Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 271/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie M. F. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. J. W., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. S. (zwanego dalej: skarżącym) postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] oddalające skargę na czynność egzekucyjną.

Powyższe postanowienia wydane zostały w następującym stanie faktycznym:

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego J. S. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia [...] lutego 2008 r. o nr [...], a także z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...].

W celu wyegzekwowania należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. Powyższe zawiadomienie doręczono zobowiązanemu dnia [...] lipca 2010 r.

Dnia [...] lipca 2010 r. J. S. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w B. skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. Skarżący zażądał uchylenia w całości przez organ nadzoru zakwestionowanej czynności oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. W uzasadnieniu skarżący zarzucił niedopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na nie doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego nr [...]; nie spełnienie przez zawiadomienie o zajęciu wierzytelności wymogów określonych w art. 67 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego przez organ I instancji z uwagi na trudną sytuację materialną zobowiązanego.

W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oddalił skargę. W treści przedmiotowego orzeczenia wskazał, iż organ egzekucyjny nie naruszył przepisów prawa, które podniósł w skardze zobowiązany. Podkreślił także, że w skardze na czynność egzekucyjną nie mogą być rozpatrywane zarzuty niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, bowiem podstawy te mogą być przedmiotem środka zaskarżenia jakim jest "zarzut", stąd skargę oddalono.

Strona nie godząc się z podjętym rozstrzygnięciem pismem z dnia [...] września 2010 r. wniosła do Ministra Finansów zażalenie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł tożsame argumenty jak w skardze z dnia [...] lipca 2010 r.

Postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu Minister Finansów wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej u.p.e.a.), zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. W postępowaniu tym bada się zgodność z przepisami prawa i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy przy tym zwrócić uwagę na fakt, iż skarga może dotyczyć tylko okoliczności, które nie są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia.

Minister Finansów podkreślił, że w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne, to jest działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, którym w tym przypadku było zajęcie wierzytelności pieniężnej u Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B.. Ocenie pod względem zgodności z prawem podlega zatem zajęcie wierzytelności zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, zrealizowane na podstawie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...].

Organ stwierdził, że sposób dokonania czynności zajęcia wierzytelności, a równocześnie prawidłowości jej przeprowadzenia, należy rozpatrzyć na podstawie regulacji zawartych w art. 89 u.p.e.a. i następnych.

Minister Finansów po przeanalizowaniu akt przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, stwierdził, że organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych zgodnie z wyżej powołanymi przepisami. Organ stwierdził, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., działając jako organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności J. S. i jednocześnie powiadomił stronę o dokonaniu powyższego zajęcia (stosowne powiadomienie zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu [...] lipca 2010 r.), czym wypełniono przesłanki zawarte w art. 89 § 3 u.p.e.a. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. egzekwując tzw. obce wierzytelności (ZUS-owskie) dokonał zajęcia wierzytelności, która przysługiwała J. S. względem niego. Z uwagi na to, że wierzytelności egzekwowane nie były jednocześnie wierzytelnościami przysługującymi Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w B., zdaniem Ministra Finansów, zasadnie organ ten dokonał zajęcia egzekucyjnego. Stąd w ocenie organu uznać należy, iż w zasadzie z dniem wystawienia i podpisania zawiadomienia o zajęciu jednocześnie nastąpiło doręczenie owego zajęcia do dłużnika zajętej wierzytelności. Zatem przesłanki zawarte w art. 89 § 1 u.p.e.a. również zostały spełnione. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], wbrew twierdzeniom skarżącego, zostało wystawione według określonego wzoru znajdującego się w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). Zawiadomienia zawierały również wszystkie niezbędne elementy o których traktuje art. 67 § 2 u.p.e.a. Brak zatem podstaw by skargę na czynność egzekucyjną uznać za zasadną.

Minister Finansów stwierdził tym samym, iż Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydał prawidłowe rozstrzygnięcie

Minister Finansów zauważył jednocześnie, iż podniesione zarówno w skardze na czynność jak i zażaleniu z dnia [...] września 2010 r. zarzuty dotyczące niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z uwagi na niedoręczenie tytułów wykonawczych oraz zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, nie może być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne i nie mogą one być rozpatrzone w tym trybie. Powyższe zarzuty mogą być przedmiotem środka zaskarżenia - zarzutu, wnoszonego w trybie art. 33 pkt 6 i pkt 8 u.p.e.a. Organ podkreślił, iż wyjaśnienia jakie udzielił w tym zakresie stronie Dyrektor Izby Skarbowej w B., w zaskarżonym postanowieniu, pozostają aktualne. Stąd za bezzasadną Minister Finansów uznał również podniesioną przez skarżącego argumentację braku prawidłowego rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. dotyczącą niedostrzeżenia przez ten organ oczywistej omyłki dotyczącej numeru tytułu wykonawczego, który zdaniem skarżącego nie został mu doręczony, co miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem zarzutu niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedoręczenie jakiegokolwiek tytułu wykonawczego nie rozpatruje się w trybie ze skargi na czynność egzekucyjną, a w trybie zarzutowym.

