Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1015/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 199c ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2183
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za wybitne osiągnięcia – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr[...], na podstawie art. 199c ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] o odmowie przyznania L. K., doktorantowi Uniwersytetu w [...] II roku studiów doktoranckich w dziedzinie nauk prawnych, stypendium za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2017/2018.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że Zespół dokładnie przeanalizował każde z przedstawionych przez doktoranta osiągnięć, bazując na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym (w tym dokumentach dostarczonych w toku postępowania) oraz korzystając z ogólnodostępnych źródeł zewnętrznych, m.in. baz publikacji naukowych (np. Biblioteki Narodowej, PBN, BazHum), baz zintegrowanego systemu informacji o nauce i szkolnictwie wyższym POL-on (moduł "Projekty naukowe", moduł "Wykaz zorganizowanych konferencji naukowych"), stron internetowych uczelni i ich jednostek, stron internetowych wydawnictw, opublikowanych programów konferencji czy raportów z konferencji. Ocena wniosku opierała się także na wiedzy wynikającej z obecności w Zespole ekspertów w różnych dziedzinach nauki, posiadających rozeznanie w treści publikacji i aktualnych zdobyczach naukowych.

Zgodnie z protokołem ponownej oceny wniosku o przyznanie L. K. stypendium stwierdzono, że spośród 12 przedstawionych osiągnięć Zespół uwzględnił 3, za które przyznał 8,00 pkt - w kategorii "referaty własne wygłoszone samodzielnie na międzynarodowych konferencjach naukowych" (za 3 referaty).

Przy ocenie nie uwzględniono 4 publikacji, udziału w 4 projektach naukowych oraz 1 referatu wygłoszonego na konferencji. Osiągnięcia te nie miały charakteru wybitnego, gdyż nie mieściły się w katalogu osiągnięć, określonym w § 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia przyznawanych doktorantom (Dz. U. z 2015 r. poz. 1051). Powód nieprzyznania punktów za wymienione osiągnięcia to niska ranga wydawnictw (1a-1d), niska ranga projektów (2a-2c i 3a) oraz niska ranga konferencji (5a).

W uzasadnieniu do protokołu ponownej oceny wniosku strony znalazły się szczegółowe wyjaśnienia Zespołu dotyczące poszczególnych osiągnięć.

Zespół przypisał nowemu osiągnięciu wskazanemu w procedurze odwoławczej (projekt "Rozwój prawa międzynarodowego i umiędzynarodowienie prawa krajowego") oznaczenie 2c.

W wyniku ponownej analizy wniosku i dołączonego materiału dowodowego, nie przyznano punktów w przypadku autorstwa lub współautorstwa publikacji naukowych w czasopismach naukowych ujętych w części A lub C wykazu MNiSW lub w formie książki o zasięgu co najmniej krajowym, z wyłączeniem publikacji pokonferencyjnych z uwagi na niską rangę wydawniczą.

Wnioskodawca we wniosku przedstawił 4 osiągnięcia: autorstwo książki (poz. 1 a) oraz autorstwo (poz. 1b i 1d) i współautorstwo (poz. 1c) trzech rozdziałów monografii. Zespół, dokonując oceny, bierze pod uwagę rangę wydawcy - m.in.: renomę w środowisku naukowym, rozpoznawalność marki, zasięg związany z dystrybucją oraz obecnością w bazach publikacji naukowych, procedurę wydawniczą, obecność w bibliotekach jednostek naukowych (krajowych i zagranicznych), a także rangę samej publikacji podejmowaną tematykę, jej innowacyjność, skład autorski monografii wieloautorskich. Zauważono, że niska ranga wydawnictwa przekłada się na niską rangę publikacji, jej zasięg i jakość.

Zespół stwierdził, że wszystkie publikacje wnioskodawcy zostały wydane przez Wydawnictwo [...] funkcjonujące w ramach Fundacji działającej przy Wydziale Prawa Uniwersytetu w [...], które publikacje książkowe o różnej tematyce, głównie pracowników, doktorantów, studentów z Wydziału Prawa Uniwersytetu w [...] , co znajduje potwierdzenie w wykazie opublikowanych przez wydawnictwo książek 12 na 14 wydanych książek jest autorstwa, redakcji lub współredakcji pracowników, doktorantów lub studentów Wydziału Prawa [...], z czego 11 redagowane lub współredagowane przez M. P. - przewodniczącego Rady programowej. W skład redakcji wchodzą głównie studenci i doktoranci - 7 na 9 osób, wśród nich wnioskodawca. Na stronach internetowych brak jakiejkolwiek informacji o procedurze wydawniczej. Działalność wydawnictwa ogranicza się do publikowania tekstów wąskiego grona pracowników naukowych [...], które recenzowane są najczęściej tylko przez recenzentów wewnętrznych (na 5 dostępnych na stronach internetowych publikacji - 4 zostały zrecenzowane przez pracowników [...], 1 przez recenzenta z tego samego ośrodka akademickiego). Obiektywność i rzetelność recenzji gwarantuje wysoką jakość publikacji. W świetle tych faktów, trudno uznać rozpoznawalność i renomę Wydawnictwa Fundacji Prawo i Partnerstwo w środowisku naukowym.

W przypadku publikacji książkowej (1a) publikacja posiada tylko recenzję wewnętrzną pracownika [...], publikacja nie figuruje w bazach publikacji naukowych. Zaznaczono, że renomowane wydawnictwa publikują też bezpłatnie, a nawet wypłacają honorarium autorom publikacji, które cechują się wysoką rangą i wysoką innowacyjnością, a do tego mają pionierski charakter (m.in.: C.H. Beck, PWN, Difin, czy uniwersyteckie wydawnictwa naukowe).

