Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 270/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 par. 1, art. 27 par. 3, art. 33 pkt 1 i pkt 8
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant st.sekr. sąd. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2011r. sprawy ze skargi I.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. o nr [...], określił ciążące na I W. solidarne zobowiązanie z tytułu należności celnych za okres [...]/2001. W związku z nieuregulowaniem w wyznaczonym terminie należności organ zwrócił się o przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu [...] maja 2002 r. nr [...] i [...]. W związku ze stwierdzeniem przez organ egzekucyjny w toku wszczętego postępowania egzekucyjnego, że w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., umorzył postępowanie egzekucyjne w oparciu o art. 59§2 (t.j. - Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz.1954 ze zm.; dalej upea). Następnie, z uwagi na ujawnienie źródła dochodu zobowiązanej, organ celny postanowił wszcząć ponowną egzekucję w oparciu o art. 61 upea, wystawiając tytuł wykonawczy z dnia [...] października 2010 r. o nr [...].

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2010 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą, tj. w firmie P. S.A. Zawiadomienie o zajęciu doręczone zostało pracodawcy w dniu [...] listopada 2010 r. Odpis zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanej w dniu [...] listopada 2010 r.

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. I W. złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 pkt 1, 8 oraz 7 i 10 upea., wnosząc jednocześnie w oparciu o przepis art. 35§1 upea, o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów. W uzasadnieniu złożonych zarzutów zobowiązana wskazała, iż w związku z umorzeniem wcześniej prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego, wszczętego w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] i [...], wystawione na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2001 r., określającej ciążące solidarnie na zobowiązanej oraz M. S. należności z tytułu długu celnego, uchylony został skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia przedmiotowych należności, które w związku z powyższym uległy przedawnieniu. Skarżąca ponadto wskazała, iż oparty na przepisie art. 33 pkt 8 upea zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego wynika z trudnej sytuacji finansowej skarżącej, która w związku z prowadzoną egzekucją nie dysponuje środkami wystarczającymi na utrzymanie rodziny. Na dowód powyższego zobowiązana załączyła dokumenty dotyczące jej sytuacji majątkowej. Uzasadniając zarzut niedoręczenia upomnienia albo niedołączenia do tytułu wykonawczego dowodu jego doręczenia, skarżąca wskazała, iż z art. 15§1 upea wynika obowiązek doręczenia zobowiązanemu upomnienia, natomiast z art. 27§3 upea wynika obowiązek dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia. W przekonaniu skarżącej wymogi te nie zostały spełnione.

Po rozpoznaniu zarzutów, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione, wskazując, że przedmiotowy tytuł wykonawczy z dnia [...] października 2010 r., nr [...], wystawiony został w oparciu o decyzję, która znajduje się w obrocie prawnym i podlega wykonaniu, a dochodzone należności nie uległy przedawnieniu, bowiem wszczęcie egzekucji administracyjnej należności na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] i [...], spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z treścią art. 242§6 pkt 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny (t.j. - Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 801 ze zm. dalej k.c.), termin przedawnienia zaczął biec na nowo od dnia stwierdzenia, że egzekucja jest bezskuteczna, tj. w dniu [...] października 2006 r., kiedy to zostało wydane postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, wobec czego ponowne wszczęcie egzekucji nastąpiło w okresie wymagalności dochodzonego obowiązku. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał ponadto, iż argument zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego również nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż na tym etapie postępowania egzekucyjnego brak alternatywy dla zastosowania innych środków egzekucyjnych spowodował konieczność zastosowania takiego środka, aby doprowadzić do wykonania obowiązku bez potrzeby stosowania kolejnych środków egzekucyjnych. Rozpoznając zarzut braku doręczenia zobowiązanej stronie upomnienia, Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż upomnienia dotyczące zobowiązania określonego decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. doręczone zostało stronie w dniu [...] kwietnia 2001 r., a wierzyciel ponownie wystawiając tytuły wykonawcze i kierując je do organu egzekucyjnego załączył dowód doręczenia upomnienia, który jest do wglądu w aktach sprawy. Organ egzekucyjny ponadto wskazał, że w obowiązującym stanie prawnym nie ma potrzeby ponownego doręczania zobowiązanej stronie upomnienia przed wystawieniem nowego tytułu wykonawczego, bowiem doręcza się go tylko raz, tj. po upływie terminu płatności należności. Dyrektor Izby Celnej ponadto uznał, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie czynności egzekucyjnych nie zniweczyło skutku doręczenia upomnienia, ani też skutków dokonanych wcześniej czynności egzekucyjnych. Wobec powyższego organ egzekucyjny uznał, iż wniesione przez stronę zarzuty nie mogą zostać uwzględnione.

