Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 118/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1-2, art. 57 ust. 1, art. 58 ust. 3 i art. 61 ust. 8 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. S. na rozstrzygnięcie [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga A. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "[...]" A. S. z siedzibą w R. (dalej jako: "skarżąca", "Wnioskodawca") na rozstrzygnięcie [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej jako: "[...]JWPU") zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

A. S. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "[...]" A. S. w konkursie realizowanym w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020, oś Priorytetowa: Rozwój Potencjału innowacyjnego i przedsiębiorczości, Innowacje w MŚP, złożyła wniosek o dofinansowanie projektu p.n. "Wdrożenie i przeprowadzenie samodzielnie przez wnioskodawcę wyników prac B+R kluczem do wprowadzenia nowych produktów na rynek międzynarodowy".

Deklarowanym celem projektu jest wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku krajowym i międzynarodowym poprzez wprowadzenie produktów nowych dla rynku oraz wzbogacenie asortymentowej oferty firmy o nowe produkty - damskie wyroby odzieżowe (bluzki, sukienki, spódnice) z dzianiny [...]. Nowe wyroby są wynikiem przeprowadzonych samodzielnie przez Wnioskodawcę prac B+R i będą produkowane w oparciu o innowacyjną technologię stosowaną w skali świata nie dłużej niż 3 lata (innowacja produktowa i procesowa), wspomaganą oprogramowaniem do zarządzania produkcją (technologia TIK) wprowadzającym innowacyjność organizacyjną, która wzniesie na wyższy poziom produktywność i efektywność przedsiębiorstwa oraz przyczyni się do rozwoju inteligentnych specjalizacji

w województwie mazowieckim.

Pismem z dnia 7 grudnia 2017 r. [...]JWPU poinformowała wnioskodawcę, że wniosek nie przeszedł pomyślnie etapu oceny merytorycznej na etapie kryteriów dostępu i kryteriów merytorycznych ogólnych.

Od powyższej negatywnej oceny wniosku A. S. złożyła w dniu 23 grudnia 2017 r. protest, kwestionując zasadność dokonanej oceny.

Zaskarżonym do Sądu pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. [...]JWPU poinformowała skarżącą, że jej protest nie został uwzględniony.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia [...]JWPU wskazała, że załączony projekt Badawczo-Rozwojowy nie stanowi prawidłowej prezentacji prac B+R, jednak zakres prac wskazanych przez skarżącą uznać można za prace rozwojowe, prowadzące do planowania produkcji ulepszonych produktów. Skarżąca nie przedstawiła jednak dokumentów potwierdzających posiadanie odpowiednich uprawnień do wyników badań w zakresie, w jakim dotyczyły zastrzeżonych znaków towarowych i technologii, a brak tego dokumentu przekłada się na niespełnienie przedmiotowego kryterium.

Odnosząc się do kryterium wprowadzenie nowych i/lub znacząco udoskonalonych produktów/usług [...]JWPU wskazała, że analiza rozwiązań konkurencji odzieży damskiej [...] nie została przeprowadzona prawidłowo. Na rynku są dostępne np. bluzki [...], a zatem wnioskodawca powinien przedstawić różnice, potwierdzające racjonalność tego wdrożenia. Wnioskodawca nie wykazał także, jakie potrzeby zaspokajają produkty z dzianiny [...], których nie zaspokajają dostępne już na rynku produkty z tkaniny [...]. Ponadto w ocenie organu skarżąca nie spełnia kryterium merytorycznego ogólnego nr 3 Efektywność projektu, jako pochodna powyżej wskazanych nieprawidłowości.

Nie zgadzając się z powyższą ocena pismem z dnia 2 lutego 2018 r. skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że oceną projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia [...]JWPU.

