Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 569/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Arkadiusz Cudak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 402/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi P.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 22 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń-sierpień 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

I FZ 569/15

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie o sygnaturze akt I SA/Ol 402/15, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.,) dalej p.p.s.a., odmówił P.G. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 22 maja 2015 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń-sierpień 2013 r. Ze stanu sprawy wynikało, że Skarżący w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 22 maja 2015r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd w zaskarżonym postanowieniu podniósł, że wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie zaskarżył je w całości, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. polegające na niezastosowaniu tego przepisu i niewstrzymanie wykonania decyzji, mimo że spełnione zostały przesłanki w nim wymienione oraz uznanie, że niewykazane zostały przesłanki wstrzymania wykonania, gdyż wniosek nie był uzasadniony, podczas gdy cytowany przepis nie nakłada obowiązku wskazania uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie wniesiono o przeprowadzenie dowodu z wyroku TSUE z dnia 22 października 2015 roku w sprawie C-227/14 oraz z zawiadomienia Prokuratury Okręgowej w G. z dnia 28 sierpnia 2015 r., w sprawie o sygnaturze VI Ds. 9/14 na okoliczność posiadania przez skarżącego statusu pokrzywdzonego w sprawie karnej, o ewentualnie wystąpienie do Prokuratury o informację o statusie wnioskodawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić.

Wbrew stanowisku skarżącego, wykładnia art. 61 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest uprawniony do samodzielnego szukania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Normy art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez wskazanie, że sąd jest władny do działania w tym zakresie jedynie na wniosek skarżącego, zaś decyzja sądu uzależniona jest od spełnienia choć jednej ze wskazanych w ustawie przesłanek pozytywnych przesądzają, że sąd nie ma możliwości rozważania innych argumentów ponad te, które wskazano we wniosku. Oznacza to, że na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., to skarżący w celu uzyskania ochrony własnego interesu, po tym jak wniesie skargę bądź równocześnie z dokonaniem tej czynności, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z 4 lipca 2012 r., II OSK 1522/12, z 11 października 2012 r., II OZ 877/12, z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1990/12, z 15 stycznia 2013 r., II OSK 3070/12, I FZ 589/12, I GZ 423/12, z 11 stycznia 2013 r., II OSK 2895/12, z 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12, z 15 stycznia 2013 r., II GSK 2086/12, z 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12, z 15 marca 2013 r., II FSK 410/13, z 4 lipca 2013 r., II GZ 323/13 CBOSA). Należy zatem uznać, że skarżący w celu uzyskania tymczasowej ochrony swoich interesów poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, we wniosku kierowanym do sądu powinien przedstawić okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z wykonaniem decyzji. Powinien wykazać, że wykonanie decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym o adekwatny związek przyczynowy między wykonaniem decyzji przed zakończeniem postępowania jej sądowej kontroli, a możliwymi negatywnymi konsekwencjami jej wykonania opisanymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek uchylenia decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie istnienia związku przyczynowego jest ustaleniem faktycznym, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. Odbywa się to za każdym razem w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2014 roku, I FSK 1778/14, CBOSA). W świetle powyższych uwag należało uznać, że skoro skarżący we wniosku kierowanym do sądu nie wykazał w sposób pozwalający na uwzględnienie wniosku, istnienia okoliczności wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, to Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu nie naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a. odmawiając skarżącemu przyznania wnioskowanej ochrony. Analogiczne stanowisko do zaprezentowanego powyżej zajął Naczelny Sąd Administracyjny w innych sprawach skarżącego; por. postanowienia z dnia 26 listopada 2015 r., I GZ 776/15, I GZ 777/15, I GZ 778/15 czy postanowienie z dnia 30 listopada 2015 r., w sprawie I FZ 449/15. Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego z uwagi na brak spełnienia przesłanek wymienionych w art. 106 § 3 p.p.s.a.

`