Kwestionując rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej, pismem z dnia [...] grudnia 2010 r., zobowiązana złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji, oraz orzeczenie co do istoty sprawy, zgodnie z treścią wniesionych zarzutów. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż organ egzekucyjny nie odniósł się w zaskarżonym postanowieniu do dokonanego przez Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., uchylenia dokonanych wcześniej czynności egzekucyjnych, podjętych w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...] i [...] z dnia [...] maja 2002 r. Strona wskazała bowiem, że jej zdaniem uchylenie tych czynności niweczy przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonych należności celnych. W złożonym zażaleniu strona wskazała ponadto, iż organ egzekucyjny nie odniósł się w żaden sposób do trudnej sytuacji majątkowej skarżącej, będącej samotną matką wychowującą nastoletniego syna, oraz zaznaczyła, że z uwagi na obniżenie egzekwowanej kwoty należności, przed wszczęciem przedmiotowego postępowania egzekucyjnego zobowiązanej powinno zostać doręczone ponowne upomnienie. Strona wskazała przy tym, że niedopuszczalne jest zachowanie organu egzekucyjnego, polegające na tym, że organ ten nie przesłał zobowiązanej chociażby kopii dokumentu potwierdzającego skuteczne doręczenie w dniu [...] kwietnia 2001 r. upomnienia, a nakładanie na skarżącą obowiązku samodzielnego poszukiwania tego dokumentu w aktach sprawy egzekucyjnej uznać należy za sprzeczne z obowiązkiem zaznajamiania strony postępowania z motywami działań organu administracji publicznej.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., po zapoznaniu się z treścią zażalenia, materiałem zebranym w sprawie oraz po dokonaniu analizy stanu faktycznego i prawnego, postanowił zaskarżone postanowienie organu I instancji utrzymać w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej uznał za słuszną argumentację organu I instancji dotyczącą przedawnienia należności. Odnosząc się natomiast do wniesionego przez skarżącą zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ odwoławczy zaznaczył, iż biorąc pod uwagę wskazany przez Dyrektora Izby Celnej fakt braku informacji o posiadanym przez skarżącą majątku lub innym źródle dochodu, z którego organ egzekucyjny mógłby skutecznie dochodzić wykonania ciążącego na zobowiązanej obowiązku, prawidłowym było skierowanie przez organ I instancji egzekucji do wynagrodzenia za pracę skarżącej. Organ odwoławczy podniósł również, iż zobowiązana składając zarzut zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie wskazała żadnego innego majątku, do którego organ mógłby alternatywnie skierować egzekucję. Organ odwoławczy podzielił także argumentację Dyrektora Izby Celnej w kwestii braku obowiązku ponownego doręczenia zobowiązanej upomnienia. Ustawodawca nie zamieścił bowiem normy prawnej określającej taki obowiązek ani w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani w żadnym innym akcie prawnym mającym zastosowanie w dochodzeniu należności w trybie egzekucji administracyjnej. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał ponadto, iż zmiana wysokości należności, np. wskutek wyegzekwowania części obowiązku w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, nie powoduje konieczności wystawienia kolejnego upomnienia na tę należność. Z akt sprawy wynikało, że przed wystawieniem tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2010 r. wierzyciel dopełnił obowiązku doręczenia stronie upomnienia, a fakt, że doręczenie to miało miejsce w roku 2001, a więc jeszcze przed wszczęciem egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] i [...], nie miało wpływu na prawidłowość ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Za bezsporne bowiem organ uznał, że upomnienie zostało zobowiązanej skutecznie doręczone, a postępowanie egzekucyjne w toku którego skarżąca złożyła rozpoznawane zarzuty, wszczęte zostało po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia, co zgodne jest z normą zawartą w art. 15§1 upea. W zakresie podnoszonej przez stronę okoliczności nie przesłania chociażby kopii dokumentu potwierdzającego skuteczne doręczenie w dniu [...] kwietnia 2001 r. spornego upomnienia, a tym samym naruszenia obowiązku zaznajamiania strony postępowania z motywami działań organu administracji publicznej, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił stronie, że wyrażona w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.) ogólna zasada przekonywania, zobowiązuje organ administracji publicznej do wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, a nie do doręczania stronie z urzędu oryginałów lub odpisów znajdujących się w aktach sprawy dokumentów. Ponadto tutejszy organ poinformował stronę o treści art. 73 k.p.a., na podstawie którego skarżąca może zapoznać się ze znajdującym się w aktach sprawy dowodem doręczenia upomnienia lub zażądać wydania uwierzytelnionego odpisu dokumentu.

