Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 837/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi "W .. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora "[...]" Sp. z o.o. S.K. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]maja 2018 r., znak: [...]

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył następujące ustalenia faktyczne.

Dnia [...] grudnia 2017 r. spółka "[...] Sp. z o.o. S.K. złożyła do Prezydenta Miasta P., wniosek o pozwolenie na budowę obejmującą remont, przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] w P.(działka [...] obręb P.) przy granicy z działkami o nr ewid. [...] arkusz [...] obręb P.).

Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] zobowiązał inwestora do usunięcia występujących w projekcie budowlanym nieprawidłowości.

Inwestor reprezentowany przez pełnomocnika pismem z dnia [...] lutego 2018 r. i [...] kwietnia 2018 r. ustosunkował się do treści ww. postanowienia.

W dniu [...] maja 2018 r. decyzję nr [...]Prezydent Miasta P. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyła [...] Sp. z o.o. S.K., reprezentowana przez pełnomocnika T. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla planowanego przedsięwzięcia.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazał, że w sprawie o wydanie pozwolenia na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodność rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami tych dokumentów. Analiza ta ma fundamentalne znaczenie, bowiem to właśnie przywołane dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie terenu, parametry, wskaźniki kształtowania danej zabudowy.

Zdaniem organu istotą sporu pozostaje ustalenie, czy planowana inwestycja pozostaje zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Działka o nr ewid. [...] położona przy ul. [...] w P. przeznaczona pod planowaną inwestycję objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta w P. z dnia [...] lipca 2003 r. (pierzeja usługowo-handlowa "B" o szczegółowo określonych funkcjach). Zgodnie z zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz załącznikiem graficznym do planu nieruchomość o nr ewid. 108 położona jest na obszarze oznaczonym symbolem Ud3. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 10 ppkt 7.2.5 obowiązującą wysokość zabudowy ustalono w wielkości: od poziomu terenu do gzymsu dachowego - 5 kondygnacji. Dalej w ppkt 7.4 postanowiono, iż "W ramach ustalonej obowiązującej wysokości, sytuowany budynek należy w szczegółach zharmonizować z wysokością wartościowych, stałych budynków istniejących w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Ustalona, obowiązująca wysokość dotyczy zarówno zabudowy frontowej jak i oficyn, lecz oficyny nie mogą być wyższe niż budynek frontowy uwzględnieniem różnic wysokości terenu". Z powyższego zapisu planu miejscowego wynika, iż parametr obowiązującej wysokości zabudowy został wyznaczony konkretnie, tj. 5 kondygnacji, liczonych od poziomu terenu do gzymsu dachowego.

W przedstawionym przez inwestora projekcie budowlanym zaprezentowano zmienną wysokość oficyn (I, II do V kondygnacji) co nie jest zgodne z powyższym wymogiem. Specyficzne położenie planowanego obiektu, w zwartej zabudowie śródmiejskiej, na styku z budynkiem sąsiednim wymaga stosowania wobec zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykładni, która uwzględni interesy nie tylko samego inwestora, ale również osób trzecich. Realizacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w procesie inwestycyjnym stanowi z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej zaś daje gwarancję zrealizowania każdego zamierzenia, które jest zgodne z planem. Stanowi również gwarancję dla właścicieli innych nieruchomości objętych planem, że nie powstanie zabudowa niezgodna z tym planem, a tylko taka, na którą społeczność lokalna wyraziła zgodę w procedurze uchwalania planu miejscowego Analizując za pomocą wykładni językowej zapis ww. planu miejscowego narzucający obowiązującą wysokość zabudowy w wielkości: od poziomu terenu do gzymsu dachowego - 5 kondygnacji, należy go odczytywać wprost. Intencją uchwałodawcy wprowadzającego wskazane ograniczenie było stosowanie przywołanego parametru w tym konkretnym wymiarze, nie mniej, nie więcej. W sytuacji, gdy ze względu na styk projektowanego obiektu z sąsiadującym budynkiem inwestor nie ma możliwości zapewnienia 5 kondygnacji każdej z oficyn, w każdym innym kształcie inwestycja nie będzie spełniała wymogu zawartego w ppkt 7.2.5 i 7.4. W tym zakresie organ odwoławczy podziela stanowisko organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do stanowiska organu pierwszej instancji zawartego w kwestionowanej decyzji dotyczącego: niezgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym w zakresie doboru dachówki (winna być ceramiczna lub blacha miedziana), braku wykazania odpowiednio wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania sąsiednich budynków, w tym niezakłóconego funkcjonowania ciągów kominowych budynków na działkach geodezyjnych nr [...] przylegających do planowanej oficyny, braku odniesienia w projekcie budowlanym do wymagań zawartych w warunkach [...]S.A. z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], braku zaznaczenia na rysunkach rzutów i przekrojów granic przedmiotowej działki, Wojewoda wyjaśnił, iż na etapie postępowania odwoławczego inwestor uzupełnił stosowne braki.

Wojewoda ponadto wskazał, że z przedłożonego przez inwestora wraz z odwołaniem duplikatu pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie badań archeologicznych towarzyszących inwestycji nadal nie wynika, iż jest ono ostateczne (brak pieczątki ostateczności).

Dalej Wojewoda wskazał, iż zaprojektowanie tarasu w sposób przedstawiony w projekcie budowlanym (jako przyległego do granicy nieruchomości), jest niezgodny z § 12 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Zgodnie z przywołanym przepisem odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa (pkt 1).

Wojewoda przychylił się do stanowiska organu I instancji i wskazuje na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dokumentacji technicznej, że projektowany obiekt nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymogu dotyczącego kondygnacji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła spółka [...] Sp. z o.o. S.K. z siedzibą w Poznaniu zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. §2 ust. 3 pkt 10 pkt 7 ppkt 7.2.5. Uchwały [...] Rady Miasta P. z dnia [...] lipca 2003 roku "[...]" (dalej: MPZP) poprzez jego błędne zastosowania, podczas gdy jest to norma lex genaralis w stosunku do normy z tegoż paragrafu pkt 7.4 MPZP, która stanowi lex specialis i deroguje normę ogólną, a zatem powinna zostać zastosowana, a nadto pominięcie §2 ust. 3 pkt 10 pkt 7.5 MPZP, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że:

a) wysokość II kondygnacyjna zakończona tarasem przylegająca do ściany II kondygnacyjnej zakończonej tarasem jest zharmonizowana z wysokością stałych budynków istniejących w jego bezpośrednim sąsiedztwie a norma ta dotyczy także oficyn;

b) wysokość I kondygnacyjna tzw. łącznika przylega do zabudowy sąsiedniej muru a zatem jest zharmonizowana z wysokością stałych budynków istniejących w jego bezpośrednim sąsiedztwie a norma ta dotyczy także oficyn;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. §12 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422 ze zm., dalej: Rozporządzenie) polegające na jego zastosowaniu do zabudowy pierzejowej, która stanowi zabudowę i zwartą i przylegającą do zabudowy sąsiedniej, a w niniejszej sprawie taras na łączniku dwukondygnacyjnym przylega do takiego samego elementu budynku sąsiedniego i w związku z tym nie powinny znaleźć zastosowania przepis normy o odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną;

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy treść decyzji organu I instancji wymagała korekty, ponieważ organ I instancji wbrew zasadzie przekonywania i zaufania do organów administracji publicznej i z naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2018, poz. 1202) po wezwaniu strony do zmiany/uzupełnień wniosku, która dokonała wszelkich wytycznych, nie powinien wydawać decyzji negatywnej, a tymczasem odmówił udzielenia pozwolenia na budowę, a zatem z uwagi na naruszenia przepisów postępowania, a oraz konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie organ II instancji powinien był wydać decyzję kasatoryjną z powołaniem się na art. 138 § 2 k.p.a;

4) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 7b k.p.a. poprzez ich niezastosowanie bowiem organ II instancji nie przeprowadził żadnych czynności mających na celu zweryfikowanie zy pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie prac archeologicznych towarzyszących inwestycji jest ostateczne, tym bardziej że zgodnie z ogólną zasadą współdziałania organów powinien powziąć informację od właściwego organu, a nadto nie dokonał ustaleń, w zakresie wysokości kondygnacji zabudowy na działkach sąsiednich;

5) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, bowiem stanowisko organu II instancji stanowi wyłącznie powtórzenie argumentów organu I instancji bez jakiejkolwiek analizy faktycznej i prawnej w postępowaniu odwoławczym, co prowadzi w konsekwencji do wniosku, że organ II instancji nie rozpoznał istoty sprawy i nie dokonał w ogóle analizy zarzutów odwoławczych.

