Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 623/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 2013 poz 727
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne - tekst jednolity
article: art. 187 par. 1, art. 122
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1, art. 133 par. 1, art. 135 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Lidia Ciechomska - Florek (spr.) Sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant Sylwia Koszewska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 778/14 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 10 lipca 2014 r. nr [...]; [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 778/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą we Wrocławiu (skarżąca), uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z 10 lipca 2014 r. nr 320000-IPCW-6700-116/14/JN w przedmiocie cła antydumpingowego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Decyzją z dnia 10 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni (dalej: Organ lub Dyrektor IC), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749; dalej; o.p.) w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Gdyni z 3 kwietnia 2014 r., w której organ określił kraj pochodzenia towaru, objętego zgłoszeniem celnym z 7 lutego 2012 r. jako Chiny, stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 62,9%, kwotę cła antydumpingowego w wysokości 407.083,00 zł, podatek VAT w wysokości 255.663,00 zł oraz odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne oraz art. 37 ust. 1a ustawy o podatku VAT.

Dyrektor IC w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia stwierdził, że 7 lutego 2012 r. skarżąca zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu towar - siatkę podtynkową z włókna szklanego, zaklasyfikowaną do kodu 7019 59 00 10, sprowadzoną z Tajwanu wg faktury importowej z dnia 30.12.2011r., wystawioną przez eksportera A. W dniu 3 grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Gdyni (dalej: organ I instancji) otrzymał raport OLAF z 6 listopada 2013 r., dotyczący unikania ceł antydumpingowych na import chińskich tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych jako pochodzących z Tajwanu, przedstawiający szczegóły przeładunku tkanin siatkowych z włókien szklanych pochodzących z ChRL i eksportowanych do UE z Tajwanu, na podstawie którego wszczął postępowanie celne w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego. Organ podkreślił, że funkcjonariusze OLAF zestawili przesyłki numerycznie, podając opis towaru, ilość opakowań i masę brutto oraz numery kontenerów. Stwierdzony przez OLAF proceder polegał na wprowadzeniu towarów pochodzących z Chin do wolnej strefy, przeładunku ich do innego kontenera i wystawieniu nowych dokumentów w celu ukrycia faktycznego pochodzenia towarów, co powodowało obejście obowiązku zapłaty należnego cła antydumpingowego. Zadeklarowano tajwańskie pochodzenie towarów, które faktycznie pochodziły z Chin. Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: Sąd pierwszej instancji) stwierdził, że skarga podlegała uwzględnieniu, choć nie wszystkie jej zarzuty Sąd pierwszej instancji podzielił. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie były decyzje organów celnych ustalające, że krajem pochodzenia importowanego przez skarżącą spółkę towaru nie jest Tajwan, a Chiny. Na skutek przeprowadzonych ustaleń organy celne nałożyły na skarżącą spółkę cło antydumpingowe i podatek od towarów i usług. Podstawą prawną dokonania przez organ celny kontroli zgłoszenia celnego był art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE.L.92.302.1 ze zm.), zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Przedmiotem importu w sprawie były tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, dla których wskazano kod TARIC 7019 59 00 19. Dla towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego, tj. 7 lutego 2012 r., pochodzących z Tajwanu, zaklasyfikowanego do ww. kodu TARIC, stawka celna erga omnes wynosiła 7 %. Na podstawie Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 138/2011 z 16 lutego 2011 r., nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ( Dz.U. UE.L.2011.43.9), na niektóre tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych o wadze powyżej 35g/m², objęte niektórymi kodami, pochodzące z Chin, nałożono tymczasowe cło antydumpingowe w wysokości 62,9%. Następnie 10 sierpnia 2011 r., weszło w życie Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011r. z 3 sierpnia 2011 r. ( Dz.U.UE.L.2011.204.1), w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na mocy którego na towary pochodzące z Chin została utrzymana stawka na poziomie określonym dla cła tymczasowego – 62,9%. Sąd pierwszej instancji zauważył, że organ odwoławczy w opisie ustalonego stanu faktycznego wskazał, że skarżąca zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu towar – siatkę podtynkową z włókna szklanego zaklasyfikowaną do kodu TARIC 7019 59 00 10. W zgłoszeniu celnym widnieje jednak kod TARIC 7019 59 00 19. Jest to o tyle istotne, że w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 138/2011 z 16 lutego 2011 r., jak i w rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 791/2011r. z 3 sierpnia 2011 r. widnieją zapisy, że tymczasowe i ostateczne cło antydumpingowe nakłada się na przywóz tkanin siatkowych (szczegółowo opisanych), obecnie objętych kodami TARIC m.in. 7019 59 00 10. Nie budziło wątpliwości Sądu pierwszej instancji, że towary ujęte w przedmiotowym zgłoszeniu celnym objęte są przepisami ww. rozporządzeń, bowiem są tożsame z towarami klasyfikowanymi w 2011 r. do kodów TARIC 7019 59 00 10 (nie było to też kwestionowane przez skarżącą), natomiast w dniu dokonania zgłoszenia celnego, czyli 7 lutego 2012 r. towary takie klasyfikowane były do kodu TARIC 7019 59 00 19 (Informacja Taryfowa Systemu Isztar). Sąd zwrócił uwagę, że organ odwoławczy powinien przy opisie stanu faktycznego kwestię tę wyjaśnić, a nie dokonywać opisu stanu faktycznego w sposób - co najmniej - uproszczony. Sąd zauważył, że Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF przeprowadził przy współpracy tajwańskich władz administracyjnych dochodzenie dotyczące unikania ceł antydumpingowych na import chińskich tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych przez ich deklarowanie jako pochodzących z Tajwanu. Sąd wyjaśnił następnie, że Raport OLAF nr [...] z 6 listopada 2013 r. z przeprowadzonego dochodzenia wpłynął do Naczelnika Urzędu Celnego w Gdyni 3 grudnia 2013 r. Na treści raportu oparły się organy celne ustalając, że tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych miały chińskie pochodzenie. Z przywołanych przepisów wynikało wprost w ocenie Sądu pierwszej instancji, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Sąd uznał, że raport OLAF jest dokumentem, na podstawie którego możliwe jest dokonanie przyporządkowania kontenerów, w których przedmiotowy towar opuścił Chiny i kontenerów, w których towar ten, po przeładowaniu, został przywieziony do Polski. Wskazał przy tym na treść załącznika 2 do raportu OLAF stwierdzając, że wskazane kontenery z tkaninami siatkowymi z włókien szklanych wyeksportowano z Chin, eksporterem była firma B., importerem - firma C., a towar został ujęty w deklaracji importowej i następnie przeładowany do innych kontenerów. Zgodnie z deklaracją eksportową eksporterem była D., a importerem - skarżąca spółka. W obydwu deklaracjach importowej i eksportowej na kraj pochodzenia wskazano Chiny. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji nie podzielił jednak zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego skutkujących pozbawienia skarżącej "prawa do obrony" ponieważ z treści aktów prawnych normujących działanie OLAF wynikało, że nie przewidują one możliwości udziału przedsiębiorstw w czynnościach OLAF, kończących się sporządzeniem raportu. Sąd pierwszej instancji wskazał następnie, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie przez sąd dowodów następuje wobec powyższego jedynie wówczas, gdy dana okoliczność może być wyjaśniona przez uzupełniający dowód z dokumentu. Tymczasem wnioski skarżącej zawarte w skardze dotyczyły przeprowadzenia dowodów z dokumentów w postaci raportów kontroli z produkcji siatki podtynkowej wraz z oświadczeniem firmy z 21 kwietnia 2014 r. na okoliczność istnienia zakładów produkcyjnych na Tajwanie i wyprodukowania w tych zakładach siatki podtynkowej, m.in. objętej przedmiotowym zgłoszeniem i wydruków ze strony internetowej na okoliczność rzeczywistego przedmiotu działalności prowadzonej przez wskazane firmy. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżąca dowodami tymi miała na celu wykazanie stanu faktycznego odmiennego od ustalonego w decyzjach, wobec czego Sąd pierwszej instancji uznał, że przeprowadzenie takich dowodów nie mieściło się w ramach art. 106 § 3 p.p.s.a. Ponadto do skargi dołączono kserokopie nie przetłumaczonych dokumentów, w związku z czym podlegały one oddaleniu. Kończąc rozważania Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że procedura nakładania ceł antydumpingowych na podstawie Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 138/2011 i Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011r. jest zgodna z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009, zaś akty prawne dotyczące OLAF nie są powiązane z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009. Zdaniem Sądu w sprawie nie miało zastosowania przywołane przez skarżącą Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 437/2012 z 23 maja 2012 r. ( Dz. U. UE. L 2012.134.12), które weszło w życie 25 maja 2012 r. i nie stanowiło podstawy wydanej decyzji.

Od powyższego wyroku skarżąca wywiodła skargę kasacyjną, w zakresie punktu pierwszego wyroku Sądu wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 194 § 1 i 3, art. 181 w zw. z art. 122 o.p. oraz art. 121 o.p. w zw. z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 727 ze zm.; dalej: PC), poprzez:

a. uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie wskazania, w konsekwencji organom celnym, obowiązku przeprowadzenia dowodów z pełnej dokumentacji celnej, w tym, deklaracji celnych dotyczących eksportu towarów z Chin na Tajwan oraz dokumentacji potwierdzającej fakt przepakowania towarów w porcie na Tajwanie, jak również innej dokumentacji związanej z Raportem Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) nr [...] z 6 listopada 2013 r. o podejrzewaniu unikania ceł antydumpingowych od importu chińskich tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych z Tajwanu (dalej: Raport OLAF, Raport lub raport) i będącej podstawą jego sporządzenia, mimo iż zgromadzony materiał dowodowy nie jest pełny i budzi poważne wątpliwości, co do jego wiarygodności; raport zawiera bowiem liczne błędy dotyczące ilości eksportowanego i importowanego towaru, nieprawidłowości w zakresie powiązania towarów eksportowanych z Chin, z towarami importowanymi do UE (według skarżącej istnieje nawet prawdopodobieństwo celowego ukrywania kilku rubryk z Raportu, które potencjalnie były dla skarżącej korzystne - zamazano bowiem te jego fragmenty, które pokazywały niezgodności w ilości siatki importowanej do UE w stosunku do wielkości towarów sprowadzanych z Chin na Tajwan - nie zamazano jednak nieprawidłowości w załączniku nr 3), a ilość takich błędów i ich charakter sprawia, że skarżąca ma uzasadnione podejrzenie, że było to działanie celowe osób zainteresowanych określonym celem gospodarczym dochodzeń prowadzonych przez OLAF, jednocześnie przedstawione stronie tłumaczenie raportu zawiera inne dane numeryczne niż zestawienie źródłowe, a ponadto część raportu (ilustracje poglądowe) nie zostały przetłumaczone w ogóle i zawierają one treści, nie zawsze czytelne dla strony, opisania których całkowicie zaniechały organy celne;

b. uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podczas gdy ani urzędnicy - autorzy raportu OLAF (co potwierdzone jest wprost w raporcie), ani organy celne czy sam WSA, a tym bardziej skarżąca, nie mieli możliwości zapoznania się z dokumentami stanowiącymi podstawę sporządzenia Raportu OLAF, w szczególności podstawę sporządzenia tabeli wskazującej powiązania importów na Tajwan z importami do UE, a całe postępowanie, bazuje na przekazanej listownie i nie przetłumaczonej tabeli (Załącznik nr 3 do Raportu) zawierającej liczne błędy i nieprawdziwe dane;

c. uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie wskazania w konsekwencji organom celnym, obowiązku przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, w tym dowodów z przesłuchań osób fizycznych mających wiedzę o produkcji siatki, będącej przedmiotem niniejszego postępowania na Tajwanie oraz innych dowodów na okoliczności odbiegające od ustaleń raportu, a których dowodzenia domaga się strona;

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p., art. 122 o.p. w zw. z art. 73 PC oraz w zw. z art. 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF; dalej: Rozporządzenie nr 883), poprzez nie wskazanie organom celnym obowiązku włączenia do materiału dowodowego sprawy dokumentów związanych z raportem (w tym deklaracji eksportowych z Chin na Tajwan, dokumentów z portu na Tajwanie dotyczących przepakowania towarów) i innych związanych z raportem dokumentów, podczas gdy z art. 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia nr 883 wynika obligatoryjność (bezwzględna) włączenia do akt sprawy wszystkich dokumentów związanych z raportem OLAF, a tym bardziej, co było zasadne w związku z tym, że jedyny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie zawiera liczne błędy, nieprawidłowości opisane powyżej, a w konsekwencji również naruszenie ww. przepisu Rozporządzenia nr 883 przez WSA;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nie odniesienie się do pełnego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, lakoniczne odniesienie się do dowodów znajdujących się w aktach sprawy i nie stwierdzenie istotnych nieprawidłowości w zgromadzonym materiale dowodowym, mimo wskazywanych przez skarżącą błędów, rozbieżności w materiale, z którego wynika, iż mimo treści raportu miała miejsce produkcja siatki na Tajwanie (co wynika wprost z wydanej przez organy celne, na bazie Raportu OLAF, decyzji, a co sprzeczne jest z ustaleniami i treścią Raportu);

3. art 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wyroku, które nie zawierało pełnego wyjaśnienia rozstrzygnięcia i podstaw oddalenia części zarzutów skargi (tj. wszystkich zarzutów materialnych oraz formalnych z wyjątkiem zarzutu naruszenia przepisu art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 210 o.p.), nie wyjaśniało wystarczająco podstaw prawnych wydania decyzji organu, a nadto, zawierało niedopuszczalne sprzeczności polegające m.in. na:

a. braku wskazań organom celnym, obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, w tym, włączenia do akt sprawy dokumentów związanych z Raportem, przy jednoczesnym powołaniu przepisów (tj. art. 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia nr 883), które wprost obligatoryjnie takie czynności dowodowe przewidują;

b. wskazania przez Sąd innych podstaw prawnych wydania względem skarżącej decyzji (tj. wskazania jako podstawy przepisów Rozporządzenia nr 883) niż podstawy prawne wskazane w samej decyzji przez organ celny, co zostało zresztą zreferowane przez WSA (organy celne w żadnej ze swoich decyzji nie wskazały podstawy prawnej związania mocą dowodową raportu OLAF, tj. m.in. art. 11 ust 2 Rozporządzenia nr 883, jak również nie odniosły się w ogóle do treści ww. art, 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia nr 883 - rozporządzenie to nie pojawia się jako podstawa prawna żadnej z decyzji wydanych względem skarżącej, a stało się kluczowym przepisem prawa w treści uzasadnienia wyroku przez WSA);