Ustosunkowując się do wniosku Strony w zakresie wstrzymania postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 54 § 6 ustawy egzekucyjnej Minister Finansów nie odnalazł przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku.

Skarżący pismem z 13 stycznia 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Ministra Finansów, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2010 r., wydanego w sprawie znak: [...] i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zgłoszone przez niego zarzuty do postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2010 r., wydanego w sprawie znak: [...], które zostały przez niego podniesione w zażaleniu z dnia [...] września 2010 r., a dotyczące: wadliwego rozpoznania jego skargi z dnia [...] lipca 2010 r. na czynności egzekucyjne w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., w której podniósł niedopuszczalność prowadzenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny z uwagi na :

a) niedoręczenie zobowiązanemu J. S. tytułów wykonawczych nr [...] wystawionych przez Dyrektora ZUS Oddział w B. wraz z dowodem doręczenia pisemnego upomnienia przez wierzyciela - Dyrektora ZUS Oddział w B., o którym mowa w art. 15 § 1 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

b) zawiadomienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. o zajęciu prawa majątkowego nie spełnia wymogów określonych prawem. Stosownie do treści art. 67 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawę zastosowania środków egzekucyjnych stanowi zawiadomienie o zajęciu sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia, w tej sprawie organ uchylił się od nałożonego na niego obowiązku wynikającego z przepisów prawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

c) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego przez organ I instancji z uwagi na ciężką sytuację rodzinną i majątkową zobowiązanego, który nie posiada żadnych środków do życia poza zasiłkiem chorobowym, samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, choruje przewlekle, których prawidłowe rozpoznanie powinno skutkować uwzględnianiem jego skargi przez organ I instancji.

Ponadto skarżący zarzucił postanowieniu organu I instancji niedostrzeżenie oczywistej omyłki w jego skardze z dnia [...] lipca 2010 r. na czynności egzekucyjne w pkt 2 przez organ I instancji, iż podany w tym punkcie tytuł wykonawczy "nr [...]" nie może odnosić się do przedmiotowej sprawy i stanowi oczywistą omyłkę pisarską, ponieważ w we wspomnianej skardze z dnia [...] lipca 2010 r. dwukrotnie wymieniał prawidłowe oznaczenia tytułów wykonawczych, tj. : " nr [...] wystawionych przez Dyrektora ZUS Oddział w B.", co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji zarzutu niedoręczenia zobowiązanemu J. S. tytułu wykonawczego wraz z dowodem doręczenia pisemnego upomnienia przez wierzyciela, o którym mowa w art. 15 § 1 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, był zupełnie inny tytuł wykonawczy", iż takie zarzuty zdaniem Ministra Finansów nie zasługują na uznanie.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (vide. T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

W sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz.1954 z p. zm. – dalej u.p.e.a.), które stanowią w art. 54 § 1 , że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, którą wnosi się za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej (§ 3 i § 4).

W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skargi orzeka organ nadzoru w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Jednocześnie § 6 wskazuje, że wniesienie skargi na czynności egzekucyjne nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, jednakże organ egzekucyjny lub organ nadzoru może w drodze postanowienia wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego.

Wskazać należy, że w literaturze przedmiotu i orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż podstawowym środkiem zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym jest zarzut którego podstawy wymienione są w art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. Należy podkreślić tym samym, że skarga na czynności egzekucyjne nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżania w stosunku do innych środków prawnych przewidzianych w ustawie z 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a.

Natomiast skarga wymieniona w art. 54 § 1 u.p.e.a. służy zaskarżaniu czynności wykonawczych postępowania i może być wniesiona zarówno na czynności organu egzekucyjnego jak i czynności egzekutora. Rozróżnienie powyższe daje podstawy do sformułowania tezy, iż skarga art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji -Warszawa 1992 r. s. 84., wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99, LEX nr 43032, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1999 r. sygn. akt III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20).