Skarżąca rozstrzygnięciu wydanemu przez [...]JWPU zarzuciła:

1) naruszenie przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r., poz. 1460 ze zm., dalej jako: "ustawa"), nakazującego właściwej instytucji przeprowadzić wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny poprzez dokonanie dwukrotnej całościowej oceny projektu - co w efekcie doprowadziło do przedstawienia dodatkowych zarzutów, niepowołanych w pierwszej ocenie wniosku;

2) naruszenie przepisu art. 56 ust. 2 w związku z art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ww. ustawy poprzez dokonanie weryfikacji wyników oceny projektu w zakresie wykraczającym poza kryteria i zarzuty wskazane w proteście skarżącej, co w efekcie doprowadziło do nieuwzględnienia protestu;

3) naruszenie przepisu art. 58 pkt 3 ustawy z w zw. z art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 poprzez dokonanie ponownej oceny merytorycznej w zakresie kryteriów i zarzutów nie wskazanych przez skarżącą w proteście tj. kryteriów i zarzutów nie objętych dyspozycją art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy;

4) brak rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu w związku

z niezgodną z wiedzą i doświadczeniem życiowym oceną spełnienia przez projekt spółki kryteriów horyzontalnych - wykonalności i trwałości projektu, dokonanej

w oparciu o nie reprezentatywne i nieistotne dla sprawy okoliczności.

W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że w niniejsze sprawie doszło do naruszenia art. 56 pkt 2 i art. 58 pkt 3 ustawy poprzez ponowną ocenę wniosku

w zakresie nie objętym zarzutami wynikającymi z protestu. Należy zauważyć, że organ uznał zarzuty wskazane w proteście za zasadne jednak z innych przyczyn - poprzednio nie wskazywanych nie uwzględnił protestu. W/w przepisy jednoznacznie wskazują, że organ weryfikuje wyniki dokonanej przez siebie oceny projektu w zakresie kryteriów

i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5. W ocenie skarżącej należy uznać, iż ta ocena miała charakter szerszy, a dostrzeżone nieprawidłowości w zakresie postawionych zarzutów nie uprawniały [...]JWPU do wyciągnięcia tak daleko idącego wniosku, jak przedstawiony, z pewnością takie wnioski nie płynęły z uznanych zarzutów. W niniejszej sprawie [...]JWPU rozpoznając protest częściowo podzieliła zarzuty w nim zawarte, jednak z uwagi na spełnienie wymogów w niezaskarżonym zakresie, postanowiła go nie uwzględnić. Takie działanie w ocenie skarżącej spowodowało pogorszenie sytuacji skarżącej i w efekcie doprowadziło do niekorzystnych dla niej rozstrzygnięć, tj. odmowę dofinansowania.

Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że na gruncie obowiązującej ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. jak i jej bezpośredniej poprzedniczki - ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r.

o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (która również nie regulowała tej kwestii) doktryna i orzecznictwo opowiadają się za stosowaniem zasady zakazu reformationis in peius w postępowaniu protestowym. Wskazuje się tu na to, że protest jest jedynym

i zarazem pełnym, merytorycznym środkiem zaskarżenia przewidzianym dla rozstrzygnięć konkursowych i podkreśla, iż wnoszący protest powinien pozostawać

w usprawiedliwionym przekonaniu, że nawet jeśli jego protest nie okaże się skuteczny, nie doprowadzi do pogorszenia sytuacji prawnej określonej zaskarżoną informacją. Pod rządem ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju takie stanowisko NSA wyraził m.in. w wyroku z 8 marca 2013 r. w sprawie II GSK 125/13; z dnia 29 lutego 2012 r.

w sprawie II GSK 169/12; z dnia 8 grudnia 2011 r. w sprawie II GSK 1245/10; z dnia 8 grudnia 2011 r. w sprawie II GSK 1261/10 oraz WSA w Łodzi w wyroku z 4 grudnia 2012 r. w sprawie III SA/Łd 662/12 i WSA w Krakowie z 4 lipca 2013 r. w sprawie III SA/Kr 1379/12).

