Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 177/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157 par 1, art. 158 par 1, art. 64 par 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 10, art. 16, art. 14
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Protokolant Referent stażysta Natalia Kopiś, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Numer [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu sprawy z wniosku Fundacja W. w L. z dnia 13 grudnia 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r. znak: [...] wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa L. przez Sekretarza Województwa L. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznych zawartych we wszystkich wnioskach o dofinansowanie z funduszy europejskich (perspektywa 2007-2013) złożonych przez Gminę L., jednostki organizacyjne Gminy L. oraz spółki komunalne Gminy L. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 - dalej k.p.a.) w zw. z art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 1 , art. 16 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., dalej jako u.d.i.p.)

orzekło o odmowie stwierdzenia nieważność decyzji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w dniu 27 grudnia 2018 r. wpłynął, za pośrednictwem organu I instancji, wniosek Fundacja W. w L. reprezentowanej przez Prezesa Zarządu K. J. o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa L. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Decyzji zarzucono naruszenie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie polegające na rozpoznaniu sprawy pomimo braku należycie podpisanego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a także art. 64 § 2 k.p.a. - poprzez niezastosowanie i zaniechanie wezwania do podpisania złożonego wniosku. Wyjaśniono, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej w przedmiotowej sprawie został złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 7 grudnia 2016 r. W związku z nierozpatrzeniem tego wniosku przez organ została złożona skarga na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Sąd wyrokiem z dnia 26 czerwca 2018 r. sygn. akt II SAB/Lu [...] nakazał organowi rozpatrzenie wniosku strony. Organ decyzją z dnia [...] r. odmówił udostępnienia żądanej informacji. Wnioskodawca podniósł, że pismo o udostępnienie informacji publicznej z dnia 7 grudnia 2016 r. było niepodpisane dlatego przed wydaniem decyzji organ obowiązany był do wezwania wnioskodawcy do podpisania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem Fundacji W. rozpatrzenie wniosku strony, który nie zawierał podpisu, świadczy o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Na poparcie swego stanowiska powołano się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wa [...].

Kolegium rozpoznając sprawę wskazało, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. W przedmiotowej sprawie postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. znak: [...] wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa L. wszczęto na wniosek z dnia 13 grudnia 2018 r. złożony przez stronę - Fundacja W. w L. reprezentowaną przez Prezesa Zarządu K. J.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ wyższego stopnia jest właściwe do prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Marszalka Województwa L. - art. 2a ust. 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570).

Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, na którą powołała się strona we wniosku, jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Strona podniosła, że wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej na podstawie wniosku z dnia 7 grudnia 2016 r. przekazanego pocztą elektroniczną bez wymaganego przepisami k.p.a. podpisu stanowi rażące naruszenie prawa.

Zdaniem Kolegium wydana decyzja z dnia [...] r. nie narusza prawa w sposób rażący i tym samym nie ma podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej prawo dostępu do niej przysługuje każdemu (art. 2 ust.1 u.d.i.p.), zaś obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organy władzy publicznej (art.4 ust.l pkt 1 u.d.i.p.), o ile posiadają żądane informacje (art.4 ust.3 u.d.i.p.), a prawo do informacji publicznej nie podlega ograniczeniu na podstawie przepisów ustaw chroniących poszczególne tajemnice (art.5 u.d.i.p.). Organ administracji publicznej (rządowej i samorządowej) jest więc obowiązany do udostępnienia żądanych informacji, chyba że udowodni konieczność odmowy ich udzielenia przede wszystkim z uwagi na tajemnicę ustawowo chronioną albo wykaże, że żądanych informacji nie posiada. Udzielenie informacji następuje w formie tzw. czynności materialno- technicznej (czynności faktycznej, z którą przepis prawa łączy skutek prawny), natomiast odmowa jej udostępnienia pociąga za sobą konieczność wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), odpowiednio uzasadnionej (art. 16 ust.2 pkt 2 u.d.i.p. w związku z art. 107 § 3 k.p.a.). Dlatego też w zakresie udzielenia informacji publicznej (pozytywnego załatwienia wniosku) stosuje się wyłącznie ustawę o dostępie do informacji publicznej, a w zakresie odmowy udzielenia (posiłkowo) również przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Fundacja Wolności zarzuciła, że przedmiotowa decyzja została wydana pomimo braków formalnych wniosku z dnia 7 grudnia 2016 r. (k. 1 akt sprawy). Zdaniem wnioskodawcy podanie o udostępnienie informacji publicznej powinno być podpisane stosownie do art. 63 § 3 k.p.a., a ewentualny brak formalny w tym zakresie musi być uzupełniony na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.

Specyfiką postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej jest stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w ograniczonym zakresie, wyznaczonym treścią art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

W ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest regulacji określającej wymogi formalne wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Również literalne odczytywanie treści cytowanych przepisów art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. nie przesądza, że do wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy stosować art. 63 k.p.a., a w razie braków formalnych wniosku uzupełniać je w trybie kodeksowym - art. 64 § 2.

Kolegium podniosło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się jednolicie (zob. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2018 r. SAB/G1 78/18, LEX nr 2482918), że: "w ustawie o udostępnianiu informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek taki może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny co jest jego przedmiotem. W tym kontekście za wniosek pisemny uznać należy m.in. przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet w sytuacji, w której do autoryzacji tego zapytania nie zostanie użyty bezpieczny podpis elektroniczny. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a to z tego względu, że żądając udostępnienia informacji publicznej nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym, aby informację taką otrzymać. Także cel ustawy o udostępnianiu informacji publicznej oraz regulacja zawarta w jej art. 10 ust. 2, przewidująca, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, uzasadnia pogląd, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Z tego też względu brak podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi co do zasady jego braku formalnego, (por. wyrok WSA w Krakowie z 20 lipca 2016 r. II SAB/Kr 102/16, lex nr 2105464). Zatem stanowisko organu o konieczności istnienia podpisu na wniosku jest błędne, jak też błędne jest twierdzenie iż wniosek strony z 30 maja 2017 r. był anonimem. Wniosek ten bowiem w istocie rzeczy zawierał jednoznaczne wskazanie danych podmiotu od którego pochodził".

Stanowisko o możliwości złożenia wniosku o udostępnienia informacji publicznej w jakiejkolwiek formie, która w sposób jednoznaczny wyrazi wolę podmiotu (nawet anonimowego) uzyskania informacji publicznej jest wielokrotnie powtarzana w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12, LEX nr 1291370, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/01 166/12, LEX nr 1274715) .

Kolegium dostrzegło wątpliwości, czy nawet rozbieżności orzecznicze odnoszące się do problematyki wymogów formalnych, jakie powinien spełniać wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jednakże stwierdziło, że nie można uznać, że w realiach przedmiotowej sprawy doszło do rażącego naruszenia prawa przez Marszałka Województwa L. w zakresie wydania decyzji z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznych.

Organ odwoławczy podkreślił, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony do Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. drogą elektroniczną (zwykłą pocztą e-mail) w dniu 7 grudnia 2016 r. przez K. K. w imieniu Fundacja W. w L.. Powyższe podanie nie zostało podpisane w formie właściwej dla k.p.a. W związku z bezczynnością Marszałka Województwa L. - nierozpatrzenia wniosku z dnia 7 grudnia 2016 r. - Fundacja W. złożyła skargę na bezczynność w dniu 23 stycznia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarga została podpisana profilem zaufanym e-PUAP przez K. K. (k. 8-12 akt sprawy). WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. akt II SAB/Lu [...] zobowiązał wskazany organ do rozpoznania wniosku Fundacja W. w L. z dnia 7 grudnia 2016 r. w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (k. 21 akt sprawy). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd nie nakazał organowi uzupełnienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej o jakiekolwiek elementy formalne.

Organ w dniu [...] r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia żądanej przez stronę informacji publicznej, jednakże doręczył ją wraz z postanowieniem o sprostowaniu z dnia [...] r. dopiero w dniu 24 października 2018 r. W dniu 18 października 2018 r. Prezes Zarządu Fundacja W. w L. K. J. podpisanym własnoręcznie pismem wezwał organ do wykonania wskazanego powyżej wyroku WSA w Lublinie, rozpatrzenia wniosku z dnia 7 grudnia 2016 r. oraz zwrotu kosztów sądowych (k. 49 akt sprawy).

