Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 194/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 190, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...], II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącej E. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania E. K. (dalej: "odwołująca" lub "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia

[...] r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. S. (dalej: "inwestor" lub "uczestnik postępowania") pozwolenia

na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą oraz częściową rozbiórką istniejącego budynku gospodarczego na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Ś..

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego parterowego, z poddaszem użytkowym, niepodpiwniczonego, przykrytego dachem dwuspadowym o kącie nachylenia 40°, wraz z wewnętrznymi instalacjami (...). Ponadto w ramach planowanej inwestycji ze względu na zlokalizowanie projektowanego budynku mieszkalnego przy istniejącym na działce nr [...] budynku gospodarczym (przy zachowaniu 5 cm dylatacji między budynkami), część budynku gospodarczego przewidziana została do rozbiórki.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy stwierdził, iż ustalony stan faktyczny wskazuje, iż inwestor nie rozpoczął żadnych prac budowlanych objętych zakresem zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta Ś. nr [...] z [...] r., co zarzucała w odwołaniu skarżąca, będąca właścicielem sąsiedniej działki nr [...]. Pozostałe zarzuty odwołującej dotyczące przeprowadzenia przez inwestora robót budowlanych w budynku gospodarczym (dotyczące m. in. braku w dokumentacji projektu przebudowy budynku gospodarczego, braku ekspertyzy dotyczącej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego, nielegalnej zmiany parametrów budynku gospodarczego) oraz zobowiązania do przeprowadzenia szczegółowej analizy parametrów przebudowy budynku gospodarczego, jak również zakresu i charakteru prac budowlanych prowadzonych bez właściwej dokumentacji i pozwoleń), nie mogą zostać poddane ocenie w prowadzonym przez organ odwoławczy postępowaniu odwoławczym, gdyż nie zostały objęte zakresem projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę, a ich ocena wiązałaby się z wykroczeniem poza ramy postępowania odwoławczego.

Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez odwołującą się zarzutu

o złożeniu przez nią wniosku o rozgraniczenie granic pomiędzy jej działką nr [...],

a działką inwestycyjną nr [...] [...], co uzasadniałoby zawieszenie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, organ II instancji wskazał, że kwestie granic nie są regulowane w postępowaniu prowadzonym przez organy architektoniczno-budowlane, które działają w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane oraz związane z tą ustawą akty wykonawcze.

Artykuł 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane stanowi,

że organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji

o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6, wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu –- przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlanei legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia –zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

Projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien być sporządzony zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, na mapie do celów projektowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Mapa do celów projektowych powinna być wykonana jako kopia aktualnej mapy zasadniczej lub innej przyjętej do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej.

Ponadto art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, iż projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys

i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Załączony do projektu budowlanego projekt zagospodarowania działki nr [...] sporządzony został na mapie do celów projektowych sporządzonej na mapie zasadniczej w skali 1:500, z określoną aktualnością wtórnika do celów projektowych na dzień [...] r., wykonanej przez uprawnionego geodetę w ramach roboty geodezyjnej: KERG nr [...], spełniając tym samym przywołane wyżej przepisy.

Teren inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta Ś. z [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ś., Obszaru II, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Z. z [...], zwanym dalej mpzp. Teren inwestycyjny leży w granicy terenu elementarnego o symbolu [...] Tereny o symbolu [...] stanowią tereny zabudowy wyłącznie mieszkaniowe dla lokalizacji zabudowy jednorodzinnej. Po dokonanej analizie tutejszy organ stoi na stanowisku, iż projekt budowlany zgodny jest z zapisami ww. mpzp. Przedmiotowa inwestycja zgodna jest m. in. z wskazanym w mpzp przeznaczeniem terenu, stanowiąc budynek jednorodzinny, zasad i warunków parcelacji terenu – podziały terenu zgodnie z rysunkiem planu, kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu (budynek dwukondygnacyjny – o wysokości 8,96 m – max 2 lub 3 kondygnacje, lecz nie więcej niż 12,5 m n.p.t, dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 40° – dopuszczalne są dachy wysokie o kącie nachylenia 30-45°, dopuszczalne wyniesienie poziomu parteru do 0,5 m n.p.t. – projektowany poziom ponad istniejącym poziomem terenu 0,15 m, dopuszczalny maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy (PZ) – 0,4, a projektowany wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 0,2, dopuszczalny maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy (IZ) – 1,2, a projektowany wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,33, minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej (TZ) – 0,3, a projektowany wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 0,39, obsługi inżynieryjnej terenu, warunków ochrony.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, złożenia przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (m.in. uzupełnienie dokumentacji podczas postępowania odwoławczego, o ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego budynku gospodarczego stwierdzającego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającej oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku), ponadto

z uwagi na wykonanie projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, oraz z uwagi na oświadczenie projektantów i opracowujących, iż przedmiotowy projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, organ II instancji stwierdził, że rozpatrywana decyzja Prezydenta Miasta Ś. nr [...] z [...] r. spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Pismem z dnia [...] r. E. K. wniosła skargę na ww. decyzję Wojewody Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca złożyła oświadczenie, że w odniesieniu do granicy jej działki z działką nr [...] toczy się obecnie postępowanie rozgraniczeniowe, albowiem przebieg granicy ujawniony w dokumentacji przedłożonej w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę oraz w ewidencji gruntów i budynków nie jest zgodny z rzeczywistym stanem prawnym. W związku z powyższym niezbędne było zawieszenie postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania rozgraniczeniowego.

W piśmie z dnia [...] r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu stanowiącego opinię prawną z dnia [...] r. dotyczącą przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...].

Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącej wniósł

o przeprowadzenie dowodu dotyczącego błędnego oznaczenia granic ww. działek.

Wyrokiem z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1148/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: "Sąd" lub "WSA w Szczecinie") oddalił powyższą skargę.

Odnosząc się do dokonanych przez organ administracji ustaleń oraz zarzutów skargi Sąd stwierdził, iż zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane

(Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa

w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jeżeli inwestor spełnia wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, to organ nie może odmówić mu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia przesłanek zawartych w art. 32, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w ww. przepisach, co szczegółowo wykazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności, skutecznie wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, składając do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę – pod groźbą odpowiedzialności karnej – oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na ww. cele. Wynikający z przedłożonych dokumentów stan faktyczny i prawny nieruchomości należało zatem uznać za wiążący organy orzekające w niniejszej sprawie. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikał bowiem wniosek przeciwny.

Sąd wskazał też, że podnoszone wielokrotnie przez skarżącą wątpliwości co do stanu prawnego działki, na której ma być realizowane przedsięwzięcie i toczące się w związku z tym postępowanie w sprawie rozgraniczenia działki należącej do skarżącej oraz tej, której dotyczy przedmiotowe pozwolenie na budowę, nie stanowią przeszkody do rozpoznania sprawy w ustawowym terminie i wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę. Niezależnie od tego, jakie konkretnie czynności w ocenie strony skarżącej winien organ podjąć w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego Sąd stwierdził, iż organ nie był zobowiązany, a co więcej nie był uprawniony do jakiegokolwiek szerszego badania sygnalizowanych wątpliwości, a także, czego oczekiwała strona skarżąca, wstrzymania się z wydaniem decyzji kończącej postępowanie.

Zdaniem Sądu, brak było w rozpatrywanej sprawie podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Do skutecznego podważenia przysługującego inwestorowi prawa do dysponowania działką o nr ewid. [...] na cele budowlane, nie było wystarczające samo kwestionowanie przez stronę skarżącą przebiegu granicy pomiędzy ww. działkami, nie poparte ostatecznym rozstrzygnięciem właściwego organu (decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego i przekazania sprawy z urzędu sądowi powszechnemu została wydana w dniu [...] r., a więc już po wniesieniu skargi do Sądu). W tym stanie rzeczy i wobec spełnienia przez inwestora pozostałych warunków, o których mowa w art. 32 ust 4 Prawa budowlanego, organ nie miał żadnych podstaw do wstrzymywania się z wydaniem decyzji.

Po rozpatrzeniu wniesionej przez skarżącą skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") wyrokiem z dnia 19 grudnia2017 r. uchylił powyższy wyrok WSA w Szczecinie i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania oraz zasądził na rzecz skarżącej kasacyjnie koszty postępowania kasacyjnego.

