Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 795/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-10-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 rok - w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi p o s t a n a w i a: - odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

W toku postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 rok, skarżący został wezwany, do uzupełnienia w siedmiodniowym terminie braków skargi poprzez:

a/ podanie wartości przedmiotu zaskarżenia,

b/ nadesłanie 4 odpisów skarg poświadczonych za zgodność z oryginałem

- pod rygorem odrzucenia skargi i

c/ wskazanie adresów uczestników postępowania (J. B., K. S., J. S. i D. K.) – pod rygorem przyjęcia, że adresami uczestników są adresy na jakie zostały doręczone decyzje.

Wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono skarżącemu w sposób prawem przewidziany – pismo odebrał A. W., upoważniony przez skarżącego do odbioru pism pocztowych. Siedmiodniowy termin przysługujący stronie na dokonanie tej czynności upłynął 22 września 2014 r.

W dniu 19 września 2014 r. skarżący poinformował Sąd (drogą mailową), że aktualnie nie ma go w kraju (przebywa u chorego przyjaciela w K.), w związku z czym wnosi o "przedłużenie terminu na uzupełnienie braków formalnych".

W dniu 15 października 2014 r. (datownik pieczęci na kopercie) Z. K. nadał do Sądu pismo, będące odpowiedzią na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a ponadto wniósł "o usprawiedliwienie mojego spóźnionego działania...", co Sąd potraktował jako wniosek o przywrócenie terminu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych.

W uzasadnieniu skarżący podał, że w okresie 11 września – 12 października 2014 r. był nieobecny w kraju. Był w K., gdzie pomagał ciężko choremu przyjacielowi. Na poparcie swoich twierdzeń załączył kserokopie: biletów lotniczych oświadczenia B. L. o przebywaniu skarżącego w K. oraz pisma osoby, która odebrała z urzędu pocztowego wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ppsa).

Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.

Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., sygn. II OZ 135/12, SIP LEX nr 1121266).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej wskazać należy, że w ocenie Sądu skarżący nie dochował tej szczególnej staranności, o której mowa wyżej, gdyż nie podjął żadnych czynności mających zabezpieczyć jego sytuację procesową na czas nieobecności w kraju. Z twierdzeń skarżącego nie wynika, aby jego wyjazd za granicę miał charakter nagły. Przewidując swoją dłuższą nieobecność w kraju i mając na względzie zainicjowane skargą postępowanie sądowoadministracyjne, Z. K. mógł poinformować Sąd o tym fakcie oraz wnioskować o niedoręczanie mu w zakreślonym czasie korespondencji sądowej.

Skarżący nie wskazał, dlaczego nie ustanowił w sprawie pełnomocnika. Wskazać przy tym należy, że nawet będąc osobą niezamożną (o czym wspomina w piśmie z 14 października 2014 r.) mógł wnioskować do Sądu o przyznanie mu profesjonalnego pełnomocnika i w ten sposób zadbać o swoją sytuację procesową.

Co do kwestii wniosku o przedłużenie terminu do usunięcia braków skargi wskazać należy, że siedmiodniowy termin, w jakim Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi na podstawie art. 49 ppsa jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany.

Fakt wyjazdu za granicę nie stanowi wystarczającej podstawy do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (por. postanowienie NSA z 7 lutego 2013 II OZ 62/13, Lex 1323686).

Skoro zatem skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w nieuzupełnieniu braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, to nie ma podstaw do uwzględnienia jego wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.

Wobec powyższego, na podstawie art. 86 ( 1 ppsa, należało orzec jak w sentencji postanowienia.

Jeśli chodzi o żądanie skarżącego uznania za właściwy w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Krakowie ze względu na trudną sytuację materialną. Po pierwsze, faktycznie trudną sytuację materialną sąd może uwzględnić w trybie postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zwrot kosztów postępowania będzie też przysługiwał stronie w sytuacji uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Po drugie zaś, właściwość miejscową sądu, na podstawie art. 13 § 2 ppsa określa się w ten sposób, że do rozpoznania sprawy właściwy jest ten sąd administracyjny, na którego obszarze ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W sprawie niniejszej właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Odstępstwa od powyższej zasady określa § 3 powołanego przepisu, jednak z żadną z takich sytuacji nie mamy do czynienia.