Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 446/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Anetta Chołuj, Kamila Paszowska Wojnar, Protokolant Referent Tomasz Gołębiowski po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 czerwca 2020 r. nr BP.501.787.2020.0993.DL15048 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej: I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz K. A. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. A. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ II instancji, organ odwoławczy, GITD) z dnia 17 czerwca 2020 r. nr BP.501.787.2020.0993.DL15048 - wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dale: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. p, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 2, art. 92b ust. 2, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., dalej uotd), Ip. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, art.71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2020, poz. 110 ze zm., dalej: upord) – utrzymująca w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia 11 marca 2020 r. nr WP8150.36.2020.I0049.AK(21) o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 200 zł.

Organ I instancji nakładając karę pieniężną na stronę jako zarządzającego transportem wskazał, że nałożona kara była następstwem wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Powyższe zostało stwierdzone podczas kontroli drogowej - w dniu 7 stycznia 2020 r. w L. dokonanej przez policjantów Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w L. - samochodu ciężarowego marki R. o nr rej. [...], którym kierował kierowca T. Z. wykonując krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy M. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. A. "[...]". W trakcie postępowania ustalono, że osobą zarządzającą u przedsiębiorcy w dniu 7 stycznia 2020 r. był skarżący. Organ wszczął postępowanie względem skarżącego jako osoby odpowiedzialnej za zarządzanie transportem. i w wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia 3 kwietnia 2020 r. nałożył na stronę karę pieniężną.

W odwołaniu od ww. decyzji strona zakwestionowała ustalenia organu odnośnie osoby odpowiedzialnej za stwierdzone naruszenia utd, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (k.p.a.), brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji oraz argumentowała, że w umowie zawartej z przedsiębiorcą wskazany był podział obowiązków przypadających na zarządzającego transportem, której to umowy organ nie uwzględnił.

Organ II instancji w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że ustalenia kontroli drogowej nie budzą wątpliwości, przewóz był wykonywany pojazdem ciężarowym bez aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego zdatność pojazdu do ruchu drogowego. Dalej organ stwierdził, że skarżący odpowiada za stwierdzone uchybienia na podstawie art. 92 a ust. 2 uotd jako zarządzający transportem. Wskazał organ, że wewnętrzna organizacja u przedsiębiorcy nie ma wpływu na odpowiedzialność zarządzającego transportem. Okoliczność, że według wewnętrznych ustaleń, to przedsiębiorca zobowiązał się do kontroli stanu technicznego pojazdów nie ma wpływu na odpowiedzialność zarządzającego transportem. Zrządzający transportem powinien znać stan techniczny pojazdów, aby prawidłowo zaplanować przewóz. Według organu odwoławczego wewnętrzna umowa regulująca obowiązki stron nie ma wpływu na odpowiedzialność zarządzającego transportem za organizowanie przewozu. Nie znalazł również organ podstaw do zastosowania art. 92c uotd, wskazując, że strona żadnych okoliczności jego zastosowanie nie podała.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania art. 107 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Strona podobnie jak w odwołaniu wskazała na nieprawidłowość ustaleń organu w zakresie odpowiedzialności strony. Argumentowała strona, że organ nie wyjaśnił i nie uwzględnił podnoszonych przez stronę okoliczności związanych z podziałem obowiązków pomiędzy stroną a przedsiębiorcą M. A.. Powołała się strona na umowę zawartą z przedsiębiorcą i regulamin.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

Sąd dokonując kontroli legalności decyzji nie znalazł podstaw dla zakwestionowania stwierdzonych podczas kontroli naruszeń, tj. wykonywania krajowego transportu drogowego pojazdem ciężarowym bez aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego zdatność pojazdu do ruchu drogowego.

W postępowaniu bezsprzecznie ustalono, że pojazd ostatnie badanie techniczne przeszedł w dniu 24 września 2019 r. z wynikiem negatywnym (usterka istotna- brak posiadania badania UTD do windy wyładowczej). Usterka nie została usunięta, pojazd nie został skierowany na badania techniczne, stąd na dzień 7 stycznia 2020 r. (data kontroli drogowej) nie posiadał ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. W protokole stwierdzono naruszenie uotd lp. 9.1 zał nr 3 (z tego tytułu, co wynika z decyzji organu II instancji wszczęto postępowanie względem przedsiębiorcy).

Spór w sprawie dotyczy zasadności nałożenia kary pieniężnej na stronę jako zarządzającego transportem w związku ze stwierdzonymi naruszeniami na podstawie art. 92a ust. 2 uotd oraz załącznika nr 4 lp. 15.1.

