Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1029/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 95 ust. 3 pkt 3 i 4, art. 97 ust. 5
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Maria Zawadzka Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi W. P., G. P., M. P., M. P. oraz A. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez W. P., M. P., A. P. (w imieniu której działa A. P.), G. P. i M. P. decyzją z dnia 29 czerwca 2011r. Nr [...] znak [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2011r. w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ul. B w A. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został art.127 § 2 , 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) i art.95 ust.3 pkt 3 i 4, art.97 ust.5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r.o Policji ( Dz.U z 2007r., Nr 43, poz.277 ze zm.).

Decyzja zapadła następujących okolicznościach stanu faktycznego:

Przedmiotowy lokal mieszkalny przy ul. B w A znajduje się w budynku stanowiącym własność Gminy A i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji.

Przydziałem nr [...] z dnia 2 stycznia 1968 r. powyższy lokal otrzymał W. P. - ojciec W. P. Do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu zostali uprawnieni: żona J. P. oraz synowie W., R. i L. P.

W dniu [...] 1992 r. W. P. zmarł, a decyzją nr [...] z dnia [...] 1993 r. przedmiotowy lokal przydzielono J. P., jako jedynej uprawnionej do policyjnej renty rodzinnej. W dniu [...] 1994 r. J. P. zmarła.

Pismem z dnia 5 kwietnia 1994 r. W. P. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z prośbą o uregulowanie stanu prawnego w/w lokalu. Regulacji stanu prawnego odmówiono z uwagi na zajmowanie go przez wnioskodawcę bez uprawnień. Podobne stanowisko zajął również dysponent lokalu - Komendant Miejski Policji pismem z dnia 16 grudnia 2003 r. Komendant Miejski Policji, który w trakcie postępowania sprawdzającego ustalił, że wnioskujący jest osobą nie posiadającą uprawnień do policyjnej renty rodzinnej, nie jest również funkcjonariuszem Policji i nie pobiera emerytury bądź renty policyjnej. Dodatkowo z Zarządu Budynków Komunalnych Urzędu Miasta uzyskano informację, iż przedmiotowe mieszkanie jest zadłużone.

Biorąc powyższe fakty pod uwagę, w dniu [...] 2007 r., na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 4, art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji Komendant Miejski Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego przez W. P. Postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] 2008 r., wzywającej W. P. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego przy ul. B w A. Decyzja ta została uchylona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji decyzja nr [...] z dnia [...] 2008 r., a sprawę skierowano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na błędy proceduralne. Po powtórzonym postępowaniu, w dniu [...] 2009 r. Komendant Miejski Policji wydał decyzję nr [...], w której wezwał W. P., M. P., M. P. i G. P. do opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ul. B w A. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2010 r. (sygn. Akt III SA/Kr 532/09) oddalił skargę stron. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 listopada 2010 r. (sygn. Akt I OSK 837/10) uchylił wyrok WSA w Krakowie oraz obie decyzje administracyjne stwierdzając naruszenie prawa materialnego w postaci art. 95 ust. 4 ustawy o Policji. Naruszenie to polegało na nie uwzględnieniu w decyzji o opróżnieniu lokalu nieletniej A. P. Podkreślić należy , że było to jedyny zarzut skargi kasacyjnej , który Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny. Wszystkie pozostałe zarzuty zarówno dotyczące naruszenia prawa materialnego w tym art.30 ust.1 ustawy o ochronie praw lokatorów , jak i zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne.

Ponownie rozpoznając sprawę Komendant Miejski Policji wydał w dniu [...] 2011 r. decyzję nr [...], którą wezwał na podstawie art. 90, 95 ust. 3 pkt 3 i 4, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji W. P., M. P., A. P., G. P. i M. P. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. B w A.

