Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1539/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 8, art. 12 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 1 ust. 2 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Ewa Marcinkowska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń na okaziciela do celów szkoleniowych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] kwietnia 2012 r., odmawiającą wydania pozwolenia na posiadanie broni na okaziciela do celów szkoleniowych Przedsiębiorstwu Handlowo - Usługowemu "T." P. M.. Podstawę wydania decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 29 ust. 1 pkt 4 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, co następuje:

Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "T." P. M., wnioskiem z dnia [...] marca 2011 r. (uzupełnionym pismami z dnia [...] marca 2011 r. i [...] kwietnia 2011 r., a następnie zmodyfikowany pismami z dnia [...] czerwca 2011 r. i [...] grudnia 2011 r. zwróciło się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z prośbą o wydanie pozwolenia na broń na okaziciela, zwanego "świadectwem broni", pierwotnie na 36 sztuk, potem na 180 sztuk i ostatecznie na 170 jednostek broni palnej do celów szkoleniowych, w tym szczególnie niebezpiecznej, dołączając do wniosku między innymi potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie pism o wpisie tego przedsiębiorstwa do ewidencji działalności gospodarczej oraz wpisie do Rejestru Instytucji Szkoleniowych, jak również zaświadczeń o ukończeniu przez P. M. Kursu Instruktorów Sportu w Strzelectwie Sportowym i przeszkolenia w zakresie prowadzenia strzelania oraz udzielania pomocy medycznej.

Organ I instancji w dniu [...] września 2011 r. wydał decyzję odmowną, która została uchylona przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] listopada 2011 r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. ponownie uznał, iż strona nie spełnia przesłanek do uzyskania żądanego pozwolenia.

W odwołaniu Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "T." P. M. zarzuciło organowi obrazę prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz prawa procesowego, tj. art. 6, 7, 77 i 79 Kpa, twierdząc, iż organ I instancji wbrew zgromadzonemu materiałowi potwierdzającemu zasadność wniosku uznał, iż brak jest przesłanek uzasadniających wydanie pozwolenia. Ponadto zarzuciło naruszenie prawa do czynnego udziału strony w postępowaniu, jak również wskazało na obrazę art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem odwołującego w toku tego postępowania popełnione zostało przestępstwo, ponieważ w aktach sprawy brak jest jednego z protokołów przesłuchania strony. Nadto organ I instancji naruszył art. 79 Kpa, uniemożliwiając stronie czynny udział w postępowaniu, nie bacząc na fakt odebrania przez nią zawiadomienia o terminie przesłuchania w dniu [...] grudnia 2011 r. Dodatkowo odwołujące się Przedsiębiorstwo zarzuciło "samowolę prawotwórczą" i zmarginalizowanie opinii zawodowych instruktorów strzelectwa sportowego o stronie i jej możliwościach organizacyjnych. Przedsiębiorstwo twierdziło, że w niniejszej sprawie istnieje ważna przyczyna posiadania żądanej broni. Przedsiębiorstwo oraz jego właściciel - P. M. nie stanowi zagrożenia ani dla siebie, ani dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zarzucono także organowi I instancji rozstrzygnięcie sprawy bez ustalenia jaki jest faktyczny zakres żądania, bowiem pierwotnie Przedsiębiorstwo żądało wydania pozwolenia na 36 jednostek broni, ale z uwagi na nieuprawnione działanie organu Policji zostało zmuszone, w celu zapewnienia odpowiedniej ilości broni umożliwiającej spełnienie oczekiwań rynku szkoleń, do zmodyfikowania swojego żądania do 180 jednostek broni, jednak sugerując się artykułem prasowym, w którym powołano się na nieoficjalne stanowisko policjantów, zmniejszyła tę ilość do 170.

Organ II instancji uznał argumentację strony za chybioną. Wskazał, iż brak w aktach protokołu przesłuchania strony z dnia [...] listopada 2011 r. nie ma znaczenia dla sposobu zakończenia niniejszego postępowania, ponieważ czynność ta została powtórzona ze względu na uprzednie uchybienie formalne, a protokół z ponownego przesłuchania znajduje się w aktach sprawy (tom II, k. 175-180). Zarzut naruszenia art. 79 Kpa jest nieprawidłowy, gdyż przepis ten nie odnosi się do strony postępowania, jak to błędnie interpretuje odwołujący się i strona nie została pozbawiona możliwości działania w sprawie, o czym świadczy stawienie się jej na przesłuchanie i dokonanie tej czynności.

Podstawę prawną decyzji organu I instancji stanowił art. 29 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 8, art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, dlatego niezrozumiałym jest zarzut strony dotyczący obrazy art. 10 ust. 1 tej ustawy.

Organ podkreślił, iż pozytywne rozpatrzenie wniosku i wydanie żądanego pozwolenia (świadectwa broni) może mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy tak cel w jakim ma służyć broń, jak i rodzaj oraz ilość broni odpowiadają przepisom ustawy.

W sprawie niniejszej interes strony polega na uzyskaniu pozwolenia na broń na okaziciela (zwanego "świadectwem broni") do celów szkoleniowych w ilości 170 sztuk broni (takie jest ostateczne żądanie strony co do ilości broni). Natomiast interes społeczny wyraża się w zapewnieniu ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Należy mieć bowiem na względzie, iż jest to ustawowe zadanie Policji, określone w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687). Zatem należy badać faktyczne potrzeby wnioskodawcy oraz racje interesu społecznego, bacząc, iż wolą ustawodawcy nie był swobodny dostęp obywateli do broni, lecz dostęp kontrolowany przez właściwe organy administracji publicznej (zadanie to otrzymały między innymi organy Policji - art. 9 ustawy o broni i amunicji i art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o Policji), w tym - jak wyżej wskazano - co do ilości broni (art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Dlatego wnioskodawca winien swoje żądanie w tym zakresie uzasadnić w sposób przekonujący. Tymczasem P. M. żądanie w zakresie 170 egzemplarzy broni do celów szkoleniowych oparł na założeniu, że chciałby i mógłby (ze względu na dostęp do stosownych strzelnic, oszczędność czasu i nakładów finansowych oraz obiecaną mu pomoc przez kilku instruktorów strzelectwa) prowadzić szkolenie od kilkunastu do kilkudziesięciu osób jednocześnie, przy czym swą ofertę kieruje do osób zainteresowanych strzelectwem sportowym oraz do pracowników ochrony. W ocenie organu nie jest to wystarczające uzasadnienie do wydania żądanego zezwolenia. PHU "T." P. M. jest firmą jednoosobową i nie zatrudnia w jakiejkolwiek formie innych osób, wraz z którymi właściciel byłby w stanie "zagospodarować" tak dużą ilość broni. Jednoosobowo P. M., uwzględniając wymogi bezpieczeństwa na strzelnicy, na które również wymieniony słusznie się powołuje, może jednocześnie szkolić kilka osób, nie więcej. Dlatego przedstawione przez niego żądanie jest nieadekwatne do obiektywnych okoliczności, a tym samym narusza racje interesu społecznego, którego istotą jest, by pozwolenia na broń nie były wydawane ponad miarę określoną celem, do jakiego broń ma być używana. Pogląd ten potwierdzają ustalenia organu I instancji dotyczące podmiotów o podobnym do strony profilu działalności.

Komendant Główny Policji nie zgodził się z zarzutem strony dotyczącym naruszenia art. 12 ustawy o broni i amunicji. Organy Policji oceniają jedynie sytuację faktyczną i prawną strony na gruncie konkretnej sprawy, do czego mają upoważnienie wynikające z dyspozycji art. 80 Kpa.

Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "T." P. M. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenia art. 10, art. 79, art. 77, art. 63 oraz art. 107 § 3 Kpa. W uzasadnieniu skargi powtórzono stanowisko i wywody zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny sprawując tę kontrolę, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest chybiona.

Skarżący abstrahuje od zasady, iż w polskim prawie brak jest (jak w niektórych krajach) prawa obywateli do posiadania broni i prawo to nie stanowi zasady konstytucyjnej.

W Polsce prawo do posiadania broni jest prawem ściśle reglamentowanym i aby je uzyskać należy spełnić przewidziane w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) kryteria.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 świadectwo broni może być wydane między innymi szkołom, organizacjom sportowym i łowieckim, stowarzyszeniom obronnym w celu szkolenia i realizacji ćwiczeń strzeleckich lub innym placówkom oświatowym oraz organizatorom kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony. Natomiast art. 9 ust. 8 stanowi, że pozwolenie na broń na okaziciela, zwane świadectwem broni, o którym mowa w art. 29 ust. 1, oraz legitymacja osoby dopuszczonej do posiadania broni, o której mowa w art. 30 ust. 1 i 2, wydawane są jedynie przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji. Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni.

Zatem niniejsza sprawa rozstrzygana jest w drodze decyzji administracyjnej, o charakterze uznaniowym. W niniejszej sprawie – posiadania zezwolenia na wydanie większej ilości broni do celów szkoleniowych - nie jest wystarczające przedstawienie przez starającego się o takie zezwolenie zaświadczeń o ukończeniu Kursu Instruktorów Sportu w Strzelectwie Sportowym i przeszkolenia w zakresie prowadzenia strzelania oraz udzielania pomocy medycznej, ale przedstawienie takich argumentów, iż jego Przedsiębiorstwo posiada odpowiednie zaplecze organizacyjne (pomieszczenia do przechowywania broni, strzelnice i odpowiednio przeszkoloną kadrę pracowników do prowadzenia zajęć z bronią). Uznanie w sprawach dotyczących zezwoleń na posiadanie broni w celach szkoleniowych sprowadza się w istocie do oceny czy argumenty prezentowane po stronie zainteresowanego otrzymaniem pozwolenia, gwarantują bezpieczne przechowywanie broni oraz bezpieczne i fachowe przeprowadzenie procesu szkoleniowego kursantów.

Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowego "T." – P. M. wyżej opisanym zapleczem (czyli infrastrukturą niezbędną do prowadzenia działalności szkolenia w strzelectwie) nie dysponuje. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, strona ma pewne możliwości zatrudnienia wykwalifikowanych instruktorów i posiada możliwości wynajęcia odpowiednich pomieszczeń do przechowywania broni i odpowiednich strzelnic. Zatem możliwości Przedsiębiorstwa pozostają w sferze zamierzeń, planów biznesowych, a nie realnych faktów. Jedynym realnym faktem w tej sprawie jest posiadanie przez P. M. zaświadczeń o ukończeniu przez niego Kursu Instruktorów Sportu w Strzelectwie Sportowym i przeszkolenia w zakresie prowadzenia strzelania oraz udzielania pomocy medycznej, zatem realne możliwości strony sprowadzają się do posiadania jedynie jednego instruktora. Strona nie posiada żadnego tytułu prawnego do odpowiedniego lokalu służącego do bezpiecznego przechowywania broni oraz miejsca do organizowania szkoleń z bronią w tym strzelnicy. Strona nie zatrudnia także odpowiedniej ilości kadry instruktorskiej. Faktu braku odpowiednio przeszkolonego personelu nie mogą zastąpić ani zrekompensować listy intencyjne klubów sportowych czy deklaracje podjęcia zatrudnienia w Przedsiębiorstwie P. M. przez instruktorów strzelectwa sportowego. Organy policyjne nie dokonują oceny danej sprawy poprzez badanie intencji czy chęci strony oraz deficytu rynku usług z zakresu szkolenia strzeleckiego, ale poprzez realne fakty. Fakty te wskazują na brak po stronie skarżącego odpowiedniej infrastruktury do przeprowadzenia szkoleń i ocena ta nie wynika z ilości wnioskowanej przez zainteresowane Przedsiębiorstwo sztuk broni sportowej. Posiadana przez stronę infrastruktura jest niewystarczająca nawet do przyznania zezwolenia na 36 sztuk broni, nie wspominając już o żądaniu przyznania pozwolenia na 170 czy 180 egzemplarzy.

Trafnie Komendant Główny Policji wskazuje, iż interes społeczny w tego typu sprawach wyraża się w zapewnieniu ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jest to ustawowe zadanie Policji, określone w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687). Wolą ustawodawcy nie był swobodny dostęp obywateli do broni, lecz dostęp kontrolowany przez właściwe organy administracji publicznej i zadanie to otrzymały między innymi organy Policji - art. 9 ustawy o broni i amunicji i art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o Policji). W tej sprawie, co do ilości broni zasadę tę realizuje art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie można w żaden sposób uznać, przy dysponowaniu takim jak strona skarżąca zapleczem organizacyjnym, za właściwie uzasadniony wniosek strony o wydanie pozwolenia na broń na okaziciela na 36 jednostek broni palnej do celów szkoleniowych (zmodyfikowanego później na 180 i ostatecznie na 170 sztuk).

Podkreślenia wymaga tu okoliczność, iż zezwolenie o wydanie którego skarżący zabiega, nie jest zezwoleniem warunkowym albo pewnym rodzajem promesy. To znaczy, iż najpierw skarżący musi udowodnić i wykazać istnienie po swojej stronie możliwości odpowiedniego zabezpieczenia broni i prawidłowego przeprowadzenia szkolenia z bronią. Na tej podstawie właściwy organ Policji, po sprawdzeniu tych okoliczności, uznaniu, iż okoliczności te gwarantują bezpieczeństwo przechowywania broni i bezpieczeństwo szkolenia, wydaje stosowne zezwolenie. Inaczej mówiąc nie jest możliwe, aby najpierw otrzymać zezwolenie a później zorganizować wymaganą infrastrukturę do działalności szkoleniowej w strzelectwie. Zatem to strona musi przedstawić tytuły prawne do konkretnych pomieszczeń do bezpiecznego przechowywania broni i organizowania szkoleń oraz legitymować się faktem zatrudniania odpowiedniej ilości przeszkolonej kadry instruktorskiej. Skarżący okoliczności tych nie spełnia.

Z powyższych względów nie ma sensu rozważanie pozostałych zarzutów skargi, zwłaszcza natury procesowej, gdy z analizy pism skarżącego składanych w postępowaniu administracyjnym, jak i z samej skargi, ewidentnie wynika brak po jego stronie odpowiedniej infrastruktury do realizacji przedsięwzięcia z zakresu szkolenia w posługiwaniu się bronią.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.