Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2430/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2, art. 48
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia

[...] listopada 2012 r., Nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia

7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz

art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "kpa", nakazał O. i M.

K. dokończenie rozbiórki dobudowanego przedsionka w segmencie A,

budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej, w [...] przy ul. [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 7 maja 2012 r. na wniosek S.

K., zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej

przebudowy poddasza nieużytkowego i rozbudowy o przedsionek, o wym. 1.10mx2,25

m, budynku mieszkalnego, w zabudowie szeregowej, segment A przy ul. [...], we wsi [...], gm. [...], stanowiącego współwłasność O. i M.

K.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 12 lipca 2012 r. stwierdzono, że O.

i M.K. - współwłaściciele segmentu, bez wymaganego pozwolenia,

samowolnie przebudowali nieużytkowe poddasze i rozbudowali segment o przedsionek,

zabudowując istniejący ganek. W trakcie kontroli stwierdzono, że przedsionek został już

prawie rozebrany. Pozostało do wykonania: zdjęcie posadzki na ganku i naprawienie

ocieplenia ściany zewnętrznej.

Z uwagi na fakt toczącego się równolegle postępowania dotyczącego stanu

technicznego całego obiektu, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...]

zostało zwieszone z urzędu ww. postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej

przebudowy poddasza nieużytkowego i rozbudowy o przedsionek budynku

mieszkalnego. Następnie postanowienie to zostało uchylone przez [...]

Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września

2012 r., Nr [...].

Ponownie rozpoznając sprawę organ powiatowy rozdzielił dotychczasowe

postępowanie na dwa oddzielne - w sprawie samowolnej przebudowy poddasza

nieużytkowego oraz w sprawie rozbudowy segmentu A o przedsionek o wymiarach 1,10

m x 2,25 m - z uwagi na fakt, że każde z nich wymaga zastosowania innej podstawy

prawnej.

Wyjaśniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że skoro przedsionek został

już prawie rozebrany, co wynika z kontroli przeprowadzonej w dniu 12 lipca 2012 r., to

w celu przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego zgodnego z prawem, konieczne

jest dokończenie rozbiórki poprzez zdjęcie posadzki - terakoty na ganku i naprawienie

ocieplenia ściany zewnętrznej.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia

[...] września 2013 r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. K., na

podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył

postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji w sprawie samowolnie

dobudowanego przedsionka w segmencie A budynku mieszkalnego w zabudowie

szeregowej, zlokalizowanego na nieruchomości położonej przy ul. [...]w

miejscowości [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że uzupełniające postępowanie

dowodowe (postanowienie [...]WINB z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], oględziny organu

I instancji przeprowadzone w dniu 19 sierpnia 2013 r. wraz z pismem z dnia 20 sierpnia

2013 r.) wykazało, iż po rozebranym przedsionku pozostała jedynie posadzka w ganku

oraz na schodach. Ponadto ze zdjęć przesłanych przez S. K. przy

piśmie z dnia 26 sierpnia 2013 r. wynika również, że przedsionek został rozebrany w

całości, zaś pozostała jedynie podłoga z płytek, która różni się fakturą od całości

podłogi przedsionka.

Zdaniem organu II instancji w zaistniałym stanie faktycznym nakazanie

inwestorom dokończenia rozbiórki przedsionka było niewłaściwe, zaś niniejsze

postępowanie było bezprzedmiotowe już na etapie jego wszczęcia, ponieważ oględziny

przeprowadzone w dniu 12 lipca 2012 r. oraz w dniu 19 sierpnia 2013 r. potwierdziły

rozbiórkę samowolnie dobudowanego przedsionka. Co prawda po przedmiotowym

obiekcie pozostała posadzka z płytek, jednak nie oznacza, że przedsionek nie został

rozebrany, co dawałoby organom nadzoru budowlanego prawo do prowadzenia

postępowania administracyjnego. Zwrócił organ uwagę, że zdjęcia załączone do akt

sprawy - zarówno przez organ I instancji jak i skarżącego - potwierdzają, iż w tożsamej

