Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 278/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 216
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 445/18 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz zwrotu wpisu sądowego od zażalenia w sprawie ze skargi Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 16 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 445/18 w sprawie zażalenia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na postanowienie zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej p.p.s.a.) zmienił pkt II sentencji ww. wyroku przez podwyższenie kwoty zasądzonych od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kosztów postępowania sądowego z 597 zł do 5 517 zł.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zasądzając na rzecz strony skarżącej od organu kwotę 597 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, Sąd - w uzasadnieniu wyroku - wyjaśnił, że podstawę prawną w tym zakresie stanowił art. 200 w zw. art. 205 § 1 p.p.s.a. i zasądził te koszty w kwocie równej wpisowi od skargi (100 zł), kosztom zastępstwa procesowego (480 zł - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych /Dz. U. z 2018 r., poz. 265/) oraz opłacie skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł). Wskazana kwota kosztów sądowych została zasądzona w wysokości niższej od wymaganej przepisami prawa.

Sąd I instancji uznał, że skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnych. Tym samym, biorąc wzgląd na należność pieniężną w wysokości 142.933,30 zł, która była przedmiotem zaskarżenia, Sąd uznał, że zasadne jest żądanie przez pełnomocnika strony skarżącej dalszej kwoty 4.920 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie. Mając to na uwadze, Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej - tytułem zwrotu kosztów postępowania - kwotę 5.517 zł, na którą składają się: koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie określonej zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 6 w/w rozporządzenia (5.400 zł), kwota wpisu sądowego od skargi (100 zł) oraz kwota opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).

W zażaleniu na powyższe postanowienie organ zaskarżył je w całości, wniósł o jego uchylenie i oddalenie zażalenia skarżącej na postanowienie zawarte w pkt II sentencji wyroku Sądu I instancji z dnia 14 marca 2019 r.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, które polegało na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia, poprzez przyjęcie, że stronie skarżącej należy się zwrot kosztów zastępstwa procesowego obliczonego według stawek obowiązujących w sprawach dotyczących należności pieniężnych, podczas gdy skarżącej należał się zwrot kosztów zastępstwa procesowego wg stawki w tzw. innej sprawie (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzania).

Powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do zasądzenia na rzecz strony skarżącej od organu kosztów postępowania w wysokości wyższej niż należna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust.1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych poprzez przyjęcie, że stronie skarżącej należy się zwrot kosztów zastępstwa procesowego obliczonego według stawek obowiązujących w sprawach dotyczących należności pieniężnych podczas gdy skarżącej należał się zwrot kosztów zastępstwa procesowego wg stawki "w innej sprawie" na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Zdaniem składającego zażalenie, skarga na postanowienie wydane w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi należy do kategorii innych spraw, nie odnosi się bowiem stricte do należności pieniężnych. Argumentacja ta została wsparta wskazaniem, że sama skarżąca wniosła opłatę na postanowienie w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucji w kwocie 100 złotych co oznacza, że uznała, że od skargi należy się wpis stały.

Kluczowa zatem dla rozstrzygnięcia tak zarysowanego sporu jest, odpowiedź na pytanie czy przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu o obciążenie wierzyciela kosztami postępowania jest należność pieniężna o której mowa w art. 216 i 231 p.p.s.a. Jak wskazuje się w doktrynie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiotem zaskarżenia są akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., których kontrolę z punktu widzenia zgodności z prawem przeprowadza sąd administracyjny (art. 1 § 2 p.u.s.a.). W tym postępowaniu nie orzeka się o należnościach pieniężnych, tak jak w postępowaniu w sprawach cywilnych, lecz kontroluje legalność aktów, w których takie należności zostały określone lub ustalone. Stąd też należność pieniężna w ścisłym tego słowa znaczeniu nie stanowi przedmiotu zaskarżenia przed sądem administracyjnym. Dlatego regulację zawartą w art. 216 p.p.s.a. należy odnosić do należności pieniężnej objętej aktem lub czynnością, które w istocie stanowią przedmiot zaskarżenia podlegający kontroli sądu administracyjnego (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, komentarz do art. 216 - Lex). Wartością przedmiotu zaskarżenia jest więc wartość uprawnienia lub obowiązku wyrażona w kwocie pieniężnej, którą ustala zaskarżony akt. Jak wynika z akt sprawy zażalenie zostało wniesione na postanowienie, którym obciążono wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 142 933,30 zł. Nie ma przy tym znaczenia, że skarga została wniesiona na postanowienie, a nie decyzję administracyjną. Istotne jest bowiem to, że zaskarżonym aktem administracyjnym została ustalona należność pieniężna. W takiej sytuacji nie jest istotna forma rozstrzygnięcia, którą orzeczono o należności pieniężnej, lecz to, że przedmiotem zaskarżenia jest właśnie ta należność pieniężna (tak też w postanowieniu NSA w sprawie I GZ 32/19).

Składający zażalenie akcentuje w kontekście zgłoszonego zarzutu, że przedmiotem postanowienia wydanego w kontrolowanej sprawie jest ustalenie czy zachodzą przesłanki obciążenia wierzyciela kosztami egzekucji, a dzieje się tak w przypadku niemożności ściągnięcia ich od zobowiązanego. Nadto, że koszty egzekucyjne pozostają w ścisłym związku z egzekwowaną należnością i są dochodzone w ramach zasadniczego postępowania egzekucyjnego. Z zaprezentowaną argumentacją można byłoby się zgodzić, gdyby w tego rodzaju sprawach, spór nie sprowadzał się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, a stanowił jedynie konsekwencję zakończenia postępowania egzekucyjnego i wynikający z tego obowiązek organu rozliczenia kosztów tego postępowania. Wówczas zobowiązanie nałożone na wierzyciela, stanowiłoby wartość pieniężną, jedynie w tym sensie, że została ona wyrażona kwotowo poprzez zliczenie całkowitych kosztów poniesionych w toku postępowania egzekucyjnego. Tymczasem istotnym jest, że w tym postępowaniu występuje spór co do wartości pieniężnej bowiem zliczenia kosztów postępowania egzekucyjnego, nie można potraktować jako czynności niejako rachunkowej implikowanej wynikiem postępowania egzekucyjnego. Inaczej mówiąc, należy przyjąć, że przedmiot sprawy – obciążenie /wierzyciela/ kosztami postępowania egzekucyjnego sprowadza się do sporu w zakresie przedmiotu zaskarżenia w postaci należności pieniężnej. Ta bowiem nie została ustalona ostatecznie w toku podjętych czynności egzekucyjnych, gdyż na tym etapie postępowania może ulec zmianie – wierzyciel bowiem jest uprawniony do kwestionowania jej wysokości (np. w zakresie wysokości naliczonej opłaty egzekucyjnej i manipulacyjnej, jak też zasadności obciążenia wierzyciela kosztami podjętych czynności egzekucyjnych – co miało miejsce w tym postępowaniu i zyskało aprobatę Sądu I instancji). Zatem nie można skutecznie twierdzić, że postępowanie w tym przedmiocie ma doprowadzić jedynie do wskazania, podmiotu zobowiązanego do ich poniesienia w związku z wynikiem zakończonego postępowania egzekucyjnego i niemożności ściągnięcia ich od zobowiązanego. Zauważenia wymaga, że przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie lub nieistnienie (postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowym postępowaniu. Powyższy pogląd zgodny jest z prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem, dotyczącym wykładni pojęcia "należność pieniężna" zawartym w art. 231 p.p.s.a., który wprowadza zasadę pobierania wpisu stosunkowego w każdym przypadku, gdy zaskarżony akt (niezależnie od tego czy jest to decyzja czy postanowienie) ustala należność pieniężną. W pozostałych przypadkach, gdy przedmiotem zaskarżenia nie jest akt, który w sposób bezpośredni nakłada obowiązek uiszczenia należności pieniężnej lub ustala wysokość należności, pobiera się wpis stały ( por. II OZ 761/18 i przywołane tam orzecznictwo; II OZ 63/19; II OZ 413/12; II OZ 736/16; I OZ 1040/18; II OZ 1087/15; II OZ690/19; II OZ 375/19).

Podsumowując, NSA w składzie rozpoznającym sprawę, stoi na stanowisku, wykluczającym uznanie, że przedmiotem skargi na postanowienie obciążające wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego jest wyłącznie - legalność samego obciążenia tymi kosztami wierzyciela – ale już nie wysokość obciążenia wyrażona należnością pieniężną. W takiej bowiem sytuacji wierzyciel nie miałby możliwości zgłaszania zarzutów wobec wysokości tego obciążenia, a jak wyżej wykazano tak nie jest.

W konkluzji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie należało zastosować stawkę, o której stanowi § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 ww. rozporządzenia, bowiem jest to sprawa, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w rozumieniu art. 231 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.