Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3710/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1, § 5, art. 97 § 2, art. 1a pkt2, art. 67 § 1, § 2, § 4, art. 53 § 1 pkt 1, art. 18
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 138 § 1 pkt 1, art. 144, art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Dyrektor Izby Celnej w W. ("DIC") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku Skarżącej H. Sp. z o.o. odstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w O. ("DIC2") z dnia [...] września 2015 r. nr [...] obejmującego zaległości z tytułu kar i grzywien pieniężnych w kwocie należności głównej 12,000,00 zł plus należne odsetki za zwłokę. Podstawę prawną obowiązku było orzeczenie z dnia 16 lipca 2015 r. nr [...].

2. W dniu 27 kwietnia 2016 r. protokołem zajęcia i odbioru ruchomości dokonano zajęcia ruchomości w postaci wyszczególnionych automatów do gier. Zajęte ruchomości pozostawiono pod dozorem pracownika magazynu depozytowego, który własnoręcznym podpisem potwierdził fakt objęcia dozoru nad ruchomościami.

3. Pełnomocnik Skarżącej, pismem z dnia 11 maja 2016 r., na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 z późn. zm., dalej jako "u.p.e.a."), wniósł skargę na czynność egzekucyjną, w postaci zajęcia przez organ egzekucyjny ruchomości skarżącej Spółki, w postaci automatów do gier, które nastąpiło w dniu 27 kwietnia 2016r. Zarzucił naruszenie art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. Jego zdaniem, Dyrektor Izby Celnej w S. nie jest właściwym miejscowo dyrektorem izby celnej w stosunku do orzeczenia administracyjnego, na które powołano się w doręczonym odpisie tytułu wykonawczego, co skutkuje niedopuszczalnością egzekucji. U.p.e.a. nie przewiduje zaś delegacji ustawowej dla Ministra Finansów do modyfikacji właściwości organów uprawnionych do pełnienia roli wierzyciela.

4. DIC, postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. nr [...] z oddalił skargę na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu ruchomości w postaci automatów do gier. Jego zdaniem, przedmiotem oceny w tym trybie mogą być jedynie zarzuty dotyczące prawidłowości zaskarżonej czynności, nic zaś działań będących podstawą egzekucji.

5. Pełnomocnik Skarżącej, pismem z 14 lipca 2016 r. złożył zażalenie, w którym zakwestionował w całości postanowienie z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Zarzucił naruszenie:  - art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a.; - art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a.; - art. 32 w zw. z art. 15 u.p.e.a.

6. Dyrektor Izby Skarbowej w W. ("DIS"), zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2016 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 18 i art. 54 § 1 i § 5 u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie DIC w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne". Jego zdaniem, pismo Skarżącej z 11 maja 2016 r., zatytułowane "Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego" podlegało ocenie pod względem zgodności z prawem sposobu i formy dokonania czynności egzekucyjnych (zajęcia automatów do gier), tj., wg kryteriów z art. 98 § 1 - § 3 u.p.e.a. oraz art. 100 u.p.e.a. Zdaniem DIS, zajęcia ruchomości w postaci automatów do gier dokonano zgodnie z obowiązującymi przepisami, nastąpiło to poprzez sporządzenie przez poborcę skarbowego, w obecności 2 świadków protokołu zajęcia, do zajęcia wykorzystano druk "Protokołu zajęcia i odbioru ruchomości", który zawierał wszystkie elementy określone w art. 67 § 4 u.p.e.a., tj. oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego. Prawidłowo też został oznaczony numer tytułu wykonawczego [...] stanowiący podstawę prawną zajęcia ruchomości, kwota należności odpowiadającą kwocie określonej w tytule wykonawczym i okres, za który w/w należności zostały ustalone, a także rodzaj i stopę odsetek oraz koszty egzekucyjne. Zajęte automaty zostały szczegółowo wymienione i opisane wraz ze wskazaniem wartości szacunkowej i oddane pod dozór pracownika magazynu depozytowego, który własnoręcznym podpisem potwierdził fakt objęcia dozoru nad ruchomościami oraz informację, iż na zajętych ruchomościach umieszczono znak ujawniający na zewnątrz ich zajęcie. Protokół został podpisany przez poborcę skarbowego. Odpis protokołu zajęcia i odbioru ruchomości został doręczony Spółce. Czynności te nie były wadliwe. DIS, odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika Spółki, że organ egzekucyjny błędnie oznaczył w protokole zajęcia Dyrektora Izby Celnej w S. jako wierzyciela, odwołał się art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. i art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 990 z późn. zm.) w zw. z §1 c i § 3 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania z dnia 15 września 2015 r. (Dz., U. z 2015 r., poz. 1494). Stąd prawidłowe było określenie wierzyciela dochodzonych na podstawie ww. tytułu wykonawczego należności - Dyrektora Izby Celnej w S.