zabudowie w segmencie B w miejscu, gdzie inwestor (w segmencie A) dobudował

przedsionek znajduje się ganek także wyłożony płytkami. W związku z powyższym

nakazanie inwestorowi dokończenia rozbiórki przedsionka poprzez demontaż posadzki

z płytek prowadziłby do pozostawienia przestrzeni podłogowej w ganku w segmencie A,

która następnie będzie wymagała wyłożenia innym obiciem z płytki, gdyż taka posadzka

pierwotnie istniała. Zatem w chwili obecnej nie istnieje obiekt budowlany w postaci

przedsionka, który narusza granice nieruchomości. Za taki obiekt nie można uznać

samej posadzki o innej aranżacji, niż pierwotnie zakładana.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. K., dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdy stan faktyczny

ewidentnie wskazuje na istnienie niedokończonej rozbiórki przedmiotowej samowoli

budowlanej;

- art. 7 kpa, poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych czynności w celu dokładnego

wyjaśnienia stanu faktycznego na podstawie posiadanego materiału fotograficznego,

który wskazuje na możliwość usunięcia dodatkowej warstwy płytek na ganku segmentu

A oraz stwierdzenie, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez inwestora

prawa własności są bezpodstawne, w sytuacji posiadania przez organ dokumentacji

fotograficznej dostarczonej przez skarżącego i ukazującej zakres wejścia z zabudową

na teren sąsiedniej posesji;

- art. 77 § 1 kpa, poprzez pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy, kwestii uszkodzonej

izolacji termicznej ściany wskutek nielegalnych prac rozbiórkowych przedmiotowej

samowoli budowlanej;

-art. 107 § 3 kpa, poprzez nieujęcie w uzasadnieniu faktów dotyczących rozmiarów

przedmiotowej samowoli budowlanej a w szczególności zakresu wejścia z zabudową na

teren sąsiedniej działki;

- art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r., ze względu na

podwyższenie posadzki segmentu A powstałe w wyniku doklejenia kolejnej warstwy

płytek i powodujące spływ wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości.

Zdaniem skarżącego w świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego

jak i postępowania dowodowego uzupełniającego należało jedynie uzupełnić decyzję o

stwierdzony zakres wejścia z zabudową na teren sąsiedniej nieruchomości oraz

zlecając przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego zgodnego z prawem, wyraźnie

wskazać na potrzebę niezbędnych prac naprawczych również na sąsiadującej

nieruchomości skarżącego. Te dodatkowe prace polegać miałyby na naprawieniu

ocieplenia ściany w części budynku należącej do skarżącego jak również oczyszczenie

pozostałości ściany działowej i posadzki oraz podsufitki ganku tejże nieruchomości.

Skarżący podniósł, że pierwotna posadzka z płytek cały czas istnieje, natomiast

inwestor nakleił kolejną, dodatkową warstwę płytek na istniejącą już posadzkę

wykonaną również z płytek, a zatem nie doszło do jednie zmiany płytek, jak to uznał

organ i w efekcie świadczy o niedokończonej rozbiórce. Ponadto pozostawiona

dodatkowa warstwa płytek powodująca odpływ wody deszczowej na teren sąsiedniej

posesji jest niezgodna z Prawem wodnym.

W skardze zarzucono organowi odwoławczemu pominięcie kwestii uszkodzonej

warstwy ocieplenia powstałej w wyniku wykonanej w trybie samowoli budowlanej ściany

działowej na ganku przedmiotowego obiektu. W wyniku nielegalnej rozbiórki tej ścianki

powstało uszkodzenie ocieplenia ściany zarówno w części A oraz części B budynku.

Prace naprawcze powinny być wykonane w segmentach A i B w zakresie termoizolacji

ściany i usunięcia wapiennych resztek nielegalnie wzniesionej na ganku ścianki

działowej, pozostawionych w postaci śladów i przebarwień na płytkach posadzki oraz

powierzchni podsufitki ganku w przedmiotowym obiekcie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując

dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej

decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne

sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności

z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz

trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia

przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym

postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),

dalej: "p.p.s.a.".

