Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 278/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.54 § 2, art.55 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska, , , po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt II SO/Ol 35/09 o wymierzeniu Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Bartoszycach grzywny w wysokości 50 zł za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wymierzył Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Bartoszycach grzywnę w kwocie 50 złotych za nieprzekazanie w terminie Sądowi skargi A.Z. na bezczynność organu w wydaniu z akt osobowych dokumentacji wraz z aktami administracyjnymi tej sprawy.

W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 14 października 2009 r. A.Z. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, złożoną za pośrednictwem Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach na bezczynność tego organu w sprawie wydania decyzji administracyjnej w sprawie wydania z akt osobowych skarżącego wszelkiej oryginalnej dokumentacji dotyczącej jego osoby, która znajduje się w jego aktach osobowych

Pismem z dnia 26 października 2009 r. Dyrektor Aresztu Śledczego zwrócił skarżącemu skargę bez nadania jej dalszego biegu, uzasadniając, że A.Z. nie jest już funkcjonariuszem Służby Więziennej, co oznacza, że Dyrektor nie może w sprawach jego osoby wydawać decyzji administracyjnych, a skarżący nie może w tej sytuacji zaskarżyć bezczynności organu.

Jak wynika z oświadczeń stron oraz ustaleń Sądu, w dniu 17 listopada 2009 r. A.Z. wniósł skargę bezpośrednio do Sądu, który pismem z dnia 19 listopada 2009 r. przesłał ją organowi, pouczając, iż zgodnie z art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ jest zobowiązany do przekazania skargi sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia, gdyż to do oceny sądu należy rozstrzygnięcie czy doszło do bezczynności organu.

Pismem z 7 grudnia 2009 r. organ przekazał Sądowi akta sprawy wraz ze stosownymi wyjaśnieniami.

Wnioskiem z dnia 21 grudnia 2009 r. A.Z. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o wymierzenie Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Bartoszycach grzywny z powodu naruszenia przez organ dyspozycji art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a., w związku z nieprzekazaniem w terminie 30 dni skargi na bezczynność tego organu w sprawie dotyczącej wydania z akt osobowych skarżącego wszelkiej oryginalnej dokumentacji dotyczącej jego osoby, a która znajduje się w jego aktach osobowych.

W odpowiedzi na ten wniosek, Dyrektor Aresztu Śledczego w Bartoszycach wniósł o jego oddalenie. Dyrektor argumentował, że udzielił skarżącemu wyczerpujących informacji na piśmie i nie pozostawał w bezczynności, a zatem, żądanie wymierzenia grzywny należy uznać za niezasadne.

Wskazanym na wstępie postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wymierzył organowi grzywnę w kwocie 50 zł, wskazując, że pomimo ciążącego na organie administracji publicznej obowiązkowi przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, Dyrektor Aresztu Śledczego, zwrócił skargę A.Z..

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organ nadesłał akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę w dniu 9 grudnia 2009 r., a więc dopiero po przesłaniu mu skargi wniesionej przez A.Z. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

Sąd wskazał przy tym, że wykonanie obowiązku, określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny, która w niniejszej sytuacji ma pełnić nie tylko funkcję represyjną, ale także funkcję prewencyjną i służyć zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uzasadniając wysokość wymierzonej grzywny wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy, wymierzona grzywna w kwocie 50 zł będzie stanowiła adekwatną dolegliwość za wykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi z uchybieniem terminu oraz wpłynie na prawidłowe działanie organu w przyszłości. Ponieważ organ wykonał obowiązek przekazania skargi w krótkim terminie po otrzymaniu pisma z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2009 r., a nadto ponieważ skarżący złożył wiele wniosków o wymierzenie grzywny, Sąd uznał, że ustalona kwota grzywny stanowić będzie dostateczną dolegliwość dla organu.

