Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 15/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w zakresie bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 13, art. 14
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149, art. 149a, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2020 r. sprawy ze skargi K.S. na bezczynność Zarządu Rodzinnego Ogrodu Działkowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Zarządu Rodzinnego Ogrodu Działkowego do załatwienia wniosku skarżącej K.S. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, 2. stwierdza, że Zarząd Rodzinnego Ogrodu Działkowego dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Zarządu Rodzinnego Ogrodu Działkowego na rzecz skarżącej K.S. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r. K.S. zwróciła się do Rodzinnego Ogrodu Działkowego [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie rozliczeń finansowych R.O.D. "[...]" za 2012 r. i 2013 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Zarząd ROD zwrócił się do adwokata M.W. o przedłożenie pełnomocnictwa upoważniającego go do reprezentowania K.S. w sprawie ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Następnie, po przedłożeniu stosownego pełnomocnictwa, pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Zarząd Rodzinnych Ogrodów Działkowych poinformował adwokata M.W., że w latach 2012 – 2013 korzystał z dotacji Gminy [...]. W załączeniu do pisma organ przesłał umowę nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., umowę nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. oraz sprawozdania z wykonania zadania publicznego złożone w Urzędzie Miejskim w dniu [...] pażdziernima 2012 r. oraz w dniu [...] września 2013 r.

K.S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność Rodzinnych Ogrodów Działkowych (dalej również jako: PZD – ROD) w załatwieniu jej wniosku z dnia [...] listopada 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze skarżąca zawarła wniosek o zobowiązanie PZD – ROD do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w dniu 21 listopada 2019 r. złożyła pocztą tradycyjną wniosek do PZD – ROD o udzielenie informacji publicznej. Pismo to nie zostało odebrane przez adresata, upływ 7 dniowego terminu po powtórnym awizowaniu przesyłki zawierającej wniosek nastąpił w dniu 6 grudnia 2019 r. Dalej skarżąca wskazała, że Polski związek Działkowców oraz Rodzinne Ogrody Działkowe są podmiotami dysponującymi majątkiem publicznym i należą do kręgu podmiotów objętych przepisem art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z orzecznictwa sądowego wynika, że dla oceny czy dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej wystarczająca jest potencjalna możliwość uzyskania środków publicznych. W latach 2012 i 2013 ROD korzystały ze środków publicznych w postaci dotacji gminnych.

W odpowiedzi na skargę Polski Związek Działkowców Rodzinny Ogród Działkowy wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem pełnomocnictwo dla adwokata M.W. zostało przez skarżącą udzielone w dniu [...] lutego 2020 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca oraz jej małżonek nie są członkami stowarzyszenia ogrodowego, lecz pozostają działkowcami, gdyż na podstawie umowy dzierżawy zawartej z ROD korzystają z działki ogrodowej.

O skierowanym wniosku z dnia [...] listopada 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej organ uzyskał informację dopiero z treści skargi na bezczynność, która wpłynęła do organu w dniu 28 stycznia 2020 r. Organ zwrócił uwagę, że przedmiotowy wniosek został wysłany w okresie jesienno – zimowym, czyli w czasie gdy biuro ROD [...] jest nieczynne (dyżury w biurze trwają od maja do września, w pozostałym okresie jest dostępny kontakt telefoniczny). Zgodnie z przepisami Statutu Zarząd spotyka się raz w miesiącu, dlatego prawdopodobnym jest, że korespondencja nie została skutecznie doręczona.

Dalej organ podniósł, że pismem z dnia [...] lutego 2020 r. wezwano skarżącą do przedłożenia pełnomocnictwa dla adwokata M.W., które wpłynęło do organu w dniu 26 lutego 2020 r. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. organ udzielił skarżącej żądanej informacji, zgodnie z którą w latach 2012 i 2013 ROD korzystały z dotacji Gminy. Do pisma dołączono dokumenty potwierdzające otrzymanie dotacji oraz jej rozliczenie, tj. umowę nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. oraz umowę nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. oraz sprawozdania finansowe z wykonania zadania publicznego.

Organ wskazał, że ROD zobowiązany był do udzielenia informacji publicznej w zakresie otrzymanej dotacji celowej z budżetu Gminy, natomiast błędny jest pogląd zgodnie z którym sama potencjalna możliwość uzyskania dotacji ze środków publicznych stanowi podstawę do udzielenie informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjęcia działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd orzeka na podstawie art. 149 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W analizowanej sprawie skarżąca domagała się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, z późn. zm.), zwanej dalej: u.d.i.p. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek. Wniosek wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią zatem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie posiadanych kompetencji.

