Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 132/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. S., A. R., A. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia, po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także: "organ odwoławczy", "GINB") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu zażalenia J. S., A. K., A. R. (dalej: "skarżące") na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. ("organ I instancji", "[...]WINB") z [...] września 2019 r. Nr [...] odmawiające uchylenia postanowienia własnego z [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej

- orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia [...]WINB z [...] września 2019 r., nr [...] w części dotyczącej wniosku J. S. o wznowienie postępowania administracyjnego i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji oraz

w pozostałej części utrzymał w mocy ww. postanowienie.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w m. R. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy stawów rybnych znajdujących się na działkach o nr ew. [...],[...] i [...] położonych przy ul. H.

w R., w trakcie którego wydał [...] kwietnia 2009 r. postanowienie Nr [...], którym ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie [...] zł za budowę ww. stawów rybnych. [...]WINB postanowieniem Nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu powiatowego.

W dniu [...] grudnia 2010 r. do organu powiatowego wpłynął wniosek J. i J. S. z [...] grudnia 2010 r. o wznowienie postępowania administracyjnego

w omawianej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. [...]WINB postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostatecznym postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r., a następnie postanowieniem z [...] marca 2011r. Nr [...] stwierdził wydanie ww. własnego postanowienia z naruszeniem prawa. GINB postanowieniem z [...] maja 2011r., uchylił ww. postanowienie organu wojewódzkiego z [...] marca 2011r. i umorzył w całości postępowanie w sprawie zakończonej ww. postanowieniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 listopada 2011r. sygn. akt VIII SA/Wa 683/11, oddalił skargę J. i J. S. na postanowienie GINB z [...] maja 2011 r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 641/12, uchylił wyrok WSA z 23 listopada 2011r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji. W wyniku powtórnego rozpatrzenia sprawy WSA wyrokiem z 10 grudnia 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 763/13, uchylił postanowienie GINB z [...] maja 2011 r. NSA wyrokiem z 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 942/14, oddalił skargę kasacyjną J. i J. S. od wyroku WSA z 10 grudnia 2013 r.

Następnie postanowieniem z [...] marca 2016 r., GINB uchylił postanowienie [...]WINB z [...] marca 2011 r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 grudnia 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 377/16, oddalił skargę na postanowienie GINB z [...] marca 2016 r., zaś NSA wyrokiem z [...] kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 573/17, oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA.

W dniu [...] sierpnia 2019 r. do organu I instancji wpłynęło pismo J. S., w którym poinformowała o śmierci J. S. w dniu [...] kwietnia 2018 r. oraz o następcach prawnych zmarłego.

Postanowieniem z [...] września 2019 r. nr [...] [...]WINB, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku art. 126, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., odmówił uchylenia własnego postanowienia z [...] sierpnia 2009 r., nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie PINB w m. R. z [...] kwietnia 2009 r., nr [...], ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie [...] zł za budowę stawów rybnych na terenie działek nr [...],[...] i [...] przy ul. H. w R., z uwagi na brak wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Z powyższym rozstrzygnięciem organu wojewódzkiego nie zgodziły się skarżące, wnosząc zażalenie na ww. postanowienie z [...] września 2019 r.

Organ odwoławczy, w uzasadnieniu wskazanego na wstępie niniejszego uzasadnienia postanowienia z [...] grudnia 2019 r., przedstawił przebieg postępowania

w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż J. S. zmarł. Przepis art. 30 § 4 k.p.a. stanowi, że w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych, w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania, na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Dlatego też, pismem z [...] października 2019 r., wezwano J. S., A. R. i A. K. do złożenia oświadczenia, czy podtrzymują wniosek z [...] grudnia 2010 r. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem organu wojewódzkiego z [...] sierpnia 2009 r. w części dotyczącej J. S., co ww. potwierdziły w wystąpieniach z [...] listopada 2019 r.

Dokonując analizy wniosku o wznowienie postępowania, organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 k.p.a. Zauważył, że J. S. nie wykazał, że podanie o wznowienie postępowania wniósł w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Pismem, stanowiącym wniosek o wznowienie postępowania, jest wystąpienie J. S. z [...] grudnia 2010 r., które wpłynęło do PINB dla m. R. w dniu [...] grudnia 2010 r. Z jego treści wynika, że "Strona złożyła do akt sprawy przed WSA w R. ekspertyzę biegłego w zakresie rybactwa stawowego (...) sporządzoną [...] listopada 2009 r. (...)". Powyższy dokument został przedłożony do WSA w Warszawie przy piśmie J. S. z [...] lutego 2010 r. W związku z powyższym GINB stwierdził, że wniosek J. S. z [...] grudnia 2010 r. został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., a więc organ wojewódzki powinien odmówić wznowienia postępowania zakończonego własnym postanowieniem z [...] sierpnia 2009 r.

Odnosząc się natomiast do wniosku o wznowienie postępowania w części dotyczącej J. S. GINB wyjaśnił, że J. S. była współwłaścicielką działek nr [...] i [...], a obecnie (zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...]) jest właścicielką działki nr [...] przy ul. H. w R.. Powyższe daje podstawę do wywiedzenia statusu strony w postępowaniu zakończonym ostatecznym postanowieniem organu wojewódzkiego z [...] sierpnia 2009 r.

Organ odwoławczy zauważył, że wniosek o wznowienie postępowania, który wpłynął do PINB w m. R. [...] grudnia 2010 r. nie zawiera informacji, kiedy J. S. dowiedziała się o zaistnieniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z ww. podania wynika, że dopiero w dniu [...] grudnia 2010 r. skarżąca uzyskała informację

o wydaniu przez organ wojewódzki postanowienia z [...] sierpnia 2009 r., a ekspertyza, mająca stanowić nowy dowód w sprawie, została przedłożona przez stronę – J. S. do WSA w W. w związku ze skargą na postanowienie [...]WINB

z [...] sierpnia 2009 r. Dlatego też, postanowieniem z [...] grudnia 2010 r., nr [...] [...]WINB prawidłowo wznowił postępowanie zakończone własnym postanowieniem

z [...] sierpnia 2009 r., w części dotyczącej J. S..

GINB wskazał, że wnioskodawczyni jako nowy dowód w sprawie wskazała ekspertyzę, sporządzoną w dniu [...] listopada 2009 r., a więc już po wydaniu przez organ wojewódzki postanowienia z [...] sierpnia 2009 r., utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie PINB dla m. R. z [...] kwietnia 2009 r. Stwierdził zatem, że skoro ekspertyza powstała już po wydaniu postanowienia [...]WINB z [...] sierpnia 2009 r., to nie może zostać uznana za dowód, na podstawie którego można ustalić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania postanowienia, nieznane organowi, który ją wydał. Organ odwoławczy odwołał się jednak do wyroku WSA w Warszawie z 25 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1949/15, w którym Sąd uznał, że jeżeli nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji (postanowienia), lecz został sporządzony w terminie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność faktyczna mogła istnieć w dniu wydania decyzji (postanowienia) i może uzasadniać wznowienie postępowania.

W dalszej części uzasadnienia, organ odwoławczy wskazał, że zawarte

w ekspertyzie twierdzenia, na podstawie których skarżąca przyjmuje, iż organ wojewódzki błędnie uznał, że roboty budowlane zarówno przy budowie stawów przeznaczonych do chowu, jak i hodowli ryb wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, nie stanowią nowych okoliczności faktycznych w sprawie. GINB zauważył, iż

w wyroku z 12 lipca 2013 r. NSA stwierdził, że "rozróżnienie między działalnością polegającą na chowie i hodowli ryb nie ma znaczenia w sytuacji kwalifikowania obiektów budowlanych. Wobec tego, wyłączenie z art. 29 ust. 2 pkt 9 lit. a) Prawa budowlanego dotyczy wszelkich ziemnych stawów rybnych, będących urządzeniami melioracji wodnych szczegółowych, bez względu na rodzaj prowadzonej w nich produkcji ryb, zarówno stanowiącej chów, jak i hodowlę w rozumieniu ustawy

o rybactwie śródlądowym".

W związku z powyższym GINB stwierdził, że okoliczność podnoszona przez skarżącą, nie stanowi nowej istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej. O istotności nowych okoliczności faktycznych można mówić tylko wtedy, jeżeli mają one wpływ na zmianę treści postanowienia w kwestiach zasadniczych, co oznacza, że w sprawie mogłoby zapaść postanowienie co do istoty odmienne od dotychczasowego.

Jednocześnie GINB zauważył, że w toku postępowania wznowieniowego organ nie dokonuje ponownej oceny zebranego uprzednio w sprawie materiału dowodowego. Dlatego też, po uznaniu, że wskazana przez skarżącą przesłanka nie została spełniona, organ nie może przejść do ponownej merytorycznej oceny postępowania zakończonego badanym postanowieniem i tym samym nie może odnieść się do zarzutów skarżącej, dotyczących postanowienia organu wojewódzkiego z [...] sierpnia 2009 r.

Konkludując organ odwoławczy uznał, że [...]WINB postanowieniem z [...] września 2019 r., nr [...] zasadnie odmówił uchylenia własnego postanowienia z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w części dotyczącej wniosku J. S.. Jednocześnie stwierdził, iż organ I instancji błędnie przyjął, że własne postanowienie z [...] sierpnia 2009 r. nie podlega uchyleniu z uwagi na upływ czasu, gdyż taką okoliczność można uwzględnić wyłącznie wtedy, gdy organ stwierdzi, że istnieją podstawy do uchylenia rozstrzygnięcia - co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy uprawniony jest do umorzenia postępowania pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do prowadzenia postępowania administracyjnego i do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (wyrok WSA w Opolu z 12 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Op 152/18). Wobec powyższego, GINB uchylił postanowienie organu wojewódzkiego z [...] września 2019 r.

w części dotyczącej wniosku J. S. i w tym zakresie umorzył wznowione postępowanie, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziły się skarżące, które pismem z [...] stycznia 2020 r. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie z [...] grudnia 2019 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciły naruszenie art. 146 § 2, art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., przez niewłaściwą interpretację i brak zastosowania kryterium nowości wobec znajdującej się w aktach ekspertyzy oraz uznanie braku istotności rozróżnienia chowu

i hodowli ryb w aspekcie pozwolenia na budowę. Skarżące zarzuciły także bezpodstawne umorzenie postępowania w sytuacji uznania następców prawnych wnioskodawcy za strony niniejszego postępowania. Wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2019 r. znak: [...], wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżących na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z [...] września 2019 r. Nr [...] odmawiające uchylenia postanowienia własnego z [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Zaskarżonym rozstrzygnięciem GINB orzekł o uchyleniu postanowienia [...]WINB z [...] września 2019 r., w części dotyczącej wniosku J. S. o wznowienie postępowania administracyjnego i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy ww. postanowienie.

W tym miejscu Sąd zauważa, że WSA w Warszawie wyrokiem z 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 688/09 oddalił skargę na postanowienie organu wojewódzkiego z [...] sierpnia 2009 r., natomiast NSA wyrokiem z 12 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 811/12 oddalił skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji z 21 kwietnia 2010 r.

Postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem zostało wywołane wnioskiem J. S. i J. S. z [...] grudnia 2010 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wyżej wymienionym postanowieniem [...]WINB z [...] sierpnia 2009 r. Zgłoszone przez wnioskodawców żądanie wznowienia postępowania oparte zostało na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (postanowieniem) wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji (postanowienia), nieznane organowi, który wydał rozstrzygnięcie. Jako nową okoliczność faktyczną istotną dla sprawy, nie znaną [...]WINB w dniu wydania postanowienia z [...] sierpnia 2009 r. nr [...], wnioskodawcy wskazali ekspertyzę biegłego Instytutu Rybactwa Śródlądowego z [...] listopada 2009 r. na temat ziemnych stawów rybnych położonych na nieruchomości J. S. przy ul. H. w R..

Należy wyjaśnić, że w związku ze śmiercią J. S., jego następcy prawni, tj. J. S., A. R. i A. K. (w kontrolowanym obecnie postępowaniu – strony skarżące), podtrzymały wniosek z [...] grudnia 2010 r. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem organu wojewódzkiego z [...] sierpnia 2009 r. Jak słusznie wywiódł GINB J. S. nie uprawdopodobnił, że podanie o wznowienie postępowania wniósł w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Uchybienie terminu do złożenia wniosku powinno skutkować odmową wznowienia postępowania, jednakże jeżeli organ błędnie wznowi postępowanie, to nie oznacza to, że w przypadku późniejszego stwierdzenia tej okoliczności może on wydać jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 151 k.p.a. Zachowanie terminu stanowi warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeśli doszło do jego błędnego wszczęcia, to organ powinien takie postępowanie umorzyć (por. wyroki NSA z 13 września 2012 r., sygn. akt II OSK 889/11, z 18 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 176/10 i z 16 lipca 2014 r" sygn. akt II OSK 309/13).

W kontrolowanym postępowaniu, w związku z tym, że wniosek J. S. został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., organ odwoławczy uprawniony był do umorzenia postępowania pierwszej instancji

w części dotyczącej wniosku J. S.. Jednocześnie należy zgodzić się

z GINB, że podtrzymanie wniosku przez następców prawnych, z uwagi na niezachowanie terminu do jego złożenia, nie miało wpływu na wskazane rozstrzygnięcie organu odwoławczego o umorzeniu postępowania w ww. zakresie.

Organy orzekające zobowiązane były zatem do rozpoznania wniosku z [...] grudnia 2010 r. złożonego przez J. S., co też prawidłowo uczyniły.

W niniejszym postępowaniu, w którym doszło do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ocena prawdopodobieństwa uchylenia postanowienia musi się odnosić do nowych dowodów lub nowych okoliczności, które są istotne dla sprawy, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści postanowienia

w kwestiach zasadniczych. W związku z tym ocena prawdopodobieństwa uchylenia postanowienia musi w tym przypadku odnosić się do nowego dowodu w postaci ekspertyzy biegłego Instytutu Rybactwa Śródlądowego z [...] listopada 2009 r. na temat ziemnych stawów rybnych położonych na nieruchomości J. S. przy ul. H. w R..

Sąd zauważa, że w postępowaniu po wznowieniu nie dokonuje się ponownej oceny już raz ocenionego materiału dowodowego. Organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie odniósł się do wskazanej powyżej ekspertyzy (dołączonej do akt sprawy sądowej o sygn. VIII SA/Wa 688/09), która została sporządzona w dniu [...] listopada 2009 r. W toku toczącego się wówczas postępowania sądowego, J. S. złożył bowiem do akt opinię ichtiologa, biegłego z zakresu rybactwa stawowego, na okoliczność sposobu ustalenia rodzaju stawów przez pracowników nadzoru budowlanego.

Co istotne, nie można utożsamiać owych nowych okoliczności faktycznych

z odmienną oceną dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Ujawnienie nowych okoliczności bądź nowych dowodów powinno uzasadniać przypuszczenie, że gdyby były znane organowi wydającemu rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym, to jego treść przedstawiałaby się inaczej, niż to przyjęto ostatecznie w toku dotychczasowego postępowania. Istotne dla sprawy są bowiem tylko te okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, tj.

w sprawie zapadłaby decyzja/postanowienie co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (wyrok NSA z 23 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1915/17, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl, W. Chróścielewski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego). Sporządzona w dniu [...] listopada 2009 r. opinia nie mogła być zatem potraktowana jako dowód, dający podstawę do uchylenia postanowienia z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej w trybie wznowieniowym, skoro nie istniała w dacie podejmowania powyższego rozstrzygnięcia. Wnioski wynikające z powyższej ekspertyzy nie mogą zaś być potraktowane w kategorii nowych okoliczności faktycznych, o których stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Istotnym jest, co słusznie zauważył GINB, że NSA kontrolując wyrok WSA z 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 688/09 odniósł się do przedłożonej ekspertyzy biegłego ichtiologa. NSA wskazał, że Sąd I instancji rozpoznał dopuszczony dowód

w postaci tej opinii i stwierdził, że w jego przekonaniu rozróżnienie między hodowlą

i chowem ryb nie ma znaczenia dla sprawy, nie jest zatem istotne, jakiego rodzaju działalność – chów czy hodowla ryb będą w stawach prowadzone. W tym kontekście opinia biegłego, sporządzona na okoliczność rodzaju stawów, zawierająca wniosek, że stawy objęte postępowaniem umożliwiają chów ryb, natomiast nie spełniają wymogów stawów, w których można prowadzić hodowlę ryb, nie miała dla stanowiska sądu znaczenia. Ponadto NSA w wyroku z 12 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 811/12 stwierdził, że zarówno w dacie wykonania stawów (co wedle skarżącego miało miejsce w roku 2004), jak i w dacie orzekania przez organy administracji, przepis art. 29 ust. 2 pkt 9 lit. a) prawa budowlanego stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na wykonywaniu i remoncie urządzeń melioracji szczegółowych, z wyjątkiem ziemnych stawów hodowlanych. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 4 prawa wodnego, ziemne stawy rybne są urządzeniami melioracji wodnych szczegółowych, jednak wykonywanie stawów hodowlanych nie korzysta ze zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przy takiej interpretacji wyłączenie

z art. 29 ust. 2 pkt 9 lit. a) prawa budowlanego nie miałoby zastosowania do stawów przeznaczonych do chowu ryb. NSA, w przywołanym wyżej rozstrzygnięciu, przesądził, że rozróżnienie między działalnością polegającą na chowie i hodowli ryb nie ma znaczenia w sytuacji kwalifikowania obiektów budowlanych. Wobec tego wyłączenie

z art. 29 ust. 2 pkt 9 lit. a) prawa budowlanego dotyczy wszelkich ziemnych stawów rybnych, będących urządzeniami melioracji wodnych szczegółowych, bez względu na rodzaj prowadzonej w nich produkcji ryb, zarówno stanowiącej chów, jak i hodowlę

w rozumieniu ustawy o rybactwie śródlądowym. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w tym zakresie stanowisko zajęte przez sąd I instancji i nie znalazł podstaw do przyjęcia, że doszło do nieuprawnionego zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 9 lit.a) prawa budowlanego w stosunku do stawów skarżącego J. S., przeznaczonych do chowu ryb.

W świetle powyższego, za prawidłowe należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że zawarte w ekspertyzie twierdzenia, na podstawie których strona skarżąca przyjmuje, że organ wojewódzki błędnie uznał, że roboty budowlane zarówno przy budowie stawów przeznaczonych do chowu, jak i hodowli ryb wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, nie stanowią nowych okoliczności faktycznych w sprawie.

W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia wskazywana przez stronę, co doprowadziło do wydania postanowienia o odmowie uchylenia dotychczasowego, ostatecznego postanowienia w sprawie ustalenia opłaty legalizacyjnej w części dotyczącej wniosku skarżącej J. S..

Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uznania za trafne zarzutów wskazanych w skardze w związku z czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.