Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 145/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 121 § 1, art. 178 § 3, art. 179 § 1 i § 3 w zw. z art. 123 § 1 i art. 127 art. 122 i art. 187 §, art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 366 ust. 1, art. 406 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 96 ust. 1, art. 213
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 1075/14 w sprawie ze skargi J.S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J.S.A. w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 10 września 2015 r. oddalił skargę J.S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z [...] września 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W związku z powzięciem przez Naczelnika Urzędu Celnego w Lublinie informacji o wszczęciu śledztw przez Prokuraturę Okręgową w [...], sygn. akt [...] i [...] w sprawie nieprawidłowości związanych z obrotem świeżym czosnkiem jako towarem niewspólnotowym, postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. organ ten wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie uregulowania sytuacji towaru objętego procedurą tranzytu według zgłoszenia T1 MRN Nr [...] z 3 lipca 2009 r.

Następnie, decyzją z [...] czerwca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Lublinie stwierdził powstanie długu celnego w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu według MRN z 3 lipca 2009 r. o wskazanym powyżej numerze, określił kwotę należności celnych w wysokości 136.905 zł i podatkowych w wysokości 6.439 zł oraz powiadomił o zaksięgowaniu kwoty cła dłużnika solidarnego - J.S.A. w K.

Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej decyzją z [...] września 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Podniósł, że zgodnie z art. 92 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE.L Nr 302 z dnia 19 października 1992 r., s. 1; dalej: WKC) procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z procedury spełnione, gdy towary objęte procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia. Z włączonych do akt postępowania materiałów Prokuratury Okręgowej w [...] wynika jednak, że operacja tranzytowa w sprawie nie została zakończona, a wygenerowana przez system NCTS informacja o jej zamknięciu wynikała z wprowadzenia organu celnego w błąd. Z wyjaśnień J. C. - eksportera wymienionego w polu nr 2 noty tranzytowej wynika bowiem, że towar pozostał w Polsce.

W tej sytuacji organ przyjął, że dług celny powstał w dniu następującym po terminie zakończenia procedury tranzytu, określonym w zgłoszeniu MRN, tj. 8 lipca 2009 r. Podmiotem odpowiedzialnym za usunięcie towaru spod dozoru celnego w oparciu o przepis art. 203 ust. 3 tiret czwarte WKC jest Spółka J. jako główny zobowiązany. W stosunku do przewoźnika dokonującego transportu oraz osób, które uczestniczyły w usunięciu i które wiedziały lub powinny o tym wiedzieć, tj. [...] L. T. [...], Ukraina, B. K., J. C. i K. J. wszczęto odrębne postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na powyższą decyzję uznając skargę wniesioną przez J. S.A. za nieuzasadnioną.

Wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż zgłoszony przez J.S.A. do procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego towar w postaci czosnku świeżego, pomimo formalnego zamknięcia operacji tranzytowej nie opuścił obszaru celnego UE. Potwierdza to materiał dowodowy zgromadzony przez Prokuraturę Okręgową w [...] w ramach śledztwa, sygn. akt [...] oraz zeznania J. C., który wyjaśnił, że po przedstawieniu towaru w Oddziale Celnym w P. przewożony czosnek został zamieniony na inny towar i to ten inny towar przekroczył granicę (k. 63 akt. adm.).

Podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej, że komunikat IE045 określany mianem komunikatu zamknięcia w procedurze tranzytu jest wydawany w systemie informatycznym i ma jedynie charakter informacyjny. W przypadku stwierdzenia w okresie późniejszym nieprawidłowości w zakresie procedury tranzytu, nie uniemożliwia zatem prowadzenia postępowania w tym przedmiocie przez organy celne, ani nie zwalnia z odpowiedzialności głównego zobowiązanego i przewoźnika. Dokument ten nie może w związku z tym być traktowany jako dowód prawidłowego przeprowadzenia procedury tranzytu.

Za nieuzasadniony uznał zarzut dokonania ustaleń faktycznych w oparciu o dowody, z którymi skarżąca nie mogła się zapoznać. Zarówno organ I jak i II instancji zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Strona nie przedstawiła jednak żadnych dowodów podważających ustalenia organów. Tym samym okoliczność wyłączenia jawności dokumentów nadesłanych przez Prokuraturę nie pozbawia ich mocy dowodowej. W świetle pisma Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., odmowa dostępu do tych dokumentów była uzasadniona. Strona odmowy tej nie kwestionowała w toku postępowania przed organem I instancji.

Jednocześnie skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów stanowiących tzw. alternatywny dowód potwierdzający zakończenie procedury tranzytu zgodnie z art. 366 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L Nr 253, s. 1; dalej: RWKC).

W tej sytuacji organy celne prawidłowo przyjęły, że brak dowodów przedstawienia organom celnym towaru objętego procedurą tranzytu jest równoznaczny z usunięciem towaru spod dozoru celnego. To zaś prowadzi do powstania długu celnego (art. 203 ust. 1 WKC).

Odnosząc się do kwestii zakresu podmiotowego odpowiedzialności za dług celny Sąd I instancji wskazał, że według wpisów widniejących w nocie tranzytowej T1 głównym zobowiązanym jest J.S.A. w K. Zgodnie z art. 96 ust. 1 WKC, główny zobowiązany jest odpowiedzialny za przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów. Natomiast stosownie do cytowanego powyżej art. 203 ust. 3 tiret czwarte WKC dłużnikami celnymi są również osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty. Organy podjęły działania zmierzające do wykrycia wszystkich dłużników odpowiedzialnych za powstanie długu celnego i wszczęły odrębne postępowania w stosunku do każdego z ustalonych dłużników. Zarzuty w tym zakresie były zatem nieuzasadnione.

Za prawidłowe Sąd I instancji uznał zastosowanie dłuższego terminu powiadomienia dłużnika celnego o kwocie należności w warunkach rozpoznawanej sprawy. Przedłużenie okresu powiadomienia dłużników celnych na podstawie art. 221 ust. 4 WKC w zw. z art. 56 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz.U. z 2013 r., poz. 727, ze zm.), było uzasadnione prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w [...] postępowaniem karnym w sprawie nieprawidłowości związanych z obrotem świeżym czosnkiem jako towarem niewspólnotowym. Jeśli za datę powstania długu celnego organy uznały dzień 8 lipca 2009 r., czyli dzień następny po upływie terminu na przedstawienie towaru w urzędzie celnym przeznaczenia, to doręczenie decyzji organu I instancji z [...] czerwca 2014 r., z której wynika powiadomienie o kwocie należności celnych, w dniu 4 lipca 2014 r. zostało dokonane z zachowaniem 5-letniego terminu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła J.S.A. w K. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a to przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy celne przepisów o postępowaniu, a to art. 122 i 187 § 1 Op ustanawiających zasadę prawdy obiektywnej i obowiązku organów do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 191 Op poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na wyjaśnieniach podejrzanego w postępowaniu karnym bez konfrontacji treści wyjaśnień z innymi dowodami o charakterze materialnym - których w sprawie nie zebrano i nawet zebrać nie próbowano;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa), a to przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ppsa poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy celne przepisów art. 179 § 3, art. 178 § 3 oraz 179 § 1 Op w związku z art. 123 § 1 oraz 127 Op - poprzez nieuzasadnione okolicznościami sprawy ograniczenie prawa strony do udziału w postępowaniu i utrudnienie obrony swoich praw wskutek odmowy dostępu do dowodów zgromadzonych w sprawie; materiałów z postępowania przygotowawczego karnego;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa), a to przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy celne przepisów o postępowaniu, a to art. 121 § 1 Op poprzez wydanie decyzji obciążającej skarżącego długiem celnym i podatkiem od towarów i usług, mimo wcześniejszego potwierdzenia przez organy celne, że skarżący - jako główny zobowiązany - dopełnił wszystkich czynności i wykonał wszystkie ciążące na nim obowiązki wynikające z procedury tranzytu zewnętrznego;

4. na naruszeniu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa), a to art. 96 ust. 2 w związku z art. 203 ust. 3 oraz art. 213 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej: WKC) - poprzez błędne uznanie, że decyzja może być wydana wyłącznie wobec głównego zobowiązanego do zapłaty długu celnego, w ślad za tym podatku od towarów i usług, w sytuacji istnienia wielości dłużników zobowiązanych do zapłaty długu celnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 ppsa i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 ppsa. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (v. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 ppsa. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

W orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności - co do zasady - rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (v. m.in. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025).

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów procesowych wskazującego na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy celne przepisów o postępowaniu, a mianowicie art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przewidujących zasadę prawdy obiektywnej i obowiązek organów podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, stwierdzić należy, że zarzut ten jest nieusprawiedliwiony. Organy celne bez naruszenia wskazanych przepisów przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny sprawy oraz bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji zasadnie te legalne działania zaakceptował Sąd I instancji.

Z przeprowadzonego postępowania jednoznacznie wynika, że towar będący przedmiotem procedury tranzytu nie dotarł do miejsca przeznaczenia, bowiem został usunięty spod dozoru. Zamiast czosnku do miejsca przeznaczenia docierał inny towar m.in. beton komórkowy. Potwierdzili to sprawcy tego procederu J. C. oraz odbiorca usuniętego spod dozoru towaru K. J., omawiając z trakcie postępowania karnego sposób usuwania towaru spod dozoru, obciążając przy tym także siebie przestępczym działaniem.

Twierdzenia skarżącej kasacyjnie Spółki, że organy oparły swe rozstrzygnięcie wyłącznie na wyjaśnieniach podejrzanego w postępowaniu karnym jest w okolicznościach faktycznych sprawy nieusprawiedliwione. Niewątpliwie wskazać należy, że nie tylko zeznania J. C. stanowiły podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Istotna w sprawie była też ocena zachowania podczas postępowania Spółki, która nie poczyniła żadnych działań zmierzających do wykazania rzeczywistego dostarczenia towaru do miejsca docelowego na Ukrainie.

Podkreślić należy, że Spółka mając możliwości prawne wynikające z rozporządzenia wykonawczego do WKC, a mianowicie z art. 366 i 406 tego aktu, nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na faktyczne dostarczenie przedmiotu tranzytu (czosnku z Chin) do miejsca docelowego w oddziale celnym w H. na Ukrainie.

Zgodnie bowiem z art. 366 ust. 1 RWKC dowód, że procedura zakończyła się w terminie określonym w zgłoszeniu, może zostać dostarczony przez głównego zobowiązanego organom celnym, zgodnie z ich wymogami, w formie dokumentu poświadczonego przez organy celne państwa członkowskiego przeznaczenia, potwierdzającego tożsamość danych towarów i stwierdzającego, że zostały one przedstawione w urzędzie przeznaczenia, lub - przypadku stosowania art. 406 - u upoważnionego odbiorcy. W myśl art. 406 ust. 1 RWKC osobom, które zamierzają odbierać w swoich pomieszczeniach lub w innym określonym miejscu towary objęte wspólnotową procedurą tranzytową bez konieczności przedstawiania tych towarów i Tranzytowego Dokumentu Towarzyszącego - Tranzytowego Dokumentu Towarzyszącego/Bezpieczeństwo w urzędzie przeznaczenia, może być przyznany status upoważnionego odbiorcy. Z ust. 2 tego artykułu wynika zaś, że główny zobowiązany wypełnia ciążące na nim, zgodnie z przepisem art. 96 ust. 1 lit. a/ Kodeksu, zobowiązania, a procedura tranzytu wspólnotowego zostaje uznana za zakończoną, gdy Tranzytowy Dokument Towarzyszący - Tranzytowy Dokument Towarzyszący/Bezpieczeństwo, który towarzyszył przesyłce, jak również towary w nienaruszonym stanie zostaną dostarczone w wyznaczonym terminie upoważnionemu odbiorcy do jego pomieszczeń lub miejsc określonych w pozwoleniu oraz przestrzegane będą w sposób należyty środki pozwalające na stwierdzenie tożsamości towarów. Ustęp 3 stanowi z kolei, że dla każdej przesyłki, która zostanie dostarczona zgodnie z ust. 2, upoważniony odbiorca, na żądanie przewoźnika, wystawia poświadczenie odbioru przewidziane w art. 362, który stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

Zauważyć dodatkowo należy, że Sąd Okręgowy w [...] uznał J. C. za winnego zarzucanych mu czynów. Przestępcze działania polegały na działaniu w zorganizowanej grupie przestępczej, w porozumieniu z K. J. oraz innymi osobami dopuszczał się on oszustw celnych poprzez przedkładanie do odpraw celnych w procedurze tranzytu zewnętrznego deklaracji eksportowych T1, z których wynikał wywóz świeżego czosnku na Ukrainę, gdzie faktycznie było wywożone mięso, sery, pustaki budowlane i inne towary. Zapadłe orzeczenie karne potwierdza rzeczywisty mechanizm usuwania czosnku spod dozoru celnego w procedurze tranzytu zewnętrznego wskazywany przez J. C.

W ocenie NSA, zaistniały w sprawie stan faktyczny, przekonuje do konstatacji organów, a w ślad za nimi Sądu I instancji, że towar (świeży czosnek) objęty procedurą tranzytu zewnętrznego, został usunięty spod dozoru celnego i nie dotarł do miejsca przeznaczenia do oddziału celnego w H. na Ukrainie.

Z powyższych względów powołany zarzut procesowy należało uznać za nieusprawiedliwiony.

Odnosząc się do drugiego zarzutu naruszenia art. 178 § 3, art. 179 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 123 § 1 i art. 127 Op, poprzez ograniczenie prawa strony do udziału w postępowaniu i utrudnienie obrony swoich praw wskutek odmowy dostępu do dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym materiałów z postępowania przygotowawczego karnego, stwierdzić należy, że jest on także nieusprawiedliwiony.

Przepisy procesowe przewidują możliwość wyłączenia jawności dokumentów ze względu na interes publiczny (dobro śledztwa). Wyłączenie takie, co do zasady, nie narusza zatem przepisów prawa. Podkreślić należy, że Spółka na postanowienie o wyłączeniu jawności dokumentów nie złożyła zażalenia. Tym samym zaakceptowała działanie organu. Stawiając zarzut nie wykazała też, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nawet jednak, pomijając brak wykazania w ramach tego zarzutu wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, w zaistniałych okolicznościach faktycznych, trudno jest mówić o naruszeniu powołanych przepisów, tym bardziej że Spółka znając ustalenia faktyczne organów i mając prawne możliwości przedstawienia własnych dowodów dostarczenia przedmiotowego towaru do miejsca jego przeznaczenia, inaczej rzecz ujmując, rzeczywistego zrealizowania procedury tranzytu zewnętrznego, nie przedstawiła żadnych dowodów, które wskazywałyby na faktyczne dostarczenie czosnku świeżego na Ukrainę.

Zatem postawiony zarzut z przywołanych powodów należało uznać za chybiony.

Za niezasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez obciążenie zobowiązanego długiem celnym, mimo wypełnienia przez niego wszystkich obowiązków związanych z procedurą tranzytu zewnętrznego.

W ocenie NSA, w zaistniałych okolicznościach sprawy nie można zaaprobować twierdzenia skarżącej kasacyjnie Spółki co do braku naruszenia przepisów WKC regulujących procedurę tranzytu zewnętrznego, procedura ta bowiem faktycznie nie została zrealizowana, towar w postaci czosnku świeżego nie dotarł do miejsca przeznaczenia do H. na Ukrainie.

Przypomnieć należy, że w myśl art. 96 ust. 1 WKC główny zobowiązany jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Jest on odpowiedzialny za przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów (lit. a), przestrzegania przepisów procedury tranzytu wspólnotowego (lit. b). Zgodnie zaś z ust. 2 tego artykułu nie naruszając określonych w ust. 1 obowiązków głównego zobowiązanego, osoba przewożąca towary lub ich odbiorca, który przyjmuje towary, wiedząc o tym, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, jest również zobowiązany do przedstawienia ich w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów.

Z powołanych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że główny zobowiązany, jak i przewoźnik oraz odbiorca towarów zobowiązani są do przedstawienia w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów. Nie wystarcza zatem do zrealizowania procedury tranzytu zewnętrznego zakończenie tej procedury poprzez spełnienie wszystkich warunków formalnych, łącznie z uzyskaniem stosownych dokumentów, bez dostarczenia towarów objętych procedurą w wyznaczonym terminie do urzędu celnego przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów.

W orzecznictwie NSA prezentowany jest w tym zakresie pogląd, że odpowiedzialność głównego zobowiązanego, jak i przewoźnika jest odpowiedzialnością za sam skutek niewykonania obowiązku przedstawienia towaru w urzędzie celnym przeznaczenia i ma charakter ściśle zobiektywizowany, oparty na zasadzie ryzyka i nie wymaga ustalenia winy po stronie tych podmiotów (v. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 767/15, LEX nr 2305541).

Nie ulega zatem wątpliwości, że towar objęty procedurą tranzytu zewnętrznego dla skutecznego zrealizowania tej procedury, winien być dostarczony do urzędu celnego jego przeznaczenia.

Nieusprawiedliwiony jest także ostatni zarzut podniesiony w petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez wydanie decyzji obciążającej długiem celnym tylko skarżącą kasacyjnie Spółkę, mimo wielości dłużników solidarnych.

W myśl art. 213 WKC, jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego długu. W ocenie NSA przepis art. 213 WKC wprowadził solidarność dłużników ale tylko w fazie pokrycia długu celnego, nie wprowadzając konieczności udziału wszystkich dłużników w jednym postępowaniu jako współuczestników koniecznych (v. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I GSK 1245/12, LEX nr 1501695). Stąd też wydanie decyzji w stosunku do skarżącej kasacyjnie Spółki z jednoczesnym prowadzeniem postępowań w stosunku do pozostałych współdłużników solidarnych nie narusza prawa.

Zatem i ten zarzut należało uznać w okolicznościach faktycznych tej sprawy za chybiony.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa i w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b/ w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).