Organ wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że zarówno W. P. jak i jego żona M. P. oraz synowie G. P. i M. P. oraz córka – A. P. są osobami nieuprawnionymi w resorcie spraw wewnętrznych i administracji, gdyż jak wyjaśnił organ, w myśl art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu (...) emeryci i renciści policyjni mają prawo do zajmowania lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji. Prawo to przysługuje ponadto członkom ich rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach. Dalej organ wyjaśnił, że w stosunku do osób nieuprawnionych do świadczeń z resortu spraw wewnętrznych i administracji odnosi się przepis art. 95 ustawy o Policji taksatywnie wymieniający przypadki, w których wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Ust. 3 pkt. 3 wskazanego artykułu statuuje, że decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się (...) w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Zgodnie natomiast z brzmieniem § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 roku Nr 105, poz. 884 z późn. zm.) w stosunku do osób zajmujących lokal bez tytułu prawnego, decyzje w sprawach opróżnienia lokali mieszkalnych podejmuje będący dysponentem lokali kierownik jednostki organizacyjnej Policji, w którego dyspozycji pozostają te lokale - w tym przypadku jest to Komendant Miejski Policji. Z kolei w myśl art. 95 ust. 4 ustawy o Policji : "Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu."

W świetle powyższego stanu faktycznego i prawnego, zajmowanie lokalu mieszkalnego przy ul. B w A przez W. P., jego żonę M. P. wraz z niepełnoletnią córką – A. P. oraz synów: G. P. i M. P., jako osoby nieuprawnione w resorcie spraw wewnętrznych skutkuje wydaniem decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego bez prawa do innego lokalu mieszkalnego. Organ zaznaczył przy tym, iż w decyzji jako adresatów wskazał również niepełnoletnią A. P., co stanowi wyraz realizacji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 roku, sygn. akt I OSK 837/10.

Odwołując się od powyższej decyzji W. P., M. P., G. P., M. P. i A. P. wnieśli o uchylenie decyzji pierwszej instancji i zarzucili organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez brak załatwienia sprawy, skutkujący niewykonalnością i nieważnością zaskarżonej decyzji, brak rozstrzygnięcia, co powoduje, że zaskarżona decyzja jest decyzją nieistniejącą a także zarzucili niezawiadomienie A. P. o wszczęciu postępowania, niezawiadomienie stron o ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Rozwijając zarzuty, podnieśli, że decyzja nie konkretyzuje praw i obowiązków jednostki wynikających z przepisów prawa a jest jedynie wezwaniem względem stron do opuszczenia lokalu. W ten sposób sformułowane rozstrzygnięcie jest niewykonalne i jako takie jest nieistniejące. Zarzucili również, że uzasadnienie decyzji jest niezgodnie z art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej a także niewyjaśnienie podstawy prawnej. Generalnie odwołujący zarzucili organom naruszenie art. 7 i 77 kpa.

Po rozpoznaniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji wydał opisaną na wstępie decyzję, podzielając w całej rozciągłości stanowisko organu pierwszej instancji co do braku uprawnienia skarżących do zajmowanego lokalu przy ul. B w K. Zainteresowani nie są i nigdy nie byli funkcjonariuszami Policji, nie posiadają uprawnień do policyjnej renty rodzinnej i nie są członkami rodziny zmarłego W. P. w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji.

Organ wyjaśnił przy tym, że członkami rodziny policjanta, zgodnie z art. 89 ustawy o Policji są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: małżonek, dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 lat życia, (...).Skarżący W. P. jest synem zmarłego W. P., niemniej jednak ukończył już 25 lat życia, nie może więc zostać uznany za członka rodziny zmarłego w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji. Organ wskazał w tym miejscu na art. 92 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji stanowiący, że "decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego i wyjaśnił, że zajmowany przez W. P. z rodziną lokal mieszkalny nadal znajduje się w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Wskazał też na art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr 31, poz. 266), przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów (...), jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Organ podkreślił, że żadna ze stron postępowania nie posiada samoistnego prawa do lokalu, gdyż nigdy nie była jego głównym najemcą. W. P. miał jedynie prawo do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu w charakterze członka rodziny. Jeszcze raz organ podkreślił, iż przepisy ustawy o Policji stanowią przepis szczególny w odniesieniu do przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów i kodeksu cywilnego. Dlatego też sprawy przydziałów lokali pozostających w dyspozycji jednostek podległych ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych zostały wyłączone spod działania Prawa lokalowego oraz Kodeksu cywilnego przekazane wyłącznie do właściwości organów spraw wewnętrznych, działających w tym przypadku jako organy administracyjne. Tak więc, zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r., nr 105, poz. 884 i Dz. U z 2007 r., nr 123, poz. 856), w stosunku do osób zajmujących lokal bez tytułu prawnego, decyzje w sprawach opróżnienia lokali mieszkalnych podejmuje będący dysponentem lokali kierownik jednostki organizacyjnej Policji, w którego dyspozycji pozostają te lokale - w tym przypadku jest to Komendant Miejski Policji.

