Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 864/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 21 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Jarosław Szaro / spr./ WSA Grzegorz Panek Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2014r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych na 2013 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że decyzja wymieniona w pkt. 1) nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego A. W. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) , po rozpatrzeniu odwołania A. W., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na 2013 rok.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 14 maja 2013r. A. W. złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w którym do realizacji Pakietu 2 - rolnictwo zrównoważone w wariancie 2.1 — uprawy rolnicze zadeklarował w sumie powierzchnię 12,50 ha, w tym działkę rolną A (2,22 ha) położoną na działce ewid. nr 277 oraz działkę rolną E (10,28 ha) położoną na działce ewid. nr 87/5.

W wariancie 2.3 — trwałe użytki zielone rolnik zadeklarował powierzchnię 32,49 ha, na którą składały się powierzchnie działki rolnej B (0,45 ha) na działce ewid. nr 277, działki rolnej C (4,48 ha) na działce ewid. nr 75, działki rolnej D (17,14 ha) na działce ewid. nr 87/5, działki rolnej F (8,29 ha) na działce ewid. nr 87/5 i działki rolnej G (2,13 ha) na działce ewid. nr 87/5.

Natomiast do realizacji Pakietu 3 – Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1.2 - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 rolnik zadeklarował powierzchnię 32,49 ha obejmującą działki rolne: B, C, D, F i G.

W dniu 25 czerwca 2013r. w gospodarstwie rolnika przeprowadzono kontrolę na miejscu w zakresie wniosków złożonych na 2012 rok. Producent rolny w 2012 i w 2013 roku zadeklarował do płatności te same działki rolne, położone na tych samych działkach ewidencyjnych o takiej samej powierzchni dlatego też kontrola przeprowadzona w dniu 25 czerwca 2013 r. została uwzględniona jako dowód w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. Podczas tej kontroli ustalono, że działka rolna A jest użytkowana rolniczo na powierzchni 1,75 ha. Na pozostałej powierzchni 0,47 ha znajdują się zakrzaczenia i zadrzewienia. W przypadku działki rolnej D różnica pomiędzy zadeklarowaną we wniosku powierzchnią a powierzchnią użytkowaną rolniczo wyniosła 2,44 ha, na której również znalazły się zakrzaczenia i zadrzewienia. Ponadto na działce rolnej B stwierdzono, że powierzchnia użytkowana rolniczo jest większa i wynosi 0,51 ha. Jeśli chodzi o działkę rolną G stwierdzono, że powierzchnia użytkowana rolniczo jest większa i wynosi 2,28 ha. W przypadku pozostałych działek rolnych C, E i F powierzchnia stwierdzona tych działek rolnych była zgodna z deklaracją rolnika.

Mając na względzie powyższe ustalenia Kierownik Biura Powiatowego ARiMR , decyzją z dnia [...] czerwca 2014 roku nr [...] przyznał A. W. płatności rolnośrodowiskowe na 2013 rok w pomniejszonej wysokości na kwotę 28 369, 10 zł.

Beneficjent złożył odwołanie od tej decyzji, w którym wskazał, że nie zgadza się z ustaloną powierzchnią działek rolnych a w szczególności powierzchnią działki rolnej A, B i D. Odwołujący podniósł, że powierzchnia użytkowana rolniczo na działce ewidencyjnej nr 277, na której zadeklarował działki rolne A i B wynosi 2,41 ha, co zostało ustalone według zleconych przez niego pomiarów geodezyjnych. Kompleks działek rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr 87/5 według zleconych przez niego pomiarów wynosi 57,5461 ha. Beneficjent argumentował, że deklaracje działek rolnych, a w szczególności działki rolnej A - 2,22 ha i D - 17,14 ha składał w kolejnych latach w oparciu o protokół z kontroli na miejscu przeprowadzonej w marcu 2010 roku. Na przestrzeni kilku lat powierzchnia stwierdzana w kontroli na miejscu jest różna, podobnie jak informacja PEG dotycząca tej samej działki. Zdaniem odwołującego niedokładności w stwierdzonych przez ARiMR powierzchniach są w konsekwencji dla niego niekorzystne finansowo.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. organ odwoławczy wskazał, że rolnik starający się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej powinien spełnić warunki wyszczególnione w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.) – dalej rozporządzenie rolnośrodowiskowe. Jak stanowi § 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, podstawowymi wymogami, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 są między innymi wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a te określone zostały z kolei w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r. nr 39 poz. 211.).

Zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie minimalnych norm, grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami z wyjątkami określonymi w pkt 1-2. Sprawdzenie zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc następuje w ramach kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu w oparciu o art. 10 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. UE L 25 z 28.01.2011 r. str. 8 z późn. zm.).

Organ odwoławczy po ponownej analizie protokołu z kontroli na miejscu oraz dokumentacji fotograficznej stwierdził, że powierzchnia wykluczona z wniosku faktycznie nie była użytkowana zgodnie z wymogami, co potwierdzają również szkice pomiarów poszczególnych działek rolnych. Dyrektor Oddziału stwierdził przy tym, że sporządzony protokół oraz dołączone do niego zdjęcia cyfrowe nie budzą wątpliwości co do ich rzetelności i merytorycznej poprawności. Kontrola została zaś przeprowadzona przez uprawnionych kontrolerów.

Organ odwoławczy wskazał następnie na treść § 11 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego który stanowi, że płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana w przypadku pakietu rolnictwo ekologiczne do działek rolnych, które zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 1 są użytkowane jako grunty orne, na których występują uprawy wymienione w ust. 1 załącznika 4 do rozporządzenia, jeśli chodzi o wariant 2.1 oraz trwałe użytki zielone jeśli chodzi o wariant 2.3.

W przypadku wariantu 2.1 łączna powierzchnia działek rolnych spełniająca warunki do przyznania płatności wyniosła 12,03 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych do płatności rolnośrodowiskowej a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej wniosku wyniosła 3,9069%. Przekroczenie w tej wielkości skutkuje pomniejszeniem płatności rolnośrodowiskowej o kwotę 742,60 zł, co zdaniem organu odwoławczego, znajduje oparcie w treści art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011. Po przeprowadzeniu stosownych wyliczeń organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji co do wysokości płatności w wariancie 2.1 jest prawidłowa.

Powierzchnia działek rolnych spełniająca warunki do przyznania płatności w wariancie 2.3 wyniosła 30,26 ha a procentowa różnica między zadeklarowaną powierzchnią działek a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 7,3695%. W konsekwencji płatność rolnośrodowiskową pomniejszono o kwotę 1159,60 zł, wobec czego organ odwoławczy uznał przyznanie płatności w tym wariancie w wysokości 6708 zł za prawidłowe.

Organ odwoławczy podzielił również ustalenia organu I instancji, że powierzchnia działek rolnych spełniająca warunki do przyznania płatności w wariancie 3.1.2 - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 wyniosła 30,26 ha. Zgodnie z § 11 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność jest przyznawana w przypadku pakietu ekstensywne trwałe użytki zielone do działek rolnych, które zgodnie z § 12 ust. 3 użytkowane są jako trwałe użytki zielone położone na obszarach Natura 2000. Procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych do płatności a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 7,3695%. W związku z powyższym, pomniejszenie płatności rolnośrodowiskowej w wariancie 3.1.2 o kwotę 2 230 zł przez organ I instancji zyskało akceptację organu odwoławczego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Dyrektor Oddziału wskazał, że powierzchnia działek rolnych stwierdzona w 2010 roku na przestrzeni kilku lat uległa zmianie i najczęściej była wynikiem sukcesji drzew i zakrzaczeń a także prac na działkach rolnych prowadzonych przez producenta rolnego w poszczególnych latach. Dlatego też wyniki przeprowadzonych kontroli na miejscu w poszczególnych latach różnią się. Organy ARiMR korzystają natomiast z systemu identyfikacji działek rolnych, który został określony jako integralny element zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, zgodnie z art. 15 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 19.01.2009 r. str. 16). Integralnym elementem ww. zintegrowanego systemu jest baza danych systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS) wdrożona z wykorzystaniem technologii geograficznych systemów informacyjnych (GIS), w którym znajdują się mapy oraz ortofotomapy.

Organ odwoławczy ocenił również przedłożony przez beneficjenta operat techniczny wykonany przez uprawnionego geodetę na okoliczność prawidłowej powierzchni działki rolnej A i B oraz kompleksu działek rolnych znajdujących się na działce ewid. 87/5. Organ odwoławczy ocenił, że wykonane pomiary zaznaczonych obszarów nie budzą wątpliwości. Jednak w przypadku działki ewid. nr 87/5 obszary zaznaczone jako "J. 1", "J. 2" i część obszaru "J. 3" nie zostały zgłoszone do płatności na 2013 rok. Ponadto następujące obszary: "J. 1", "J. 2", "J. 3", "J. 4", "J. 5" i "J. 6" nie stanowią zwartego kompleksu i oddzielone są odrębnymi działkami ewidencyjnymi. Podobnie obszar "M. 1" zmierzony w operacie technicznym nie pokrywa się z obszarem zaznaczonym na załączniku graficznym, na którym producent rolny wskazał obszar użytkowany rolniczo na działce ewid. nr 277.