W przypadku pozycji 1b, 1c (współautorstwo) i 1d wszystkie trzy artykuły zostały opublikowane w tej samej monografii. Monografia zawiera głównie artykuły autorstwa i współautorstwa doktorantów i studentów Wydziału Prawa [...] (10 artykułów na 1), do tego 8 z nich jest autorstwa członków redakcji (w tym wnioskodawcy). Publikacja jest współredagowana przez studenta. Nie znajduje się w katalogach Biblioteki Narodowej, ani też w bazach publikacji naukowych. Ponadto artykuły autorstwa wnioskodawcy nie mają struktury właściwej dla prac naukowych, brakuje w nich m.in: jasno określonego celu i metod badawczych (ostatnia uwaga dotyczy również poz. 1c).

Zespół oceniał osiągnięcia na tle innych wniosków złożonych przez doktorantów w bieżącym roku i w porównaniu z nimi (podał przykład dla porównania w obszarze nauk społecznych) wykazane przez wnioskodawcę osiągnięcia w zakresie autorstwa i współautorstwa publikacji cechują się zdecydowanie niższą rangą.

Wskazano, że we wnioskach doktorantów znajdują się publikacje w monografiach wydawanych przez renomowane uniwersytety na świecie: Harvard, Columbia, Oxford, Cambridge, czy wydawnictwa międzynarodowe C.H. Beck, Wolters Kluwer, Springer.

Przy ocenie udziału w projektach badawczych, Zespół brał pod uwagę rodzaj projektu, innowacyjność, unikatowość, zapotrzebowanie na wyniki, czy możliwość wykorzystania diagnozy. Ocenie podlegają projekty zrealizowane (zakończone), również projekty długoterminowe w trakcie realizacji, ale tylko wówczas, kiedy okres ich realizacji nie jest krótszy niż 1 rok. Projektom tym przyznaje się niższą liczbę punktów.

Zgłoszony przez wnioskodawcę we wniosku udział w projektach badawczych w przypadku projektu 2a oraz 2b, przy założeniu okresu ich realizacji powyżej 1 roku, jest zbyt krótki, aby podlegał ocenie. Projekty na dzień oceny (30 września 2017 r.) były w trakcie realizacji - projekt 2a od 4 miesięcy, a projekt 2b - zaledwie od 2 miesięcy. Gdyby przyjąć, że projekty są krótkoterminowe (okres realizacji do 1 roku), aby podlegały ocenie musiałyby być zakończone. Brak jest projektów w bazie projektów naukowych, a także na stronach internetowych uczelni. Z opisu można wnioskować, że są to projekty własne doktoranta, a nie prowadzone przez uczelnię.

W przypadku zgłoszonego do oceny nowego projektu poz. 2c, z opisu można wnioskować, że jest to projekt prowadzony przez Katedrę Prawa Międzynarodowego Publicznego [...]. Brak jest jednak projektu w bazach projektów naukowych oraz informacji o nim na stronach uczelni. W wydanym przez Kierownika Katedry Prawa Międzynarodowego Publicznego [...] zaświadczeniu brak jest określenia rodzaju projektu, celu, daty rozpoczęcia i zakończenia projektu. Jednocześnie podana tematyka projektu jest tak szeroka, że trudno określić zakres badań.

Wnioskodawca w zakresie znaczącego udziału w projektach badawczych realizowanych przez uczelnię we współpracy z innymi uczelniami lub jednostkami naukowymi przedstawił osiągnięcie (poz. 3a) w postaci udziału, jako główny wykonawca, w projekcie [...]. Projekt o wskazanej tematyce znajduje się w bazie projektów badawczych POL-on, jest realizowany przez [...], z tym że jest to projekt finansowany z programu Santander Universidades. Wbrew informacjom zawartym przez doktoranta we wniosku, nie jest to projekt realizowany we współpracy z Syracuse University w stanie Nowy York (USA). Na stronach [...] znajduje się informacja o wizycie studyjnej na tej uczelni w dniach 12-19 listopada 2017 r. (czyli już po 30 września 2017), a także o spotkaniu z Dziekanem Wydziału Prawa Syracuse University, którego efektem ma być w przyszłości podpisanie umowy o współpracy z Wydziałem Prawa [...]. Tym samym Zespół nie przychylił się do wniosku doktoranta o przyznanie, zgodnie z pkt 3 "Wytycznych dotyczących sposobu oceny wniosku...", dodatkowych punktów za osiągnięcia "przysparzające renomy polskim uczelniom na arenie międzynarodowej" za ww. projekt [...]. Doktoranci przedstawiali we wnioskach wiele tego typu projektów faktycznie realizowanych we współpracy z renomowanymi ośrodkami naukowymi na świecie i na ich tle trudno doszukać się cech wyróżniających projekt [...] (na obecnym etapie realizacji) pod kątem renomy na arenie międzynarodowej. Podano, że w przypadku dostępnych publikacji dotyczących realizacji projektu zarówno na stronach [...], jak i prasowych (np. http: [...]) pojawiają się nazwiska osób (pracowników i doktorantów [...]) związanych z realizacją projektu; wśród nich nie ma nazwiska wnioskodawcy.

Zdaniem Zespołu osiągnięcia doktoranta w zakresie znaczącego udziału w projektach badawczych realizowanych samodzielnie przez uczelnię oraz przez uczelnię we współpracy z innymi uczelniami lub jednostkami naukowymi na tle innych wniosków złożonych w bieżącym roku akademickim były bardzo skromne.

