Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1700/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych - w zakresie wniosku G. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

G. G. wniósł Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r. r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze G. G. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że uiszczenie kary pieniężnej spowoduje stratę dla majątku skarżącego. Skarżący wskazał, że za okres od 1 kwietnia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. poniósł stratę w wysokości 14 860,63 zł. Przychód we wskazanym okresie wyniósł 204 081,31 zł, a koszty uzyskania przychodu 218 941,63 zł.

Skarżący podniósł, że kara pieniężna stanowi znaczne obciążenie finansowe i jej uiszczenie może spowodować niemożność prowadzenia dalszej działalności gospodarczej przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (vide postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podał, że w od 1 kwietnia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. poniósł stratę w wysokości 14 860,63 zł. Przychód we wskazanym okresie wyniósł 204 081,31 zł, a koszty uzyskania przychodu 218 941,63 zł. Skarżący podniósł, że zapłacenie kary pieniężnej spowoduje stratę dla majątku skarżącego, a w konsekwencji doprowadzi do niemożności prowadzenia dalszej działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, wykazanie straty oraz potencjalna możliwość zaprzestania prowadzenia dalszej działalności gospodarczej, bez powołania się na jakieś konkretne zdarzenia lub okoliczności, nie są wystarczające do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.