Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1121/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1, art. 1, art. 145 § 1, art. 174
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 194 § 1, § 3, art. 187 § 1, art. 188
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 20 ust. 3, art. 21
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: § 46 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędziowie: NSA Antoni Hanusz, NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Po 1522/08 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 13 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 r., I SA/Po 1522/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 13 października 2008r. w przedmiocie podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2003r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że Burmistrz Gminy R. decyzją z dnia 20 lutego 2003 r. ustalił J. G. podatek od nieruchomości za rok 2003r w łącznej kwocie 31 949,90 zł, w tym za:

a ) budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m- 61.20 zł,

b) budynki związane z działalnością gospodarczą - 8 971,20 zł,

c) budowle związane z działalnością gospodarczą - 6 818,10 zł,

d) grunty związane z działalnością gospodarczą - 5 416,20 zł,

e) pozostałe grunty o pow. 53 416 m2 - 10 683,20 zł.

Postanowieniem z dnia 30 września 2005r. Burmistrz Gminy na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwana dalej: ord. pod. - wznowił z urzędu postępowanie w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego określonego decyzją z dnia 20 lutego 2003r. Wskazał, że ujawnione zostały nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ale nieznane organowi, które dotyczą zaniżenia podstawy opodatkowania budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą oraz zmiany oznaczenia konturu klasyfikacyjnego działki nr 637 o pow. 1 750, co wynikało z zawiadomienia Starostwa Powiatowego w R. z dnia 17 czerwca 2003r. o zmianie w ewidencji gruntów i budynków.

Burmistrz Gminy R. decyzją z dnia 20 grudnia 2005r. na podstawie art. 245 § 1 oraz art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. uchylił decyzję z dnia 20 lutego 2003r. i ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2003 w wysokości 78.818,10 zł oraz wysokość przypisu w kwocie 48. 868,20 zł w tym od:

a) budynków mieszkalnych -61,20 zł,

b) budynków związanych z działalnością gospodarczą - 46 516,80 zł,

c) budowli związanych z działalnością gospodarczą - 14 191,30 zł,

d) gruntów związanych z działalnością gospodarczą - 2708,10 zł i 4 657,50 zł

e) gruntów pozostałych /53 416m2/ - 10 683,20 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 20 lutego 2006r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

3. Wyrokiem z dnia 3 października 2006 r., I SA/Po 286/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzje obu organów podatkowych. W uzasadnieniu sąd wskazał, że przedmiotem rozstrzygnięcia był problem opodatkowania gruntu o powierzchni 53.416 m2. Grunt ten został opodatkowany podatkiem od nieruchomości, jako " grunty pozostałe ". Tymczasem skarżąca uważała, że grunt ten podlegał podatkowi rolnemu, gdyż cały czas od 1994 istnieją na nim budynki związane z prowadzeniem produkcji rolnej (kurniki). Skarżąca w tym zakresie powołała się na zaświadczenie Starostwa Powiatowego w R. z dnia 1 października 2004r.o przekwalifikowaniu gruntu z użytku "B" (tereny zabudowane( na aktualny "B-RVI"(użytki rolne zabudowane). Podkreśliła, że starostwo w piśmie z dnia 1 lipca 2005r. wyjaśniło, iż dnia 1 października 2004r. zostały sprostowane użytki działek 631 i 700/1 z terenów mieszkaniowych na użytki rolne zabudowane. Wymienione bowiem działki wchodziły w skład gospodarstwa rolnego i dlatego należało je klasyfikować jako "B-RVI".

Sąd uznał, że w toku postępowania nie wyjaśniono klasyfikacji przedmiotowych gruntów od 1994 oraz podstaw prawnych dokonanej w 2004r. zmiany w ewidencji gruntów, a szczególności, czy była to aktualizacja, o czym stanowi § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454) – zwanego dalej: rozporządzeniem, czy też korekta, o której mowa w zaświadczeniu starostwa z dnia 11 kwietnia 2005r., czy też sprostowanie z urzędu (zaświadczenie z 1 lipca 2005 r.).

4. Wyrokiem z dnia 7 marca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. G., uznając argumentację sądu pierwszej instancji za trafną.

