Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2662/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-11-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), asesor WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Sekretarz sądowy Elwira Massel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] Nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] J.S. wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci piwnicy do przechowywania owoców. We wniosku podano, że zamierzenie zrealizowane będzie na parceli nr [...]położonej w W. przy ulicy [...] będącej własnością wnioskodawcy.

Po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] Wójt Gminy W. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zgłoszonej inwestycji – budowy piwnicy do przechowywania owoców w W. w obrębie [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji przywołał przepisy art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 4 ust. 1 i art. 40 – 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W zakresie warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, że objęta zamierzeniem inwestycyjnym nieruchomość położona jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy W. w jednostce strukturalnej A 68 RZ uznanych jako "łąki, pastwiska" w dalszym zapisie planu wprowadzono m.in. "zakaz wprowadzania nowej zabudowy". W uzasadnieniu tej decyzji podano, że parcela gruntowa na której projektowana jest inwestycja to tereny o przewadze użytków zielonych, gdzie wprowadzono zakaz nowej zabudowy. Zdaniem organu pierwszej instancji, dopuszczenie do nowej zabudowy doprowadziłoby do trwałej degradacji naturalnego jeszcze charakteru przyrodniczo – środowiskowego tych terenów oraz do złamania prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowego zagospodarowania.

W odwołaniu od tej decyzji skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego J.S. zwrócił się o ponowne przeanalizowanie sprawy i wydanie zezwolenia na budowę piwnicy. Podkreślił, że zakupione tereny obsadził drzewami owocowymi a przedmiotowa piwniczka wykorzystywana będzie w okresie jesienno – zimowym dla przechowywania owoców. Podkreślił, że piwniczka ta dla uzyskania odpowiednich warunków zagłębiona będzie w ziemi a nadto obsypana grubą warstwą ziemi. Dodał, że będzie ona zatem niewidoczną dla otoczenia, czyli nie będzie szpecić krajobrazu otaczających gór. Jego zdaniem nie złamie to również planu zagospodarowania przestrzennego gminy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. rozpatrując odwołanie, decyzją Wójta W. utrzymało w mocy z powołaniem się na art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium podzieliło stanowisko organu niższej instancji. Powołując się na przepis art. 46 a ust. 1 pkt 1 wymienionej powyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium stwierdziło, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Kolegium, podobnie jak organu pierwszej instancji, zamierzona inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. Podkreślono w tej decyzji, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kształtuje sposób wykonywania prawa własności i dlatego zakazy w kwestii realizacji obiektów budowlanych koniecznie muszą być uwzględniane w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podniesiono, że zainteresowany może wystąpić do rady gminy z wnioskiem o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż wobec zapisów obecnego planu, proponowana inwestycja jest niemożliwa jak z nim sprzeczna.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.S. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy W. Podniósł, że jest rolnikiem a posiadany grunt w obrębie [...] zakupił w celu hodowli i upraw sadowniczych. Dla właściwej uprawy niezbędna jest mała piwniczka dla przechowywania owoców. Dodał, że próbował wpłynąć na zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wystąpił już do Urzędu Gminy W. o przekwalifikowanie swojej parceli na budowlaną, w celu wybudowania małego domku – altanki wraz z piwnicą. Dodał jednak, że gmina do dnia dzisiejszego nie przeprowadziła procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dorzucił, że jego sąsiad wybudował duży dom mieszkalny a także jego parcela leży w jednostce strukturalnej A 68 RZ.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga została wniesiona w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 12 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Stosownie do art. 97 § 1 wymienionej ustawy sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. Przystępując do kontroli legalności decyzji w niniejszej stwierdzić należy, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pierwszym rozstrzygnięciem w ramach przygotowywania procesu inwestycyjnego związanego ze zmianą zagospodarowania terenu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach skargi, orzekającym organom wytknąć przyjdzie brak należytego rozważenia istoty wniosku skarżącego, do którego organy odniosły się całkowicie bezkrytycznie. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że w jednostce strukturalnej A 68 RZ, w której leży nieruchomość skarżącego, wpisane zostały następujące informacje "Łąki i pastwiska" o przewadze użytków zielonych VI klasy bonitacyjnej , polany śródleśne z pojedynczymi zagrodami położone w granicach parku krajobrazowego [...], a w dalszej części zapis "zakaz wprowadzania nowej zabudowy". Skarżący, jak wynika ogólnie z wniosku, a co zostało szczegółowo przedstawione na rozprawie, jest zainteresowany wybudowaniem piwniczki na owoce. Według informacji skarżącego cała, mała piwniczka ma znajdować się pod ziemią. Powstaje zasadnicza wątpliwość czy jej budowa wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec wątpliwości, obowiązkiem organów prowadzących postępowanie było wezwanie skarżącego do sprecyzowania wniosku o warunki zabudowy, poprzez dokładne podanie o budowę jakiego obiektu się zwraca i jednoznacznie ustalić czy jest to obiekt wymagający uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dopiero bowiem po wyjaśnieniu zamiaru inwestycyjnego można odnieść się do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rozpatrzyć wniosek skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, decyzje organów obu instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający wyeliminuje wskazane uchybienia, ustali stan faktyczny sprawy i wskazując jakie okoliczności zostały udowodnione, wykaże jakie przesłanki przemawiają za udzieleniem lub odmową udzielenia wnioskowanego ustalenia warunków zabudowy, przy rozstrzyganiu kierując się aktualnie obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

su.