Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 886/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 10 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 391/13 odrzucające sprzeciw skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 391/13 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2013 roku, nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji dotyczącej warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 391/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił sprzeciw M. W. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 września 2013 r. w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2013 roku, nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji dotyczącej warunków zabudowy.

Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 27 września 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. Odpis postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 17 października 2013 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu.

W dniu 23 października 2013 r. skarżąca nadesłała drogą elektroniczną sprzeciw od ww. postanowienia.

Zarządzeniem z dnia 25 października 2013 r. wezwano skarżącą do podpisania sprzeciwu przysłanego pocztą elektroniczną bądź do nadesłania odpisu sprzeciwu podpisanego własnoręcznym, oryginalnym podpisem, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 20 listopada 2013 r. (k. 83 akt), zatem termin do jego wykonania upłynął w dniu 27 listopada 2013 r.

W dniu 10 grudnia 2013 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu, składając jednocześnie podpisany sprzeciw.

Postanowieniem z dnia 7 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 września 2013 r. Zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie z dnia 7 marca 2014 r. zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 roku, sygn. akt II OZ 548/14.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że ze zwrotnego poświadczenia odbioru postanowienia z dnia 27 września 2013 r. wynika, że zostało ono, wraz z prawidłowym pouczenie o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu, doręczone skarżącej w dniu 17 października 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 60 akt). Siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął zatem skarżącej w dniu 24 października 2013 r. Skarżąca w dniu 23 października 2013 r. wniosła sprzeciw dotknięty brakami formalnymi (brak podpisu). Wezwana o uzupełnienie braków formalnych sprzeciwu nie wykonała wezwania w ustawowym terminie. Natomiast wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu nie został uwzględniony, podobnie jak zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu, albowiem zażalenie to zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r. Braki formalne sprzeciwu nie zostały zatem przez skarżącą uzupełnione.

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprzeciw odrzucił.

Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień wydawanych przez referendarza sądowego strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosownie zaś do art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 29 października 2013 r., w wykonaniu zarządzenia z dnia 25 października 2013 r. skarżąca została wezwana do podpisania sprzeciwu przesłanego pocztą elektroniczną lub nadesłania odpisu sprzeciwu podpisanego własnoręcznie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 20 listopada 2013 r. (k. 83 akt sądowych), zatem termin do uzupełnienia powyższego braku formalnego upływał w dniu 27 listopada 2013 r.

W dniu 10 grudnia 2013 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu, składając jednocześnie podpisany sprzeciw. Postanowieniem z dnia 7 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 2014 roku, sygn. akt II OZ 548/14 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu I instancji z dnia 7 marca 2014 r.

W tej sytuacji, stwierdzić należy, że zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił sprzeciw skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 września 2013 r. skoro nie uzupełniła ona w terminie braków formalnych sprzeciwu, a termin ten skarżącej nie został przywrócony.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.