Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 508/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2022 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody z dnia 1 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 lipca 2022 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2022 r. (znak: [...]), którą wniesiono sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy budynku rekreacji indywidualnej przewidzianego do realizacji w D. , ul. [...], gm. C..

W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda wskazał, że 11 maja 2022 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynęło zgłoszenie R. W. dotyczące zamiaru budowy budynku rekreacji indywidualnej na dz. nr ewid. [...], obr. D. , gm. C.. Do zgłoszenia załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapę z usytuowaniem projektowanego budynku, szkice oraz opis budynku.

Decyzją z 27 maja 2022 r. Starosta P. wniósł sprzeciw w stosunku do zgłoszonego zamiaru budowy budynku rekreacji indywidualnej wskazując na niezgodność planowanego zamierzenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wniosła R. W..

W ocenie Wojewody, decyzja organu I instancji wnosząca sprzeciw wydana została zgodnie z terminem wynikającym z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) - dalej: Prawo budowlane.

Podniesiono, że procedura zgłoszenia jest prostszą od pozwolenia na budowę formą dochodzenia do wymaganej prawem aprobaty właściwego organu budowlanego zamiaru podjęcia robót budowlanych. Wprowadzenie tej instytucji doprowadziło do uproszczenia, a zarazem przyspieszenia procesu budowlanego, ze względu na brak potrzeby akceptacji zgłoszenia w formie decyzji administracyjnej właściwego organu. Treść art. 29 Prawa budowlanego zawiera katalog budów i robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, a dotyczy przedsięwzięć drobnych, nieskomplikowanych i technicznie łatwych w realizacji, których realizacja możliwa jest w oparciu o procedurę zgłoszenia.

Przedmiotowa sprawa obejmuje zgłoszenie budowy budynku rekreacji indywidualnej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowanego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy:

a) do 35 m˛,

b) powyżej 35 m˛, ale nie więcej niż 70 m˛, przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m

- przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki.

Jak wynika z załączników do zgłoszenia, przedmiotowy budynek jest budynkiem parterowym o wymiarach zewnętrznych 6 m x 7 m (w tym taras), wysokości ok. 4,5 m, z dachem dwuspadowym o kacie nachylenia ok. 30ş. Jak wynika z mapy ewidencyjnej, działka objęta zgłoszeniem jest niezabudowana, co za tym idzie zgłaszany budynek miałby stanowić pierwszy obiekt na działce. Zatem, spełnione zostały warunki określone w art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowanego.

Niemniej analizując dokumentację, organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek zweryfikować czy planowane zamierzenie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, innych aktów prawa miejscowego lub innych przepisów, co wynika z treści art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowanego. W decyzji wnoszącej sprzeciw Starosta P. wskazał, iż zamierzenie stoi w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na analizowanym terenie przyjętego na mocy uchwały nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w D. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2002 r. Nr [...], poz. [...]) - dalej: plan miejscowy.

Działka objęta inwestycją o nr [...] położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem M3 - tereny zabudowy mieszkaniowej rezydencjalnej. Na terenie tym ustala się następujący charakter budynków: parterowe z poddaszem użytkowym, z dachami krytymi dachówką lub materiałem imitującym dachówkę, o powierzchni zabudowy do 300 m˛, ustala się nieprzekraczalną linię zabudowy od drogi 2KL: 15 m od krawężnika jezdni, 8 m od linii rozgraniczającej; wprowadza się zakaz lokalizowania wolnostojących garaży i obiektów gospodarczych; wprowadza się zakaz lokalizowana jakiejkolwiek działalności gospodarczej; nie dopuszcza się grodzenia terenów leśnych (ustalenia szczegółowe ust. 3 pkt. 2-6 planu miejscowego).

