Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 37/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 111 par. 1, art. 141 par. 2, art. 184, art. 197, art. 228, art. 234 par. 2; par. 2 rozporządzenia rady ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. F. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 957/10 w przedmiocie ściągnięcia nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi E. Z. i K. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2010 r., znak: (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 957/10, oddalił skargę E. Z. i K. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2010 r., znak: (...).

Pismem z dnia 21 lipca 2010 r. skarżąca K. F. zwróciła się z prośbą o doręczenie jej uzasadnienia powyższego wyroku.

Zarządzeniem z dnia 21 lipca 2010 r. Sąd wezwał ww. skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym na skutek zgłoszonego żądania. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącej 26 lipca 2010 r.

W dniu 23 września 2010 r. doręczono K. F. odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem.

W związku z nieopłaceniem przez K.F. ww. opłaty kancelaryjnej Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarządzeniem z dnia 5 listopada 2010 r. zarządził z tego tytułu ściągnięcie od niej kwoty 100 zł.

W zażaleniu na powyższe zarządzenie K. F. wskazała, że zwróciła się do Sądu o doręczenie wyroku z uzasadnieniem w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 958/10 jednak przez pomyłkę wpisała sygn. akt SA/Wa 957/10, która to dotyczyła skargi E.Z. Ponadto wskazała ona, że gdy się zorientowała, iż popełniła błąd, pismem z dnia 29 lipca 2010 r. ponownie złożyła wniosek o doręczenie wyroku, wskazując w nim prawidłową sygnaturę. Skarżąca stawia również pytanie, dlaczego tylko ona płaci za uzasadnienie wyroku, skoro ten wyrok wraz z uzasadnieniem otrzymali wszyscy uczestnicy rozprawy. Ponadto w piśmie z dnia 13 grudnia 2010 r. skarżąca podniosła, że wystąpiła w dniu 29 lipca 2010 r. o wydanie wyroku z uzasadnieniem do swojej sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 958/10, a otrzymała wyrok do sprawy VII SA/Wa 957/10. Niesłusznie zatem, zdaniem skarżącej, została ona obciążona kwotą 100 zł. Skarżąca podniosła ponadto, że w dniu, na który została ona wezwana na rozprawę, tj. 21 lipca 2010 r., Sąd rozpoznał tylko sprawę o sygn. akt VII SA/Wa 957/10, a jej sprawa się nie odbyła. W związku z powyższym prosi Wojewódzki Sąd Administracyjny o zwrot kwoty 200 zł, tj. kwoty wpisu sądowego od wniesionej przez nią skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192), odpis orzeczenia z uzasadnieniem podlega opłacie kancelaryjnej w wysokości 100 zł. Natomiast w myśl art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Wskazać zatem należy, że jedyną przesłanką do wydania przez przewodniczącego wyżej wymienionego zarządzenia jest nieopłacenie wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

Wskazać należy również, że taki odpis doręcza się bez względu na to, czy strona uiściła opłatę kancelaryjną – w art. 234 § 2 p.p.s.a. wprowadzono bowiem odstępstwo od zasady niepodejmowania przez sąd żadnych działań przed uiszczeniem należnej opłaty, zakazując stosowania wobec stron, które jej nie uiściły, konsekwencji w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie skarżąca pomimo wezwania jej zarządzeniem z dnia 21 lipca 2010 r. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym na skutek zgłoszonego żądania, opłaty tej nie uiściła. Wyrok natomiast wraz uzasadnieniem został jej doręczony. Zasadnie zatem Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarządzeniem z dnia 5 listopada 2010 r. zarządził ściągnięcie od skarżącej zaległej ww. opłaty. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że nie jest to nowe zarządzenie wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, tylko jest to konsekwencja uchylania się skarżącej od jej uiszczenia. Prawomocne zarządzenie Przewodniczącego o ściągnięciu opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem stanowi podstawę do wszczęcia egzekucji - zgodnie z art. 228 zdanie drugie p.p.s.a. taki dokument nie musi mieć nadanej klauzuli wykonalności.

Niezrozumiały jest dla niniejszego Sądu zarzut skarżącej, że występowała ona o wydanie wyroku wraz z uzasadnieniem do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 958/10 a otrzymała wyrok do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 957/10, jak i zarzut, że w dniu 21 lipca 2010 r. Sąd I instancji rozpoznał wyłącznie sprawę o sygn. akt VII SA/Wa 957/10 i tylko w tej sprawie wydał wyrok. Z protokołu rozprawy, która odbyła się przed Sądem I instancji w dniu 21 lipca 2010 r. i na którą skarżąca stawiła się osobiście wynika jasno, że Sąd ten zarządził na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączenie sprawy o sygn. VII SA/Wa 958/10 ze sprawą o sygn. VII SA/Wa 957/10 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz zarządził dalsze prowadzenie spraw pod sygn. VII SA/Wa 957/10. Powyższe znajduje również swój wyraz w doręczonym skarżącej w dniu 23 września 2010 r. wyroku. Już z samej jego sentencji wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 r. sprawę ze skargi E. Z. i K. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2010 r. Ponadto powyższy fakt wynika jednoznacznie z treści uzasadnienia tego wyroku.

Odnośnie zarzutu skarżącej, iż wyłącznie do niej Sąd zwrócił się o opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem wskazać należy, że nie znajduje to potwierdzenia w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika, że taki odpis oprócz skarżącej otrzymały na wniosek jeszcze dwie osoby, z których jedna opłatę uiściła w kasie Sądu przy składaniu wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, a druga była zwolniona z tej opłaty w związku z przyznaniem jej prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez m.in. zwolnienie od kosztów sądowych.

Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r. w przedmiocie ściągnięcia od skarżącej kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.