Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2369/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. c i art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1482
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.
article: art 7, art 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 151 par. 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art 145 par 1 pkt. 1 lit. a i c oraz art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2019 r.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:

W dniu [...] lutego 2019 r. [...] (dalej: "skarżący") zgłosił się Powiatowego Urzędu Pracy w [...] (dalej: "Urząd") celem zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Skarżący przedłożył w Urzędzie następujące dokumenty: świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej z [...] czerwca 1992 r.; świadectwo dojrzałości technikum z [...] czerwca 1995 r.; świadectwo pracy z [...] kwietnia 2012 r. wystawione przez [...] prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "P.H.U. [...] Stacja Paliw" w [...] , wykazujące okres zatrudnienia skarżącego od [...] listopada 1997 r. do [...] kwietnia 2012 r.; wypowiedzenie z [...] października 2018 r. przez skarżącego umowy o pracę zawartej z Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "ZGKiM"); pismo prezesa zarządu ZGKiM z [...] listopada 2018 r. o rozwiązaniu ze skarżącym umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia; świadectwo pracy z [...] stycznia 2019 r. z ZGKiM, wykazujące okres zatrudnienia skarżącego od [...] kwietnia 2012 r. do 31 stycznia 2019 r. oraz okres niezdolności do pracy z powodu choroby od 13 października 2018 r. do 31 stycznia 2019 r.; duplikat decyzji Burmistrza Miasta S. z [...] lutego 2019 r. nr ew. [...] o wykreśleniu skarżącego z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 11 września 2009 r.

W dniu przybycia skarżącego do Urzędu, tj. [...] lutego 2019 r., pracownik Urzędu pozyskał z dostępnych danych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych informację, że skarżący od [...] kwietnia 2012 r. do [...] stycznia 2019 r. podlegał ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu jako pracownik ZGKiM. W ww. okresie zatrudnienia skarżący otrzymał wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy z powodu choroby, finansowane ze środków pracodawcy od 13 października 2018 r. do 14 listopada 2018 r., a następnie zasiłek chorobowy z ubezpieczenia chorobowego od 15 listopada 2018 r. do (...) listopada 2018 r.

Decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] [...] (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") uznał skarżącego od [...] lutego 2019 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2019 r., ponieważ w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem skarżący wypowiedział stosunek pracy, a w takim przypadku zasiłek dla bezrobotnych przysługuje po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania. Powyższa decyzja Starosty stała się ostateczna (skarżący nie wniósł od niej odwołania).

W dniu [...] maja 2019 r., a więc po upływie 90 dni od rejestracji skarżącego w ewidencji osób bezrobotnych, pracownik Urzędu wygenerował z systemu "[...] " [...] , z którego wynikało, że skarżący pobierał zasiłek chorobowy od 1 lutego 2019 r. do 13 lutego 2019 r., a następnie od 14 lutego 2019 r. do 28 lutego 2019 r. (vide notatka służbowa z (...) maja 2019 r. - karta nr 103 akt administracyjnych sprawy). W tym samym dniu, tj. (...) maja 2019 r. skarżący dostarczył do Urzędu zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z [...] maja 2019 r. stwierdzające, że otrzymywał zasiłek chorobowy od 1 lutego 2019 r. do 28 lutego 2019 r.

Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. nr [...] organ pierwszej instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "k.p.a.") wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone jego decyzją ostateczną z [...] lutego 2019 r. nr [...]

Decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...] Starosta, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a., a także art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1486 ze zm.; dalej: "p.z.i.r.p.") uchylił swoją decyzję z [...] lutego 2019 r. nr [...] (pkt 1) oraz odmówił uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 28 lutego 2019 r. (pkt 2).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia z [...] czerwca 2019 r. organ pierwszej instancji podkreślił, że skarżący w dniu rejestracji, tj. 28 lutego 2019 r. nie poinformował Urzędu o czasowej niezdolności do pracy po ustaniu zatrudnienia, jak również o pobieraniu zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia.

