Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2823/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2021 poz 685
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie asesor WSA Kamil Kowalewski (sprawozdawca), sędzia WSA Radosław Teresiak, po rozpoznaniu na posiedzenie niejawnym w dniu 28 lipca 2022 r. sprawy ze skargi A.C. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 września 2021 r. nr 0114-KDIP4-2.4012.529.2021.2.AS w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz A.C. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Skarga rozpatrywana przez Sąd dotyczy interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej też jako "Dyrektor KIS" lub "DKIS") na wniosek A. C. (dalej też jako "Wnioskodawca" lub "Skarżący").

2. Jak wynika z akt sprawy, A. C. złożył wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości niezabudowanej.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

A. C. wraz z żoną A. P. na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej nabyli udział w wysokości 1/6 w niezabudowanej nieruchomości położonej w miejscowości K. gmina N. o łącznej powierzchni 9,2207 ha, dla której Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadził księgę wieczystą nr [...].

Pozostałymi współwłaścicielami tej nieruchomości byli:

1) małżonkowie P. P. wraz z żoną E. P., którzy na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej nabyli udział 3/6 Nieruchomości Wspólnej,

2) małżonkowie T. K. wraz z Żoną M. K., którzy na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej nabyli udział 3/16 Nieruchomości Wspólnej.

Małżonkowie P. i E. P., małżonkowie A. C. oraz A. P. oraz małżonkowie T. K. i M. K. dokonywali nabycia działek wchodzących w skład nieruchomości opisanej we wniosku w okresie lipiec 2007-lipiec 2010. Współwłaściciele dokonywali zakupów poszczególnych działek wchodzących w skład nieruchomości w celu lokowania wolnych nadwyżek pieniężnych. Nabycie nieruchomości nie było dokonane na potrzeby działalności gospodarczej. Współwłaściciele w momencie zakupu nieruchomości planowali w przyszłości przeprowadzenie jej podziału w celu przekazania nowowydzielonych części na rzecz swoich zstępnych.

W momencie zakupu poszczególnych działek wchodzących w skład nieruchomości właściciele nie mieli zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości, ani też nie mieli zamiaru dzielić jej na mniejsze działki budowlane i zbywać je poszczególnym nabywcom.

W dniu 28 listopada 2013 r. Rada Gminy N. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części miejscowości K., na podstawie którego dla nieruchomości opisanej we wniosku wskazano przeznaczenie – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz budowa dróg dojazdowych. Przy czym Wnioskodawca, ani żaden ze współwłaścicieli nie byli inicjatorami procedury planistycznej, nie występowali oni też o wydanie dla niej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czy o wydanie o pozwolenie na budowę. Skarżący nie podejmował też żadnych działań zmierzających do zwiększenia atrakcyjności budowlanej dla potencjalnych nabywców działek wchodzących w skład nieruchomości, w szczególności nie budowano na niej dróg, sieci wodno-kanalizacyjnej, gazowej itp.

W dniu 2 kwietnia 2018 r. został sporządzony akt notarialny, na podstawę którego dotychczasowi współwłaściciele nieruchomości zawarli umowę zniesienia współwłasności oraz ustanowili służebności gruntowe. W wyniku zawarcia tej umowy:

1) część działek wchodzących uprzednio w skład nieruchomości wspólnej została wydzielona do odrębnej księgi wieczystej oznaczonej numerem [...] i jako wyłączni właściciele zostali wpisani P. P. wraz z żoną E. P. na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej,

2) część działek wchodzących uprzednio w skład nieruchomości wspólnej została wydzielona do odrębnej księgi wieczystej oznaczonej numerem [...] i jako wyłączni właściciele zostali A. C. wraz z żoną A. P. na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej,

3) część działek wchodzących uprzednio w skład nieruchomości wspólnej została wydzielona do odrębnej księgi wieczystej oznaczonej numerem [...] i jako wyłączni właściciele zostali T. K. wraz z żoną M. K. na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej,

4) część działek wchodzących uprzednio w skład nieruchomości wspólnej została wydzielona do odrębnej księgi wieczystej oznaczonej numerem [...] i jako właściciele zostali wpisani:

a. P. P. wraz z żoną E. P. na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej nabyli udział w wysokości 3/6,

b. małżonkowie A. C. wraz z żoną A.P. , którzy na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej nabyli udział 1/6,

c. małżonkowie T. K. wraz z żoną M. K., którzy na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej nabyli udział 2/16. (dalej Nieruchomość drogowa).

Nieruchomości po podziale nie są i nie były wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie z Planem zagospodarowania wskazano dla nich przeznaczenie – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś nieruchomości wydzielone pod drogi w planie posiadają przeznaczenie budowa dróg dojazdowych. Celem tego podziału było wyłącznie uporządkowanie stanu prawnego nieruchomości i doprowadzenia do przekazania na rzecz poszczególnych współwłaścicieli odpowiednich jej części. Skarżący nie podejmował czynności zmierzających do zbycie nieruchomości w tym poszukiwania nabywców na całość lub części jego nieruchomości oraz udziału w nieruchomości drogowej, w szczególności nie zamieszczał ogłoszeń w środkach przekazu ani też zawierał stosownych umów z agencjami pośrednictwa sprzedaży nieruchomości. Do chwili obecnej nie dokonywano zbycia żadnej części nieruchomości opisanej we wniosku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: czy sprzedaż Nieruchomości będącej obecnie własnością Skarżącego, na podstawie przyszłej umowy w przedstawionym stanie faktycznym będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Wnioskodawca wyraził przekonanie, że ewentualna sprzedaż tej nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ nie będzie ona realizowana w ramach prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, co w zakresie tej sprzedaży wyklucza możliwość potraktowania go jako podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] września 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

DKIS uznał, że w związku ze sprzedażą opisanej nieruchomości Wnioskodawca staje się podatnikiem od towarów i usług dla tej czynności, a tym samym czynność sprzedaży nieruchomości opisanej w złożonym wniosku podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. DKIS uznał, że działania Wnioskodawcy wykraczają poza zakres zarządu majątkiem osobistym i należy je uznać za działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zwrot kosztów procesu. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie:

a) art. 122 O.p, art. 187 0.p. oraz art. 191 O.p. poprzez błędną ocenę całości zebranego materiału dowodowego poczynioną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia w interpretacji indywidualnej z dnia [...] września 2021 roku, że przedmiotowe nieruchomości położone w miejscowości K. mogą zostać ewentualnie zbyte w ramach rzekomo prowadzonej przez skarżącego i jego małżonkę (będących we wspólności majątkowej małżeńskiej) działalności gospodarczej, w sytuacji gdy z analizy całości zebranego materiału jasno wynika, że udział w nieruchomości (następnie podzielonej na mniejsze działki) został zakupiony w celu lokowania posiadanych wolnych nadwyżek pieniężnych (pochodzących z wykonywanej pracy zarobkowej), a nie jak organ w związku z rzekomo prowadzoną działalnością gospodarczą – w szczególności, biorąc pod uwagę, że małżonkowie w ramach prowadzonego wspólnie gospodarstwa d art.

b) 121 O.p. oraz art. 210 § 3 O.p. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia [...] września 2021 roku Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co w konsekwencji uniemożliwiło realizacje zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niedostateczne wyjaśnienie na jakiej podstawie organ zakwalifikował ewentualną sprzedaż nieruchomości położonych w miejscowości K. do sprzedaży związanej z rzekomo prowadzoną działalnością gospodarczą i jednocześnie na jakiej podstawie organ administracji państwowej zakwalifikował sprzedaż przedmiotowych działek do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.

