Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 662/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 188, art. 191, art. 121 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Marek Olejnik (spr.), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1953/17 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. w N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od C. sp. z o.o. w N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 7919 (siedem tysięcy dziewięćset dziewiętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 12 października 2018 r., sygn. III SA/Wa 1953/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. w N. (dalej jako "skarżąca" lub "spółka")

2. Przebieg postępowania przed organami :

2.1. Jak wynika z akt sprawy w wyniku ustaleń poczynionych w trakcie postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. zakwestionował na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2017 r. poz. 1221, z późn. zm. - dalej jako "ustawa o VAT") prawo spółki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z 17 faktur VAT dotyczących nabyć oleju napędowego wystawionych przez G. sp. z o.o.

2.2 Organy ustaliły bowiem, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, a ich wystawca pełnił rolę bufora w nierzetelnym łańcuchu dostaw i nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej, podobnie jak jego rzekomy dostawca G. sp. z o.o., co znalazło odzwierciedlenie w wydanych w stosunku do tych podmiotów decyzjach podatkowych. W konsekwencji decyzją z dnia 30 listopada 2016 r. organ I instancji dokonał rozliczenia w sposób odmienny od zadeklarowanego.

2.3 W wyniku rozpoznania odwołania spółki Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie opisaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko Dyrektora UKS, zgodnie z którym wykazane przez stronę nabycia oleju napędowego od G. sp. z o.o. były transakcjami nierzetelnymi, ponieważ, jak zostało dowiedzione, omawiany towar był przedmiotem obrotu pomiędzy szeregiem podmiotów polskich i zagranicznych, w trakcie, którego doszło do nadużyć podatkowych, których rezultatem było nieodprowadzanie należnego budżetowi państwa podatku.

2.4 Jednocześnie organ stanął na stanowisku, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania kontrolnego świadczy o tym, że strona miała świadomość lub zachowując należytą staranność, powinna była wiedzieć, że transakcje ze spółką G. wiążą się z oszustwami podatkowymi popełnionymi na wcześniejszym etapie obrotu. Jego zdaniem o braku dobrej wiary w postaci należytej staranności świadczy szereg okoliczności (wyszczególnionych w decyzji), a w szczególności Dyrektor za okoliczności, które winny wzbudzić podejrzenia strony, uznał m. in. warunki na jakich zawierano transakcje, w tym cena towaru niższa od cen oferowanych przez dominujący na rynku P., sposób nawiązania i prowadzenia współpracy z G. sp. z o.o., a poza tym ustalony sposób realizacji dostaw (zagwarantowanie kontroli nad towarem w trakcie transportu), co świadczyło o tym, że strona zdawała sobie sprawę, że wystawca spornych faktur, wbrew zapisom umownym, nie zapewni transportu nabywanego paliwa.

2.5 Odnosząc się natomiast do wniosków dowodowych organ odwoławczy zauważył, że są one w zasadzie zbieżne z tymi, które formułowane były przed organem I instancji. DIAS wskazał, że gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących spółek G. i C.1. Wskazał przy tym, że sposób reprezentowania oraz występowania w imieniu tych firm, jak również sposób wywiązywania się przez ww. podmioty z obowiązku składania deklaracji podatkowej oraz rozliczenia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za okres objęty postępowaniem kontrolnym, zostały w sposób wystarczający stwierdzone innymi dowodami. W przekonaniu organu skoro na podstawie zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, w tym dowodów włączonych z postępowań kontrolnych przeprowadzonych przez organy kontroli skarbowej w G. sp. z o.o. i C.1 sp. z o.o. można dokonać ustalenia stanu faktycznego, to tym samym dalsze prowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie nie jest zasadne.