Odnosząc się ściśle do zarzutów odwołania, organ podniósł, że zarzut o niezawiadomieniu A. P. o wszczęciu postępowania administracyjnego jest bezzasadny. Podkreślił, że ten sam zarzut został już przez sądy odrzucony w postępowaniach sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu takiego stanowiska przytoczył inny wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r. (sygn. Akt II OSK 429/07), w którym stwierdzono, że "zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania nie jest wartością samą w sobie, lecz ma określony cel, którym jest przede wszystkim poinformowanie stron o tym, iż rozpoczęło się postępowanie administracyjne, w którym może zachodzić potrzeba obrony ich praw. Jeżeli zatem, strona dowie się z innego źródła o wszczęciu postępowania i na skutek tego obronę swoich praw podejmie, (...) to nie ma potrzeby zawiadamiania jej o wszczęciu postępowania". Tak więc A. P., co stwierdza sam pełnomocnik, reprezentowana przez matkę - M. P., miała wiedzę o toczącym się wobec niej postępowaniu. Sąd podzielił argumenty organów administracji, że nie posiadająca zdolności do czynności prawnych A. P. reprezentowana była w postępowaniu przez ustawowych przedstawicieli czyli rodziców. Za oczywiście bezzasadny uznał również zarzut, iż zaskarżona decyzja "nie załatwia sprawy" gdyż nie konkretyzuje praw i obowiązków jednostki, a więc jest tym samym niewykonalna. Organ podniósł, że sam pełnomocnik w odwołaniu rozwija pojęcie kategorycznego określenia obowiązku stron, który jest wyrażany najczęściej poprzez formułę: nakazuję, zakazuję, stwierdzam, przyznaję, ustalam, określam, zezwalam, wymierzam, udzielam. Sformułowanie "najczęściej" oznacza, że nie jest to katalog zamknięty, a więc dopuszczalne są inne formy kategorycznego określenia obowiązku stron. Niewątpliwie zaskarżona decyzja w sposób precyzyjny i wystarczający określa obowiązki stron. Każda z nich została konkretnie i indywidualnie określona (z imienia i nazwiska). Nie ma więc żadnych wątpliwości według organu, że chodzi o te, konkretne osoby. Organ precyzyjnie i wyczerpująco określił również przedmiot postępowania - opróżnienie zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu mieszkalnego przy ul. B w A oraz kategorycznie wezwał do wykonania tego obowiązku. Skarżący poprzez tę decyzję zostały wezwane do wykonania określonego zachowania polegającego na opróżnieniu konkretnego,indywidualnie określonego lokalu mieszkalnego. Nie jest więc możliwe większe skonkretyzowanie obowiązku. Następnie organ wskazał, że bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów art. 107 § 3 K.p.a. polegający na braku wskazania faktów i dowodów, na których oparł się organ wydając zaskarżoną decyzję. Całość uzasadnienia zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawia stan faktyczny sprawy, tj. brak uprawnień skarżących do zajmowania lokalu pozostającego w dyspozycji Policji oraz przepisy prawa, które stanowią podstawę wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Organ zauważył co prawda, że istotnie organ I instancji nie rozwinął treści art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, stanowiącego podstawę jej wydania i w tym zakresie zarzut skarżących uznał słuszny ale jednocześnie podał, że błąd ten nie jest jednak na tyle istotny, iż powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Na koniec wyjaśnił, że nieprawdą jest, iż organ nie zawiadomił stron o ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy. O tym, że postępowanie zostało zakończone, skarżący zostali poinformowani prawidłowo doręczonym w dniu 6 kwietnia 2011 r. zawiadomieniem z dnia 30 marca 2011 r. Nie skorzystali jednak z przysługującego im prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Co więcej, w ocenie organu odwoławczego postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo. Powtarzanie tych samych czynności spowodowałoby naruszenie przez organ I instancji zasady szybkości postępowania, określonej w art. 12 K.p.a., który stanowi, iż: "organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia." Organ I instancji słusznie uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał jest kompletny i wystarczający do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia (co zostało również potwierdzone przez sądy), w związku z tym ograniczył się do poinformowania stron o zakończeniu postępowania i wydania decyzji. Zarzut, że zaskarżona decyzja właściwie stanowi niemal dosłowne powtórzenie uchylonej decyzji nr [...] z dnia [...] 2009 r. jest zdaniem organu odwoławczego chybiony albowiem w istniejącym stanie faktycznym i prawnym inne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie było możliwe, a jak wykazano wyżej, uchylenie poprzedniej decyzji nastąpiło wyłącznie z powodu nieokreślenia obowiązku opróżnienia mieszkania wobec nieletniej A. P.

