Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 703/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r. znak [...]; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej T. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], nr [...]

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], nr [...] Starosta O. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w W. (zwaną dalej również "Inwestorem") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem w O. W. przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...].

Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez M. R., L. S., G. S., J. D., W. S., I. B., Z. J., J. S., R. S. oraz T. S. Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty O. z dnia [...] grudnia 2017 r. i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Wyrokiem z dnia17 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 998/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił ww. decyzję Wojewody z dnia [...] września 2018 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że dokonując stwierdzając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ administracji architektoniczno-budowlanej musi mieć na uwadze, że zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz 1073; zwanej dalej "u.p.z.p.") jest on związany treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Dalej Sąd wskazał, że w przypadku kiedy na określonym terenie obowiązuje plan miejscowy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest przed podjęciem rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę, co wynika z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016, poz. 353 j.t.; zwanej dalej "u.u.i.o.ś."). Natomiast w sytuacji gdy brak jest miejscowego planu i sposób zagospodarowania określa decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego lub decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, to wówczas przed wydaniem takiej decyzji podejmuje się rozstrzygnięcie o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 72 ust.1 pkt 3 u.o.u.i.ś.).

Inwestor dysponował ostateczną decyzją Prezydenta Miasta O. W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, w której przesądzono, że nie należy ona do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 1 u.o.u.i.ś. i nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz, 71 j.t.; zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r."). Oznacza to, że w stanie fatycznym rozpoznawanej sprawy, na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę Wojewoda nie był uprawniony do ponownej oceny czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także do formułowania tez, odmiennych niż w przywołanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji Wojewoda nie był uprawniony do nałożenia na inwestora postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. obowiązku uzupełnienia kwalifikacji przedsięwzięcia, w celu ponownej weryfikacji nieosiągnięcia progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., a w konsekwencji ponownych ustaleń w zakresie dotyczącym zaliczenia inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Takiej oceny w rozpoznawanej sprawie dokonał już bowiem Prezydenta Miasta O. W. w decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.

Sąd zaznaczył przy tym, że od problematyki dotyczącej kryteriów kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, odróżnić należy proces badania rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883; zwane dalej "rozporządzeniem z 30 października 2003 r."). Rozporządzenie to wyznacza dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i dopiero ono ma charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy, nadto na podstawie tego właśnie rozporządzenia przeprowadzane są kontrole emisji dla funkcjonujących już urządzeń. Zawarte w rozporządzeniu z 30 października 2003 r. regulacje zostały ukształtowane pod kątem rekomendacji Rady z 12 lipca 1999 r. (1999/519/WE). W konsekwencji Sąd uznał, że Wojewoda miał prawo żądać od Inwestora uzupełnienia projektu budowlanego, w zakresie w jakim za niewystarczające dla zbadania sprawy uznał przedłożone dokumenty w kontekście dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych, ale uregulowanych rozporządzeniem z 30 października 2003 r.

W toku ponownie prowadzonego postępowania Wojewoda postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nałożył na Inwestora obowiązek przedstawienia analizy graficznej rozkładu pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 tj. widok poziomy i pionowy z uwzględnieniem zasięgu występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach niemniej szych niż 0,1 W/m dla anten sektorowych promieniujących na poszczególne azymuty zgodnie z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu z dnia 30 października 2003 r., przy uwzględnieniu zarówno istniejącej, jak i hipotetycznej możliwości zabudowy działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji oraz ukształtowania terenu oraz do wykazania, czy ilość anten, na konkretnych azymutach w przestrzeni, powodować będzie przekroczenie dopuszczalnej gęstości mocy pól elektroenergetycznych w obszarach dostępnych dla ludności określonych w ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., mając na uwadze, możliwość kumulowania się wzajemnie mocy anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Inwestor przedłożył poprawioną dokumentację przedstawiającą sumaryczny zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m2 wraz z opisem.

W dniu [...] kwietnia 2019 r. Wojewoda na podstawie art. 136 k.p.a. zlecił Staroście O. z urzędu zestawienia wszystkich nieruchomości znajdujących się w zasięgu obszarów średniej gęstości mocy pól elektromagnetycznych o wartości większej lub równej 0,1 W/m2 przedstawionej na rysunku nr [...] (projekt budowlany) oraz rysunku przedstawiającym zasięg osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych stacji bazowej nr [...] (kwalifikacja przedsięwzięcia z stycznia 2015 r.), ze wskazaniem na tych terenach obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz udzielonych warunków zabudowy i określeniem dopuszczalnych maksymalnych wysokości możliwej zabudowy.

Następnie Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], nr [...]

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że ponownie rozpatrując sprawę zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej "p.p.s.a.") związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku z dnia17 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 998/18. Wyjaśnił również, że nieruchomość, której dotyczy wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę objęta jest ostateczną decyzją Prezydenta Miasta O. W. z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] ustalającą na rzecz [...] Sp. z o. o. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o nazwie [...] A wraz z linią zasilania w energię elektryczną obejmującej wieżę rurową Monobot E-42 stalową wraz z odgromnikiem o wysokości h=42 m z antenami sektorowymi, antenami radioliniowymi, kontenerem technologicznym, utwardzeniem teren, dojazdem oraz ogrodzeniem lokalizowanej w O. W. przy ul. [...] na terenie działki nr [...]. Zgodnie z ust. 2 pkt b ww. decyzji lokalizacyjnej planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć o których mowa w art. 59 u.o.i.o.ś.

Dalej Wojewoda stwierdził, że z obliczeń zamieszczonych w projekcie budowlanym, kwalifikacji przedsięwzięcia, jak również materiałach dostarczonych na etapie postępowania odwoławczego wynika, że obszar, dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (gęstość mocy większa od 0,1 W/m2) koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania oraz na znacznych wysokościach, tj. najniżej na wysokości 20,3 m.n.p.t. nad miejscami dostępnymi dla ludności przy uwzględnieniu zabudowy istniejącej jak i mogącej powstać w przyszłości (tj. max. 9 m n.p.t.). Stąd, zdaniem organu odwoławczego, przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludzi, za które zgodnie zał. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Z 2003 r., Nr 192, poz. 1883) uznaje się przestrzenie do wysokości 2.0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie, przy czym zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799 j.t.) za miejsca dostępne dla ludności traktuje się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Tym samym projektowana stacja bazowa nie ogranicza w żaden sposób gospodarowania na działkach sąsiednich, znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania.

W związku z powyższym Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2017 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. S. zarzuciła decyzji Wojewody naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak rzetelnego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie:

- ustalenia zróżnicowanych poziomów pól elektromagnetycznych, w tym uwzględnieniu zsumowanych mocy anten, nakładania się (kumulowania) mocy wytwarzanych przez poszczególne anteny planowane do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności poprzez zlecenie wykonania ekspertyzy z pozyskanych danych niezależnemu podmiotowi - biegłemu, który wydałby opinię na podstawie dokumentacji dostarczonej przez Inwestora, w tym w szczególności pod kątem jej rzetelności, co do podawanych parametrów, co doprowadziło do oparcia wydanej w niniejszej sprawie decyzji wyłącznie na obliczeniach dostarczonych przez spółkę, która ma interes w uzyskaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę,

- niewłaściwe i jednostronne zbadanie wielkości pól elektromagnetycznych, które mogą być wytwarzane przez zamierzoną inwestycję, poprzez oparcie się jedynie na wyliczeniach przygotowanych przez inwestora, które to wyliczenia nie zostały w żadnym zakresie zweryfikowane przez organ, co doprowadziło do przyjęcia stanowiska jednej strony mającej interes w uzyskaniu pozytywnej decyzji, bez jej zweryfikowania - polegającego na zleceniu przez organ przeprowadzania odpowiedniej ekspertyzy (opinii) odpowiedniemu podmiotowi, co doprowadziło do uniemożliwienia zweryfikowania, wyników i pomiarów przyjętych przez organ przez bezstronny podmiot;

2. art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty O. z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do jej zmiany w szczególności z powodu dokonanych przez organ naruszeń przepisów powołanych powyżej;

3) art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 144 ust. 1 oraz art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez utrzymanie w mocy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na, pomimo iż organy administracji publicznej nie dokonały żadnych własnych ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji na środowisko, z uwagi na brak:

- ustalenia mocy wszystkich anten,

- zsumowania ich mocy,

- wskazania innych źródeł,

- określenia metody obliczeniowej ze wskazaniem jej maksymalnego błędu,

- uwzględnienia odbić w terenie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia[...] grudnia 2017 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazałą się zasadna.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.o.i.o.ś.

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy.

Dokonując tej oceny w rozpoznawanej sprawie Wojewoda związany był stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 998/18. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Należy przy tym podkreślić, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" wykracza swym zakresem poza samą tylko "wykładnię prawa", gdyż zawiera się w nim nie tylko wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych, ale i sposobu ich stosowania (ewentualnie stwierdzenie niedopuszczalności ich zastosowania) w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" – stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej – dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, uw. 2, 4 i 9 do art. 153).

Z kolei moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że organy administracji muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Oznacza to zatem zakaz formułowania nowych ocen prawnych sprzecznych z dotychczasowym stanowiskiem sądu (por. Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 170, Lex 2016; wyroki NSA z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 306/10, z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1241/10 oraz z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1865/11; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy w pierwszej kolejności sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 729/10; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na powyższe zarówno organy administracji publicznej ponownie rozstrzygające sprawę, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest oceną wyrażoną w wydanych w niniejszej sprawie wyrokach.

Przypomnieć wobec tego należy, że w wyroku z dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 998/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przesądził, że sprawdzając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.o.i.o.ś. organ administracji architektoniczno-budowlanej musi mieć na uwadze, że zgodnie z art. 55 u.p.z.p. jest on związany treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast w niniejszej sprawie Inwestor dysponował ostateczną decyzją Prezydenta Miasta O. W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji dotyczącej przedmiotowej inwestycji, w której przesądzono, że inwestycja ta nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 1 u.o.u.i.ś. i nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Zatem w stanie fatycznym rozpoznawanej sprawy, na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę Wojewoda nie był uprawniony do ponownej oceny czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także do formułowania tez, odmiennych niż w przywołanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast proces badania rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej w tym dopuszczalnych poziomów promieniowania elektromagnetycznego powinien zostać dokonany w oparciu o przepisy rozporządzenia z 30 października 2003 r.

W ocenie Sądu dokumentacja przedłożona przez inwestora w toku prowadzonego postępowania nie była wystarczająca dla dokonania rzetelnej oceny poziomu pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludzi. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie zawiera informacji o kącie (tilt) pod jakiem, poszczególne anteny będą nachylone (względem powierzchni terenu). Dlatego też przedwczesnym było stwierdzenie, przez Wojewodę, że obszar dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego o gęstości mocy większej od 0,1 W/m2 koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania oraz na wysokości nie niższej niż 20,3 m.n.p.t. nad miejscami dostępnymi dla ludności.

Wprawdzie wskazane elementy techniczne stacji bazowej zawiera przesłana przez Inwestora przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. analiza maksymalnego dopuszczalnego pochylenia wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych, jednak dokument ten nie stanowi elementu projektu budowlanego podlegającego zatwierdzeniu. Stąd też założenia techniczne przyjęte na potrzeby tego dokumentu (w tym maksymalny tilt – odchył projektowanych anten), jeśli nie zostały odzwierciedlone w przedłożonym projekcie budowlanym, nie są wystarczające do dokonania ustaleń, iż projektowane przedsięwzięcie nie narusza przepisów rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r. W rozporządzeniu tym, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, określono dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, dla miejsc dostępnych dla ludności załącznik nr 2 . Jak wynika z "karty przedsięwzięcia" określenia zasięgu występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalne, uzależnione jest m.in. od stopnia nachylenia (tilt) anteny, a zatem nieokreślenie tego parametru technicznego w projekcie budowlanym nie pozwala na prawidłowe ustalenie czy poziom promieniowania pól elektromagnetycznych zostanie przekroczony w miejscach dostępnych dla ludności

Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynika sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda wystąpi do Inwestora o sprecyzowanie opisu technicznego projektu tak aby z przyjętych rozwiązań technicznych jednoznacznie wynikało w jaki sposób i w jakim nachyleniu sztywnym bądź maksymalnym anteny sektorowe zostaną zawieszone.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy. Na zasądzone koszty składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi ([...] zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa ([...] zł) oraz wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącą ([...] zł), ustalone jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).