7. Spółka w skardze z 9 listopada 2016 r. na to postanowienie DIS zarzuciła: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz. art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy organ egzekucyjny  (rekwizycyjny) winien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których dokonania zajęcia planuje stanowią własność zobowiązanego, gdyż czynność egzekucyjna skierowana do składnika niebędącego majątkiem zobowiązanego jest wadliwa i jako taka winna zostać uchylona, zaś z informacji uzyskanych od mego Mocodawcy wynika, że zajęte w sprawie ruchomości nie stanowią własności zobowiązanej spółki, a znajdowały się w jej posiadaniu na podstawie stosownych umów zobowiązaniowych;2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w protokole z zaskarżonej czynności egzekucyjnej organ rekwizycyjny błędnie określił wierzyciela, wskazując, iż zajęcie dotyczy mułu wykonawczego nr [...] i podając wierzyciela jako Dyrektora Izby Celnej w S., w sytuacji gdy Dyrektor Izby Celnej w S. zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktów administracyjnych powoływanych we wskazanych tytułach wykonawczych, co stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej; 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu 1 instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w przedmiotowej sprawie doszło do niewłaściwego określenia tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, który to organ egzekucyjny określił jako tytułu wykonawcze wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...], w sytuacji gdy wobec zobowiązanej spółki na podstawie takich tytułów wykonawczych nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne; w efekcie czynność taką należałoby uznać za podjętą w ramach niewszczętych prawidłowo postępowań egzekucyjnych oraz z brakiem poszanowania podstawowej zasady upomnienia, co winno uzasadniać uwzględnienie skargi; 4) naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przejawiające się w obciążaniu zobowiązanego ciężarem identyfikacji wierzyciela, podczas gdy z zasady legalizmu oraz działania organów w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wynika, że to organ egzekucyjny winien dokonywać czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie wynikało z niej z inicjatywy jakiego w wierzyciela czynność ta zostaje dokonana; 5) naruszenie art. 138 § t pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 54 § 5a u.p.e.a. oraz art. 67 § 1 u.p.e.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych iv egzekucji należności pieniężnych poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w przedmiotowej sprawie doszło do sporządzenia protokołu zajęcia i odbioru ruchomości na nieaktualnym w dacie wystosowania zawiadomienia wzorze zajęcia, przy czym zgodnie z treścią naruszonej normy prawnej, podstawę stosowania środków egzekucyjnych stanowi zawiadomienie sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zaś jakiekolwiek modyfikacje ustalonego wzoru dopuszczalne są jedynie w zakresie przewidzianym w tym wzorze. Skarżąca, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz 200 p.p.s.a. wniosła o:1) uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji;2) zasądzenie od DIS na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

8. DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skargę należy oddalić.

2. Jako podstawę skargi Strona oznaczyła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz. art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a.; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a.; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a.; art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.; art. 138 § t pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 54 § 5a u.p.e.a. oraz art. 67 § 1 u.p.e.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

3. Zdaniem Skarżącej, wadliwe było utrzymanie w mocy postanowienia o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną w braku wyjaśnienia okoliczności ustalenia, czy ruchomości, których dokonania zajęcia planuje stanowią własność zobowiązanego. Niedopuszczalne było utrzymanie w mocy postanowienia w sytuacji, gdy w sprawie doszło do sporządzenia protokołu zajęcia i odbioru ruchomości na nieaktualnym w dacie wystosowania zawiadomienia wzorze zajęcia jak też w sytuacji, gdy w protokole z zaskarżonej czynności egzekucyjnej organ rekwizycyjny błędnie określił wierzyciela jako Dyrektora Izby Celnej w S. Co więcej, w sprawie doszło do niewłaściwego określenia tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, który to organ egzekucyjny określił jako tytułu wykonawcze wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...], w sytuacji gdy wobec zobowiązanej spółki na podstawie takich tytułów wykonawczych nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne.

4. Sąd wskazuje, że sprawy zainicjowane przed Sądem przez Stronę w przedmiocie skargi egzekucyjnej były już wielokrotnie rozpoznawane w zbliżonym stanie faktycznym. Stąd znane jest stronie, niezależnie od faktu systemowego korzystania przez nią z profesjonalnej pomocy prawnej, że skargę na czynność egzekucyjną normuje art. 54 § 1 u.p.e.a., zaś ten środek ochrony prawnej zobowiązanego stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13, CBOSA). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Postępowanie to służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.

5. Zdaniem Sądu, w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14). Oznacza to, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Stąd, przykładowo, rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (por. np. wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13, CBOSA). Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie powinny być względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (por. wyrok NSA z 24 października 2014 r., II GSK 1377/13, CBOSA).

6. Zdaniem Sądu, DIS przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Działania organu oparte były na zasadzie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a poczynione ustalenia zawarto w uzasadnieniu postanowienia.