1. art. 106 § 3 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie wniosków dowodowych strony, tj. z powodu tego "że skarżąca dowodami tymi pragnie wykazać stan faktyczny odmienny od ustalonego w decyzjach wobec czego nie można uznać, by przeprowadzenie dowodów mieściło się w ramach art. 106 § 3 ppsa" podczas gdy dowody te prowadziły do potwierdzenia, iż organy celne w sposób sprzeczny z ww. przepisami o.p. i p.p.s.a., ustaliły stan faktyczny w niniejszej sprawie, w konsekwencji wszystkich ww. naruszeń, miało również miejsce naruszenie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 nr .153 poz. 1269), poprzez zaniechanie prawidłowej kontroli działalności organów celnych - w szczególności działalności Naczelnika Urzędu Celnego w Gdyni oraz Dyrektora Izby Celnej w Gdyni, której przejawem były wydane, względem skarżącej decyzji i dopatrzenia się przez WSA naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § art. 191, art. 181, art. 188 oraz art. 194 § 1 i 3 o.p. w zw. z art. 73 PC oraz naruszeń art. 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia nr 883, jak i naruszeń prawa materialnego wskazanych w skardze do WSA przez skarżącą. Przy czym jak wskazano powyżej, opisane wyżej naruszenia przepisów postępowania, miały wpływ na wynik sprawy, bowiem w ich wyniku, Sąd dokonał uchylenia jedynie decyzji II instancji, a zawarte w uzasadnieniu wskazania, nie spełnią celu, jakim jest wydanie w niniejszym postępowaniu prawidłowego, bo odpowiadającego polskim i unijnym przepisom orzeczenia. W ocenie skarżącej, wiążące organ celny wskazania WSA zawarte w uzasadnieniu, sprowadzają się, przede wszystkim, do obowiązku uzupełnienia treści decyzji o szczegółowe zreferowanie Załącznika nr 3 do Raportu, podczas gdy prawidłowe postępowanie w niniejszej sprawie, wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, w tym m.in. ustalenia pochodzenia towarów, przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą, w szczególności zgromadzenia dowodów związanych z portem i będących podstawą zapisów w załącznikach nr 2 i 3 do Raportu, jak np. deklaracje dotyczące importu towarów z Chin na Tajwan, dokumenty dotyczące przepakowania towarów w porcie na Tajwanie, przetłumaczenia i omówienia pełnej treści Raportu, wyjaśnienie wątpliwośći, co z kolei czyniłoby koniecznym uchylenie decyzji obu instancji.

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez :

1. błędną wykładnię art. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (dalej: Rozporządzenie nr 791/2011) w zw. z art. art. 22 - 26 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L z 19 października 1992 r.; dalej: WKC):

a. przyjęcie, że ww. Rozporządzenie nr 791/2011 jest zgodne z procedurą nakładania ceł antydumpingowych przewidzianą w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009, podczas gdy przepisy Rozporządzenia nr 791/2011 dotyczą wyłącznie przywozu tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, co zgodnie z obowiązującymi regułami pochodzenia oznacza tkaniny wyprodukowane w Chinach;

b. w konsekwencji nałożenie na skarżącą obowiązku zapłaty cła antydumpingowego, w sposób sprzeczny z prawem, tj. sprzeczny z Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 437/2012 z 23 maja 2012 r. wszczynającym dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Tajwanu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu i Tajlandii, oraz poddającym ten przywóz rejestracji z dnia 23 maja 2012 r. Dz.Urz.UE.L Nr 134, : str. 12 (dalej również: Rozporządzenie nr 437), przy czym sprzeczność ta polega na niezagwarantowaniu skarżącej ochrony i uprawnień przewidzianych dla importerów siatki w Rozporządzeniu nr 437 która to wskazana powyżej błędna wykładnia, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów prowadzi do oczywistej i rażącej nierówności względem prawa tych importerów, którzy dokonywali importu towarów z Tajwanu po ogłoszeniu Rozporządzenia nr 437, bo dysponujących przewidzianymi w tych przepisach oraz przepisach rozporządzenia Rady (UE) nr 1225/2009 z 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (dalej: rozporządzenie podstawowe lub Rozporządzenia nr 1225/2009) gwarancjami i uprawnieniami w stosunku do importerów towarów z Tajwanu, przed ogłoszeniem Rozporządzenia nr 437;

c. nakładania ceł antydumpingowych bez gwarancji przewidzianych przepisami rozporządzenia podstawowego, w oparciu wyłącznie o instytucję Raportu OLAF;

d. w konsekwencji zastąpienia przepisów prawa "ustaleniami" Raportu OLAF co stanowi obejście zakazu niedziałania prawa wstecz a także jest naruszeniem Konstytucji RP, w szczególności art. 32 Konstytucji (tj. zasady równości wobec prawa) oraz art. 45 Konstytucji.

1. błędną wykładnię Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w szczególności przepisu art. 11 ust. 2 poprzez przyjęcie, że treść aktu prawnego (tj. Rozporządzenia nr 883/2013) nie przewiduje możliwości udziału przedsiębiorstw w czynnościach OLAF, a w konsekwencji dokonanie jego wykładni sprzecznej z prawem, tj. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, jak również, w konsekwencji, zastosowanie przepisów prawa unijnego, pozostających w sprzeczności z Konstytucyjnym porządkiem RP - w tym z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP podczas gdy, według skarżącej, przepisu art. 11 ust. 2 nie można stosować w oderwaniu od gwarancji procesowych, polegających na czynnym udziale strony w postępowaniu, zagwarantowaniu jej dostępu do akt sprawy, które to gwarancje procesowe wynikają z ww. przepisów Konstytucji oraz Karty Praw Podstawowych UE.

Dyrektor Izby Celnej w Gdyni w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W dniu 24 marca 2017 r. wpłynęło pismo procesowe, w którym pełnomocnik skarżacej podtrzymała w całości zarzuty skargi kasacyjnej i podniosła rozbieżność dotyczącą zgłoszenia celnego SAD nr [...]. Podniosła też, że z zestawienia załączonego do pisma z 17 grudnia 2013 r. wynika, że część importowanego towaru - objętego 8 zgłoszeniami celnymi została zakupiona przed wyeksportowaniem do Polski w prywatnej firmie z miejscowości Linkou Tajwan.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasłguje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanymi w środku prawnym podstawami i granicami zaskarżenia. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W ramach zarzutów procesowych zarzucono naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 194 § 1 i 3, art. 181 w zw. z art. 122 o.p. oraz art. 121 o.p. w zw. z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 727 ze zm.; dalej: PC), poprzez:

uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie wskazania, w konsekwencji organom celnym, obowiązku przeprowadzenia dowodów z pełnej dokumentacji celnej, w tym, deklaracji celnych dotyczących eksportu towarów z Chin na Tajwan oraz dokumentacji potwierdzającej fakt przepakowania towarów w porcie na Tajwanie, jak również innej dokumentacji związanej z Raportem Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) nr [...] z dnia 6 listopada 2013 r. o podejrzewaniu unikania ceł antydumpingowych od importu chińskich tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych z Tajwanu (dalej: Raport OLAF, Raport lub raport) i będącej podstawą jego sporządzenia, mimo iż zgromadzony materiał dowodowy nie jest pełny i budzi poważne wątpliwości, co do jego wiarygodności; raport zawiera bowiem liczne błędy dotyczące ilości eksportowanego i importowanego towaru, nieprawidłowości w zakresie powiązania towarów eksportowanych z Chin, z towarami importowanymi do UE (według skarżącej istnieje nawet prawdopodobieństwo celowego ukrywania kilku rubryk z Raportu, które potencjalnie były dla skarżącej korzystne - zamazano bowiem te jego fragmenty, które pokazywały niezgodności w ilości siatki importowanej do UE w stosunku do wielkości towarów sprowadzanych z Chin na Tajwan - nie zamazano jednak nieprawidłowości w załączniku nr 3), a iiość takich błędów i ich charakter sprawia, że skarżąca ma uzasadnione podejrzenie, że było to działanie celowe osób zainteresowanych określonym celem gospodarczym dochodzeń prowadzonych przez OLAF, jednocześnie przedstawione stronie tłumaczenie raportu zawiera inne dane numeryczne niż zestawienie źródłowe, a ponadto część raportu (ilustracje poglądowe) nie zostały przetłumaczone w ogóle i zawierają one treści, nie zawsze czytelne dla strony, opisania których całkowicie zaniechały organy celne;

uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podczas gdy ani urzędnicy - autorzy raportu OLAF (co potwierdzone jest wprost w raporcie), ani organy celne czy sam WSA, a tym bardziej skarżąca, nie mieli możliwości zapoznania się z dokumentami stanowiącymi podstawę sporządzenia Raportu OLAF, w szczególności podstawę sporządzenia tabeli wskazującej powiązania importów na Tajwan z importami do UE, a całe postępowanie, bazuje na przekazanej listownie i nie przetłumaczonej tabeli (Załącznik nr 3 do Raportu) zawierającej liczne błędy i nieprawdziwe dane;

uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie wskazania w konsekwencji organom celnym, obowiązku przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, w tym dowodów z przesłuchań osób fizycznych mających wiedzę o produkcji siatki, będącej przedmiotem niniejszego postępowania na Tajwanie oraz innych dowodów na okoliczności odbiegające od ustaleń raportu, a których dowodzenia domaga się strona;

art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p., art. 122 o.p. w zw. z art. 73 PC oraz w zw. z art. 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF; dalej: Rozporządzenie nr 883), poprzez nie wskazanie organom celnym obowiązku włączenia do materiału dowodowego sprawy dokumentów związanych z raportem (w tym deklaracji eksportowych z Chin na Tajwan, dokumentów z portu na Tajwanie dotyczących przepakowania towarów) i innych związanych z raportem dokumentów, podczas gdy z art. 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia nr 883 wynika obligatoryjność (bezwzględna) włączenia do akt sprawy wszystkich dokumentów związanych z raportem OLAF, a tym bardziej, co było zasadne w związku z tym, że jedyny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie zawiera liczne błędy, nieprawidłowości opisane powyżej, a w konsekwencji również naruszenie ww. przepisu Rozporządzenia nr 883 przez WSA;

art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nie odniesienie się do pełnego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, lakoniczne odniesienie się do dowodów znajdujących się w aktach sprawy i nie stwierdzenie istotnych nieprawidłowości w zgromadzonym materiale dowodowym, mimo wskazywanych przez skarżącą błędów, rozbieżności w materiale, z którego wynika, iż mimo treści raportu miała miejsce produkcja siatki na Tajwanie (co wynika wprost z wydanej przez organy celne, na bazie Raportu OLAF, decyzji, a co sprzeczne jest z ustaleniami i treścią Raportu);

art 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wyroku, które nie zawierało pełnego wyjaśnienia rozstrzygnięcia i podstaw oddalenia części zarzutów skargi (tj. wszystkich zarzutów materialnych oraz formalnych z wyjątkiem zarzutu naruszenia przepisu art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 210 o.p.), nie wyjaśniało wystarczająco podstaw prawnych wydania decyzji organu, a nadto, zawierało niedopuszczalne sprzeczności polegające m.in. na:

braku wskazań organom celnym, obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, w tym, włączenia do akt sprawy dokumentów związanych z Raportem, przy jednoczesnym powołaniu przepisów (tj. art. 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia nr 883), które wprost obligatoryjnie takie czynności dowodowe przewidują;

wskazania przez Sąd innych podstaw prawnych wydania względem skarżącej decyzji (tj. wskazania jako podstawy przepisów Rozporządzenia nr 883) niż podstawy prawne wskazane w samej decyzji przez organ celny, co zostało zresztą zreferowane przez WSA (organy celne w żadnej ze swoich decyzji nie wskazały podstawy prawnej związania mocą dowodową raportu OLAF, tj. m.in. art. 11 ust 2 Rozporządzenia nr 883, jak również nie odniosły się w ogóle do treści ww. art, 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia nr 883 - rozporządzenie to nie pojawia się jako podstawa prawna żadnej z decyzji wydanych względem skarżącej, a stało się kluczowym przepisem prawa w treści uzasadnienia wyroku przez WSA);

art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie wniosków dowodowych strony, tj. z powodu tego "że skarżąca dowodami tymi pragnie wykazać stan faktyczny odmienny od ustalonego w decyzjach wobec czego nie można uznać, by przeprowadzenie dowodów mieściło się w ramach art. 106 § 3 ppsa" podczas gdy dowody te prowadziły do potwierdzenia, iż organy celne w sposób sprzeczny z ww. przepisami o.p. i p.p.s.a., ustaliły stan faktyczny w niniejszej sprawie, w konsekwencji wszystkich ww. naruszeń, miało również miejsce naruszenie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy;

art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 ppsa, w zw. z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 nr .153 poz. 1269), poprzez zaniechanie prawidłowej kontroli działalności organów celnych - w szczególności działalności Naczelnika Urzędu Celnego w Gdyni oraz Dyrektora Izby Celnej w Gdyni, której przejawem były wydane, względem skarżącej decyzji i pdopatrzenia się przez WSA naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § art. 191, art. 181, art. 188 oraz art. 194 § 1 i 3 o.p. w zw. z art. 73 PC oraz naruszeń art. 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia nr 883, jak i naruszeń prawa materialnego wskazanych w skardze do WSA przez Skarżącą. W pierwszej kolejności NSA odniesie się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., polegającego na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku, które nie zawierało pełnego wyjaśnienia rozstrzygnięcia i podstaw oddalenia części zarzutów skargi (tj. wszystkich zarzutów materialnych oraz formalnych z wyjątkiem zarzutu naruszenia przepisu art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 210 o.p.), nie wyjaśniało wystarczająco podstaw prawnych wydania decyzji organu, a nadto, zawierało niedopuszczalne sprzeczności polegające m.in. na:

braku wskazań organom celnym, obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, w tym, włączenia do akt sprawy dokumentów związanych z Raportem, przy jednoczesnym powołaniu przepisów (tj. art. 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia nr 883), które wprost obligatoryjnie takie czynności dowodowe przewidują i wskazania przez Sąd innych podstaw prawnych wydania względem Skarżącej decyzji (tj. wskazania jako podstawy przepisów Rozporządzenia nr 883) niż podstawy prawne wskazane w samej decyzji przez organ celny, co zostało zresztą zreferowane przez WSA (organy celne w żadnej ze swoich decyzji nie wskazały podstawy prawnej związania mocą dowodową raportu OLAF, tj. m.in. art. 11 ust 2 Rozporządzenia nr 883, jak również nie odniosły się w ogóle do treści ww. art, 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia nr 883 - rozporządzenie to nie pojawia się jako podstawa prawna żadnej z decyzji wydanych względem Skarżącej, a stało się kluczowym przepisem prawa w treści uzasadnienia wyroku przez WSA);

Dokonując oceny tych zarzutów przypomnieć należy, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.), stosując środki przewidziane w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzana przez sąd administracyjny kontrola procesu stosowania prawa w szeroko rozumianym postępowaniu administracyjnym polega na ocenie, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy dokonał właściwej jej interpretacji oraz czy ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy. Innymi słowy sąd administracyjny nie dokonuje samodzielnych ustaleń faktycznych, a jedynie na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ w postępowaniu administracyjnym ocenia legalność zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a jedynie granicami rozpoznawanej sprawy.

Normatywnym wzorcem kontroli instancyjnej wydanego przez sąd I instancji wyroku jest art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa konieczne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku, a więc zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazania co do dalszego postępowania. Sporządzone według wymogów ustawowych uzasadnienie wyroku ma w przyszłości umożliwić stronie oraz sądowi odwoławczemu prześledzenie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także – zapoznanie się z procesem myślowym, który doprowadził sąd I instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Z tego też względu art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku pomija wymienione w tym przepisie elementy lub też, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (v. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera treść pozwalającą na prześledzenie procesu myślowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji i dokonanie kontroli instancyjnej. Stąd za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

WSA w Gdańsku uchylając zaskarżoną decyzję organu II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób przekonywujący wskazał, że organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania tj. art. 187 par. 1 i 210 par. 4 Ordynacji podatkowej w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności w zakresie oceny opisu przyporządkowania poszczególnych procesów powiązania towarów z dokumentami i wykazania, że kontenery z siatką podtynkową eksportowane z Tajwanu do Unii Europejskiej były kontenerami importowanymi z Chin na Tajwan a towar w nich zawarty został wyprodukowany w Chinach. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni przyznał w odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżącej, że decyzja i jej uzasadnienie jest wadliwe. Organy mają świadomość, że jeżeli nie wykażą faktu wyprodukowania przedmiotowej siatki podtynkowej w Chinach, nie będą miały podstawy prawnej do nałożenia na skarżącą cła antydampingowego oraz weryfikacji podatku od towarów i usług. Organy mają obowiązek prowadzenia postępowania podatkowego zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej tak, aby w sposób niewątpliwy ustalić stan faktyczny sprawy i to organy podatkowe decydują o tym jakie przeprowadzić dowody. Strona ma obowiązek współdziałać i współpracować z organami wskazując dostępne jej dowody na poparcie swoich twierdzeń. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, skarżąca takie dowody posiada. Z uzasadnienia wyroku uchylającego decyzję w żadnym miejscu nie można się dopatrzeć aby Sąd i instancji uznał, że materiał zgromadzony w sprawie jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie odniósł się negatywnie do wniosków dowodowych skarżącej zgłoszonych w trybie art. 106 par. 3 p.p.s.a. i uczynił to w sposób wystarczająco czytelny, aby organy podatkowe wiedziały co mają czynić przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd podniósł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organ w żaden sposób nie powołał się na treść tabeli znajdującej się w dokumencie zatytułowanym "annex 3" , nie omówił treści tabeli i nie powołał się na treść ww. załącznika. Wytknął organom podatkowym, że obowiązkiem ich jest ustalenie stanu faktycznego i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wskazanie podstawy poczynionych ustaleń. Nie zasługuje na uznanie zarzut, dotyczący przeprowadzenia przez organ celny postępowania dowodowego w oparciu o dokumenty sporządzone w języku tajskim i angielskim. Treść tych dokumentów, a w szczególności dane dotyczące opisu towaru, jego ilość oraz wartość wskazują, z jakim towarem mamy do czynienia.

