Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2674/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA (del.) Bonifacy Bronkowski Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant stażysta referent Aleksandra Żmudzińska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.C., J.C. i K.C. na uchwałę Rady Miejskiej w U. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie protestów do projektu planu miejscowego postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Rada Miejska Uzdrowiska U. podjęła w dniu [...] uchwałę w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar parceli gruntowej oznaczonej nr [...] położonej w U. przy ulicy Z..

Z treści uchwały wynika, iż teren dotychczas przeznaczony w planie pod użytki rolne z występującą rozproszoną zabudową miał być "przekwalifikowany" na teren produkcyjno-usługowy.

Następnie uchwałą z dnia [...] ten sam organ gminy zmienił treść uprzedniej uchwały zastępując wyrazy "tereny produkcyjno-usługowe" wyrazami "cele usługowe".

Po wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu protesty wnieśli m.in. J. i J.C. i K.S., właściciele nieruchomości położonych również przy ulicy Z., przy czym sąsiadujących z działką o numerze [...], objętą ustaleniami projektu.

Protestujący oponowali przeciwko przeznaczeniu w planie działki o nr [...] "pod budowę hotelu, magazynów oraz parkingów" uznając, iż realizacja takich inwestycji w przyszłości pozbawi ich jedynej wolnej przestrzeni i będzie dodatkowym źródłem emisji hałasu i zanieczyszczeń.

Domagali się pozostawienia dotychczasowego przeznaczenia, zwracając zwłaszcza uwagę na to, że obok tereny są zabudowane domami jednorodzinnymi.

Rada Miasta U. uchwałą z dnia [...] na podstawie art.23 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie uwzględniła protestów m.in. K.S. i J. oraz J.C.

W skardze J.C. i J.C. oprócz argumentów podniesionych w proteście zarzucili uchwale naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w tym art.24 ust.3 poprzez zaniechanie uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały nieuwzględniającej protest.

W odrębnej skardze K.S. powtórzyła w całości argumenty skarżących J. i J.C.

W odpowiedzi na skargi Rada Miasta U. domagała się ich odrzucenia, wykazując, iż skarżący nie wzywali organu gminy do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą.

Sąd administracyjny zważył co następuje:

W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawodawca w szeroko rozumianym procesie planistycznym określonym w art.18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wprowadził dwa różne instrumenty prawne dla kwestionowania ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonym do publicznego wglądu.

I tak stosownie do wówczas obowiązujących przepisów każdy, kto kwestionował ustalenia przyjęte w projekcie planu mógł wnieść protest (art.23 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

Do wniesienia protestu nie była potrzebna jakakolwiek legitymacja, w odróżnieniu od drugiego ze środków - jakim był zarzut.

Do złożenia zarzutu legitymowany był tylko ten, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zarówno o uwzględnieniu jak i odrzuceniu protestu bądź zarzutu rozstrzygała ostatecznie rada gminy w drodze uchwały przy czym uchwała odnosząca się do zarzutu, w myśl art.24 ust.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym musiała zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne.

Newralgicznym dla dalszych rozważań jest jednak to, że uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części wnoszący zarzut mógł zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie określonym w art.24 ust.4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Natomiast takich uprawnień ustawodawca nie przyznał wnoszącemu protest, stąd Sąd w tym składzie uważa, że brak jest podstaw prawnych do kwestionowania skargą uchwały w przedmiocie odrzucenia protestu.

Skoro bowiem ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiąca pełną i zamkniętą regulację środków służących do kwestionowania ustaleń przyjętych w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu stanowi tylko o skardze na uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części, to podstaw do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie odrzucenia protestu nie można poszukiwać poza tą ustawą.

Przenosząc te rozważania na ustalony w sprawie stan faktyczny Sąd podzielił pogląd organu gminy, iż skarżący nie będąc właścicielami nieruchomości objętej ustaleniami projektu planu byli jedynie uprawnieni do wniesienia protestu.

Ich interes w kwestionowaniu tych ustaleń jest li tylko faktyczny, a nie prawny.

Stąd też Sąd przyjmując za prawidłową klasyfikację złożonych przez skarżących pism jako protestów w rozumieniu art.23 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uznał, iż skarga na uchwałę w przedmiocie odrzucenia tych protestów jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w zw. z art.97 § 1 ustawy z tej samej daty Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.).

SW