Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 129/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 9 art. 31
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w W. na uchwałę Rady Gminy Wałcz z dnia 26 października 2017 r. nr XXXIX/245/2017 w przedmiocie wprowadzenia i wysokości opłaty miejscowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. W. złożył skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 października 2017 r. nr XXXIX/245/2017 w sprawie wprowadzenia i wysokości opłaty miejscowej (Dz. U. Województwa Z. z 2017 r., poz. 2249).

Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 ust. 4 i § 5 zaskarżonej uchwały, której zarzucił istotne i rażące naruszenie prawa, tj. art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz.1785 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz.1875 ze zm.) oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Prokuratora, inkasenci opłaty miejscowej winni być w uchwale zindywidualizowani, tj. określenia z imienia i nazwiska lub nazwy w odniesieniu do osoby prawnej lub jednostki nie posiadającej osobowości prawnej, aby nie budziło wątpliwości na kogo obowiązek ten został nałożony. Prokurator stwierdził, że tylko Rada Gminy może wskazać kto będzie odpowiedzialny za pobór i wpłacenie podatku do urzędu i nie może ona scedować tych kompetencji na Wójta Gminy W..

Prokurator zarzucił również nieuzasadnione powołanie się w podstawie materialno-prawnej zaskarżonej uchwały na art. 15 u.p.o.l., który odnosi się do opłaty targowej.

Prokurator uzasadnił swoje stanowisko i przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych dotyczących w większości opłaty targowej.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że przedmiotowa uchwała była przedmiotem analizy Regionalnej Izby Obrachunkowej (RIO), która nie wniosła żadnych uwag, co umożliwiło jej opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Województwa Z.. Organ podał, że § 1 pkt 4 ww. uchwały nie określa inkasentów, a jedynie krąg podmiotów, na których ciąży obowiązek podatkowy. Organ podał, że Rada Gminy może, ale nie musi zarządzić poboru opłaty miejscowej w drodze inkasa i zarzut naruszenia art. 19 pkt 2 u.p.o.l. był niezasadny. Zarzut naruszenia § 5 uchwały, w ocenie organu, był niezrozumiały, gdyż każda uchwała musi mieć swojego wykonawcę i jest nim organ wykonawczy.

Prokurator Regionalny w S. w piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2018 r. podał, że cofa zarzut naruszenia § 5 zaskarżonej uchwały oraz art. 15 u.p.o.l. oraz wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 ust. 4, § 2 i § 3 ww. uchwały narusza art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej oraz art. 19 pkt 2 u.p.o.l. Prokurator wskazał, że Rada Gminy, ustalając wysokość inkasa oraz sposób rozliczenia z opłaty miejscowej przez inkasentów przekroczyła delegację ustawową i weszła w materię uregulowaną już w akcie prawa miejscowego, tj. uchwały Rady Gminy z dnia 27 kwietnia 2017 r. nr XXXIV/206/2017 w sprawie inkaso opłaty miejscowej (Dz. Urz. Województwa Z. z 2017 r., poz. 2013), która w § 1 ust. 1 wskazała inkasentów opłaty miejscowej we wszystkich miejscowościach, w których opłata ta na terenie Gminy jest wprowadzona, wymieniając ich z imienia i nazwiska, w § 1 ust. 2 oraz § 2 ustalała wysokość inkasa i sposób rozliczania się przez inkasentów z pobranej opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:

Zdaniem Sądu, sprawę należało przedstawić w ujęciu historycznym.

Wskazać należy, że pierwotnie w sprawie opłaty miejscowej Rada Gminy podjęła w dniu 27 października 2016 r. uchwałę nr XXV/151/2016, gdzie w § 1 ust. 1 wprowadzono opłatę miejscową na terenie Gminy. W § 1 ust. 3 uchwały wskazano, że dzienna stawka opłaty od dzieci i młodzieży oraz emerytów i rencistów obniża się o 50 %. Zgodnie z § 1 ust. 4 uchwały, do pobierania opłaty miejscowej zobowiązane są osoby kierujące hotelami, motelami, pensjonatami, domami wczasowymi, ośrodkami wypoczynkowymi lub wycieczkowymi, schroniskami, kampingami, polami biwakowymi, gospodarstwami agroturystycznymi, pokojami gościnnymi i kwaterami prywatnymi albo podobnymi obiektami usługowymi, w których przebywają czasowo osoby podlegające opłacie miejscowej.

