Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 479/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt lit. a, art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 6 ust. 9, art. 6 ust. 10
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od 1 marca 2015 r. do 31 grudnia 2016 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Wójt Gminy S. odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od [...]. do [...]. w łącznej kwocie [...]zł.

W złożonym odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając wadliwe określenie adresata decyzji; naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l.") w zw. z art. 336 i art. 339 Kodeksu cywilnego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że strona występuje w charakterze podatnika podatku od nieruchomości odnośnie nieruchomości znajdującej się w posiadaniu samoistnym innego podmiotu; art. 3 ust 1 pkt 4 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że P. P. S.A. nie są podatnikiem podatku od nieruchomości gruntów i obiektów budowlanych otrzymanych w posiadanie na podstawie umowy; art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w zw. z art. 4 pkt 1, 1a, 2, 7, 9, 10 oraz art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (dalej: "u.t.k.") poprzez uznanie braku podstaw do zastosowania zwolnienia z tego podatku odnośnie gruntów i budowli wskazanych w decyzji, gdyż budowle wchodzące w skład nieruchomości nie stanowiły infrastruktury kolejowej oraz dlatego, że żaden podmiot nie ma przymiotu zarządcy infrastruktury kolejowej w odniesieniu nieruchomości.

Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu wadliwego określenia adresata decyzji. W tym zakresie podał, że Wójt Gminy S. oznaczył stronę postępowania jako P. S.A. [...] G.. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie stroną postępowania jest P. S.A. To właśnie ona złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości. Jednocześnie z załączonego przez stronę odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że do rejestru tego wpisana została P. S.A. i oddziały, w tym oddział [...] w G.. Podmioty te zarejestrowane są pod jednym numerem KRS. Okoliczność powyższa nie oznacza, że oddział spółki przez wpisanie do rejestru nabywa osobowość prawną i staje się odrębnym podmiotem prawa. Zatem, skoro oddział nie stanowi samodzielnego podmiotu prawa, to prowadzenie postępowania ze wskazaniem spółki i tego właśnie konkretnego oddziału nie przestaje być postępowaniem prowadzonym w stosunku do spółki jako jedynego podmiotu, który jest podmiotem tego postępowania. Oddział spółki nie jest osobą, a jedynie wydzieloną częścią majątku, nieposiadającą podmiotowości prawnej. W związku z powyższym zarzut wadliwego oznaczenia strony organ odwoławczy uznał za niezasadny.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania koncentrujących się na podważeniu faktu, że to P. S.A. jest podatnikiem podatku od nieruchomości - działki [...] obręb G. , organ podał, że spółka złożyła w dniu [...]. korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2015-2016 wskazując w uzasadnieniu, iż działka nr [...] obręb [...] została przekazana pod infrastrukturę kolejową aneksem nr [...] z [...]. do umowy z P. P. S.A.

W związku z powyższym podatnik błędnie opodatkował część ww. działki o powierzchni [...] m2. Strona wyjaśnia też, że P. [...] S.A. jest spółką którą P. S.A. na podstawie ustawy z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego [...], zobowiązana była utworzyć do prowadzenia działalności w zakresie zarządzania liniami kolejowymi - między innymi linią kolejową T. W. - [...], znajdującą się na działce nr [...] obręb [...]. P. SA została również zobowiązana do wniesienia do spółki [...] S.A. wkładów niepieniężnych w postaci zespołów składników materialnych i niematerialnych wyodrębnionych ze spółki P. S.A. niezbędnych do prowadzenia statutowej działalności utworzonej spółki. Obecnie P. S.A. wnosi w formie niepieniężnej do [...] S.A. linie kolejowe z wyjątkiem gruntów, które zostały oddane dla [...] S.A. do nieodpłatnego korzystania do czasu uregulowania ich stanu prawnego. Podkreślono, że grunty te przeznaczone są wyłącznie pod infrastrukturę kolejową.

Organ analizując zapisy umowy z dnia [...]. nr [...] wskazał, że objęte umową składniki zostały oddane P. P. S.A. do odpłatnego korzystania w zamian za ustalony czynsz pieniężny. Zdaniem organu odwoławczego, oddanie P. [...] S.A. do korzystania składników majątku nie jest posiadaniem samoistnym, ale posiadaniem zależnym. Fakt, że zgodnie z umową podatek od nieruchomości obciąża właśnie P. [...] S.A., w ocenie organu, nie ma znaczenia, gdyż ustalenia umowne nie mogą wpływać na zakres podmiotowy podatku od nieruchomości. P. S.A. zachowała własność oddanych do używania gruntów,

a P. [...] S.A. na mocy umowy stała się ich posiadaczem zależnym. Sam fakt opłacania czynszu przesądza o tym, że posiadacz nieruchomości postrzega zależność swego prawa posiadania od praw właściciela. Tym samym, P. [...] S.A. nie manifestuje woli posiadania nieruchomości jak właściciel. Fakt posiadania zależnego eliminuje możliwość przypisania takiemu posiadaczowi statusu podatnika podatku od nieruchomości. Ponadto, z przepisów ustawy z dnia [...]. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego P. oraz ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym wynika wprost, że grunty zostają oddane do korzystania. W tych okolicznościach nie sposób uznać P. [...] S.A. za posiadacza samoistnego.

Zdaniem organu, niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. Odwołując się do orzecznictwa NSA organ wskazał, że sam fakt, iż P. [...] S.A. jest posiadaczem zależnym gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa (lub jednostki samorządu terytorialnego) nie oznacza, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Zasadniczym warunkiem wynikającym z tego przepisu jest to, aby posiadanie wynikało z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego. Takie uregulowanie oznacza, że podatnikiem będzie podmiot, któremu właściciel przekazał nieruchomość w posiadanie na podstawie umowy, a zatem nie będzie nim podmiot, który obejmuje w posiadanie nieruchomość publiczną (np. Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego) w sposób wtórny, tzn. nie od właściciela, ale posiadacza dysponującego tytułem prawnym do nieruchomości na podstawie określonego stosunku prawnego. W niniejszej sprawie na podstawie umowy sporne grunty zostały oddane P. [...] SA nie przez właściciela, ale przez P. SA, legitymującą się ustanowionym na jej rzecz prawem wieczystego użytkowania, a zatem zostały oddane w posiadanie w sposób wtórny. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że P. SA z siedzibą w W. jest wieczystym użytkownikiem gruntów położonych na działce [...] - obręb [...]. W tych okolicznościach organ stwierdził, że nie ma wątpliwości, iż to P. S.A. jest podatnikiem podatku od nieruchomości od spornych nieruchomości.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zarzucając naruszenie:

- przepisów prawa formalnego poprzez zawarcie w decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości dwóch lat za okres od [...]. do [...]. i za okres od [...]. do [...]. Zdaniem strony, podatek od nieruchomości nie jest podatkiem miesięcznym ale podatkiem rocznym, co oznacza konieczność wydania dwóch odrębnych decyzji odmawiających stwierdzenia nadpłaty. Spółka dopuszcza wydanie decyzji za każdy rok w jednym dokumencie, ale ze zróżnicowaniem odrębnego wyliczenia odnośnie każdego roku. W niniejszej sprawie z decyzji ostatecznej nie wynika, jaka kwota została zakwestionowana za 10 miesięcy 2015r., a jaka za 12 miesięcy 2016r. Nie jest więc możliwe sprawdzenie poprawności wyliczeń ani przez podatnika, ani przez sąd administracyjny;

- przepisów prawa materialnego w postaci wadliwego określenia adresata decyzji, gdyż spółka w obrocie prawnym nie funkcjonuje jako osoba prawna P. S.A. [...] G.;

- art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 336 i art. 339 Kodeksu cywilnego poprzez ich błędną wykładnię polegają na uznaniu, że strona występuje w charakterze podatnika podatku od nieruchomości odnośnie nieruchomości znajdujących się w posiadaniu samoistnym innego podmiotu na podstawie umowy z dnia [...]. nr [...];

- art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że P. [...] S.A. nie są podatnikiem podatku od nieruchomości gruntów i obiektów budowlanych otrzymanych w posiadanie na podstawie umowy z dnia [...]. nr [...]