Organ odwoławczy wskazał, że choć pomiary wskazanych obszarów w operacie technicznym są prawidłowe, to jednak geodeta nie dokonał oceny sposobu użytkowania na zadeklarowanych przez beneficjenta działkach rolnych. Przeprowadzona kontrola na miejscu uwzględniła dodatkowo obszary zadrzewione i zakrzaczone, co w konsekwencji spowodowało, że obszar kwalifikujący się do płatności nie pokrywa się z obszarem wskazanym w operacie technicznym. W związku z powyższym ww. operat nie mógł podważyć zgromadzonej w sprawie dokumentacji.

Skarżący, reprezentowany przez adwokata zaskarżył powyższą decyzję w części dotyczącej przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej k.p.a., poprzez nieprawidłową interpretację zebranych w sprawie

dowodów a w szczególności protokołu kontroli z 25 czerwca 2013 r. oraz

operatu technicznego,

- art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. przez zawiadomienie o kontroli, które zostało uczynione na mniej niż siedem dni przed oględzinami, co uniemożliwiło stawiennictwo skarżącemu i ma wpływ na wynik kontroli, gdyż nie mógł on składać wyjaśnień na miejscu. Nie jest natomiast prawdą, że w kontroli uczestniczył ojciec skarżącego, gdyż był on obecny jedynie przy rozpoczęciu i zakończeniu kontroli.

- art. 84 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego geodety na okoliczność wyliczenia powierzchni działek użytkowanych przez skarżącego zgodnie z przepisami dot. płatności rolnośrodowiskowej, pomimo istotnych wątpliwości co do faktycznej powierzchni i prawidłowości pomiaru z kontroli;

- art. 107 § 3 w zw. z art. 7 i 8 k.p.a., przez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji, które wobec niewystarczającej oceny dowodów nie pozwala stwierdzić, na jakiej podstawie zostały ustalone pewne fakty, co nie pogłębia zaufania strony do władzy publicznej.

Skarżący w uzasadnieniu podniósł, że jego zdaniem przeprowadzane na jego gruncie kontrole nie są wiarygodne, gdyż na przestrzeni kilku lat kontrole wykazywały całkowicie rozbieżne wyniki, różniące się nawet o kilka hektarów. Skarżący zaznaczył, że nie zmienił sposobu użytkowania swych działek a więc nie ma żadnego uzasadnienia dla przyjętych wyłączeń. Przez cały czas użytkowanie działki jest kośno – pastwiskowe. Bezzasadne jest zatem stwierdzenie organu, że zmiana jest wynikiem sukcesji drzew i zakrzaczeń a także prac prowadzonych na działkach rolnych przez producenta rolnego.

Skarżący w dalszej kolejności podniósł, że po porównaniu rezultatów kontroli na miejscu z operatem technicznym widać znaczną nieścisłość co do samego pomiaru tych powierzchni. Przykładowo działka D, według nomenklatury geodety "J. 5" ma 17,7943 ha przy dużo doskonalszej metodzie pomiaru. Zatem w stosunku do kontroli organu "zaginęło" 0,6543 ha. Skarżący deklarując powierzchnię działki rolnej D - 17,14 ha opierał się na wynikach poprzednich kontroli, gdyż początkowo w 2010 r. deklarował 17,75 ha. Skarżący wskazał również, że z samego protokołu kontroli nie wynika, by powierzchnie 0,47 ha i 2,44 na działach A i D były zakrzaczone lub zadrzewione. Oznaczając kod nieprawidłowości jako "DR 13+" nie wskazano, że został zastosowany ze względu na zakrzaczenia lub zadrzewienia. Zdaniem strony skarżącej kod "DR 13+" oznacza niezgodność powierzchni zadeklarowanej w stosunku do stwierdzonej, czyli różnice wynikające z pomiaru powierzchni działki. Nie mają tu znaczenia wyłączenia, gdyż wówczas należałoby zapewne zastosować kod "DR 52". Zatem rozstrzygające znaczenie powinien mieć w takiej sytuacji pomiar geodezyjny.

