Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1208/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Dnia 8 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Referent- stażysta Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 roku sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii ABCE oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2017r, poz. 978 ), utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatrzymania J.F. prawa jazdy kat. ABCE o nr [...] wydanego w dniu 30 sierpnia 2012r. przez Starostę [...].

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Decyzją z dnia [...] Starosta [...] orzekł o skierowaniu J.F. na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem z powodu otrzymania informacji o przekroczeniu liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzja została doręczona stronie w dniu 2 grudnia 2015r. W dniu 25 stycznia 2016r. pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie od wskazanej powyżej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2016r, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] o skierowaniu na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

W dniu 25 lutego 2016r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 24 lutego 2016r. zawierające wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] o skierowaniu na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

Postanowieniem z dnia 9 maja 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 23 marca 2016r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...].

Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2016r., sygn. akt III SA/Łd 263/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 15 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne. Natomiast wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2017r., sygn. akt l OSK 2360/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J.F. od wskazanego powyżej wyroku.

Z kolei prawomocnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2016r., sygn. akt III SA/Łd 581/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 9 maja 2016r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie skierowania na badanie psychologiczne.

Wezwaniem z dnia 27 kwietnia 2017r. Starosta [...] zobowiązał J.F. do złożenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania orzeczenia psychologicznego zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...]. Wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 2 maja 2017r.

W wyznaczonym terminie J.F. nie przedstawił orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, jak również nie wpłynęła żadna informacja, od uprawnionego do orzekania psychologa z pracowni psychologicznej, potwierdzająca fakt poddania się badaniu.

Zawiadomieniem z dnia 12 lipca 2017r. Starosta [...] poinformował pełnomocnika skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 lipca 2017r.

W odpowiedzi na zawiadomienie z dnia 12 lipca 2017r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania dokumentu prawa jazdy, w piśmie z dnia 21 lipca 2017r. pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postępowania względnie zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o zatrzymaniu prawa jazdy. Ponadto wniósł o zwrócenie się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o nadesłanie informacji o ilości punktów otrzymanych przez stronę za naruszenie przepisów ruchu drogowego a nadto zasadności wniosku nr [...], a także zwrócenie się do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Ł. o udzielenie informacji, czy J.F. odbywał szkolenia, o których mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a jeżeli tak, to w jakim okresie i z jakim skutkiem; dopuszczenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczności objęte niniejszym postępowaniem i prawo składania dalszych wniosków dowodowych.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w piśmie z dnia 1 sierpnia 2017r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu z dnia 28 lipca 2017r. podtrzymał wnioski o sprawdzenie kwalifikacji oraz o skierowanie na badanie psychologiczne J.F..

Decyzją z dnia [...] Starosta [...] orzekł na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 978) o zatrzymaniu J.F. prawa jazdy kat. ABCE nr [...].

Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie, w którym wskazując na naruszenie przepisów postępowania, tj.;

-art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i ustalenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.;

-art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji uzasadnionych wątpliwości, co do ilości nałożonych punktów karnych a zatem zasadności wniosku Policji o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi l instancji do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazało, że zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami, Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Powyższa norma pozostaje w zgodzie z art. 99, który stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na: badanie lekarskie, jeżeli:

a) kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu,

b) istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia;

3) badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli:

a) kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu,

b) przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego,

c) w okresie próbnym popełniła dwa wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

Zgodnie z brzmieniem § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2014r. póz. 949), jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej.

Organ odwoławczy stwierdził, że w oparciu o brzmienie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit.b. ustawy o kierujących pojazdami, wydana została przez Starostę [...] decyzja z dnia [...] o skierowaniu J.F. na badania psychologiczne, która stała się ostateczna w dniu 16 grudnia 2015r. Wobec tego, że decyzja o skierowaniu na badania stała się ostateczna, wezwaniem z dnia 27 kwietnia 2017r., dręczonym stronie w dniu 2 maja 2017r. organ zobowiązał skarżącego do przedstawienia orzeczenia w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania, czyli do dnia 2 lipca 2017r. Do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji strona nie przedstawiła organowi wymaganego orzeczenia lekarskiego. Wobec faktu, że strona nie zastosowała się do decyzji nakładającej obowiązek wykonania stosownych badań psychologicznych, konsekwencją było wydanie w dniu [...] decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Zaskarżona decyzja nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z powyższym organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy o kierujących pojazdami obowiązany jest do jej wydania. Nie mają żadnego merytorycznego znaczenia dla sprawy zarzuty podniesione przez pełnomocnika, co do ilości punktów, karnych, ich zredukowania i błędności decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne. Podstawą wydanej decyzji nie był art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy -Prawo o ruchu drogowym ale art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. W postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej zatrzymania prawa jazdy z powodu niepoddania się badaniu przez kierowcę nie mogą być ponownie badane te okoliczności i przesłanki, które warunkowały wydanie decyzji nakazującej kierowcy poddanie się badaniu. Decyzją o skierowaniu na badania organ załatwiający sprawę zatrzymania prawa jazdy jest związany.

