Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 357/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 165a par. 1 i 2, art. 243 par. 1 i 3,, art. 233 par. 1 pkt 1, art. 133 par. 1, art. 120, art. 121 par. 1, art. 122 par. 1, art. 123 par. 1, art. 180 par. 1, art. 293 par. 1, par. 2 pkt 3, art. 129, art. 178 par. 1, art. 144 par. 1 pkt 1 lit. c) i pkt
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania kontrolnego zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października 2006 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

TŚ, reprezentowany przez adwokata, pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z [...] odmawiającą wznowienia postępowania kontrolnego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...].

Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ww. decyzją z [...], nr [...] określił dla A z siedzibą w P podatek od towarów i usług za okres [...] w kwocie [...] oraz podatek od towarów i usług do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za miesiące [...]. Decyzja powyższa na podstawie art. 151a Ordynacji podatkowej została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu [...]. Spółka nie złożyła odwołania od ww. decyzji wobec czego stała się ostateczna.

TŚ, reprezentowany przez adwokata, pismem z [...] złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną.

Naczelnik Urzędu Celno- Skarbowego decyzją z [...], nr [...] odmówił wznowienia postępowania kontrolnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] w przedmiocie określenia dla A zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz kwot podatku od towarów i usług do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy z 11 marca 2004 r. za miesiące [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że na postawie wydruku informacji pobranej w trybie art. 4 ust. 4 aa ustawy z dnia. 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, wg stanu na dzień [...], dot. A w Dziale 2 "Organ uprawniony do reprezentacji podmiotu", Podrubryka 1 "Dane wchodzące w skład organu" jest zamieszczona adnotacja "Bak wpisów". Powyższe oznacza, że A nie posiada obecnie organu uprawnionego do jej reprezentacji. Postanowieniem Sądu Rejonowego, [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego sygn. [...] z dnia [...] wykreślono ZS jako członka zarządu A na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym jako wpis niedopuszczalny ze względu na obowiązujące przepisy prawa. Organ I instancji stwierdził że TŚ w dniu [...], tj. w dniu złożenia wniosku o wznowienie postępowania kontrolnego nie był uprawniony do reprezentowania A w związku z czym nie mógł skutecznie wystąpić do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]. Organ stwierdził, że złożone żądanie o wznowienie postępowania nie zostało wniesione przez stronę, tj. A, lecz przez osobę trzecią.

TŚ, reprezentowany przez adwokata, w odwołaniu z [...] od w.w decyzji wniósł o jej uchylenie i rozpatrzenie wniosku z [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucił, że organ I instancji nie był uprawniony do wydania w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia w formie decyzji na podstawie art. 243 § 3 o.p. a jedynie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w oparciu o przepis art. 165a § 1 o.p., oraz że organ podatkowy uchybił art. 145 § 2 w związku z art. 144 § 1 pkt 2 i § 3 o.p. dotyczącym sposobu doręczania pism stronie reprezentowanej przez pełnomocnika będącego adwokatem poprzez doręczenie jej za pośrednictwem operatora pocztowego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy ustosunkował się do podniesionych zarzutów i wyjaśnił kiedy znajduje zastosowanie przepis art. 165a o.p. Organ II instancji wskazał, że z odpisu pełnego z Rejestru przedsiębiorców pochodzącej z Centralnej Informacji KRS wynika, że TŚ nie figuruje jako członek zarządu, czy prokurent A, a zatem nie jest umocowany do działania w imieniu w.w spółki. Organ wyjaśnił również dlaczego nie było możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosków o umożliwienie wglądu w akta ww. postepowania kontrolnego. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutu dotyczącego uchybienia art. 145 § 2 w zw. z art. 144 § 1 pkt 2 i § 3 o.p. Organ wyjaśnił, że na pełnomocnictwie z [...] do reprezentowania TŚ przez adwokata MR nie został wskazany adres elektroniczny został natomiast wskazany adres do korespondencji. Organ wyjaśnił, że decyzja organu I instancji weszła do obrotu prawnego, pełnomocnik zapoznał się z jej rozstrzygnięciem i wniósł odwołanie.