3. Stanowiska stron w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji :

3.1. W skardze wniesionej do WSA skarżąca spółka wnioskując o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania lub uchylenie obu zaskarżonych decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:

a) art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124. art. 180 § 1. art. 181, art 187 § 1 i § 2 art 188 i art 191, art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm. dalej "O.p."), mających wpływ na wynik sprawy;

b) art. 210 § 6 O.p.- przez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji - brak przedstawienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, co jest rezultatem: - odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów i dowolnej interpretacji materiału dowodowego sprawy;

c) art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. - przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Skarżąca ujęła w rejestrach zakupu nierzetelne faktury, nieuprawniające jej do odliczenie VAT naliczonego ze zrealizowanych transakcji zakupu paliwa od Kontrahenta,

d) art. 86 ust. 1, 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, dalej jako "ustawa o VAT") w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT - przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Skarżąca odliczyła VAT naliczony z faktur, które nie dokumentowały faktycznych transakcji,

e) art. 99 ust. 12 ustawy o VAT - przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na określeniu Skarżącej zobowiązania podatkowego na mocy przesłanek, które nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji.

4. WSA w Warszawie uznał skargę za zasadną.

Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej "p.p.s.a.") uznał, że organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192 i art. 210 § 6 O.p. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Stwierdził w szczególności, że:

1. organ odwoławczy całą argumentację zawartą w wydanych w sprawie decyzjach zbudował na globalnej ocenie celu i rezultatów poszczególnych łańcuchów transakcji. Analizował wprawdzie transakcje zawarte przez skarżącą z jedynym dostawcą – firmą G. , lecz bez szczegółowego ustalenia okoliczności, które dotyczyły samej skarżącej. Materiał dowodowy został zgromadzony wybiórczo i tak też oceniony;

2. bezzasadnie odmówiono spółce przeprowadzenia zawnioskowanych przez nią dowodów (zwłaszcza o przesłuchanie osób reprezentujących G. sp. z o.o., czy pracowników tej firmy oraz dowodów zgłoszonych na okoliczność roli jaką w zakwestionowanych transakcjach odegrała czeska firma T. s.r.o.;

3. nie podziela oceny stanu faktycznego dokonanej w decyzjach wskazującej na świadomy udział spółki w transakcjach, które na wcześniejszym etapie obrotu gospodarczego wiązały się z oszustwami podatkowymi, gdyż ocena taka nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym, a twierdzenia organów w tym zakresie wynikają z dowolnej oceny akt sprawy i nadinterpretacji stanu faktycznego;

4. strona dochowała tzw. aktów staranności w ramach kontaktów handlowych z kontrahentem: posiadała dokumenty rejestrowe G. sp. z o.o., uzyskaną przez nią koncesję na obrót paliwami, informację o posiadanych przez nią rachunkach bankowych, strony zawarły stosowną umowę sprzedaży, a za dostawy paliwa skarżąca płaciła przelewami. Skarżąca zwracała się także do właściwego Urzędu Skarbowego o udzielenie informacji czy kontrahent wywiązuje się z zobowiązań podatkowych i uzyskała potwierdzenie, że podmiot ten został zarejestrowany jako czynny podatnik VAT oraz że warunkiem nawiązania współpracy było wpłacenie kaucji gwarancyjnej.

Zdaniem Sądu powyższe okoliczności świadczą na korzyść skarżącej i tak powinny zostać ocenione.