- art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. poprzez brak zastosowania w niniejszej sprawie zasady in dubio pro tributario, zgodnie z którą w przypadku wystąpienia nie dających się usunąć wątpliwości organy podatkowe rozstrzygają sprawę na korzyść podatnika.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 - t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 – t.j., dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa.

Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości zarówno Sądu jak i skarżącej. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego. W ocenie WSA ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r. poz. 900) – dalej jako: "O.p."), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p.). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic w zebranych dowodach. Mógł kierować się nie tylko wiedzą, ale i doświadczeniem życiowym i jego rozumowanie było zgodne z prawidłami logiki.

Kontrolowana decyzja była odpowiedzią na korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 i 2016r. sporządzone [...].

Stosownie do art. 6 ust. 9 i 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l.") osoby prawne są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15. każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia. Obowiązek składania informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz deklaracji na podatek od nieruchomości, o którym mowa w ust. 6 i w ust. 9 pkt 1, dotyczy również podatników korzystających ze zwolnień na mocy przepisów niniejszej ustawy.

Na podstawie pisma skarżącej z [...]. (k. 18), WSA przyjął, iż przyczyną złożenia korekt deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2015-2016 był fakt otrzymania aneksu nr [...] z dnia [...]. do umowy z P. P. S.A., P. P. S.A. są Spółką, którą P. S.A., na postawie Ustawy z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. 2000 Nr 84 poz. 948), zobowiązana była utworzyć do prowadzenia działalności w zakresie zarządzania liniami kolejowymi - między innymi linią kolejową nr [...] T. W. - [...] znajdującą się na działce nr [...] obręb [...]. P. S.A. została również zobowiązana do wniesienia do spółki [...] S.A. wkładów niepieniężnych w postaci zespołu składników materialnych i niematerialnych wyodrębnionych ze spółki P. S.A. niezbędnych do prowadzenia statutowej działalności utworzonej spółki. Obecnie P. S.A. wnosi w formie niepieniężnej do [...] S.A. linie kolejowe z wyjątkiem gruntów, które zostały oddane dla [...] S.A. do nieodpłatnego korzystania do czasu uregulowania ich stanu prawnego. Docelowo grunty te zostaną wniesione do [...] S.A. w formie wkładu niepieniężnego (aport). Grunt oznaczony jako działka ewidencyjna nr [...] obręb [...] gmina S. jest działką torową, przekazaną aneksem nr [...] do zarządzania przez P. [...] SA, przeznaczoną wyłącznie pod infrastrukturę kolejową linii nr [...] na której znajdują się budowle, których wykaz został przesłany do Państwa pismem nr [...] z dnia [...]. Ponadto P. [...] S.A., jako zarządca linii kolejowych, składa do poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego stosowne deklaracje na podatek od nieruchomości wykazując w nich m.in. grunty podlegające zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Za lata 2015-2016 takie deklaracje zostały złożone również do Urzędu Gminy S., w których omawiana działka została wykazana jako zwolniona.

W piśmie z [...]. (k. 3) wyjaśniono, iż korekta związana była ze zmniejszeniem spod opodatkowania [...] kw. gruntu, gdyż był on przeznaczony pod infrastrukturę kolejową.

Należy wskazać, że w załączonych deklaracjach nie wykazano budowli.

W ocenie Sądu żądanie skargi uchylenia zaskarżonej decyzji jest niezasadne.

Nie ma wpływu na wynik sprawy to, że organy zawarły w decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości dwóch lat za okres od [...]. do [...]. i za okres od [...]. do [...]. Słusznie zdaniem strony, podatek od nieruchomości nie jest podatkiem miesięcznym ale podatkiem rocznym, co jednak nie przekłada się na obowiązek wydania dwóch odrębnych decyzji odmawiających stwierdzenia nadpłaty. Decyzja jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty (art. 207 § 2 O.p.). Istotą było załatwienie wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty, której ostatecznie nie uznano. Odmawiając stwierdzenia nadpłaty w przeciwieństwie do jej, choćby częściowego, uznania nie łączy się z konkretnymi kwotami. Zatem decyzja rozstrzygnęła sprawę w sposób wystarczająco jasny, by uznać ją za spełniającą wymogi prawa. Nie wiadomo dlaczego, gdyż skarżąca tego nie uzasadniła, dopuszcza ona wydanie decyzji za każdy rok w jednym dokumencie, ale ze zróżnicowaniem odrębnego wyliczenia odnośnie każdego roku. Wbrew temu co twierdzi, w niniejszej sprawie z decyzji ostatecznej wynika, jaka kwota została zakwestionowana za 10 miesięcy 2015r., a jaka za 12 miesięcy 2016r. i jest więc możliwe sprawdzenie poprawności wyliczeń. Chodzi tu o kwotę podaną w decyzji organu instancji pierwszej. Z zaskarżonej decyzji jasno wynika, że nie należy się nadpłata w żadnej wysokości.

Sąd nie uznał za zasadne uchylenie decyzji z tego powodu, że adresatem decyzji pierwszoinstancyjnej była P. S.A. [...] G.. Stosownie do art. 210 § 1 pkt 3 O.p. decyzja zawiera oznaczenie strony. W zaskarżonej decyzji jest to niewątpliwie P. S.A. z siedzibą w W., która złożyła skuteczne odwołanie. Wbrew temu co twierdzi skarżąca, również z decyzji organu pierwszej instancji jasno wynika, że podatnikiem, a więc stroną jest P. S.A. w W.. To doprowadziło Sąd do wniosku, że nie zaszły okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 336 i art. 339 Kodeksu cywilnego oraz powiązany z nim zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. sprowadzony do oceny kto jest podatnikiem w sprawie.

Odpowiedzi udzielił już tut. Sąd w podobnej sprawie, tj. w wyroku z 15 lipca 2020r., I SA/Bd 58/20. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że w zakresie gruntów, które skarżąca przekazała umową do odpłatnego korzystania przez P. [...] S.A., podatnikiem podatku od nieruchomości jest P. S.A., jako posiadacz samoistny. P. [...] S.A. objęła grunty w posiadanie na podstawie umowy z P. S.A. o korzystanie, płaci czynsz, zatem jej posiadanie ma charakter zależny (nie jest samoistne). W świetle art. 3 ust.1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. posiadacz zależny mógłby być podatnikiem podatku od nieruchomości, gdyby był posiadaczem nieruchomości na podstawie umowy zawartej z właścicielem – Skarbem Państwa. Jednak taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. SKO zasadnie bowiem uznało, że P. S.A. jest osobą prawną działającą we własnym imieniu i na własny rachunek, nie można uznać zawartych przez nią umów za umowy zawarte ze Skarbem Państwa.

W wyroku z dnia 29 czerwca 2018 r. sygn. akt II FSK 1868/16, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "podatnikiem jest podmiot, któremu właściciel przekazał nieruchomość w posiadanie na podstawie umowy, a zatem nie będzie nim podmiot, który obejmuje w posiadanie nieruchomość publiczną (np. Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego) w sposób wtórny, tzn. nie od właściciela, ale posiadacza dysponującego już prawem posiadania na podstawie określonego stosunku prawnego". W wyroku tym NSA odniósł się również do pojęcia "innego tytułu prawnego", o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. stwierdzając, że przez "tytuł prawny", o którym mowa w omawianym przepisie należy rozumieć m.in. trwały zarząd, zarząd, użytkowanie oraz inne szczególne formy prawne gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa i jednostki samorządu terytorialnego. Sąd orzekający obecnie powyższy pogląd podziela uznając, że w pojęciu "innego tytułu prawnego" nie mieści się umowa w przedmiocie oddania w posiadanie zależne nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, która nie została zawarta z właścicielem.