7. Zajęcia ruchomości w postaci automatów do gier: [...] dokonano zgodnie z obowiązującymi przepisami, W szczególności: - nastąpiło to poprzez sporządzenie przez poborcę skarbowego, w obecności 2 świadków protokołu zajęcia obejmującego w/w ruchomości; - zajęcia wykorzystano druk "Protokołu zajęcia i odbioru ruchomości", który zawiera wszystkie elementy określone w art. 67 § 4 u.p.e.a. (tj. oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego, prawidłowo został oznaczony numer tytułu wykonawczego [...], stanowiący podstawę prawną zajęcia ruchomości, wskazano kwotę należności odpowiadającą kwocie określonej w tytule wykonawczym i okres, za który w/w należności zostały ustalone, a także rodzaj i stopę odsetek oraz koszty egzekucyjne; zajęte automaty zostały szczegółowo wymienione i opisane wraz ze wskazaniem wartości szacunkowej i oddane pod dozór pracownika magazynu depozytowego, który własnoręcznym podpisem potwierdził fakt objęcia dozoru nad ruchomościami oraz informację, iż na zajętych ruchomościach umieszczono znak ujawniający na zewnątrz ich zajęcie; protokół został podpisany przez poborcę skarbowego; odpis protokołu zajęcia i odbioru ruchomości został doręczony Spółce w dniu 9 maja 2016 r., co wynika z akt sprawy.

8. Zarzut zastosowania nieaktualnego wzoru protokołu zajęcia i odbioru ruchomości nie był podnoszony zarówno w skardze na czynności egzekucyjne jak i w zażaleniu na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca.2016 r., został podniesiony przez pełnomocnika Strony dopiero w skardze z 9 listopada 2016 r. i jako taki nie podlegał ocenie w wydanych rozstrzygnięciach. Zasadą jednak jest, że skargę na czynność Strona ma prawdo wnieść w ustawowym terminie 14 dni od daty dokonania czynności i po tym terminie nie może już jej rozszerzać powołując kolejne zarzuty.

9. Zdaniem Sądu, chociaż zastosowanie w sprawie nieaktualnego wzoru protokołu zajęcia i odbioru ruchomości jest naruszeniem formalnym, to nie jest podstawą do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. W szczególności, brak było wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, gdyż spełnione zostały wymogi określone w art. 67 § 4 u.p.e.a., zaś Strona w wyniku powyższego uchybienia nie poniosła żadnych negatywnych skutków prawnych. W konsekwencji – nie miało miejsca naruszenie art. 138 § t pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 54 § 5a u.p.e.a. oraz art. 67 § 1 u.p.e.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. Podobnie ta kwestia została oceniona w innych orzeczeniach wydanych względem Strony (por wyrok z 7 marca 2017 r., I SA/Sz 27/17, I SA/Sz 11/17, CBOSA).

10. Sąd wskazuje, że zgodnie z § 1 c Rozporządzenia Ministra Finansów zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania z dnia 15 września 2015 r. (Dz.U. z 2015r. poz. 1494) "wyznacza się Dyrektora Izby Celnej w S. właściwego na terytorium całego kraju do wykonywania zadań wierzyciela w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych, z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji, informacji o opłacie paliwowej albo informacji o dopłatach, z wydanych przez dyrektora izby celnej decyzji lub postanowień, z wydanych przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej decyzji w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od wydobycia niektórych kopalin, a także z orzeczeń sądowych, których wykonanie następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji." Ponadto zgodnie z § 3 cytowanego rozporządzenia "w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy." Natomiast na mocy § 4 przywołanej normy prawnej, rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 października 2015 r.

11. Fakt, iż obecnie wierzycielem obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym jest organ inny niż pierwotnie wystawiający tytuł, nie stanowi o naruszeniu przepisów prawa wskazywanych przez Spółkę w skardze na czynność egzekucyjną i zażaleniu z dnia 14 lipca 2016 r. Stwierdzono zatem, że czynności egzekucyjne zostały podjęte w ramach prawidłowo wszczętego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami nastąpiło wskazanie w protokole zajęcia i odbioru ruchomości z dnia 27 kwietnia 2016 r. tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w O. w dniu 2 września 2015 r. oraz określenie wierzyciela dochodzonych na podstawie ww. tytułu wykonawczego należności - Dyrektora Izby Celnej w S.

12. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., z których wynika, że organ administracji publicznej działa na podstawie przepisów prawa i prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej jest nieuzasadniony. W szczególności, Organ egzekucyjny dokonał bowiem czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie wynikało z inicjatywy jakiego wierzyciela czynność ta zostaje dokonana. Sąd podziela pogląd, że nawet błędne wpisanie wierzyciela w protokole zajęcia ruchomości jest uchybieniem niestanowiącym naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie dokonanej czynności. Uchybienie takie nie ma bezpośredniego wpływu na zasadność i prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej i nie może skutkować stwierdzeniem nieważności tej czynności (por. wyroki: WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2007 r., III SA/Wa 3600/06; WSA w Bydgoszczy z 16 listopada 2016 r., I SA/Bd 702/16 i NSA z 18 lutego 2009 r., II FSK 822/08, CBOSA). Uwaga ta musi mieć również wpływ na sposób oceny zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a., ale też zarzutu naruszenia - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a.

13. Z tych powodów Sąd był zobowiązany orzec, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369), jak w sentencji.