Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1020/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 4-6, ust. 12
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Karol Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Spółki z o.o. w Cz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1313/13 w sprawie ze skargi C. Spółki z o.o. w Cz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Cz. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjna.


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt

II SA/GL 1313/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. (dalej: WSA w G. lub Sąd I instancji) oddalił skargę C. Spółki z o.o. w Cz. (dalej: skarżąca spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Cz. (dalej: SKO) z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Prezydent Miasta Cz. nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 7.120,00 zł za zajęcie pasa drogowego ul. M. w Cz. celem umieszczenia reklamy o łącznej powierzchni 4 m2, na części działki drogowej nr[...], obręb[...] K., bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od [...] lipca 2012 r. do [...] stycznia 2013 r. Na podstawie art. 40 ust. 12 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej u.d.p.) naliczono 10-krotną opłatę w oparciu o stawki określone w § 4 ww. uchwały Rady Miasta Cz. nr 109/IX/2011 z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 19 sierpnia 2011 r. Nr 182, poz. 3414).

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że fakt zajęcia bez zezwolenia pasa drogowego został po raz pierwszy stwierdzony podczas kontroli pasa drogowego przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2012 r. a następnie, w dniach: [...] października 2012 r., [...] października 2012, [...] listopada 2012 r. potwierdzono umieszczenie przedmiotowej reklamy, w tym samym miejscu. Ustalono, że właścicielem reklamy jest skarżąca spółka. W dniu [...] listopada 2012 r. strona odebrała wysłane do niej w dniu [...] listopada 2012 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie posadowienia reklamy w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi. Z kolei w dniu [...] listopada 2012 r. z dokumentacją sprawy zapoznał się w siedzibie MZDiT D. G., wiceprezes skarżącej spółki. Podczas kontroli pasa drogowego w dniu 11 stycznia 2013 r. stwierdzono, że reklama nadal jest umieszczona w tym samym miejscu. Natomiast w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] stycznia 2013 r. z udziałem strony stwierdzono, iż przedmiotowa reklama została usunięta.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania SKO w Cz. decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem Kolegium, organ I instancji podejmując zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca spółka świadomie zajmowała pas drogowy bez wymaganego zezwolenia, ponieważ informacja o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary nie spowodowała natychmiastowego usunięcia reklamy. Wobec zapoznania się spółki z aktami sprawy oraz przeprowadzeniem w dniu [...] stycznia 2013 r. oględzin miejsca posadowienia reklamy z udziałem strony, SKO nie podzieliło zarzutu strony, braku powtórzenia czynności z jej udziałem po wszczęciu postępowania. Z kolei zarzut prowadzenia postępowania w sposób przewlekły również uznano za bezzasadny, gdyż spółka mogła złożyć zażalenie na bezczynność organu (art. 37 k.p.a.), czego nie uczyniła.

C. Sp. z o.o. wniosła do WSA w G. skargę na powyższą decyzję SKO domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji lub ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Spółka wyjaśniła, że nie miała świadomości do listopada 2012 r., że reklama może znajdować się w pasie drogowym. Po wszczęciu postępowania i poinformowania o tym fakcie spółki reklama nie została od razu usunięta z uwagi na wątpliwości spółki, czy istotnie zajmowany był pas drogowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

WSA w G. oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami uzasadniającymi wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Sąd I instancji uznał za gołosłowne zarzuty spółki, co do braku jednoznacznych dowodów potwierdzających prawidłowość dokonanych pomiarów powierzchni reklamy oraz posadowienia spornego nośnika reklamowego w tym samym miejscu przez cały czas, za który wymierzono karę. Według WSA w G. kara została wymierzona na podstawie w pełni przyznanych przez wiceprezesa spółki okoliczności, popartych znajdującymi się w aktach dowodami, w tym bogatym materiałem fotograficznym i protokołami z kolejnych oględzin. Według Sądu, spółka w sposób skuteczny nie podważyła ustaleń organu w zakresie okoliczności faktycznych sprawy, a tym samym ustalenia te uznać należy za prawidłowe. Zdaniem Sądu I instancji, organ zasadnie uznał, że we wskazanym w decyzji okresie, w sposób nieprzerwany, reklama znajdowała się w tym samym miejscu, a jej rozmiar był taki jak wynika ze sporządzonych przez organ pomiarów. Sąd uznał za prawidłowe wyliczenia wysokości nałożonej kary pieniężnej. Według Sądu, organ zasadnie przyjął, że początkiem nieprzerwanego okresu zajęcia pasa drogowego był dzień [...] lipca 2012 r. zaś ostatnim dzień [...] stycznia 2013 r., kiedy to po raz ostatni stwierdzono obecność reklamy w pasie drogowym.

