Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 151/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16a ust. 1
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie NSA Jacek Surmacz /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 151/04

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia (...) kwietnia 2004r. nr IS(...), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.; powoływanej dalej jako: Ordynacja podatkowa), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Przedsiębiorstwo S. Spółka z o.o. (powoływana dalej jako: Spółka) od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) grudnia 2003r. nr (...)określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. w wysokości 3.003,00zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że Spółka we wstępnym zeznaniu CIT-8 wykazała za 2001r. podatek dochodowy od osób prawnych w kwocie 354,00zł.

Organ I instancji ustalił, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o nienależne odpisy amortyzacyjne w kwocie 9.459,50zł wskutek czego zaniżyła wykazane zobowiązanie podatkowe o kwotę 2.648,80zł. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji podał w uzasadnieniu wspomnianej decyzji z dnia (...) grudnia 2003r., że w dniu 31 grudnia 1996r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników podjęło uchwałę dotyczącą m.in. podwyższenia kapitału zakładowego, poprzez wniesienie przez czterech wspólników aportu w postaci m.in. własności po - części murowanego pawilonu handlowego, położonego przy ul. P., będącego częścią składową działek: nr 554/13 i nr 554/14 - o wartości po 31.000,00zł. W dniu 14 lutego 2000r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników podjęło uchwałę dotyczącą m.in. podwyższenia kapitału zakładowego poprzez wniesienie do Spółki aportu w postaci "rozbudowy pawilonu handlowego" położonego przy ul. P. o magazyn murowany będący częścią składową działek: nr 554/13 i nr 554/14. Organ I instancji wskazał również, że nie przeniesiono własności powyżej opisanych nieruchomości na rzecz Spółki w drodze odrębnej umowy i wobec tego nie nastąpiło skuteczne wniesienie aportu w postaci pawilonu handlowego i magazynu. Mimo to Spółka przyjęła do ksiąg rachunkowych wymienione środki trwałe i dokonywała od nich odpisów amortyzacyjnych, zaliczając do kosztów uzyskania przychodów odnośnie 2001r. z tego tytułu kwotę 9.459,50zł.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła Spółka, a w ocenie organu odwoławczego nie zasługiwało ono na uwzględnienie.

Organ odwoławczy podkreślił, że skoro wspólnicy Spółki w podjętych uchwałach z dnia 31 grudnia 1996r. i 14 lutego 2000r. o podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki i o sposobie podwyższenia kapitału, zobowiązali się do wniesienia w formie aportu przypadających im części własności pawilonu handlowego i magazynu to ciążył na nich obowiązek przeniesienia na Spółkę własności tych budynków. Działki o nr nr 554/13 i 554/14 są własnością Gminy i Miasta S. Działki zostały oddane w użytkowanie wieczyste Spółdzielni Mieszkaniowej, a część tych działek (o pow. 150m-) Spółdzielnia wydzierżawiła - od 15 grudnia 1994r. - "panu C." prowadzącemu Przedsiębiorstwo "S." w Sz., a od 15 kwietnia 1996r. Spółce z przeznaczeniem na budowę pawilonu handlowego. Wybudowany pawilon i magazyn nie stanowią odrębnego od gruntu przedmiotu własności (pismo Spółdzielni z dnia 18 lutego 2003r. i zapis w księgach wieczystych) zatem nie mogła być ich własność - niezależnie od gruntu - przeniesiona przez wspólników Spółki na Spółkę. Nadto przeniesienie własności nieruchomości musi być dokonane - pod rygorem nieważności - w formie aktu notarialnego, a nie przedstawiono żadnego aktu przenoszącego własność przedmiotowych nieruchomości. Wskutek tego Spółka nie stała się właścicielem tych budynków, a więc z mocy art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r., nr 54, poz. 654 ze zm.; powoływana dalej jako: ustawa z 1992r.) nie miała prawa do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od tych przedmiotów.

