Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 261/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-05-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art.86 par.1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę C.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2011 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki.

Pismem z dnia 9 maja 2014 r. skarżący wniósł o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia ww. wyroku, jednocześnie wnosząc o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że z przyczyn niezawinionych przez niego, tj. z powodu choroby, nie złożył wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Skarżący podkreślił, że leżał i miał wysoką gorączkę. Do wniosku załączono "Informację dla lekarza kierującego/POZ" z dnia 19 kwietnia 2014 r. i dnia 28 kwietnia 2014 r. oraz kopię decyzji Starosty z dnia 14 marca 2014 r. w przedmiocie nadania statusu osoby bezrobotnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku.

Z kolei stosownie do art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl jego § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Wymaga wyjaśnienia, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w jego uchybieniu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy.

Ponadto należy wskazać, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe.

Co ważne, przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań, mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409, postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2013 r. II FZ 989/13).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że wniosek złożono z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., zatem podlegał on merytorycznej ocenie.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanym wniosku nie podniesiono okoliczności, wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 15 kwietnia 2014 r. Skarżący jako argument, przemawiający za uwzględnieniem jego wniosku, wskazał na chorobę i przedłożył w tym zakresie "Informację dla lekarza kierującego/POZ" z dnia 19 kwietnia 2014 r. i dnia 28 kwietnia 2014 r.

Jak wynika treści przedłożonej dokumentacji, skarżący w okresie od 19 kwietnia 2014 r. do 9 maja 2014 r. chorował na ostry nieżyt nosa i zatok. Lekarz laryngolog w informacji z dnia 19 kwietnia 2014 r., oprócz wskazówek terapeutycznych w zakresie przyjmowania leków, zalecił skarżącemu leżenie. Z informacji z dnia 28 kwietnia 2014 r. wynika, że z uwagi na przedłużający się ostry nieżyt nosa i zatok, lekarz zalecił skarżącemu kontynuowanie przyjmowania leków. Ponadto w informacji z dnia 28 kwietnia 2014 r. ujęta jest adnotacja lekarza z dnia 5 maja 2014 r., z której wynika, że ogólny i miejscowy stan skarżącego uległ poprawie i zalecono jemu pobyt w domu do dnia 9 maja 2014 r.

W ocenie Sądu choroba skarżącego podczas biegu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku nie uprawdopodobnia braku winy w uchybieniu terminu. Bez wątpienia tego rodzaju choroba nie uniemożliwiała złożenia takiego wniosku. Trudno bowiem uznać, aby skarżący był tak ciężko i obłożnie chory, nawet mając wskazania do leżenia, aby nie mógł sporządzić takiego wniosku. Napisanie samego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie wymaga aż takiego wysiłku, którego nie byłby w stanie podjąć, chorując na nieżyt nosa i zatok i leżąc w łóżku. Wniosek taki mógł także podyktować, zamieszkującej z nim żonie i polecić jej wysłanie sporządzonego wniosku.

Wymaga zaakcentowania, że w orzecznictwie i literaturze przedmiotu ukształtował się zgodny pogląd co do tego, że sam fakt choroby nie potwierdza braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu, o ile nie wyklucza możliwości dokonania czynności procesowej przez skarżącego z zachowaniem terminu, osobiście lub korzystając z pomocy innych osób (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 7, Wydawnictwo C.H. Beck, W-wa 2005, str. 335; wyrok NSA z 1.03.1999 r., sygn. akt II SA 45/99; wyrok NSA z 4.11.1998 r., sygn. akt III SA 1243/97; postanowienie NSA z 22.01.2010 r., sygn. akt I OZ 28/10).

Zważywszy powyższe, Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Nie można bowiem przyjąć, że skarżący dopełnił obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Co istotne, iż skarżący nie podjął żadnych wysiłków w niniejszej sprawie do chwili upływu terminu, a wskazana przez niego przeszkoda nie jest, zdaniem Sądu, nadzwyczajna i tym samym uniemożliwiająca zachowanie terminu.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie na podstawie art. 86 §1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.