Wskazując na powyższe strona wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji organu I i II instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że według §2 ust. 3 pkt 10 nr 7.2.5. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ,,[...]" przyjętego uchwałą [...] Rady Miasta Poznania z dnia 9 lipca 2003 roku (dalej: MPZP) część frontowa i oficyny mają mieć po 5 kondygnacji od poziomu terenu do gzymsu dachowego.

Natomiast według nr 7.4 ,,w ramach ustalonej obowiązującej wysokości, sytuowany budynek należy w szczegółach zharmonizować z wysokością wartościowych, stałych budynków istniejących w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Ustalona, obowiązująca wysokość dotyczy zarówno zabudowy frontowej jak i oficyn, lecz oficyny nie mogą być wyższe niż budynek frontowy, z uwzględnieniem różnic wysokości terenu. Ustalona, obowiązująca wysokość zabudowy nie dotyczy indywidualnie wyznaczonych na rysunku planu dominant wysokościowych, oraz obiektów wymienionych w ustaleniach planu pkt 2.1".

Strona wskazała, że teren nieruchomości o nr 108 położony jest w obszarze oznaczonym w MPZP jako Ud3 zgodzić się należy z organem I i II instancji, że normą obowiązującą planu zgodnie z §2 ust. 3 pkt 10 nr 7.2.5 jest wysokość zabudowy 5-cio kondygnacyjna, jednakże jest to norma ogólna lex generalis. W stosunku do niej normą szczególna jest nr 7.4 stanowiący o tym, że ramach ustalonej obowiązującej wysokości, sytuowany budynek należy w szczegółach zharmonizować z wysokością wartościowych, stałych budynków istniejących w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Skarżący dostosował zatem taras II kondygnacyjny do przyległego tarasu także II kondygnacyjnego budynku sąsiedniego wybudowanego przez inwestora spółkę [...], który nota bene został zaprojektowany przez tego samego architekta Pana [...]. Podkreślić zatem należy, że zabudowa różnej wysokości kondygnacji na działkach sąsiednich została zrealizowana z powodzeniem, a organy nie miały wątpliwości co do interpretacji miejscowego planu.

Zdaniem skarżącego wysokość budynków nowych lub nadbudowywanych powinna wynosić pięć kondygnacji, z dopuszczeniem chyba, że działki sąsiednie są zabudowaną budynkami o odmiennej ilości kondygnacji, wówczas należy zharmonizować wysokość kondygnacji projektowanego budynku z wysokościami kondygnacji zabudowy sąsiadującej.

Skarżący zwrócił uwagę, że nawet, gdyby Sąd doszedł do przekonania iż budynek projektowany ma spełniać wymóg pięciu kondygnacji czyli normy ogólnej to taki wymóg także jest spełniony biorąc pod uwagę, że projektowany obiekt ma pięć kondygnacji do gzymsu dachowego oraz jedną kondygnację w dachu zarówno w budynku frontowym i w 2 oficynach - zgodnie z zapisem z miejscowego planu.

Skarżący wskazał również, iż drugą z podstaw wydania odmownej decyzji o pozwoleniu na budowę była niezgodność projektowanego tarasu z pasem zieleni tarasem w granicy z nieruchomością położoną na działce nr 110 z §12 ust. 5 Rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2018 r., obecnie §12 ust. 6 Rozporządzenia). Zgodnie z tym przepisem "odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych". Należy jednak zwrócić uwagę na postanowienie pkt 10 8.2 MPZP, który dla terenu oznaczonego symbolem Ud3 przewiduje, że "zewnętrzną architekturę obiektów budowlanych oraz wszystkich innych elementów zagospodarowania należy zharmonizować z formami wartościowych obiektów istniejących w sąsiedztwie, pod względem zasad podziałów płaszczyzn i brył, proporcji wymiarów, pochylenia i układu dachów, rozwiązań gzymsów i innych detali, kolorystyki, zastosowania materiałów art; projektowane obiekty, również w przypadku rozbudowy lub przebudowy fragmentu obiektu, należy podporządkować celowi uzyskania kompozycyjnie spójnego rozwiązania architektonicznego i/lub urbanistycznego".

Z powyższego wynika wprost, że plan miejscowy przewiduje obowiązek wprowadzenia do projektu budowlanego rozwiązań architektonicznych, które nawiązywać będą do brył sąsiadujących budynków. W związku z faktem, że sąsiednia nieruchomość posiada dwukondygnacyjne obniżenie, odpowiadające swoją wysokością projektowanemu łącznikowi, zasadnym jest zbliżenie projektowanego budynku do granicy z działką nr [...] z jednoczesnym zachowaniem dwukondygnacyjnej wysokości budynku. Dlatego też niezasadny jest zarzut naruszenia §12 ust. 5 Rozporządzenia (w starym brzmieniu), jako że plan miejscowy nakładał na projektanta obowiązek zbliżenia budynku do granicy działki, z jednoczesnym uwzględnieniem gabarytów sąsiedniego budynku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1308 – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody W. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Organy architektoniczno - budowlane w toku postępowania o pozwolenie na budowę uznały, że planowane zamierzenie nie jest zgodna z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że zaprojektowanie tarasu w sposób przedstawiony w projekcie budowlanym (jako przyległego do granicy nieruchomości), jest niezgodny z § 12 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422 ze zm.).

Jak słusznie wskazał organ to właśnie niezgodność z postanowieniami planu stanowi zasadniczą oś sporu pomiędzy organami a inwestorem.

Analiza dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie, w tym zwłaszcza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszących się do działki objętej inwestycją, doprowadziła Sąd do wniosku, że organy architektoniczno – budowlane rozpoznające przedmiotową sprawę w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym), dokonały prawidłowej wykładni postanowień tego planu, a w konsekwencji prawidłowo zastosowały przepisy art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

W art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ustawodawca określił zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z tego wynika, że podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jako że dokumenty te określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż działka o nr ewid. [...] położona przy ul. [...] w P. objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta w P. z dnia [...] lipca 2003 r. (pierzeja usługowo-handlowa "B" o szczegółowo określonych funkcjach). Teren ten, co nie jest kwestionowane, położony jest w obszarze oznaczonym w MPZP jako Ud3.

Zgodnie z zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( § 2 ust. 3 pkt 10 ppkt 7.2.5) obowiązującą wysokość zabudowy ustalono w wielkości: od poziomu terenu do gzymsu dachowego - 5 kondygnacji. Dalej w ppkt 7.4 postanowiono, iż "W ramach ustalonej obowiązującej wysokości, sytuowany budynek należy w szczegółach zharmonizować z wysokością wartościowych, stałych budynków istniejących w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Ustalona, obowiązująca wysokość dotyczy zarówno zabudowy frontowej jak i oficyn, lecz oficyny nie mogą być wyższe niż budynek frontowy, z uwzględnieniem różnic wysokości terenu"

W ocenie skarżącego zapisy ppkt 7.4 stanowią lex specjalis wobec zapisów zawartych w § 2 ust. 3 pkt 10 ppkt 7.2.5. Z tego też względu zdaniem skarżącego powyższe zaspy należy interpretować w ten sposób iż wysokość budynków nowych lub nadbudowywanych powinna wynosić pięć kondygnacji, z dopuszczeniem chyba, że działki sąsiednie są zabudowaną budynkami o odmiennej ilości kondygnacji, wówczas należy zharmonizować wysokość kondygnacji projektowanego budynku z wysokościami kondygnacji zabudowy sąsiadującej.

Z powyższym stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić.

W tym miejscu podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).

Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo. W związku z tym wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco – bardziej ograniczając prawo własności, niż to wynika z literalnego brzmienia ustaleń planu. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II OSK 490/05, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również mieć na uwadze, że nie można odmówić pozwolenia na budowę z powodu braku precyzji czy niejasności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W konsekwencji należy uznać, że odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto zgodzić należy się z organem, iż specyficzne położenie planowanego obiektu, w zwartej zabudowie śródmiejskiej, na styku z budynkiem sąsiednim wymaga stosowania wobec zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykładni, która uwzględni interesy nie tylko samego inwestora, ale również osób trzecich.

Z powyższego zapisu planu miejscowego wynika, iż parametr obowiązującej wysokości zabudowy został wyznaczony konkretnie, tj. 5 kondygnacji, liczonych od poziomu terenu do gzymsu dachowego.

Wbrew stanowisku inwestora zapisy ppkt 7.4 nie można traktować jako wyłączające zastosowanie wymogu zachowania parametru 5 kondygnacji. Dokonując wykładni zapisu ppkt 7.4 planu miejscowego należy pamiętać, iż autor planu jednoznacznie w pierwszej części ww. ppkt wskazał, że "w ramach ustalonej obowiązującej wysokości sytuowany budynek należy w szczegółach zharmonizować z wysokością wartościowych, stałych budynków istniejących w jego bezpośrednim sąsiedztwie". Z powyższego zapisu jednoznacznie wynika, że inwestor w pierwszej kolejności powinien zachować wymóg 5 kondygnacji, a dopiero w szczegółach winien dążyć do harmonizacji z istniejącą zabudową.

Tymczasem stanowisko inwestora, iż jednym obligatoryjnym warunkiem zastosowania odstępstwa od stałej liczby kondygnacji w wysokości 5-ciu, jest ich zharmonizowanie z już istniejącą zabudową sąsiednią nie znajduje uzasadnienia.

Odnosząc się do twierdzenia strony, iż wymóg pięciu kondygnacji jest spełniony biorąc pod uwagę, że projektowany obiekt ma pięć kondygnacji do gzymsu dachowego oraz jedną kondygnację w dachu zarówno w budynku frontowym i w 2 oficynach - zgodnie z zapisem z miejscowego planu wskazać należy, iż w przedstawionym przez inwestora projekcie budowlanym zaprezentowano zmienną wysokość oficyn (I, II do V kondygnacji) co nie jest zgodne z powyższym wymogiem. Inwestor co prawda wskazał, iż jedna kondygnacja i dwie kondygnacje dotyczą łączników, a nie oficyn. Jednakże należy mieć na uwadze, że plan miejscowy dotyczy ogólnie rozumianej wysokości zabudowy. Przyjęcie stanowiska inwestora prowadziłoby do uznania, iż tylko pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi muszą spełniać wymóg wysokości określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, byłoby nie do pogodzenia z postanowieniami tego planu.

Wobec powyższego nie mogą zostać uznane za zasadne zarzuty skargi odnoszące się do kwestii zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto zgodzić należy się z organem, iż zaprojektowanie tarasu w sposób przedstawiony w projekcie budowlanym (jako przyległego do granicy nieruchomości), jest niezgodny z § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Zgodnie z przywołanym przepisem odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa (pkt 1).

W niniejszej sprawie należy mieć również na uwadze, że z przedłożonego przez inwestora wraz z odwołaniem duplikatu pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie badań archeologicznych towarzyszących inwestycji nadal nie wynika, iż jest ono ostateczne.

Strona w skardze zarzuciła organowi, iż ten z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 7b k.p.a. nie przeprowadził żadnych czynności mających na celu zweryfikowanie czy pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie prac archeologicznych towarzyszących inwestycji jest ostateczne.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego ustawodawca określił, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

W niniejszej sprawie taki przepisem szczególnym jest art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który nakazuje uzyskanie pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych.

W niniejszej sprawie inwestor na mocy pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] zobowiązany był do prowadzenia badań archeologicznych towarzyszących inwestycji.

Tym samym nie ulega wątpliwości, iż to inwestor winien załączyć do wniosku o pozwolenie na budowę pozwolenie na prowadzenie prac archeologicznych.

W niniejszej sprawie inwestor przedłożył pozwolenie nr [...] Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2018 r. na prowadzenie badań archeologicznych, to jednakże należy mieć na uwadze, iż inwestor przedłożył wyłącznie kserokopię oraz iż z dokumentu tego nie wynika czy ma on przymiot ostateczności.

Wbrew stanowisku inwestora, to nie rolą organu jest ustalenie czy przedłożone pozwolenie, które to inwestor obowiązany jest dołączyć do wniosku, ma przymiot ostateczności. To strona chcąc uzyskać korzystne rozstrzygnięcia winna złożyć do organu kompletny wniosek.

Należy pamiętać, iż w razie gdy wniosek jest niekompletny rolą organu jest wezwanie inwestora do jego uzupełnienia, a nie wyręczanie go w tej kwestii. W niniejszej sprawie stosowne wezwanie wystosowano do inwestora, który w tym zakresie wniosku nie uzupełnił oczekując bezzasadnie, iż to organ podejmie działanie celem usunięcia braków wniosków o wydanie pozwolenia na budowę. Fakt, iż to organ obowiązany jest należycie ustalić stan faktyczny sprawy nie może prowadzić do uznania, że w sytuacji niekompletnego wniosku, to organ winien go w ramach swoich obowiązków uzupełnić.

Wobec powyższego zarzuty skarżącego odnoszące się do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 7b k.p.a. nie znajdują uzasadnienia.

Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 11 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącego organ II instancji z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania rozpoznał sprawę ponownie, a swoim ustaleniom dał wyraz w należycie sporządzonym uzasadnieniu.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.