Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1781/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-02-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o zwolnienie od kosztów sądowych po wniesieniu przez nią sprzeciwu od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 06.09.2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości.


UZASADNIENIE

Skarżąca M. N. domagała się zwolnienia od kosztów sądowych w całości. We wniosku wskazała, że otrzymuje rentę (I grupa) w wysokości 934 zł miesięcznie, jednak kwota ta nie wystarcza jej na miesięczne utrzymanie. Po zapłaceniu czynszu za mieszkanie (459,18 zł) rachunku za energię elektryczną (25 zł) i raty kredytu (400 zł) stronie skarżącej pozostaje do dyspozycji kwota 50 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni jest właścicielką mieszkania w T. o pow. 60,5 m2 i dwóch działek o pow. 0,87 ha i 0,37 ha położonych w gminie L., podarowanych przez matkę. Jest też właścicielką sklepu o pow. 24 m2 o nieuregulowanej sytuacji prawnej. Lokal ten nie jest użytkowany od trzech lat, a skarżąca zalega z płatnościami za ten okres.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zwolnił M. N. od kosztów sądowych w 1/2 części, a w pozostałej części oddalił jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

W sprzeciwie od tego postanowienia skarżąca zwróciła uwagę, że przedmiotem skargi jest decyzja dotycząca umorzenia zaległości podatkowej w kwocie 816 zł plus 84 zł odsetek, natomiast wpis sądowy wynosi 500 zł.

Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami, oznaczona dalej jako p.p.s.a.) od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W wypadku wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260 p.p.s.a.).

Skarżąca domagała się zwolnienia od kosztów sądowych, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. W myśl przepisu art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym może nastąpić gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, bowiem przy bardzo niskim dochodzie miesięcznym ponosi wysokie koszty utrzymania. Wprawdzie jest właścicielką mieszkania, które zajmuje oraz dwóch działek, jednakże nieruchomości te nie przynoszą żadnego dochodu. Skarżąca w żaden sposób nie jest w stanie poczynić oszczędności, które wystarczyłyby na poniesienie choć częściowych kosztów postępowania. Należy również podkreślić istniejącą w niniejszej sprawie dysproporcję pomiędzy wartością zaskarżonego świadczenia (816 zł) a wysokością wpisu (500 zł).

Biorąc pod uwagę uzyskiwane przez skarżącą dochody oraz comiesięczne wydatki należało uznać, że M. N. nie jest w stanie ponieść wpisu, a także ewentualnych dalszych kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jej wniosek o prawo pomocy zasługiwał więc na uwzględnienie w całości.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 260 p.p.s.a.