Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 325/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie AWSA : Mariusz Kotulski Wojciech Jakimowicz / spr. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2005 r. sprawy ze skargi S. J. na uchwałę Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. z dnia [...] 2003r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały II. zasądza od Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. na rzecz skarżącego S. J. kwotę 300 / trzysta / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 30 listopada 2000 r., Nr XXII/216/2000 przystąpiono do opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Muszyna w sołectwach: Powroźnik - Wojkowa - Jastrzębik - Złockie - Szczawnik - Andrzejówka - Milik -Żegiestów - Leluchów - Dubne.

Projekty tych planów zostały wyłożone do publicznego wglądu w dniach od 18 sierpnia 2003 r. do 15 września 2003 r.

W dniu [...] września 2003 r. S.J. złożył protest do ustaleń dotyczących działki nr [...] położonej na Ł. podnosząc, że w planie działkę przeznacza się pod użytkowanie rolniczo - leśne, a faktycznie działka została zakupiona jako budowlana, co stwierdza wpis do Księgi Wieczystej Kw Nr [...]. Protestujący wskazał, że obecnie działka nr [...] , jak i sąsiednie jest porośnięta dziko rosnącymi pokrzywami, krzewami i drzewami: dzikim bzem, bezwartościowymi olchami. Dotychczas nie było możliwości użytkowania działki, ponieważ w poprzednim planie zagospodarowania była ona przeznaczona na tereny zielone, co doprowadziło do jej samozalesienia.

S.J. wniósł o dokonanie zmian w planie zagospodarowania celem powrotu do pierwotnych warunków wykorzystania działki nr [...] na potrzeby mieszkaniowo - letniskowe oraz o wydanie zezwolenia na wylesienie działki z bezwartościowych drzew, gdyż właściwe zagospodarowanie działki budowlanej poprawi walory widowiskowe tamtego terenu.

W przypadku nie uwzględnienia protestu wnioskował o propozycję zamiany działki na inną budowlaną podnosząc, że ponad pięćdziesiąt lat płaci podatek od działki, z której nie może korzystać, bo jest przeznaczona dla potrzeb ogólnych.

Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 30 grudnia 2003 r., Nr Xlll/161/2003 postanowiła nie uwzględnić zarzutu.

Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "merytoryczne" i "prawne'1. W uzasadnieniu "merytorycznym" wskazano, że działka nr [...] stanowi w części grunt leśny, częściowo rolny. Jest położna w oddaleniu od zabudowy, w obrębie strefy ochrony uzdrowiskowej "A". Z uzgodnień planu wynika zakaz dotyczący wprowadzania w tej strefie nowej zabudowy mieszkaniowej i rekreacyjnej. Działka pozostaje w dotychczasowym użytkowaniu.

W uzasadnieniu prawnym podniesiono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). W związku z tym gmina została konstytucyjnie wyposażona w uprawnienia do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, tj. kształtowania ładu przestrzennego na swoim terenie (art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jedn. Dz. U. nr 142 póz. 1591 z 2001 r. z późn. zm.).

Wskazano, że w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym określono m.in. wymagania dotyczące treści planów miejscowych, jak i wymagania proceduralne. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb: 1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania..., 2) linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi...., 8) szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego... zasobów wodnych... prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych". Organ planistyczny podkreślił, że dowodem na zachowanie powyższych wymagań są ustalenia zawarte w rysunku i tekście planu. Ponadto wskazano, że wymagania proceduralne są określone w art. 18 ust. 2 pkt 5 -10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dotyczą one: czynności w toku przystępowania do sporządzania planu, badania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium gminy, uzgadniania i opiniowania projektu planu, wyłożenia projektu do publicznego wglądu oraz przyjmowania i rozpatrywania protestów i zarzutów. W ocenie organu planistycznego dokumenty gromadzone w toku sporządzania planu potwierdzają zachowanie powyższych wymagań proceduralnych.

W uzasadnieniu uchwały podniesiono również, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym powszechnie obowiązującym i określa w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów objętych planem. Wynikają z tego daleko idące konsekwencje polegające na ingerencji w strefę prawa własności, a nawet na ustanowieniu podstawy do odjęcia lub ograniczenia tego prawa. Stosownie do art. 33 omawianej ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami kształtują sposób wykonywania prawa własności, wyznaczają granice korzystania z rzeczy, stanowią podstawę do ograniczenia swobody w wykonywaniu prawa własności, co nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności. Tego rodzaju ingerencja jest zatem w. ocenie organu planistycznego dopuszczalna i wynika z jednoznacznego upoważnienia ustawowego dla rady gminy.

Powołano się także na treść art. 9 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym "w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się postanowienia przepisów szczególnych odnoszące się do obszaru objętego planem i przedmiotu jego ustaleń. Organ wskazał, że takim przepisem szczególnym, mającym zastosowanie w omawianym przypadku, jest ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. z 23 czerwca 1966 r. z późno zm.) oraz statut uzdrowisk Krynica, Muszyna, Piwniczna, Szczawnica i Żegiestów ustanowiony na mocy uchwały nr X/49171 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 5 maja 1971 r., w którym określono strefy ochrony uzdrowiskowej "A", "B", "C".

W podsumowaniu uzasadnienia uchwały organ planistyczny stwierdził, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru A. w pełni respektują zasady i wymagania określone w obowiązujących przepisach prawnych, zarówno w swej warstwie rzeczowej (merytorycznej) jak i proceduralnej, a zatem istniały podstawy odrzucenia zgłoszonego zarzutu.

Skargę na powyższą uchwałę złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S.J. podnosząc, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru A. w Gminie M. wprowadza zakaz zabudowy mieszkaniowej i rekreacyjnej należącej do skarżącego parceli budowlanej nr [...] położonej w A. (....), a tym samym uniemożliwia jej użytkowanie.

Skarżący podnosi, że w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada Gminy powołuje się na to, że działka nr [...] stanowi w części grunt rolny a częściowo leśny, który nie podlega zabudowie, tymczasem według rejestru gruntów ogólna powierzchnia działki stanowi: rola 0,03 ha, pastwisko 0,01 ha i las 0,07 ha. Rada podaje też, że przedmiotowa działka jest położona w oddaleniu od zabudowy, gdy tymczasem odległość działki od istniejącej zabudowy wynosi 90 i 110 metrów. Wreszcie skarżący wskazuje, że organ planistyczny stwierdza, że działka jest położona w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej, jednak - jak wskazuje skarżący -odległość działki od sanatorium wynosi około jednego kilometra.

Skarżący wskazuje, że rozumiejąc w pełni postanowienia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i powołując się na jej art. 3 uważa, że zaskarżona uchwałą Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. nie jest w pełni uzasadniona i uniemożliwia zagospodarowanie działki.

S.J. podaje, że działka została zakupiona w latach trzydziestych ubiegłego wieku jako parcela budowlana w celach mieszkaniowo-wypoczynkowych, co jest uwidocznione w Księdze Wieczystej KW Nr [...] (stary nr parceli .... obecnie ...). Po wojnie władze miejscowe zaliczyły tę parcelę do terenów oznaczonych symbolem "Zł", to jest do terenów zieleni parkowej, uniemożliwiając tym samym jakiekolwiek jej użytkowanie. W nowym planie jest zaliczana do strefy "A" ochrony uzdrowiskowej. Takie decyzje spowodowały, że działka w tym również część zaliczona ewidencyjnie do lasu, porośnięta jest dziko rosnącymi bezwartościowymi olchami, dzikim bzem i pokrzywami. Dostęp do działki jest utrudniony, ponieważ droga dojazdowa została przegrodzona stałym płotem na wysokości działek [...] i [...] i wykorzystywana dla własnych celów gospodarczych. Rezerwowanie tak odległych terenów dla utrzymania strefy ochronnej uzdrowiska wydaje się mało realne skoro zamknięto jedno z dwóch istniejących sanatoriów.

Zdaniem skarżącego, organ planistyczny podejmując rozstrzygnięcie ograniczył się wyłącznie do kwestii formalnych, zapominając "o szarym obywatelu, który w dobrej wierze kupił parcelę budowlaną przez kilkadziesiąt lat płacił podatek od nieruchomości nie mając przez ten okres faktycznie prawa jej użytkowania".

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i umożliwienie mu korzystania z parceli budowlanej w celu mieszkaniowo-wypoczynkowym, a gdyby to nie było możliwe o zobowiązanie organu do zaproponowania zamiany parceli na inną z możliwością zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. wniosła o jej oddalenie.

Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego wskazano, że podstawą skargi jest uniemożliwienie zagospodarowania działki w sposób pożądany przez skarżącego, który przywołuje w uzasadnieniu skargi odpis z księgi wieczystej Nr [...] , obejmującej działki własności skarżącego, objęte postępowaniem o zmianę planu. Wskazano, że wpis w księdze nie jest aktualny i nie odzwierciedla sposobu zagospodarowania działek w chwili podjęcia przez Radę uchwały z 30 listopada 2000 r. o przystąpieniu do opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, że dotychczasowy sposób zagospodarowania tych terenów, wynikający z obowiązującego w tej dacie "starego" planu nie różnił się niczym od sposobu zagospodarowania, wynikającego z projektu planu. Projektowany plan nie pogarsza sytuacji właściciela działek, który skargę złożył, co w przekonaniu organu jest kwestią zasadniczą w ocenie zasadności skargi.

Organ planistyczny podniósł również, że skarżący nie wskazuje naruszenia prawa przez organy Gminy przy sporządzaniu projektu planu, a tylko takowe mogą być skuteczną podstawą dla wzruszenia uchwały Rady. Projekt planu z istoty rzeczy nie może odzwierciedlić wszystkich życzeń właścicieli nieruchomości, położonych na terenie objętym planem, ponieważ skutkiem byłoby posiadanie na tym terenie wyłącznie terenów budowlanych.

Wskazano wreszcie, że przed odrzuceniem zarzutu skarżącego rozpatrzono jego roszczenia a rozstrzygnięcie w należyty sposób uzasadniono.

Na rozprawie w dniu 6 września 2005 r. stawił się skarżący podtrzymując skargę. Stawili się również: radca prawny A.Z. substytut radcy prawnego Z.G. oraz M.H. - pełnomocnicy organu administracji wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu, (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma jedynie kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Podkreślić przy tym należy, że ze względu na powyższą zasadę określoną w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz mając na uwadze treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną przedmiotem kontroli Sądu była wyłącznie uchwała o odrzuceniu zarzutów do projektu planu. Poza tak określonym przedmiotem kontroli Sądu pozostają zatem podniesione przez skarżącego okoliczności dotyczące zamiany działki na inną z możliwością zabudowy.

W kontekście, w jakim została wydana zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. z dnia 30 grudnia 2003 r., Nr Xlll/161/2003 należy przytoczyć i podzielić ugruntowany już w judykaturze pogląd (prezentowany m. in. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2003 r., sygn. akt: II SA/Kr 2676/0), zgodnie z którym regulacja prawna zawarta w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje specjalnego trybu przekwalifikowania działek z rolnych na budowlane, pozostawiając to zmianom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że na gruncie tej ustawy można osiągnąć przekwalifikowanie dziatki tylko przez zmianę planu, a organy gminy (organy planistyczne) nie mają obowiązku wydawania osobnych aktów administracyjnych w przedmiocie tego przekwalifikowania. Składając wniosek o zmianę przeznaczenia działki nie można zatem oczekiwać odrębnego aktu w tej sprawie (zwłaszcza decyzji administracyjnej), a nieuwzględnienie tego wniosku można kwestionować jedynie przy pomocy wskazanych wyżej środków dotyczących projektu planu lub samej uchwały o planie. Plan jest jednak przygotowywany na podstawie wspomnianego władztwa planistycznego gminy, w ramach którego ma ona dość szeroką swobodę wyboru konkretnych rozwiązań, które muszą godzić ze sobą różne interesy i uwzględniać interes publiczny, wymagania ochrony środowiska, kwestie gospodarcze i ekonomiczne itp.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały - tak faktyczne, jak i prawne - nie jest prawidłowe. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w aktach sprawy brakuje dokumentacji, na którą w treści uzasadnienia powołuje się organ planistyczny. Nie pozwala to na zweryfikowanie poprawności postępowania poprzedzającego zaskarżone rozstrzygnięcie, jak i samego rozstrzygnięcia. Nie można zwłaszcza ustalić legitymacji S.J. do złożenia zarzutu do projektu planu, gdyż w aktach brakuje dokumentacji pozwalającej ustalić, że ma ona tytuł prawny do działki nr [...] położonej na Ł. W niniejszej sprawie jest to szczególnie istotne, gdy weźmie się pod uwagę, że organ planistyczny w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego pismo zatytułowane przez S.J. "protest" zakwalifikował jako zarzut. Trzeba podkreślić, że protesty i zarzuty na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiły odrębne środki prawne służące kwestionowaniu ustaleń projektu planu, z którymi przepisy ustawy łączyły różne wymogi formalne i materialne, i które rodziły odmienne konsekwencje prawne.

Ponadto organ planistyczny nie ustosunkował się bezpośrednio do treści zindywidualizowanego zarzutu, rezygnując całkowicie z uzasadnienia faktycznego uchwały. Czterowersowy fragment nazwany przez organ planistyczny "uzasadnieniem merytorycznym" zawiera wyłącznie kilka bardzo ogólnych informacji na temat przedmiotowej nieruchomości, bez jednoczesnej analizy uwarunkowań tej nieruchomości w stosunku do argumentów podnoszonych przez składającego zarzut. Tym samym ta część uzasadnienia nie odpowiada wymogom uzasadnienia faktycznego. Wskazana argumentacja ma charakter generalny powtarzany przez Radę Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. również w uzasadnieniach innych -znajdujących się w aktach sprawy - uchwał o odrzuceniu zarzutów do projektu planów zagospodarowania przestrzennego Gminy M. Nie wyjaśniono składającemu zarzut nie tylko konieczności ingerencji w jego prawo własności, ale także nie wyjaśniono okoliczności uzasadniających przyjęte rozwiązania. Nie wyjaśniono, czy stanowisko składającego zarzut jest uzasadnione, podczas gdy miał on prawo uzyskać wyczerpującą odpowiedź faktyczną i prawną na podnoszone zarzuty.

Podkreślić przy tym należy, że celem zarzutu, o którym mówi art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jest ochrona interesu indywidualnego obywateli (jednostek organizacyjnych) w procesie planowania przestrzennego, co oznacza że rada gminy, rozpatrując zarzuty zgłoszone do projektu planu, nie może skutecznie powoływać się na interes ogólny jako podstawowe, a tym bardziej jedyne kryterium zasadności podejmowanych rozstrzygnięć planistycznych. Mając na względzie interes ogółu, rada gminy nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli i jednostek organizacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2000 r., IV SA 2120/99, publ.: ONSAz2001 r., nr 4, poz. 166).

Również uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały nie jest prawidłowe. Organ ograniczył się do przytoczenia kilku przepisów wybranych ustaw, oświadczając, że dowodem na zachowanie cytowanych przez niego wymagań są ustalenia zawarte w rysunku i tekście planu, a dokumenty gromadzone w toku sporządzania planu potwierdzają zachowanie wymagań proceduralnych. Powołując się na obowiązek uwzględniania w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanowień przepisów szczególnych odnoszących się do obszaru objętego planem i przedmiotu jego ustaleń organ planistyczny wskazał na ustawę z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym nie podając, jakie konkretne przepisy tej ustawy i dlaczego zastosował podczas tworzenia projektu planu. Uzasadnienie takie nie spełnia wymogu wyjaśnienia przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także nie przedstawia sposobu interpretacji tych przepisów.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie jest zatem poprawne. Wynika z niego, że organ planistyczny nie rozpatrzył okoliczności podniesionych w zarzucie, nie zbadał indywidualnej sytuacji wnoszących zarzuty i nie przedstawił argumentacji faktycznej i prawnej na uzasadnienie projektowanego rozwiązania planistycznego.

W tej sytuacji zasadnicze wątpliwości budzi to, czy uzasadnienie zaskarżonej uchwały odzwierciedla prawidłowo stan rzeczy. Nie można też przyjąć, że zgodnie z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym spełnia ono swoją zasadniczą funkcję, jaką jest przekonanie adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia i wskazanie im motywów rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. D. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.