W skardze TŚ (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie następujących przepisów prawa:

1) art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm.) - poprzez błędne zastosowanie w sprawie, gdy prawidłowym było wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji, stosownie do art. 233 § 1 pkt 2 ww. ustawy;

2) art. 243 § 3 ww. ustawy - poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie;

3) art. 165a § 1 i § 2 ww. ustawy - poprzez błędne niezastosowanie w sprawie;

4) art. 120, art. 121 § 1, art. 122 § 1 ww. ustawy oraz art. 123 § 1 ww. ustawy w zw. z art. 180 § 1 ww. ustawy - poprzez rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w której wydana została Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] w przedmiocie określenia A zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz kwot podatku od towarów i usług do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy z 11 marca 2004 r. za miesiące [...];

5) art. 145 § 2 ww. ustawy w zw. z art. 144 § 1 pkt 2 oraz § 3 ww. ustawy - poprzez niezgodne z prawem doręczenie zaskarżonej decyzji, z pominięciem platformy ePUAP, w sytuacji, gdy nie wystąpiły problemy techniczne uniemożliwiające organowi podatkowemu doręczenie pisma stronie reprezentowanej przez pełnomocnika będącemu adwokatem za pomocą środków komunikacji elektronicznej, co w konsekwencji spowodowało, że decyzja organu I instancji w ogóle nie weszła do obrotu prawnego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do następujących kwestii, czy organ podatkowy mógł odmówić wznowienia postępowania, jeżeli tak to czy na podstawie art. 165a § 1 i 2 o.p., czy na podstawie art. 243 § 3 o.p., czy decyzja organu I instancji została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżącego, czy nie naruszono przepisów postępowania podatkowego?

W ocenie Sądu za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 243 § 3 i art. 165a § 1 i § 2 o.p. i w konsekwencji naruszenia art. 233 par. 1 pkt 1 o.p. Zgodnie z art. 165a § 1 o.p. gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Natomiast w świetle art. 243 § 3 o.p. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyli. Sąd zauważa, że obie regulacje odnoszą się do odmowy wszczęcia postępowania podatkowego. Podkreślić jednak należy, że przepisy dotyczące trybów nadzwyczajnych, w tym wznowienia postępowania mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej. W przypadku kolizji art. 243 § 3 i art. 165a § 1 o.p., przepisy art. 243 § 3 stanowią lex specialis w stosunku do art. 165a § 1 i mają pierwszeństwo. Zgodnie z art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej, wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, to żądanie strony wyznacza przedmiot postępowania. Zgodnie z art. 133 § 1 o.p. stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117c, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Skład orzekający zauważa, że pojęcie strony, a więc podmiotu, któremu w postępowaniu podatkowym przysługuje szczególna pozycja procesowa i związana z tym ochrona zostało zdefiniowane w art. 133 § 1 o.p. Zgodnie z tym przepisem stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110-117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Do przyjęcia, że dana osoba jest stroną postępowania podatkowego każdorazowo niezbędne jest wykazanie, iż w tym postępowaniu ma ona własny interes prawny. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjmuje się, że stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu, na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie statusie strony w postępowaniu w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy (por. wyrok WSA z 23 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1155/2006). Cechą interesu prawnego jest także jego realność. Nie może to być interes prawny tylko przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny, ale rzeczywiście istniejący (por. J. Zimmermann, OSP 1997, z. 4, s. 204). Dla uzyskania przez określony podmiot przymiotu strony nie wystarcza więc wykazanie jakiegokolwiek interesu faktycznego dającego się nawet racjonalnie uzasadnić. O tym, czy określony podmiot ma przymiot strony w podanym wyżej znaczeniu rozstrzygają normy prawne (ustawy). Osoby prawa cywilnego (osoby fizyczne i osoby prawne) i inne jednostki organizacyjne są więc podmiotami podatku tylko wówczas, gdy taką podmiotowość (zdolność bycia podmiotem praw i obowiązków) określają im normy prawa podatkowego. Skarżący może być stroną postępowania i adresatem decyzji nakładającej na niego określone ustawą obowiązki jedynie wówczas, jeżeli ze względu na swój własny interes żąda czynności organu podatkowego, jeżeli czynność organu podatkowego do niego się odnosi lub którego działanie organu podatkowego dotyczy. Skarżący nie ma on własnego interesu prawnego w znaczeniu obiektywnym i materialnoprawnym w postępowaniu podatkowym, którego przedmiotem jest wymiar podatku od towarów i usług należnego od spółki. Stroną postepowania podatkowego była wyłącznie spółka kapitałowa. Skarżący - nie będąc podmiotem zobowiązania podatkowego - nie miał własnego, bezpośredniego interesu prawnego w sposobie rozstrzygnięcia sprawy o wymiar podatku od towarów i usług. Ustawodawca w art. 133 § 1 O.p. wymienił szczegółowo podmioty, które są stroną postępowania (podatnik, płatnik, inkasent, itd.), wymagając, aby miały one swój własny interes prawny, który podlega konkretyzacji w określonym postępowaniu. Z informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców nr [...] pochodzącej z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że TŚ nie figuruje jako członek zarządu, czy prokurent A. Wobec powyższego organ podatkowy prawidłowo stwierdził, ze skarżący w dniu [...], t.j. w dniu złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie był uprawniony do reprezentowania A w związku z czym nie mógł skutecznie wystąpić do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...].

W ocenie Sądu za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122 § 1 o.p. oraz art. 123 § 1 w zw. z art. 180 § 1 o.p. Zauważyć bowiem należy, że akta postępowania prowadzonego z wniosku TŚ nie obejmują akt postępowania kontrolnego prowadzonego wobec A i wobec tego akta postępowania kontrolnego prowadzonego wobec innego podmiotu, t.j. A nie mogły zostać włączone do akt rozpoznawanej sprawy. Akta kontroli nie stanowią bowiem i nigdy nie mogły stanowić akt sprawy z wniosku skarżącego, a zatem nie mogły być udostępniane pełnomocnikowi skarżącego. Art. 129 o.p. stanowi, że postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron. Zgodnie z ww. zasadą organy podatkowe nie mają prawa udzielania jakichkolwiek informacji o okolicznościach faktycznych bądź prawnych toczącej się sprawy komukolwiek poza stronami (jak też ich przedstawicielami bądź pełnomocnikami) prowadzonego postępowania. W świetle art. 293 § 1 o.p. indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Stosownie zaś do art. 293 § 2 pkt 3 ww. ustawy przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Powyższe przepisy stanowią rozwinięcie i uszczegółowienie wynikającej z art. 129 o.p. zasady ograniczonej jawności postępowania podatkowego. Przywołane przepisy nadają danym zawartym w aktach postępowania kontrolnego szczególną rangę - chronionej ustawowo tajemnicy skarbowej. Dostęp do akt postępowania przysługuje wyłącznie stronie, co wynika wprost z art. 178 § 1 o.p., który stanowi, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych.

Nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 123 § 1 o.p., gdyż skarżącemu organy podatkowe zapewniły czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wynika z akt sprawy skarżący z przysługującemu jemu uprawnienia skorzystał. Ponadto wskazać należy, że z uwagi na brak legitymacji procesowej skarżącego badanie przesłanek w celu wznowienia postępowania kontrolnego było niemożliwe. W tych okolicznościach zarzut nieprawidłowego prowadzenia postępowania wyjaśniającego, t.j. z naruszeniem art. 122 § 1 i art. 180 o.p. nie zasługuje na uwzględnienie.

Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia wyrażonej w art. 120 o.p. zasady legalizmu i w art. 121 § 1 o.p. zasady zaufania. Zaskarżona decyzja oparta jest na właściwej podstawie prawnej i nie narusza przepisów postępowania i prawa materialnego.

Strona zarzuciła naruszenie art. 144 § 2 w zw. z art. 144 §1 pkt 2 oraz § 3 o.p. poprzez niezgodne z prawem doręczenie decyzji, t.j. z pominięciem platformy ePUAP, w sytuacji gdy nie wystąpiły problemy techniczne uniemożliwiające organowi podatkowemu doręczenie pisma stronie reprezentowanej przez pełnomocnika będącemu adwokatem za pomocą środków komunikacji elektronicznej, co w konsekwencji spowodowało, że decyzja organu I instancji w ogóle nie weszła do obrotu prawnego. W ocenie Sądu zarzut ten jest bezzasadny. Zgodnie z art. 126 o.p. sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Na podstawie art. 144 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy doręcza pisma:

1) za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, lub

2) za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą.

Stosownie do art. 144 § 5 o.p. doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Na podstawie art. 144a § 1 o.p. doręczanie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełni jeden z następujących warunków:

1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego lub portal podatkowy;

2) wniesie o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektroniczny;

3) wyrazi zgodę na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektroniczny.

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony złożył w formie papierowej wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres [...] dla A wraz z pełnomocnictwem do reprezentowania strony, w którym wskazano adres do korespondencji ul. [...], [...]. Pełnomocnictwo nie zawierało adresu elektronicznego. Zauważyć również należy, ze w odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącego po raz kolejny wskazał adres do korespondencji B ul. [...], [...] P i dopiero na wezwanie organu II instancji przedłożył pełnomocnictwo szczególne, w którym podał adres elektroniczny.

W ocenie sądu uznać należy, że organ I instancji miał obowiązek doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, zgodnie z art. 144 § 5 o.p. Jednakże pomimo, że doręczając pisma w toku postępowania podatkowego za pośrednictwem operatora pocztowego uchybił przepisowi art. 144 § 5 o.p., to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy naruszenie wskazanej regulacji nie miało charakteru istotnego dla wyniku sprawy. Zauważyć należy, że pełnomocnik złożył odwołanie od decyzji w formie papierowej, i dokonał tej czynności w terminie. Zauważyć również należy, że skutecznie doręczona pełnomocnikowi decyzja organu I instancji oraz przesłane do organu w terminie odwołanie dowodzą, że doręczenie decyzji przez organ I instancji choć nie nastąpiło drogą elektroniczną, nie pozbawiło skarżącego możliwości obrony jego praw. Zatem w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o uchybieniu przepisom postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniłoby uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Uchybienie przepisom regulującym zasady doręczania pism w postępowaniu administracyjnym miałoby charakter istotny dla wyniku sprawy np. w sytuacji gdyby na skutek zastosowania wadliwego trybu doręczenia profesjonalny pełnomocnik w ogóle nie mógł zapoznać się z treścią decyzji. W rozpoznawanej sprawie fakt doręczenia decyzji jest niewątpliwy, podobnie jak okoliczność wniesienia od niej odwołania w ustawowym terminie (a więc zapoznania się z rozstrzygnięciem i sformułowania w prawem przewidzianej formie zarzutów względem działania organu I instancji). Sąd nie podziela stanowiska strony, zgodnie z którym decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego. Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie zgadza się w oceną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 18 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 87/18. Sąd I instancji wskazał: "Wydanie i doręczenie postanowienia (decyzji) stanowi jego wprowadzenie do obrotu prawnego, a egzystencja prawna rozpoczyna się dopiero w chwili jego doręczenia. Załatwienie sprawy administracyjnej polega więc na wydaniu i doręczeniu stronie decyzji (...). Należy jednocześnie wskazać, że przepisy odnoszące się do doręczania pism w postępowaniu podatkowym regulują czynności postępowania o charakterze techniczno-procesowym. Skład orzekający podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1825/15 (LEX nr 2302458), w którym wyrażono następujący pogląd: "Koncepcja" wejścia decyzji do obrotu prawnego nie jest związana z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa doręczeniem decyzji, lecz z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata. Wchodzi do obrotu prawnego i wywołuje skutki prawne również decyzja (postanowienie) doręczone w sposób wadliwy, np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron lub ich pełnomocników. Jeżeli postanowienie (decyzja) organu podatkowego zostanie doręczone, nawet z naruszeniem art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, a więc nieprawidłowo, uznać należy, że rozstrzygnięcie weszło do obrotu prawnego i może zostać zaskarżone (o ile podlega zaskarżeniu)". Wobec tego, wejście postanowienia (decyzji) do obrotu prawnego nie jest związane z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa jego doręczeniem, lecz z dokonaniem czynności doręczenia, polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji (...). Doręczenie postanowienia (decyzji) do rąk adresata w formie papierowej, pomimo wniosku o doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, które nie prowadzi do ograniczenia praw strony w zakresie ochrony jej interesów, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: wyroki NSA: z 15 listopada 2017 r., II FSK 2855/15, z 14 czerwca 2016 r., II FSK 3608/15; z 12 października 2017 r., II FSK 2449/15"). W rozpatrywanej sprawie doręczenie decyzji przez organ I instancji było skuteczne i nastąpiło [...], co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru [k. nr [...] akt adm.], zaś odwołanie wniesiono z zachowaniem 14-dniowego terminu, tj. [...]. Fakt terminowego złożenia odwołania od decyzji doręczonej w sposób wadliwy oznacza, że decyzja ta dotarła do strony, która wniosła odwołanie. Tym samym skuteczne wniesienie odwołania od nieprawidłowo doręczonej decyzji oznacza, że choć wadliwie, to jednak doręczenia dokonano i przez to decyzja ta weszła do obrotu prawnego, stosownie do art. 212 o.p..

Z powyższych względów stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji należy uznać za trafne, a skargę za nieuzasadnioną, gdyż rozstrzygnięcie zawarte w decyzji nie narusza prawa.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.