Powołując się na definicję "bezrobotnego" zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c p.z.i.r.p., Starosta wskazał, iż w związku z czasową niezdolnością do pracy skarżącego i pobieraniem z tego tytułu zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia od 1 lutego 2019 r. do 28 lutego 2019 r., skarżący w dniu rejestracji, tj. 28 lutego 2019 r., nie spełniał warunków do uznania go za osobę bezrobotną.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od ww. rozstrzygnięcia Starosty, Wojewoda M. (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji"), decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] , mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 p.z.i.r.p., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Podniósł, że słusznie organ pierwszej instancji wznowił z urzędu postępowanie administracyjne po powzięciu informacji, iż u skarżącego nastąpił zbieg tytułów do ubezpieczeń z uwagi na posiadanie statusu osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia od 1 lutego 2019 r. do 28 lutego 2019 r. Fakt zbiegu tytułów do ubezpieczeń wynika z wygenerowanego (...) maja 2019 r. przez Urząd raportu ZUS-U1 Prawo i wystawionego również w dniu (...) maja 2019 r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] zaświadczenia o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach za okres po ustaniu ubezpieczenia od 1 lutego 2019 r. do 28 lutego 2019 r. Zatem były to nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, lecz nieznane organowi, który ją wydał. Dlatego wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. było zasadne.

Organ drugiej instancji stwierdził, że dokumenty zgromadzone w przedmiotowej sprawie nie potwierdzają podnoszonej przez skarżącego okoliczności poinformowania pracownika Urzędu o pobieraniu zasiłku chorobowego, a więc nie zasługują na uwzględnienie. W dniu rejestracji skarżący nie poinformował, iż przebywa do 28 lutego 2019 r. na zasiłku chorobowym, ani nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających ten fakt. Przeciwnie, w złożonym w dniu rejestracji oświadczeniu potwierdził własnoręcznym podpisem pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań m.in., że nie pobiera zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia i wszystkie podane przez niego w trakcie rejestracji dane są zgodne ze stanem faktycznym oraz, iż został pouczony o warunkach zachowania statusu bezrobotnego. To na skarżącym spoczywał obowiązek podania tego faktu w ww. oświadczeniu; tym bardziej, że został pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu argumentu dotyczącego możliwości skorygowania daty uznania skarżącego za osobę bezrobotną, organ odwoławczy wskazał, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują możliwości przesunięcia daty rejestracji w Urzędzie, ponieważ to osoba ubiegająca się o status bezrobotnego indywidualnie wybiera dzień zgłoszenia się do powiatowego urzędu pracy celem dokonania rejestracji. Dlatego organ nie może uznać za osobę bezrobotną z datą późniejszą, gdy stwierdzi, iż wnioskujący dopiero po upływie określonego terminu spełniał warunki ustawowe.

Z powyższym rozstrzygnięciem Wojewody nie zgodził się skarżący, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wznowienie postępowania przez organ pierwszej instancji było zasadne, z uwagi na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane mu, podczas gdy Starosta w chwili rejestracji musiał mieć świadomość o przysługującym skarżącemu do 28 lutego 2019 r. zasiłku chorobowym. W razie zaś niezasadności ww. zarzutu, skarżący podniósł naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w decyzji wydanej na skutek wznowienia postępowania organ pierwszej instancji nie może orzec o uznaniu go za osobę bezrobotną od 1 marca 2019 r., tj. z datą późniejszą niż dzień rejestracji.

W oparciu tak sformułowane zarzuty skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji, skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że z dniem 31 stycznia 2019 r. zwolnił się u dotychczasowego pracodawcy, ponieważ chciał rozpocząć prowadzenie własnej działalności gospodarczej przy wsparciu Urzędu, który udziela dotacji osobom bezrobotnym zamierzającym otworzyć własną firmę. Skarżący przyznał, że 28 lutego 2019 r. zarejestrował się w Urzędzie jako bezrobotny. Jednocześnie zaakcentował, iż podczas rozmowy z urzędnikiem podał m.in., że 28 lutego 2019 r. "kończy mu się zasiłek chorobowy". Ponadto podpisał bez czytania dokumenty, których podpisanie nakazał mu urzędnik. Działał bowiem "w zaufaniu do osoby, która te wszystkie procedury zna." Następnie skarżący podpisał umowę o dofinansowanie i otrzymał środki z Urzędu. Jego problemy rozpoczęły się de facto z tego powodu, iż przyszedł dzień wcześniej do Urzędu, a osoba przyjmująca od niego dokumenty nie zorientowała się, że powinien mieć przyznany status bezrobotnego z dniem 1 marca 2019 r., a nie z dniem 28 lutego 2019 r.

Według skarżącego, należało uchylić decyzję Starosty z 28 lutego 2019 r. oraz uznać go za bezrobotnego od 1 marca 2019 r. Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 października 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 821/18. Zwrócił też uwagę, że decyzja Wojewody – mimo 6 stron – "ledwie na 5 linijkach ustosunkowuje się do treści jego odwołania".

Reasumując, zdaniem skarżącego, problem sprowadza się do tego, że stawił się w Urzędzie o jeden dzień wcześniej, co uszło uwadze osobie odbierającej od niego wywiad. Odmowa uznania za bezrobotnego pozbawiła go prawa do świadczeń, w tym zdrowotnych, a nadto - w związku z podpisaną umową o dofinansowanie rozpoczęcia działalności gospodarczej – skarżący został zobowiązany do zwrotu dotacji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga co do zasady zasługuje na uwzględnienie, przy czym nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.

Na wstępie należy przyznać organom obu instancji rację odnośnie ustalenia faktycznego, że skarżący stawił się w Urzędzie celem zarejestrowania w ewidencji osób bezrobotnych 28 lutego 2019 r., tj. w dacie gdy pobierał zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy, o czym nie poinformował urzędnika przeprowadzającego z nim wywiad. Analiza akt administracyjnych sprawy nie pozwala na odmienną konstatację. W szczególności przedstawione przez skarżącego w dniu rejestracji dokumenty nie wskazywały na przebywanie na zwolnieniu lekarskim w miesiącu lutym 2019 r. Co więcej, skarżący podpisał w dniu 28 lutego 2019 r. oświadczenie, że nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu, a także zobowiązuje się do niezwłocznego poinformowania o wystąpieniu wszelkich zmian mających wpływ na treść tego oświadczenia (vide karta nr 65 akt administracyjnych sprawy). Okoliczność, iż skarżący zrezygnował z czytania podpisywanych dokumentów, działając w zaufaniu do urzędnika, nie stanowi żadnego usprawiedliwienia. Zwłaszcza, jeśli zważy się fakt, iż skarżącemu zależało na uzyskaniu statusu osoby bezrobotnej w związku z planowanym rozpoczęciem działalności gospodarczej przy wsparciu Urzędu. Dlatego nie można zaakceptować twierdzenia skarżącego, że uprzedzał urzędnika o kończącym się mu zasiłku. Zresztą sam skarżący przyznaje, iż przyszedł do Urzędu "o jeden dzień wcześniej".

Również właściwie postąpił Starosta, wznawiając postępowanie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Tym samym chybione jest stanowisko skarżącego, że powyższa przesłanka wznowieniowa nie została spełniona, gdyż organ pierwszej instancji w dniu wydania decyzji, tj. 28 lutego 2019 r. wiedział o przysługującym mu w tej dacie zasiłku chorobowym.

Wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, ponieważ stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej określonej w art. 16 k.p.a. Wznowienie postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania sprawy i jej rozstrzygnięcia zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, która nie może być wzruszona w zwykłym trybie instancyjnym, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, dotknięte jest jedną z wad procesowych wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 - 8 k.p.a. Celem postępowania wznowionego jest ustalenie czy postępowanie, w którym wydano decyzję, było dotknięte wadami; usunięcie ewentualnych wadliwości oraz ustalenie czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji, a w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji - doprowadzenia do jej uchylenia i wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

Ujawniony w dniu (...) maja 2019 r. u skarżącego zbieg tytułów do ubezpieczeń (z tytułu posiadania statusu osoby bezrobotnej, który skarżącemu przyznano od 28 lutego 2019 r. oraz pobierania zasiłku chorobowego od 1 lutego 2019 r. do 28 lutego 2019 r.) prawidłowo organy orzekające w sprawie zakwalifikowały jako istotną nową okoliczność istniejącą w dniu wydania decyzji, a nieznaną Staroście, który wydał decyzję o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 28 lutego 2019 r. Wprawdzie zarówno raport ZUS-U1 Prawo ujawniający pobieranie przez skarżącego zasiłku chorobowego w miesiącu lutym 2019 r., jak i zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Odział w [...] o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach za okres po ustaniu ubezpieczenia to dokumenty powstałe [...] maja 2019 r., lecz ich zawartość merytoryczna obejmuje istniejącą w dacie wydania decyzji nową, istotnie prawną okoliczność, nieznaną Staroście w dniu [...] lutego 2019 r. (vide zaświadczenie – karta nr 105, raport – karta nr 102 akt administracyjnych sprawy).