W konsekwencji należy opowiedzieć się za stanowiskiem, że w ramach omawianej procedury ustawodawca nie wprowadził zasady (zakazu) reformationis in peius wprost do przepisów normujących przedmiotową procedurę, jednakże zasada ta wynika z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa i niepodejmowania działań na niekorzyść strony wnoszącej środek odwoławczy (vide: J. Jaśkiewicz, Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, SIP LEX, tezy 1 i 2 pod literą E do art. 58 oraz Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, pod red. R. Poździka, SIP LEX, teza 11 do art. 58).

Mając na uwadze powyższe, [...]JWPU wskazując, że o ile można uznać że przedstawione przez skarżącą prace należy uznać za prace rozwojowe, prowadzące do planowania produkcji ulepszonych nie była uprawniona do powoływania się na brak przedstawienia dokumentów potwierdzających nabycie praw do tych prac, gdyż nazwa [...] chroniona jest patentami. Niezależnie od zarzutów formalnych

w tym zakresie, skarżąca wskazuje, że takie dokumenty nie były w niniejszym postępowaniu wymagane. Prace na produkcie [...] nie naruszają praw ochronnych wynikających z patentu. Skarżąca pracując na produkcie nie ingeruje

w jego strukturę, czy inne parametry, tylko wykorzystuje ich funkcjonalność, elastyczność czy układność. Są to produkty powszechnie dostępne i przeznaczone do dalszej obróbki w związku z czym w/w zarzut również merytorycznie jest nieuzasadniony. Niezależnie od powyższego wskazuję, że taki dokument nie był określony jako wymagany w przedmiotowym projekcie, w związku z powyższym organ próbuje powoływać się na kryteria, które nie powinny mieć zastosowania.

Odnosząc się do kryterium merytorycznego dostępu nr 3 Analiza potrzeb to wskazać należy, że skarżąca przedłożyła rozbudowaną dokumentację dotyczącą analizy rynku. [...]JWPU uzasadniając odmowę uwzględnienia protestu wskazała, że skarżąca nie oceniła właściwie zapotrzebowania na odzież z dzianiny [...], ponieważ analizy dotyczą produktów z sektora [...], a skarżąca powinna rozróżnić badania produktów z dzianiny i tkaniny. Skarżąca nie wykazała zatem, jakie potrzeby zaspokajają produkty z dzianiny [...], których nie zaspokajają produkty z tkaniny [...].

W ocenie skarżącej w powyższym zakresie organ rozpoznając protest dokonał oceny przy braku rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu

w związku z niezgodną z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Przede wszystkim, jak było to wskazywane, nie można przyznać za tożsame traktowanie wyrobów odzieżowych wykonanych z tkaniny i dzianiny. Wyroby z tych produktów odznaczają się zupełnie inną funkcjonalnością. Ich zastosowanie się nie pokrywa, gdyż mają inne przeznaczenie i wymagają innej obróbki. Analiza rynku damskich wyrobów odzieżowych z dzianiny [...] opracowaną w styczniu 2017 roku na zlecenie Wnioskodawcy przez profesjonalną firmę konsultingową [...] z W. uwzględnia specyficzny obszar, jakim jest produkcja ubrań z wykorzystaniem dzianiny [...].

W odpowiedzi na skargę [...]JWPU podtrzymując stanowisko zawarte

w zaskarżonym piśmie wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów

w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020

(t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 217 z późn. zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa" lub "u.z.r.p.").

W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo

i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1,

b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1.

Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50 tej ustawy, że do postępowań

w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów k.p.a., z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony może budzić wątpliwości kwestia dopuszczalnej sądowej oceny procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych wypracowana na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r.

o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2014 r. poz. 1649 z późn. zm.) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się,

w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie, postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie sądu tę wypracowaną praktykę należy stosować także w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy

o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych

w perspektywie finansowej 2014-2020, z uwzględnieniem zmian wskazanych w tej ustawie.

