Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 678/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 130 par. 1 pkt 6, art. 221
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 października 2013 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o. o. w B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. Sp. z o. o. w B. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2013r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając z imieniu Ministra Finansów utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] 2013r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji działalności wspólnej do działalności pomocniczej oraz rozliczenia kosztów wspólnych związanych z działalnością strefową i pozastrefową.

W uzasadnieniu organ wskazał, że we wniosku o udzielnie pisemnej interpretacji spółka podała, że prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie produkcji: papieru

i tektury, papieru falistego i tektury falistej oraz opakowań z papieru i tektury, jak również artykułów piśmiennych oraz pozostałych wyrobów z papieru i tektury, tj. produkcja etykietek, filtrów z papieru i kartonu, cewek, szpulek, nasadek i podobnych. Obecnie działające zakłady produkcyjne zlokalizowane są w B. oraz Józefowie - oba poza terenem specjalnych stref ekonomicznych. Na podstawie uzyskanego zezwolenia, spółka planuje rozpocząć działalność gospodarczą w Pomorskiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej (dalej: PSSE). Działalność strefowa obejmować może, zgodnie z zezwoleniem, produkcję: papieru falistego i tektury falistej w zwojach lub arkuszach, kartonów, pudeł i pudełek składanych z papieru oraz tektury, pozostałe wyroby z papieru, jak również ewentualne usługi podwykonawstwa związane z produkcją wyrobów z papieru i tektury, usługi przygotowania do druku lub też introligatorskie. Ponieważ działalność opodatkowana (prowadzona poza PSSE) oraz zwolniona (prowadzona w nowym zakładzie budowanym na terenie PSSE) będą prowadzone w ramach jednego podmiotu prawnego (tj. spółki), wnioskodawca dokona organizacyjnego wyodrębnienia działalności opodatkowanej i zwolnionej. Niemniej, poza czynnościami produkcyjnymi, spółka realizowała będzie szereg procesów wewnętrznych, pomocniczych, związanych z jej bieżącym funkcjonowaniem, które będą służyły zarówno zapewnieniu technicznych możliwości do realizacji produkcji, sprzedaży wyrobów gotowych, zagwarantowania poprawności rozliczeń księgowych i podatkowych. W skład przedmiotowych czynności, zwanych dalej łącznie działalnością wspólną, wchodzić będą w szczególności zadania realizowane przez działy: kadry i płace, księgowość, zarząd, IT, sprzedaż i marketing, logistyka, zaopatrzenie, obsługa klienta, projektowy, graficzny, planowania produkcji, technologiczny, modelarnia.

Działalność wspólna, niezbędna dla funkcjonowania Spółki i dla produkcji strefowej oraz pozastrefowej, realizowana jest w budynkach położonych poza terenem PSSE

(tj. w miejscu obecnego zakładu spółki zlokalizowanego w B.). Ten aspekt nie ulegnie zmianie również po uruchomieniu nowego zakładu (tj. strefowego), a zatem również wówczas działalność wspólna będzie realizowana w budynku spółki znajdującym się poza terenem PSSE. Powyższe podyktowane jest aspektami biznesowymi - nie ma uzasadnienia gospodarczego przenoszenia do nowych budynków (zlokalizowanych w PSSE) działalności wspólnej, która będzie służyła zarówno produkcji strefowej i pozastrefowej.

Działalność wspólna ma na celu zarówno zapewnienie możliwości funkcjonowania

i rozwoju spółki jako całości, jak również zapewnienie możliwości prowadzenia procesu produkcji. Efekty prac powstałych w związku z działalnością wspólną Spółka "konsumuje" na swoje wewnętrzne potrzeby i w związku z realizacją swojej podstawowej działalności gospodarczej - tj. produkcji. Spółka nie sprzedaje efektów działalności wspólnej na zewnątrz - np. nie świadczy usług księgowości. Wykonywanie przez spółkę aktywności wymienionych wyżej, składających się na działalność wspólną jest podyktowane koniecznością biznesową - przedsiębiorstwo nie może składać się wyłącznie, np. z aktywności produkcyjnej, choćby ze względu na wymogi prawne (np. konieczność opłacania podatków, itp.) oraz organizacyjne musi posiadać działy, wykonujące funkcje ogólne, zarządcze. Spółka będzie rozliczać koszty uzyskania przychodów zgodnie z normowaniem art. 15 ust. 2 oraz ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. w przypadku, gdy nie jest możliwe ich przyporządkowanie do działalności opodatkowanej oraz zwolnionej zastosowanie znajdzie tzw. "klucz przychodowy".