Na powyższą decyzję W. P., M. P., A. P. (w imieniu której działa A. P.), G. P. i M. P. wnieśli skargę, w której zarzucili naruszenie przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt.l kpa w zw. z art. 104 kpa, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy nie załatwia ona sprawy, a to z powodu braku skonkretyzowania w sentencji decyzji praw i obowiązków stron, co skutkuje niewykonalnością decyzji, a to z kolei jej nieważnością, brak rozstrzygnięcia decyzji sformułowanego w postaci kategorycznego i konkretnego orzeczenia o prawach i obowiązkach stron, uzasadnienie decyzji w sposób sprzeczny z art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności; niepełne i nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego, a tym samym brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wskutek czego organ błędnie przyjął, że skarżący zajmują lokal bez tytułu prawnego; niezawiadomienie stron o ponownym rozpatrzeniu sprawy po uchyleniu decyzji z dnia [...] 2009r. wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2010r. sygn. I OSK 837/10; niewłaściwe zastosowanie art. 95 ust.3 pkt.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji skutek przyjęcia, że skarżący zajmuj ą lokal bez tytułu prawnego; niezastosowanie art. 30 ust. l ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów wskutek bezpodstawnego przyjęcia, że przepisy odrębne wyłączają zastosowanie cyt. przepisu niniejszej sprawie. Wobec tych zarzutów wnieśli o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny działał w warunkach określonych w przepisie art. 190 p.p.s.a., czyli związania wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarga w rozpoznawanej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, a opisana we wstępie zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji jest zgodna z obowiązującym stanem prawnym. Komendant Miejski Policji wydał w dniu [...] 2011 r. decyzję nr [...], którą wezwał na podstawie art. 90, 95 ust. 3 pkt 3 i 4, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji W. P., M. P., A. P., G. P. i M. P. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. B w K. Przedmiotowy lokal mieszkalny przy ul. B w A znajduje się w budynku stanowiącym własność Gminy i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji.