5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Organ zaskarżając ten wyrok w całości. Sformułował także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zastosowanie tego przepisu w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, 181 i art. 187 § 1 oraz 191 O.p. i uznanie, że materiał dowodowy nie został należycie zebrany i oceniony co doprowadziło do dowolnej oceny akt sprawy i nadinterpretacji stanu faktycznego, w sytuacji gdy organ w sposób wszechstronny ocenił cały materiał dowodowy i właściwie uznał, że Strona wiedziała lub powinna była wiedzieć, że poprzez nabycie paliwa uczestniczy w transakcjach wiążących się z przestępstwem w zakresie podatku VAT,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zastosowanie tego przepisu w związku z art. 122, art. 187 § 1 oraz 191 O.p. i uznanie, że organy w toku postępowania nie zebrały materiału dowodowego pozwalającego na stwierdzenie, że Strona wiedziała lub powinna była wiedzieć, że uczestniczy w transakcjach stanowiących nadużycie, podczas gdy zebrany materiał dowodowy pozwala na zajęcie stanowiska, że Strona była świadomym uczestnikiem oszukańczego procederu,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zastosowanie tego przepisu w związku z art. 122, art. 187 § 1 oraz 191 O.p. co doprowadziło do uznania, że podejmowanie przez Stronę tzw. aktów należytej staranności już po nawiązaniu współpracy z G. sp. z o.o. i dokonaniu pierwszych transakcji świadczy na korzyść Strony, co w konsekwencji nie może prowadzić do uznania, że Strona nie dochowała należytej staranności przy doborze kontrahenta, w sytuacji gdy czynności takie powinny być podejmowane przez Stronę jeszcze przed podjęciem współpracy i zakupem towarów oraz weryfikowane w trakcie współpracy na bieżąco, gdyż to w momencie nawiązywania współpracy powinno dokonywać się sprawdzenia rzetelności kontrahenta, a w momencie dokonywania konkretnych transakcji tylko potwierdzać wcześniejsze ustalenia, a odstąpienie od nich świadczy o niedochowaniu należytej staranności kupieckiej,

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zastosowanie tego przepisu w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 oraz 191 O.p. co doprowadziło do przyjęcia, że organ bezzasadnie odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, w szczególności dowodu z przesłuchania osób reprezentujących G. sp. z o.o. oraz pracowników tego podmiotu, podczas gdy prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczności w nich wskazane jest zbędne, gdyż organ w sposób dostateczny zebrał materiał dowodowy z którego wynika, że Strona była świadomym uczestnikiem przestępstwa podatkowego.

5. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz 191 O.p. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku zbędnych wskazań dla organu co do dalszego postępowania i przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na okoliczność współpracy pomiędzy podmiotami w zakresie realizacji poszczególnych transakcji, w sytuacji gdy organy wykazały świadomość Strony, a okoliczność ta została wyjaśniona w sposób dostarczany innymi dowodami.

5.2. Skarżąca nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną, jednakże na rozprawie przed Naczelny Sądem Administracyjnym w dniu 27 stycznia 2023 r. pełnomocnik spółki wniósł o jej oddalenie, jak również zasądzenie stosownych kosztów postępowania kasacyjnego.

6. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na rozprawie, zważył co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej jednak nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która została oparta na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., albowiem zarzuca się w niej wyłącznie naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

6.2 W tym kontekście na wstępie trzeba odnotować, że spór na obecnym etapie postępowania dotyczy kwestii dochowania przez osoby reprezentujące spółkę V., wypracowanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz w judykatach sądów krajowych, zasad tzw. dobrej wiary i należytej staranności, co pozwoliłoby na zachowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zakwestionowanych przez organy w oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

6.3 Analiza zarzutów proceduralnych rozpoznawanego środka zaskarżenia i ich uzasadnienia prowadzi do wniosku, że w ich ramach skarżący kasacyjnie organ kwestionuje przede wszystkim stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym organy stwierdzając, iż spółka powinna była wiedzieć lub co najmniej podejrzewać, że uczestniczy w oszustwie podatkowym, oparły się na wybiórczo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym, albowiem bezzasadnie odmówiły przeprowadzenia wnioskowanych przez spółkę dowodów, w szczególności w postaci przesłuchania S. P., który reprezentował kontrahenta strony – G. sp. z o.o., jak i pracowników tego podmiotu na okoliczność nawiązania i sposobu prowadzenia współpracy z przedmiotową spółką. W ocenie Sądu I instancji organy nie ustaliły również, pomimo zgłoszonych w tym zakresie stosownych wniosków dowodowych, roli jaką w niniejszej sprawie w ramach zakwestionowanych transakcji pełniła czeska firma spedycyjna T. s.r.o.