W ocenie referatów własnych wygłaszanych samodzielnie na międzynarodowych konferencjach naukowych, w których uczestniczyli prelegenci co najmniej z pięciu zagranicznych ośrodków akademickich brano pod uwagę renomę konferencji w środowisku naukowym, innowacyjność tematyki referatu, a także aktywnych uczestników sesji, w której został wygłoszony referat. Największy wpływ na rangę konferencji miał jej organizator. Z uwagi na powszechny charakter konferencji organizowanych przez koła naukowe, Zespół w dużej mierze nie uznawał ich za konferencje o wysokiej randze, a wygłaszanie referatów na tego typu konferencjach nie stanowiło wybijającego się (wybitnego) osiągnięcia na tle osiągnięć innych doktorantów.

Konferencję 5a uznano za konferencję niskiej rangi z uwagi na organizację konferencji przez studenckie koła naukowe. Konferencja charakteryzowała się brakiem selekcji referatów, była skierowana do studentów i doktorantów, wśród prelegentów niewielki udział pracowników naukowych. Liczba i częstotliwość organizowanych przez studenckie koła naukowe konferencji sprawia, że udział w nich traci walor wybitnego osiągnięcia, nawet w grupie studentów.

W przypadku konferencji 5b przyznano 4 pkt, czyli maksymalną liczbę punktów możliwą do przyznania za wygłoszenie referatu na konferencji międzynarodowej w kraju. Z informacji zawartych w programie konferencji i we wniosku nie wynikało jasno w jakim języku wygłoszono referat przyjęto na korzyść wnioskodawcy, że referat został wygłoszony w języku obcym.

Odnośnie do konferencji 5c, przyznano 2 pkt (na 4 pkt możliwe) z uwagi na fakt, że referat został wygłoszony na sesji z udziałem studentów oraz wygłoszony w języku polskim.

Za konferencję 5d przyznano 2 pkt (na 4 pkt możliwe) z uwagi na fakt, że referat został wygłoszony na sesji w środowisku prelegentów z polskich ośrodków naukowych. Ponadto udział doktorantów w konferencji był znaczący, a referat wygłoszony w języku polskim.

Po proporcjonalnym przeliczeniu liczby punktów uzyskanych przez doktoranta do 100 pkt względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższą liczbą punktów w obszarze nauk społecznych (tj. 80 pkt) wniosek uzyskał ostatecznie 10 pkt.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, jako organ prowadzący postępowanie i wydający decyzję w niniejszej sprawie, dokonał własnej weryfikacji wniosku o przyznanie L. K. stypendium ministra w kontekście przedłożonej przez Zespół jego oceny. Minister zgodził się z punktacją wniosku oraz opinią Zespołu wyrażoną w protokole ponownej oceny wniosku, że spośród 12 przedstawionych osiągnięć należało uznać jedynie 3 (tj. 3 referaty na konferencjach) i przyznać 8 pkt. Po zapoznaniu się z protokołem i szczegółowym uzasadnieniem oceny wniosku doktoranta oraz z zawartą w tym protokole analizą porównawczą wniosku doktoranta na tle najwyżej ocenionych wniosków zgłoszonymi w obszarze nauk społecznych Minister zaakceptował odmowę przyznania punktów za pozostałe osiągnięcia, tj. 4 publikacje, udział w 4 projektach naukowych i 1 referat wygłoszony na konferencji. Na tle publikacji, projektów i referatów innych doktorantów, zwłaszcza tych, którzy uzyskali najwyższą punktację w obszarze nauk społecznych, osiągnięcia doktoranta cechowały się niską rangą. Po ponownej ocenie liczba uzyskanych punktów, w stosunku do oceny wniosku w pierwszej instancji, uległa zwiększeniu z 5 do 10 pkt. W roku akademickim 2017/2018 stypendium ministra za wybitne osiągnięcia otrzymali doktoranci, których wniosek uzyskał co najmniej 65 pkt.

Organ odnosząc się do zarzutu braku udostępnienia wglądu do akt wszystkich doktorantów będących stypendystami w roku akademickim 2017/2018 oraz wszystkich doktorantów, którzy złożyli wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy wyjaśnił, że doktorant ubiegający się o stypendium ministra nie może być stroną postępowania prowadzonego w sprawie innego doktoranta, który ubiegał się o to stypendium. Zaznaczył, że postępowania w sprawie przyznania stypendium ministra za wybitne osiągnięcia są postępowaniami indywidualnymi i w każdej z nich gromadzone są odrębne akta sprawy. W prowadzonej sprawie nie zaistniały zatem przesłanki do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 74 § 2 K.p.a.

Podkreślił, że ocena wniosków przez Zespół była oceną porównawczą. To, że dane osiągnięcie nie uzyskało punktów lub uzyskało mniej punktów niż wynikałoby to z wytycznych oceny oznaczało, że we wnioskach innych doktorantów znajdowały się dokonania o wyższej randze lub o wyższym poziomie innowacyjności, które, w porównaniu z wnioskiem danego doktoranta, zasługiwały na większą liczbę punktów. Natomiast celem dostępu do akt sprawy innych wnioskodawców, wskazanym przez wnioskodawcę w toku postępowania, była możliwość zbadania przez niego, czy dorobki innych doktorantów były ocenione w sposób sprawiedliwy i równy. Szczególnie chodziło o pięć wniosków, które uzyskały najwyższą liczbę punktów w danym obszarze, bowiem od ocen tych wniosków pośrednio zależała punktacja wniosku doktoranta (punkty były przeliczane do jednakowej skali względem najlepszych wniosków z danego obszaru). W celu wyjaśnienia wątpliwości doktoranta co do sprawiedliwej oceny, Zespół odniósł się w protokole ponownej oceny wniosku L. K. do osiągnięć wskazanych w najwyżej ocenionych wnioskach z obszaru nauk społecznych (D.2.007, D.2.051, D.2.053, D.2.065), wskazując przykłady za jakiego typu i jakiej rangi osiągnięcia przyznawał najwięcej punktów. Tym samym cel wskazujący na potrzebę wglądu do innych akt sprawy przez wnioskodawcę został częściowo zrealizowany.

