Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1473/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 4


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] pełnomocnik Ł.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] o zawieszeniu Ł.S. w czynnościach służbowych od dnia [...] do czasu ukończenia postępowania karnego.

W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wskazał, że nie jest wykluczone, że ewentualne utrzymanie w mocy rozkazów personalnych będzie stanowić nieuzasadnioną dolegliwość finansową dla skarżącego i jego rodziny. Ponadto skarżący otrzymuje wypłatę w ograniczonej wysokości, która nie wystarcza na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych jego oraz jego rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego orzeczenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W świetle cytowanego przepisu nie budzi zatem wątpliwości, iż zasadą jest, że zaskarżone rozstrzygnięcie, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia może więc nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej.

Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.

Zdaniem Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja nie powoduje bowiem zwolnienia skarżącego ze służby, a jedynie przedłuża okres zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych. Jedynie gdy okres zawieszenia przekroczy 12 miesięcy, to zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) może nastąpić zwolnienie policjanta ze służby. Jednakże stosownie do art. 42 ust. 1 powołanej ustawy uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Ponadto zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za miesiąc służby. Dodać należy, że stosownie do art. 42 ust. 6 tej ustawy okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust.1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego biegu. Przepisy te na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy o Policji stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego, a więc mają zastosowanie w niniejszej sprawie.

Z powyższego wynika, że wykonanie ewentualnego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby ma charakter odwracalny. W niniejszym postępowaniu zaskarżono decyzję przedłużającą okres zawieszenia funkcjonariusza w obowiązkach służbowych, a nie zwolnienie ze służby. W przypadku zawieszenia w obowiązkach służbowych nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli skarżący zostanie zwolniony ze służby wobec upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, to będzie mógł się domagać w przypadku wyroku uniewinniającego w postępowaniu karnym lub umorzenia takiego postępowania przywrócenia do służby oraz wypłaty świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

-----------------------

2