Tak więc zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. błędnej wykładni art. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (dalej: Rozporządzenie nr 791/2011) w zw. z art. art. 22 - 26 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L z dnia 19 października 1992 r.; dalej: WKC): poprzez przyjęcie, że ww. Rozporządzenie nr 791/2011 jest zgodne z procedurą nakładania ceł antydumpingowych przewidzianą w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009, podczas gdy przepisy Rozporządzenia nr 791/2011 dotyczą wyłącznie przywozu tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, co zgodnie z obowiązującymi regułami pochodzenia oznacza tkaniny wyprodukowane w Chinach; w konsekwencji nałożenie na skarżącą obowiązku zapłaty cła antydumpingowego, w sposób sprzeczny z prawem, tj. sprzeczny z Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 437/2012 z 23 maja 2012 r. wszczynającym dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Tajwanu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu i Tajlandii, oraz poddającym ten przywóz rejestracji z 23 maja 2012 r. Dz.Urz.UE.L Nr 134, : str. 12 (dalej również: Rozporządzenie nr 437), przy czym sprzeczność ta polega na niezagwarantowaniu skarżącej ochrony i uprawnień przewidzianych dla importerów siatki w Rozporządzeniu nr 437, która to wskazana powyżej błędna wykładnia, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów prowadzi do oczywistej i rażącej nierówności względem prawa tych importerów, którzy dokonywali importu towarów z Tajwanu po ogłoszeniu Rozporządzenia nr 437, bo dysponujących przewidzianymi w tych przepisach oraz przepisach rozporządzenia Rady (UE) nr 1225/2009 z 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (dalej: rozporządzenie podstawowe lub Rozporządzenia nr 1225/2009) gwarancjami i uprawnieniami w stosunku do importerów towarów z Tajwanu, przed ogłoszeniem Rozporządzenia nr 437; nakładania ceł antydumpingowych bez gwarancji przewidzianych przepisami rozporządzenia podstawowego, w oparciu wyłącznie o instytucję Raportu OLAF; w konsekwencji zastąpienia przepisów prawa "ustaleniami" Raportu OLAF co stanowi obejście zakazu niedziałania prawa wstecz a także jest naruszeniem Konstytucji RP, w szczególności art. 32 Konstytucji (tj. zasady równości wobec prawa) oraz art. 45 Konstytucji, błędną wykładnię Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w szczególności przepisu art. 11 ust. 2 poprzez przyjęcie, że treść aktu prawnego (tj. Rozporządzenia nr 883/2013) nie przewiduje możliwości udziału przedsiębiorstw w czynnościach OLAF, a w konsekwencji dokonanie jego wykładni sprzecznej z prawem, tj. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, jak również, w konsekwencji, zastosowanie przepisów prawa unijnego, pozostających w sprzeczności z Konstytucyjnym porządkiem RP - w tym z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP podczas gdy, według skarżącej, przepisu art. 11 ust. 2 nie można stosować w oderwaniu od gwarancji procesowych, polegających na czynnym udziale strony w postępowaniu, zagwarantowaniu jej dostępu do akt sprawy, które to gwarancje procesowe wynikają z ww. przepisów Konstytucji oraz Karty Praw Podstawowych UE.wskazać należy, że z art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/1999 (i odpowiednio – art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013) wynika, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez OLAF, organ ten opracowuje raport określający ustalony stan faktyczny, możliwe straty finansowe oraz wyniki dochodzenia, włącznie z zaleceniami dyrektora Urzędu na temat działań, jakie należy podjąć. Raport taki sporządza są z uwzględnieniem wymogów procedur ustanowionych w prawie krajowym danego państwa członkowskiego. Stanowi on dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba jego wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach jak administracyjne raporty sporządzone przez krajowych, administracyjnych kontrolerów. Podlega on takim samym zasadom oceny, jak te mające zastosowanie do administracyjnych raportów sporządzonych przez krajowych administracyjnych kontrolerów i ma taką samą wartość jak te raporty. Innymi słowy raport OLAF kończący dochodzenie ma wartość dowodową jak protokół krajowego organu kontroli, co oznacza, że podlega on ocenie organu prowadzącego postępowanie wespół z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie. Podkreślić przy tym należy, że moc dowodowa raportów OLAF podlegających ocenie na ogólnych zasadach była już przedmiotem licznych, aprobujących rozstrzygnięć, także NSA. (m.in. wyrok NSA z 17 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 68/15; wyrok NSA z 3 listopada 2010 r., I GSK 444/09; wyrok WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2010 r., VIII SA/Wa 848/09; wyrok WSA we Wrocławiu z 4 stycznia 2012 r., III SA/Wr 453/11 - dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zarzut dotyczący " wykorzystania instytucji raportu" OLAF do pominięcia Rozporządzenia Rady (WE) z 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U.U.E.L.2009.343.51 ze zm.), jak też nałożenia cła antydumpingowego za okres wcześniejszy niż dzień wejścia w życie rozporządzenia wszczynającego postępowanie w sprawie obchodzenia ceł antydumpingowych nr 437/2012 jest nieuzasadniony. Procedura nakładania ceł antydumpingowych na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 138/2011 r. i Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) mr 791/2011 jest zgodna z Rozporządzeniem Rady (EW) nr 1225/2009, zaś akty prawne dotyczące OLAF nie są powiązane z Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 437/2012 z 23 maja 2012 r.( DZ.U. UE.L2012.134.12), które weszło w życie 25 maja 2012 r. i nie stanowiło podstawy wydanej decyzji. Procedura nakładania ceł antydumpingowych na podstawie Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 138/2011 i Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 jest zgodna z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009, zaś akty prawne dotyczące OLAF nie są powiązane z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009. W sprawie nie miało też zastosowania przywołane przez skarżącą Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 437/2012 z dnia 23 maja 2012 r. (Dz. U. UE. L 2012.134.12), które weszło w życie 25 maja 2012 r. i nie stanowiło podstawy wydanej decyzji w dniu objęcia przesyłki wnioskowaną procedurą celną dla towaru zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 19, tj. 7 lutego 2011 r. Nie budzi wątpliwości, że towary ujęte w przedmiotowym zgłoszeniu celnym objęte są przepisami ww. Rozporządzeń, bowiem są tożsame z towarami klasyfikowanymi do w 2011 r. do kodów Taric 7019 59 00 10 (co nie było kwestionowane przez skarżącą), natomiast w dniu dokonania zgłoszenia celnego towary takie były klasyfikowane do kodu Taric 7019 59 00 19 ( Informacja Taryfowa Systemu Isztar). W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżąca kasacyjnie zarzuciła również błędną wykładnię Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w szczególności przepisu art. 11 ust. 2 poprzez przyjęcie, że treść aktu prawnego (tj. Rozporządzenia nr 883/2013) nie przewiduje możliwości udziału przedsiębiorstw w czynnościach OLAF, a w konsekwencji dokonanie jego wykładni sprzecznej z prawem, tj. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, jak również, w konsekwencji, zastosowanie przepisów prawa unijnego, pozostających w sprzeczności z konstytucyjnym porządkiem RP - w tym z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, podczas gdy, według skarżącej, przepisu art. 11 ust. 2 nie można stosować w oderwaniu od gwarancji procesowych, polegających na czynnym udziale strony w postępowaniu, zagwarantowaniu jej dostępu do akt sprawy, które to gwarancje procesowe wynikają z ww. przepisów Konstytucji RP oraz Karty Praw Podstawowych UE. Za niezasadny należało uznać ten zarzut. W orzecznictwie jak i w piśmiennictwie przyjmuje się, że błędna wykładnia prawa materialnego polega na wadliwym określeniu treści norm prawnych wynikających z przepisów prawa materialnego, natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego polega na wyborze nieistniejącej normy prawnej jako podstawy rozstrzygnięcia lub błędnej subsumcji (prawidłowej normy), co może polegać na wadliwym połączeniu stanu faktycznego z przepisem prawnym i wadliwym określeniu skutków prawnych wynikających z tego przepisu w konkretnym przypadku lub też na zaprzeczeniu związku, jaki zachodzi między faktem ustalonym w procesie a normą prawną. W praktyce błędna wykładnia prawa materialnego może prowadzić do niewłaściwego zastosowania tego prawa. W każdym jednak przypadku zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest właściwą płaszczyzną kwestionowania ustaleń faktycznych sprawy, tak jak czyni to skarżąca kasacyjnie w tej sprawie. Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie nie służy bowiem kwestionowaniu ustaleń faktycznych. Te mogą być podważane jedynie w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się sprzeczności z konstytucyjnym porządkiem RP - w tym z art. 45 ust. 1 Konstytucji poprzez błędną wykładnię Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w szczególności przepisu art. 11 ust. 2 poprzez przyjęcie, że treść aktu prawnego (tj. Rozporządzenia nr 883/2013) nie przewiduje możliwości udziału przedsiębiorstw w czynnościach OLAF, gdyż skarżąca miała dostęp do wszystkich dokumentów jakimi dysponowały organy i w niczym jej prawa jako strony postępowania nie były ograniczone. Pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej sprowadzają się do polemiki z oceną dokonaną przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i dlatego nie moą być przedmiotem skutecznego zarzutu kasacyjnego. NSA zauważa, że wyrok WSA w Gdańsku jest prawidłowy, nie narusza prawa, a zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.