W uchwale stwierdzono, że opłata będzie pobierana w miejscowościach Z., O., S., I. i N. (§1 ust. 2). Prowizja za inkaso wynosić będzie 15 % od zainkasowanej kwoty (§ 2). W § 6 uchwały wskazano, że traci moc uchwała z dnia 26 listopada 2015 r. Rady Gminy nr XV/81/2015.

Następnie Rada Gminy wydała w dniu 27 kwietnia 2017 r. uchwałę nr XXXIV/206/2017 w sprawie inkaso opłaty miejscowej. W § 1 uchwały wskazano osoby fizyczne jako inkasentów w miejscowościach Z., O., S., I. i N.. W § 2 uchwały ustalono prowizję za czynności inkasowe w wysokości 15 % od zainkasowanej kwoty. Na podstawie § 4 uchwały utraciła moc uchwała z dnia 23 kwietnia 2015 r. Rady Gminy nr VII/26/2015.

Następnie Rada Gminy podjęła w dniu 26 października 2017 r. zaskarżoną uchwałę, gdzie w § 1 ust. 1 i 2 wprowadzono na terenie Gminy opłatę miejscową, której wysokość ustalono na [...] zł za każdy dzień od osoby. W § 1 ust. 3 uchwały wskazano, że dzienna stawka opłaty od dzieci i młodzieży oraz emerytów i rencistów obniża się o 50 %. W § 1 ust. 4 uchwały wskazano, że do pobierania opłaty miejscowej zobowiązane są osoby kierujące hotelami, motelami, pensjonatami, domami wczasowymi, ośrodkami wypoczynkowymi lub wycieczkowymi, schroniskami, kampingami, polami biwakowymi, gospodarstwami agroturystycznymi, pokojami gościnnymi i kwaterami prywatnymi albo podobnymi obiektami usługowymi, w których przebywają czasowo osoby podlegające opłacie miejscowej. Opłata będzie pobierana w miejscowościach Z., O., S., I. i N. (§ 1 ust. 5). Prowizja za inkaso wynosić będzie 15 % od zainkasowanej kwoty (§ 2). Rozliczenie pobranej opłaty miało nastąpić w terminie do 15-go dnia następnego miesiąca za miesiąc poprzedni (§ 3 ). W § 6 uchwały wskazano, że traci moc uchwała z dnia 27 października 2016 r. Rady Gminy nr XXV/151/2016.

Kolegium RIO podjęło w dniu 22 listopada 2017 r. uchwałę nr XXV.140.K.2017, w której stwierdziło nieważność zapisów § 1 ust. 3 uchwały Rady Gminy z dnia 26 października 2017 r. nr XXXIX/245/2017 w sprawie wprowadzenia i wysokości opłaty miejscowej w związku z naruszeniem art. 19 pkt 1 lit.b i art. 17 w zw. z art. 19 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie RIO, Rada Gminy nieprawidłowo wprowadziła w zakwestionowanym przepisie zwolnienie podmiotowe.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., Rada gminy może wprowadzić opłatę miejscową. Opłatę miejscową pobiera się od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych: w miejscowościach posiadających korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe oraz warunki umożliwiające pobyt osób w tych celach oraz w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status obszaru ochrony uzdrowiskowej na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1056) - za każdą rozpoczętą dobę pobytu.

W niniejszej sprawie Rada Gminy wprowadziła opłatę miejscową na podstawie art. 17 ust.1 pkt 1 u.p.o.l.

Stosownie do art. 19 pkt 1 lit.b u.p.o.l., Rada gminy, w drodze uchwały określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, z tym że stawka opłaty miejscowej w miejscowościach, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1, nie może przekroczyć [...] zł dziennie (pkt 4 lit.b obwieszczenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lipca 2017 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2018 r. - M.P. z 2017 r. poz. 800).

W niniejszej sprawie stawka opłaty miejscowej wynosiła [...] zł.

Na podstawie art. 19 ust.1 pkt 2 u.p.o.l., Rada gminy może zarządzić pobór tych opłat w drodze inkasa oraz określić inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso, a także może wprowadzić obowiązek prowadzenia przez inkasentów ewidencji osób, o których mowa w art. 17 ust. 1, zobowiązanych do uiszczania opłaty miejscowej oraz określić szczegółowy zakres danych zawartych w tej ewidencji, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego poboru opłaty miejscowej.

Spór w sprawie dotyczył braku szczegółowego określenia inkasentów tej opłaty.

Ustanowienie poboru ww. opłaty w drodze inkasa jest uprawnieniem Rady Gminy, wynikającym wprost z art. 19 pkt 2 u.p.o.l.

