Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1257/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-01-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za cztery kwartały 2013 r. postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w kwocie powyżej 500 zł /słownie: pięćset złotych/.


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i złożonym na formularzu PPF w dniu 18 września 2015 r., skarżący T. C. zwrócił się o przyznanie mu w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Na podstawie oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 30 września 2015 r. referendarz sądowy ustalił, co następuje:

skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną oraz dwójką dorosłych dzieci (w wieku 22 i 26 lat), posiada zaległości podatkowe w wysokości 343.473 zł, nie posiada żadnego majątku, natomiast jego żona jest właścicielką w części ½ domu jednorodzinnego, którego koszty utrzymania wynoszą około 500 zł miesięcznie, małżonkowie na dzień 30 września, 15 i 19 października 2015 r. (salda końcowe) na rachunkach bankowych posiadali oni środki odpowiednio w kwocie 29,51 zł, 4.473,88 zł, 19,34 euro i 11,55 USD, skarżący z dniem 1 października 2015 r. zwiesił wykonywanie działalności gospodarczej, z której osiągał dochód w wysokości około 1.500 zł netto miesięcznie, obecnie źródłem utrzymania czteroosobowej rodziny są dochody uzyskiwane przez małżonkę skarżącego z działalności gospodarczej w kwocie około 1.000 zł netto miesięcznie – w okresie od kwietnia do września br. średni miesięczny przychód z tego tytułu wyniósł 1.204 zł, z operacji dokonanych na rachunkach bankowych małżonki wynika także, że świadczyła ona pracę, za którą w dniu 16 lipca 2015 r. otrzymała wynagrodzenie oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop w łącznej kwocie 8.203,80 zł, małżonkowie dokonują spłat kredytów i pożyczek, których łączna rata w lipcu 2015 r. wyniosła 3.359,92 zł, w sierpniu 2015 r. – 1.410,64 zł, we wrześniu 2015 r. – 2.030 zł a w październiku 2015 r. – 724,96 zł.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 p.p.s.a.).

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów, jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest należność pieniężna. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2015 r. ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 343.473 zł.

Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis sądowy od skargi wynosi 3.435 zł, zaś ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wyniesie 1.718 zł (§ 3 powołanego rozporządzenia). Natomiast pozostałe koszty sądowe, które mogą powstać w niniejszej sprawie, tj. ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd oraz ewentualna opłata kancelaryjna pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu wynosić będą każdorazowo 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192).

Ustalone w sprawie okoliczności dotyczące sytuacji finansowej skarżącego oraz wysokość kosztów sądowych powstałych na tym etapie postępowania (tj. wpisu od skargi), jak również tych które mogą powstać w przyszłości w związku z dochodzeniem przez skarżącego swoich racji przed sądem administracyjnym, prowadzą do wniosku, że skarżący nie jest w stanie uiścić ich w całości.

Jednocześnie, mając na uwadze kwotę środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym małżonki o numerze [...], referendarz sądowy uznał, że skarżący jest w stanie partycypować w kosztach sądowych w niniejszej sprawie w części, uiszczając kwotę 500 zł. W ocenie referendarza sądowego skarżący ma realne możliwości poniesienia kosztów sądowych w tej wysokości i jest je w stanie ponieść bez uszczerbku koniecznego utrzymania swojego i swojej rodziny. Ocena taka została dokonana z uwzględnieniem okoliczności, że skarżący od 1 października 2015 r. nie osiąga dochodów.

Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.