Definicja zarządzającego transportem zawarta jest w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm., dalej rozporządzenie nr 1071/2009). Rozporządzenie reguluje dostęp do zawodu przewoźnika drogowego i wykonywanie tego zawodu (art. 1 ust. 1). Art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia przewiduje, że Przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe.

W rozporządzeniu przewidziana została również osoba zarządzającego transportem. Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia "zarządzający transportem" - oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.

Rozwinięcie powyższej definicji zawarte jest w art. 4 i wynika z niego dwojaki sposób wyznaczenia zarządzającego transportem.

W art. 4 ust. 1 rozporządzania zarządzającego transportem wyznacza przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego, czyli osoba spełniająca wymogi z art. 3 ust. 1 rozporządzenia ( w tym posiadająca wymagane kompetencje zawodowe art. 3 ust. 1 lit.d).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia, przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

Z kolei art. 4 ust. 2 dotyczy sytuacji, kiedy przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych z art. 3 ust. 1 lit. d) i wówczas właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczania zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1, pod warunkiem, że: a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy.

Jednocześnie w art. 4 ust. 3 przewidziano, że Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c).

A art. 4 ust. 4 stanowi, że Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem.

W przepisach krajowych - art. 7c uotd stanowi, że mikroprzedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Jak również osoba uprawniona do zarządzania transportem w przedsiębiorstwie wpisywana jest do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego, który został utworzony zgodnie z art. 82g i nast. uotd. Jak stanowi art. 82g ust. 1 pkt 17) w ewidencji przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, gromadzi się dane określające imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz datę i miejsce urodzenia, adres zamieszkania, rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych, kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych, datę utraty dobrej reputacji.

Zauważyć także trzeba, że rozporządzenie nie definiuje w sposób szczegółowy zakresu obowiązków zarządzającego transportem. Z powołanych przepisów wynika, że ma on wykonywać zadania (związane z transportem, operacjami transportowymi) w sposób rzeczywisty i ciągły (art. 4 ust. 1 lit. a) oraz art. 4 ust. 2 lit.)) i jednocześnie w art. 4 ust. 2 lit. b) wskazano, co w szczególności (katalog otwarty) winna precyzować umowa zawarta z osobą wyznaczoną na zarządzającego transportem (utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem).

Wskazać również trzeba, że rozporządzenie nr 1071/2009 motyw 21 przewiduje, że (21) Państwa członkowskie powinny przewidzieć sankcje za naruszenia niniejszego rozporządzenia. Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. A art. 22 stanowi, że 1. Państwa członkowskie przyjmują przepisy określające sankcje mające zastosowanie w przypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach w terminie do dnia 4 grudnia 2011 r. i niezwłocznie powiadamiają o wszelkich ich zmianach. Państwa członkowskie zapewniają stosowanie wszystkich takich środków bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową przedsiębiorcy lub jego siedzibę.

2. Sankcje, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, cofnięcie takiego zezwolenia i stwierdzenie niezdolności zarządzających transportem do kierowania operacjami transportowymi.

Z przepisów uotd art. 92a ust. 2 wynika, że Zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 ust. 8 Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.

A zatem za naruszenia określone w załączniku nr 4 do uotd można nałożyć kary na podmioty wymienione w art. 92a ust. 2 uotd, tj. 1) na zarządzającego transportem, 2) na osobę, o której mowa w art. 7c oraz 3) na każdą inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym.

Powyższe oznacza, że obowiązkiem organów przed nałożeniem kary jest ustalenie podmiotu/podmiotów, na które ma być nałożona kara.

W ocenie Sądu, mając na uwadze akta sprawy, organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych dotyczących osoby czy osób zarządzających transportem u przedsiębiorcy M. A. "[...]", na które winna być nałożona kara pieniężna.

Mianowicie w aktach sprawy znajduje się kilka dokumentów, które w zestawieniu z treścią wydanych decyzji nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, kto jest osobą zarządzającą transportem, w jaki sposób została wyznaczona, ani też czy jest tylko jeden zarządzający transportem u przedsiębiorcy, czy też kilku.

W rozporządzeniu nr 1071/2009 wskazano, że przedsiębiorca wyznacza "przynajmniej jedną osobę fizyczną- zarządzającego transportem" (art. 4 ust. 1), a zatem dopuszczalne jest aby takich osób było kilka (więcej niż jedna).

W aktach znajdują się: 1) notatka policyjna (k. 10 akt administracyjnych), w której wskazano, że zarządzającym transportem jest M. A.; 2) dane pobrane z rejestru KREPTD z 14 stycznia 2020 r. 12:21:23 (k. 19 akt administracyjnych), gdzie jako osoba zarządzającego transportem wskazany jest P. W.; 3) pismo Prezydenta Wałbrzycha z dnia 21 stycznia 2020 r. BTR.7341.5.2020 (k. 22 akt administracyjnych), w którym zawarto informację, że według dokumentacji będącej w posiadaniu organu osobą zarządzającą transportem u przedsiębiorcy jest K. .A. posiadający certyfikat kompetencji zawodowych nr [...].

Nadto strona w postępowaniu (w wyjaśnieniach z 18 lutego 2020 r. i w odwołaniu), jak również w skardze, powołuje się na regulamin i umowę nadzorczą, twierdzi że w firmie wyznaczono kilku zarządzających transportem, wskazuje na umowę zawartą z przedsiębiorcą w sprawie podziału obowiązków zarządczych w firmie "[...]" M. A. W aktach do ww. wyjaśnień załączone jest zarządzenie z dnia 13 maja 2013 r., w którym zawarty jest podział obowiązków zarządczych pomiędzy K. A. a M. A.

Organy w wydanych decyzjach nie odnoszą się do powyższych dokumentów, jak również decyzje nie zawierają wyczerpującego ustosunkowania się do twierdzeń strony. W decyzji organu I instancji (str. 10 akapit 1) zawarta jest, co prawda informacja, że bezspornym jest, że to strona była na dzień kontroli zarządzającym transportem u M. A., co miało wynikać z informacji pochodzących z Biura ds. Transportu Międzynarodowego GITD – pisma z 14 stycznia 2020 r., według organu w aktach sprawy. Jednakże w aktach sprawy takiego pisma nie ma, co czyni ww. informację nieweryfikowalną. Pismo takie nie jest również wyszczególnione w spisie dokumentów przekazanych wraz z odwołaniem – pismo z 10 kwietnia 2020 r. nr WP.8140.80.2020.AK str. 2.

Natomiast w decyzji organu II instancji zawarte jest jedynie stwierdzenie, że osoba zarządzającego transportem została ustalona, a wewnętrzna organizacja u przedsiębiorcy nie ma wpływu na odpowiedzialność zarządzającego transportem.

Sąd wobec stwierdzonego stanu sprawy, zawartości akt administracyjnych i treści decyzji, nie ma możliwości jednoznacznego, bez żadnych wątpliwości stwierdzenia kto i ilu jest zarządzających transportem u przedsiębiorcy M. A. "[....]" i w jaki sposób zostali wyznaczeni. Tym samym wobec niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, decyzja nie poddaje się kontroli w zakresie zasadności jej merytorycznego rozstrzygnięcia, tj. nałożenia kary na stronę.

Dla prawidłowego zastosowania sankcji przewidzianej w art. 92a ust. 2 uotd ma znaczenie wyjaśnienie kwestii dotyczących osoby zarządzającego transportem, ustalenie, czy u przedsiębiorcy jest jeden, czy kilku zarządzających, a w takim przypadku ustalenie zakresu podziału ich obowiązków.

Powyższe jest istotne, mając na uwadze możliwość ustanowienia zgodnie z rozporządzeniem nr 1071/2009) kilku zarządzających transportem oraz mając na uwadze cel rozporządzenia i zapisy motywu 21 oraz art. 22 dotyczące ustanowienia sankcji skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających.

Jak już Sąd wskazywał z brzmienia motywu 21 rozporządzenia oraz art. 22 wynika, że w kompetencji państw członkowskich pozostawione zostało ustanowienie sankcji za naruszenie rozporządzenia. Państwa członkowskie są zobowiązane na podstawie art. 22 ust. 1 rozporządzenia do przyjęcia przepisów dotyczących sankcji za naruszenie tego rozporządzenia, tak aby sankcje były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące.

Sankcje mają chronić przestrzeganie przepisów rozporządzenia i służyć osiągnięciu celów realizowanych przez rozporządzenie i przepisy krajowe je realizujące. Skuteczność sankcji wyraża się poprzez zapewnienie wymierzenia kary bez utrudnień (co przyczyni się do realizacji celu, który chronią). Sankcje są odstraszające jeżeli zapewniają powstrzymanie się przed naruszeniem celów i przepisów, które chronią. Sankcje są proporcjonalne jeżeli są odpowiednie do osiągnięcia celów, które chronią i nie wykraczają poza to, co niezbędne.

