Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1387/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1, art. 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia del. WSA Ewa Alberciak Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 2535/10 w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. M. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę E. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2010 r.

Referując stan faktyczny sprawy, Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2005 r. E. M. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Kanady używany samochód osobowy marki M. P., rok produkcji 2002 o określonym nr nadwozia z silnikiem o pojemności skokowej 2000 ccm, deklarując kod CN 87032390 Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich oraz stawkę celną konwencyjną w wysokości 10%. Wartość celną przedmiotowego pojazdu zadeklarowano w kwocie 500,00 CAD na podstawie aktu sprzedaży z dnia [...] lipca 2004 r. (Bill of sale) oraz koszty związane z transportem do miejsca jego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty w łącznej kwocie 454,93 CAD - zgodnie z oświadczeniem Strony z dnia[...] sierpnia 2005 r. W zgłoszeniu celnym Strona zadeklarowała dla importowanego towaru cło w kwocie 268,80 PLN, podatek akcyzowy w wysokości 835,20 PLN (przy zastosowaniu stawki akcyzy w wysokości 27,1%) oraz podatek od towarów i usług w wysokości 861,70 PLN (przy zastosowaniu stawki 22%).

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Naczelnik Urzędu Celnego w B. wydał decyzję z dnia [...] lipca 2010 r., którą określił elementy kalkulacyjne na potrzeby prawidłowego określenia kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w następujący sposób: kod Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich Taric – 8703239000, wartość celna towaru 19236 zł, stawka celna 10%, kwotę cła 1924 zł, kwotę należnego podatku akcyzowego w wysokości 8274 zł oraz kwotę należnego podatku od towarów i usług - 6475 zł.

Rozpoznawszy odwołanie od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy poprzednie rozstrzygnięcie. Jednocześnie wezwano Stronę do uiszczenia różnicy pomiędzy podatkami zadeklarowanymi w zgłoszeniu celnym, a określonymi decyzją - w łącznej kwocie 13.052 zł. Poinformowano również stronę o obowiązku naliczenia odsetek od ww. zaległości podatkowej za okres od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku (tj. płatności cła) do dnia [...] lutego 2010 r.

Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uznał, że nie znajduje ona uzasadnionych podstaw. Sąd wskazał, że organy celne w rozpoznawanej sprawie miały podstawę do zakwestionowania wskazanej przez skarżącą wartości celnej towaru w oparciu o art. 29 WKC, ponieważ, weryfikując zgłoszenie celne, oparły się na informacji kanadyjskiego organu celnego, który wskazał okoliczności świadczące o innej niż podana w zgłoszeniu, wyższej wartości celnej.

Następnie Sąd I instancji wskazał, że przepis art. 86 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. nr 68 poz. 622 ze zm.) stwarza możliwość oparcia ustaleń postępowania celnego na dokumentach pochodzących od obcego państwa, traktowanych jako dokumenty urzędowe w rozumieniu przepisu art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 8 poz. 60 z 2005 r. ze zm.; dalej Op.).

Sąd wskazał, że nie było podstaw do ustalenia wartości samochodu w inny sposób niż na podstawie opinii biegłego. Wobec przeprowadzenia w toku postępowania administracyjnego takiej opinii, WSA uznał, że zarzuty o niewyjaśnieniu przez organ podstawowych okoliczności w sprawie nie są usprawiedliwione, a ocena zgromadzonych w sprawie dowodów nie przekroczyła granic wyznaczonych przez art. 191 Op.

Na powyższy wyrok skargę kasacyjną złożyła E. M., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji., zarzucając: "naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.; dalej p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 270 z 2012 r.; dalej p.p.s.a.), które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji nie dokonał w sprawie kontroli działań administracji publicznej w sposób prawidłowy, akceptując bezkrytycznie ustalenia organu celnego w zakresie ustalenia wartości celnej spornego samochodu oraz kwoty długu celnego, co miało w zasadzie wyłączny wpływ na wynik sprawy". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca nie powołała innych zarzutów kasacyjnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch wskazanych w art. 174 pkt 1) i pkt 2) p.p.s.a. podstawach tj. na naruszeniu prawa materialnego ( pkt 1 ) i naruszeniu prawa procesowego, jeżeli uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2 ). Formułowane przez ustawodawcę wymagania co do skargi kasacyjnej klasyfikowane są jako wymagania formalne ( wymagania właściwe dla każdego pisma procesowego – art. 46 § 1 p.p.s.a. ) i materialne, wśród których należy wymienić m.in. wskazanie czy określony wyrok jest zaskarżony w całości czy też w części, a także przywołanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Rozróżnienie to ma o tyle istotne znaczenie, że brak jednego z elementów formalnych skargi kasacyjnej może zostać usunięty w trybie art. 49 p.p.s.a., zaś niespełnienie wymogu materialnego dyskredytuje ten środek zaskarżenia i stanowi o jego niedopuszczalności ( vide: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, LexisNexis wyd. 1, str. 467). Jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie, skarga kasacyjna pozbawiona zasadniczych elementów konstrukcyjnych z uwagi na niemożność traktowania jej w tym charakterze, czyni ją niedopuszczalną, a więc podlegającą odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny ( vide: postanowienie SN z dnia 6 grudnia 1996 r., II UKN 24/96, OSNAPiUS nr 13, poz. 242 przywoł. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd II, Zakamycze Wolters Kluwer, str. 399; postanowienie SN z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 przywoł. J.P.Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. II LexisNexis, str. 382 ).