Odnośnie pomiarów wykonanych na działce skarżący zwrócił jeszcze uwagę na niezrozumiałe ręczne adnotacje, jakie znalazły się w protokole kontroli. Wskazywałyby one na trzy wyłączenia: I na 0,04 ha, II na 0,04 ha i III na 0,13 ha, co razem daje 0,21 ha wyłączeń, zapewne z powodu stwierdzonych zakrzaczeń lub zadrzewień. Dalsza część adnotacji również jest zdaniem strony skarżącej niezrozumiała. Wszelkie próby działań arytmetycznych na podanych tam liczbach ("Działk z 2 części 10 -1-2,29 ob. 1131 II0 -2 12,62 ob. 2140") nie pozwoliły osiągnąć wyniku 2,44 ha powierzchni, która w zaskarżonej decyzji jest wskazywana jako wyłączona ze względu na zakrzaczenia i zadrzewienia.

Skarżący podniósł także, że obwód działki zmierzony przez kontrolujących wyniósł 3271 m, natomiast według geodety wynosi on 3884,58 m, co daje 613,58 m różnicy.

W ocenie strony powyższe argumenty wskazują, że protokół kontroli obarczony jest poważnymi błędami a dowód ten został zinterpretowany nieprawidłowo, co uzasadnienia twierdzenie, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów k.p.a. wskazanych w zarzucie. Ponadto również dowód przedstawiony przez skarżącego, a więc operat techniczny z wykonania pracy geodezyjnej został nieprawidłowo zinterpretowany. Wbrew twierdzeniu organu, geodeta zwracał uwagę na sposób użytkowania, co oznacza, że nie były mierzone tylko powierzchnie działek, a jedynie części działek użytkowane jako łąki i pastwiska.

Skarżący uzasadniając dodatkowo zarzut naruszenia art. 84 w zw. z art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. powołał się na wydane jeszcze dwie decyzje, oparte na tym samym protokole kontroli z 25 czerwca 2013 r. (decyzja nr [...] i nr [...]), w których stwierdzono, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR nie zebrał całego materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności nie przeanalizował szczegółowo dokumentacji z kontroli na miejscu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że ARiMR nie ma obowiązku informowania beneficjentów o terminie przeprowadzania kontroli na miejscu. Ojciec skarżącego był natomiast upoważniony do udziału w czynnościach kontrolnych, co zostało odnotowane w protokole. Protokół został przesłany do skarżącego a zatem strona miała możliwość wniesienia do niego zastrzeżeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ II instancji naruszył prawo procesowe poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności podawanych przez skarżącego w odwołaniu, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Przepis art. 21 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz. U. Z 2013 r. poz.173 z zm. ) stanowi, że organ przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Przepis ten będzie miał zastosowanie zarówno w postępowaniu przed organem I instancji, jak też przed organem odwoławczym. Organ II instancji jest więc zobowiązany odnieść się do całego zgromadzonego materiału dowodowego przed organem I instancji , a jeżeli uległ on zmianie w trakcie postępowania przed organem odwoławczym – strona przedłożyła dalsze dowody , albo też organ ten postępowanie dowodowe uzupełnił, to powinien odnieść się do tychże zgromadzonych dowodów .

Stanowisko organu powinno niewątpliwie zawierać ocenę wiarygodności tychże dowodów , ocenę ich przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy , a w przypadku , gdy zgromadzone dowody zawierają treści sprzeczne ze sobą a rozbieżności te są istotne , to wówczas organ powinien wskazać , któremu dowodowi daje wiarę i dlaczego nie uznał za wiarygodny dowodu przeciwnego . Stanowisko w tym zakresie powinno być na tyle jasne i uargumentowane , że dokonujący jego kontroli w ramach skargi sąd administracyjny będzie mógł w ramach swojego postępowania (przy ograniczonych możliwościach dowodowych) dokonać oceny trafności stanowiska organu II instancji.

W przedmiotowej sprawie tak się jednak nie stało i wątpliwości budzi dokonanie przez organ odwoławczy oceny dowodu zgromadzonego przez organ I instancji (protokół z kontroli), jak też dowodu zgłoszonego przez stronę w postępowaniu odwoławczym i dołączonego do odwołania.

Odnośnie tego drugiego dowodu chodzi o operat techniczny z wykonania pracy geodezyjnej sporządzony przez inż. W. G.. Za pomocą dowodu tego strona usiłowała wykazać ,że powierzchnia działek zakwestionowanych w trakcie kontroli kwalifikowalności powierzchni jest większa niż obliczyli to kontrolerzy. Przedstawiła pomiary dokonane przez geodetę. Wykonane przez niego pomiary potwierdzały stanowisko strony.

Organ II instancji uznał, że pomiary te zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. Nie kwestionowano merytorycznego prowadzenia prac. Dyrektor wskazał ,że obszary J. 1, J. 2 i część J. 3 nie zostały zgłoszone do dopłat, zaś obszary J. 1 – 6 nie stanowią zwartego kompleksu. Nie odniósł się jednak szczegółowo do tej części tych pomiarów , które dotyczą działki J. 5 . Nie ulega bowiem wątpliwości, że główny spór w niniejszej sprawie dotyczy powierzchni działki oznaczonej na wniosku rolnika literą D, a która ma odpowiadać działce oznaczonej jako J. 5. To odnośnie tej działki występuje największa różnica powierzchni skutkująca przyjęciem płatności w pomniejszonej wysokości.

Sąd nie posiada możliwości technicznych, ani też możliwości dowodowych dokonywania weryfikacji opinii biegłego geodety względem wyników z kontroli i wniosku rolnika, jednak ogląd tychże dokumentów przy uwzględnieniu charakterystycznego kształtu działki D pozwala na przyjęcie ,że odpowiada ona działce opisanej we wskazanym referacie jako J. 5. Jeżeli więc geodeta dokonywał pomiarów dokładnie, a jego wyniki były odmienne niż uzyskane przez kontrolerów, to organ powinien przeprowadzić takie czynności , które pozwoliły by zobrazować w czym tkwi różnica pomiędzy tymi pomiarami i dlaczego zmierzone powierzchnie się różnią. Powinno to być wykazane na tyle precyzyjnie , aby nie było wątpliwości, że obliczone przez kontrolerów obszary różnią się od wskazanych przez geodetę (są mniejsze) i geodeta zmierzył w istocie większy obszar niż kwalifikujący się do przyznania pomocy. Organ powinien wykazać na czym polega różnica tych obszarów. W przedmiotowej sprawie takich czynności nie podjęto i Sąd nie ma możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sporu . Jeżeli geodeta wskazał większą powierzchnię niż należało to organ powinien dokładnie wskazać na jego opinii (jej kopii), które obszary stanowią o zawyżeniu powierzchni. Wówczas dojdzie do wyczerpującego wyjaśnienia sprawy. Ogólne stwierdzenia zawarte w decyzji II instancji kwestii tej nie rozstrzygają. Są one na tyle ogólne, że nie wyjaśniają istoty rozbieżności. Organ powołuje się jedynie ogólnie na zadrzewienia i zakrzaczenia, nie wskazując jednak o które konkretne części działki tutaj chodzi.

Dlatego też nie przesądzając tej kwestii (wielkości powierzchni tejże działki) Sąd był zmuszony decyzję uchylić.

Te same argumenty należy odnieść do działki oznaczonej w dokumentach Agencji jako działka A , zaś w operacie jako działka M. 1. Również bowiem w odnośnie tej działki występują wątpliwości , które powinny być przez szczegółowa analizę dokonana przez organ II instancji wyjaśnione.

Odnieść się należy również do podnoszonej w skardze kwestii jakości protokołów sporządzonych przez kontrolerów Agencji i zgodności ich treść z ustaleniami organu II instancji.

Jak wynika z tych protokołów (str. 3-1) stwierdzono powierzchnię działki 14,70 ha i przyznano błędy DR13+ i DR 22. W uwagach do tej działki nie wykazano ,że jest ona zadrzewiona czy zakrzaczona, na co powołuje się Dyrektor w uzasadnieniu decyzji.

Nie stwierdzono kodu DR14 – "normy DKR nie są przestrzegane" (§ 4 w związku z §1.1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 w sprawie minimalnych norm t.j. Dz. U. 2014 poz.1372) co powinno wskazywać na zakrzaczenia i zadrzewienia działki. Aktualnie protokoły z kontroli nie wskazują na to aby na działce tej znajdowały się zakrzaczenia lub zadrzewienia. Należy zatem poszerzyć postępowanie dowodowe, tak aby te fakty nie budziły już wątpliwości.

Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżona decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z zm.) dalej P.p.s.a.

Pozostałe rozstrzygnięcia znajdują uzasadnienie w treści art. 152 i art. 200 P.p.s.a.