W rozpoznawanej sprawie, skarżąca uczyniła adresatem wniosku Rodzinny Ogród Działkowy, domagając się udostępnienia informacji dotyczących rozliczeń finansowych za 2012 i 2013 rok.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje zagadnienie dostępu do tej informacji, określa zarówno jej zakres podmiotowy (wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku - art. 4 ust. 1), jak i przedmiotowy (art. 1 ust. 1 w związku z art. 6) oraz procedurę i tryb jej udostępniania (art. 7).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Poza wymienionymi podmiotami, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (tekst jedn.: Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (art. 4 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Krąg podmiotów zobligowanych do udzielenia informacji publicznej, nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym, ale obejmuje również podmioty mieszczące się w pojęciu administracji w sensie funkcjonalnym. Dodatkowo, wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej nie należy wyłącznie do organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego, jak i innych podmiotów nienależących do aparatu administracji publicznej, takich jak na przykład samorządy zawodowe, spółdzielnie, spółki prawa handlowego, a nawet podmioty prywatne (por E. Ochendowski - Prawo administracyjne, część ogólna, Toruń 1999 r.). W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej" i cechuje je powszechność oraz użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (por. wyroki NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010 i z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1858/13, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej "CBOS").

Mając na uwadze powyższe należy zaakcentować, że każdy podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jeśli wykonuje zadania władzy publicznej lub dysponuje majątkiem publicznym. Takim podmiotem, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej będzie również Polski Związek Działkowców Rodzinny Ogród Działkowy. W tym miejscu przyjdzie zaznaczyć, że Polski Związek Działkowców (dalej w skrócie: "PZD"), zgodnie z ustawą z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2176, dalej: "ustawa"), a także Statutem Stowarzyszenia Ogrodowego Polskiego Związku Działkowców, uchwalonym przez Krajowy Zjazd Delegatów PZD w dniu [...] lipca 2015 r. z późn. zm. wprowadzonymi przez Krajowy Zjazd Delegatów PZD w dniu [...] grudnia 2017 r. (tekst jednolity zarejestrowany w KRS w dniu [...] lutego 2018 r.), realizuje cele użyteczności publicznej, nadto gospodaruje na gruntach, które uzyskał od Skarbu Państwa lub gminy oraz stowarzyszeń ogrodowych (art. 7 ustawy).

Rodzinne ogrody działkowe są urządzeniami użyteczności publicznej, służącymi zaspokajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności lokalnych poprzez zapewnienie im powszechnego dostępu do oraz działek dających możliwość prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby, a także podniesienie standardów ekologicznych otoczenia (por. art. 4 ustawy).

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy stowarzyszenie ogrodowe prowadzące działalność na obszarze danej gminy może otrzymywać dotację celową z budżetu tej gminy, z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1870). Dotacja, o której mowa w ust. 1, ma służyć realizacji celu publicznego związanego z zadaniem gminy, o którym mowa w art. 6 ust. 1, i może być przeznaczona w szczególności na budowę lub modernizację infrastruktury ogrodowej, jeżeli wpłynie to na poprawę warunków do korzystania z przez działkowców, lub zwiększy dostępność społeczności lokalnej do tego.

Z treści Statutu PZD wynika, że jest to ogólnopolskie stowarzyszenie ogrodowe, powołane do zakładania i prowadzenia rodzinnych ogrodów działkowych oraz reprezentacji i obrony interesów swoich członków, które działa na podstawie przywołanej już wcześniej ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach i Statutu PZD.

Rodzinny ogród działkowy, jest podstawową jednostką organizacyjną PZD (§ 53 Statutu) i posiada organy, którymi jest walne zebranie (konferencja delegatów), zarząd, komisja rewizyjna (§ 56 i nast. Statutu).

Zarząd prowadzi sprawy i reprezentuje PZD, w tym prowadzi sprawy polegające na realizacji zadań koniecznych do zapewnienia bieżącego funkcjonowania (sprawy zwykłego zarządu), a w szczególności realizuje obowiązki wynikające z prawa powszechnie obowiązującego (§ 69 i § 72 Statutu).

Zdaniem składu orzekającego, jednym z takich obowiązków zarządu jest udostępnienie informacji publicznej oraz udzielenie odpowiedzi na wniosek złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zawierający pytania i poruszający zagadnienia związane z wydatkowaniem środków publicznych.

W tym stanie rzeczy należało ocenić, czy żądana przez skarżącą informacja ma charakter informacji publicznej, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazać w tym miejscu należy, że majątek Polskiego Związku Działkowców powstaje głównie ze składek członkowskich i opłat ogrodowych. Stowarzyszenie ogrodowe, prowadzące ROD może otrzymywać dotacje celowe (o czym wyżej). Podkreślenia wymaga, że Polski Związek Działkowców jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale tylko w takim zakresie w jakim dysonuje środkami publicznymi, a więc wyłącznie w zakresie rozliczenia dofinansowania dotacji lub wykonywania zadań zleconych z udziałem środków publicznych (por. wyroki NSA sygn. akt I OSK 1455/13, I OSK 2564/16). Z akt sprawy wynika, że w latach 2012 - 2013 PZD ROD korzystały z dotacji ze środków publicznych. W odpowiedzi na wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej pismem z dnia [...] lutego 2020 r. ROD [...] poinformował, że w latach 2012 – 2013 korzystał dotacji Gminy. Do pisma informującego organ załączył umowy dotyczące przedmiotowych dofinansowań oraz sprawozdania z wykonania zadania publicznego. W tej sytuacji uznać należy, że skarżącej udzielono żądanej przez nią informacji publicznej.

Wskazać należy, że wniosek skarżącej z dnia [...] listopada 2019 r. o udzielenie informacji publicznej sformułowany został w sposób ogólnikowy, w szczególności skarżąca nie wskazała w nim jakiego rodzaju rozliczenia finansowe są jego przedmiotem. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, pozostałe kwestie dotyczące rozliczeń finansowych związanych z funkcjonowaniem ROD (poza dotacjami ze środków publicznych) skarżąca mogła uzyskać w trybie art. 33 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych.

Trzeba zauważyć, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej są przepisami szczególnymi w stosunku do innych ustaw (art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W wyroku z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1455/13 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w tym znaczeniu możliwość skorzystania z innej drogi ma pierwszeństwo. Mając zatem na uwadze treść art. 33 ust. 3 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, zgodnie z którym raz w roku, nie później niż do dnia 1 lipca, stowarzyszenie ogrodowe przedstawia działkowcom informację finansową na temat prowadzenia ROD za poprzedni rok, należy stwierdzić, że dostęp do informacji finansowej dotyczącej prowadzenia ROD za 2012 i 2013 rok został skarżącej zapewniony w trybie ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, a uruchomienie postępowania w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie było w pozostałym zakresie konieczne. Ponadto wskazać należy, że również w skardze na bezczynność skarżąca nie skonkretyzowała zakresu żądanej informacji publicznej.

Okoliczności sprawy wskazują zatem, że organ dopuścił się bezczynności. Przypomnieć należy, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Dla dokonania oceny stanu bezczynności bez znaczenia pozostaje argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę, gdyż obowiązkiem organu jest podjęcie działań o charakterze organizacyjnym, które zapewnią odpowiedni tryb funkcjonowania, również w okresie jesienno –zimowym. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wniosek skierowana została na właściwy adres organu. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłka nie została przez organ odebrana, po czym w dniu 7 grudnia 2019 r. nastąpił jej zwrot do nadawcy. Z wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynika, że został on sporządzony osobiście przez skarżącą. O złożeniu przez skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ powziął wiadomość z treści skargi na bezczynność, która wpłynęła do organu w dniu 28 stycznia 2020 r. Udostępnienie informacji publicznej nastąpiło w dniu 26 lutego 2020 r., a zatem po wniesieniu skargi na bezczynność, a przed jej rozpoznaniem przez WSA w Gorzowie Wlkp.

W sytuacji ustania bezczynności sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów to oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16, CBOSA). W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w pkt I wyroku.

W ocenie Sądu bezczynność ROD w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2019 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wniosek o udzielenie informacji publicznej nie została przez organ odebrana, jednakże po uzyskaniu informacji o złożonym wniosku i uzupełnieniu braków formalnych skargi, w tym samym dniu skarżącej udzielono żądanej informacji (w dniu 26 lutego 2020 r. organowi doręczono uzupełnienie braków formalnych skargi, w tym samym dniu organ udostępnił informację publiczną). Jakkolwiek zatem zasadnie skarżąca zarzuca organowi bezczynność, to nie sposób zarzucić mu lekceważenia i premedytacji w przedłużaniu postępowania.

Dlatego też w kolejnym punkcie wyroku, na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1"c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 pażdzieirnika 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (DZ.U. z 2016 r. poz. 1668).