Obowiązek wykonania badań psychologicznych został przesądzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] która mimo podejmowanych przez stronę kroków prawnych stała się ostateczna. W sytuacji, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ww. ustawy). Ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru, jak również nie dopuścił żadnych odstępstw od wskazanej procedury. Strona została powiadomiona o terminie złożenia orzeczenia, jak i o adresie placówki, w której zobowiązana jest poddać się badaniom, skoro tego nie uczyniła konsekwencją jej zaniechania było wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło wniosku pełnomocnika o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 § 1 K.p.a.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;

- art. 6, art. 7 i art. 7a K.p.a. polegające na rozstrzygnięciu postępowania na niekorzyść strony przy wątpliwościach co do treści normy prawnej;

- art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez odmówienie zawieszenia postępowania odwoławczego do czasu udzielenia informacji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o ilości punktów karnych nałożonych na skarżącego;

- art. 9 i art. 11 K.p.a poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Starosty [...];

obrazę przepisów prawa materialnego, tj.;

- art. 114 ust. 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że organ jest związany wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji, w sytuacji gdy strona kwestionowała ilość nałożonych na nią punktów karnych;

- art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., póz. 541), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji.

wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że wskazana ilość punktów karnych nie dawała Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Ł. podstawy do złożenia w dniu 10 listopada 2015 r. wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie. Z uwagi jednak na upływ czasu a zatem i wykreślenie punktów karnych, które ulegają wykreśleniu po roku od ich nałożenia - a w omawianym czasie nie zaszła okoliczność, która by tę regułę wykluczała - wydanie decyzji o zatrzymaniu J.F. było błędne. Podał, że § 5 ust. 1 pkt 3 lit. c rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, stanowi, że organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji wpis tymczasowy, o którym mowa w § 4 ust. 2, jeżeli w postępowaniu w sprawie o naruszenie prowadzonym przez właściwy organ stwierdzono, że nastąpiło przedawnienie karalności, a ponadto zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty, a w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy - 20 punktów. Z uwagi na znaczny upływ czasu od dnia złożenia wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji (niemalże dwa lata), zasadne jest zweryfikowanie twierdzeń organów Policji. Popełnione zaś wykroczenia w dniach 15 stycznia 2015 r. oraz 25 lutego 2015 r. z uwagi na brzmienie art. 45 § 1 Kodeksu wykroczeń z uwagi na upływ 2 lat od popełnienia czynu, uległy już przedawnieniu. Powoduje to, że nie zachodzą przesłanki do zatrzymania prawa jazdy z uwagi na nieprzekroczenie 24 punktów karnych.

Ponadto pełnomocnik podniósł, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych Innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz. 541), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, do dnia 3 stycznia 2016r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4. Wskazany w ustawie termin zatem minął i wydanie decyzji organu l instancji, skutecznie doręczonej stronie już po upływie tego okresu, obligował organ do umorzenia postępowania. Wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., obowiązywanie wspomnianego przepisu do dnia 3 czerwca 2018 r. nastąpiło na podstawie art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016r., poz. 2001), która jednak została wydana już po wydaniu decyzji przez organ l instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2018r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy postępowanie, w wyniku którego wydany został zaskarżony akt przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami je regulującymi, czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach sprawy; nie będąc jednak, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję z uwzględnieniem powyżej wskazanych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] orzekającą o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii ABCE.

Postępowanie w sprawie toczyło się w trybie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 978), zgodnie z którym starosta wydaje decyzje administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Wydawana na podstawie tego przepisu decyzja nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest decyzją, którą organ jest zobowiązany wydać w każdym przypadku opisanym w hipotezie tej normy prawnej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 lutego 2015 r II SA/Gl 1150/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 VII SA/Wa 2088/15, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 grudnia 2016 r. II SA/Go 736/16, dostępne www.nsa.gov.pl) Taki zaś przypadek zaistniał w przypadku skarżącego, który prawomocną decyzją Starosty [...] z dnia [...] został skierowany na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem i decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, gdyż jak wynika z akt sprawy prawomocnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2016 r. w sprawie III SA/Łd 581/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 9 maja 2016 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie skierowania na badanie psychologiczne. Ponadto decyzją nr [...] z dnia 22 marca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło też stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] o skierowaniu J.F. na badanie psychologiczne (k- 51 akt adm.), a po rozpoznaniu wniosku jego pełnomocnika o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu 18 maja 2016 r. decyzją nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję.

W tej sytuacji organ wezwał skarżącego w dniu 27 kwietnia 2017 r. (k-81 akt adm.) do osobistego stawienia się w siedzibie Starostwa w sprawie doręczenia orzeczenia psychologicznego zgodnie ze skierowaniem Starosty [...] z dnia [...] Wezwanie zostało doręczone 2 maja 2017 r. (k- 83 akt adm.). Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie poddał się badaniu, kwestionując w toku wszystkich wszczynanych postępowań ilość punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego przypisanych mu we wniosku o skierowanie na badanie psychologiczne i wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W tym stanie rzeczy skoro skarżący nie przedstawił orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, jak również nie wpłynęła żadna informacja od uprawnionego do orzekania psychologa, potwierdzająca fakt poddania się badaniu organ prawidłowo, zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., zawiadomił pismem z dnia 12 lipca 2017r. (k 87 akt adm.) o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania dokumentu prawa jazdy (doręczone 14 lipca 2017 r. k-88) i pouczył o przysługujących w toku postępowania uprawnieniach.

Z treści przepisu stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia wynika, że zatrzymanie prawa jazdy następuje m.in. w sytuacji, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Z uwagi na spełnienie powyższej przesłanki, organ był zobowiązany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania nie jest w ocenie sądu zasadny. Organ był w sprawie związany ostateczną decyzją o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne i w toku postępowania o zatrzymanie dokumentu prawa jazdy prowadzenie postępowania wyjaśniającego co do właściwej, zdaniem skarżącego, liczby punktów karnych nie ma uzasadnienia.

Postępowanie w sprawie prawidłowości wpisu ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a także postępowanie w sprawie skierowania strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Strona kwestionująca prawidłowość wpisu odpowiedniej ilości punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może zwrócić się o podjęcie określonej czynności do organu właściwego, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji. Wpis do ewidencji kierowców stanowi czynność materialno – techniczną, która podlega odrębnej kontroli sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o zatrzymanie prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie podlega już badaniu prawidłowość naliczania w ewidencji punktów uzyskanych przez kierowcę tytułem naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Niezależnie od tego należy zauważyć, że organ zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o udzielenie informacji przed wydaniem decyzji. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w piśmie z dnia 1 sierpnia 2017r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu z dnia 28 lipca 2017r. poinformował, że wniosek o sprawdzenie kwalifikacji J.F. oraz wniosek o skierowanie go na badanie psychologiczne jest aktualny. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie ma podstaw do usunięcia wykroczeń z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, gdyż na podstawie § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia J.F. przed upływem roku dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych przekroczyła 24 punkty (k- 97 akt adm).

Z powyższych względów brak podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a. W zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia stan faktyczny nie budził wątpliwości nie był przez stronę kwestionowany. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Nie doszło też w sprawie do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W aktach sprawy znajdują się odpowiedzi i wyjaśnienia udzielane przez KWP, który podtrzymał swoje stanowisko o ilości punktów karnych przypisanych skarżącemu (27 punktów od 2.12.2014 r. do 24 09. 2015 r.).

Podstawą prawną rozstrzygnięcia nie był w sprawie art. 114 ust. 1 lit b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, organ nie mógł więc dopuścić się naruszenia tego przepisu.

Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny również jest niezrozumiały, gdyż przepis ten nie był podstawą prawną zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

E.C.