Odnosząc się do powyższego przypomnieć należy, że z treści art. 188 O.p. jednoznacznie wynika, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Organ podatkowy nie jest więc na podstawie wskazanego przepisu zobowiązany do uwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania. Jeżeli na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów można dokonać niebudzących wątpliwości ustaleń stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Postępowanie dowodowe nie stanowi bowiem celu samego w sobie, a gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Innymi słowy, odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu jest dopuszczalna wówczas, gdy brak jest możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący wątpliwości została już udowodniona.

6.4 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja miała miejsce w realiach niniejszej sprawy, gdzie okoliczności nawiązania i przebiegu współpracy ze spółką G. , rzutujące niewątpliwie na kwestie należytej staranności i dobrej wiary, zostały szczegółowo ustalone na podstawie dowodów w postaci: umowy sprzedaży z dnia 5 maja 2014 r., zeznań prezesa zarządu I. M. z dnia 23 października 2015 r. i prokurenta R. L. z dnia 23 listopada 2015 r. (osób reprezentujących skarżącą spółkę), materiałów pochodzących z postępowania kontrolnego prowadzonego wobec G. sp. z o.o. (w tym złożonych w tym postępowaniu w dniu 25 października 2015 r. zeznań prezesa zarządu S. P. oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 23 grudnia 2015 r. wydanej w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT) i ustaleń poczynionych w trakcie czynności sprawdzających w skarżącej spółce przeprowadzonych w trakcie postępowań kontrolnych prowadzonych przez DUKS we W. w G. sp. z o.o. Okoliczności wynikające z powyższych dowodów, a dotyczące nawiązania współpracy, sposobu rozliczenia transakcji, dokonywania zamówień i płatności nie były przecież kwestionowane przez skarżącą spółkę. Zostały natomiast ocenione w trybie art. 191 O.p. w sposób odmienny od jej oczekiwań, co jednakże nie uzasadnia zarzutu Sądu I instancji o niekompletności materiału dowodowego niezbędnego do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego. Jeśli chodzi natomiast o pracowników firmy G. , to ich zeznania nie mogły wnieść niczego do sprawy, zważywszy na fakt, że jak zeznał sam jej prezes S. P., wprawdzie zatrudniał w tamtym okresie dwóch pracowników (I. B. i M. R.), jednakże zajmowały się one wyłącznie "sprawami związanymi z dokumentami", natomiast pozostałymi sprawami zajmował się on osobiście.

Powyższe twierdzenia odnieść również należy do wniosków dotyczących spedytora czeskiego. Jak zasadnie wskazywał organ w zaskarżonej decyzji, na żadnym etapie obrotu paliwami płynnymi skarżąca spółka nie była bezpośrednim kontrahentem spółki T., podobnie jak i jej dostawca firma G. . Ustalenia dotyczące tej firmy (oparte w głównej mierze na informacjach pochodzących od czeskiej administracji podatkowej), z których wynikało, że T. nie posiada siedziby pod ujawnionym adresem, który jest wyłącznie adresem do korespondencji i pod którym jest zarejestrowanych ponad 900 podmiotów, jest nieosiągalna zarówno dla organów podatkowych, jak i wynajmującego, któremu zalega z czynszem, nie posiada nadto wystarczających środków finansowych do nabycia towarów i usług w ilościach zadeklarowanych przez polskie firmy i wykazanych w systemie VIES, posłużyły organom wyłącznie do tego, by stwierdzić bezzasadność angażowania dodatkowego spedytora do przewozu paliwa, skoro z umowy z dnia 5 maja 2014 r. wynikało, iż transportem ma się zajmować podmiot zaufany, czyli powiązana osobowo ze spółką C. sp. z o.o. Sąd I instancji nie wskazał przy tym w jaki sposób przeprowadzenie powyższego dowodu mogło przyczynić się do wyjaśnienia kwestii dochowania przez osoby reprezentujące skarżącą spółkę zasad należytej staranności i dobrej wiary.

6.5 Zresztą zarówno w decyzji II instancji, jak i odrębnym postanowieniu z dnia 31 marca 2017 r. organ odwoławczy niezwykle precyzyjnie i szczegółowo odniósł się do wszystkich wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę skarżącą wykazując, iż okoliczności mające być przedmiotem dowodów albo nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, albo zostały już wystarczająco stwierdzone innymi zgromadzonymi dowodami.

Rację ma zatem kasator podnosząc, iż prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie nakazanym przez Sąd I instancji jest nieuprawnione, co czyni uzasadnionymi wyspecyfikowane w tej materii w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania (w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w powiązaniu z art. 121 § 1 , art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O. p.,, w tym art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zbędnych wskazań dla organu co do dalszego postępowania i zobowiązanie go do badania kwestii już wyjaśnionych bądź nie mających istotnego znaczenia dla sprawy.

6.6 Przy czym podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądza, czy prawidłowe było stanowisko organów podatkowych, które stwierdziły w oparciu o szeroko przytoczone okoliczności (również wypunktowane w skardze kasacyjnej), że spółka wiedziała lub powinna była wiedzieć, iż poprzez nabycie paliwa od G. sp. z o.o. uczestniczy w transakcjach wiążących się z przestępstwem w dziedzinie podatku od towarów i usług. Analiza wszystkich tych okoliczności musi bowiem zostać dokonana w pierwszej kolejności przez Sąd I instancji, który wskazując na braki w materiale dowodowym w istocie tego nie uczynił, uznając ocenę w tym zakresie za przedwczesną. Rozstrzyganie w tej materii po raz pierwszy przez Naczelny Sąd Administracyjny prowadziłoby naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego. Do kwestii tych odniesie się natomiast szczegółowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, przyjmując, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był kompletny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Stąd nie mogły zostać na tym etapie postępowania rozpoznane zarzuty skargi kasacyjnej, w których uzasadnieniu kasator podjął próbę wykazania słuszności swojego stanowiska w zakresie braku dochowania przez spółkę zasad dobrej wiary w kontaktach handlowych z jedynym kontrahentem, tj. spółką G. .

6.7 W tym miejscu warto jedynie zwrócić uwagę na to, że Sąd I instancji zbyt dużą wagę przywiązuje do formalnych przejawów podjętych przez spółkę aktów należytej staranności w postaci m. in. zgromadzenia dokumentów rejestrowych kontrahenta, uzyskania od niego koncesji na obrót paliwami, wystąpienia do właściwego Urzędu Skarbowego o udzielenie informacji, czy kontrahent wywiązuje się ze zobowiązań podatkowych, czy określenia jako warunku nawiązania współpracy wpłaty kaucji gwarancyjnej. . Jak słusznie podnosi skarżący kasacyjnie organ, wszystkie te czynności podjęte zostały już po dokonaniu pierwszych transakcji z nieznaną w branży, krótko funkcjonującą na rynku, nie posiadającą żadnego doświadczenia w handlu paliwami firmą, przy jednoczesnym dokonywaniu zamówień na dużą skalę. Przed przystąpieniem do transakcji osoby reprezentujące spółkę nie zweryfikowały kontrahenta chociażby w KRS, a w tym okresie figurował on w rejestrze jako podatnik mający zawieszoną działalność gospodarczą.

7.1 Z tych powodów konieczne było w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

7.2 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209, art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), przy uwzględnieniu art. 207 § 2 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Uwzględniając fakt, iż w tożsamych sprawach rozpatrywanych na rozprawie w dniu 27 stycznia 2023 r., dotyczących identycznego stanu faktycznego i prawnego, choć innych okresów rozliczeniowych w podatku od towarów i usług, sformułowane zostały tożsame lub podobne zarzuty skarg kasacyjnych, a w efekcie jednostkowy nakład pracy pełnomocnika organu w każdej ze spraw był mniejszy, Naczelny Sąd Administracyjny przyznał organowi zwrot kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia, zasądzając 50% kwoty należnej temu pełnomocnikowi w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

A. Jakimowicz I. Najda-Ossowska M. Olejnik