W związku z przedstawionym stanem faktycznym Wnioskodawca postawił następujące pytanie:

Czy działalność wspólną należy zaliczyć do działalności pomocniczej w stosunku

do produkcji realizowanej przez spółkę, a tym sam wynikające z niej koszty należy zakwalifikować jako koszty uwzględniane w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku

na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych

(w części odnoszącej się do produkcji realizowanej na terenie PSSE) zgodnie

z art. 15 ust. 2 oraz ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (tzn. o ile to możliwe, powinny być przypisane do poszczególnych źródeł, natomiast jeśli nie byłoby to możliwe, wówczas rozdzielane kluczem przychodowym - w odpowiedniej części na działalność zwolnioną i opodatkowaną)?

Wnioskodawca podniósł m.in., że choć przepisy podatkowe nie definiują pojęcia "działalności pomocniczej", to posługując się wykładnią systemową zewnętrzną i odwołanie się do regulacji zawartych w polskich przepisach można dokonać jej kwalifikacji i przesądzić, że tzw. działalność wspólna stanowi czynności pomocnicze w stosunku do realizowanej przez spółkę produkcji. Tym samym w odniesieniu do kosztów generowanych przez działalność wspólną należy przyjąć, iż w zakresie odnoszącym się do produkcji strefowej koszty te będą uwzględniane w kalkulacji dochodu zwolnionego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zgodnie z art. 15 ust. 2 oraz ust. 2a tej ustawy.

2. Postanowieniem z dnia [...] 2013r. organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia [...] 2013 r. wskazując, że zagadnienie przedstawione przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie może być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia w ramach postępowania uregulowanego w rozdziale 1a Działu II Ordynacji podatkowej.

2. W zażaleniu spółka wniosła o uchylenie powyższego rozstrzygnięcia zarzucając mu naruszenie: art. 165a § 1 w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej, w związku z błędną interpretacją art. 14b Ordynacji podatkowej, oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie, tj. zaniechanie wezwania do uzupełnienia ewentualnych braków wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

3. Utrzymując w mocy postanowienie z dnia [...] 2013r. organ wskazał,

że co do zasady przedmiotem interpretacji indywidualnych wydawanych na podstawie

art. 14b Ordynacji jest sam przepis prawa podatkowego, który jest przedmiotem wątpliwości interpretacyjnych wnioskodawcy. W ocenie organu, wbrew stanowisku skarżącej zawartemu w zażaleniu, składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jednostka zwróciła się o dokonanie oceny stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w kontekście klasyfikacji szeroko pojmowanego zakresu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, w tym w zakresie tzw. działalności wspólnej w kontekście pojęcia tzw. działalności pomocniczej ("Czy działalność wspólną należy zaliczyć

do działalności pomocniczej w stosunku do produkcji realizowanej przez Spółkę ( ... )"

- tj. pojęć, które jak sama skarżąca wskazała, nie określonych (zdefiniowanych) przepisami podatkowymi (regulacjami strefowymi i ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych).

Organ podniósł również, że spółka przedmiotem wniosku uczyniła interpretacje przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego, tj. rozporządzenie Rady Ministrów

z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) oraz rozporządzenia Rady (EWG) NR 696/93 z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie jednostek statystycznych do celów obserwacji i analizy systemu produkcyjnego we Wspólnocie (Miejsce publikacji OJ L 076, 30/03/1993 P. 1- 11) - w odniesieniu do analizy definicji działalności pomocniczej przedstawionej w pkt 6 sekcji II lit. C i w sekcji IV lit. B załącznika do tego rozporządzenia. Dokonanie takiej oceny jest z gruntu niemożliwe. Instytucja interpretacji indywidualnych służy rozwiązywaniu wątpliwości dotyczących prawa podatkowego - nie zaś przeprowadzaniu klasyfikacji statystycznych na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego. Z tych też względów organy nie są również uprawnione w tym postępowaniu do dokonywania ustaleń w zakresie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego na podstawie działu IV Ordynacji podatkowej dokonując jedynie oceny prawnej przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego.

Ponadto organ wskazał, że istotą podniesionego problemu interpretacyjnego jest zagadnienie, które dotyczy spełniania warunków określonych w zezwoleniu

na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, którego udziela minister właściwy do spraw gospodarki. Tak więc w przedmiotowej sprawie merytoryczne rozpatrzenie wniosku - a przede wszystkim wymagane art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, uznanie stanowiska wnioskodawcy za prawidłowe albo nieprawidłowe - nie może zostać dokonane w wyniku interpretacji przepisów prawa podatkowego rozumianej jako ustalenie treści norm prawnych zawartych w tych przepisach i ocena przedstawionego zdarzenia przyszłego w kontekście wywiedzionych w wyniku wykładni przesłanek ich stosowania. Gdyby organ miał wydać rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem zawartym w złożonym wniosku, musiałby wydać interpretację wariantową, czego konsekwencją byłoby wskazanie, że stanowisko spółki w zakresie uwzględniania, ogólnie wskazanych, kosztów z tzw. działalności wspólnej w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku, w oparciu o art. 15 ust. 2 oraz ust. 2a cyt. ustawy - jest prawidłowe, o ile spółka dokonuje prawidłowej oceny klasyfikacyjnej odnoszącej się do szeregu planowanych, przewidywanych procesów wewnętrznych, pomocniczych, związanych z bieżącym funkcjonowaniem Jednostki (tzw. działalności wspólnej) w kontekście zaliczenia ich do tzw. działalności pomocniczej w stosunku do produkcji realizowanej przez Spółkę w ramach działalności strefowej i pozastrefowej. Udzielenie jednakże interpretacji niejednoznacznej i wariantowej kłóciłoby się z celem tej instytucji, którym jest wyjaśnienie wnioskodawcy wątpliwości, co do stosowania i zakresu stosowania prawa podatkowego i uzyskanie ewentualnej ochrony przed skutkami zastosowania się do niej (art. 14k i 14m Ordynacji podatkowej).

4. W skardze wniesionej do Sądu strona wniosła o uchylenie powyższego postanowienia zarzucając mu naruszenie:

- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 i art. 165a § 1 w zw. z art. 120 ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postepowania wydanego z naruszeniem prawa,

- art. 165a § 1 w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej, w związku z błędną interpretacją art. 14b, Ordynacji podatkowej, oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego,

- art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie,

tj. zaniechanie wezwania do uzupełnienia ewentualnych braków wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

5. W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Skargę jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów aniżeli podniesiono

w skardze. W myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

6.2. W myśl art. 239 Ordynacji podatkowej., w zakresie nie uregulowanym

w rozdziale 16 do zażaleń stosuje się odpowiednio przepisy o odwołaniach. Oznacza

to, że do zaskarżonego postanowienia zastosowanie ma także art. 221 Ordynacji podatkowej który stanowi, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.

W przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania interpretacji podatkowej, albowiem organ na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o udzielnie interpretacji podatkowej. Tym samym stosownie do treści 165a § 2 tej ustawy stronie na powyższe rozstrzygnięcie stronie służyło zażalenie.

Zgodnie natomiast z art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej pracownik izby skarbowej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Powołany przepis oznacza, że pracownik, który brał udział w wydaniu rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, nie może następnie brać udziału w kolejnym stadium postępowania związanego z rozpatrywaniem wniesionego środka zaskarżenia. W uchwale z 18 lutego 2013r. sygn. akt I GPS 2/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "Artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy". Istota rozstrzygniętego problemu dotyczy zatem instytucji wyłączenia pracownika załatwiającego daną sprawę w pierwszej instancji od rozpoznania jej w postępowaniu odwoławczym przed organem jednoosobowym, w postępowaniu, w którym nie obowiązuje zasada dewolutywności. Instytucja wyłączenia pracownika jest elementem sprawiedliwości proceduralnej, a więc jednej z zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika ogólny wymóg, aby wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy publicznej w celu rozstrzygnięcia sporów indywidualnych odpowiadały standardom sprawiedliwości proceduralnej. Podkreślając znaczenie tej zasady Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz piśmiennictwa. W uchwale tej wskazano również, że niepożądaną jest sytuacja, gdy przy rozpatrywaniu sprawy – i to bez względu na to, czy chodzi o jej rozpoznanie w ramach dwóch instancji, czy też w ramach jednej instancji – zaangażowany w jej merytoryczne rozpoznanie w jej całokształcie jest pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie. Uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez stronę, w tym także zarzutów adresowanych ad personam do osoby np. najpierw prowadzącej postępowanie dowodowe, a następnie wydającej (podpisującej) decyzję. Jest oczywistym, że w tego rodzaju przypadkach może istnieć bardzo prawdopodobna obawa, że ze względu na tę bliskość pracownika do sprawy, wyrażone w uzasadnieniu poglądy, nie będzie on obiektywny przy ocenie podniesionych zarzutów. Byłby tu poza tym niejako "sędzią we własnej sprawie". Pod znakiem zapytania stałaby więc rzetelność i prawidłowość takiego procedowania, a kontrola byłaby iluzoryczna (tak R. Karczmarczyk, glosa do uchwały NSA z 22 lutego 2007r. sygn. akt II GPS 2/06, GSP Przeg. Orzecz. 2008, nr 1, s. 53). Podobnie podkreślał W. Dawidowicz, podnosząc, że "istotą specyficznego stosunku określonego pracownika do określonej sprawy jest jego osobiste zaangażowanie i zainteresowanie w określonym sposobie załatwienia sprawy, stąd rodzi się niebezpieczeństwo, że będzie on działał w sprawie stronniczo, a więc sprzecznie z zasadniczym celem postępowania, jakim jest rozstrzygnięcie sprawy w sposób obiektywny" (tak J. Borkowski, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2000, s. 147).

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wyrażany w orzecznictwie pogląd, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", powodująca wyłączenie pracownika jednoosobowego organu podatkowego z postępowania wszczętego wniesieniem odwołania, o którym mowa w art. 221 O.p. utożsamiana jest z określeniem "udział w załatwianiu sprawy". Ustawodawca nie posługuje się określeniem "wydał zaskarżoną decyzję", a określeniem szerszym, nawiązującym do procesu wydawania decyzji jako czynności rozciągniętej w czasie, obejmującej także jej przygotowanie i podejmowanie czynności procesowych, co niewątpliwie rozszerza istotę tego określenia. W wyroku z 15 grudnia 2008 r., sygn. akt P 57/07 (OTK ZU-A 2008, nr 10, poz. 178) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż "przez określenie to należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika (...), lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. Ograniczenie zakresu tego pojęcia tylko do formy wydania decyzji w znaczeniu prawnym wydaje się nieuzasadnione ze względu na szczególną właściwość postępowania administracyjnego, w którym – w odróżnieniu od postępowania sądowego – poszczególne czynności o różnej doniosłości procesowej mogą być wykonywane przez różne osoby, mogące mieć mniejszy lub większy wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie". Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że w pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" chodzi o podejmowanie istotnych czynności procesowych, a nie tylko czynności technicznych, organizacyjnych, a więc nie tylko o wydanie decyzji w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 2 i 8 O.p. Może się bowiem zdarzyć tak, że jeden upoważniony pracownik przeprowadzi w danej sprawie całe postępowanie dowodowe, a inny – także upoważniony pracownik – wyda decyzję. Może się tak stać z różnych powodów: choroby, przejścia na emeryturę, awansu itp. Zawężające rozumienie tej przesłanki przeczyłoby i niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. Należy przy tym mieć na uwadze to, że istnienie przesłanek wyłączenia należy tylko uprawdopodobnić, ale charakter czynności polegających na braniu udziału w wydaniu decyzji należy wykazać, udowodnić. Niemniej jednak każde wydanie (podpisanie) decyzji przez upoważnionego pracownika w poprzedniej fazie załatwiania sprawy wyłączy go zawsze od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w sytuacji określonej w art. 221 O.p.

Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy,

że postanowienie z dnia [...] 2013r. (I instancja) podpisane zostało przez działającą z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy K. P. – Naczelnik Wydziału. Ponadto na przedmiotowym postanowieniu widnieje podpis Kierownika Wydziału P. B. co bez wątpienia wskazuje, że pracownik ten również brał udział przy wydawaniu powyższego postanowienia. Tym samym pracownicy, którzy brali udział przy wydawaniu postanowienia z dnia [...] 2013r. na mocy art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej powinni podlegać wyłączeniu od udziału w postępowaniu wywołanym zażaleniem. Z akt sprawy wynika natomiast, że na postanowieniu z dnia [...] 2013r. wydanym w wyniku rozpoznania zażalenia oprócz podpisu Wicedyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy E. S. widnieje również podpis Kierownika Referatu P. B. a więc pracownika który brał udział przy wydawaniu postanowienia w pierwszej instancji. Zważyć przy tym należy, że specyfika rozpoznanej sprawy, w której zapadło rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania, przejawiała się w tym, że postępowanie dowodowe nie było prowadzone, a zatem przygotowanie rozstrzygnięcia w istocie wyczerpywało istotne czynności tego postępowania.

W myśl art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podlegających wyłączeniu z mocy art. 130-132 tej ustawy. Stosownie do art. 219 tej ustawy, przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postanowień.

Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa dające podstawę

do wznowienia postępowania.

Reasumując stwierdzić należy, że z uwagi na fakt, że przy wydawaniu postanowienia z dnia [...] 2013r. brał udział pracownik który podlegał, uznać należy, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. jest art. 130 § 1 pkt 6, w związku z art. 221 i 239 Ordynacji podatkowej, dającego podstawę do wznowienia postępowania. Powyższa wadliwość zaskarżonego postanowienia uniemożliwia sądowi ocenę jego merytorycznej prawidłowości, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31 poz. 153.), zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie 240 złotych oraz 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.