Zarządzenie inkasa ułatwia pobór ww. opłaty, co nie wyklucza opłacania jej w inny sposób przewidziany w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), dalej "o.p.", tj. w formie gotówkowej lub bezgotówkowej (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz, pod. red. L. Etela, WKP 2017, do art. 9)

Osoba fizyczna przebywająca czasowo w miejscowości, w której wprowadzono opłatę miejscową zobowiązana jest do jej uiszczenia. Podkreślić należy, że nieuregulowanie opłaty miejscowej do rąk inkasenta nie powoduje po stronie osoby zobowiązanej do jej uiszczenia żadnych negatywnych konsekwencji. Osoba zobowiązana do uiszczenia ww. opłaty może odmówić jej zapłaty inkasentowi, który o tym fakcie powinien zawiadomić organ Gminy. Organ Gminy może w takiej sytuacji wszcząć postępowanie w zakresie określenia ww. opłaty w stosunku do takiej osoby. Jak już wspomniano wyżej, prawa danej osoby w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty miejscowej oraz ustalenie wysokości tej opłaty chronione są przez przepisy o.p. oraz u.p.o.l.

Wskazać należy, że dana osoba może kwestionować ciążący na niej obowiązek uiszczenia opłaty miejscowej w zakresie podstawy objęcia jej tym obowiązkiem, jak i wysokości tej opłaty. Prawa jej są w tym przypadku chronione przez zapewnienie jej udziału w postępowaniu administracyjnym w zakresie tej opłaty przed organem gminy i możliwość skarżenia decyzji administracyjnej, określającej jej tę opłatę. Także w sytuacji uiszczenie opłaty miejscowej w wysokości wyższej od należnej, dana osoba fizyczna ma prawo wystąpić do organu gminy z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w tej opłacie.

Zgodnie z art. 9 o.p., inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

W literaturze podnosi się, że ustawodawca nie wskazuje zasad wyznaczania inkasentów, którymi powinny się kierować organy stanowiące gmin, co oznacza, że można tego dokonać przez wskazanie imienia i nazwiska wybranych osób lub też określenie stanowiska służbowego lub funkcji pełnionych przez określone osoby. Podnosi się również, że powołując te podmioty, należy jednak zastosować kryteria, które będą na tyle precyzyjne, aby nie było wątpliwości, kto do pełnienia tej funkcji został wskazany (por. Opłaty lokalne. Komentarz, pod red. G. Liszewskiego, W. 2016). W orzecznictwie wskazuje się, że określenie inkasentów może następować przez podanie danych personalnych, a więc w sposób konkretny, bądź też przez wyliczenie cech (atrybutów) osoby fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, czyli z zastosowaniem techniki tworzenia norm generalnych.

W ocenie Sądu, zapis § 1 ust. 4 przedmiotowej uchwała Rady Gminy była wystarczającą podstawą do nałożenia na inkasenta obowiązków wynikających z art. 9 o.p. Inkasent jest zobowiązany do pobrania od podatnika takiej opłaty i wpłacenia jej we właściwym terminie organowi podatkowemu. Na mocy takiej uchwały, pomiędzy Gminą i inkasentem nawiązuje się stosunek administracyjnoprawny, który jest skuteczny, bez konieczności wyrażenia zgody przez podmiot wskazany jako inkasent. Gdyby konieczna była zgoda wyznaczonej osoby, oznaczałoby to, że instytucja inkasa utraciłaby cechy administracyjne, które są bliższe prawu podatkowemu, a nie prawu cywilnemu. Brak jest zatem też możliwości do podejmowania uchwał przez radę gminy umożliwiających inkasentowi odmowę lub zrzeczenie się pełnienia tej funkcji, gdyż w ten sposób obowiązek publicznoprawny przekształcany byłby w stosunek zależny od woli adresata uchwały. Pogląd ten znalazł odzwierciedlenie, m.in. w wyroku NSA z dnia 28 lutego 1992r., sygn. akt SA/Po 1130/91, (Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1995, z. 1, poz. 20) oraz w wyroku NSA z dnia 26 sierpnia 2011 r. sygn. akt II GSK 820/10 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże gdy uchwała nakłada na inkasentów dodatkowe obowiązki, poza pobraniem opłaty i jej wpłaceniem na rachunek gminy, wymaga to ich zgody (porozumienia). Przez taki obowiązek należy rozumieć np. obowiązek wydania wpłacającemu pokwitowania na dowodzie wpłaty kwitariusza przychodowego. Wówczas inkasent ma obowiązek posiadać kwitariusz o określonym wzorze i używać go, pobierając ww. opłatę. Wynagrodzenie inkasenta jest świadczeniem publicznoprawnym, nie zaś cywilnym. Z tego też względu, gdyby uchwała określała wynagrodzenie inkasenta w formie umowy byłoby to wadliwe (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz, pod red. L. Etela, WKP 2017, do art. 9).