Pismem z dnia 11 marca 2011 r. I. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 15§1 oraz art. 27§3 upea. W uzasadnieniu powyższych zarzutów strona wskazała, iż przepis art. 15§1 upea nakłada na wierzyciela obowiązek doręczenia zobowiązanemu upomnienia, a dopiero po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu możliwe jest wystawienie tytułów wykonawczych celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jak wskazała skarżąca zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 316/08 brak jest podstaw do występowania przez wierzyciela z kolejnymi upomnieniami jedynie w przypadkach ponownego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tym samym obszarze, tj. przy niezmienionej tożsamości przedmiotu i podmiotu oraz podstaw wszczęcia tego postępowania, jednakże w przekonaniu skarżącej w rozpatrywanej sprawie powoływana w wyroku "niezmieniona tożsamość przedmiotu i podmiotu oraz podstaw wszczęcia tego postępowania" nie zachodzi. Jak wskazała bowiem zobowiązana, egzekwowane należności ciążą solidarnie na skarżącej oraz na M. S., a więc kwotowe określenie należności może się zmieniać wielokrotnie w wyniku częściowych wpłat drugiego z zobowiązanych. Ta zmiana wysokości należności, jak i konieczność wskazania sposobu i rozliczenia dotychczas ściągniętych kwot powodują, w przekonaniu skarżącej, iż na organie ciążył obowiązek doręczenia upomnienia. Do tego argumentu, zdaniem skarżącej, organ drugiej instancji nie odniósł się. Skarżąca ponadto zakwestionowała stanowisko tutejszego organu dotyczące braku obowiązku dołączenia do tytułów wykonawczych wystawionych w 2010 r. dowodu doręczenia upomnienia z roku 2001, pomimo że obowiązek ten wynika wprost z art. 27§3 upea. Skarżąca uznała również, iż niesłuszne jest stanowisko organu drugiej instancji, wskazujące, iż pozyskiwanie dokumentów urzędowych jest obowiązkiem skarżącej, jak również uznała za błędne powołanie się przez organ odwoławczy na przepisy k.p.a.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jego oddalenie,

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 15§1 upea egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Ponadto na podstawie art. 27§3 upea do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku.

W sprawie bezsporne jest, że do tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2010 r. nie został dołączony dowód doręczenia upomnienia. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu w treści tytułów wykonawczych wskazał jednak, że upomnienie zostało doręczone w dniu [...] kwietnia 2001 r. W ocenie skarżącej jest to niezgodne z art. 15§1 w związku z art. 27§3 upea. Skarżąca argumentowała w skardze, iż wydanie tytułu wykonawczego w każdym przypadku winno zostać poprzedzone doręczeniem upomnienia. Dowód doręczenia winien natomiast zostać dołączony do tytułu wykonawczego.

Zarzut naruszenia art. 15§1 w związku z art. 27§3 upea nie znajduje jednak uzasadnienia. Na wstępie należy wskazać, że podniesiony przez skarżącą problem był już przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2009 r., II FSK 315/08). W powołanym orzeczeniu NSA wyjaśnił, że celem instytucji upomnienia, uregulowanej w art. 15 upea, jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. W tym kontekście samo zagrożenie egzekucją, stanowiące istotę treści upomnienia, ma doprowadzić zobowiązanego do wykonania obowiązku (por. analogicznie: Z. Leoński [w:] R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2008, s. 65 oraz D. Jankowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Wydawnictwo "Unimex", Wrocław 2005, s 165). Upomnienie przypomina przy tym nie o obowiązku, który znany jest zobowiązanemu co najmniej z podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego, to jest na przykład z decyzji podatkowej lub dokumentów wymienionych w art. 3a u.p.e.a., ale o powinności jego wykonania, które – również w interesie strony – może być dobrowolne, ale zagrożone jest realizacją w drodze egzekucji administracyjnej. Następnie NSA wskazał, że jeżeli w danym przedmiocie uprawniającym do egzekucji administracyjnej w stosunku do określonego, nie zmienianego następnie podmiotu, na podstawie art. 15§1 upea przesłane i doręczone zostanie upomnienie, brak jest podstaw do występowania przez wierzyciela z kolejnymi upomnieniami, także w przypadkach ponownego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tym samym obszarze. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, przy niezmienionej tożsamości przedmiotu i podmiotu oraz podstaw wszczęcia tego postępowania, nie uchyla faktu ani znaczenia prawnego zrealizowanego przez wierzyciela obowiązku wystosowania upomnienia.

Należy w tej sytuacji wyjaśnić, że wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w skardze, nie doszło do zmiany "tożsamości podmiotu lub przedmiotu oraz podstaw wszczęcia" postępowania egzekucyjnego. Zobowiązaną jest nadal i niezmiennie skarżąca I. W., której upomnienie zostało skutecznie doręczone w dniu [...] kwietnia 2001 r., co zostało wykazane w treści tytułów wykonawczych z dnia 28 października 2010 r. Nie nastąpiła także zmiana przedmiotu i podstawy wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Przedmiotem egzekucji jest niezmiennie należność celna za [...]/2001, a podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2001 r., określająca zobowiązanie z tytułu należności celnych za wskazany powyżej okres. Ewentualna zmiana wysokości zaległości będącej przedmiotem egzekucji, na którą powołuje się skarżąca w skardze, nie stanowi okoliczności mającej wpływ na zmianę "tożsamości przedmiotu i podmiotu oraz podstaw wszczęcia" postępowania egzekucyjnego. Zmiana wysokości zaległości może nastąpić na skutek różnorodnych okoliczności (np. dobrowolna spłata części zaległości, częściowe zaspokojenie wierzyciela na skutek egzekucji, naliczenie odsetek od zaległości) i w żadnym przypadku nie powoduje zmiany przedmiotu postępowania egzekucyjnego. Przedmiotem jest bowiem określony obowiązek, który nie został wykonany i do czasu jego pełnego wykonania organ egzekucyjny może prowadzić postępowanie egzekucyjne, bez względu na to, czy częściowo obowiązek ten został już wykonany.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia należy wskazać, że upomnienie, zgodnie z art. 15§1 upea, przesyła się nie przed każdorazowym w tym samym przedmiocie wystawieniem tytułu wykonawczego, ale po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, co uzasadnia skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela. NSA w powołanym orzeczeniu wyjaśnił, że w takiej sytuacji przy kolejnym wystawianiu tytułu wykonawczego w danej sprawie, wierzyciel, na podstawie art. 27§3 upea., nie załącza do niego dowodu (przed pierwszym tytułem wykonanego) doręczenia upomnienia, wskazując tylko na (odzwierciedlone w ewidencji upomnień) uprzednie spełnienie tego obowiązku zgodnie z art. 15§1 upea. Z akt sprawy wynika natomiast – i okoliczność ta jest w sprawie bezsporna – że Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wykonał ten obowiązek, doręczając skarżącej upomnienie w dniu [...] kwietnia 2001 r. i powołując się na ten fakt w tytułach wykonawczych z dnia [...] października 2010 r.

Ponadto wnosząc zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej skarżąca powołała się na przedawnienie obowiązku będącego przedmiotem egzekucji (art. 33 pkt 1 upea) oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 upea). Oba te zarzuty nie znajdują jednak uzasadnienia w okolicznościach rozpatrywanej sprawy.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia należności będącej przedmiotem egzekucji należy stwierdzić, że wszczęcie egzekucji administracyjnej należności wynikających z decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2001 r. nastąpiło na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] i [...]. Tym samym nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia, zgodnie z art. 242§5 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny (t.j. - Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 801 ze zm. dalej k.c.). Na podstawie art. 242§6 pkt 2 tej ustawy termin przedawnienia zaczął biec na nowo od dnia stwierdzenia, że egzekucja jest bezskuteczna, co nastąpiło w dniu [...] października 2006 r., w związku z wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, wobec czego ponowne wszczęcie egzekucji nastąpiło w okresie wymagalności dochodzonego obowiązku.

W ocenie Sądu nie został także zastosowany zbyt uciążliwy środek egzekucyjny. Zajęcie wynagrodzenia za pracę nie stanowi bowiem zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w sytuacji gdy skarżąca nie wskazała innego źródła majątku, z którego zaległość mogłaby zostać zaspokojona. Nie można pomijać faktu, że celem postępowania egzekucyjnego jest zaspokojenie roszczeń wierzyciela, a w związku z tym obowiązkiem organu egzekucyjnego jest zastosowanie środka, który doprowadzi do realizacji tego celu. Postępowanie egzekucyjne zazwyczaj więc będzie odbierane przez dłużnika jako uciążliwe. W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut nadmiernej uciążliwości środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia także z tego powodu, że otrzymywane przez pracownika wynagrodzenie w pewnej części podlega ochronie prawnej.

W takiej sytuacji należało orzec, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.