Zdaniem organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że plan miejscowy ustalił przeznaczenie analizowanego terenu tj. zabudowę mieszkalną rezydencjalną. Definicję zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej ustawodawca zawarł w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego. Zgodnie z nią przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Z kolei zabudowa rezydencjalna według powszechnego rozumienia oznacza zabudowę o niskiej intensywności. Co istotne, ustawodawca zdefiniował także pojęcie "budynku rekreacji indywidualnej", które zawarł w § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) - dalej: warunki techniczne - przez budynek rekreacji indywidualnej rozumieć należy budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Takie przeznaczenie budynku rekreacji indywidualnej wynika z również z treści przywołanego już art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego.

Z powyższych definicji oraz z faktu, że zostały one przez ustawodawcę wyróżnione i odrębnie zakwalifikowane wynika, iż nie można traktować pojęć budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku rekreacji indywidualnej jako pojęć tożsamych na gruncie prawa budowlanego. Tym samym skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na przedmiotowym terenie możliwości budowy budynków rekreacji indywidualnej, nie będzie możliwa realizacja tego typu budynku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2342/16). Podzielić należy zatem stanowisko organu I instancji co do niezgodności planowanego zamierzenia z przeznaczeniem terenu określonym w cz. ustalenia szczegółowe ust. 3 pkt. 2-6 planu miejscowego.

Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Powołane w art. 4 i art. 5 Prawa budowlanego przepisy pochodzić mogą ze wszystkich powszechnie obowiązujących źródeł prawa, a więc nie tylko z Prawa budowlanego, ale również z innych aktów prawnych rangi ustawowej oraz rozporządzeń wykonawczych do ustaw, regulujących wymogi odnoszące się do obiektów budowlanych. Zarówno miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak i decyzja o warunkach zabudowy, ogranicza tę swobodę. Rolą organu administracji nie jest zatem uniemożliwianie korzystania z prawa zabudowy, w przypadku, gdy projektowana zabudowa spełniać będzie obowiązujące przepisy prawa. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, do działalności organów samorządu terytorialnego w sferze zobowiązań publicznoprawnych nie stosuje się zasady "co nie jest zakazane, jest dozwolone", lecz reguluje tę działalność zasada "dozwolone jest tylko to, co prawo wyraźnie przewiduje" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 1993 r. sygn. akt III SA 2017/92). Nie można zatem podzielić stanowiska odwołującej przeciwstawnego do przywołanego stanowiska utrwalonego w orzecznictwie.

Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. W. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie w całości decyzji Wojewody i decyzji Starosty [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego w postaci art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez utrzymanie w mocy decyzji o wniesieniu sprzeciwu wobec budowy pomimo, że posadowienie parterowego budynku rekreacji indywidualnej do 35 m˛ możliwe jest tylko i wyłącznie na gruncie przeznaczonym w tym celu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci błędnej wykładni § 2 uchwały Rady Gminy C. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w D. , przez błędne uznanie, że lokalizacja wnioskowanego obiektu jest niedopuszczalna, pomimo, że budowa tego rodzaju budynku nie jest zakazana przez plan, a dodatkowo budynek spełnia parametry określone we wskazanym planie.

W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie i argumentacja organu drugiej instancji zdają się pomijać fakt, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zabudowę rezydencjonalną do powierzchni nawet 300 m˛ co do zasady parterową, lecz z funkcjonalnym dachem. Dopuszczone jest zatem zabudowywanie działek w interesującym skarżącą obszarze obiektami dużymi, co do zasady służącymi do korzystania z walorów rekreacyjnych pobliskich terenów, a jednocześnie dopuszczających całoroczne użytkowanie z uwagi na swoją powierzchnię i możliwość jej zagospodarowania. Jednocześnie, według organu, niemożliwym jest zabudowanie znacznie mniejszej części działki obiektem o wymiarach około 6 na 7 metrów, który jest znacznie mniej dojmujący architektonicznie, mniejszy oraz ma znacznie mniejszą skalę oddziaływania na otoczenie. Zdaniem skarżącej rozumowanie takie w całości stoi w sprzeczności z zasadami wykładni prawa a maiori ad minus - skoro dopuszczone są budynki o dużej powierzchni, mocno wpływające na otoczenie, a nie są zabronione budynki mniejsze (brak stosownego uregulowania zabraniającego ich posadowienia w miejscowym planie), to sprzeciw organu pierwszej instancji i późniejsze jego podtrzymanie przez organ odwoławczy są całkowicie pozbawione merytorycznych podstaw.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) - w skrócie: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod uwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż decyzje odpowiadają prawu, nie naruszają bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani przepisów procedury.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...], którą wniesiono sprzeciw wobec zgłoszenia dokonanego przez skarżącą zamiaru budowy budynku rekreacji indywidualnej przewidzianego do realizacji w D. ul. [...], gm. C..