Odnosząc się do zarzutu, zgodnie z którym organ nie miał prawa oceniać rangi publikacji na podstawie rangi wydawnictwa, które wydało publikację stwierdził, że przepis § 3 powołanego rozporządzenia nie wskazuje, na podstawie jakich kryteriów ma być dokonywana ocena rangi i poziomu innowacyjności. Sposób oceny rangi i poziomu innowacyjności określał Zespół, który zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia był uprawniony do dokonania oceny wniosków.

Jak wskazują uzasadnienia dokonywanych przez Zespół ocen, na rangę publikacji w największym stopniu wpływał wydawca publikacji. Zespół analizował m.in. renomę wydawcy w środowisku naukowym, rozpoznawalność marki, zasięg związany z dystrybucją oraz obecnością w bazach publikacji naukowych, procedurę wydawniczą, obecność w bibliotekach jednostek naukowych krajowych i zagranicznych. Na rangę publikacji mógł mieć również wpływ odsetek doktorantów wśród współautorów danej publikacji, liczba i pozycja recenzentów, innowacyjność tematyki artykułów czy konkurencyjność warunków przyjęcia danego artykułu do druku w danej publikacji, a także sama treść i forma publikacji, podejmowana tematyka, jej innowacyjność, skład autorski monografii wieloautorskich. Przy ocenie rangi publikacji Zespół korzystał przede wszystkim ze swojej eksperckiej wiedzy, a także dostępnych źródeł zewnętrznych, w tym baz wydawnictw naukowych (np. Polska Bibliografia Naukowa, Biblioteka Narodowa, BazHum, etc.).

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego podał, że choć przepisy nie wskazują szczegółowych i precyzyjnych kryteriów oceny rangi i innowacyjności osiągnięć nie oznacza, że Zespół powinien wszystkie osiągnięcia uznawać za wysokiej rangi opierając się jedynie na subiektywnej opinii uczelni. Wręcz przeciwnie, skoro brak tych kryteriów, zadaniem Zespołu było te kryteria określić i opisać w uzasadnieniu, co zostało uczynione. Najważniejsze jest to, aby ocena rangi i poziomu innowacyjności była dokonana jednolicie w ramach danego obszaru wiedzy, w którym dokonywała się ocena porównawcza. Jak wynika z przedstawionego protokołu oceny wniosku nie wszystkie z osiągnięć doktoranta zostały zakwalifikowane do kategorii wybitnych osiągnięć naukowych. Zespół uznał przy ocenie wniosku 3 z 12 wskazanych we wniosku osiągnięć. Natomiast jak wskazują statystyki odnoszące się do procedury oceny wniosków doktoranckich w pierwszej instancji, jedna trzecia z 5414 przedstawionych w tych wnioskach osiągnięć nie spełniała wymogów określonych w § 3 rozporządzenia, mimo pozytywnej opinii uczelni wyrażanej w części A pkt 12 wniosku. Wynikało to częściowo z subiektywnego charakteru opinii uczelni oraz różnego rozumienia wybitnego charakteru osiągnięć, a częściowo także z braku dokładnej weryfikacji osiągnięć na etapie uczelnianym. Należy bowiem zauważyć, że § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienia także warunek posiadania wysokiej rangi lub wysokiego poziomu innowacyjności, odnoszący się do wszystkich aktywności wymienionych w pkt 1-6. W związku z tym Zespół oceniając wniosek starał się wyłonić spośród przedstawionych osiągnięć tylko takie, które wyróżniały doktoranta na tle innych doktorantów i cechowały się ponadprzeciętnością. Powszechność i powtarzalność niektórych osiągnięć przedstawionych we wnioskach doktorantów (publikacji, monografii, konferencji) sprawiła, że wiele z nich straciło walor ponadprzeciętności. Przy ocenie Zespół nie mógł się kierować wyłącznie aspektem ilościowym. Zawarte w wytycznych oceny przedziały punktowe ("widełki") pozwalały na ocenę pod kątem jakościowym. Brak takiej możliwości odbierałby sens istnienia zespołu ekspertów i czyniłby ocenę automatyczną, a tym samym sprowadzałby rolę organu wyłącznie do obliczenia punktów zgodnie z kluczem oceny.