Nadto w skardze sformułowany został zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2004 Nr 54 poz. 535) poprzez jego błędne zastosowanie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia [...] września 2021 roku, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego uznania A. C. oraz jego małżonki jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (polegającą na sprzedaży nieruchomości) i w konsekwencji błędne zakwalifikowanie ewentualnej sprzedaży przedmiotowych działek do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług - podczas gdy z ogółu okoliczności sprawy wynika, że małżeństwo nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a ewentualną sprzedaż rzeczonych nieruchomości (zakupionych za pieniądze pochodzące z nadwyżki finansowej uzyskanej w ramach wykonywanej etatowej pracy zarobkowej) mogą dokonać w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej (tj. jako osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej)

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

4. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że podstawą skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Z § 3 tego Zarządzenia wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 1829). W konsekwencji, z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie, sprawy wyznaczone na rozprawę zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

5. Podkreślić należy też, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 239 z późn. zm., dalej też jako "P.p.s.a."), może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest zaś związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

6. Skarga złożona na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną na wniosek A. C. oparta została na zarzutach naruszenia przepisów postepowania wynikającego z błędnej oceny zebranego materiału dowodowego i niewłaściwego uzasadnienia skarżonego aktu, a także błędnej wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 15 ustawy o podatku VAT. Przy czym spór w sprawie sprowadza się w istocie do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż przez Skarżącego nieruchomości opisanej we wniosku, zrodzi obowiązek naliczenia i zapłaty podatku VAT od wartości dokonanej transakcji.

W ocenie Sądu analizując argumenty stron postępowania, w świetle obwiązujących przepisów prawa i wypracowanego stanowiska judykatury, należy przyznać rację Wnioskodawcy, iż tego rodzaju rozporządzenie – w okolicznościach faktyczno-prawnych tej konkretnej sprawy – jest rozporządzeniem majątkiem prywatnym.

7. Przechodząc do rozstrzygnięcia sporu jaki zarysował się pomiędzy DKIS, a Wnioskodawcą wyjaśnić należy treść przepisów stanowiących podstawę wydanej w rozpoznawanej sprawie interpretacji indywidualne. Przede wszystkim zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei działalnością gospodarczą w rozumieniu tejże ustawy, stosownie do dyspozycji art. 15 ust. 2, jest wszelka działalność producentów, handlowców lub innych usługodawców, w tym również podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, jak również działalność osób wykonujących wolne zawody, także wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo, w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Podobny, jak w rozpoznawanej sprawie problem był już wielokrotnie przedmiotem analiz judykatury tak krajowej, jak i europejskiej. W efekcie, TSUE na tle zbliżonych stanów faktycznych i prawnych, wypracował stanowisko, dla którego reprezentatywnym może być orzeczenie z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), w którym wskazano m.in. kryteria, jakimi należy kierować się dla uznania danej transakcji dostawy (sprzedaży) gruntów za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. TSUE stwierdził m.in., iż czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego, gdyż zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Ze stanowiskiem TSUE w pełni koresponduje w zasadzie jednolity pogląd wypracowany przez sądownictwo krajowe (por. wyroki NSA: z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08, z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1289/10, z dnia 16 listopada 2011r., sygn. akt I FSK 1654/11 – dostępne, podobnie jak pozostałe przywołane w uzasadnieniu w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl), że do uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, konieczne jest ustalenie, że prowadzi on zawodowo, w sposób profesjonalny działalność gospodarczą w danym zakresie. Wymaga to każdorazowo zbadania, czy dana dostawa towarów (usług), została wykonana w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym konkretnym zakresie, gdyż podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Nie wystarczy zatem stwierdzenie, iż w ogóle dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą, ale musi to być działalność o określonym profilu, bowiem wykonanie danej czynności nawet wielokrotnie nie przesądza o jej opodatkowaniu. Przyjęcie więc, iż dana osoba fizyczna sprzedając grunty działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną.

Należy przy tym podkreślić, że stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ponadto, przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA: składu 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 45/18, z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08).

8. Jak wynika z argumentacji organu interpretacyjnego za stwierdzeniem, iż strona Skarżąca podjęła prowadzenie działalności handlowej w zakresie obrotu nieruchomościami, przemawia skala działań podjętych przez wnioskodawców, które obejmowały dokonanie czynności zniesienia współwłasności i ustanowienia pomiędzy dotychczasowymi współwłaścicielami niezbędnych służebności drogowych. W ocenie DKIS, wskazywały one na wolę wnioskodawców i ich zamiar wykorzystania majątku nie na cele osobiste (prywatne), lecz w celu odniesienia korzyści finansowej. Uznał on bowiem, że czynności jakie poczynili wnioskodawcy są działaniami charakterystycznymi dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się sprzedażą

nieruchomości.

9. Z tym zapatrywaniem organu nie sposób jest się jednak zgodzić. Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania, zdaniem Sądu w analizowanym zdarzeniu przyszłym nie sposób pominąć, iż przedmiotowa nieruchomość nie była wykorzystywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast fakt uchwalenie miejscowego planu, w którym nieruchomość opisana we wniosku została przeznaczona na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, choć być może poprawia jej atrakcyjność inwestycyjną, to takie określenia przeznaczenia owej nieruchomości nie było wynikiem inicjatywy wnioskodawcy, a stanowi wyłącznie wyraz polityki planistycznej gminy. Ponadto korzystanie z usług biur pośrednictwa sprzedaży nieruchomości jest praktyką powszechną, która nie pozwała na różnicowanie sytuacji tych sprzedających, którzy dokonują zbycia nieruchomości w ramach zarządu majątkiem prywatnym, od tych którzy takich czynności dokonują w ramach działalności gospodarczej. Należy także wskazać, że organ udzielając interpretacji indywidualnej jest związany stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym, a z nich wynika, że Skarżący nie dokonywał wcześniej nakładów na nieruchomość, świadczących o przygotowaniu nieruchomości pod inwestycję.

Brak jest podstaw do kwalifikowania jako działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, podejmowanych przez podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie swoich potrzeb. Działań z zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą.

Okoliczności przedstawione przez Wnioskodawcę wskazują na traktowanie nieruchomości jako majątku osobistego i próbę jej sprzedaży, jako czynność wchodzącą w zakres wykonywania prawa własności co do majątku osobistego. W tych okolicznościach brak jest podstaw do przyjęcia, iż podjęcie działań zmierzających do zbycia nieruchomości w sposób możliwy do zrealizowania stanowi automatycznie o podjęciu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu nieruchomościami o charakterze zawodowym. Podobnie, w realiach niniejszej sprawy samo zniesienie współwłasności nieruchomości wraz z ustanowieniem służebności drogowych, nie może skutkować przyjęciem, że Skarżący działał jak podmiot prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie. Działania te jeżeli nawet były podejmowane w związku z dążeniem do zbycia nieruchomości, to nie miały one charakteru czynności sprofesjonalizowanych, ciągłych, charakterystycznych dla podmiotów funkcjonujących zawodowo na rynku nieruchomości. Dlatego taką sprzedaż nieruchomości przez Skarżącego należy zakwalifikować jako mieszczącą się w ramach dysponowania majątkiem prywatnym.

Z tych względów uznać należy, że wskazany przez Wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego nie pozwala na zastosowanie do jego treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, zaś organ dokonał wadliwej wykładni tego przepisu prawa, a w konsekwencji także art. 15 ust. 1 , art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Tym samym zarzuty skargi należało uznać za zasadne i zaskarżoną interpretację indywidualną uchylić. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny winien uwzględnić powyższe wywody i uwzględniając całość opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odnieść się do stanowiska Skarżącego, czyniąc zadość zarówno przepisom prawa procesowego, jak i materialnego, mającym zastosowanie w sprawie.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a.