Odnosząc się do twierdzeń Spółki, że przepisy kodeksu handlowego i kodeksu spółek handlowych dopuszczają wnoszenie jako aportu prawa do posiadania zależnego jak i nakładów na to prawo Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że dzierżawcą działek na dzień 31 grudnia 1996r. była Spółka, a nie wspólnicy (umowa dzierżawy z dnia 15 kwietnia 1996r.). Wspólnicy poddzierżawiali część działek od Spółki na podstawie umowy poddzierżawy dopiero od 31 marca 1999r. Nie posiadając zatem prawa dzierżawy (poddzierżawy) nie mogli wspólnicy w 1996r. wnieść to prawo aportem do Spółki. Tym samym za gołosłowne należy uznać twierdzenia Spółki, że przedmiotem aportu było posiadanie zależne. Również, skoro prawo dzierżawy działek - począwszy od 15 kwietnia 1996r. przysługiwało Spółce - brak jest podstaw do uznania, że jako aport mogły być wniesione nakłady związane z posiadaniem zależnym przysługującym udziałowcom tj. wydatki na budowę i rozbudowę pawilonu handlowego, tym bardziej że materiał dowodowy nie pozwala na wysunięcie tezy, że wspólnicy ponosili nakłady na budowę i rozbudowę pawilonu handlowego.

W sprawie nie może mieć zastosowania przepis art. 16a ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 1992r. Przepis ten bowiem miałby zastosowanie, gdyby to Spółka poczyniła inwestycje w obcym środku trwałym bądź wybudowała budynki albo budowle na cudzym gruncie. Natomiast sama Spółka (pismo z dnia 14 maca 1994r. (...)) przyznała, że nie ponosiła wydatków na budowę pawilonu i jego rozbudowę.

Reasumując organ odwoławczy podkreślił, że skoro Spółka nie nabyła prawa do pawilonu handlowego i magazynu, jak również sama nie ponosiła nakładów na budowę tych obiektów nie miała prawa do ich amortyzowania i zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wniosła Spółka, zarzucając naruszenie prawa, a to art. 7 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 6, art. 16a ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 pkt 2 oraz art. 27 ust. 1 ustawy z 1992r. i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji - jako niezgodnych z prawem i "orzeczenie nieistnienia po stronie skarżącego zobowiązania podatkowego od osób prawnych za 2001r." w kwocie 3.003,00zł ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu, a nadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podano, że skarżąca Spółka nie kwestionuje faktu, że grunt, na którym wzniesiono pawilon i magazyn jest własnością Gminy i Miasta, w wieczystym użytkowaniu Spółdzielni Mieszkaniowej. Wspólnicy Spółki i Spółka posiadali do części działek o nr nr: 554/13 i 554/14 prawo do posiadania zależnego tego gruntu wraz ze zgodą na zabudowę. Wspólnicy Spółki wybudowali na dzierżawionym terenie pawilon handlowy, a później magazyn. Pawilon handlowy jako aport został zarejestrowany w RHB Sądu i jakakolwiek polemika czy też dowodzenie dokonanych czynności w tym przedmiocie i do celów podatkowych jest zbędna. Nadto posiadanie zależne może być przedmiotem aportu (uchwała SN z 6 marca 1993r. III CZP 21/93), a tym samym podważanie zgodnego z prawem wniesienia na dzierżawionym gruncie obiektów, a później ich wniesienia jako aportu do Spółki jest niezasadne. Zauważyła również skarżąca, że nawet jeśli zmiana umowy Spółki i dokonane czynności, związane z wniesieniem aportu rozbudowy pawilonu nie były prawnie skuteczne, to zastosowanie mają przepisy art. 16a ust. 2 pkt 3 ustawy z 1992r. Skarżąca posiadała zawartą ze Spółdzielnią Mieszkaniową umowę dzierżawy na teren, na którym wybudowała zgodnie z prawem budowlanym, obiekty: pawilon handlowy i magazyn. Obie te obiekty aktami notarialnymi z 31 grudnia 1996r. i 14 lutego 2000r. wniesione zostały aportem do majątku Spółki. Niemniej jednak niczym tego dokonano, aby mieć tytuł do amortyzacji z dniem uruchomienia w nich działalności, zawarto z osobami, które poczyniły nakłady umowy cywilno-prawne najmu, warunkując ich obowiązywanie do czasu wniesienia tego majątku jako aportu do Spółki. Fakty te nie były podnoszone przez Spółkę, gdyż uważała ona, że nie mają one najmniejszego znaczenia dla sprawy wobec wygaśnięcia umów z chwilą wniesienia aportu. W sytuacji kiedy organ podatkowy czyni zarzut prawnej bezskuteczności dokonanych czynności wniesienia aportu, a co znalazło swój jednoznaczny wyraz dopiero w zaskarżonej decyzji, umowy najmu zyskują na swej aktualności. Do skargi dołączono odpis umów najmu z dnia 19 listopada 1996r. i 4 stycznia 2000r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, a ponadto - odnosząc się do zarzutu, że Spółka zawarła umowy najmu z osobami, które poczyniły nakłady na budowę budynku podniósł, iż materiał dowodowy nie potwierdza ponoszenia nakładów na budynki przez wspólników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływana dalej jako: p.p.s.a.) kontrola zaskarżonych decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami prawnymi wskazanymi w skardze.