Uznać zatem należy, że prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego

i ustaw, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego, w tym regulamin przeprowadzania konkursu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020, Osi Priorytetowej: Rozwój Potencjału Innowacyjnego i Przedsiębiorczości, Działanie 3.3 Innowacje w MŚP, Typ projektów – Wprowadzenie na rynek nowych lub ulepszonych produktów lub usług poprzez wdrożenie wyników prac B+R, Konkurs nr [...] (dalej "Regulamin konkursu").

Kontrolując w takim zakresie legalność oceny projektu dokonanej przez [...]JWPU, jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w zaskarżonej informacji z dnia [...] stycznia 2018 r., Sąd stwierdza, że odpowiadają one prawu.

Zgodnie z art. 53 ust. 2 ustawy wdrożeniowej (który ma odzwierciedlenie w pkt 10.2 Regulaminu konkursu) negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której:

1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny;

2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

W przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, okoliczność ta nie może stanowić wyłącznej przesłanki wniesienia protestu.

W odniesieniu do złożonego przez skarżącą wniosku pn. "Wdrożenie przeprowadzonych przez wnioskodawcę wyników prac B+R kluczem do wprowadzenia nowych produktów na rynek międzynarodowy", Sąd zauważa, że projekt skarżącej nie spełnił (na etapie oceny projektu oraz w postępowaniu odwoławczym w związku ze złożonym protestem) kryteriów wyboru projektu, niespełnione bowiem zostały trzy obligatoryjne kryteria merytoryczne, tj.:

1) kryterium merytoryczne dostępu nr 1 "Wdrożenie wyników prac B+R"

2) kryterium merytoryczne dostępu nr 3 "Analiza potrzeb"

3) kryterium merytoryczne ogólne nr 3 "Efektywność projektu".

Z regulaminu konkursu w ramach niniejszego naboru wynika, że ocena merytoryczna spełniania merytorycznych kryteriów dostępu ma formę "0/1", co stanowi, że niespełnienie któregokolwiek z kryteriów dostępu wyklucza projekt z dalszej oceny.

Skarżąca została poinformowana o powyższych zasadach i wyraziła na nie zgodę

w ramach postępowania konkursowego do którego przystąpiła.

Sąd stwierdza, że oceny oraz ich uzasadnienie w ramach poszczególnych kryteriów oceny są obszernie uzasadnione przez ekspertów oceniających przedłożony projekt, a oceny przywołują kwestie merytoryczne, specjalistyczne w aspekcie których zostały wyrażone te oceny.

Zarzuty skargi koncentrują się naruszeniach przepisów prawa materialnego art. 37 ust. 1, art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, przez brak rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu w związku z niezgodną z wiedzą i doświadczeniem życiowym oceną spełnienia przez projekt wymaganych konkursem kryteriów. Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia zasady zakazu reformationis in peius w postępowaniu protestowym.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę nie uznaje tych zarzutów za zasadne.

W trakcie postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania dotacji ze środków unijnych, należy zagwarantować przestrzeganie szeregu zasad. W tym celu

w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej został ustanowiony katalog zasad obwiązujących w trakcie procedur wyboru projektów. Naruszenie którejkolwiek z tych zasad może skutkować uznaniem oceny projektu za niezgodną z prawem.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 tej ustawy, właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Powyższe zasady dotyczą każdego etapu konkursu - począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te dotyczą także uzasadnienia stanowiska, czy to na etapie oceny formalnej czy merytorycznej projektu, jak też na etapie oceny słuszności zarzutów protestu. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji

z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. komentarz do art. 37 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, Jacek Jaśkiewicz, program LEX).

W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu [...]JWPU przestrzegała

i zrealizowała te zasady.

Wniosek skarżącej oceniany był przez ekspertów. W ocenie Sądu eksperci

w swoich ocenach przyjętych jako podstawa do rozstrzygnięcia wyjaśnili w sposób wystarczający, dlaczego przyjęli, że zakwestionowane kryteria uznali za niespełnione. Oceny dokonano w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, a zatem nie doszło do naruszenia art. 37 ust. 1 u.z.r.p.

W ocenie Sądu również ocena protestu, wbrew zarzutowi skargi została dokonana prawidłowo, w szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady reformationis in peius.

Zgodnie z art. 57 ustawy wdrożeniowej, rozpatrując protest, właściwa instytucja weryfikuje prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów podniesionych w tym środku zaskarżenia. Jest ugruntowane w orzecznictwie, że na etapie rozpatrywania protestów właściwe instytucje nie mogą podnosić nowych zarzutów

w odniesieniu do zaskarżonych kryteriów, w porównaniu do pierwotnej negatywnej oceny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2012 r. w sprawie V SA/Wa 1507/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Związanie instytucji dotyczy wyłącznie kryteriów, które przesądziły o negatywnej ocenie i następnie zostały zaskarżone, a nie samego uzasadnienia negatywnej oceny w ramach zaskarżonych kryteriów (zob. identyczny pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2010 r. w sprawie V SA/Wa 1960/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W konsekwencji, w trakcie procedury odwoławczej dopuszczalne jest uzupełnienie przez organ rozpatrujący środek odwoławczy uzasadnienia zarzutów wskazanych w informacji o negatywnej ocenie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie V SA/Wa 2587/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Takie uzupełnienie powinno polegać na bardziej szczegółowym uzasadnieniu podniesionych zarzutów.

W orzecznictwie trafnie zwrócono uwagę, że mając na względzie zasadę przejrzystości, wnioskodawca nie może być zaskakiwany zakwestionowaniem spełnienia innych kryteriów, niż to co podano w pierwszej ocenie projektu, bez możliwości zwalczania nowej oceny wobec zakończenia procedury odwoławczej (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2011 r. w sprawie II GSK 1465/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Natomiast przyjęcie takiego stanowiska nie ogranicza prawa instytucji rozpatrujących protesty do podniesienia nowych argumentów w uzasadnieniu ich rozstrzygnięcia, które dodatkowo potwierdzają i wzmacniają stanowisko organu

I instancji.

Reasumując, należy odróżnić zarzuty podnoszone w protestach, których zasadność musi ocenić instytucja rozpatrująca protest, od argumentów przemawiających za negatywną oceną danego kryterium (uzasadnienie zarzutów). Powołanie dodatkowych argumentów nie jest równoznaczne ze stawianiem nowych, nieznanych zarzutów, których skarżący nie ma już możliwości zwalczać na tym etapie procedury odwoławczej.

W kontekście powyższych wywodów, dokonanie oceny przedłożonego projektu

w procedurze rozpatrzenia protestu przez dodatkowego niezależnego eksperta oraz przytoczenie w piśmie rozpatrującym protest argumentów wynikających z oceny tego eksperta, nie może być kwalifikowane jako pogorszenie sytuacji skarżącej przez naruszenie zasady reformiationis in peius.

Sąd wskazuje ponadto, że nie jest biegłym i jego rola nie może polegać na merytorycznej ocenie projektu. Kognicja sądów administracyjnych w sprawach dotyczących wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Programów Operacyjnych winna ograniczać się do zbadania zgodności z prawem zaskarżonych aktów wydanych w postępowaniu toczącym się przed właściwą instytucją. Tylko naruszenie prawa procesowego lub materialnego, które mogły mieć wpływ na wynik oceny, może skutkować uchyleniem określonego aktu. Zatem skoro skarżąca prowadzi polemikę z oceną ekspertów, to w ocenie Sądu, powyższego nie można rozpatrywać

w kontekście naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny, o którym mowa w art. 61 ust. 8 u.z.r.p.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, ocena wniosku skarżącej była rzetelna

i obiektywna, formalnie poprawna, tym samym nie było podstaw do uwzględniania protestu, a w konsekwencji do uwzględnienia skargi.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 u.z.r.p. orzekł jak w sentencji.