Przedmiotowe zgłoszenie, zgodnie z wnioskiem inwestora, dotyczy zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących budynek parterowy o wymiarach zewnętrznych 6 m x 7 m (w tym taras), wysokości ok. 4,5 m, z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia ok. 30ş. Jak wynika z mapy ewidencyjnej, działka objęta zgłoszeniem jest niezabudowana, zatem zgłaszany budynek miałby stanowić pierwszy obiekt na działce.

Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy:

a) do 35 m˛.

b) powyżej 35 m˛, ale nie więcej niż 70 m˛, przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m

- przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m˛ powierzchni działki;

Stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawo budowlane przesłanką wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, który niweczy skutki zgłoszenia, jest sytuacja, w której budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji dostrzegły niezgodność zgłoszonego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na analizowanym terenie przyjętego na mocy uchwały nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w D. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2002 r. Nr [...], poz. [...]).

Działka objęta inwestycją o nr [...] położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem M3 - tereny zabudowy mieszkaniowej rezydencjalnej. (§ 2 ust. 3 planu miejscowego).

Zgodnie z powyższym zapisem wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej rezydencjalnej, oznaczone na rysunku planu symbolem M3, w ramach których:

1) dopuszcza się łączenie działek lub przesunięcie linii wewnętrznego podziału, nie powodujące jednak zmniejszenia powierzchni działek poniżej 2,5 tys. m˛,

2) ustala się charakter budynków: parterowe z poddaszem użytkowym, z dachami krytymi dachówką lub materiałem imitującym dachówkę, o powierzchni zabudowy do 300 m˛,

3) ustala się nieprzekraczalną linię zabudowy od drogi 2KL: 15 m od krawężnika jezdni, 8 m od linii rozgraniczającej,

4) wprowadza się zakaz lokalizowania wolnostojących garaży i obiektów gospodarczych,

5) wprowadza się zakaz lokalizowania jakiejkolwiek działalności gospodarczej,

6) nie dopuszcza się grodzenia terenów leśnych.

Definicję zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej ustawodawca zawarł w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego. Zgodnie z nią przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Ustawodawca zdefiniował także pojęcie "budynku rekreacji indywidualnej", które zawarł w § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) - przez budynek rekreacji indywidualnej rozumieć należy budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku.

Z kolei zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 lit a. Prawa budowlanego, przez wolno stojące parterowe budynki rekreacji indywidualnej rozumie się budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m˛.

W obowiązujących przepisach brak jest jednoznacznej i precyzyjnej definicji zabudowy rezydencjonalnej. Wyjaśnienia wymaga zakres tego terminu i uzasadnienia przyjętych kryteriów odróżniających zabudowę rezydencjonalną od zabudowy jednorodzinnej. W opracowaniach ekonomiczno-geograficznych za przestrzeń rezydencjonalną uważa się większe powierzchniowo i lepiej wyposażone domy, zlokalizowane w atrakcyjnych środowiskowo fragmentach miasta, położone na większych, ponad powszechnie przyjęte normy, działkach budowlanych. Dla potrzeb opracowań określających kierunki zagospodarowania przestrzennego, urbaniści konkretyzują kryteria i wielkości określające przeznaczenie terenu pod zabudowę rezydencjonalną. W Studiach Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miast najczęściej uwzględniana jest powierzchnia działki, powierzchnia zabudowy oraz intensywność zabudowy i wysokość budynków. W opracowaniach urbanistycznych dla miast różnej wielkości najbardziej jednolite jest kryterium powierzchni zabudowy, która nie powinna przekraczać 30% powierzchni działki. Powierzchnia działki powinna się mieścić pomiędzy 1.500 a 5.000 m˛, przy czym występuje prawidłowość, że im mniejsze miasto, tym pod zabudowę rezydencjonalną przewiduje się większe powierzchniowo działki. Przeważnie są to budynki o charakterze reprezentacyjnym (architektura o wysokim standardzie na wzór rezydencji). Przez zabudowę rezydencjalną można też rozumieć zabudowę budynkami jednorodzinnymi wolnostojącymi, w otoczeniu bogatego zagospodarowania ogrodowego. Z kolei według słownika PWN jest to budowla lub zespół budowli stanowiące siedzibę o charakterze reprezentacyjnym.

