Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 29/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.) Protokolant sekr. sad. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, dodatku służbowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...]r. w sprawie odwołania T. K. ze stanowiska Zastępcy Komendanta [...] Policji w C., (zmieniając datę odwołania na dzień [...]r.) i przeniesienia strony do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w R. z dniem [...]r. Rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w R. stwierdzał także, iż strona zachowuje przez okres 6 miesięcy prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem, tj. w [...] grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem [...]kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem funkcyjnym [...]kategorii w kwocie [...]zł miesięcznie.

Powyższe rozstrzygnięcia organów obu instancji wydano w oparciu o art. 6 e ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zgodnie z którym odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 6b ust. 1, 2 i 5, art. 6c ust. 1-4, 6 i 7 oraz art. 6d ust. 1, 2 i 6, może w każdym czasie organ uprawniony do powołania na to stanowisko. Na mocy art. 6 e ust.3 powołanej ustawy funkcjonariusza odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem, że policjanta odwołanego ze stanowiska Komendanta Wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem.

Skarga na powyższą decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 czerwca 2006 r. (sygn. akt IV SA/GL 556/05), który stał się prawomocny z dniem 25 lipca 2006 r.

Następnie – rozkazem personalnym z dnia [...]r. Komendant Miejski Policji w R., uwzględniając wniosek personalny Pierwszego Zastępcy Komendanta [...] Policji w R. z dnia [...]r. oraz decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. mianował T. K. na stanowisko specjalisty [...] z dniem [...] r. w 8 grupie zaszeregowania z mnożnikiem [...] kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy z uposażeniem zasadniczym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem służbowym (przyznanym na czas nieokreślony) w kwocie [...]zł. W rozkazie tym wskazano, że do dnia [...]r. policjantowi przysługuje uposażenie w wysokości przysługującej przed odwołaniem.

W podstawie prawnej decyzji wymieniono art. 6f, art. 28, art. 32, art. 106 ust. 1 oraz art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 1 ust. 1, § 9ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatku do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. nr 152, poz. 1731 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych (Dz.U. nr 2, poz. 14 ze zm.).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji wskazano na wstępie, że strona została decyzją ostateczną odwołana ze stanowiska Zastępcy Komendanta [...] Policji w C.. Dalej wyjaśniono, że w dniu [...]r. wpłynął wniosek personalny Pierwszego Zastępcy Komendanta [...] Policji w R. o mianowanie T. K. na stanowisko specjalisty [...]..

Po zapoznaniu się z tym wnioskiem T. K. wniósł na piśmie "stanowczy sprzeciw" i poprosił o przywrócenie go na dotychczas zajmowane stanowisko Zastępcy Komendanta [...] Policji w C., podnosząc, że podstawą jego odwołania było niewywiązywanie się z obowiązków służbowych, przyczynienie się do rozluźnienia dyscypliny i spadku efektywności pracy podległych policjantów, co w konsekwencji było podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, które to postępowanie – wobec niestwierdzenia, że obwiniany naruszył jakikolwiek przepis prawa - zostało umorzone.

W tym kontekście organ I instancji wskazał, że decyzja o odwołaniu strony z uprzednio zajmowanego stanowiska jest decyzją ostateczną, a ustawa o Policji nie przewiduje "przywracania na poprzednio zajmowane stanowisko" i podkreślił, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone było niezależnie od postępowania administracyjnego w sprawie odwołania funkcjonariusza ze stanowiska zastępcy Komendanta. Komendant Miejski Policji w R. stwierdził jednakże, iż wykazano w postępowaniu, że nadzór T. K. – Zastępcy Komendanta [...] Policji w C. nad podległymi funkcjonariuszami był z całą pewnością niewystarczający dla prawidłowego funkcjonowania jednostki, co wynika z protokołu kompleksowych kontroli. Ustalenia kontroli wykazały, że istnieje potrzeba wzmocnienia nadzoru nad Zastępcą Komendanta [...] Policji w C., gdyż ujawnione uchybienia dotyczyły pionów służbowych przez niego nadzorowanych. Zasadniczą przyczyną odwołania komendanta był jednakże fakt, że utracił on faktyczną zdolność realizacji funkcji i zadań wynikających z powierzonego mu rzeczowego zakresu obowiązków oraz utracił zdolność sprawowania bezpośredniego, ciągłego i nieprzerwanego nadzorowania podległych mu pionów służbowych ze względu na długotrwałe przebywanie na zwolnieniu lekarskim. Opisany stan rzeczy (w szczególności sytuacja, gdy Zastępca Komendanta [...] Policji przez dłuższy czas faktycznie nie wykonuje swoich obowiązków) był nie do pogodzenia z koniecznością zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komisariatu Policji w C., którego praca w istotny sposób rzutuje na całościową ocenę Komendy Miejskiej Policji w R.,

Dalej organ I wskazał, że jak wynika z opisanych powyżej faktów T. K. od dnia [...]r. pozostaje bez przydziału służbowego i znajduje się w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w R.. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania. Stanowisko specjalisty, na które został mianowany T. K. jest najwyższym stanowiskiem wykonawczym, którym dysponuje Komendant Miejski Policji w R.. Jest to także stanowisko, które funkcjonariusz zajmował przed powołaniem go na stanowisko Zastępcy Komendanta [...] Policji w C., a zatem de facto strona została przywrócona na uprzednio zajmowane stanowisko.

Organ I instancji wyjaśnił, że strona (która ukończyła w [...] r. Wyższą Szkołę Policji w S. w specjalności ogólnej) spełnia kryteria mianowania go na powyższe stanowisko, określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych, gdyż posiada tzw. kwalifikacje zawodowe wyższe ogólne.

Wyjaśniając kwestie dotyczące przyznanego funkcjonariuszowi uposażenia Komendant Miejski Policji w R. wyjaśnił, że grupy zaszeregowania oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej określone są w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatku do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. W załączniku tym stanowisko służbowe specjalisty zaszeregowane jest w grupie 8, a mnożnik kwoty bazowej wynosi od 1,15 do 1,55, na wszystkich stanowiskach specjalistów Komendy Miejskiej Policji w R. obowiązuje mnożnik [...] (przed powołaniem na stanowisko zastępcy T. K. miał analogiczny – jak wszyscy pozostali specjaliści Komendy Miejskiej Policji w R. - mnożnik kwoty bazowej), w związku z czym przyznanie mu grupy 8 zaszeregowania z mnożnikiem [...] jest zasadne.

Dalej organ I wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: w tym miejscy komendanci Policji.

Art. 106 ust. 1 powołanej ustawy stanowi natomiast, że zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę, a więc – w przedmiotowej sprawie – od dnia [...]r., tj. (zgodnie z art. 6 e ustawy o Policji) od daty zakończenia okresu 6 miesięcy pobierania uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem ze stanowiska.

Organ I instancji stwierdził także, iż na mocy art. 104 ust. 3 ustawy o Policji na stanowiskach innych niż kierownicze lub samodzielne, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy (dotychczas funkcjonariusz otrzymywał ten dodatek w kwocie [...]zł). Zgodnie natomiast z § 9 przy zastosowaniu § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatku do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony, a jego wysokość nie może przekraczać 50 % podstawy wymiaru stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenie zasadniczego, bez jego zwiększenia z tytułu wysługi lat oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu. Zapis § 9 ust 2 wspomnianego rozporządzenia uzależnia przyznanie dodatku oraz jego wysokość od oceny wywiązywania się policjantów z powierzonych obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych.

W odwołaniu od powyższej decyzji T. K. wniósł o uchylenie powyższego rozkazu personalnego z dnia [...]r. i ponowne powołanie go na stanowisko Zastępcy Komendanta [...] Policji w C..

Funkcjonariusz zarzucił, że kwestionowany przez niego rozkaz personalny jest nielogiczny, niespójny, zawiera wiele wewnętrznych sprzeczności i przeczy elementarnej zasadzie: in dubio pro reo. Strona wskazała, że rozstrzygnięcie to stanowi w istocie o obniżeniu jej stanowiska służbowego, a jego uzasadnienie faktyczne nie wskazuje przesłanek, w oparciu o które podjęto taką decyzję, co stanowi istotne naruszenie art. 107 k.p.a.

Odwołujący się podkreślił, że art. 38 ustawy o Policji stanowi, że policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Strona wskazała, że postępowanie dyscyplinarne przeciwko niej zostało umorzone z powodu niepotwierdzenia postawionych zarzutów; nie zaistniały także żadne okoliczności fakultatywnego obniżenia stanowiska wynikające z art. 38 ust 2 ustawy o Policji.

Strona uznała za naruszenie zasad prawidłowej oceny dowodów i wnioskowania sytuację, w której organ I instancji z jednej strony podaje, że postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone, a jednocześnie powołuje się na ustalenia tego postępowania i traktuje je jako udowodnione. Stwierdzenie Miejskiego Komendanta Policji w R., że postępowanie dyscyplinarne było prowadzone niezależnie od postępowania administracyjnego, stanowi, w ocenie strony, ewidentny przejaw łamania zasady praworządności określonej w art. 7 k.p.a.

T. K. wskazał także, iż zgodnie z art. 110 k.p.a. organ, który wydał decyzję jest nią związany. Niedopuszczalne jest zatem, aby okoliczności nieudowodnione w jednym postępowaniu (dyscyplinarnym) przyjmować w drugim jako udowodnione – bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, co stanowi obrazę art. 107 § 3 k.p.a. Naruszona również została zasada jednotorowości postępowania administracyjnego, gdyż jednocześnie prowadzono dwa postępowania: dyscyplinarne i dotyczące odwołania z zajmowanego stanowiska; oba zmierzające do jednego celu – wyznaczenia na niższe stanowisko.

Kolejnym uchybieniem, na które wskazano w odwołaniu jest niekonsekwencja wyrażająca się w twierdzeniu organu I instancji, że ustawa o Policji nie przewiduje przywracania na zajmowane stanowisko, gdy jednocześnie argumentuje się mianowanie funkcjonariusza na stanowisko specjalisty tym, że wcześniej był on specjalistą.

Odwołujący się zaakcentował także ewidentną wewnętrzną sprzeczność wynikającą z obniżenia stanowiska służbowego przy jednoczesnym przyznaniu dodatku służbowego w tej samej kwocie jak dotychczas za należyte wypełnianie obowiązków służbowych.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...]r., po rozpatrzeniu odwołania, uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko służbowe oraz przyznania dodatku służbowego, ustalając ten termin na dzień [...]r., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy ponownie wskazał, że decyzja o odwołaniu strony ze stanowiska zastępcy komendanta stała się decyzją ostateczną, a w konsekwencji T. K. z dniem [...]r. został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w R. i zaistniała konieczność ustalenia na nowo jego stosunku służbowego. W zaistniałej sytuacji kształtowanie stosunku służbowego, a w związku z tym określenie stanowiska służbowego może wynikać tylko z zapisu art. 6 e ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji właściwego przełożonego. Wskazany przepis, daje materialnoprawne podstawy do realizacji przez komendanta Miejskiego Policji w R., określonych w art. 32 ustawy o Policji kompetencji z zakresu mianowania, przenoszenia i zwalniania policjantów ze stanowisk służbowych, bez wskazania w tym przedmiocie określonych wymogów.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji organ II instancji stwierdził, że tryb powoływania na stanowiska komendantów, zastępców komendantów Policji i odwoływania tychże ze stanowisk odbiega od trybu mianowania na stanowiska służbowe i zwalniania ze stanowiska. Przepisy ustawy o Policji dotyczące powoływania na w/w stanowiska komendantów/ zastępców komendantów i odwoływania z tych stanowisk są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów rozdziału 5 tej ustawy, albowiem określają one szczególny tryb powoływania i odwoływania tylko z tych stanowisk. Wobec tego nie ma tu zastosowania przepis art. 38 tej ustawy, określający przypadki, w jakich policjant jest lub może być przenoszony na niższe stanowisko służbowe.

Organ odwoławczy stwierdził dalej, że Komendant Miejski Policji w R., zgodnie ze sowimi kompetencjami, mianował T. K.o, odwołanego ze stanowiska zastępcy Komendanta [...] Policji w C., pozostającego w jego dyspozycji – na stanowisko służbowe. Ustawa o Policji nie zawiera przepisu wskazującego warunki, jakim ma odpowiadać to stanowisko służbowe, a więc czy ma to być stanowisko służbowe, na jakie oficer byłby mianowany przed powołaniem na stanowisko zastępcy komendanta, wyższe, równorzędne czy niższe.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że kwestionowany przez stronę rozkaz personalny, nie ma znamion dowolności i podyktowany jest potrzebami służby. Uwzględnia zarówno brak możliwości mianowania strony na stanowisko równorzędne (brak vacatów), jak i posiadane przez niego kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe. Przyznana skarżącemu grupa uposażenia zasadniczego i rodzaj dodatku (służbowy) przewidziane są dla stanowiska służbowego specjalisty, na które został mianowany.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził także, iż zgodnie z art. 6 e ust. 3 in fine ustawy o Policji, który przyznaje szczególne uprawnienie komendantom i ich zastępcom odwołanym ze stanowiska, policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Do policjantów tych (a więc i T. K.) nie ma zastosowania art. 103 ustawy, zgodnie z którym policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego, gdyż przepis ten nie reguluje kwestii uposażenia policjantów odwołanych ze stanowisk komendantów/ zastępców komendantów.

Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na kwestię wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego i zaakcentował, że decyzji tej nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, który umożliwiłby w razie wniesienia odwołania, mianowanie strony na stanowisko służbowe z dniem [...]r. (zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje z mocy prawa jej wykonanie). Wyznaczono zatem nowy termin wykonania rozkazu personalnego z dnia [...] r., tj. dzień [...]r.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach T. K. podniósł, że zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi faktycznie o obniżeniu jego stanowiska służbowego, jednakże jego uzasadnienie nie zawiera argumentacji, z której wynikałyby przesłanki takiej decyzji. Domniemywać zatem należy (mając także na uwadze negatywny wynik przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego), że odwołanie skarżącego ze stanowiska zastępcy Komendanta [...] Policji w C. i mianowanie na stanowisko specjalisty [...]. jest jedynie efektem negatywnego nastawienia przełożonych.

Skarżący podważył także twierdzenie organu odwoławczego, że z uwagi na brak vacatów niemożliwe było powierzenie stronie równorzędnego stanowiska i podał, że wolne było m.in. stanowisko zastępcy Komendanta [...] Policji w R. i w C., na które pospiesznie powołano innych policjantów.

T. K. podniósł również, że organ odwoławczy błędnie przyjął, iż zakaz przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe dotyczy tylko przypadków określonych w art. 38 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego przepis ten może być zastosowany wobec każdego policjanta bez względu na zajmowane stanowisko, gdy zaistnieje jedna z przesłanek w nim zawartych. W tym stanie rzeczy odwołanie strony nastąpiło wbrew uregulowaniom zawartym w art. 38 ustawy o Policji, gdyż dokonano go po umorzeniu prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego, w toku którego nie potwierdzono stawianych mu zarzutów.

Odwołanie strony z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowanie na specjalistę nastąpiło także z naruszeniem normy zawartej w art. 6 e ustawy o Policji, ponieważ organ nie dysponował żadnym uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia.