Konieczne dla takiego pisma procesowego jak skarga kasacyjna przywołanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy kasator zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego czy prawa procesowego, czy też uznaje, że naruszone zostało prawo materialne i procesowe, przy czym oznaczeniu podlega konkretny przepis ( numer artykułu, paragrafu ustępu i punktu lub litery ). Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest ponadto, zgodnie z wymogiem art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podać, czy naruszenie przejawiło się w błędnej wykładni czy wadliwym zastosowaniu określonych przepisów. Nadto dodać wypada, że przywołanie podstaw kasacyjnych nie będzie pełne, jeśli kasator postawionych zarzutów nie uzasadni. Należy jednak zgodzić się z tymi poglądami doktryny i orzecznictwa, które traktują brak uzasadnienia zarzutów kasacyjnych umiarkowanie rygorystycznie, uznając iż braki te mogą być podstawą odrzucenia skargi kasacyjnej tylko wówczas, jeśli będzie ona pozbawiona uzasadnienia w ogóle lub podane uzasadnienie nie będzie nosiło takiego charakteru ( por. B.Gruszczyński op. cit. str. 401, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 208/04, ONSAiWSA 2004, nr 3 poz. 55 ).

Wymóg wskazania konstrukcyjnych elementów skargi kasacyjnej, w tym podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem, związany jest z wynikającą z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, wyrażającą się w obowiązku tego Sądu kontroli zaskarżonego wyroku wszakże jednak wyłącznie z perspektywy przepisów uznanych przez kasatora za naruszone w formie przez niego podanej. Dotyczy to również konkretyzacji podnoszonych naruszeń, którą to rolę pełni uzasadnienie zarzutów. W tym miejscu należy dodać, że oparcie skargi kasacyjnej na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skutkuje obowiązkiem wyjaśnienia jaki wpływ miało naruszenie przepisów prawa procesowego na wynik sprawy. Jak już wyżej wspomniano, brak uzasadnienia jako materialnego elementu skargi kasacyjnej oznacza niedopuszczalność uzupełnienia tego braku przez kasatora w późniejszym czasie, ale także niemożność wypełnienia tej luki jakimkolwiek działaniem sądu kasacyjnego ( vide: postanowienie NSA z 9 lutego 2004r. sygn. akt GSK 20/04, wyrok NSA z 14 października 2004 r. FSK 585/04 niepublik.).

Skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie obarczona jest wadliwością, która wprawdzie nie skutkuje jej odrzuceniem, lecz powoduje, że należy uznać ją za nieusprawiedliwioną i podlegającą oddaleniu. Składająca skargę kasacyjną, zarzucając Sądowi I instancji zaniechanie kontroli administracji publicznej, co prawda odwołała się do przepisu art. 174 p.p.s.a., ale w treści zarzutów wskazała jedynie na naruszenie art. 1 § 1 p.u.s.a. oraz przepisu art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. nie wiążąc ich z naruszeniem żadnego z wyłożonych ( prawo materialne ) i zastosowanych ( prawo procesowe ) przez Sąd I instancji przepisów. Niepowołanie przepisów innych niż te stanowiące jedynie ogólnie o prawie do sądu zawartych w sądowoadministracyjnych ustawach ustrojowej i procesowej, samo w sobie nie świadczy o wadliwości skargi kasacyjnej, jednakże pod warunkiem, że z treści zarzutów będą wynikać jednoznacznie podstawy zaskarżenia, ich forma i dodatkowo gdy postawione zarzuty zostaną uzasadnione. Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych należy upatrywać w rodzaju wskazanych przepisów, zaś formy naruszenia próżno się doszukać. Brak jest też wystarczająco klarownego i jasnego co do treści uzasadnienia do wszystkich trzech zarzutów. Można jedynie ogólnie powiedzieć, że skarżąca nie zgadza się z oceną Sądu, iż postępowanie celne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, co wiąże z naruszeniem przepisów określających zakres działania sądów administracyjnych i stanowiących, iż sprawują one kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności tych działań z prawem. Tak postawione zarzuty uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczną kontrolę zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.