Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 541/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 88I
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Wojewody [....] z dnia 10 lutego 2012 r. nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 lutego 2012r, nr [...], po stwierdzeniu, że odwołanie wniesione przez D. K. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 4 października 2011 r, znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. B. pozwolenia na "budowę składu materiałów budowlanych, tarcicy i węgla, obejmujący budowę budynku magazynowo - składowego z częścią socjalno - sanitarną, placów utwardzonych i manewrowych, zbiornika na nieczystości ciekłe oraz kanalizacji deszczowej z odprowadzeniem wody do studni chłonnej i wagi najazdowej, na działkach ewid. nr [...], [...], [...] położonych w K. " - Kategoria obiektu budowlanego - XVII/XXII" zostało wniesione przez osobę nieposiadającą przymiotu strony postępowania -Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem D. K.. Jako podstawę prawną wskazano art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1, 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 póz. 1623 ze zm.).

W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda [...] wskazał, że D. K. pismem z dnia 17.10.2011 r. przekazanym przez Starostwo Powiatowe w S. jako odwołanie, wystąpiła do Wojewody [...] o uchylenie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 4 października 2011 r. Analiza akt sprawy dokonana przez organ odwoławczy potwierdziła, iż D. K. nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie zakończonej przez organ l instancji decyzją nr [...] z dnia 4 października 2011r, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. B. pozwolenia na budowę opisanego szczegółowo w sentencji decyzji.

Wojewoda wskazał, że brak prawnych możliwości rozpatrzenia odwołania zachodzi w sytuacji gdy wniesione zostało ono przez osobę nie będącą stroną postępowania. Zgodnie z art. 127 § 1 ustawy K.p.a., odwołanie od decyzji administracyjnej służy stronie. Stroną natomiast, zgodnie z art. 28 K.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny czy obowiązek.

W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę strony są ustalane zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który mówi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiekt.

Przymiot strony przysługuje zatem wyłącznie tym podmiotom, które doznają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, a zatem tylko tym, których interes prawny może zostać naruszony przez budowę nowego obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obszar oddziaływania obiektu jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Ustalenie obszaru oddziaływania dla konkretnego obiektu budowlanego należy każdorazowo do prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej l instancji. Określenie tego obszaru ma decydujące znaczenie dla ustalenia stron postępowania.

W przedmiotowej sprawie, dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 4 października 2011 r., znak: [...], strony postępowania ustalano na podstawie obowiązujących w dacie wydania decyzji przepisów i orzecznictwa w tym względzie. Analiza dokonana przez organ odwoławczy nie wykazała uchybień w tym zakresie. Przekazany przez organ I instancji materiał dowodowy nie wskazuje, że status strony postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę przysługuje D. K.. Obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje terenu działek nr ewid. [...] i [...] w K., gmina [...].

Zgłaszane w piśmie D. K. obawy, iż realizacja inwestycji spowoduje dodatkowe spiętrzanie wód opadowych oraz zwiększenie zagrożenia powodziowego, nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Sprawa ta była analizowana przez organ l instancji, zwłaszcza z uwagi na fakt, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych obszarów sołectwa K. (Uchwała Nr XXIX/232/2005 Rady Gminy Stryszawa z 4 października 2005) działki inwestycyjne znajdują się na terenach bezpośredniego zagrożenia powodzią. W § 14 ww. planu zapisano (m. in.) - cyt. "W obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią: 1) obowiązuje zakaz wznoszenia nowych oraz rozbudowy istniejących obiektów budowlanych i ogrodzeń pełnych" oraz " z zakazów wymienionych w pkt. 1-3, zgodnie z przepisami szczególnymi, zwolnić może w drodze decyzji Dyrektor RZGW".