Oznacza to, że brak jest podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego ( np. patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.09.2010 r. sygn. akt II FSK 568/09, LEX 745753, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9.07.2008 r. sygn. akt III SA/Wa 644/08, LEX 489600).

Przedmiotem skargi składanej w trybie art. 54 u.p.e.a. mogą być (oprócz przewlekłości postępowania) wyłącznie poszczególne czynności egzekucyjne o charakterze faktycznym i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia takich czynności.

Jak wyżej wskazano, skarga na czynności egzekucyjne może być wnoszona na faktyczne czynności o charakterze wykonawczym podejmowane w celu zrealizowania środka egzekucyjnego. Przyjęcie takiego stanowiska powoduje, że skarga nie przysługuje na czynności procesowe polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, władczo rozstrzygających o prawach i obowiązkach uczestników postępowania egzekucyjnego, np. postanowienia. Skoro bowiem dana czynność objęta jest możliwością zaskarżenia jej w drodze innego środka zaskarżania, to nie ma podstaw do uznania, że służy na nią skarga w rozumieniu przepisu art. 54 u.p.e.a. Tym samym w skardze można podnieść okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia.

Jednocześnie należy stwierdzić, że rozpoznając sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85 u.p.e.a. należało ocenić, czy jest ona zgodna z art. 89 u.p.e.a. (np. patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 19.05.2010 r., sygn. akt III SA/Wa 420/10, LEX nr 674988).

W tym rozumieniu wskazanych przepisów należy stwierdzić, że dokonanie czynności zajęcia wierzytelności wobec Skarżącego, prawidłowość jej przeprowadzenia - rozpatrywane na podstawie regulacji zawartych w art. 89 u.p.e.a. i następnych – wskazują na działanie organów zgodnie ze wskazanymi przepisami u.p.e.a.

Zgodnie bowiem z § 1 powołanego powyżej artykułu organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72 - 85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zgodnie z § 2 powyższego przepisu zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Z § 3 wynika zaś, iż jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność Zawiadamia jednocześnie zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem oraz doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1 u.p.e.a.

Należy również stwierdzić, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], wbrew twierdzeniom skarżącego, zostało wystawione według określonego wzoru znajdującego się w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). Zawiera ono wszystkie istotne elementy, które określono w załączonym do powyższego rozporządzenia wzorze, przy porównaniu zawiadomienia do zawiadomienia określonego w załączniku do rozporządzenia należy stwierdzić, że różnice wynikają tylko z innego układu graficznego. Różna szata graficzna nie może być jednak, jak słusznie podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Finansów, uznana za wystawienie zawiadomienia o zajęciu niezgodnie ze wzorem określonym przez Ministra Finansów. Wystawione zawiadomienie było podstawą zastosowania środka egzekucyjnego zajęcia wierzytelności pieniężnej, który to środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., czym wypełniono przesłanki zawarte w art. 67 § 1 u.p.e.a. Zawiadomienia zawierały również wszystkie niezbędne elementy, o których traktuje art. 67 § 2 u.p.e.a.

Zarzuty podnoszone przez skarżącego w toku postępowania instancyjnego i sądowoadministracyjnego, dotyczące braku doręczenia J. S. tytułów wykonawczych nr [...], wystawionych przez Dyrektora ZUS Oddział w B. wraz z dowodem doręczenia pisemnego upomnienia przez wierzyciela - Dyrektora ZUS Oddział w B., nie mogą być powodem uwzględnienia skargi, bowiem nie dotyczą przedmiotu niniejszej sprawy, bowiem przewidziany w art. 54 ustawy egzekucyjnej środek prawny może służyć wyłącznie do oceny prawidłowości czynności egzekucyjnych, a nie czynności je poprzedzających (działań wierzyciela).

Również zarzut skargi, w którym skarżący podnosi zastosowanie wobec niego zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego przez organ I instancji z uwagi na ciężką sytuację rodzinną i majątkową zobowiązanego, który nie posiada żadnych środków do życia poza zasiłkiem chorobowym, przewlekle choruje, samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie może skutkować uwzględnianiem skargi z uwagi wcześniej wskazywane, iż skarga na czynności egzekucyjne nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżania w stosunku do innych środków prawnych przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Właśnie w pkt 8) ostatniego z ww. przepisów ustawodawca wskazuje, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji może być zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, nie może zaś być ten argument brany pod uwagę przy rozpatrywaniu skargi na czynności egzekucyjne.

Tym samym po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez Skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych.

Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.