Niezależnie od tego godzi się zauważyć, że obowiązek podatkowy regulują ustawy podatkowe i nie można go przenieść w drodze umowy cywilnoprawnej na inne podmioty.

Dlatego też, jeżeli użytkownikiem wieczystym lub użytkownikiem gruntów jest P. S.A., to tylko ona może być uznana za podatnika, a nie P. [...] S.A., stąd zarzuty w tej materii w skardze należy ocenić jako nieuprawnione. Konsekwentnie nie naruszono art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż Sąd nie dopatrzył się wątpliwości powodujących konieczność rozstrzygania sprawy według korzyści podatnika.

Należy wskazać, że w zaskarżonej decyzji szeroko i prawidłowo ustosunkowano się do tego zagadnienia.

Jednocześnie, z urzędu (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd dostrzega brak w zaskarżonej decyzji odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 7 art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a u.p.o.l. Zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.p.o.l. podlegają budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub są one przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom. Zwolnienie to powinno być interpretowane zgodnie z postanowieniami u.t.k. Można przy tym wskazać, że omawiane zwolnienie może być stosowane pod warunkiem: 1) stwierdzenia, że budowle wchodzą w skład infrastruktury kolejowej, 2) ustalenia, jakie grunty są zajęte pod te budowle, 3) oraz stwierdzenia występowania jednego z warunków z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Przez infrastrukturę kolejową należy zaś rozumieć, zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.k. linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury.

Z brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wynika, że zamiarem ustawodawcy nie było zwolnienie od podatku całej "infrastruktury kolejowej", lecz tylko tworzących ją budowli i zajętych pod nie gruntów. Zatem art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie pozwala na objęcie zwolnieniem wszystkich gruntów, które są zlokalizowane w obszarze kolejowym w rozumieniu art. 4 pkt 8 u.t.k. Ze sformułowanej w tym przepisie definicji wynika bowiem, że obszar kolejowy to powierzchnia gruntów określona działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy. Natomiast, analiza treści przepisu ustawy podatkowej nie pozwala na wysnucie innego wniosku niż ten, że z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. jednoznacznie wynika zastrzeżenie ustawodawcy, że zwolnione od podatku od nieruchomości są tylko grunty "zajęte pod budowle" wchodzące w skład infrastruktury kolejowej.

Dalej zauważyć należy, iż z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, wynika, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a z treści poz. 19 załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 9 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U Nr 38, poz. 454 ze zm.), do terenów kolejowych, oznaczanych jako Tk, zalicza się grunty zajęte pod budowle i inne urządzenia przeznaczone do wykonywania i obsługi ruchu kolejowego: torowiska kolejowe, stacje, rampy, magazyny, bocznice kolejowe, itp. Oznacza to, że nie wszystkie działki oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako tereny kolejowe (Tk) podlegają zwolnieniu podatkowemu z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że oznaczenie symbolem "Tk" dotyczy nie tylko gruntów zajętych pod wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budowle, ale również innych gruntów i dlatego słusznie w sprawie przyjęto, że w tym kontekście, ich oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Tk" nie jest wystarczająco miarodajne, dla zakwalifikowania danego gruntu jako objętego analizowanym zwolnieniem podatkowym.

Skarżąca wskazała jako zwolniony spod opodatkowania grunt 62 200 m kw. W złożonym odwołaniu prócz sformułowanego zarzutu, nie zawarto żadnego dalszego uzasadnienia swych racji. Dlatego też WSA uznał, że wystarczającym i prawidłowym jest dokonanie oceny przez organ pierwszej instancji braku zasadności zastosowanego przez skarżącą zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.p.o.l.

Mając na względzie powyższe oraz art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.