Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 629/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 215 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych złożonych przez stronę w toku prowadzonego postępowania o nałożenie kary pieniężnej.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. organ ten podjął kolejne rozstrzygnięcie, dokonując sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2012 r., poprzez zastąpienie błędnie wpisanej nazwy urządzenia: "[...]", prawidłową nazwą: "[...]".

Na postanowienie to "A" Sp. z o.o. w G. (dalej w skrócie "strona skarżąca"), wniosła zażalenie, podnosząc w jego uzasadnieniu, że dokonane sprostowanie powoduje zmianę merytoryczną wydanego rozstrzygnięcia.

Po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Zgodnie zaś z art. 219 o.p. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 215.

W opinii organu drugiej instancji błąd wskazania niewłaściwej nazwy i nr automatu stanowi oczywistą omyłkę pisarską, gdyż z akt sprawy, począwszy od postanowienia w sprawie wszczęcia postępowania, wyraźnie wynika, że dotyczyła ona kwestii nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w związku z eksploatacją poza kasynem gry automatu do gier o nazwie "[...]" - a nie "[...]".

Dyrektor IC podkreślił, że stanowisko takie jest tym bardziej uzasadnione, że postanowienie nie odnosiło się jednoznacznie do niepoprawnej nazwy automatu, bowiem błędne oznaczenie automatu wskazano tylko dwa razy (1 raz w sentencji i 1 raz w uzasadnieniu postanowienia) natomiast prawidłowe aż 4 razy (1 raz w sentencji i 3 razy w uzasadnieniu). Dwukrotnie częściej zatem, w przedmiotowym postanowieniu pojawiło się prawidłowe określenie automatu tj. "[...]".

Organ odwoławczy wskazał, że omyłka organu pierwszej instancji wynikała z faktu, że organ ten prowadził równolegle dwa postępowania w sprawie nałożenia na spółkę kary pieniężnej w związku z eksploatacją poza kasynem w/w urządzeń, tj.: automatu "[...]" – oraz automatu "[...]".

Zdaniem organu odwoławczego, skorygowanie zaistniałej omyłki nie niweczyło istoty postanowienia w zakresie wniosków dowodowych zgłoszonych w przedmiotowym postępowaniu, nadto zaś, w obliczu brzmienia art. 187 § 2 o.p. (zgodnie z którym organ podatkowy może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu) mieściło się w zakresie czynności, do których wykonania uprawniony był organ I instancji.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 239 oraz art. 215 § 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienie, którym w drodze sprostowania dokonano merytorycznych zmian.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny

w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym przyjął:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie, podniesiony przez skarżącą zarzut oraz wspierająca go argumentacja zmierza do podważania zasadności zastosowanego przez organ trybu prostowania oczywistych omyłek, przewidzianego art. 215 § 1 O.p., który – w ocenie strony - miał charakter zmiany treści rozstrzygnięcia.

Jak wynika z treści art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Przepis ten zatem przewiduje możliwość sprostowania błędów rachunkowych oraz oczywistych omyłek w wydanej decyzji. Należy podkreślić, że przepis ten odnosi się do takich wad decyzji, które charakteryzują się cechą oczywistości. Oznacza to, że owa cecha stanowi granicę dopuszczalności sprostowania w trybie art. 215 § 1 O.p., a zatem sprostowaniu podlega jedynie - jak słusznie podnosi skarżąca - oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłka pisarska o charakterze elementarnym, które nie wpływają na treść i znaczenie prostowanej decyzji. Wskazania jednak wymaga, że powołany przepis, podobnie jak inne przepisy O.p., nie definiuje pojęcia "oczywista omyłka". W tym zakresie, przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, że oczywistą omyłką mogą być w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia, czy zły dobór słów. Natomiast ustalenia faktyczne przyjęte, jako przesłanki wydanej decyzji, podobnie jak nieprawidłowa subsumcja, błędna wykładnia, czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego mogą być zwalczane w trybie odwoławczym bądź też w trybie nadzoru. Nie może być natomiast wykorzystywany do tego celu tryb rektyfikacyjny (vide: wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 622/01, LEX nr 137799). Zatem jest to błąd polegający na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską w decyzji zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ (vide: wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1158/10, LEX nr 1151273). Innymi słowy, oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Zatem, sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji. Przy czym, sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego.

W ocenie Sądu, zastosowany przez organ celny tryb rektyfikacji postanowienia, był zgodny z prawem. Oceniając sformułowany przez skarżącą zarzut naruszenia art. 215 § 1 O.p., w którym stwierdzono m.in., że dokonane sprostowanie spowodowało merytoryczną zmianę rozstrzygnięcia, wskazać trzeba, że jak trafnie wykazał Dyrektor Izby Celnej, w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2012 r. organ celny pierwszej instancji, kilkukrotnie wymieniał nazwę automatu, którego dotyczyły złożone wnioski dowodowe. Jedynie w dwóch miejscach orzeczenia, wskazana została nazwa inna, niż automatu, którego dotyczyło prowadzone postępowanie. Bez wątpienia, z całości akt sprawy wynika, że prowadzone ono było w sprawie urządzanie gry na automacie "[...]" poza kasynem gry, dlatego omyłkowe wpisanie w dwóch miejscach postanowienia wpadkowego, innej nazwy urządzenia, z pewnością nie miało wpływu na merytoryczną treść rozstrzygnięcia.

Trudno zatem przychylić się do argumentacji skarżącej, że owo sprostowanie nie dotyczyło omyłki oczywistej i, że w rezultacie doprowadziło ono do zmiany treści aktu. Sprostowana omyłka nie wpływa bowiem w żaden sposób na treść rozstrzygnięcia, czy jego uzasadnienia. Pozbawione są wobec tego racji twierdzenia skarżącej, jakoby przedmiotowa omyłka pisarska dyskwalifikowała sprostowane postanowienie.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r. odpowiadają prawu. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji wyroku, o oddaleniu skargi.