Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt SA/Gd 3619/95
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 1997-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 września 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Teza: 1. W decyzji dotyczącej kwoty wyliczonych odsetek nie można przesądzać kwestii wiążących się z ustaleniem czy zaległość podatkowa istnieje czy też nie.

2. Organy podatkowe po zakończeniu roku podatkowego nie mogą ustalać wysokości miesięcznych zaliczek jakie podatnik winien był regulować w danym roku podatkowym.

3. Dopiero, gdy uprawomocni się decyzja wymiarowa określająca wysokość zaległości podatkowej, organ podatkowy może wydać decyzję ustalającą wysokość należnych odsetek zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./.

TEZY

1. W decyzji dotyczącej kwoty wyliczonych odsetek nie można przesądzać kwestii wiążących się z ustaleniem czy zaległość podatkowa istnieje czy też nie.

2. Organy podatkowe po zakończeniu roku podatkowego nie mogą ustalać wysokości miesięcznych zaliczek jakie podatnik winien był regulować w danym roku podatkowym.

3. Dopiero, gdy uprawomocni się decyzja wymiarowa określająca wysokość zaległości podatkowej, organ podatkowy może wydać decyzję ustalającą wysokość należnych odsetek zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, które w razie zaskarżenia decyzji ograniczają się do badania zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Skarga zasługuje na uwzględnienie choć nie z przyczyn wskazanych w skardze.

W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie mogą się ostać, gdyż naruszają przepisy prawa procesowego jak i notarialnego.

Zgodnie z przepisem art. 107 par. 1 Kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji państwowej, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie a także podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Art. 107 par. 3 stanowi zaś, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W świetle powyższego należy przede wszystkim stwierdzić, iż sentencja decyzji nie przystaje do jakże obszernego uzasadnienia.

Zaskarżona decyzja w sentencji rozstrzyga kwestię wysokości odsetek od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w 1993 r. podczas gdy uzasadnienie sprowadza się do rozważań natury merytorycznej a mianowicie zasadności zaliczenia przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wydatków inwestycyjnych poniesionych w 1992 i 1993 roku czy też niewliczenie do dochodu nieodpłatnych w ocenie organów podatkowych świadczeń uzyskanych przez podatnika w 1993 r.

Zarówno zarzuty podniesione w odwołaniu jak i w skardze nie dotyczą kwoty wyliczonych odsetek, o których rozstrzygnięto w decyzji a dotyczą zasadniczych kwestii merytorycznych.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że organy podatkowe wydały decyzje nie na temat, skoro uzasadnienie decyzji jest takie jak przy decyzji wymiarowej. Odnośnie rozstrzygniętych w decyzji odsetek wskazano jedynie podstawę prawną, natomiast w żaden sposób z decyzji nie wynika dlaczego i w jaki sposób wyliczono taką, a nie inną kwotę tytułem odsetek.

Kwestią bezsporną w sprawie jest, że organy podatkowe nie ustalały w decyzji wymiarowej należnego od skarżących Zakładów podatku dochodowego za 1993 r. a jedynie w decyzji odsetkowej rozstrzygnęły kwestie merytoryczne.

Takiej praktyki nie sposób tolerować, gdyż w decyzji odsetkowej nie można przesądzać kwestii merytorycznych - czy zaległość podatkowa istnieje czy też nie.

Skarżące Zakłady w 1993 r. zgodnie z art. 25 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wpłacały na rachunek właściwego urzędu skarbowego zaliczki miesięczne na podatek dochodowy, a następnie po zakończeniu roku podatkowego zgodnie z art. 27 cyt. ustawy złożyły zeznanie o wysokości dochodu osiągniętego w 1993 r.

Organy podatkowe po zakończeniu roku podatkowego nie mogą ustalać wysokości miesięcznych zaliczek jakie podatnik winien był regulować w danym roku podatkowym.

Zarzuty podniesione przez stronę zarówno w odwołaniu jak i w skardze - jako zarzuty merytoryczne mogą być podnoszone, ale jedynie w odniesieniu do decyzji wymiarowej, która w przedmiotowej sprawie winna być wydana w pierwszej kolejności.

Dopiero, gdy uprawomocni się decyzja wymiarowa określająca wysokość zaległości podatkowej za 1993 r., organ podatkowy może wydać decyzję ustalającą wysokość należnych odsetek po myśli art. 20 cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Skoro w ustalonym stanie faktycznym organy podatkowe ograniczyły się li tylko i wyłącznie do określenia wysokości odsetek bez ustalenia w formie decyzji czy zaległość podatkowa istnieje, w jakiej wysokości, tym samym Sąd nie badał zasadności merytorycznych zarzutów sprecyzowanych w skardze, gdyż nie odnoszą się one do przedmiotu zaskarżonego rozstrzygnięcia /wysokości odsetek/, a dotyczą należnego zobowiązania podatkowego za 1993 r. o którym zaskarżona decyzja nie rozstrzyga.

Z tych przyczyn wobec przedwczesności wydania zaskarżonej decyzji, na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ należało orzec jak w wyroku. O kosztach orzeczono na mocy art. 55 ust. 1 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.