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na

uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Wskazać należy, że organ I -ej instancji na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z

dnia 7 lipca 1974 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2013.1949, dalej Prawo budowlane)

nakazał O. i M. K. dokończenie rozbiórki dobudowanego

przedsionka w segmencie A, budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej, w

[...]przy ul. [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia na

budowę. W toku postępowania przed organem II ej instancji wyjaśniono, że już w chwili

wszczęcia postępowania przedmiotowy przedsionek został rozebrany, a pozostała

położona uprzednio posadzka z płytek.

Organ II -ej instancji uznał, że w zaistniałej sytuacji brak jest podstaw do

zastosowania trybu z art. 48 Prawa budowlanego, co czyni postępowanie przed

organami nadzoru bezprzedmiotowym i umorzył postępowanie.

Z rozstrzygnięciem organu II -ej instancji nie zgodził się S. K.,

wnosząc przeciwko niemu szereg zarzutów, a przede wszystkim podnosząc, iż w

zaistniałej sytuacji na ganku istnieją dwie warstwy płytek podłogowych, które tworzą

podwyższenie, co prowadzi do odpływu wody na sąsiednią posesję, naruszając zapisy

ustawy Prawo wodne. Wskazał także, że nadal jest uszkodzona ściana termiczna na

ganku budynków segmentu A i B.

Organ w swojej decyzji wyjaśnił, iż demontaż posadzki, prowadziłby do

pozostawienia przestrzeni podłogowej, która następnie będzie wymagała wyłożenia

innym obiciem. Posadzka w tym miejscu na ganku pierwotnie istniała.

W ocenie Sądu stanowisko organu jest prawidłowe. Ułożenia w przedsionku

terakoty w miejscu już istniejącej nie może stanowić o istnieniu samowoli budowlanej.

Z dołączonego materiału dowodowego (opis na dołączonych fotografiach)

wynika, że płytki posadzki mają wysokość 0,015 m. Wskazany w skardze zarzut,

naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U.

2012,145 j.t.) poprzez ułożenie na posadzce przedsionka terakoty, jest bezpodstawny,

albowiem przepis ten nie dotyczy zaistniałej sytuacji.

Przepis art. 29 ust. 1 w/wym ustawy zabrania właścicielowi gruntu zmiany stanu

wody na gruncie. Zmianą stanu wody na gruncie jest działanie, które powoduje

zwiększenie lub zmniejszenie jej objętości na gruncie. Naruszeniem w/wym przepisu

nie może być zmiana stanu wody, która znajdującej się na powierzchni budowli.

Odnośnie zawartego w skardze zarzutu dotyczącego uszkodzenia warstwy

ocieplenia budynku organ wyjaśnił, w odpowiedzi na skargę iż w sprawie toczy się

postępowanie administracyjne w sprawie złego stanu technicznego budynku przed

organami nadzoru budowlanego, a zatem kwestia ta jest przedmiotem odrębnego

badania.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty Skarżącego dotyczące braku w

zaskarżonej decyzji informacji dotyczącej "wejścia z zabudową na teren sąsiedniej

posesji". Rację ma organ II-ej instancji, iż kwestie dotyczące naruszenia prawa

własności nie mogą być przedmiotem oceny w sprawie dotyczącej samowoli

budowlanej. Spory w zakresie naruszenia własności mogą być przedmiotem

postępowania przed sądem powszechnym.

Brak jest także podstaw do wskazania przez organ - czego domaga się

Skarżący - określenia w decyzji rozmiarów samowoli "również na etapie jej

kompletnego istnienia, a nie ograniczanie się jedynie do zastanego w chwili obecnej

stanu". Przepisy ustawy Prawo budowlanego takiego obowiązku na organ nie

nakładają.

Tym samym w ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż organ w

prowadzonym postępowaniu naruszył art. 138 § 1 pkt 2 kpa i zasady ogólne

postępowania wyrażone w art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa .

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i działając na podstawie art. 151

p.p.s.a., skargę oddalił.