Odnosząc się do zarzutu udziału w ocenie wniosku osób podlegających wyłączeniu wskazał, że członkowie Zespołu nie biorą udziału w podejmowaniu decyzji o przyznaniu stypendium. Gdyby tak było, protokół zawierałby propozycję co do przyznania lub odmowy przyznania stypendium. Tymczasem eksperci Zespołu dokonują jedynie punktacji wniosku według jednolitych kryteriów. Następnie, na podstawie protokołów oceny, Minister tworzy listę rankingową wniosków. Rola Zespołu kończy się na pozytywnym zaopiniowaniu rankingu w formie uchwały. Na dalszym etapie postępowania następuje faktyczna decyzja. Minister dokonuje weryfikacji i akceptacji dokonanej przez Zespół oceny, uznając ją jako ocenę własną, i podejmuje indywidualne decyzje w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania stypendium. Nieuprawnionym jest stwierdzenie strony, że Minister zawsze akceptuje opinie Zespołu, przez co Zespół ma merytorycznie przesądzającą rolę przy podejmowaniu decyzji. To, że Minister przeważnie przychyla się do opinii przedstawianych przez Zespół, świadczy o wysokim poziomie merytorycznym tej oceny, którego nie zapewniłaby samodzielna, wewnętrzna ocena wniosków dokonywana przez pracowników organu, którzy najczęściej nie posiadają wiedzy eksperckiej z tak wielu obszarów nauki i sztuki oraz kompetencji wynikającej z posiadania stopni naukowych. Natomiast opinia Zespołu złożonego z 24 ekspertów (doktorów, profesorów) w różnych dziedzinach nauki, posiadających rozeznanie w treści publikacji i aktualnych zdobyczach naukowych, zapewnia pełny obiektywizm i niezależność oceny, jak również ma profesjonalny charakter. Niemniej jednak protokoły oceny wniosków są weryfikowane pod kątem zgodności oceny z wytycznymi nie tylko wewnętrznie przez Zespół (każdy protokół posiada parafę przewodniczącego Zespołu), ale również przez pracowników organu, którzy dokonują kontroli oceny pod kątem ewentualnych omyłek, niekompletności czy niespójności z wytycznymi (do czego uprawnia regulamin prac Zespołu). W razie omyłek lub błędów, protokoły są poprawiane lub uzupełniane. Nie naruszono zatem art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez sporządzenie protokołu z ponownej oceny wniosku przez dr E. K., która w pierwszej instancji była członkiem Zespołu, a zatem powinna, według wnioskodawcy, podlegać wyłączeniu w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy. W pierwszej instancji protokół sporządzał w celu zapewnienia bezstronności i obiektywizmu oceny inny ekspert Zespołu, tj. dr K. K.. Zgodnie z uchwałą nr 4 Zespołu z dnia 27 listopada 2015 r., skład zespołu oceniającego wnioski w pierwszej instancji różnił się liczebnością od składu oceniającego wnioski w drugiej instancji. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy oceniało jedynie 6 z 24 składu Zespołu oceniającego w pierwszej instancji, w tym dwie ekspertki z obszaru nauk społecznych. Ograniczenie składu Zespołu pozwalało na maksymalne zwiększenie jednolitości oceny. Tak więc to, że dr E. K. sporządzała protokół oceny w drugiej instancji nie oznaczało, że brała udział w wydaniu decyzji w drugiej instancji. Niniejsze rozstrzygnięcie odwoławcze jest bowiem bezsprzecznie wydane przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Zarówno ekspert, jak i cały Zespół, w protokole nie wskazywali i nie sugerowali rozstrzygnięcia. Podobnie jak w pierwszej instancji, ponownie tworzono ranking wniosków złożonych w drodze odwołania, na podstawie którego Minister autonomicznie podejmował indywidualne decyzje o przyznaniu lub nieprzyznaniu stypendium. Samo postępowanie administracyjne w drugiej instancji prowadził inny pracownik organu, niż w drugiej instancji.

W związku z zarzutem zaniechania przez Ministra dokonania oceny wniosku organ stwierdził, że w pierwszej instancji Minister w pełni podzielił ocenę dokonaną przez Zespół. Zgłoszony przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. wniosek doktoranta o odstąpienie przez Ministra w drugiej instancji od skorzystania z opinii Zespołu i wydanie decyzji o przyznaniu stypendium w oparciu o wszelkie okoliczności niniejszej sprawy jest niezasadny. Takie działanie Ministra naruszyłoby spójność i integralność ocen wszystkich wniosków zgłoszonych do niniejszego konkursu. Jednolite kryteria oceny wniosków, w tym w zakresie publikacji, były konsekwentnie stosowane wobec wszystkich wniosków doktorantów tak samo, jak w przypadku wniosku L. K.. Niedopuszczalne jest stosowanie odmiennych kryteriów tylko dla jednego wniosku. Ponadto odrębny sposób oceny, z pominięciem wytycznych zapewniających jednolitą ocenę wniosków, mógłby naruszyć konstytucyjną zasadę równości podmiotów wobec prawa.

Organ zaznaczył, że L. K.., ubiegając się o stypendium, zaliczył dopiero I rok studiów doktoranckich. Wśród wszystkich wnioskodawców, doktoranci po I roku studiów stanowili 18% (110 wniosków). Natomiast blisko połowa doktorantów wnioskujących o stypendium (47%) to doktoranci z zaliczonym III rokiem studiów, w przypadku których dorobek naukowy jest statystycznie dużo większy. W 2017/2018 większość z 78 przyznanych stypendiów uzyskali doktoranci z zaliczonym III rokiem studiów (61%). Stypendyści, którzy zaliczyli I rok studiów stanowili 8%.W związku z tym wnioskodawca w pierwszej instancji, uzyskując ostatecznie 5 pkt, zajął dopiero 489 miejsce na liście rankingowej, na której znajdowało się 586 osób. Osoby, które wygrały ranking uzyskały co najmniej 65 pkt (po przeliczeniu do skali 100 pkt). Nawet jeżeli ocena w drugiej instancji uległa zwiększeniu do 10 pkt to różnica punktów potrzebna do uzyskania stypendium jest wciąż znacząca.