W ocenie Sądu podkreślić należy, że zabudowa rezydencjalna pełni funkcję mieszkaniową, a zabudowa letniskowa funkcję wypoczynkową.

Podstawowym celem zabudowy letniskowej, realizowanej w postaci budynku rekreacji indywidualnej, jest możliwość okresowego wypoczynku, a nie zamieszkania. Przebywanie w takim obiekcie budowlanym stanowi bowiem jedynie dodatkowy i niesamodzielny cel takiego obiektu budowlanego, funkcjonalnie związany z wypoczywaniem (wyrok WSA w Poznaniu z 31.01.2019 r., II SA/Po 857/18, LEX nr 2626584).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że organy orzekające w sprawie prawidłowo dokonały wykładni i właściwie zastosowały w niniejszej sprawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] września 2002 r. Nie sposób bowiem uznać, że budynek parterowy o wymiarach zewnętrznych 6 m x 7 m (wraz z tarasem), stanowi rodzaj zabudowy mieszkaniowej (a tym bardziej rezydencjalnej).

Skoro więc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na terenie, na którym położona jest działka należąca na skarżącej (M3 - tereny zabudowy mieszkaniowej rezydencjalnej) nie przewiduje możliwości budowy budynków rekreacji indywidualnej, nie będzie możliwa realizacja tego typu budynku.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skargi, że skoro dopuszczone są budynki o dużej powierzchni, mocno wpływające na otoczenie, to nie są zabronione budynki mniejsze. Postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują ład przestrzenny na danym terenie, nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej. Sąd nie podziela poglądu, że każda wybrana przez inwestora zabudowa będzie dopuszczalna według planu miejscowego, skoro nie jest wyraźnie wykluczona jego ustaleniami.

W konsekwencji, zasadnie w niniejszej sprawie uznano, że planowana przez skarżącą inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obejmującego przedmiotową nieruchomość miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta, obligowała z kolei organ do wniesienia sprzeciwu (w drodze decyzji), co do zgłoszenia skarżących. Brzmienie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, co do wiążącego charakteru tego przepisu. Ustawodawca nie przyznał organowi administracji możliwości odstąpienia od jej zastosowania poprzez przyznanie uznania administracyjnego.

Kompetencja organu wskazana w powołanym przepisie nie ma charakteru uznaniowego, tzn. nie zależy od ważenia okoliczności faktycznych przez organ. Użycie bowiem przez ustawodawcę w art. 30 ust. ust. 6 Prawa budowlanego kategorycznego zwrotu "wnosi sprzeciw" oznacza, że wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz ma on obowiązek wnieść sprzeciw w każdym przypadku, gdy w wyniku ustalenia okoliczności konkretnej sprawy, wystąpi którakolwiek z okoliczności wymienionych w tych przepisach (patrz wyrok NSA z 30.03.2022 r., II OSK 827/19, LEX nr 3396430).

Podkreślić należy również, że zgodnie z treścią art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo miejscowe, a takim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi na obszarze gminy źródło powszechnie obowiązującego prawa. Oznacza to, w związku z brzmieniem art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że jego treścią były związane zarówno organy orzekające jak i Sąd przy rozpoznaniu niniejszej skargi.

Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości.