Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 649/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2005 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) w związku z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami) po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji z dnia [...] r. znak[...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wolnostojącego na działce nr [...], położonej w miejscowości K., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skład orzekający SKO wskazał, iż decyzją Wójta Gminy z dnia [...] r. znak[...] odmówiono M. S. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wolnostojącego na dz. nr [...] położonej w miejscowości K . Jak wskazano, decyzja ta została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji wskutek uchylenia przez SKO w Lublinie decyzją z dnia [...] r. znak: [...] wydanej przez Wójta Gminy decyzji z dnia [...] r. znak: [...] w tej samej sprawie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] r. będącej przedmiotem postępowania odwoławczego tym, że: 1) brak jest podstawy do stwierdzenia, że służebność przejazdu zabezpieczy dostępność działki nr [...] od drogi publicznej z uwagi na brak wydzielenia drogi nr [...] na kopii mapy zasadniczej; 2) organ I instancji uznał za niewłaściwą lokalizację zabudowy na działce nr [...] ze względu na potrzebę ochrony walorów przyrodniczo – krajobrazowych (ukształtowania terenu i urozmaiconej mikrorzeźby) oraz na istotne znaczenie dla systemu ekologicznego doliny K. wraz z jej strefą zboczną i przykrawędziową; 3) teren nie był objęty wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, wymaganej przepisami ze względu na klasę gleby.

Jak wskazano, od tej decyzji ponownie odwołał się M. S. podnosząc, że złożył w Urzędzie Gminy wypis ze skorowidza działek z dnia [...] r. znak[...] jednostka ewidencyjna K., obręb 1, z którego wynika, że dojazd do drogi publicznej z działki nr [...] odbywał się będzie istniejącą już drogą dojazdową, częściowo utwardzoną, oznaczoną jako działka nr [...], a ponadto, że w sprawie tej zawarte zostało porozumienie notarialne z jej właścicielem. Podniósł również, że z dołączonej do akt sprawy opinii fizjograficzno – geologicznej dla działki nr [...] w K. z dnia 23 października 2004 r., opracowanej przez geologa wynika, iż lokalizacja wnioskowanej inwestycji nie oddziałuje ani pośrednio, ani bezpośrednio na skarpy i tereny doliny. Podkład geodezyjny z naniesionymi obiektami wskazuje, że zarówno jedna, jak i druga strona doliny jest już zabudowana, a lokalizacja projektowanego obiektu znajduje się poza płaszczyzną odłamu oraz skarpą i stanowi teren płaski. Usytuowanie wnioskowanego obiektu jest w odpowiedniej odległości od tarasów, skarp i nie narusza walorów widokowych.

Skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego po rozpatrzeniu odwołania M. S., w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, iż zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, z późniejszymi zmianami) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W związku z tym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego skład orzekający uznał, iż działka nr [...] położona w miejscowości K. posiada dostęp do drogi publicznej poprzez służebność drogi obciążającej działkę nr [...] (akt notarialny z dnia [...] r. rep. A.Nr [...] sporządzony przez notariusza A. R. B. oraz wypis ze skorowidza działek z dnia [...] r. znak: [...]).

W tym względzie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż organ I instancji ponownie nie udowodnił, że zabudowa działki nr [...] położonej w K. będzie miała negatywny wpływ na środowisko, a szczególnie na dolinę K., która w jego ocenie wraz ze zboczem pełni rolę systemu przyrodniczego gminy (brak dokumentów potwierdzających powyższe stanowisko).

Wskazano jednak, iż pomimo uwzględnienia zarzutów odwołania w tym zakresie, organ odwoławczy stwierdził, że nie zostały spełnione w przedmiotowej sprawie wszystkie warunki określone przepisem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie teren przeznaczony pod inwestycję nie spełnia warunku wynikającego z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Z dołączonego do akt sprawy przez organ I instancji wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2002 r. wynika, że działka nr [...] położona w miejscowości K. znajdowała się w obszarze oznaczonym symbolem A73RP przeznaczonym, jako teren intensywnych upraw polowych i ogrodniczych bez prawa realizacji nowych siedlisk.

Wskazano również, iż z wypisu rejestru gruntów wynika, że wskazana działka o powierzchni 2000 m² stanowi użytki RIIIa i RIVa.

Od tej decyzji M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W żądaniu skargi, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Jak należałoby sądzić z treści uzasadnienia skargi, zaskarżonej decyzji zarzucał, iż wydana ona została na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego. W tym kontekście skarżący, wskazywał, iż wbrew stanowisku organu I instancji przedmiotowa działka o nr [...] posiada dojazd do drogi publicznej, co [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji potwierdziło również SKO . Ponadto, skarżący wywodził, iż przeprowadzony przez niego dowód z opinii geologiczno – inżynierskiej jednoznacznie potwierdza, iż lokalizacja budynku i miejsce jego usytuowania jest bardzo dobra i nie oddziałuje ani pośrednio, ani bezpośrednio na skarpę i teren doliny. Podnosił również, iż wadliwe jest powoływanie się na potrzebę ochrony walorów przyrodniczo – krajobrazowych oraz na istotne znaczenie dla systemu ekologicznego doliny K. wraz z jej sferą zboczową przykrawędziową, gdyż zarówno jedna jak i druga strona doliny jest już zabudowana, co dokumentuje układ geodezyjny z naniesionymi obiektami i lokalizacją projektowanego obiektu. Projektowana lokalizacja budynku jest w odpowiedniej odległości od tarasów, skarp, trawersów i nie narusza walorów widokowych. Niezależnie od tego, skarżący podnosił również, iż chybiony jest wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argument, że przedmiotowa działka usytuowana jest w miejscu przeznaczonym, jako teren intensywnych upraw polowych i ogrodniczych. W tym kontekście podnosił on, iż na działce znajdują się trzy trawersy gruntowe zaś różnica poziomów na działce o niewielkim areale wynosi dokładnie 6,90 m, a ponadto, że stanowią one obecnie nieużytki w postaci terenu obsianego trawą. W tym względzie skarżący podnosił także, że w zapisach geologicznych jest to grunt kat. IV, na pograniczu upraw i nieużytków.

Niezależnie od powyższego, w piśmie procesowym z dnia 5 października 2005 r. (data wpływu) M. S. zarzucał zaskarżonej decyzji, iż wydana ona została z naruszeniem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co nastąpiło w związku z przyjęciem, że przedmiotowa działka wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, podczas gdy jest zaliczana do klasy odpowiednio III i IV i posiada areał poniżej 0,5 ha, co na podstawie przepisu art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przy spełnieniu powyższych warunków wyklucza obowiązek uzyskania decyzji o zmianie przeznaczenie. W tym też kontekście skarżący zarzucał zaskarżonej decyzji, iż wydana została także z naruszeniem przepisu art. 77 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i tym samym przyjęcie, że przedmiotowa działka wymaga decyzji o zmianie przeznaczenia gruntu na inne cele.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu kwestionowało zasadność skargi i wnosiło o jej oddalenie. Niezależnie od argumentacji podnoszonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze , podnosiło również, iż z wypisu rejestru gruntów wynika, że przedmiotowa działka o powierzchni 2000 m² stanowi użytki RIIIa i RIVa, a w tej sytuacji argument skarżącego, że w zapisach geologicznych teren przeznaczony pod inwestycję stanowi grunt kategorii IV może jedynie stanowić ewentualną podstawę do przekwalifikowania tego gruntu, nie zaś przesłankę do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W przekonaniu Sądu, zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji prawa nie naruszają i brak jest podstaw, dla których zasadnie należałoby wyeliminować je z obrotu prawnego.

Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje podstaw, aby uczynić zadość żądaniu skarżącego.

Ocena zaskarżonej decyzji formułowanych w stosunku do niej zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności organów administracyjnych. Jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi.

W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż brak jest podstaw, aby podzielić racje skarżącego i uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wolnostojącego na działce nr [...] położonej w miejscowości K . Według Sądu, organy administracji publicznej orzekając w sprawie z wniosku M. S. prawa nie naruszyły i w prawidłowy sposób stosownie do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sprawę tę rozstrzygnęły, nie naruszając przy tym przepisów ustawy kodeks postępowania administracyjnego.

W sprawie niniejszej nie jest sporne, że za punkt wyjścia dla prawnej oceny skutkującej uznaniem zasadności wniosku M. S. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wolnostojącego na działce oznaczonej nr [...] położonej w miejscowości K. uznać należy przepis art. 61 ust. 1 stawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, z późniejszymi zmianami). Stanowi on, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób powalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Analiza treści tego przepisu, zwłaszcza gdy uwzględnić kontekst jego obowiązywania w systemie ustawy, nakazuje uznać, iż w woli ustawodawcy wprowadzone zostały do porządku prawnego istotne ograniczenia w zakresie odnoszącym się do zagospodarowywania przestrzeni pozbawionych planu miejscowego. Z woli ustawodawcy podstawowym jego instrumentem jest plan miejscowy, a w razie jego braku ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu, w tym również jego zabudowy wymaga wydania decyzji. Z sytuacją taką, jak wynika z lektury akt sprawy, mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Przepis art. 61 ust. 1 ustawy, ma więc podstawowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Ma on zastosowanie do wszystkich sytuacji kwalifikowanych okolicznością w postaci braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i swoim zakresem normowania obejmuje wszystkie zagadnienia powstawania nowej zabudowy – w tym kontekście, zarówno w zakresie jej warunków, jak i również możliwości jej powstania. W tym względzie podkreślić należy, iż szczególny charakter tego przepisu, regulacji będącej jego przedmiotem, w zakresie w jakim ustala on warunki konieczne dla decyzji o warunkach zabudowy, jest tym bardziej widoczny, gdy zwrócić uwagę na fakt wygaśnięcia planów miejscowych uchwalonych przez 1 stycznia 1995 r. i tym samym fakt istnienia stosunkowo dużej liczby terenów pozbawionych planów miejscowych. Tym samym z woli ustawodawcy zagadnienie organizowania zagospodarowania terenu nie objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pozostawiona jest rozstrzygnięciu organu administracji. Rozstrzygnięcie to nie jest i nie może być oczywiście dowolne. Jak stanowi wyżej przywoływany już przepis art. 61 ust. 1 ustawy, ustawodawca uzależnia wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od łącznego (kumulatywnego) spełniania kilku, konkretnie i precyzyjnie wskazanych w nim przesłanek. Wskazanie, iż przesłanki te muszą się ziścić łącznie, nakazuje uznać za zasadne stanowisko, że uchybienie którejkolwiek z nich uniemożliwia organowi administracji publicznej wydanie decyzji pozytywnej i odwrotnie uczynienie zadość im wszystkim obliguje organ administracji do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie o ustalenie warunków zabudowy.

W przekonaniu Sądu, gdy skonfrontować charakter i treść przywołanej wyżej regulacji przepisu art. 61 ust. 1 ustawy z treścią zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego – jej rozstrzygnięciem i uzasadnieniem faktycznym i prawnym – okazuje się, że brak jest jakichkolwiek przekonujących podstaw, dla których decyzję tę należałoby uznać za wadliwą. Wydana ona bowiem została z poszanowaniem przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jego postanowienia wiążą przecież organ administracji publicznej. Według Sądu, w toku postępowania odwoławczego, organ II instancji uczynił zadość tak przepisowi art. 15 kpa, gwarantującemu stronie postępowania prawo do dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia jej sprawy i obligującemu organ do tego, iżby w toku postępowania odwoławczego ponownie merytorycznie sprawę rozstrzygnąć, jak również przepisowi art. 138 kpa, regulującemu sposoby zakończenia postępowania odwoławczego. Poza sporem jest bowiem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając w przedmiocie odwołania M. S. merytorycznie rozstrzygało w sprawie prowadzonej z jego wniosku. O zasadności tego stanowiska przekonuje zwłaszcza treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zwłaszcza w zakresie, w jakim skład orzekający SKO podzielił trafność części zarzutów skarżącego, w części, w której odnosiły się one do spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wskazanych w pkt 1 i 2 ust. 1 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, w swojej warstwie treściowej jednoznacznie przekonuje o tym, iż zwłaszcza gdy zważyć na fakt odwoływania się przez skład orzekający SKO do wyników postępowania dowodowego i konkretnych dowodów na okoliczności istnienia tych właśnie przesłanek, organ II instancji merytorycznie orzekał w sprawie podzielając część spośród zarzutów, które w odwołaniu podniósł M. S .

Jednocześnie też, Samorządowe Kolegium Odwoławcze , związane zgodnie z przepisem art. 6 kpa przepisami obowiązującego prawa, orzekając merytorycznie, z odwołania skarżącego, po raz drugi w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji zobowiązane było do tego, iżby ustalić, czy w sprawie z jego wniosku o ustalenie warunków zabudowy rzeczywiście kumulatywnie spełnione są wszystkie przesłanki uzasadniające wydanie decyzji pozytywnej. W tym względzie, organ II instancji uznał, iż nie doszło do łącznego ziszczenia się wszystkich przesłanek określonych przepisem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na dołączony do akt sprawy wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2002 r., z których wynika, że działka nr [...] położona w miejscowości K. znajdowała się w obszarze oznaczonym symbolem A73RP przeznaczonym, jako teren intensywnych upraw polowych i ogrodniczych bez prawa realizacji nowych siedlisk, SKO uznało, że przedmiotowy teren przeznaczony pod inwestycję nie spełnia warunku wynikającego z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. W tym kontekście, wskazano również, iż z wypisu rejestru gruntów wynika, że przedmiotowa działka o powierzchni 2000 m² stanowi użytki RIIIa i RIVa.

Według Sądu, stanowisko organu II instancji, w zakresie w jakim stwierdza ono brak ziszczenia się tej właśnie przesłanki jest prawidłowe. W kontekście dowodów z dokumentów – ponownie podkreślić należy, iż na ich podstawie zasadnie należy stwierdzić, że chodzi o użytki RIIIa i RIVa; o teren kwalifikowany, jako teren intensywnych upraw polowych i ogrodniczych bez prawa realizacji nowych siedlisk - na które w tym zakresie powołuje się skład orzekający SKO , zasadnie uznać należy, iż znajduje ono swoje odzwierciedlenie w treści przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Gdy w tym względzie odwołać się również do pkt 5 ust. 1 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadnie również należy przyjąć, iż przepisy te, w zakresie w jakim ustalają warunki dla decyzji o warunkach zabudowy, nie funkcjonują w próżni prawnej. W tej mierze odwołać się zwłaszcza należy do ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustawa ta, zgodnie z przepisem art. 1 reguluje między innymi zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych, stanowiąc w art. 6 zamieszczonym w Rozdziale 2 "Ograniczanie przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i nieleśne", iż na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Podnieść przy tym należy również, iż w rozumieniu tej ustawy (art. 2 ust. 1 pkt 1) gruntami rolnymi są grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne. W tym kontekście, gdy zważyć na cel i przedmiot regulacji tej ustawy, odzwierciedlony w jej tytule - "ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych", ponownie przywołać należy dowód przeprowadzony w postępowaniu administracyjnym w postaci wypisu z rejestru gruntów, z którego wynika, że przedmiotowa działka o powierzchni 2000 m² stanowi użytki rolne RIIIa i RIVa.

W analizowanym kontekście, przekonaniu Sądu, nie bez przyczyny więc ustawodawca określając na gruncie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 jedną z przesłanek warunkujących pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, posłużył się konstrukcją alternatywy rozłącznej – "albo". Gdy bowiem w tym względzie odwołać się do realiów sprawy niniejszej i poczynionych w niej w toku toczącego się postępowania ustaleń faktycznych, jak również gdy zważyć na przywołane wyżej przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, okazuje się, że przedmiotowa działka, w stosunku do której skarżący zabiega o ustalenie warunków zabudowy nie jest działką, dla której nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Nie stanowi ona również, w świetle wyżej przywoływanych dowodów terenu objętego zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 – ponad wszelką wątpliwość bowiem przedmiotowa działka, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. znajdowała się na terenie intensywnych upraw polowych i ogrodniczych bez prawa realizacji nowych siedlisk, który to teren nie był również objęty uzyskaniem zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze wymaganej przepisami ze względu na klasę gleb; oznacza to więc w związku z tym brak jakiejkolwiek możliwości uznania, iż w tej sytuacji z mocy przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy doszło do "przedłużenia ważności" starych zgód rolnych, o których mowa w tym przepisie. Wobec tego, w przekonaniu Sądu, brak jest podstaw, iżby uznać, że organ administracji publicznej orzekając w sprawie z wniosku M. S. naruszył przepisy prawa materialnego, tj. przepis art. 64 ust. 1 pkt 4, czy też pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzut skarżącego uznać należało więc za niezasadny.

Według Sądu, nie jest również trafny i zasadny zarzut podnoszony w piśmie procesowym z dnia 5 października 2005 r., odnoszący się do naruszenia przepisu art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżący M. S. odwołując się do okoliczności w postaci areału działki nr [...] - 2000 m² - jak również do klasy gleby – III i IV – wywodził, iż w związku z tym właśnie, tj. z uwagi na areał i klasę gleby, przedmiotowa działka na podstawie przepisu art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zwolniona jest z obowiązku uzyskania decyzji o zmianie przeznaczenia. Wnioskowanie tego rodzaju, zwłaszcza zaś jego rezultaty nie są prawidłowe i nie uwzględniają całej treści wypowiedzi normatywnej zawartej w przepisie art. 7 ustawy. W ust. 1 stanowi on bowiem, iż przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzanym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gdy w tym kontekście odnieść się również do, odesłania do ust. 2 w zakresie w których przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych w zależności od ich areału i klasy uzależnione jest od uzyskania w toku właśnie procedury planistycznej, zgody organu administracji, działającego na wniosek legitymowanych do tego podmiotów oraz w trybie i na zasadach określonych w ust. 3, 4 i 5 art. 7, jak również do przedmiotu regulacji, celu i systematyki ogólnej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych okazuje się, że zarzut skarżącego nie jest trafny. Przywoływany przez niego przepis nie jest bowiem prawnie relewantny dla prawnej oceny zasadności jego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w zakresie w jakim miałby on potwierdzać tezę, że z uwagi na areał i klasę gleby, przedmiotowa działka zwolniona jest z obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. Przepis ten bowiem znajduje uzasadnienie swoje stosowania tylko na etapie realizowania procedury planistycznej. Tym samym, w kontekście tegoż zarzutu skarżącego brak jest podstaw do uznania, iż tak jak wyżej już to wskazano, doszło również do naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Według Sądu, nie jest również zasadny zarzut skarżącego, w zakresie w jakim podnosi on, iż w toku toczącego się postępowania administracyjnego rozstrzygnięto w przedmiocie jego żądania bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało przyjęciem, że przedmiotowa działka wymaga decyzji o zmianie przeznaczenia gruntu na inne cele. W tym względzie, gdy odwołać się do wyżej już przywoływanych okoliczności, w zakresie w jakim odnosiły się one do trybu postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego , zwłaszcza zaś: 1) ponownego merytorycznego orzekania w sprawie z wniosku M. S.; 2) argumentacji zawartej w uzasadnieniu faktycznym i prawnym wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie, w którym skład orzekający SKO podzielając trafność części zarzutów odwołującego się dał temu wyraz w treści uzasadnienia; 3) przywołania konkretnych i przekonujących argumentów, znajdujących swoje odzwierciedlenie tak w przeprowadzonych dowodach, jak i w przepisach prawa, dla których podzielając część zarzutów odwołującego się od decyzji organu I instancji, równocześnie uznano, iż brak jest podstaw, aby uznać, iż doszło do łącznego ziszczenia się przesłanek warunkujących w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy; 4) co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, brak jest podstaw aby zasadnie twierdzić, że w sprawie z wniosku skarżącego procedowano z naruszeniem przepisu art. 77 kpa obligującego do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Według Sądu, wyżej przywołane okoliczności, nie dość, że podważają zasadność tego zarzutu to równocześnie przekonują i o tym, że w toku tegoż postępowania uczyniono także zadość przepisowi art. 80 kpa, w zakresie w jakim wyraża on zasadę swobodnej oceny dowodów i zasadę prawdy obiektywnej, jak również przepisom art. 6 i 7 kpa i formułowanym na ich gruncie ogólnym zasadom postępowania administracyjnego, a mianowicie zasadom legalizmu, prawdy obiektywnej oraz wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Wobec powyższego, zasadnie należy uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza również przepisów postępowania. Wydana ona została zgodnie z przepisami ustawy kodeks postępowania administracyjnego i czyni zadość obowiązującym na jej gruncie zasadom i standardom postępowania, również w tym zakresie, w którym uwzględniając specyfikę postępowania odwoławczego w administracji, obligują one do tego, iżby sprawę ponownie poddać merytorycznemu rozpatrzeniu.

Niezależnie od powyższego, gdy odnieść się do przywoływanego już przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w rozumieniu którego gruntami rolnymi są grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki, za trafne uznać należy stanowisko SKO wyrażone w odpowiedzi na skargę, że skoro z wypisu rejestru gruntów wynika, że przedmiotowa działka o powierzchni 2000 m² stanowi użytki RIIIa i RIVa, to argument skarżącego, że w zapisach geologicznych teren przeznaczony pod inwestycję stanowi grunt kategorii IV może jedynie stanowić ewentualną podstawę do przekwalifikowania tego gruntu, nie zaś przesłankę do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W przekonaniu Sądu, brak więc było jakichkolwiek podstaw, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego i tym samym uczynienie zadość żądaniu skarżącego.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.