W § 1 ust. 4 przedmiotowej uchwały wskazano, że do pobierania opłaty miejscowej zobowiązane są osoby kierujące hotelami, motelami, pensjonatami, domami wczasowymi, ośrodkami wypoczynkowymi lub wycieczkowymi, schroniskami, kampingami, polami biwakowymi, gospodarstwami agroturystycznymi, pokojami gościnnymi i kwaterami prywatnymi albo podobnymi obiektami usługowymi, w których przebywają czasowo osoby podlegające opłacie miejscowej.

Zgodnie z art. 31 o.p., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, będące inkasentami, są obowiązane wyznaczyć osoby, do których obowiązków należy pobieranie ww. opłaty oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot, a także zgłosić właściwemu miejscowo organowi podatkowemu imiona, nazwiska i adresy tych osób. Zgłoszenia należy dokonać w terminie wyznaczonym do dokonania pierwszej wpłaty, a w razie zmiany osoby wyznaczonej - w terminie 14 dni od dnia, w którym wyznaczono inną osobę. Zgodzić należało się z Prokuratorem, że określenie inkasentów należy do wyłącznej kompetencji Rady Gminy i pod tym kątem został oceniony z prawem przez Sąd zapis § 1 ust. 4 ww. uchwały. Zdaniem Sądu, określenie inkasentów możliwe jest nie tylko przez podanie ich imion i nazwisk, lecz również za pomocą posiadanych przez nich cech charakterystycznych, wyróżniających ich od innych osób, umożliwiających bez żadnych wątpliwości zindywidualizowanie osoby inkasenta (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz, pod red. L. Etela, WKP 2017, do art. 9; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1526/06; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 938/14; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 56/2015).

Według Sądu, wskazanie na inkasenta jako podmiotu, prowadzącego wymienione w uchwale obiekty było prawidłowe. Zdaniem Sądu, po stronie inkasentów nie ma wątpliwości, kto prowadzi wymienione w zaskarżonej uchwale obiekty. Podkreślić należy, że ustanowienie inkasentów z mocy prawa skutkuje tym, iż tylko te osoby mają interes prawny do zaskarżenia uchwały Rady Gminy w tym zakresie w drodze indywidualnej skargi do sądu administracyjnego, a nie osoby zobowiązane do uiszczenia z mocy prawa tej opłaty. Oczywiste jest, że Prokurator może skarżyć uchwałę również w zakresie poboru opłaty w drodze inkasa, lecz uzasadnienie skargi winno koncentrować się na występujących wątpliwościach po stronie samych inkasentów, co do tego kto jest inkasentem ww. opłaty. W swojej skardze Prokurator wskazał jedynie na fakt opisowego określenia inkasentów w przedmiotowej uchwale. Zdaniem Sądu, trudno jest wyobrazić sobie sytuację, żeby Rada Gminy w uchwale dotyczącej inkasa określała inkasenta (którym jest dana osoba już z mocy samego prawa) z imienia lub nazwiska w stosunku do osób fizycznych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (np. spółka cywilna) lub też określała osobę prawną przez wskazanie jej nazwy i formy prawnej, w jakiej prowadzi działalności (np. spółka z o.o., spółka S.A., spółdzielnia) z podaniem nazwy konkretnego obiektu. Powodowałoby to konieczność wymienienia w takiej uchwale bardzo dużej podmiotów, w tym osób fizycznych, które oferują pokoje gościnne w swoich prywatnych domach, które mają już samą możliwość przyjmowania na pobyt czasowy osób fizycznych, przebywających w celach wypoczynkowych, zdrowotnych, szkoleniowych lub turystycznych na obszarze wskazanych sołectw, niezależnie od tego czy w ogóle przyjmują takie osoby. Pamiętać należy, że dochody z agroturystyki są znacznym wkładem finansowym do budżetu domowego rolników, a zgodnie z art. 21 ust.1 43 ustawy z dnia z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 200), dochody uzyskane z tytułu wynajmu pokoi gościnnych, w budynkach mieszkalnych położonych na terenach wiejskich w gospodarstwie rolnym, osobom przebywającym na wypoczynku oraz dochody uzyskane z tytułu wyżywienia tych osób, jeżeli liczba wynajmowanych pokoi nie przekracza 5 są wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Powyższe oznacza, że osób wynajmujących pokoje na terenie, gdzie ustanowiono opłatę miejscową może być bardzo dużo, a każda zmiana osoby prowadzącej w przedmiotowej uchwale obiekty powodowałaby konieczność zmiany uchwały Rady Gminy w zakresie określenia inkasentów. Tak samo jak pojawienie się nowych obiektów, które zajmowałyby się przyjmowaniem osób fizycznych na pobyt czasowy w celach określonych w przedmiotowej uchwale. Zapisy uchwał powinny być zgodne z prawem, ale też racjonalne i umożliwiające ich wykonanie. Sądowi znane jest orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie określenia inkasentów opłaty targowej, wskazywane w skardze. Jednak zdaniem Sądu, orzeczenia te nie mogą być wprost odnoszone do opłaty miejscowej, właśnie z uwagi na przedstawioną wyżej specyfikę tej opłaty. Opłata targowa zbierana jest przez wyznaczonych inkasentów od osób, dokonujących sprzedaży na targowisku. Osoba inkasenta opłaty targowej musi być więc wyraźnie oznaczona, co w rzeczywistości często przekłada się na fakt posiadania przez inkasenta określonego ubioru i legitymacji.

Z uwagi na powyższe rozważania Sąd nie podzielił stanowiska NSA, zaprezentowanego w wyroku z dnia 2 lutego 2017 r. o sygn. akt II FSK 1691/15.

Podkreślić należy także, że jakiekolwiek nieprawidłowości w uchwale Rady Gminy dotyczące inkasa, czy inkasentów nie powodują, że ww. opłata od danych osób fizycznych przebywających na terenie wskazanych sołectw jest nienależna i podlega zwrotowi. Rada Gminy działałaby bezprawnie np. w sytuacji, gdyby określiła ww. opłatę na terenie innym niż teren wskazany w uchwale, czy też w wysokości wyższej niż wynikająca z przepisów u.p.o.l.

Reasumując, zdaniem Sądu, określenie inkasentów tej opłaty w sposób opisowy nie spowodowało, że Rada Gminy przekazała swoje kompetencje w tym zakresie Wójtowi Gminy.

Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z istnieniem w obrocie prawnym uchwały Rady Gminy z dnia 27 kwietnia 2017 r. uchwałę nr XXXIV/206/2017 w sprawie inkaso opłaty miejscowej, wskazać należy, że ww. uchwała nie podlegała ona ocenie Sądu w niniejszej sprawie. Prokurator wskazał, że skoro w uchwale nr XXXIV/206/2017 w § 1 ust. 1 wymieniono inkasentów opłaty miejscowych z imienia i nazwiska oraz w § 2 ustalono prowizję za czynności inkasa, a także w § 1 ust. 2 podano sposób rozliczania pobranej opłaty to przepisy zawarte w § 1 ust. 4, § 2 i § 3 zaskarżonej uchwały, regulujące ww. kwestie ponownie naruszały art. 7 i 94 Konstytucji oraz art. 19 pkt 2 u.p.o.l.

Zdaniem Sądu, uchwała nr XXXIV/206/2017 była dopełnieniem uchwały z dnia 27 października 2016 r. nr XXV/151/2016, która obecnie nie obowiązuje, gdyż zastąpiła ją skarżona uchwała. Wynikało to z chronologii podjętych uchwał przez Radę Gminy. Można to również odczytać z treści protokołu sesji Rady Gminy, na którym ww. uchwala zapadła (http://www.bip.gminawalcz.pl/dokumenty/2644). Podkreślić należy, że gdyby przyjąć stanowisko Prokuratora doszłoby zaistnienia sytuacji, że Rada Gminy najpierw wskazała osoby inkasentów przedmiotowej opłaty w danych miejscowościach, wysokość inkasa oraz sposób poboru tej opłaty przed samym ustanowieniem poboru tej opłaty na terenie konkretnych miejscowości z dniem 1 stycznia 2018 r. Gdyby tak było, stanowiłoby to oczywiste naruszenie prawa przez organ. W ocenie Sądu, zaskarżona uchwała jest samoistnym aktem prawa miejscowego, podjętym przez Radę Gminy na podstawie art. 19 u.p.o.l., wprowadzającym opłatę miejscową na terenie Gminy i określającym wysokość prowizji za inkaso oraz termin jej rozliczenia.

Przytoczone w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd przyjął, że zarzuty skargi były niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.