Podkreślił, że postępowanie konkursowe w sprawie przyznania stypendium ma charakter silnie konkurencyjny. Spośród 558 doktorantów spełniających warunki formalne do otrzymania stypendium, jedynie 78 doktorantów (a więc co siódmy) mogło otrzymać to wyróżnienie, co wynika z maksymalnej liczby wniosków przyznawanych w danym roku określonej w przepisach ww. rozporządzenia. Aby zatem wyłonić stypendystów, Minister musiał stosować gradację osiągnięć pod względem rangi i poziomu innowacyjności, a jednocześnie stosować metody pozwalające na sprawiedliwy rozkład przyznanych stypendiów, tak aby nie trafiły one wyłącznie do doktorantów jednego czy dwóch obszarów. W obszarze nauk społecznych średnia liczba punktów z pięciu wniosków z najwyższą punktacją wynosiła 80 pkt. Była to jednocześnie najniższa średnia spośród wszystkich ośmiu obszarów wiedzy. Gdyby Zespół nie zastosował metody przeliczenia punktów względem najlepszych wniosków z danych obszarów, najprawdopodobniej żaden z wniosków doktorantów kształcących się w obszarze nauk społecznych nie uzyskałby stypendium.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. K. zakwestionował decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie zasady uznania administracyjnego, poprzez niewskazanie kryteriów pozwalających na ustalenie, które publikacje naukowe, konferencje naukowe oraz projekty badawcze spośród wszystkich zgłoszonych przez tegorocznych wnioskodawców mają wysoką rangę lub wysoki poziom innowacyjności.

Skarżący podkreślił, że przepisy prawa materialnego nie dają żadnej podstawy do nieuznawania (niepunktowania) publikacji naukowych ze względu na niską rangę wydawnictwa, które daną publikację wydało. Skoro zatem przepisy prawa takiego obostrzenia nie przewidują za to wprost wskazują wysoką rangę publikacji, a nie wydawnictwa to uzasadnione jest oczekiwanie, że w procedurze oceny osiągnięć będzie uwzględniana ranga publikacji, a nie wydawnictwa. Ponadto zaznaczył, że uwzględniania kryterium wysokiej rangi wydawnictwa nie zawarto w zasadach oceny wniosków opracowanych przez Zespół (zarówno w kryteriach "pozytywnych" jak i "negatywnych"). Tak więc skoro Zespół wprost zawarł informacje dotyczące wysokiej rangi, wysokiej innowacyjności, a nie zawarł informacji dotyczącej wysokiej rangi wydawnictwa to oznacza, że Zespół też jest świadom, że uwzględnianie tego ostatniego kryterium nie jest możliwe w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia

Podkreślił, że organ odmawiając mu udostępnienia akt naruszył art. 10 i art. 73 K.p.a. W związku z powyższym uzyskał opinię prawną Biura Analiz Sejmowych, w której stwierdzono, że nie tylko każdy wnioskodawca ma prawo dostępu do dorobków naukowych innych wnioskodawców, ale wręcz każdy obywatel ma prawo dostępu do tych danych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W jego ocenie bezprawność odmowy dostępu do akt potwierdzona państwową opinią prawną, jej zlekceważenie, niezachowanie przez organ procesowej formy postanowienia (a zatem pozbawienie możliwości zaskarżenia), oczywistość istnienia obowiązku udostępnienia tych akt ze względu na instytucję współuczestnictwa konkurencyjnego prowadzi do wniosku, że nieudostępnienie akt ma charakter rażącego naruszenia prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Ponadto zarzucił organowi naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., bowiem jego dorobek był oceniany w obu instancjach przez te same osoby. Zdaniem skarżącego z uwagi na merytorycznie przesądzającą rolę Zespołu w przyznawaniu stypendiów przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego udział w drugoinstancyjnych pracach tego Zespołu osoby uczestniczącej w ocenie danego wniosku w pierwszej instancji powinien w każdym przypadku skutkować uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. W orzecznictwie podkreśla się, że zasadne jest wyodrębnienie "trzeciej" kategorii osób, które choć formalnie nie przygotowują projektu decyzji, ani jej nie podpisują w imieniu organu, ale z uwagi na swe kompetencje i miejsce w strukturze organizacyjnej urzędu oraz przyjęty sposób organizacji trybu wydawania decyzji w imieniu organu mają decydujący wpływ zarówno formalnie, jak i faktycznie na wydanie decyzji i jej ostateczny kształt. Takie osoby muszą być zatem traktowane jako osoby wydające decyzję w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. W niniejszym postępowaniu taki charakter mają członkowie Zespołu oceniającego wnioski, bowiem w praktyce Minister nigdy nie odstępuje od opinii Zespołu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.z 2016 r poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stwierdzają inaczej.

Skarga oceniona w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 199 c ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm.), stypendia ministra za wybitne osiągnięcia są przyznawane doktorantom przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego na wniosek rektora uczelni zaopiniowany przez radę podstawowej jednostki organizacyjnej, a w przypadku uczelni nieposiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej - przez senat uczelni. Wydane przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na podstawie art. 199c ust. 3 powołanej ustawy rozporządzenie z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia przyznawanych doktorantom (Dz. U. z. 2015 r., poz 1051), określa szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wypłacania doktorantom stypendium ministra za wybitne osiągnięcia (...), liczba stypendiów, maksymalną wysokość stypendium oraz wzór wniosku o przyznanie stypendium (...) I tak w myśl § 2 ust 1 powołanego rozporządzenia, stypendium na dany rok akademicki może być przyznane doktorantowi, który zaliczył rok studiów doktoranckich w poprzednim roku akademickim i uzyskał w danym roku akademickim wpis na kolejny rok studiów doktoranckich przewidziany w programie tych studiów oraz uzyskał w okresie studiów doktoranckich:

1) wybitne osiągnięcia naukowe lub artystyczne związane z dziedziną nauki i dyscypliną naukową albo dziedziną sztuki i dyscypliną artystyczną, w których zostały utworzone odbywane przez niego studia doktoranckie, lub

2) wybitne osiągnięcia w sporcie.

Za wybitne osiągnięcia naukowe, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, uważa się zaś, jak stanowi § 3 ust. 1 rozporządzenia:

1) autorstwo lub współautorstwo publikacji naukowych w czasopismach naukowych ujętych w części A lub C wykazu ogłoszonego przez ministra właściwego do spraw nauki zgodnie z przepisami wydanymi na postawie art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z. 2014 r., poz. 1620 oraz z 2015 r., poz. 249) o zasięgu międzynarodowym lub w formie książki o zasięgu co najmniej krajowym, z wyłączeniem publikacji pokonferencyjnych.

2) znaczący udział w projektach badawczych realizowanych samodzielnie przez uczelnie,

3) znaczący udział w projektach badawczych realizowanych przez uczelnię we współpracy z innymi uczelniami lub jednostkami naukowymi, w tym zagranicznymi,

4) autorstwo lub współautorstwo wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, topografii układu scalonego lub wyhodowanej albo odkrytej i wprowadzonej odmiany rośliny, na które udzielono odpowiednio patentu na wynalazek, prawa ochronnego na wzór użytkowy, prawa rejestracji wzoru przemysłowego, prawa rejestracji topografii układu scalanego lub przyznano wyłączne prawo do odmiany rośliny,

5) referaty własne wygłoszone samodzielnie na międzynarodowych konferencjach naukowych, w których uczestniczyli prelegenci co najmniej z pięciu zagranicznych ośrodków akademickich,

6) nagrody uzyskane w konkursach o zasięgu międzynarodowym, w których uczestniczyli doktoranci lub naukowcy co najmniej z pięciu państw, z wyłączeniem konkursów organizowanych w ramach konferencji oraz konkursów o przyznanie innych stypendiów.

Doktorant przestawia swoją kandydaturę do przyznania stypendium rektorowi uczelni za pośrednictwem podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, a w przypadku uczeni nieposiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej – bezpośrednio rektorowi, w terminie określonym odpowiednio przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej albo przez rektora, wraz z dokumentami potwierdzającymi uzyskane przez doktoranta wybitnych osiągnięć o których mowa w § 3 ust, których otwarty katalog zawiera § 4 ust. 3 rozporządzenia.

Następnie rektor uczelni przedstawia wniosek wraz z dokumentami, o których mowa w § 4 ust. 3 do zaopiniowania radzie podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, a w przypadku uczelni nieposiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej – senatowi uczelni (§ 5 ust. 1). Rektorzy uczelni składają wnioski pozytywnie zaopiniowanie przez organy kolegialne wskazane w § 5 ust. 1 do ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego (...) (§ 6 ust.1). Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia, wnioski są oceniane metodą punktową. Punkty są przyznawane za poszczególne osiągnięcia naukowe artystyczne lub osiągniecia w sporcie. Minister właściwy w sprawach przyznawania stypendiów może powołać ekspertów do oceny wniosków (ust. 2). Minister właściwy w sprawach przyznawania stypendiów sporządza listę rankingową wniosków uporządkowanych według liczby punktów (ust. 3). Zarządzaniem z dnia 28 października 2015 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego powołał Zespół do spraw oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągniecia, zwany dalej " Zespołem" (Dz.Urz. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, poz 58 ze zm.), jako organ pomocniczy i określił jego 24-osobwy skład.

Do zadań Zespołu należy ocena wniosków o przyznanie stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia dla studentów i doktorantów oraz przedstawianie Ministrowi listy rankingowej wniosków uszeregowanych według liczby punktów wraz z uzasadnieniem (§ 3 pkt 1 i 2). Zespół działa na posiedzeniach i podejmuje rozstrzygniecie w drodze uzgodnienia stanowisk albo w drodze głosownia zwykła większością głosów, w obecności co najmniej połowy składu Zespołu (§ 4 ust. 1).

Przedmiotowy Zespół uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. ustalił wytyczne dotyczące sposobu oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągniecia dla studentów oraz doktorantów w roku akademickim 2017/2018.

W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie L. K. – doktorantowi studiów doktoranckich w zakresie nauk prawnych na Uniwersytecie w [...] – stypendium ministra za wybitne osiągniecia na rok akademicki 2017/2018, pozytywnie zaopiniowany przez Dziekana Wydziału Prawa, złożył Rektor tegoż Uniwersytetu załączając wykaz wybitnych osiągnięć doktoranta. Zespół dokonując oceny wniosku pierwotnie przyznał doktorantowi 4 punkty za dwa referaty własne wygłoszone samodzielnie na międzynarodowych konferencjach naukowych.

Nie uwzględnił natomiast 4 publikacji, udziału w 2 projektach naukowych, udziału w 1 projekcie naukowym projektowanym we współpracy z inną uczelnią lub jednostką naukową oraz 2 referatów na konferencjach. Osiągnięcia te w ocenie Zespołu nie miały charakteru wybitnego, gdyż nie mieściły się w katalogu osiągnieć określonym w § 3 rozporządzenia z uwagi na niską rangę wydawnictwa (pkt. 1 lit a-d wniosku), niską, innowacyjność projektów prowadzonych przez uczelnie (pkt. 2 a-b wniosku) oraz udział w projektach niezwiązanych ze studiami doktoranckimi, które były prowadzone we współpracy z innymi jednostkami (pkt. 3a ), a także niską rangą konferencji (pkt 5 a-b). Po proporcjonalnym przeliczeniu liczby punktów uzyskanych przez doktoranta do 100 pkt względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższą liczbą punktów w obszarze nauk społecznych. tj: 80 pkt. , wniosek uzyskał ostatecznie 5 pkt i został sklasyfikowany na 489 pozycji listy rankingowej. Natomiast stypendia zostały przyznane 78 osobom, które uzyskały co najmniej 65pkt.

Z kolei oceniając wniosek ponownie Zespół przyznał doktorantowi 8 pkt za 3 konferencje (pkt. 5 lit. b-d), w tym 4 punkty za konferencję wskazaną w pkt 5 lit. b, przyznając, pomimo wątpliwości, na jego korzyść, że referat został wygłoszony w języku obcym. Po proporcjonalnym przeliczeniu liczby punków przez doktoranta do z 100 pkt względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższa liczbą punktów w obszarze nauk społecznych, tj: 80 pkt, wniosek uzyskał ostatecznie 10 pkt. Taka punktacja nie kwalifikowała skarżącego do grona osób uprawnionych do uzyskania stypendium. W ocenie Sądu zarówno ocena Zespołu , jak również organu, zostały dokonane z poszanowaniem przepisów powołanego rozporządzenia. Zaskarżona decyzja zaś, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie została podjęta z naruszeniem uznania administracyjnego i nie nosi cech dowolności. Organ obszernie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie przytaczając szczegółową argumentację wskazującą na brak możliwości przyznania skarżącemu przedmiotowego stypendium, którą Sąd w pełni podziela.

Okoliczność, że organ w całości zaakceptował ocenę Zespołu, nie może stanowić podstawy do kwestionowania jego rozstrzygnięcia. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie: "Stypendium przyznaje minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego. Oceny wniosków dokonuje zespół powołany przez ministra, który po zakończeniu oceny wniosków przestawia ministrowi ranking wniosków. Stanowisko organu powinno zatem uwzględniać stanowisko Zespołu, przy czym stopień związanie organu wynika z relacji tych dwóch podmiotów, które na gruncie procedury administracyjnej można ocenić jako relacja organu z biegłym. Ocena Zespołu jest szczególnego rodzaju opinią. Co do zasady zatem organ powinien rozstrzygać w zgodzie z rankingiem wniosków ustalonym przez Zespół. Nie ma jednak podstaw do odbierania organowi kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny po , zakwestionowaniu oceny Zespołu z punktu widzenia zgodności z prawem lub przyjętymi kryteriami. Sytuacja taka musi być jednak przez ministra wyjaśniona w sposób wskazany w art. 107 § 3 k.p.a. (wyrok NSA z 4.11.2015 r., sygn. akt I OSK 1350/15, Lex nr 2094042). Odnosząc się do zarzutu skargi, zgodnie z którym Zespół, a następnie organ bezpodstawnie ocenił rangę publikacji w doniesieniu do rangi wydawnictwa, należy zgodzić się z organem, że § 3 rozporządzenia nie precyzuje w oparciu o jakie kryteria należy oceniać rangę publikacji. Co do zasady na rangę publikacji najbardziej znaczący wpływ ma ranga wydawnictwa. Wskazuje ona bowiem na renomę wydawcy w środowisku, rozpoznawalność marki, zasięg związany z dystrybucją, obecność w bazach publikacji naukowych, obecność w bibliotekach krajowych i zagranicznych. Tym niemniej Zespół, korzystając ze swej eksperckiej wiedzy, brał również pod uwagę osoby autorów i współautorów publikacji, ich pozycję naukową, a także pozycję naukową recenzentów, podejmowaną tematykę oraz treść i formę publikacji

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 74 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wydania postanowienia o odmowie udostępnienia akt postępowania. Podkreślenia wymaga bowiem, że postępowania w sprawie przyznania stypendium ministra za wybitne osiągnięcia są postępowaniami w indywidualnych sprawach, zatem zgodnie z przepisem art. 73 k.p.a. to stronie przysługuje wgląd w akta sprawy administracyjnej, a także sporządzenie z nich notatek i odpisów. Natomiast stroną, zgodnie z art. 28 k. p. a., jest każdy czyjego interesu lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Aby można było mówić o istnieniu interesu prawnego musi istnieć przepis prawa materialnego, z którego można wywieść uprawnienie bądź obowiązek. Na gruncie przepisów Prawa o szkolnictwie wyższym brak jest zaś unormowań, które spełniały by powyższe kryteria, a w konsekwencji umożliwiały wgląd od akt postępowania danego doktoranta innemu doktorantowi. Bezpodstawny jest w końcu zarzut udziału w postępowaniu w przedmiocie stypendium za wybitne osiągnięcia osób podlegających wyłączeniu stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Wbrew temu co twierdzi skarżący, E. K., która jest członkiem Zespołu, nie oceniała jego wniosku dwukrotnie. Jak wynika bowiem z listy obecności na posiedzeniu Zespołu w dniu [...] grudnia 2017 r., kiedy pierwszy raz Zespół oceniał wniosek skarżącego, wskazana osoba była nieobecna na posiedzeniu. Brała zaś udział w ponownej ocenie wniosku skarżącego, która miała miejsce w dniach 26 lutego – 20 marca 2018 r. i zakończyła się uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnym (j. t Dz. U. z. 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji.