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zabezpieczania porządku w miejscach publicznych (m.in. poprzez podejmowanie interwencji w celu ochrony osób, mienia i porządku publicznego i realizacji czynności w ramach zadań służbowych wynikających z zakresu zadań, następnie z karty opisu stanowiska pracy), prowadzenie rozpoznania rejonu służbowego pod względem osobowym i terenowym, zjawisk i zdarzeń mogących mieć wpływ na stan porządku i bezpieczeństwa oraz podejmowanie wszelkich przedsięwzięć zmierzających do zapobiegania popełnianiu przestępstw i wykroczeń, rozpoznawanie i zwalczanie przestępstw. Jako policjant pionu kryminalnego m.in. prowadził rozpracowania operacyjne, inwigilację oraz teczki operacyjne rozpoznania; współpracował z siecią osobowych źródeł informacji; rozpoznawał grupy przestępcze, środowiska, obiekty i teren zagrożony działalnością, zarówno o charakterze kryminalnym jak i gospodarczym; stosował niezbędne formy i metody pracy operacyjnej.

Organ stwierdził, że ustalenia kierowników jednostek/komórek organizacyjnych były oparte na rzetelniej analizie dokumentacji wytworzonej w Komendzie Rejonowej W., Komendzie Wojewódzkiej Policji w G. i Komendzie Powiatowej Policji w K. w latach pełnienia służby w Policji przez skarżącego, która pozwoliła na stwierdzenie, że nie jest możliwe przekazanie informacji, na podstawie której można byłoby wydać wnioskodawcy zaświadczenia zgodnego z żądaniem. Jednoznacznie stwierdzili, że wymieniony nie wykonywał czynności opisanych art. 15 ust.2 pkt. 3 ustawy emerytalnej i w § 4 cytowanego rozporządzenia. W notatkach i pismach wskazane są konkretne materiały z ich nazwami operacyjnymi, kryptonimami, które zostały przeanalizowane.

Ponadto wskazał, że dokumentacja wytworzona w okresie pełnienia służby przez skarżącego z uwagi na swoją kategorię archiwalną w myśl zarządzenia nr 93 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie jednolitego rzeczowego wykazu akt Policji z dnia 17 grudnia 2007 r. była oznaczona symbolem "B" z dodatkiem cyfr arabskich (odpowiednio:B-2 i B-5), ma znaczenie praktyczne i po upływie obowiązującego okresu przechowywania (odpowiednio: 2 lata i 5 lat) częściowo podlegała zbrakowaniu, poczynając od 01 stycznia roku następnego. Na potwierdzenie wskazane są protokoły brakowania dokumentów z ich numerami spisów, pozycjami i datami.

Reasumując organ odwoławczy wskazał, że przepisy dotyczące wydania zaświadczenia o okresach służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury odsyłają do akt osobowych oraz innych dokumentów, mogących potwierdzić pełnienie służby w tych warunkach. Zatem wydanie zaświadczenia opiera się na treści przechowywanych i dostępnych dokumentów, baz danych, rejestrów. Na podstawie akt osobowych i dostępnych informacji stwierdzono, że wobec strony nie zaszły przesłanki uzasadniające podwyższenie emerytury. Jedynym kryterium prawidłowej oceny istnienia warunków uprawniających do podwyższenia emerytury jest wykonywanie przez policjanta zadań i czynności służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, organ I instancji po uzupełnieniu postępowania prawidłowo ocenił wynik postępowania i stwierdził, że nie można wskazać, że skarżący uczestniczył w czynnościach uzasadniających podwyższenie świadczenia emerytalnego o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w szczególnych warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w normach określonych w cytowanym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji ( ...).

W tym miejscu organ II instancji podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu przywołanego wyroku, od wiersza 10 do końca wskazał, że istotą służby (w Policji) wpisane jest ryzyko zagrożenia związane z normalnymi następstwami pełnienia służby. Ocena związana z tym czy w konkretnych warunkach pełnienia służby mamy do czynienia z zagrożeniem życia i zdrowia, będącym normalnym następstwem pełnienia służby, czy warunki służby przekraczają to zagrożenie, czyniąc je szczególnym nie jest oceną prawną, lecz oceną faktyczną dokonaną przez przełożonych policjantów.

Zwrot wskazujący bowiem na pełnienie służby w "warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" prowadzić musi do wniosku, iż wykonywanie przez funkcjonariusza obowiązków służbowych musi mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych zważywszy na zagrożenie jego życia i zdrowia ("szczególnie" to niezwykle, osobliwie, natomiast "szczególny" to odznaczający się, charakteryzujący się czymś osobliwym, zwracający czymś uwagę; niezwykły, wyjątkowy, specjalny, nieprzeciętny - zob. M. Szymczak [red.], Słownik języka polskiego, t. 3, PWN, Warszawa 1981, s. 398).

Zaakcentować należy, że Policja jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu, zobowiązana jest strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli nawet z narażeniem życia (por. tekst roty ślubowania - art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; (tekst jednolity z 2015 roku, Dz. U. Poz. 355 ze zm.). Potencjalnie zatem na niebezpieczeństwo utraty życia (a w konsekwencji także zdrowia) narażony jest niejako "z definicji" każdy policjant w trakcie swojej służby w Policji. W tej sytuacji nie wszystkie czynności wykonywane w ramach pełnienia służby w Policji (np. interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego, zabezpieczenia, zatrzymania, czynności dochodzeniowo-śledcze czy operacyjno-rozpoznawcze uzasadniają podwyższenie emerytury) można uznać za czynności podejmowane w sytuacjach "istnienia zagrożenia życia lub zdrowia", a tylko takie, które wiążą się z ich wykonywaniem w warunkach szczególnego (realnego) zagrożenia życia lub zdrowia danego funkcjonariusza.

Organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzone dowody przez organ I instancji nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, gdyż nie stwierdzono zapisów świadczących o pełnieniu przez stronę służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, co uniemożliwia wydanie żądanego zaświadczenia. Niedopuszczalne jest tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia, nowych dokumentów na przykład zeznań świadków, bowiem narusza to przepis art. 218 Kpa, zeznania te mogą jedynie uzupełniać tę strefę, ale nie mogą wpływać wprost na jej treść (wyrok WSA w Warszawie IISA/Wa 883/13).

Mając na uwadze powyższe, argumenty podniesione przez skarżącego w zażaleniu należało uznać jako chybione. Brak stosownej dokumentacji w aktach osobowych zainteresowanego nie oznacza, że organ nie dopełnił swoich obowiązków w zakresie gromadzenia danych, ale przede wszystkim może świadczyć o tym, że taka dokumentacja nie została wytworzona ze względu na niewykonywanie przez stronę w toku służby czynności, o jakich mowa w cytowanym rozporządzeniu.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu skarżącego, organ II instancji stwierdził, że postępowanie wyjaśniające było prowadzone przez organ I instancji rzetelnie i wnikliwie, zgodnie z art. 218 § 2 Kpa, przeprowadzone dowody odnoszą się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów czy zbioru danych.

W skargę podniesiono, że organ naruszył szereg norm ogólnych postępowania administracyjnego, określonych w Kpa, naruszył zasadę obowiązku udowodnienia bezspornie swoich racji w postępowaniu dowodowym, gdzie brak dokumentów nie może stanowić podstawy zaprzeczenia twierdzeniom strony, a obowiązek ustalenia okoliczności ciąży na organie właściwym ds. osobowych. Komendant Powiatowy odniósł się wyłącznie do okoliczności zebrania dokumentacji dowodowej w formie istniejącej i pisemnej, a w zakresie sprawy pominął wymagalne odniesienie się do dokumentacji kadrowej, w której winny być zebrane wszystkie dokumenty. Pominięcie tych dokumentów z danych, rejestrów i ewidencji, jak i innej wiedzy, powoduje, że wskazywanie wyłącznie na próby ustalenia nie są skuteczne i właściwe". Dla potrzeb wydania zaświadczenia organ ma obowiązek uzupełnienia, bądź przetworzenia wiedzy, danych i rejestrów posiadanych do stanu prawdy obiektywnej. Ponadto stwierdził, że organ wbrew wyrokowi TK naruszył zasadę celowości regulacji ustawowej jak i celowości właściwej wykładni przepisów rozporządzenia, działał wyłącznie w zakresie wystąpienia skutkowości zdarzeń, czynności lub interwencji. Mając na względzie całokształt okoliczności w sprawie, wiążące przepisy prawa materialnego i procesowo- proceduralne, art. 32 Konstytucji, art. 190 ustawy zasadniczej w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego oraz generalnym obowiązkiem organu bezspornego udowodnienia, iż okoliczności, których zaświadczenia domaga się strona nie mały miejsca, a udowodnienie nie może polegać na wskazaniu braku możliwości odnalezienia, czy też wybrakowania/zniszczenia dokumentacji dowodowej, winnej być w szerokim zakresie gromadzonej w rejestrach, ewidencjach, czy aktach osobowych funkcjonariusza, kwestionowane postanowienie jest wadliwe i winno być wyeliminowane z obiegu prawnego. Z wymienionych powodów strona domaga się w trybie art. 138 Kpa uchylenia w całości orzeczenia organu pierwszej instancji i właściwego rozpoznania i załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację i wywody zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji (postanowienia), to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia).

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647) w związku z art. 3 § 2 pkt.2 p.ps.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji - nie naruszają przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. , co powoduje, że skarga nie mogła być uwzględniona.

Przedmiotem przeprowadzonej w niniejszej sprawie kontroli sądowej było postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] października 2015 r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] odmawiające wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

Istotne jest przy tym, że poddane kontroli Sądu opisane wyżej postanowienie, wydane zostało w oparciu o przepisy działu VII kodeksu postępowania administracyjnego (art.217 – art. 220 k.p.a.), regulującego postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń.

Trafnie zauważa organ odwoławczy, że postępowanie to jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym postępowaniem o charakterze administracyjnym, obowiązującym organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzaniu stanu faktycznego lub prawnego.

Stąd wyraźne jest oddzielenie zaświadczeń wydawanych w tym szczególnym i uproszczonym trybie postępowania od wydawania decyzji administracyjnych, o których jest z kolei mowa w art. 104 k.p.a.

I tak zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 tego przepisu, zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki, czyli, gdy przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 1) lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2).

Jeśli chodzi o drugi przypadek, który - jak wynika z wniosku skarżącego - ma miejsce w niniejszej sprawie, organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.).

Organ administracji może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Prowadzenie jednak takiego postępowania wyjaśniającego opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. W pierwszej kolejności zatem, w ramach takiego postępowania organ ustala jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane. Dalsza część postępowania sprowadza się do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz, co najważniejsze, czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. Z.Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PIP 2004/10, str. 63).

Podkreślić w tym miejscu należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, iż w żadnym przypadku zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, jak i nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz tylko potwierdza istnienie stanu, faktu bądź uprawnienia lub obowiązku uprzednio przyznanego lub potwierdzonego odpowiednio w konstytutywnej lub deklaratoryjnej decyzji administracyjnej lub w innym indywidualnym akcie administracyjnym. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Dlatego też nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach jak i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku, ponieważ jest tylko przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2009, sygn.akt I OSK 377/09 - treść /w:/ orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Istotne jest w sprawie, że żądanie skarżącego wydania powyższego zaświadczenia, pozostaje w ścisłym związku z przepisami ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013r., poz.667) oraz z przepisami rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.), a także z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005r. Nr 86, poz. 734).

Niesporne jest w sprawie, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 3 tej ustawy stanowi, że emeryturę funkcjonariusza podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

Udokumentowanie uprawnień do podwyższenia emerytury na podstawie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy w formie zaświadczenia, stanowiącego środek dowodowy w postępowaniu przed organami emerytalnymi, określone zaś zostało w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004r., zgodnie z którym, środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji (...).

Istotne jest zatem, że w odniesieniu do zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, przepis § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, stanowiący regulację szczególną, jednoznacznie wskazuje, że owo zaświadczenie wydawane jest w oparciu o akta osobowe funkcjonariusza lub w oparciu o inne dokumenty, potwierdzające pełnienie służby w tych warunkach. Powyższa regulacja pozwala na stwierdzenie, że przepis ten w postępowaniu o wydanie tego rodzaju zaświadczenia wyłączył szerszy zakres postępowania wyjaśniającego, uniemożliwiając m. innymi stosowanie uregulowania art. 75 § 1 k.p.a., w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności zaś dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, w niniejszej sprawie organy odmawiając wydania skarżącemu takiego zaświadczenia, zasadnie powołały się na postanowienia rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...), w którym § 4 stanowi, że emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych: 1/ podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia; 2/ uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia; 3/ uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia; 4/ brał udział, co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku, w stałym wypełnianiu zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi: a/ w oddziałach dla nosicieli wirusa HIV, dla osadzonych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych i osadzonych szczególnie niebezpiecznych w okresie do dnia 31 sierpnia 1998r. lub b) w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo, o których mowa odpowiednio w art. 88 § 3 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.) - po dniu 1 września 1998r."

Organy rozpoznając niniejszą sprawę zobowiązane zatem były dokonać ustaleń, czy skarżący - na zasadach określonych w § 4 rozporządzenia wykonywał obowiązki służbowe w warunkach szczególnie zagrażających jego życiu i zdrowiu, tj. w sytuacjach, w których istniało zagrożenie jego życia lub zdrowia.

Zgodzić się należy z organami, że zwrot "pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" - pozwala na przyjęcie, iż wykonywanie przez funkcjonariusza obowiązków służbowych musi mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych zważywszy na zagrożenie jego życia i zdrowia. Pogląd ten , jak trafnie zauważa organ odwoławczy, znajduje potwierdzenie w przywołanym wyżej orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego, który stwierdził, że zwrot "szczególnie zagrażający życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia rozumianej jako stwierdzenie zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia.

Należy w tym miejscu także zaakcentować i powtórzyć za organami, że Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu, obowiązana jest strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji).

Sąd podziela tym samym stanowisko organów, że tylko czynności podejmowane w warunkach szczególnego (nadzwyczajnego) zagrożenia życia lub zdrowia danego funkcjonariusza można uznać za czynności wykonywane w sytuacjach "istnienia zagrożenia życia lub zdrowia".

Mając na uwadze powyższe, w rozpoznawanej sprawie organy dokonały trafnej oceny istniejącej dokumentacji przez pryzmat takiego właśnie rozumienia przesłanki wykonywania obowiązków służbowych w warunkach (sytuacjach) szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu skarżącego, a co wprost wynika z obu postanowień. Na podkreślenie zasługuje także okoliczność, że organ I instancji w ramach prowadzonego postępowania, wystąpił do jednostek i komórek organizacyjnych Policji, w których wnioskodawca pełnił służbę, celem zweryfikowania posiadanej dokumentacji, pod katem ustalenia, czy miały miejsce zdarzenia kwalifikujące się do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, pozwala na stwierdzenie, że organy obu instancji przeprowadziły w sposób właściwy postępowanie wyjaśniające dokonując wnikliwej analizy (oceny) dokumentacji związanej z pełnieniem służby przez skarżącego w określonych pionach i na wskazanych stanowiskach.

Wbrew zarzutom skarżącego, przeprowadzone przez organy postępowanie nie potwierdziło, istnienia wskazanych przez wnioskodawcę okresów służby, za które nabył prawo do podwyższenia emerytury policyjnej o wskaźniki procentowe określone w art. 15 ust.2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). W szczególności nie znalazło potwierdzenia w istniejącej dokumentacji, że w którymkolwiek roku swojej służby wnioskodawca podejmował co najmniej sześciokrotnie czynności, z którymi wiązałoby się zagrożenie życia lub zdrowia w rozumieniu § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...).

Zdaniem Sądu, organy prawidłowo dokonały wykładni postanowień § 4 pkt 1 rozporządzenia, pomijając kryterium bezpośredniości w odniesieniu do zagrożenia życia lub zdrowia podczas wykonywania wskazanych w tym przepisie obowiązków służbowych. Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku z dnia 27 maja 2014r. o sygn. akt U 12/13 (OTK ZU 2014, seria A, Nr 5, poz. 56) stwierdził, bowiem niezgodność § 4 pkt 1 rozporządzenia, w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, z przepisem art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym Policji.

Niesporne jest w sprawie, że skarżący w okresie służby wielokrotnie brał udział w różnego rodzaju interwencjach, podejmując czynności służbowe. Jednakże nie sposób zauważyć, że tego typu działania stanowiły faktycznie istotę pełnionej przez funkcjonariusza służby. Nie była to jednak aktywność, której skutki wykraczałyby poza przeciętną miarę. Poza tym podnieść należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że ocena charakteru czynności w warunkach zagrożenia życia i zdrowia należy do przełożonego właściwego w sprawach osobowych.

Wprawdzie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy gwarantuje funkcjonariuszom prowadzenie przez organy Policji takich dokumentów policyjnych, które pozwoliłyby na gromadzenie danych o faktach wskazujących na pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, co umożliwia potwierdzenie lub odmowę potwierdzenia owych warunków w zaświadczeniu, tym niemniej brak takich dokumentów, które z uwagi na upływ czasu i obowiązujące w tym zakresie przepisy uległy już wybrakowaniu, sprawia, że nie jest możliwe wydanie pozytywnego zaświadczenia, ponieważ obecnie nie można domniemywać, czy były w tych dokumentach zawarte informacje istotne dla wniosku skarżącego. Tylko odpowiednie zapisy, adnotacje w takich dokumentach pozwoliłyby organowi na dokonanie ustaleń w oparciu o art. 218 § 1 i 2 k.p.a.

W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić należy, że wniosek skarżącego został rozpatrzony przez organy wnikliwie i z należytą starannością, skoro zbadano wszystkie dostępne materiały mogące być przydatne przy rozpatrywaniu złożonego wniosku, analizując m.innymi dane z akt osobowych skarżącego, jak i zasoby archiwalne. Skoro na podstawie posiadanych danych osobowych i innych szczegółowo opisanych w wydanych postanowieniach dokumentów pozostających w dyspozycji organów i objętych analizą nie można było znaleźć potwierdzenia dla uznania pełnienia przez skarżącego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, a określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia, to zasadnym było podjęcie zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania skarżącemu wnioskowanego przez Niego zaświadczenia.

W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 p.p.s.a..