Sąd Administracyjny nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych i subsumcji prawa w granicach dokonanych ustaleń, bo prowadziłoby to do rozstrzygania przez Sąd indywidualnej sprawy podatkowej, a takie kompetencje - mają w zakresie swojej właściwości - określone organy podatkowe. Sąd natomiast jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany do kontroli legalności zaskarżonego do sądu aktu. Kontrola ta obejmuje zarówno badanie czy w trakcie postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a również czy nie naruszono prawa materialnego. Sąd - co do zasady nie prowadzi postępowania podatkowego, a wyjątek zawarty w art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ostatnio powołany przepis kształtuje wyjątek od zasady i w związku z tym należy go stosować tylko wówczas, gdy spełnione są okoliczności wymienione w tym przepisie, a odnosi się to do użytego przez ustawodawcę sformułowania, z którego wynika, że Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli - po pierwsze - jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i - po drugie - nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uprawnionym jest ponadto poczynienie takiej uwagi, iż aktualność tego przepisu związana jest z zachowaniem w toku postępowania administracyjnego tych wszystkich wymogów proceduralnych, które umożliwiają stronie aktywny udział w tym postępowaniu, a zwłaszcza kiedy strona ma możliwość przedłożenia dokumentów, które mają wpływ na wynik sprawy, a którymi dysponuje tylko strona, zaś organ rozstrzygający sprawę nie ma wiedzy co do istnienia i treści tych dokumentów lub też kiedy organ mając wiedzę co do bytu takich dokumentów wzywa stronę o ich przedłożenie, zaś strona dokumentów takich nie przedkłada (ten ostatni przypadek obejmuje również taką sytuację procesową kiedy strona wyraża swoje stanowisko co do pewnych kwestii, ale na wezwanie organu nie przedstawia dokumentów, które potwierdzałyby to stanowisko). Innymi słowy więc jeżeli organy w trakcie postępowania zachowają przepisy regulujące to postępowanie, jednocześnie nie uchybiając tym przepisom zbiorą w sposób zupełny dostępny materiał dowodowy, przy uwzględnieniu powyższych uwag co do możliwości strony w zakresie przedłożenia stosownych dowodów lub wskazania ich źródła, to przedkładanie dopiero w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego dokumentów, które wedle daty ich sporządzenia istniały już w trakcie postępowania podatkowego, a strona ich nie przedłożyła mimo obiektywnej możliwości, to Sąd w zakresie kontroli legalności zaskarżonej decyzji ogranicza się tylko do tych dokumentów, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Powyższe uwagi zostały przez Sąd poczynione w związku z dołączeniem do skargi odpisów dwóch umów najmu:

1) pierwsza zawarta w dniu 19 listopada 1996r. pomiędzy E.P., R.S., M.F., A.C. - wynajmującymi, a Przedsiębiorstwem S. Spółka z o.o. - najemcą, na podstawie której wynajmujący oddają w najem najemcy pawilon handlowy o powierzchni 83,57m- wzniesiony na działkach nr 554/13 i nr 554/14, przy ul. P. - na okres od dnia podpisania umowy do dnia wniesienia przedmiotu umowy jako aportu do Przedsiębiorstwa S. Spółka z o.o.,

2) druga zawarta w dniu 4 stycznia 2000r. pomiędzy E.P., R.S., M.F., A.C. G. F. - wynajmującymi, a przedsiębiorstwem S. Spółka z o.o. - najemcą, na mocy której wynajmujący oddają w najem najemcy magazyn murowany o pow. 78,40m- wzniesionego na działkach nr 554/13 i nr 554/14 przy ul. P. - na okres od dnia podpisania umowy do dnia wniesienia przedmiotu umowy jako aportu do Przedsiębiorstwa S. Spółka z o.o. .

Odpisy tych umów, mimo zapewnienia stronie skarżącej w trakcie postępowania podatkowego możliwości aktywnego udziału w tym postępowaniu nie zostały przez Spółkę przedłożone, mimo iż Spółka kierowała szereg pism do organów rozstrzygających sprawę, nie przedłożyła ich do odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji i jednocześnie należy podkreślić, iż Spółka - wbrew temu co podnosi w skardze - nie została zaskoczona rozstrzygnięciem sprawy i umotywowaniem tego rozstrzygnięcia, przy uwzględnieniu również, iż w trakcie postępowania podatkowego w tej sprawie organ II instancji wydał również decyzję o charakterze kasatoryjnym. Spółka w skardze odnosząc się do skutków przedłożonych do skargi odpisów umów wskazała, że fakty te nie były podnoszone przez skarżącą, gdyż uważała ona, że nie mają one najmniejszego znaczenia dla niniejszej sprawy wobec wygaśnięcia umów z chwilą wniesienia aportu. W sytuacji, kiedy organ podatkowy czyni zarzut prawnej bezskuteczności dokonanych czynności wniesienia aportu, a co znalazło swój jednoznaczny wyraz, dopiero w zaskarżonej decyzji włącznie z przywołaniem wyroku NSA, umowy te zyskują na swej aktualności. Z tymi twierdzeniami skarżącej Spółki nie można się zgodzić, z przyczyn wyżej powołanych, a nadto z decyzji organu pierwszej instancji wynika wprost (strona 2 decyzji), że organ ten przyjął iż wspólnicy nie dokonali w formie aktu notarialnego przeniesienia na rzecz Spółki własności nieruchomości: pawilonu handlowego i magazynu - w wykonaniu uchwał Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki. Tak więc Sąd w zakresie swoich rozważań musi pominąć dołączone do skargi odpisy umów najmu.

Bezsporne pomiędzy stronami są okoliczności dotyczące podjęcia przez Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki uchwał co do podwyższenia kapitału zakładowego m.in. poprzez wniesienie w formie aportu przez wspólników Spółki własności pawilonu handlowego i magazynu murowanego. Dodać należy, co również jest niesporne między stronami, że wspomnianymi uchwałami postanowiono również podwyższyć kapitał poprzez wniesienie w formie aportu innych nieruchomości. Co do tych innych nieruchomości (niż pawilon handlowy i magazyn murowany) nastąpiło w formie aktu notarialnego przeniesienie ich własności. Natomiast organy ustaliły, że nie dokonano przeniesienia - z zachowaniem formy aktu notarialnego - własności pawilonu handlowego i magazynu. Brak podstaw do kwestionowania ustaleń organów, a odmienne twierdzenia w tym zakresie zawarte w skardze należy znać za dowolne. Organ odwoławczy powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2003r. sygn. akt SA/Rz 965/01 (nie publikowany), w którym Sąd wyraził taki pogląd, że skuteczność czynności prawnych, także obligacyjnych, uzależniona jest od zachowania formy aktu notarialnego, jeżeli dotyczy praw na nieruchomościach. Obowiązek zachowania formy aktu notarialnego dotyczy wszelkich postanowień umów zobowiązujących do przeniesienia własności nieruchomości. W przypadku, gdy wspólnik pokrywa swój udział w Spółce wkładem niepieniężnym, a aport stanowi nieruchomość, to przeniesienie jej własności nie może uchybiać formie określonej w art. 158 Kodeksu cywilnego. Brak formy aktu notarialnego powoduje, stosownie do przepisu art. 73 § 2 Kodeksu cywilnego nieważność umowy, a w konsekwencji nieosiągnięcie skutku w niej zamierzonego. Sąd podziela to stanowisko.

Powołać się należy również na rozważania organu odwoławczego, że jeżeli przedmiotowe budynki nie stanowiły odrębnego od gruntu przedmiotu własności to Wspólnicy nie mogli przenieść własności tych budynków.

Dodać należy, że Sąd Rejonowy, postanowieniem z dnia 27 października 2000r. sygn. akt Ns Rej. H.424/2000, po rozpoznaniu sprawy z wniosku skarżącej Spółki o wpis do rejestru, odmówił wpisu podwyższonego kapitału zakładowego (dotyczy uchwały Zgromadzenia Spółki z dnia 14 lutego 2000r.).

Zauważyć również należy, iż mimo zwalczania stanowiska organów w tym zakresie Spółka wykazuje jednak ambiwalentność poglądów skoro, stara się wykazać jednocześnie, że istniały inne podstawy prawne do amortyzacji przez Spółkę przedmiotowych budynków.

Stosownie do przepisu art. 15 ust. 6 ustawy z 1992r. kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16. Redakcja tego przepisu jest jednoznaczna i nie może budzić wątpliwości, że odpisy amortyzacyjne stanowią koszt uzyskania przychodu tylko wtedy, gdy są dokonywane wyłącznie zgodnie z tymi przepisami ustawy podatkowej, które regulują te kwestie. Oznacza to, że faktyczne dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, z naruszeniem art. 16 oraz art. 16a - 16m, nie mogą stanowić elementu kosztów uzyskania przychodów. Spór pomiędzy stronami dotyczy spełnienia przez skarżącą Spółkę podstaw do dokonywania odpisów amortyzacyjnych, a wynikających z przepisu 16a ustawy z 1992r. Zgodnie z przepisami art. 16a - w brzmieniu mającym zastosowanie w okolicznościach faktycznych występujących w sprawie - amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu oraz inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, zwane środkami trwałymi.

Jak już Sąd wyżej wskazał brak podstaw do kwestionowania ustaleń organów, że przedmiotowe: pawilon handlowy i magazyn stanowiły własność lub współwłasność podatnika tj. skarżącej Spółki.

Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:

1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych,

2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,

3) składniki majątku, wymienione w art. 16a ust. 1, nie stanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy dzierżawy, umowy najmu lub innej umowy o podobnym charakterze, zawarte z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 12 ust. 7 składniki te są zaliczane do składników majątku podatnika (korzystającego).

Organy również ustaliły i nie można podważyć tych ustaleń, że to nie skarżąca Spółka wybudowała przedmiotowe budynki na cudzym gruncie. W tym zakresie należy odwołać się do wystarczających rozważań dokonanych przez organ odwoławczy, a także ustaleń dokonanych przez ten organ, z powołaniem się na pisemne stanowisko Spółki, iż Spółka nie ponosiła żadnych wydatków na wybudowanie tych budynków.

Co do kwestii wykorzystywania przez skarżącą Spółkę tych budynków na podstawie umowy najmu, to wskazać należy, że Sąd z przyczyn wyżej wywiedzionych nie bierze pod uwagę umów najmu, których odpisy dołączono do skargi, zaś w trakcie postępowania podatkowego Spółka nie wykazała takiej podstawy do dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Zwrócić również należy uwagę na rozważania organu odwoławczego co do braku podstaw do twierdzenia, iż wspólnicy Spółki ponosili nakłady na przedmiotowe budynki.

Reasumując Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w skardze i dlatego jej nie uwzględnił (art. 151 p.p.s.a.).

08-08-19bj