Natomiast należy przychylić się do poglądu skarżącego, iż Starosta powinien uchylić własną decyzję z [...] lutego 2019 r. i uznać go za osobę bezrobotną od [...] marca 2019 r.

We wznowionym postępowaniu, decyzja organu pierwszej instancji, wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., powinna zawierać rozstrzygnięcie składające się z dwóch elementów, z których jeden - eliminuje z obrotu prawnego dotychczasową decyzję (uchyla), drugi zaś - ponownie rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Rozstrzyganie o istocie sprawy obejmuje stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania orzeczenia. W przeciwnym wypadku należałoby przyjąć, że postępowanie wznowione ogranicza się wyłącznie do oceny wpływu przyczyny wznowienia na prawidłowość wydanej wcześniej decyzji ostatecznej.

Wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku powinno doprowadzić do ponownej oceny uprawnień osoby wnioskującej za okres objęty wznowieniem. Zdaniem Sądu, wznowienie postępowania w tym przedmiocie nie może skutkować - w przypadku uchylenia decyzji dotychczasowej - pozbawieniem skarżącego uprawnień za cały okres, w tym także za ten gdy spełniał on materialnoprawne warunki do ich przyznania.

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c p.z.i.r.p. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – "bezrobotny" oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego.

Warunki przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych określa art. 71 ust. 1 p.z.i.r.p.

Konsekwencją odmiennej wykładni art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 p.z.i.r.p. byłaby bezpowrotna utrata uprawnień do posiadania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 219/14, opubl. w bazie orzeczeń na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Granica postępowania w sprawach wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy.

Wbrew stanowisku Wojewody, istotą sprawy nie jest rozstrzygnięcie, czy skarżący w stanie prawnym i faktycznym istniejącym w dniu 28 lutego 2019 r. spełniał warunki do uznania go za osobę bezrobotną (i nabył związane z tym uprawnienie do zasiłku), ale czy po wznowieniu postępowania może być - a jeżeli tak - to z jaką datą, uznany za osobę bezrobotną.

Reasumując, uchylenie decyzji ostatecznej po wznowieniu nie może zamykać drogi do ustalenia uprawnień z inną datą w okresie przypadającym przed datą wznowienia postępowania, a organ, wydając nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, nie może poprzestać jedynie na ocenie, czy dana osoba posiadała status bezrobotnego na dzień, który był oznaczony w decyzji ostatecznej. Prezentując w zaskarżonej decyzji pogląd, że "organ nie może uznać za osobę bezrobotną z datą późniejszą, gdy stwierdzi, iż wnioskujący dopiero po upływie określonego terminu spełniał warunki ustawowe", Wojewodzie umknęła okoliczność wznowienia postępowania w przedmiocie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku. W konsekwencji doszło do naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 71 ust. 1 p.z.i.r.p.

Organy orzekające w sprawie nie ustaliły, czy po 28 lutego 2019 r. (termin złożenia przez skarżącego podpisu na karcie rejestracyjnej, będącej w istocie wnioskiem o uznanie go za osobę bezrobotną) skarżący - w świetle zgromadzonych w postępowaniu wznowieniowym dokumentów - spełniał warunki do uznania go za osobę bezrobotną, a także czy spełniał przesłanki, od których uzależnione jest prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Tym samym dopuściły się naruszenia przepisów postępowania - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., nie rozpatrując w sposób wyczerpujący całego zebranego w aktach materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie, Starosta będzie miał na uwadze wskazane wyżej rozważania i wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia (...) sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), należało orzec jak w sentencji wyroku.

Zawarty w skardze wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania jest bezprzedmiotowy, ponieważ skarżący samodzielnie występował w niniejszej sprawie, a nadto był zwolniony od kosztów sądowych na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 p.p.s.a.