Jak wynika z akt sprawy inwestor uzyskał wymaganą zgodę Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - decyzja z dnia 12 lipca 2010 r., znak: [...] o zwolnieniu z zakazów wynikających z art. 82 ustawy Prawo wodne dla realizacji rozpatrywanej inwestycji. Decyzja ta jest ostateczna (notatka służbowa z przeprowadzonej w dniu 13.12.2011 r. rozmowy telefonicznej z prowadząca sprawę M. J., pracownikiem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.). W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono, iż:"planowana inwestycja nie utrudni ochrony przed powodzią, jak również nie naruszy interesów gospodarki wodnej".

Ponadto Wojewoda [...] poinformował, że podnoszona przez D. K. okoliczność jej odwołania się od decyzji Dyrektora RZGW z dnia 08.09.2011 r, znak: [...] nie ma wpływu na niniejsze postępowanie, bowiem przywołana decyzja z dnia 08.09.2011 r. nie stanowi dokumentu w tej sprawie, a dotyczy prawdopodobnie przyszłych zamierzeń inwestora. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że w świetle przekazanego materiału dowodowego, D. K. nie posiada interesu prawnego, który mógłby zostać naruszony poprzez projektowaną inwestycję i w związku z tym nie przysługuje jej przymiot strony.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. K., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego w zw. z art. 5 ust. 2b. ust. 9 prawa budowlanego oraz art. 881 ust. 1 ustawy Prawo wodne i art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - przez uznanie, że D. K. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] w dniu 4 października 2011 r, znak: [...], nr [...]. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 80 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i i brak zebrania wystarczającego materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji przez Wojewodę [...]. W oparciu o te zarzuty D. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu l instancji oraz o przyznanie jej statusu strony w toczącym się postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

Uzasadniając zarzuty skargi D. K. wskazała, że teren oddziaływania obiektu budowlanego jest wyznaczany indywidualnie dla każdej inwestycji, na podstawie cech obiektu oraz jego przeznaczenia z uwzględnieniem przepisów odrębnych, dzięki którym można wyodrębnić strefę wokół realizowanego obiektu budowlanego. Oznacza to, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować inwestycję, jeżeli mają interes prawny w takim wyłącznie zakresie, w jakim ta inwestycja koliduje z ich uzasadnionym interesem. Dokonując oceny, czy dany podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę nie ma znaczenia, czy został naruszony jego interes prawny, a jedynie, czy interes taki podmiotowi przysługuje. Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Z normy art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane wynika, że w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczne -budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego.

Organ pierwszej instancji nie zwrócił należytej uwagi na to, że w zaskarżonej decyzji jako jedyne uzasadnienie ustalenia, iż nieruchomość Skarżącej nie znajduje się w oddziaływania obiektu, powołano decyzję organu pierwszej instancji. Samodzielnych ustaleń dotyczących obszaru oddziaływania obiektu jednakże nie poczynił oraz zupełnie nie uzasadnił swojego stanowiska, z jakich przyczyn tak wyznaczony przez organ pierwszej instancji obszar oddziaływania obiektu, uznał za pozwalający stwierdzić na tej podstawie, że skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji tymczasem nie wynika, w jaki sposób i na podstawie jakich okoliczności obszar oddziaływania obiektu został w taki sposób wyznaczony. W szczególności brak jest jakichkolwiek ustaleń faktycznych i rozważań w zakresie oddziaływania obiektu, w tym na uprawnienia skarżącej jako właściciela działki sąsiedniej, chociażby w świetle charakteru i wielkości inwestycji, przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Wskazane braki świadczą - zdaniem skarżącej - o tym, iż dokonana przez Wojewodę [...] ocena, że Skarżąca nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jest co najmniej przedwczesna i niepoprzedzona rzetelną analizą stanu faktycznego, co stanowi naruszenie także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Dodatkowo skarżąca wskazała, iż w procesie zmierzającym do wyznaczenia takiego obszaru nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Skarżąca podkreśliła, iż zgodnie z art. 5 ust. 2b ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów. Natomiast zgodnie z art. 5 ust 9 ustawy Prawo budowlane zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ administracyjny, wydając decyzję, w ogóle nie wziął pod uwagę treści art. 5 ust 9 ustawy Prawo budowlane.

D. K. powołała się na art. 88! ust 1 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych oraz zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót. Koronnym argumentem organu, iż działki skarżącej znajdują się poza zasięgiem oddziaływania inwestycji nie może być wyłącznie powoływanie się na decyzję z dnia 12 lipca 2010 roku Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej o zwolnieniu J. B. z zakazów wynikających z art. 82 ustawy Prawo wodne dla realizacji rozpatrywanej inwestycji.

Skarżąca powołała się także na art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca podniosła, że decyzja Wojewody [...] i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, wyszczególnionych powyżej. Skarżąca podkreśliła, iż działki inwestora oraz skarżącej znajdują się na terenie bezpośredniego zagrożenia powodzią, podczas opadów deszczu oraz roztopów śniegu jest systematycznie zalewana i podtapiana wodą. Natomiast działki na których znajduje się teren inwestycji J. B. jest podniesiony, a zgodnie z planem inwestycji i treścią pozwolenia na budowę teren ten będzie nadsypywany, podniesiony jeszcze bardziej, utwardzony, zabetonowany, co doprowadzi do tworzenia się większych rozlewisk wodnych i zwiększonego zalewania działek skarżącej podczas silniejszych opadów. Działki, na których będzie mieścić się inwestycja będą stanowić zaporę i tamę dla spływającej wody, co doprowadzi do gromadzenia się wody na działkach skarżącej i braku możliwości ich odpływu. Mimo to Wojewoda [...], a wcześniej Starosta [...], nie powadzili żadnego postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy planowana inwestycja będzie szkodliwie oddziaływać na działki stanowiące własność skarżącej poprzez spowodowanie ich zalewania i podtapiania. W ocenie skarżącej powyższe okoliczności wskazują, że istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, w tym zwłaszcza na działki stanowiące jej własność.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na zarzut naruszenia w prowadzonym postępowaniu art. 28 § 2 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy wskazał, że wbrew twierdzeniom skargi przeprowadził analizę ustaleń organu l instancji w zakresie przyjętego kręgu stron, w tym również w kontekście wyrażonej w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane zasady poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Podkreślono, że zgodnie z art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Tak więc osoby trzecie ( w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem.

Skarżąca nie wskazała takiej podstawy, a w szczególności za podstawę do udziału w postępowaniu administracyjnym nie może być uznana podnoszona przez skarżącą kwestia hipotetycznego zagrożenia powodziowego, jakie może spowodować realizacja inwestycji. Sprawa tego zagrożenia wyjaśniana bowiem była przez organ l instancji i w ramach postępowania wyjaśniającego ustalono, że inwestor uzyskał zgodę Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej -decyzja z dnia 12 lipca 2010 r. znak: [...] ( akta I instancji, karta nr 102 ) o zwolnieniu z zakazów wynikających z art. 82 ustawy Prawo wodne. W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono jednocześnie, że inwestycja nie utrudni ochrony przed powodzią, jak również nie naruszy gospodarki wodnej.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 póz 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej przez Sąd oceny decyzji Wojewody [...] stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 138 § 1 pkt. 3 KPA. Zgodnie z art. 127 § 1 KPA odwołanie służy stronie. W razie gdy odwołanie wniosła jednostka, która twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać jej odwołanie. Jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że jednostka ta nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, to wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3" (B. Adamiak J. Borkowski, KPA . Komentarz, wyd. 12, warszawa 2012 str. 525). W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999, nr 4, póz. 119, podzielono ten pogląd i przyjęto, że: "Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a." Pogląd ten podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę.

Organy obu Instancji prawidłowo ustaliły, że Skarżąca jako właścicielka działki [...] oraz [...] nie ma przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Starostę [...] pozwolenia na budowę z dnia 4 października 2011 r. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 nr 243 póz. 1623 ze zmianami), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt. 20 ww. ustawy przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

"Obszar oddziaływania obiektu" jest każdorazowo ustalany i definiowany przez organ administracyjny, dla każdej sprawy administracyjnej oddzielnie, z uwzględnieniem rodzaju planowanej inwestycji i jej cech, które wpływają na określony w ten sposób obszar wokół planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Na ustalenia te nie ma wpływu "sąsiedztwo" z nieruchomością objętą wnioskiem, ani też to czy jest ono bezpośrednie, gdyż obszar oddziaływania obiektu może obejmować tereny dalej położone, niekoniecznie przylegające bezpośrednio do terenu inwestycji natomiast istotne jest aby "oddziaływanie obiektu" było powiązane z przepisami odrębnymi.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006r. VII SA/Wa 1454/05, zgodnie z którym tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydane pozwolenie na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny.

Analizując przedmiotowa sprawę Sąd nie znalazł "przepisu odrębnego", który pozwalałby ustalić oddziaływanie planowanej inwestycji na działki stanowiące własność Skarżącej.

W szczególności położenie tych nieruchomości względem siebie nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 póz. 690 ze zm.) Z akt sprawy wynika, że nieruchomość Skarżącej oddzielona jest od terenu inwestycji czterema innymi nieruchomościami stanowiącymi działki [...] (działka drogowa), nr [...], [...], [...] co w terenie stanowi odległość około 45-55 metrów od granic terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz ok. 65 m od terenu projektowanej inwestycji.

Skarżąca upatruje źródła swoich praw strony w ustawie Prawo wodne a w szczególności w art. 88! i następnych, jako że zarówno nieruchomości Skarżącej jak i nieruchomości inwestora położone są w terenach zalewowych.

Zgodnie z tym przepisem na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych; sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk; zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie.

Jednakże zgodnie z ust. 2 art. 88I, jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od ww. zakazów.

Według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych obszarów sołectwa K., przyjętego uchwałą Nr XXIX/232/2005 Rady Gminy Stryszawa z dnia 4 października 2005 r., opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wojewody Małopolskiego z 2005r. nr 605 póz. 4154 , nieruchomości te położone są w większości na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej , położone w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią oznaczone na rysunku planu symbolem MN1/ZZ.

Treść planu tj. w szczególności § 14 i 29 koresponduje z zapisami art. 88! ustawy Prawo wodne i przewiduje możliwość zwolnienia z zakazów w tym zabudowy, przez D. K. powołała się na, a wówczas przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne oraz warunki zagospodarowania terenu i zasady kształtowania zabudowy dla terenów MN1/zz ustala jak dla innych terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej.

W dniu 12 lipca 2010r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. zwolnił J. B. z zakazów wynikających z art. 82 ust. 2 pkt. 1 i 3 Prawa wodnego. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że planowana inwestycja nie utrudni ochrony przed powodzią jak również nie naruszy interesów gospodarki wodnej. Nie może być traktowane jako zasadny zarzut twierdzenie, że organ powołał się w tym zakresie na ww. decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 12 lipca 2010r. Jest to organ administracyjny uprawniony i umocowany przepisami prawa do zajęcia stanowiska w przedmiocie ochrony przeciwpowodziowej oraz do wydania powołanej wyżej decyzji Jeżeli organ ten w swojej decyzji oświadcza, że planowana inwestycja nie utrudni ochrony przed powodzią jak również nie naruszy interesów gospodarki wodnej, to Sąd nie znajduje podstawy do kwestionowania tych ustaleń przez organ administracji architektoniczne - budowlanej. Każdy organ administracyjny ma ustalony zakres swoich kompetencji i jest obowiązany zakresu tego przestrzegać (art. 19 KPA). Postępowania z zakresu prawa budowlanego obejmują niejednokrotnie różne, odległe od siebie merytorycznie zagadnienia i po to właśnie wprowadzana została zasada dołączania do wniosku o pozwolenie na budowę niezbędnych opinii, zezwoleń i decyzji aby te różnorodne zagadnienia rozstrzygane były przez kompetentne organy.

Tak więc przepisy prawa wodnego dotyczące ochrony przeciwpowodziowej nie znajdują zdaniem Sądu zastosowania przy ustalaniu kręgu stron w niniejszej sprawie administracyjnej.

Choć zarzut ten nie jest wprost w skardze wyartykułowany, można domyślać się, że Skarżąca obawia się, że planowana inwestycja może zmienić stosunki wodne na gruncie i tym samym upatruje swojego interesu prawnego w art. 29 ustawy prawo wodne. Również i ten przepis nie daje podstaw do ustalenia że Skarżąca ma przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że rzędna planowanego budynku to 402,70 natomiast rzędna terenu na planowanym placu to 401,70 podczas gdy najniższa rzędna terenu nieruchomości Skarżącej wynosi 403,22. Z porównania tych wielkości wynika, że nie zmieni się kierunek odpływu wody z gruntu Skarżącej. Stwierdzić też należy, że sama obawa potencjalnej zmiany stosunków wodnych nie może być przesłanką do ustalenia, że Skarżącej przysługuje przymiot strony postępowania.

Decyzja nie naruszyła też art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. b oraz ust. 1 pkt. 9 ustawy prawo budowlane. Zgodnie z tymi przepisami obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów oraz poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Po pierwsze trzeba stwierdzić, że przedmiotem postępowania nie jest badanie prawidłowości samej decyzji o pozwoleniu na budowę tylko ustalenie czy Skarżącej przysługiwał w sprawie przymiot strony. Niemniej na marginesie trzeba stwierdzić, że kwestie te w tym w szczególności związane z usuwaniem wód opadowych w decyzji zostały uwzględnione, jak również inwestor pozyskał w tym zakresie stosowne pozwolenie wodnoprawne (karta 107-108 projektu). Art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane mówi natomiast o poszanowaniu uzasadnionych interesów osób trzecich (takich jak dostęp do drogi publicznej) znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jak wyżej ustalono, nieruchomości Skarżącej w tym obszarze się nie znajdują, stąd w ogóle ten przepis nie mógł zostać naruszony.

Na marginesie można tylko zauważyć, że z treści wszystkich pism kierowanych do organów administracyjnych obu instancji, wynika, że Skarżąca żąda aby żadna inwestycja w sąsiedztwie jej nieruchomości nie powstała. Skarżąca na swoich działkach ma wybudowany nowy dom (pismo Skarżącej karta 94 akt adm. Organu II Instancji). Oznacza to, że Skarżąca podjęła ryzyko inwestowania w terenach zalewowych, zagrożonych powodzią, często dotychczas podtapianych. Ryzyko to podjął też J. B. - inwestor w postępowaniu o pozwolenie na budowę w sprawie niniejszej. Niemniej uzyskał wszelkie wymagane decyzje - zarówno pozwolenie wodnoprawne jak i wielokrotnie powoływane zwolnienie z zakazu zabudowy, a skoro tak, to brak jest podstaw prawnych do twierdzenia, że Skarżąca posiada w niniejszej sprawie interes inny niż faktyczny, albowiem z żadnego przepisu prawa nie wynika, że realizacja planowanej inwestycji wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości stanowiące własność Skarżącej.

Zarzut dotyczący naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest uzasadniony. Zgodnie z tym przepisem każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przepis ten ma - jak i cała ustaw - zastosowanie do spraw związanych z ustalaniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i wydawaniem decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś do szczegółowego ustalania obszaru oddziaływania planowanego obiektu budowlanego.

Nie znajdują również uzasadnienia zarzuty naruszenie art. 80 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego i i brak zebrania wystarczającego materiału dowodowego. Zdaniem Sadu w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania materiał w sprawie został zebrany prawidłowo a postępowanie przeprowadzone rzetelnie i wyczerpująco.

Wobec powyższego skargę jako niezasadną na zasadzie art.. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 póz. 270) należało oddalić.