W ocenie NSA, skarga kasacyjna okazała się zasadna. Trafnie przede wszystkim podniesiono w niej, że kwestia rozgraniczenia działki, na której projektuje się budowę budynku, z sąsiednią działką budowlaną, dotyczy zachowania warunków usytuowania budynku określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Sąd pierwszej instancji niezasadnie wiąże takie rozgraniczenie tylko z uprawnieniem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skoro sprawa o rozgraniczenie to w istocie sprawa o to, jak daleko sięga prawo własności do określonej nieruchomości, to również aspekt rozgraniczenia jest ważny. Jednakże skarżąca w skardze i w skardze kasacyjnej wskazała także na inne zagadnienie, łączące się z rozgraniczeniem nieruchomości. Według skarżącej, dopóki nie są pewne granice nieruchomości, dopóty nie można kategorycznie stwierdzić czy zachowane są warunki techniczne w zakresie usytuowania budynku w stosunku do granic sąsiedniej działki budowlanej. NSA to stanowisko podziela.

W rozpoznawanej sprawie, wątpliwości skarżącej co do tego, czy granice uwidocznione na mapach do celów projektowych odpowiadają rzeczywistemu stanowi prawnemu, są uzasadnione, a nie gołosłowne. Już z samej mapy do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania działki, wynika, że stan władania działkami nr [...] i nr [...] może nie pokrywać się z ewidencyjną granicą pomiędzy tymi działkami. Widać bowiem zaznaczone na tej mapie prawdopodobnie ogrodzenie, które w sąsiedztwie projektowanego budynku znajduje się na terenie działki nr [...], w pewnej odległości od ewidencyjnej granicy tej działki. Co więcej, linia tego ogrodzenia pokrywa się ze ścianą budynku gospodarczego znajdującego się na tej działce. Może to świadczyć, że posiadacz działki nr [...] władał także pasem gruntu, znajdującym się po drugiej stronie granicy ewidencyjnej, czyli pasem gruntu stanowiącym część działki nr [...]. Taka sytuacja mogła zaś, przy spełnieniu odpowiednich przesłanek, doprowadzić do nabycia własności tego pasa gruntu przez zasiedzenie. Czy do takiego zasiedzenia doszło rozstrzyga się w postępowaniu o rozgraniczenie, w którym także można ustalić przebieg granicy według ostatniego spokojnego stanu posiadania

(art. 153 k.c. oraz np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2017 r.,

sygn. akt II CSK 386/16).

Wskazane wątpliwości wzmaga przedłożona w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji opinia geodety z [...] r., w której stwierdza się,

że "przeważająca część nieruchomości jest użytkowana w granicach ogrodzeń a nie stanu uwidocznionego w ewidencji". Faktem jest, że ta opinia, jak i oparta na niej decyzja Prezydenta Miasta Ś. z [...] r. o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy sądowi powszechnemu, pochodzą z czasu po wydaniu zaskarżonej decyzji. Jednakże – po pierwsze, skarżąca w czasie trwania postępowania administracyjnego zawiadomiła Wojewodę o tym, że zostało wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe składając temu organowi [...] r. potwierdzenie złożenia podania o rozgraniczenie z [...] r., – po drugie, uzasadnione wątpliwości co do przebiegu granicy można było powziąć już w oparciu o mapę, na podstawie której sporządzono projekt zagospodarowania działki.

NSA wskazał też, że kwestia rzeczywistego przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż z projektu budowlanego wynika, że w ścianie projektowanego budynku, zwróconej w stronę działki nr [...], znajdują się drzwi, a jej odległość od granicy sąsiedniej działki wynosi 4,80 m. W związku z tym istnieje uzasadniona wątpliwość, czy zachowana byłaby wymagana w takich okolicznościach odległość 4 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej (§ 12 ust. 1 pkt 4 warunków technicznych), gdyby się okazało, że zgodna z prawem granica przebiega po linii ogrodzenia i w płaszczyźnie ściany istniejącego na działce nr [...] budynku gospodarczego.

W tych okolicznościach, zdaniem NSA, zasadna jest podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie NSA, organ odwoławczy w okolicznościach sprawy powinien był zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim było rozstrzygnięcie sprawy rozgraniczenia działek nr [...] i nr [...]. Tym samym nie jest zasadna podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) w takim zakresie, w jakim twierdzi się, że organ administracji powinien był odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Stanowcze rozstrzygnięcie w sprawie pozwolenia na budowę było możliwe dopiero po rozstrzygnięciu sprawy o rozgraniczenie.

Odnosząc się do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) NSA wskazał, że wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej ze wskazanych wyżej powodów nie ma on istotnego znaczenia. NSA nie może tego zarzutu ocenić, gdyż mimo że w protokole rozprawy z [...] r. odnotowano, iż pełnomocnik skarżącej złożył pismo z [...] r. oraz że Sąd pierwszej instancji oddala wniosek dowodowy złożony przy tym piśmie, to pisma tego w aktach sądowych brak.

Mając powyższe na uwadze NSA uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok, a sprawę przekazał Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie NSA, istnieją powody, aby Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznał sprawę. Sąd powinien ustalić, jak zakończyła się sprawa o rozgraniczenie działek nr [...] i nr [...]. Gdyby się okazało, że rozgraniczenia dokonano w ten sposób, że za prawną granicę uznano ewidencyjną granicę przyjętą do opracowania projektu budowlanego, to kwestia rozgraniczenia nie powinna stać na przeszkodzie udzielenia pozwolenia na budowę. W przeciwnym przypadku, to znaczy, gdyby w postępowaniu rozgraniczeniowym potwierdziły się twierdzenia skarżącej, sprawa pozwolenia na budowę powinna być ponownie rozpoznana.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2018 r. na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania rozgraniczeniowego.

Dnia [...] r. Sąd Rejonowy w Ś. I Wydział Cywilny wydał postanowienie – sygn. akt [...] orzekające o rozgraniczeniu nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w Ś. przy ul. [...], będącej własnością wnioskodawczyni E. K. oraz nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w Ś. przy ul. [...], będącą własnością uczestniczki postępowania M. S. – według linii o [...] kolorze wyznaczonej punktami [...] przedstawionej na mapie rozgraniczenia nieruchomości sporządzonej w dniu [...] r. przez biegłego sądowego z zakresu geodezji K. M. (k.103 akt).

Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Okręgowy w S. Wydział II Cywilny Odwoławczy oddalił apelację E. K. od ww. postanowienia sądu I instancji.

W związku z prawomocnym zakończeniem postępowania rozgraniczeniowego

i ustaniem przyczyny zawieszenia, tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 22 maja 2019 r. na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. podjął zawieszone postępowanie i na rozprawie dopuścił dowód z wyżej opisanego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302.), dalej: "p.p.s.a." sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, zatem ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu NSA wiążą sąd I instancji.

Wynik postępowania rozgraniczeniowego, którego brak był podstawą uchylenia przez NSA wcześniejszego wyroku tutejszego sądu, potwierdził stanowisko uczestniczki postępowania M. S., co do nieprawidłowego przebiegu granic między działkami skarżącej - nr [...], a uczestniczki nr [...], przyjętych do opracowania projektu budowlanego i wydanej w oparciu o ten projekt na rzecz skarżącej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W związku z powyższym, kierując się wyżej przytoczonymi wskazaniem NSA oraz treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, z powodu konieczności ponownego rozpoznania przez organ architektoniczno-budowlany I instancji wniosku inwestora (uczestniczki postępowania) o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwzględnieniem rozstrzygnięcia w postępowaniu rozgraniczeniowym oraz obowiązującego w związku z tym rozstrzygnięciem stanu prawnego gruntu objętego przedmiotowym postępowaniem, w szczególności rzeczywistego przebiegu granicy między działkami uczestniczki i skarżącej i co za tym idzie – zbadania zachowania w tym projekcie wynikających z przepisów techniczno-budowlanych (w szczególności § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. poz. 690 ze zm.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji związane będą wyżej przytoczonymi ocenami i wskazaniami NSA, co wiązać się może z potrzebą zmodyfikowania projektu budowlanego i planu zagospodarowania działki.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z dyspozycją art. 200 p.p.s.a.