Cele rozporządzenia 1071/2009 zostały wyrażone w jego motywach i znajdują uszczegółowienie w poszczególnych przepisach. Z motywu 1 rozporządzenia wynika, że pełne utworzenie wewnętrznego rynku transportu drogowego opartego na uczciwych zasadach konkurencji wymaga jednolitego stosowania zasad określających dostęp do zawodu przewoźnika drogowego. A wprowadzone wspólne zasady dostępu do zawodu przewoźnika drogowego oraz jego wykonywanie przyczynią się - w interesie przewoźników drogowych, ich klientów i całej gospodarki - do podniesienia poziomu kwalifikacji zawodowych przewoźników, racjonalizacji rynku, poprawy jakości świadczonych usług, a także do zwiększenia bezpieczeństwa drogowego. Ułatwią one również przewoźnikom drogowym skuteczne korzystanie ze swobody przedsiębiorczości. W motywie 11 wskazano, że wysoki poziom kwalifikacji zawodowych (zarządzających transportem) powinien zwiększyć społeczno-ekonomiczną skuteczność sektora transportu drogowego. W rozporządzeniu zgodnie z motywem 8 przewidziano również warunki, na których podstawie uznaje się daną osobę odpowiedzialną za rzeczywiste i ciągłe zarządzanie operacjami transportowymi.

Rozporządzenie zawiera regulacje, które mają powyższe założenia, cele realizować. I tak m.in. z art. 4 ust. 1 rozporządzenia wynika, że przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną – zarządzającego transportem, która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi (ust. 1). W przypadku zarządzającego transportem wyznaczonego w trybie ust. 1 jest to osoba mająca rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem (lit. b). W przypadku zarządzającego wyznaczonego w trybie ust. 2 jest to osoba związana z przedsiębiorcą umową, która również ma zarządzać w sposób rzeczywisty i ciągły. Jednocześnie w przypadku tak wyznaczonego zarządzającego transportem wprowadzone zostały ograniczenia, co do ilości przedsiębiorstw, w których taka osoba może kierować operacjami transportowymi (cztery umowy) z jednoczesnym ograniczeniem floty będącej pod zarządem takiej osoby (liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów). Przy zarządzającym transportem wyznaczonym w trybie ust. 1 decyzja o ograniczeniach, co do wykonywania funkcji u innych przedsiębiorców (na warunkach z rozporządzenia) pozostawiona została państwom członkowskim (art. 4 ust. 3).

Przywołane regulacje wskazują, że z jednej strony dla wypełnienia funkcji (zadań) przypisanych zarządzającemu transportem i realizacji celów rozporządzenia, przedsiębiorca wyznacza przynajmniej jedną taką osobę, a z drugiej strony przewidziane są również ograniczenia dla możliwości pełnienia tej funkcji u kilku przedsiębiorców.

W ocenie Sądu taki kształt przepisów wynika z woli zapewnienia prawidłowego działania zarządzającego transportem i gwarancji spełnienia celów do jakich został powołany (celów rozporządzenia). A zatem przedsiębiorca, kierując się warunkami w jakich działa jego przedsiębiorstwo i jego potrzebami, ma możliwość zdecydowania o wyznaczenia kilku zarządzających transportem. Zdaniem Sądu, w takim przypadku nie można również zanegować możliwości ukształtowania ich obowiązków w zakresie wynikającym z potrzeb danego przedsiębiorcy (z zachowaniem przy tym celów i warunków rozporządzenia). Zastrzega przy tym Sąd, że wielość zarządzających transportem w żaden sposób nie może niweczyć celów wynikających z rozporządzenia, czy prowadzić do jego obejścia, co każdorazowo wymaga oceny w danym stanie faktycznym.

W sytuacji zatem wyznaczenia kilku zarządzających transportem niezbędne jest ustalenie zakresu ich obowiązków dla ustalenia ich odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia i dopiero wymierzenie sankcji.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, stwierdzone działanie organu stanowi o naruszeniu przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego i prowadzi do wniosku, że nałożenie kary pieniężnej na stronę nie znajduje podstaw w zebranym materiale dowodowym i jest przedwczesne.

Sąd uznał że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. W sprawie nie wyjaśniono statusu prawnego skarżącego oraz kwestii jego odpowiedzialności. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie uwzględnić zalecenia Sądu, w pierwszej kolejności wyjaśnić kwestie dotyczące podmiotu, na który może być nałożona kara pieniężna. Ustalenia i wnioski organu winny znaleźć odzwierciedlenie w treści decyzji.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.