Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 40/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2005-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie: sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant: ref. staż. Monika Mierzyńska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2005r. na rozprawie sprawy [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] maja 2003 r. wydaną na podstawie art. 21 § l pkt. 2,art.23§ l pkt l i § 4, art. 47 § l, art. 207 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U .nr 137, póz. 926 ze zm. /, art. 2 ust. l pkt lart.6 ust. 4 pkt l lit a , art.9 ust. l i 2 , art. 15 ust. l art. 17 , art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / Dz. U. nr 144, póz. 930 /oraz § l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / Dz. U. nr 161, póz. 1078 / ustalił [...] ryczałt od przychodów ewidencjonowanych za rok 1999 w kwocie 15.460,60 zł.

Uzasadniając swoje stanowisko organ skarbowy I instancji ustalił, że [...] prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu samochodami oraz usługi transportu od dnia 29 marca 1994 r. w dniu tym dokonał również wyboru zwolnienia z podatku od towarów i usług. W latach 1994-1997 był opodatkowany zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

W dniu 05 stycznia 1998 r. złożył zawiadomienie o zawieszeniu działalności gospodarczej do odwołania.

Za rok 1999 podatnik złożył zeznanie o wysokości osiągniętego przychodu, dokonanych odliczeniach oraz należnego ryczałtu PIT -28, w którym wykazał kwotę przychodu " O ".

W dniu 09 stycznia 2002 r. Urząd Skarbowy otrzymał informację z Oddziału Celnego, z której wynikało, że [...] dokonywał wielokrotnie w tym oddziale odpraw celnych w imieniu i na rzecz osób fizycznych.

Częstotliwość tych czynności dało podstawy organowi podatkowemu do przypuszczenia, że podatnik mimo zgłoszenia zawieszenia działalności nadal j ą pro wadzi.

Organ podatkowy wystąpił z zapytaniami do Urzędu Celnego oraz do Oddziałów Celnych położonych na zachodniej granicy kraju czy [...] dokonywał w latach 1998-2001 zgłoszeń celnych na własne nazwisko, bądź na nazwisko innych osób fizycznych. Urząd Skarbowy zwrócił się również do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego o podanie wszystkich zarejestrowanych w latach 1998-2001 samochodów na nazwisko [...].

W oparciu o nadesłane dokumenty Urząd Skarbowy wszczął wobec podatnika kontrolę załata 1998-2001 r.

Organ podatkowy ustalił, że podatnik na rok podatkowy 1999 nie zrzekł się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, zaś w roku poprzednim / 1998/ osiągnął przychód z działalności gospodarczej w wysokości 85.410,00 zł., nie przekraczając wysokości przychodu w kwocie 400.000 zł, o którym mowa w art. 6 ust 4, pkt l, lit. A ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu, podatnicy opłacają w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z działalności wymienionej w ust.l, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy nie przekroczyli przychodu z tej działalności w łącznej kwocie 400.000 zł. Podatnik, zgodnie z art. 9 ust l ustawy, może zrzec się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy.

. Zrzeczenie może być dokonane do dnia 20 stycznia roku podatkowego lub do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, leżeli podatnik rozpoczyna działalność w ciągu roku. Zrzeczenia podatnik dokonuje przez złożenie właściwemu urzędowi skarbowemu pisemnego oświadczenia.

Podatnik nie skorzystał z możliwości zrzeczenia się opodatkowania w formie ryczałtu, dlatego też w roku 1999 powinien był płacić podatek dochodowy nadal w tej samej formie.

Organ podatkowy ustalił, że [...] będąc podatnikiem podatku dochodowego zryczałtowanego oraz osiągając przychód podlegający opodatkowaniu, w roku 1999:

• nie prowadził ewidencji przychodów, o której mowa w art. 15 ust l ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym i w § l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych prze osoby fizyczne;

• złożył nierzetelne zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, dokonanych odliczeniach i należnym ryczałcie za 1999 r. wykazując zerową kwotę przychodu, czym naruszył przepis art.21, ust. 2 pkt 2 ustawy;

« nie wpłacił w ustawowych terminach należnego ryczałtu od przychodów ewidencyjnych w poszczególnych miesiącach 1999 r., czym naruszył przepis art.21, ust l ustawy.

Organ podatkowy wskazał, że zgodnie z art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w razie nie prowadzenia lub prowadzenia ewidencji bez zachowania warunków do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy określa wartość niezaewidencjonowanego przychodu, w tym również w drodze oszacowania i ustala od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 20%. Urząd skarbowy wskazał, iż zgodnie z art.23§l pkt l Ordynacji podatkowej, organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia. W oparciu o wskazany przepis organ podatkowy określił podstawę opodatkowania w zakresie handlu samochodami uwzględniając umowy ich sprzedaży, zaś w zakresie usług transportowych zastosował, zgodnie z art. 23§3 pktl Ordynacji podatkowej, metodę porównawczą wewnętrzną, polegającą na porównaniu wysokości obrotów w tym samym przedsiębiorstwie za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu. Zastosowanie metody szacowania, o której mowa w art..23§l pkt l Ordynacji podatkowej tylko do przychodów z usług transportowych, nie zaś do określenia całości przychodów za 1999 r. organ podatkowy uzasadnił tym, że dysponując umowami sprzedaży samochodów osobowych, nie mógł ich pominąć jako dowód i zastosował w tym przypadku szacunku do ustalenia przychodu z tego tytułu. Przyjąć zatem należy, jak wskazuje to organ podatkowy, że podstawa opodatkowania podatkiem dochodowym zryczałtowanym została w całości ustalona w inny sposób, o którym mowa w art.23 §4 Ordynacji podatkowej. Wybór tego sposobu oszacowania, organ uzasadnia tym, że zgodnie z art.23 § 5 ustawy określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistości. Zastosowanie pozostałych metod wymienionych w art.23 § 3 pkt 3 do 6, wobec braku urządzeń ewidencyjnych, dowodów sprzedaży usług, jak i dowodów dokumentujących ponoszone przez podatnika koszty, nie było możliwe.

Z ustaleń Urzędu Skarbowego wynika, że podatnik w roku 1999 dokonał sprzedaży czterech samochodów osobowych na kwotę 72.000,00 zł. Organ podatkowy w wyniku kontroli w zakresie podatku od towarów i usług ustalił podatek VAT z tytułu sprzedaży dwóch samochodów osobowych na kwotę 4.328 zł. , sprzedaż zaś pozostałych dwóch samochodów jako używanych dłużej niż pół roku uznał, na podstawie atr.7 ust l pkt 5 ustawy o VAT za zwolniona z tego podatku. Zatem za podstawę opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, przyjęto obrót pomniejszony o należny podatek VAT.

Urząd Skarbowy ustalił obrót ze sprzedaży usług transportowych w 1999 r. na kwotę 8.731 zł. , opisując szczegółowo przyjęta metodę szacowania oraz przyjmując, w ocenie organu, najbardziej korzystny dla podatnika sposób jego wyliczenia.

Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie do Izby Skarbowej, w którym zaskarżył przedmiotową decyzję w części dotyczącej kwoty ryczałtu ustalonego od dokonanej przez podatnika sprzedaży czterech samochodów osobowych o łącznej wartości 68.572,00 zł, wysokość zryczałtowanego podatku objętego odwołaniem - 13.714.40 zł. Oraz usług o łącznej wartości 7.431 zł.- wysokość zryczałtowanego podatku objętego odwołaniem -1.486,20 zł.

Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie art.3 oraz art. 17 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / Dz. U. nr 144, poz.930 / w związku z art.14 ust.2 pkt l oraz z art. 10 ust. l pkt8, lit. D ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / tj. Dz. U. z 1993 r. nr 90 , póz. 416 ze zm. / poprzez przyjęcie, że sprzedaż samochodów osobowych związana była z prowadzoną działalnością gospodarczą a wartość usług należało określić na podstawie średniej wartości z ewidencji 1997 r.i w sytuacji opisanej w decyzji , do tak ustalonej podstawy opodatkowania zastosować stawkę zryczałtowaną w wysokości 20%.

Ponadto podatnik zarzuca organowi podatkowemu naruszenie art.l87§l Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie w wydanej decyzji wszystkich okoliczności związanych z dokonana przez podatnika i niezgłoszona w zeznaniu PIT-28 sprzedażą usług, a to poprzez pominiecie przez organ podatkowy faktu zasięgania w Urzędzie Skarbowym informacji w sprawie rozliczeń z tytułu sprzedaży używanych osobiście pojazdów niezwiązanych z działalnością gospodarczą w okresie jej zawieszenia.

Uzasadniając swoje stanowisko podatnik stwierdza, że sprzedane przez niego w 1999 r. samochody osobowe nie były związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Podatnik nie miał zamiaru ich dalszej odsprzedaży, lecz użytkował je wraz z rodziną do celów prywatnych. Tylko w przypadku ich sprzedaży przed upływem pół roku od dnia ich nabycia, uzyskany przychód podlegać winien opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Podatnik uważa, że organ podatkowy w sposób dowolny, nieznąjdujący oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, ustalił przychód z tytułu usług transportowych opierając swoje rozstrzygniecie w tej mierze na ewidencji sprzedaży za 1997 r.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzja z dnia [...] grudnia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Organ podatkowy drugiej instancji uznał wszystkie zarzuty podatnika za niezasadne.

Jak wskazuje organ podatkowy drugiej instancji w trakcie postępowania ustalono, że podatnik w latach 1994-1997 prowadził działalność w zakresie handlu samochodami i usług transportowych i pomimo jej zawieszenia w styczniu 1998 r. dokonywał nadal sprzedaży samochodów osobowych. W roku podatkowym 1999 podatnik nie zrzekł się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych i za rok ten złożył zeznanie o wysokości osiągniętego przychodu, dokonanych odliczeniach oraz należnego ryczałtu - PIT -28, w którym wykazał kwotę przychodu - O zł.

Prowadzone postępowanie wykazało, że podatnik w 1999 r. zaniżył przychody do opodatkowania z tytułu:

- sprzedaży samochodów osobowych na kwotę 72.900,00zł. ,

- świadczenia usług transportowych w wysokości 8.731,00 zł.

Do opodatkowania podatkiem dochodowym w formie ryczałtu z tytułu sprzedaży samochodów, przyjęto przychód netto w kwocie 68.572,00 zł. po pomniejszeniu o podatek VAT określony od sprzedaży dwóch pojazdów [...] i [...]o w wysokości 4.328,00 zł. Sprzedaż pozostałych samochodów uznano za zwolnioną z podatku na podstawie art.7 ust. l pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie ma rozstrzygnięcie kwestii, czy uzyskane przez podatnika przychody ze sprzedaży samochodów osobowych należy uznać za przychody z działalności gospodarczej, czy też za przychody ze sprzedaży innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. l pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wskazuje organ podatkowy drugiej instancji w trakcie postępowania ustalono, że podatnik w latach 1994-1997 prowadził działalność w zakresie handlu samochodami i usług transportowych i pomimo jej zawieszenia w 1998 r. dokonał w 1999 roku sprzedaży czterech samochodów osobowych.

Samochody te sprowadził z zagranicy we własnym imieniu, również ich rejestracji dokonał we imieniu własnym.

Następnie na podstawie zawartych przez siebie umów dokonał ich sprzedaży.

Wartość przychodu uzyskanego ze sprzedaży samochodów wynosiła 68.572 zł / 72.900 zł po pomniejszeniu o podatek VAT w wysokości 4.328 zł / i przewyższyła znacznie przychody osiągane w latach poprzednich / przedział od 12.000 zł w roku 1997 do 47.000 zł w roku 1994/. Organ podatkowy zwraca uwagę, że działalność ta stanowiła w 1999 r. dla podatnika główne źródło dochodu.. Dyrektor Izby Skarbowej wskazując na art. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej / Dz. U. nr 41, póz. 324 ze zm. / stanowiący, że działalnością gospodarczą jest działalność wykonywana częstotliwie, w sposób ciągły w celu osiągnięcia zysku, uznał, dokonaną przez podatnika sprzedaż samochodów osobowych za działalność gospodarczą. Dokonanie sprzedaży w latach 1998-2001 zakupionych w tym celu 10 pojazdów, wskazuje na ciągły i częstotliwy charakter prowadzonej działalności gospodarczej.

W ocenie organu podatkowego, sprzedaży tej, nie można uznać za sprzedaż innych rzeczy, o której mowa w art. 10 ust. l pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę na sprzeczność wyjaśnień podatnika zawartych w wyjaśnieniach składanych w toku postępowania oraz w odwołaniu. W trakcie prowadzonego postępowania podatnik twierdził, że sprzedaż pojazdów w 1999 r. była związana ze świadczonymi przez niego usługami transportowymi a nie handlem samochodami. W tym zakresie podatnik wskazał, że samochody w stosunku, do, których dokonywał odpraw celnych, nabywa w imieniu i na rzecz innych osób fizycznych. W odwołaniu natomiast, podatnik wskazuje, że zakupu samochodów dokonał do celów prywatnych niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

W ocenie organu II instancji również zarzut naruszenia przez organ I instancji art.187 Ordynacji podatkowej jest chybiony, ponieważ pytanie podatnika dotyczyło sprzedaży jednego pojazdu samochodowego wykorzystywanego na potrzeby osobiste podatnika, a nie sytuacji będącej przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.

W odniesieniu zaś do kwestii określenia obrotu z tytułu świadczenia usług transportowych, organ odwoławczy, wskazuje, że działanie organu I instancji było prawidłowe a przyjęty sposób ustalenia obrotu z tego tytułu, wobec braku ewidencji oraz innych dokumentów jest zgodny z prawem.

Podatnik wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 121 § l i 2 w związku z art.125 § l i art. 187 § l Ordynacji podatkowej, ze względu na prowadzenie postępowania kontrolnego, a następnie podatkowego w sposób przewlekły i mało wnikliwy, niewyjaśnianie wszystkich istotnych okoliczności dla sprawy, a ponadto, że pomimo upływu długiego okresu czasu w zbyt dowolny sposób oceniono zebrany materiał dowodowy przypisując podatnikowi - mimo zawieszenia działalności w zakresie handlu samochodami - chęci ukrycia dochodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

- naruszenie przepisu art.3 oraz art. 17 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w związku z art. 14 ust.2 pkt l oraz 10 ust l pkt 8 lit.d ustawy z dnia 27 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, "że należy uznać, iż sprzedaż samochodu osobowego związana była z działalnością gospodarczą i sprzedaż tego pojazdu należy opodatkować stawką zryczałtowaną.

Skarżący wskazuje w uzasadnieniu, że ustalenia organów podatkowych w zakresie dotyczącym ilości wykonanych przez podatnika usług transportowych SA nieprawidłowe, zawyżone.

W zakresie ustalenia dochodu ze sprzedaży samochodów, skarżący nie zaprzecza, że sprzedaży takiej dokonywał, ale uważa, iż pojazdy te wchodziły w skład jego majątku osobistego i nie stanowiły składników majątku obrotowego firmy ani też nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej podatnika i tym samym nie powinny być opodatkowane.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zwarzył, co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona, nie zachodzą, bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem prawa uzasadniającym jej uchylenie.

Po pierwsze należy dokonać oceny podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej.

Skarżący podnosi zarzut naruszenia art. 121 § l i 2 w związku z art. 125 § l i art. 187 § l Ordynacji podatkowej podkreślając, że postępowanie prowadzone było mało wnikliwie, przewlekle a zebrany materiał dowodowy oceniony został w sposób zbyt dowolny, w szczególności w zakresie przypisania skarżącemu, iż mimo zwieszenia działalności winien opłacać uzyskane ze sprzedaży samochodów dochody zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

Zarzuty te w świetle poczynionych przez organy podatkowe obu instancji ustaleń w zakresie stanu faktycznego należy uznać za całkowicie chybione.

Trafnie, bowiem ustaliły organy podatkowe, że skarżący mimo zawieszenia działalności gospodarczej w zakresie handlu samochodami z dniem 05 stycznia 1998 r. faktycznie nadal ją prowadził. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiaj ą następujące okoliczności:

- skarżący uzyskał ze sprzedaży samochodów w 1999 r. przychód w wysokości 72.900 zł.;

- w latach poprzedzających zawieszenie działalności skarżący uzyskiwał znacznie

niższe przychody / od 12.00 zł w 1997 r. do 47.000 zł w roku 19947.

Należy, zatem przyjąć, jak trafnie wskazały to organy podatkowe, że działalność skarżącego wypełnia treść definicji działalności gospodarczej zawartej w art.2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej / Dz. U. nr 41, póz. 324 ze zm. / czyli polegała na wykonaniu działalności częstotliwe, w sposób ciągły w celu osiągnięcia zysku. Sprzedaż w latach 1998-2001 dziesięciu samochodów wskazuje jednoznacznie na ciągły i częstotliwy charakter prowadzonej działalności zarobkowej.

Powyższe okoliczności zostały ustalone w toku prowadzonego przez organy podatkowe postępowania w oparciu o ustalenia dokonane na podstawie dokumentów uzyskanych od organów celnych, Starostwa Powiatowego jak również dokumentów dostarczonych przez skarżącego. Wnioski wyprowadzone z tak zebranego materiału dowodowego są spójne i logiczne

Skarżący podnosi również zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wskazując, że zawieszając działalność gospodarczą zwrócił się do organu podatkowego z pytaniem, w jaki sposób ma postąpić w przypadku samochodu zakupionego w 1997 r., a który został oclony dopiero w styczniu 1998 r. W odpowiedzi poinformowano podatnika, że w przypadku samochodu kupionego a następnie sprzedanego przed upływem pół roku jest on zobowiązany zapłacić podatek i wykazać ten fakt w zeznaniu podatkowym, ponieważ samochód ten został nabyty przez osobę fizyczną oraz z uwagi na zawieszenie działalności gospodarczej skarżący nie musiał wykazywać tego faktu w zeznaniach PIT-28.

Natomiast, jeżeli sprzedaż samochodu nastąpi po upływie pół roku lub w okresie dłuższym od jego nabycia, to faktu tego nie musi zgłaszać w żadnym zeznaniu podatkowym.

Z tej też ustnej informacji skarżący wywnioskował, że sprzedaż samochodów określonych w przedmiotowej decyzji winna być zwolniona z opodatkowania.

W ocenie Sądu również w tym przypadku nie doszło do naruszenia zasady wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej, ponieważ udzielona skarżącemu informacja była prawidłowa i odnosiła się do innego stanu faktycznego niż ten będący przedmiotem rozważań.

Przechodząc do oceny podniesionych przez skarżącego zarzutów prawa materialnego w szczególności art. l O ust. l pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych/ tj. Dz.U z 1993 r. nr 90, póz. 416 ze zm./ należy stwierdzić, że również te zarzuty nie okazały się zasadne.

Ustalony, bowiem przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy pozwolił przyjąć, że skarżący mimo formalnego zawieszenia działalności gospodarczej w dniu 05 stycznia 1998 r. nadal ją prowadził w tym samym zakresie przedmiotowym / handel samochodami oraz usługi transportowe/.

Trafne są również ustalenia organów podatkowych podatkowych, że podatnik za rok podatkowy 1999 nie zrzekł się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, zaś w roku poprzednim / 1998/ osiągnął przychód z działalności gospodarczej w wysokości 85.410,00 zł., nie przekraczając wysokości przychodu w kwocie 400.000 zł, o którym mowa w art. 6 ust 4, pkt l, lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu, podatnicy opłacający w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z działalności wymienionej w ust.l, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy nie przekroczyli przychodu z tej działalności w łącznej kwocie 400.000 zł. Podatnik, zgodnie z art. 9 ust l ustawy, może zrzec się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy.

Zrzeczenie może być dokonane do dnia 20 stycznia roku podatkowego lub do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, leżeli podatnik rozpoczyna działalność w ciągu roku. Zrzeczenia podatnik dokonuje przez złożenie właściwemu urzędowi skarbowemu pisemnego oświadczenia.

Podatnik nie skorzystał z możliwości zrzeczenia się opodatkowania w formie ryczałtu, dlatego też w roku 1999 powinien był płacić podatek dochodowy nadal w tej samej formie.

Organ podatkowy ustalił, że [...] będąc podatnikiem podatku dochodowego zryczałtowanego oraz osiągając przychód podlegający opodatkowaniu, w roku 1999:

• nie prowadził ewidencji przychodów, o której mowa w art. 15 ust l ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym i w § l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych prze osoby fizyczne;

• złożył nierzetelne zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, dokonanych odliczeniach i należnym ryczałcie za 1999 r. wykazując zerową kwotę przychodu, czym naruszył przepis art.21, ust. 2 pkt 2 ustawy;

• nie wpłacił w ustawowych terminach należnego ryczałtu od przychodów ewidencyjnych w poszczególnych miesiącach 1999 r., czym naruszył przepis art.21, ust l ustawy.

Powyższe stwierdzenia uprawniały organ podatkowy do zastosowania w sprawie art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, zgodnie, z którym w razie nie prowadzenia lub prowadzenia ewidencji bez zachowania warunków do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy określa wartość niezaewidencjonowanego przychodu , w tym również w drodze oszacowania i ustala od tej kwoty ryczałt od przychodu ewidencjonowanych w wysokości 20%.

Należy przy tym wskazać, że organ podatkowy nie jest zobligowany do informowania podatnika o prawie do zrzeczenia się opodatkowania w formie ryczałtu czy też skutkach niedotrzymania terminu do zgłoszenia zmiany formy opodatkowania, gdyż powyższe wynikało z wprost z obowiązujących przepisów prawa, z którymi podatnik winien się zapoznać..

Również zarzuty skarżącego dotyczące przyjęcia przez organy podatkowe przychodów z tytułu sprzedaży usług transportowych w wysokości innej niż przedstawionej przez skarżącego jest chybiony, ponieważ skarżący nie prowadził ewidencji, o której mowa w art. 15 ust. l ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, oraz w § l rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów tej ustawy, dlatego też brak było możliwości ustalenia przychodów na tej podstawie. W ocenie Sądu nie było możliwości ustalenia obrotu o oparciu o dowody źródłowe, dlatego też trafnie zastosowano w sprawie art. 23 § l Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym organ podatkowy określi podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli brak jest danych niezbędnych do jej określenia a także, gdy dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Tym samym brak było podstaw do odstąpienia od oszacowania na podstawie art.23§2 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu przyjęta przez organy podatkowe metoda oszacowania była właściwa, korzystna dla skarżącego, oddająca w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistego, wysokość dochodu z tytułu sprzedaży usług transportowych.

Z powyższego jednoznacznie w ocenie Sądu wynika, że organy podatkowe w prawidłowy sposób zastosowały w niniejszej sprawie wskazane w decyzji przepisy prawa materialnego.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie przyjęte przez organy podatkowe na podstawie zebranego materiału dowodowego jest prawidłowe.

W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu zgodnie z dyspozycją art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, póz.1270 ze zm. /.