Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 871/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant Marcin Morawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2005 r. sprawy ze skargi A. M., A. K., G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie opłaty adiacenckiej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 100,- zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta O. Zastępca Dyrektora wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miasta O. - decyzją z dnia 22 lipca 2004 r. "[...]", wydaną na podstawie art. 144 ust l, art. 147 i art. 148 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, póz. 543 ze zm.) oraz uchwały Nr "[...]" Rady Miasta O. z 14 listopada 2001 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adia-cenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej - ustalił A. M. oraz A. i G. K., jako współwłaścicielom nieruchomości położonej w O., obręb "[...]", przy ulicy B./W. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr 66/1 i 66/3, opłatę adiacencką w wysokości 1235,50 zł z tytułu wzrostu jej wartości na skutek wybudowania utwardzonej nawierzchni jezdni i chodników z jednoczesnym podziałem należności na poszczególnych współwłaścicieli stosownie do posiadanych udziałów i wyznaczeniem terminu jej płatności.

W odwołaniu od tej decyzji jej adresaci zarzucili, iż jako zamieszkali przy ul. B. nie odnoszą korzyści z wybudowania nawierzchni jezdni i chodników przy ul. W. i łącznika ul. B. z ul. W.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 września 2004 r. "[...]" zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, po przedstawieniu prawnych uwarunkowań ustalania opłaty adiacenckiej, stwierdził m.in., iż z akt sprawy wynika, że komisyjny odbiór wykonanych robót w zakresie utwardzenia nawierzchni jezdni i chodników przy ul. W. w O. nastąpił w dniu 26 listopada 2001 r. Z załączonej mapki wynika, że robotami tymi objęto również łącznik pomiędzy ulicami W. a B. Operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego wskazuje, że w związku z tym wzrosła wartość omawianej nieruchomości o 4942 zł. W tej sytuacji organ pierwszej instancji mógł ustalić opłatę adiacencką. Przed wydaniem decyzji organ ustalił wszystkie okoliczności dotyczące stanu faktycznego nieruchomości, które mają istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Przy określaniu wartości przedmiotowej nieruchomości rzeczoznawca majątkowy uwzględnił to, iż działka nr 66/1 położona jest przy skrzyżowaniu ul. B. z ul. W. i wcześniej już posiadała urządzoną nawierzchnię jezdni od ul. B. Zawarte w odwołaniu zarzuty dotyczące położenia działek jak i pozostawanie bez wpływu na wartość nieruchomości utwardzenia łącznika od strony ul. W. do ul. B. są zatem nieuzasadnione. Okoliczności te były bowiem brane pod uwagę przez organ i zostały wyjaśnione przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. M. oraz A. i G. K. wnieśli o "oddalenie" decyzji ustalającej opłatę adiacencką, zarzucając, iż położenie nieruchomość, względem której opłatę tę ustalono określono jako ul. B./W., a nawet skrzyżowanie z ul. W., natomiast ich nieruchomość położona jest przy ul. B., gdzie takie skrzyżowanie nie istnieje.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Organ podniósł, iż w zaskarżonej decyzji odniósł się do argumentu skarżących dotyczącego położenia ich nieruchomości. Zwrócił uwagę, iż według informacji Dyrektora i Zastępcy Dyrektora Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miasta O. nieruchomość ta posiada adres policyjny - ul. B., jednak jest położona u zbiegu ul. B. i łącznika ul. W. Z kserokopii pisma Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej, Inwestycji i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta O. wynika natomiast, że objęta jest ona oddziaływaniem urządzeń infrastruktury technicznej ul. W. odebranych protokołem z 26 listopada 2001 r. Z załączonej do niego mapy wynika, że działka nr 66/1 jest położona u zbiegu ul. B. i łącznika ul. W., a wejście do usytuowanego na niej budynku mieszkalnego znajduje się od strony tego łącznika, natomiast działka nr 66/3 jest położona przy tym łączniku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie z przyczyn podanych przez skarżących, z których co prawda zarzut dotyczący niedokładnego określenia adresu nieruchomości skarżących jest zasadny, ale nie wpływa na ocenę legalności decyzji, gdyż z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że opłata adiacencka ustalona została z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowiącej własność skarżących w związku z utwardzeniem nawierzchni łącznika ulicy W. i B .

Badając zaskarżoną decyzji pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 3 § l i art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), Sąd stwierdził, iż wydana w przedmiotowej sprawie decyzja organu II instancji usankcjonowała rozstrzygnięcie obarczone wadą sprzeczności ustaleń z materiałem dowodowym.

Operat szacunkowy, będący w sprawie dowodem wzrostu wartości nieruchomości uzasadniającej ustalenie opłaty adiacenckiej, określa wartość rynkową nieruchomości gruntowej przed i po wybudowaniu nawierzchni jezdni. Tymczasem, z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, iż wzrost wartości nastąpił na skutek wybudowania "utwardzonej nawierzchni jezdni i chodników".

Skarżący na rozprawie przed tutejszym Sądem jednoznacznie stwierdzili, iż utwardzenie nawierzchni łącznika ulicy W. i B. polegało na ułożeniu nawierzchni jezdni, natomiast nie zostały tam urządzone chodniki. Operat szacunkowy również wskazuje wyłącznie na wybudowanie utwardzonej nawierzchni jezdni. Natomiast z decyzji organów obu instancji ( w tym również z ich uzasadnień, stanowiących ich integralny element - art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm./) wynika, że w ocenie tych organów do wzrostu wartości nieruchomości skarżących doszło na skutek budowy utwardzonej nawierzchni jezdni i chodników, co pozostaje w sprzeczności zarówno z operatem szacunkowym, w oparciu o który wydane zostały decyzje, jak i z twierdzeniami skarżących.

Pozostawienie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej, wydanej z naruszeniem art. 7 i art. 77§1 kpa, która stwierdza istnienie okoliczności nieznajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym jest niedopuszczalne, gdyż funkcjonuje ona w sferze prawa publicznego i prawa prywatnego, korzystając z domniemania legalności i prawdziwości.

Ponieważ sąd nie zastępuje organów administracji w ich uprawnieniach do wydawania decyzji administracyjnych, zaskarżona decyzja musiała zostać uchylona w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 152 tejże ustawy rozstrzygnięta została kwestia wykonalności uchylonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200.