Mając na uwadze stan faktyczny niniejszej sprawy w tym przede wszystkim okoliczność, że po złożeniu niepodpisanego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w dniu 7 grudnia 2016 r. Fundacja W. w L. dwukrotnie podtrzymywała swoje żądanie poprzez złożenie skargi na bezczynność podpisanej elektronicznie przez K. K. oraz wezwanie do rozpatrzenia wniosku podpisane przez K. J. Kolegium uznało, że decyzja z dnia [...] r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Podpis pod podaniem warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby wnoszącej podanie (zob. B. Adamiak, Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz, W. 2016, s. 361). W realiach przedmiotowej sprawy szczególnie po złożeniu przez Fundacja W. w L. skargi na bezczynność do WSA w Lublinie nie było żadnych wątpliwości co do identyfikacji podmiotu żądającego informacji. W postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej nie bada się zaś interesu prawnego wnioskodawcy i to niezależnie od sposobu zakończenia sprawy, dlatego też podpis pod podaniem pełni wyłącznie funkcję identyfikującą podmiot wnoszący żądanie. Od początku prowadzenia niniejszej sprawy podmiot żądający udostępnienie informacji był organowi znany.

Przyjmując nawet za prawidłowe stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczące konieczności podpisania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w przypadku wydawania decyzji odmownych, to w realiach niniejszej sprawy indywidualnej organ odwoławczy uznał, że strona co najmniej dwukrotnie powtórzyła i potwierdziła wniosek z dnia 7 grudnia 2016 r. - skargą do WSA w Lublinie (k. 8-12) oraz wezwaniem z dnia 18 października 2018 r. (k 49). Zarówno wskazana skarga, jak i wezwanie były podpisane zgodnie z wymogami określonymi w k.p.a.

Kolegium orzekając w niniejszej sprawie uznało, że nie wystąpiła w niej przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nakazująca stwierdzenie nieważności decyzji.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego pełnomocnik skarżącej Fundacji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 25 czerwca 2019 r. wpłynęło do akt sprawy pismo pełnomocnika strony skarżącej stanowiące uzupełnienie skargi. W piśmie tym zarzucono decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 63 k.p.a., art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. – poprzez ich niezastosowanie, chociaż zachodziły ku temu przesłanki.

W uzasadnieniu pisma skarżąca podnosi, że zgodnie z nową linią orzeczniczą w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany zacznie zmierzać do wydania decyzji o odmowie udostepnienia informacji publicznej winien też zacząć stosować k.p.a., w tym w szczególności zadbać o uzupełnienie braków wniosku, który winien spełniać wymogi formułowane przez k.p.a. pod adresem podania. Ponadto podkreślono, że podnoszony przez organ fakt, że skarżący podpisywał pisma elektronicznie, nie oznacza w żadnym razie, że w ten sposób sanował brak pierwotnego wniosku. Również niezasadnie wskazuje organ na brak stosownych wytycznych Sądu w zakresie braków wniosku, bowiem Sąd nie przesądzał o tym jakie ma być rozstrzygnięcie organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Przesłanki, których zaistnienie obliguje właściwy organ administracji publicznej do stwierdzenia nieważności decyzji zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Należą do nich: 1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) wydanie decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) trwała niewykonalność decyzji w dniu jej wydania; 6) wydanie decyzji, która w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą oraz 7) wydanie decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Dodać przy tym należy, że tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji, zaś orzekający w tym trybie organ administracji publicznej, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia (w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji) przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie wchodząc przy tym w istotę sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa, zaś jego celem jest bezsporne ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Zgodnie zaś z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, że z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 k.p.a wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Nie rozpoznaje się wówczas sprawy w jej całokształcie, nie orzeka co do istoty sprawy w jej podstawowym przedmiocie, bowiem postępowanie nadzwyczajne nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego, ale rodzaj sprawowanego nad nim nadzoru. W postępowaniu nieważnościowym organ orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, zaś nie jest władny rozstrzygać o jakichkolwiek innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wydanie 8, s. 727, teza 8 do art. 156 Kpa). Tym samym, w ramach postępowania nieważnościowego, organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (por. m.in.: wyroki NSA z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, z 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej zwanej: "CBOSA").

Powyższe uwagi znajdują odpowiednie przełożenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym, który kontrolując decyzję kończącą postępowanie zwykłe bada, czy organ wszechstronnie rozpoznał sprawę, w tym bez naruszenia (zwykłego lub kwalifikowanego) jakichkolwiek przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Kontrolując natomiast decyzję kończącą postępowanie nieważnościowe nadzwyczajne, sąd ocenia czy organ prawidłowo uznał wystąpienie lub niewystąpienie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., w tym czy ewentualne stwierdzone przez organ naruszenia prawa mają charakter naruszeń zwykłych - nie skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji, czy też naruszeń kwalifikowanych -zobowiązujących do eliminacji decyzji z obrotu prawnego.

Kontrola sądowa, przeprowadzona w niniejszej sprawie z zastosowaniem powyższych reguł, nie wykazała, aby Kolegium dopuściło się uchybień i niezgodnie z prawem odmówiło stwierdzenia nieważności, stanowiącej przedmiot kontroli, decyzji wydanej przez Marszałka Województwa L..

Kolegium ustosunkowując się do przesłanki drugiej, która stanowiła podstawę wniosku skarżącej, dokonało szczegółowej analizy kontrolowanej decyzji, która zasługuje na aprobatę tutejszego Sądu. Stwierdziło, że kontrolowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Nie przemawia za tym okoliczność niepodpisania wniosku wszczynającego postępowanie, która – jako taka stanowi w istocie naruszenie prawa, ale - jak to zauważyło to Kolegium - nie jest to naruszenie o charakterze rażącym. Wyjaśnić przy tym należy, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie jako wyraźne, oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Przyjmuje się, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest rażące, decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (por. m.in.: wyrok WSA w Warszawie z 29 stycznia 2019 r., VII SA/Wa 567/2018, Lex nr 2627233; wyrok NSA z 20 października 2010 r., II OSK 1614/09, Lex nr 746680). Tak więc nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi bowiem nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1111/06; z dnia 30 listopada 1999 r., sygn. akt V SA 876/99; z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92).

Sąd podziela pogląd, że w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej nie mają zastosowania wprost przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Do tej ustawy ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła jedynie w art. 16 w odniesieniu tylko do decyzji administracyjnych. Jednocześnie jednak ustawa o dostępie do informacji publicznej nie reguluje w sposób szczegółowy wszystkich elementów postępowania związanego z wnioskami o udostępnienie informacji publicznej. Nie ma bowiem wątpliwości, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej wszczyna postępowanie administracyjne, w ramach którego mogą być podejmowane różnorakie czynności. Z założenia ma to jednak być postępowanie odformalizowane i szybkie. Ustawodawca nie przewidział żadnych szczególnych wymagań ani co do wniosku, ani co do osoby wnioskodawcy.

Słusznie podniosło Kolegium, że w sprawie niniejszej organ I instancji nie miał wątpliwości w zakresie identyfikacji wnioskodawcy, bowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony w formie elektronicznej przez K. K. w imieniu Fundacja W. w L.. W związku z bezczynnością Marszałka Województwa L. Fundacja wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga została podpisana profilem zaufanym e-PUAP przez K. K.. Sąd uwzględnił tę skargę. Następnie Prezes Zarządu Fundacji K. J. własnoręcznie podpisanym pismem wezwał organ do wykonania wyroku WSA i rozpatrzenia wniosku z 7 grudnia 2016 r. o udzielenie informacji publicznej. Uznać zatem należało, że mimo niepodpisania pierwotnego wniosku Fundacja dwukrotnie podtrzymała swoje żądanie.

Sąd nie podzielił natomiast poglądu zaprezentowanego przez Kolegium, że orzekając w przedmiocie bezczynności, WSA nie nakazał organowi uzupełnienia wniosku, co przemawiałoby za koncepcją organu odwoławczego przedstawioną w uzasadnieniu. W sprawie o sygn. akt II SAB/Lu [...] Sąd nie mógł rozstrzygać w tym zakresie, bowiem w orzeczeniu dotyczącym bezczynności Sąd zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku nie przesądzając w jakiej formie organ powinien to załatwić (czynności materialno-technicznej czy też decyzji).

Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).