Za trafny natomiast Sąd uznał zarzut spółki naruszenia przepisów postępowania tj. art. 61 § 1, 7, 8, 9, 10 i 12 k.p.a. poprzez zaniechanie wszczęcia postępowania administracyjnego niezwłocznie po wykryciu zauważonych nieprawidłowości i zawiadomienie strony postępowania dopiero po upływie kilku miesięcy od wykrycia nieprawidłowości polegającej na zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia, co jednak – w ocenie Sądu i instancji - nie wpłynęło na wynik sprawy.

Uzasadniając powyższe twierdzenie WSA w G. wskazał, że spółka nie usunęła reklamy nawet po zapoznaniu się D. G. z aktami sprawy. Tym samym w pełni już świadomie, nadal łamała prawo utrzymując przedmiotową reklamę w pasie drogowym pomimo nieposiadania w tej mierze zgody zarządcy drogi. Zatem opieszałość organu nie wpłynęła na zwiększenie obciążeń dla strony. Nawet bowiem licząc się z karą spółka nie zdecydowała się przyszłych obciążeń zmniejszyć niezwłocznie usuwając reklamę.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania tj. art. 61 § 1, 7, 8, 9, 10 i 12 k.p.a. poprzez zaniechanie wszczęcia postępowania administracyjnego niezwłocznie po wykryciu zauważonych nieprawidłowości, zawiadomienie strony postępowania po upływie prawie kilku miesięcy od wykrycia nieprawidłowości polegającej na zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia, a następnie powiadomienie strony o toczącym się postępowaniu przed wydaniem decyzji, ale już po upływie okresu objętego karą, co skutkowało zaniechaniem przeprowadzenia czynności zgodnie z wymogami procedury, przewlekaniem postępowania, późniejszą niemożnością powtórzenia wcześniejszych czynności w szczególności dokonanych oględzin pasa drogowego, z poszanowaniem prawa strony do wzięcia udziału w czynnościach, a w ostateczności nałożeniem kary na podstawie założeń i przypuszczeń organu, a nie na podstawie dowodów.

2) nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wyjaśnienia wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, a dodatkowo:

- brak dokumentu stwierdzającego ustalenie wymiaru tablic reklamowych skarżącej;

- nieinformowanie strony postępowania o czynnościach w postaci oględzin pasa drogowego w dniach [...] lipca 2012 r., [...] października 2012 r., [...] października 2012 r., [...] listopada 2012 r. [...] stycznia 2013 r., oraz brak powtórzenia czynności z udziałem strony, po wszczęciu postępowania administracyjnego.

- nieuzasadnione przewlekanie postępowania,

- nieinformowanie strony postępowania o podejrzeniu zajęcia przez nią pasa drogowego oraz brak wezwania do usunięcia obiektu,

- naruszenie art. 10 § 1, art. 79 § 1 i 2 i art. 81 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie pierwszych i kolejnych oględzin pasa drogowego bez udziału strony kontrolowanej i bez zawiadomienia strony, co skutkuje, iż wizja w terenie nie może stanowić dowodu w sprawie.

Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej i wydanie wyroku w oparciu o art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych wskazano m.in. że spółka skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje, iż sporna reklama stanowi jej własność. Jednakże zastrzeżenie budzi sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia w sposób niewątpliwy, w jakim okresie reklama znajdowała się na tym obszarze oraz określenie dokładnej powierzchni zajętego pasa drogowego. Według strony skarżącej, w aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, że organ dokonał pomiarów tablic reklamowych. Brak jest także dowodu, że przez cały okres wskazany w decyzji reklama znajdowała się w tym samy miejscu, gdyż w aktach sprawy znajdują się jedynie zdjęcia z lipca 2012 r., października 2012 r., listopada 2011 r. oraz stycznia 2013 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przed przystąpieniem do oceny zawartych w niej zarzutów należy podkreślić,

że skarga kasacyjna jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Zgodnie z art. 173 p.p.s.a. jej przedmiotem może być wyłącznie wyrok lub kończące postępowanie w sprawie postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wyłącznie wobec takiego orzeczenia winny być kierowane zarzuty skargi - oparte na podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. tj.: naruszeniu (przez wojewódzki sąd administracyjny) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1), bądź naruszeniu (przez wojewódzki sąd administracyjny) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2).

Stosownie do art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania przypisane dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej. W świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje on sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod wagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach w niej przedstawionych.

Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, iż w niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie spółka zarzuciła naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. 61§1, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i 12 k.p.a. Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy są przepisami prawa procesowego regulującymi postępowanie przed organami administracyjnymi. Skarżąca nie powiązała tego zarzutu z zarzutem naruszenia prawa przez sąd administracyjny.

Tym niemniej, w świetle ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie stanowiło to przeszkody do merytorycznego rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej (por. przykładowo wyroki NSA: z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt I FSK 199/11, LEX 3891592, z dnia 13 kwietnia 2010 r. sygn. akt I FSK 562/09)

W ramach zarzutów procesowych skarżąca spółka sformułowała szereg zastrzeżeń pod adresem postępowania dowodowego, które przeprowadzone zostało przez organy i ocenione przez Sąd I instancji za zgodne z obowiązującymi zasadami. Według spółki, braki w postępowaniu dowodowym nie pozwalały na wydanie decyzji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, gdyż organ nie ustalił powierzchni spornej reklamy oraz okresu zajęcia pasa drogowego. Strona przy tym nie kwestionuje, że umieściła przedmiotową reklamę w miejscu, z którego usunęła ten nośnik w styczniu 2013r. oraz tego, że reklama stanowiła jej własność.

Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w myśl art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych (u.d.p.), za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4–6 tej ustawy. Z brzmienia przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p. wynika, że wydanie decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej limitują wskazane w tym przepisie zobiektywizowane przesłanki i nie ma potrzeby badania przyczyn bezprawnego w tym ujęciu zajmowania pasa drogowego przez stronę. Poza zakresem koniecznych ustaleń pozostaje też kwestia winy podmiotu zajmującego pas drogowy i jej stopnia (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1058/08, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 68/08, wyrok z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 957/08 – baza orzeczeń – http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące braku rzetelnego postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skarżącej spółki, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do przyjętych ustaleń faktycznych dotyczących: tożsamości podmiotu dokonującego naruszenia, dokładnego okresu przekroczenia terminu zajęcia pasa drogowego, powierzchni obiektu znajdującego się w pasie drogowym oraz jego dokładnego położenia, jako znajdującego się w pasie drogowym.

Przede wszystkim za chybione należy uznać zarzuty, że czynności kontrolne tzw. oględziny pasa drogowego, które zostały przeprowadzone przez organ przed wszczęciem postępowania administracyjnego, nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Otóż w myśl art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast wyrażona w art. 79 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w przeprowadzeniu dowodu odnosi się do toczącego się postępowania, a nie czynności inspekcyjno-kontrolnych. Jeżeli zaś wszczęcie postępowania nastąpi na skutek ustaleń inspekcyjno-kontrolnych podejmowanych bez udziału strony, organ ma umożliwić stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Powyższa zasada została w sprawie zastosowania. Skarżąca spółka została zawiadomiona o wszczęciu niniejszego postępowania administracyjnego. Pan D. G. (vice- Prezes spółki) zapoznał się w dniu [...] listopada 2012 r. ze zgromadzonym materiałem dowodowym, który obejmował zarówno notatki służbowe z kontroli pasa drogowego jak i zdjęcia obrazujące umieszczenie spornej reklamy. Nie znajduje uzasadnienia zarzut braku dokumentu, z którego wynika dokonanie pomiarów reklamy. Zarzutowi temu przeczy treść protokołu z kontroli pasa drogowego przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2012 r. gdyż znajdują się w nim wyniki pomiarów reklamy. Z tym protokołem zapoznał się również Pan D. G. i nie składał zastrzeżeń, co do wskazanej przez organ powierzchni nośnika (v. protokół zapoznania się z aktami sprawy z dnia [...] listopada 2012 r.). Należy zauważyć, że skarżąca spółka, będąc właścicielem przedmiotowej reklamy nie poczyniła żadnych kroków w celu wykazania czy choćby uprawdopodobnienia, że ustalona przez organ powierzchnia reklamy nie jest prawidłowa. Wprost też nie zaprzeczyła, że dane dotyczące wymiarów reklamy, które podano w decyzji są wadliwe. Swoje stanowisko negujące prawidłowość poczynionych w tym zakresie ustaleń organu spółka opiera wyłącznie na zarzucie braku dokumentu, z którego wynikałoby, iż organ dokonał pomiarów reklamy, co jak już wyżej stwierdzono, należy uznać za stanowisko błędne. Z powodów wyżej wskazanych, również zarzut nieinformowania strony postępowania o czynnościach w postaci oględzin pasa drogowego w dniach [...] lipca 2012 r., [...] października 2012 r., [...] października 2012 r., [...] listopada 2012 r. oraz [...] stycznia 2013 r. nie jest uzasadniony. Były to bowiem czynności przeprowadzone w ramach realizacji ustawowych zadań zarządcy drogi, polegających na obowiązku ochrony dróg. Jak już wcześniej wskazano, przedmiotowa notatka służbowa (nazwana tu protokołem oględzin pasa drogowego) jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 75 § 1 k.p.a. i podlega ocenie w trybie i na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 699/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Wypada podkreślić, że kwestionując ustalenie organu dotyczące nieprzerwanego zajęcia pasa drogowego od [...] lipca 2012 r. do [...] stycznia 2013 r. spółka nie przedstawiła żadnych dowodów, ani nawet nie uprawdopodobniła, że sporny nośnik był umieszczany w tym czasie jedynie okresowo. Zatem nie sposób uznać, że strona skutecznie zakwestionowała powyższe ustalenie organu. Należy przy tym zauważyć, że skarżąca kasacyjnie spółka, nie usunęła reklamy bezpośrednio po wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, lecz po upływie prawie 1,5 miesiąca od jego wszczęcia (dopiero po zawiadomieniu strony o wizji w terenie wyznaczonej na [...] stycznia 2013 r.). Powyższe świadczy o godzeniu się skarżącej kasacyjnie spółki na zapłacenie wyższej kary niż miałoby to miejsce w sytuacji niezwłocznego usunięcia spornego nośnika. Nie przekonuje przy tym argument skarżącej, że nie usunęła reklamy zaraz po wszczęciu niniejszego postępowania, gdyż miała wątpliwości, co do przebiegu pasa drogowego. Nie jest bowiem sporne, że strona nie dysponowała żadnym zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego w tym miejscu a teren ten nie był w legalnym jej władaniu. Oznacza to, że umieszczenie przedmiotowej reklamy nastąpiło na własne ryzyko skarżącej.

Gdy zaś chodzi o zarzut braku powtórzenia czynności oględzin zajętego pasa drogowego z udziałem strony po wszczęciu postępowania administracyjnego należy wskazać, że strona skorzystała z prawa zapoznania się z aktami sprawy oraz uczestniczyła w oględzinach miejsca posadowienia reklamy w dniu [...] stycznia 2013 r. W tej sytuacji powyższy zarzut należy uznać za niezasadny.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że Sąd I instancji oceniając ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organ, jako prawidłowe nie naruszył prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena Sądu I instancji dotycząca zarzutu przewlekłego prowadzenia niniejszego postępowania administracyjnego jest o tyle trafna, że zarzut ten nie mógł prowadzić do uwzględnienia skargi, ponieważ nie miał wpływu na wynik sprawy (v. art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a ). W skardze kasacyjnej, spółka ponownie zarzuca, że skoro organ miał wiedzę o umieszczonych reklamach już w lipcu 2012 r. to już wówczas powinien wezwać stronę do ich usunięcia a nie podejmować działania dopiero w 2013 r. Odnosząc się powyższego należy stwierdzić, że niewątpliwie organ powinien wszczynać postępowanie administracyjne bez zbędnej zwłoki. W szczególności, gdy dotyczy ono kary pieniężnej, której wysokość zależy od takich czynników jak w tej sprawie tj. długości terminu nielegalnego zajęcia pasa drogowego. Jednakże ten obowiązek nie powinien być rozumiany opacznie a do tego zmierza uzasadnienie zarzutów kasacyjnych. Jeszcze raz bowiem należy podkreślić, że na gruncie tej sprawy, skarżąca spółka nie tylko nie wykazała, ale nawet nie uprawdopodobniła, że przed umieszczeniem spornej reklamy podjęła jakiekolwiek czynności zmierzające do ustalenia, czy posadowienie w tym miejscu reklamy będzie legalne a przecież grunt, na którym ta reklama stanęła nie był we władaniu spółki. Ponadto, co też w aspekcie zarzutów strony ma znaczenie, nawet po wszczęciu postępowania, o czym była już mowa, spółka nie usunęła spornego nośnika reklamowego. W tym stanie rzeczy nie można skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 12 k.p.a. oraz art. 61§1 k.p.a. a więc nie było podstaw do uchylenia z tego powodu zaskarżonej do WSA decyzji SKO w Cz., co czyni powyższy zarzut kasacyjny zarzutem niezasadnym.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną spółki C.