5. Burmistrz decyzją z dnia 6 sierpnia 2006r. na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwanej dalej: ord. pod., art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121 poz. 844 ze zm,) zwanej dalej: u.p.o.l., art. 1-6 c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006r. nr 136 poz. 969)- uchylił decyzję z dnia 20 lutego 2003r. i ustalił J. G. łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2003r. wysokości 78.818,00 zł oraz przypis w kwocie 46.868,10 zł. Zobowiązanie to zostało obliczone analogicznie jak w uchylonej decyzji z dnia 20 grudnia 2005r. W szczególności grunt o powierzchni 53.416 m2 został opodatkowany podatkiem od nieruchomości w kwocie 10.683,20 zł. Burmistrz powołał się na pismo Starosty Powiatowego w R. z dnia 10 czerwca 2008r., w którym stwierdzono, że w odniesieniu do działek nr [...] i [...] zmiany dokonane zostały z urzędu zgodnie z § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia oraz art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027) zwanej dalej: u.p.g.k. Usunięto w ten sposób niezgodność, która powstała w związku z pracami dotyczącymi odnowienia operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu Słupia Kapitualna.

Po rozpoznaniu odwołania podatniczki od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało ją w mocy. Organ wskazał, że postępowanie wznowieniowe nie dotyczyło działek [...] i [...]. Działki te do dnia 1 października 2004r. były w ewidencji gruntu klasyfikowane jako użytek gruntowy - tereny mieszkaniowe. Starosta R. pismem z dnia 10 czerwca 2008 r. wyjaśnił charakter dokonanych zmian w ewidencji, wskazując jako podstawę prawną powołany przepis rozporządzenia. Tym samym wykluczony został sugerowany przez podatniczkę tryb sprostowania, czy też korekty. W tym przypadku Starostwo Powiatowe w R. dokonało bowiem aktualizacji ewidencji zgodnie z przepisami u.p.g.k. oraz rozporządzenia.

6. W skardze na powyższą decyzję podatniczka zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 122, art.180 § 1, art. 181 i art. 187 § 1 ord. pod.

7. Uzasadniając wydany wyrok sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z wskazaniami sądu wyrażonymi w wyroku z dnia 3 października 2006r. organy podatkowe wyjaśniły zarówno podstawę prawną, jak i charakter czynności podejmowanych przez Starostwo Powiatowe w R. w związku ze zmianą w ewidencji gruntów z dnia 1 października 2004r.

Starosta Powiatowy w R. w piśmie z 10 czerwca 2008r. wyjaśnił, że działki nr [...] i [...] w wyniku odnowienia operatu ewidencyjnego w 1995r. zostały oznaczone, jako tereny mieszkaniowe. Zmiana oznaczenia tych działek wprowadzona w życie od dnia 1 października 2004r. (użytki rolne B-RVI) przeprowadzona została z urzędu zgodnie z § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia oraz art. 20 ust. 3 u.p.g.k. Powyższe potwierdzało również zaświadczenie Starostwa Powiatowy w R. z dnia 5 lipca 2006 r., w którym wskazano, że zmiany wprowadzone zostały z urzędu "z uwagi na to, że przedmiotowe działki wchodzą w skład gospodarstwa rolnego i w tym przypadku należało je sklasyfikować jako "B-RVI".

Sąd podkreślił, że skarżąca od 1994r. (do czasu wznowienia postępowania) nie zwracała się do właściwego organu o wprowadzenie stosownych zmian w ewidencji. Organy podatkowe w świetle zgromadzonego materiału dowodowego miały więc dostateczne podstawy do wydania, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji określającej wysokości podatku od nieruchomości w odniesieniu do działek [...] i [...]. W świetle tych okoliczności argumentacja skarżącej, że " jest to niewątpliwie sprostowanie własnego błędu tego samego organu" nie może być akceptowana. Zmiana klasyfikacji gruntów przeprowadzona od dnia 1 października 2004r. nie była bowiem sprostowaniem błędu, czy też korektą a zmianą dokonaną z urzędu w oparciu o wskazane przepisy.

Sąd wskazał, że w świetle art. 21 u.p.k.g. organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów .Wypis z ewidencji jest dokumentem urzędowym. Zgodnie bowiem z art. 194 § 3 ord. pod. nie jest wyłączona możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi. Skarżąca nie przedstawiła jednak innego dokumentu urzędowego, który potwierdzałby, że działki w roku podatkowym były użytkami rolnymi.

W ocenie sądu bezzasadny był zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. Problem zasadności wznowienia postępowania w sprawie nie był bowiem kwestionowany zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2006r. jaki i w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2008r.

Wskazano także, że po wznowieniu postępowania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2004 organy podatkowe dokonały w odniesieniu do przedmiotowych działek określenia podatku od nieruchomości za czas do września, a od 1 października 2004r. uwzględniły wprowadzone przez Starostwo Powiatowe zmiany w ewidencji i oznaczeniu tych działek, jako użytków rolnych zabudowanych ( I SA/Po 401/08).

8. W skardze kasacyjnej podatniczka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

a) przepisów postępowania, tj. art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej: p.p.s.a. – w zw. z "art. 145 § 1c" p.p.s.a. i w zw. z art. 2 u.p.o.l., które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegające na jego błędnej wykładni dokonanej przez sąd pierwszej instancji, że podstawą kwalifikowania działek [...] i [...], jako gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym mają być błędne i niezgodne z rzeczywistością zapisy istniejące w ewidencji gruntów i budynków w 2003 r., podczas gdy niesporne jest, że zapisy te były niezgodne z faktycznym przeznaczeniem tychże gruntów, jako nieruchomości rolne, co zostało z urzędu zaktualizowane przez administratora tej ewidencji,

b) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 1 p.p.s.a. w zw. z "art. 145 § 1c" p.p.s.a w zw. z art. 194 § 1 ord. pod. w wyniku błędnej wykładni dokonanej przez sąd pierwszej instancji i uznania w praktyce, że wypis z ewidencji gruntów i budynków, jako dokument urzędowy jest w tej sprawie jedynym, jaki ma być podstawą opodatkowania gruntu, podczas gdy przeprowadzono w tej sprawie skuteczny przeciwdowód, a oczywista i niesporna niezgodność tychże zapisów z rzeczywistym stanem użytkowania gruntów winna eliminować ten dokument, jako podstawę ustaleń faktycznych w tej istotnej dla sprawy kwestii.

W związku z tak postawionymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

9. W pierwszej kolejności należy wskazać na art. 183 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Przepis ten powoduje, że rozpoznając skargę kasacyjną Sąd związany jest jej granicami. Jest to o tyle istotne, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami a zatem jest władny badać jedynie naruszenie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę. Utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd na gruncie powyższego przepisu wskazuje, że nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślanie (por. wyroki NSA: z dnia 8 kwietnia 2009 r., II FSK 1951/07, LEX nr 497211; z dnia 10 czerwca 2009 r., II FSK 241/08, LEX nr 511302; z dnia 7 kwietnia 2009 r., II FSK 338/08, LEX nr 512818; z dnia 5 grudnia 2008 r., I FSK 1494/07, LEX nr 515608; z dnia 4 września 2008 r., I FSK 1066/07, LEX nr 493166).

Powyższy przepis na gruncie rozpoznawanej sprawy jest istotnym przy rozpoznawaniu postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1c p.p.s.a. i w zw. z art. 2 u.p.o.l. O tyle o ile nie można mieć wątpliwości, co do pierwszej części tego zarzutu tj. art. 1 p.p.s.a. to już tak pewnym nie można być w przypadku art. 145 § 1c p.p.s.a. Należy zauważyć, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi posiada art. 145 § 1 to jednak nie posiada ona § 1c. Przepis art. 145 § 1 posiada trzy punkty, z czego pkt 1 posiada trzy jednostki redakcyjne: a, b i c. W tej sytuacji można by się jedynie domyślać, że intencją autora skargi kasacyjnej mógł być art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jednakże oprócz przytoczenia zarzutu w petitum skargi kasacyjnej brak jest dalszego rozwinięcia tego zarzutu. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie może się domyślać, jaki konkretnie przepis miał być powołany w tym zarzucie.

Powyższe jest tym bardziej istotne, że autor łączy zarzut naruszenia powyższych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z zarzutem naruszenia art. 2 u.p.o.l. W pierwszej kolejności należy wskazać, że art. 2 u.p.o.l. jest przepisem prawa materialnego. Wynikające zaś z art. 174 p.p.s.a. podstawy skargi kasacyjnej, jasno precyzują, że w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego możemy mieć do czynienia z jego naruszeniem przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Natomiast naruszenie przepisów postępowania będzie mogło stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji należy podnieść, że autor skargi kasacyjnej w jednym zarzucie z jednej strony podnosi naruszenie przepisów postępowania, uzasadniając je zarzutem naruszenia przepisu prawa materialnego.

Również w tej kwestii wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji. Próba zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 21 stycznia 2009 r., I OSK 149/08, LEX nr 484136; z dnia 9 czerwca 2009 r., I FSK 503/09, LEX nr 510713). Podkreślić bowiem należy, że błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. błąd subsumcji to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może, zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, które skarżący uznaje za prawidłowy. Podważać zaś stanu faktycznego nie można na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2009 r., II FSK 1556/07, LEX nr 497780).

Ponadto należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 2 u.p.o.l. nie może być prawidłowo rozpoznawany także z innego powodu. Należy bowiem podnieść, że art. 2 u.p.o.l. (przyjmując jego brzmienie z 2003 r.) posiadał kilka jednostek redakcyjnych, a mianowicie posiadał on ust. 1, 2 i 3. Przy czym każdy z tych ustępów posiadał jeszcze kilka jednostek redakcyjnych. W tej sytuacji braku konkretyzacji w skardze kasacyjnej, które konkretnie jednostki redakcyjne mogłyby zostać naruszono powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może skutecznie rozpoznać tego zarzutu, bowiem nie może domyślać się intencji skargi kasacyjnej.

Reasumując rozważania, co do zarzutu naruszenia art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1c p.p.s.a. i w zw. z art. 2 u.p.o.l. należy wskazać, że zarzut ten nie może być skutecznie rozpoznany z uwagi na jego liczne uchybienia konstrukcyjne. Brak wskazania albo konkretnych, albo prawidłowych jednostek redakcyjnych tych przepisów, nie pozwala na kontrolę czy Wojewódzki Sąd Administracyjny faktycznie te przepisy naruszył. Co więcej odpowiedzi na te zagadnienie nie daje też uzasadnienie skargi kasacyjnej.

10. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1c p.p.s.a w zw. z art. 194 §1 ord. pod. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje go za bezzasadny. Pomijając ponowną analizę zarzutu naruszenia art. 145 § 1c p.p.s.a. odnieść się należy jedynie do zarzutu naruszenia art. 194 § 1 ord. pod. Jak wynika z treści tego przepisu dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Należy zauważyć, że podstawą określenia podatku od nieruchomości stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, która ma walor dokumentu urzędowego (art. 194 ord. pod.), a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. W konsekwencji organ podatkowy nie mógł bez przeprowadzenia przeciwdowodu odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w ewidencji gruntów i budynków, bowiem stanowiłoby to naruszenie art. 194 § 1 o.p.

Jak wynikało z ustalonego w sprawie stanu faktycznego Starosta Powiatowy w R. w piśmie z 10 czerwca 2008r. wyjaśnił, że działki nr [...] i [...] w wyniku odnowienia operatu ewidencyjnego w 1995r. zostały oznaczone, jako tereny mieszkaniowe. Zmiana oznaczenia tych działek wprowadzona w życie od dnia 1 października 2004r. (użytki rolne B-RVI) przeprowadzona została z urzędu zgodnie z § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia oraz art. 20 ust. 3 u.p.g.k. Powyższe potwierdzało również zaświadczenie Starostwa Powiatowy w R. z dnia 5 lipca 2006 r., w którym wskazano, że zmiany wprowadzone zostały z urzędu "z uwagi na to, że przedmiotowe działki wchodzą w skład gospodarstwa rolnego i w tym przypadku należało je sklasyfikować jako "B-RVI". Natomiast jak podkreślił sąd pierwszej instancji zmiana klasyfikacji gruntów przeprowadzona od dnia 1 października 2004r. nie była bowiem sprostowaniem błędu czy też korektą a zmianą dokonaną z urzędu w oparciu o wskazane przepisy. W świetle art. 21 u.p.k.g. organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie były uprawione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów .

W tej sytuacji w ocenie Naczelnego sądu Administracyjnego moc dowodowa dokumentu urzędowego nie została podważona na podstawie art. 194 § 3 o.p. Zarówno z petitum jak i uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, jaki to konkretnie dowód miałby obalić powyższe domniemanie. Oprócz bowiem ogólnikowych stwierdzeń i nieprecyzyjnego powołania się na bliżej nieokreślone dowody oraz podniesienie argumentu o bezpodstawnym oddaleniu wniosków dowodowych strony nie sposób stwierdzić, co miałoby obalić domniemanie wynikające z dokumentu urzędowego.

Jeżeli zaś strona miała wątpliwości, co do oddalenia jej wniosków dowodowych powinna była przedstawić zarzut naruszenia przez organy podatkowe chociażby art. 187 § 1, czy art. 188 ord. pod.

Konkludując zatem przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja stanowi jedyni polemikę nie popartą żadnymi konkretnymi okolicznościami, z tym co ustaliły organy podatkowe a uznał za prawidłowe sąd pierwszej instancji. W tej sytuacji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1c p.p.s.a w zw. z art. 194 §1 ord. pod. był nieuzasadniony.

11. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.