Od wydanego 25 lutego 2010 r. postanowienia, A.Z. złożył w dniu 30 marca 2010 r. zażalenie, zarzucając naruszenie art. 54 § 2 w zw. z art. 54 § 1, 53 § 1, 52 § 1, 50 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że organ wykonał w terminie i w całości obowiązek wynikający z art. 54 § 2 wskazanej ustawy, oraz naruszenie art. 154 § 6 w zw. z art. 55 § 1 w zw. z art. 55 § 2 oraz w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wymierzona grzywna jest adekwatna i współmierna do górnej granicy wymiaru grzywny

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Dyrektor Aresztu Śledczego w Bartoszycach nie wykonał nałożonego art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązku, ponieważ pismem z dnia 26 października 2009 r. odesłał skarżącemu skargę. Do treści skargi organ ustosunkował się dopiero w piśmie z 7 grudnia 2009 r. w odpowiedzi na pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

A.Z. zarzucił, że przekazana skarga była przesłana do organu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny a nie przez skarżącego, co nie odpowiada treści art. 54 § 2 p.p.s.a. Gdyby nie wezwanie Sądu i przesłanie skargi, organ w ogóle nie wykonałby nałożonego na niego obowiązku. Dlatego też, wykazywanie przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia, że organ przekazał skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią prowadzi do "zafałszowania obrazu niniejszej sprawy".

Zdaniem wnoszącego zażalenie wobec zwrotu złożonej przez A.Z. skargi na bezczynność organu oraz opieszałości w przekazaniu i zajęciu stanowiska, wymierzona Dyrektorowi Aresztu grzywna winna być uznana za zbyt niską. Wskazana przez Sąd pierwszej instancji ilość wniosków o wymierzenie grzywny jest spowodowana funkcjonowaniem organu i nie powinna być powodem obniżenia grzywny. Grzywna w wysokości pięćdziesięciu złotych nie może przesądzać o skuteczności i nie będzie służyła zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zwłaszcza, że górna granica grzywny wynosi 31 029,60 zł

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w części wymiaru wysokości grzywny i w tym zakresie rozstrzygnięcie przez wymierzenie organowi administracji grzywny w wymiarze wyższym, do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania niezbędnych dla celowego dochodzenia praw związanych z ta sprawą według przedłożonego spisu kosztów.

W odpowiedzi na zażalenie, Dyrektor Aresztu Śledczego w Bartoszycach wniósł o oddalenie zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj., obowiązku organu do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj., do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny sąd miarkuje w zależności od stopnia winy organu.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że trzydziestodniowy termin do przekazania skargi A.Z. na bezczynność organu w sprawie awansu na wyższy stopień służbowy wraz z aktami administracyjnymi tej sprawy upłynął w dniu 13 listopada 2009 r.

Przesłanie do Sądu przez organ w dniu 8 grudnia 2009 r. akt administracyjnych i odpowiedzi na skargę było realizacją zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 listopada 2009 r. Organ przesłał również wcześniej nadesłaną przez Sąd skargę A.Z.. Skarga wniesiona przez skarżącego do organu osobiście została przez ten organ zwrócona skarżącemu w wyniku przeświadczenia organu, iż nie jest on właściwy w sprawie. Tym samym organ nie mógł tej skargi przesłać do Sądu pierwszej instancji przy okazji przesłania akt administracyjnych i odpowiedzi na skargę, gdyż nie był w jej faktycznym posiadaniu. Organ przesłał natomiast skargę, którą wcześniej nadesłał Sąd.

Postępowanie organu w niniejszej sprawie wypełnia warunkującą możliwość wymierzenia grzywny, albowiem organ nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi wraz z aktami administracyjnymi w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Nietrafnym jest podnoszony w zażaleniu zarzut, że organ nadal pozostaje w zwłoce albowiem nie przesłał do Sądu skargi wniesionej przez skarżącego osobiście w dniu 14 października 2009 r. Nie można bowiem wymagać jak chce tego skarżący, aby organ zrealizował ciążący na nim ustawowy obowiązek i przesłał skargę do Sądu, skoro skargi tej już faktycznie nie posiadał.

Organ miał jedynie możliwość przesłania akt administracyjnych i odpowiedzi na skargę (skargę nadesłaną przez Sąd), co też uczynił, w zakreślonym przez Sąd terminie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że organ nie wypełnił ustawowych obowiązków i wymierzył grzywnę. Wojewódzki Sąd Administracyjny wziął pod uwagę ilość wniosków o wymierzenie grzywny i oceniając okoliczności niniejszej sprawy prawidłowo uznał, że wysokość grzywny odpowiada zarówno funkcji represyjnej jak i prewencyjnej.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.