Wobec opisanych argumentów skarżący poniósł, że rozkaz personalny, który jest przedmiotem skargi jest nielogiczny, niespójny, zawiera wiele sprzeczności, które zostały zinterpretowane na niekorzyść odwołującego się, a zatem zasadne jest wnioskowanie o wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji wyjaśnił, że niczym nie poparte jest twierdzenie skarżącego, jakoby Komendant Miejski Policji w R. dysponował kilkoma wolnymi stanowiskami równorzędnymi ze stanowiskiem zajmowanym przez stronę przed odwołaniem, na dowód czego podał dane personalne funkcjonariuszy oraz daty obsadzenia tychże stanowisk. Pełnomocnik organu odwoławczego na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. wskazał, że zaskarżona decyzja nie respektuje praw nabytych przez skarżącego w zakresie uposażenia, a w pozostałym zakresie podtrzymał stanowisko mocodawcy wyrażone w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych.

Jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne badają przede wszystkim czy kwestionowane decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisom prawa procesowego w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa – sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje również kontrolę, czy zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością, a więc czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie sprowadza się przede wszystkim do rozstrzygnięcia czy i jakie uprawnienia związane z zajmowanym stanowiskiem i uposażeniem zachowuje funkcjonariusz Policji odwołany ze stanowiska zastępcy Komendanta [...] Policji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że mianowanie skarżącego na stanowisko specjalisty [...]. nastąpiło w czasie, gdy decyzja o odwołaniu T. K. z funkcji Zastępcy Komendanta [...] Policji C. była decyzją ostateczną (w późniejszym czasie stała się ona także decyzją prawomocną).

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 6e ust. 3 w zw. z art. 6 d ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), policjant odwołany ze stanowiska zastępcy komendanta [...] Policji przenoszony jest do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji i przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Komendant Miejski Policji zgodnie ze swoimi uprawnieniami mianuje policjanta odwołanego ze stanowiska zastępcy komendanta [...] Policji, który pozostawał w jego dyspozycji na nowe stanowisko służbowe. Ustawa o Policji nie zawiera przepisu określającego warunki, jakim powinno odpowiadać to stanowisko służbowe, a więc czy ma być to to samo stanowisko służbowe, jakie zajmował funkcjonariusz przed powołaniem na stanowisko komendanta Komisariatu Miejskiego Policji czy też wyższe, równorzędne bądź niższe. Obowiązująca przez okres 6 miesięcy od daty odwołania ochrona wartości uposażenia jest jedynym przywilejem przysługującym osobom odwołanym z funkcji zastępcy komendanta. Oznacza to, że osoba wyrażająca zgodę na objęcie stanowiska zastępcy komendanta [...] Policji musi liczyć się zarówno z możliwością odwołania jej z tej funkcji w każdym czasie, jak i brakiem pewności co do stanowiska, na jakie zostanie mianowana po odwołaniu.

Bezsporne jest, że rozkaz personalny, zgodnie z którym mianowano stronę na stanowisko specjalisty, nie narusza przytoczonych powyżej przepisów. Decyzję o mianowaniu strony na nowe stanowisko służbowe wydał bowiem organ właściwy, a strona zachowała przez okres 6 miesięcy od daty odwołania uposażenie w wysokości otrzymywanej za pełnienie funkcji Zastępcy Komendanta [...] Policji.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja (oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...]r.) nie narusza również art. 103 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Powołany przepis dotyczy bowiem funkcjonariuszy Policji przenoszonych na inne stanowisko służbowe, a nie osób, które odwołane ze stanowiska zastępcy Komendanta [...] Policji, zostały przeniesione do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji (por. stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2001 r. (sygn. akt II SA 1505/00, LEX 51027).

Skoro, jak wykazano powyżej, ustawa o Policji nie określa stanowiska, na jakie można mianować funkcjonariusza odwołanego z funkcji zastępcy Komendanta [...] Policji to nie sposób skutecznie zakwestionować rozstrzygnięcia, którym właściwy organ mianował skarżącego na stanowisko specjalisty. Wskazać należy, że organ umotywował swoją decyzję, wskazując w szczególności, że odpowiada ona potrzebom służby i jest w pełni zgodna z (nabytymi w Policji) kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym skarżącego. Wybór nowego stanowiska służbowego, na które mianowano stronę po odwołaniu nie ma zatem charakteru dowolnego. Wskazać należy, iż mimo braku takiego wymogu ustawowego stronę mianowano na stanowisko analogiczne do tego, które zajmowała przed objęciem funkcji Zastępcy Komendanta [...] Policji, a zatem skarżący nie utracił pozycji zawodowej, którą zajmował przed objęciem funkcji Zastępcy Komendanta [...] Policji w C..

Zauważyć również należy, iż wysokość przyznanego stronie uposażenia jest zgodna z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatku do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. nr 152, poz. 1731 ze zm.), a przyjęty mnożnik kwoty bazowej jest analogiczny jak wskaźnik obowiązujący w odniesieniu do wszystkich pozostałych specjalistów w Komendzie Miejskiej Policji w R..

Wybór nowego stanowiska służbowego, na które mianowano stronę po odwołaniu nie ma zatem charakteru dowolnego, a uposażenie nie jest niższe od uposażenia przyznawanego wszystkim specjalistom zatrudnionym w Komendzie Miejskiej Policji w R.. Podnoszone przez stronę zarzuty dotyczące niedostatecznego umotywowania decyzji o odwołaniu go ze stanowiska Zastępcy Komendanta [...] Policji w C. nie mogą stanowić podstawy kwestionowania prawidłowości decyzji o mianowaniu go na stanowisko specjalisty.

Na marginesie stwierdzić trzeba, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 listopada 1995 r. w sprawie określenia stanowisk w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, na których zatrudniani pracownicy są urzędnikami państwowymi (Dz. Nr 130, poz. 631), przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. Nr 31, poz. 214 ze zm.), w tym art. 45 dotyczący gwarancji ciągłości zatrudnienia na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed powołaniem nie mają zastosowania do osób powołanych na stanowisko zastępcy komendanta [...] Policji.

Reasumując wskazać należy, iż podnoszona w skardze kwestia zasadności odwołania strony ze stanowiska zastępcy komendanta [...] Policji w C. (w szczególności okoliczność, iż mimo umorzenia postępowania dyscyplinarnego decyzję tę oparto na stwierdzeniu, że T. K. naruszył dyscyplinę służbową) pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Nadmienić także trzeba, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczność, iż policjant pełnił kiedykolwiek funkcję zastępcy komendanta [...] Policji i został z niej odwołany, nie wyznacza kręgu stanowisk, na które może być on mianowany w przyszłości. Trudno również podzielić pogląd skarżącego, który twierdzi, że mianowania go na stanowisko specjalisty nie umotywowano, w sytuacji gdy jest to stanowisko zajmowane przez stronę przed objęciem funkcji zastępcy komendanta [...] i odpowiada ono kwalifikacjom strony oraz potrzebom służby, co wyraźnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Bezpodstawny jest również zarzut, w którym strona podnosi, iż "organ odwoławczy błędnie przyjął, iż komendanta komisariatu nie można przenieść na niższe stanowisko w przypadkach określonych w art. 38 ustawy o Policji". Zauważyć trzeba, iż art. 38 ustawy o Policji wskazuje przypadki obligatoryjnego lub fakultatywnego przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. W niniejszej sprawie nastąpiło odwołanie skarżącego ze stanowiska, pozostawienie go do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji, a następnie mianowanie na nowe stanowisko służbowe. Przeniesienie skarżącego na inne stanowisko służbowe nie miało zatem miejsca, a więc zasadnie nie zastosowano w niniejszej sprawie art. 38 powołanej ustawy.

Zauważyć również należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji są enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wskazanych w powołanym przepisie, a zatem zawarty w skardze wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nie może być uwzględniony.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała również, aby naruszono nią jakiekolwiek uprawnienia skarżącego dotyczące uposażenia, co podnosił pełnomocnik organu odwoławczego na rozprawie.

Jak więc wykazano powyżej zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skargę, w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalono.