Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 4382/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi A.W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz A.W. 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2003r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2, art. 223 §1 i §2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że odwołanie A.W. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].03.2003r.nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, wniesione zostało z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].03.2003r.,Nr.[...] została odebrana w dniu [...].04.2003r.przez E.W. (matkę A.W., figurującą w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej jako pełnomocnik), co potwierdziła własnoręcznym podpisem .

Odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu [...].06.2003r., a więc z uchybieniem terminowi przewidzianemu do jego wniesienia.

Od postanowienia tego skargę wniósł A.W., zarzucając obrazę przepisów postępowania tzn.

- art. 253 § 2 pkt. 1 i art. 254 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (Dz. U. 1997r. Nr 23, poz.117 z późn. zmianami );

- art. 122, art. 144, art. 148 § 2 pkt 2), art. 151, art. 210 § 4, art. 212, art. 223 § 2 pkt l, art. 228 § l pkt. 2 oraz art.120, art.121 § 1 i art.124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( Dz. U. 1997 r. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.);

i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zarzutów skargi podniósł, że w dniu [...] kwietnia 2003r. przesyłka będąca doręczeniem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...].03.2003r. została odebrana przez E.W. Sposób zaadresowania przesyłki wskazywał, że dotyczy osoby adresata ( A.W.), a nie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Pismem z dnia [...] marca 2003r. ( wpływ do Urzędu Celnego w P. w dniu [...] marca 2003r.) Strona powiadomiła organ celny pierwszej instancji o aktualnym adresie dla doręczeń. Ze stempla na kopercie przesyłki polecanej nr [...] [...] wynika, że list z decyzją został wysłany na dotychczasowy adres Strony w dniu [...] marca 2003r. zatem w sześć dni po otrzymaniu informacji od Strony o czasowej zmianie adresu.

Przyjęcie, że właściwym doręczeniem było to dokonane do rąk E.W. narusza art. 253 §2 kodeksu celnego, przepis ten zawęża krąg osób uprawnionych do działania jako przedstawiciel strony – będącej przedsiębiorcą – w ramach postępowania przed organami celnymi.

Nie można też przyjąć, że doręczenie zostało dokonane w miejscu pracy adresata- zgodnie z art. 148§ 2 pkt 2 ordynacji podatkowej, albowiem brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że E.W. była pracownikiem przedsiębiorstwa "A.W.", lub osobą upoważnioną do odbioru korespondencji.

Nie można też przyjąć, że właściwym było doręczenie decyzji Stronie na dotychczasowy adres, pomimo prawidłowego powiadomienia organu w trybie art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej o zmianie adresu i aktualnym adresie dla doręczeń. W takiej sytuacji decyzja nie została skutecznie doręczona Stronie w dacie pokwitowania przez domownika, w konsekwencji od tej daty nie biegnie też termin do wniesienia odwołania.

Ostatecznie należy uznać, że doręczenie decyzji miało miejsce w dniu [...] czerwca 2003r., kiedy to E.W. przekazała ją K.N. – ustanowionemu przez Stronę pełnomocnikowi, zatem odwołanie nastąpiło w terminie.

W piśmie- z dnia [...].06.2004r.- złożonym w toku postępowania sądowego Skarżący podniósł ponadto, że Dyrektor Izby Celnej dokonał rozstrzygnięcia w sprawie, która uległa przedawnieniu, w związku z czym organ winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania, a nie postanowienie o wniesieniu odwołania po terminie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 151 ordynacji, albowiem błędne jest twierdzenie, że firma założona przez A.W. jest jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej.

W świetle przepisów A.W. jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. W tej sytuacji do doręczeń mają zastosowanie art. 148 i 149 ordynacji podatkowej. Doręczenie dokonane na wskazany przez Stronę adres zostało podjęte przez E.W. w dniu [...].04.2003r. Termin do wniesienia odwołania upłynął więc z dniem [...].04. 2003r., wniesienie odwołania w dniu [...].06.2003 r. oznacza uchybienie terminowi ustawowemu określonemu w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy.

Wprawdzie A.W. skierował do organu I instancji pismo bez daty informujące o tymczasowej zmianie adresu, jednakże pismo to wpłynęło do Urzędu Celnego już po podpisaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto pismo to nie określa żadnej daty rozpoczęcia ani zakończenia "okresowego wyjazdu" Strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. (Dz.U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowa sprawa jako nie rozpoznana przez NSA przed 1.01.2004 r. podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny.

W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga jest uzasadniona.

Decyzja nie została prawidłowo doręczona, w związku z czym brak jest podstawy do przyjęcia, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu.

A.W. prowadzący działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jest osobą fizyczną , a nie jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej. Zgodnie z art. 148 §1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym w ich miejscu zamieszkania lub miejscu pracy. Zgodnie natomiast z art. 146 §1 Ordynacji podatkowej strona oraz jej pełnomocnik mają obowiązek zawiadamiania organu o każdej zmianie adresu.

Dnia [...] marca 2003 roku do Urzędu Celnego w P. wpłynęło pisma A.W. informujące o okresowym wyjeździe i wskazujące zgodnie z art.146 §1 Ordynacji podatkowej nowy adres. Od daty otrzymania tego pisma organ celny – jako powiadomiony przez Stronę o zmianie adresu – miał obowiązek doręczania wszelkiej korespondencji Stronie na nowy wskazany adres. Adres ten był obowiązującym adresem dla doręczeń aż do momentu otrzymania powiadomienia o kolejnej zmianie adresu. Dlatego korespondencji wysłanej na poprzednio wskazany adres nie można uznać za prawidłowo doręczoną.

Fakt , że powiadomienie o zmianie adresu wpłynęło do Urzędu Celnego po podpisaniu decyzji nie ma w sprawie znaczenia. Strona zobowiązana jest powiadamiać organy o każdej zmianie adresu aż do czasu zakończenia postępowania, a nie do czasu podpisania rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Organ powiadomiony o zmianie adresu ma obowiązek wysyłania kierowanej do strony korespondencji na wskazany adres.

Nieokreślenie daty rozpoczęcia ani zakończenia "okresowego wyjazdu" nie powoduje – wbrew sugestii Dyrektora Urzędu Celnego – możliwości skutecznego doręczania pism na adres poprzedni.

Brak jest również w ocenie sądu podstaw do uznania E.W. za pełnomocnika ustanowionego przez A.W. w postępowaniu celnym. W aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa udzielonego przez A.W. E.W. Jest ona prawdzie wymieniona jako pełnomocnik w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej załączonej przez A.W. do zgłoszenia celnego, ale informacja zawarta w tym dokumencie nie może w ocenie sądu zastąpić ustanowienia pełnomocnika spełniającego kryteria z art. 253 §2 Kodeksu celnego.

Z powyższych względów zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy .