Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 320/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

sygn. akt II SA/Kr 320/17 Kraków, dnia 20 kwietnia 2017 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 stycznia 2017 r., znak [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi Z. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 stycznia 2017 r., znak [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że jest osobą fizyczną, a obowiązek dotyczy uiszczenia opłaty w znacznej kwocie. Wykonanie decyzji spowoduje znaczne uszczuplenie majątku skarżącego i skutki nieodwracalne, w postaci np. odsetek kredytowych. Skarżący stwierdził też, że wykonanie decyzji wyrządzi mu znaczną szkodę, a nadto zauważył, że z treści skargi wynikają liczne i znaczne uchybienia zaskarżonej decyzji oraz rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709).

W niniejszej sprawie strona skarżąca ograniczyła się lakonicznych stwierdzeń, że wykonanie orzeczenia może spowodować znaczną szkodę oraz trudne albo niemożliwe do odwrócenia skutki, uiszczenie opłaty zaś oznaczałoby poważne trudności lub uszczerbek w stanie majątkowym. W żaden sposób nie została opisana sytuacja majątkowa i zarobkowa skarżącego, wobec czego Sąd nie miał możliwości zweryfikowania, czy wskazane jako uzasadnienie wniosku niebezpieczeństwo rzeczywiście jest realne. Sama wysokość spornej opłaty nie uzasadnia jeszcze przyjęcia, że powstanie znaczna szkoda albo trudne do odwrócenia skutków. Skarżący może np. posiadać oszczędności, które pozwolą mu uiścić opłatę bez znacznej szkody, tym bardziej, że dokonał odpłatnego zbycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, z którym to zbyciem łączy się opłata i pomimo upływu znacznego okresu czasu od tamtej transakcji może jeszcze część uzyskanych środków posiadać. Nadto warto w tym miejscu zwrócić uwagę na ugruntowany już pogląd orzecznictwa, zgodnie z którym wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 666/13, Lex Omega nr 1435114; z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 640/13, Lex Omega nr 1474019; z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt I FZ 310/13, Lex Omega nr 1363508; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1699/14, Lex Omega nr 1536691).

Na marginesie rozważań należy wskazać, że nie mogły odnieść skutku te argumenty strony skarżącej, które opierały się na podkreślaniu wad zaskarżonej decyzji. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, Lex Omega nr 1479276 oraz z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 428/14, Lex Omega nr 1467730).

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.