Bezspornym w sprawie jest, że przydziałem nr [...] z dnia 2 stycznia 1968 r. powyższy lokal otrzymał W. P. - ojciec W. P. Do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu zostali uprawnieni: żona J. P. oraz synowie W., R. i L. P. W dniu [...] 1992 r. W. P. zmarł, a decyzją nr [...] z dnia [...] 1993 r. przedmiotowy lokal przydzielono J. P., jako jedynej uprawnionej do policyjnej renty rodzinnej. W dniu [...] 1994 r. J. P. zmarła. Natomiast W. P. jak i jego żona M. P. oraz synowie G. P. i M. P. oraz córka – A. P. są osobami nieuprawnionymi do nabycia tytułu prawnego do tego lokalu. W myśl art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu (...) emeryci i renciści policyjni mają prawo do zajmowania lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji. Prawo to przysługuje ponadto członkom ich rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach. Natomiast w stosunku do osób nieuprawnionych do świadczeń z resortu spraw wewnętrznych i administracji na podstawie przepisu art. 95 ustawy o Policji wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Ust. 3 pkt. 3 wskazanego artykułu statuuje, że decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się (...) w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Zgodnie natomiast z brzmieniem § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 roku Nr 105, poz. 884 z późn. zm.) w stosunku do osób zajmujących lokal bez tytułu prawnego, decyzje w sprawach opróżnienia lokali mieszkalnych podejmuje będący dysponentem lokali kierownik jednostki organizacyjnej Policji, w którego dyspozycji pozostają te lokale - w tym przypadku jest to Komendant Miejski Policji. Z kolei w myśl art. 95 ust. 4 ustawy o Policji : "Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu." W świetle powyższego stanu faktycznego i prawnego, zajmowanie lokalu mieszkalnego przy ul. B w A przez W. P., jego żonę M. P. wraz z niepełnoletnią córką – A. P. oraz synów: G. P. i M. P., jako osoby nieuprawnione w resorcie spraw wewnętrznych spowodowało wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego bez prawa do innego lokalu mieszkalnego. Organ prawidłowo wskazał w decyzji wśród jej adresatów również niepełnoletnią A. P., co stanowi wyraz realizacji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 roku, sygn. akt I OSK 837/10. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 29 czerwca 2011r. Nr [...] znak [...] utrzymał w mocy decyzje organu i instancji.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego niezasadne są zrzuty podnoszone w skardze. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut wymieniony w pkt 1 skargi, iż decyzja nie załatwia sprawy przez brak skonkretyzowania w sentencji decyzji praw i obowiązków stron. Wbrew twierdzeniom skargi w decyzji organu I instancji w sposób prawidłowy, jednoznaczny została sformułowana sentencja z której wynika obowiązek opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. B w A przez wskazanych adresatów decyzji. W sprawach dotyczących opróżnienia lokalu przez osoby, które zajmują go bez tytułu prawnego taki sposób formułowania sentencji decyzji jest poprawny, powszechnie stosowany w praktyce i akceptowany w orzecznictwie sądowym.

Niezasadne są również pozostałe zarzuty podniesione w skardze zarówno dotyczące naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego tj art.95 ust.3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji poprzez przyjęcie, że skarżący są osobami zajmującymi lokal bez tytułu prawnego, oraz niezastosowanie art. 30 ust.1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2010r. sygn. akt I OSK 837/10 jednoznaczne zajął stanowisko, że zarzut ten jest niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni powyższych przepisów i przyjął, że art.30 ust.1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. nie ma zastosowania do lokali pozostających w dyspozycji organów Policji. W tym miejscu należy przypomnieć powoływany już art. 190 p.p.s.a. , ze zwróceniem szczególnej uwagi na zdanie drugie tego przepisu. Zgodnie z którym nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Bezzasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj art. 9, 10§1 7, 77 ,107§ 1 i 3 kpa.. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art.10 § 1 kpa wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2010r. uznając ten zarzut za nietrafny. Nie zasługują również na uwzględnienie pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Brew twierdzeniom skargi w sprawie został prawidłowo zebrany materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny sprawy, a wręcz można określić, że stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, natomiast skarżący kwestionują ocenę prawną tego stanu faktycznego, a nie same okoliczności faktyczne w sprawie. Stąd też zarzut dotyczący naruszenia art.7, 77 k.p.a. nie znajduje żadnego uzasadnienia. Nie zasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art.107 § 1 i 3 kpa, albowiem zaskarżone decyzje wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami. Decyzja organu I instancji posiada wszystkie elementy składowe wymienione w art.107 § 1 k.p.a., natomiast decyzję organu II instancji należy oceniać z uwzględnieniem art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. , czyli jako decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Decyzje spełniają również wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. czyli zawierają uzasadnienie faktyczne, uzasadnienie prawne w którym przytaczają zastosowane przepisy i szczegółowo wyjaśniają podstawę prawną.

Zaskarżona decyzja i utrzymana w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami, zarówno materialnoprawnymi jak i przepisami postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.151 p.p.s.a. oraz uwzględniając art.190 p.p.s.a. skargę oddalił.