Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1199/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 76 § 1, art. 76 a § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 lipca 2013 r., Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie zaliczenia częściowego zwrotu podatku od towarów i usług na poczet należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku dochodowego od osób prawnych.

Podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

W dniu 17 lutego 2012r. do Urzędu Skarbowego w wpłynęła deklaracja VAT-7 za miesiąc styczeń 2012r., w której "A" Sp. z o.o. wykazała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 374.317,00 zł. Wraz z tą deklaracją spółka złożyła pismo z dnia 22 lutego 2012r. zawierające wniosek w sprawie zaliczenia zwrotu podatku w wysokości 374.317,00 zł wynikającego z ww. deklaracji VAT-7 - w części odpowiadającej kwocie 16.263,00 zł na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań płatnika PIT-4R oraz w części odpowiadającej kwocie 73.054,00 zł na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka wskazała również, że do zwrotu pozostaje kwota w wysokości 285.000,00 zł.

W piśmie z dnia 29 marca 2012 r. spółka wniosła o zaliczenie zwrotu podatku wynikającego z deklaracji VAT-7 za styczeń 2012r. w części odpowiadającej kwocie 16.263,00 zł na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań płatnika (PIT-4R) oraz w części odpowiadającej kwocie 176.448,00 zł na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT-8 za 2011r.), wskazując jednocześnie kwotę do zwrotu w wysokości 181.606,00 zł.

Kolejnym pismem z dnia 24 maja 2012r. spółka wniosła o zaliczenie ww. zwrotu, zmieniając dyspozycję w następujący sposób, że część odpowiadającą w kwocie 55.266,00 zł przeznaczona winna być na bieżące i przyszłe zobowiązania płatnika (PIT-4R), pozostała część odpowiadająca kwocie 137.445,00 zł winna być zaliczona na bieżące i przyszłe zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka wskazała, że pozostająca do zwrotu kwota 181.606,00 zł została zwrócona.

Ostatecznie pismem z dnia 29 maja 2012r. spółka wniosła o zaliczenie zwrotu podatku wynikającego z deklaracji VAT-7 za styczeń 2012r. w części odpowiadającej kwocie 55.266,00 zł na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań płatnika (PIT-4R) oraz w części odpowiadającej kwocie 137.455,00 zł na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie spółka potwierdziła otrzymanie zwrotu kwoty 181.606,00 zł.

Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził dokonanie zaliczenia częściowego zwrotu podatku od towarów i usług z dnia 17 lutego 2012r. za styczeń 2012 r. w kwocie 255.174,00 zł na poczet zobowiązań podatkowych "A" Sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące:

01/2012r. na należność główną kwotę 4.555,00 zł.

02/2012r. na należność główną kwotę 4.071.00 zł,

03/2012r. na należność główną kwotę 4.612,00 zł,

04/2012r. na należność główną kwotę 5.466,00 zł,

05/2012r. na należność główną kwotę 4.808,00 zł,

06/2012r. na należność główną kwotę 5.093,00 zł,

07/2012r. na należność główną kwotę 108,00 zł,

08/2012r. na należność główną kwotę 5.090,00 zł,

09/2012r. na należność główną kwotę 4.461,00 zł,

10/2012r. na należność główną kwotę 653,00 zł

oraz z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za miesiąc 01/2012 r. na należność główną kwotę 34.051,00 zł.

Organ wskazał, że pozostała kwota zwrotu w wysokości 181.606 zł przekazana została w dniu 11 kwietnia 2012r. na rachunek bankowy spółki, zgodnie z dyspozycją zawartą w piśmie z dnia 29 marca 2012r. Jednocześnie podniósł, że do rozliczenia, zgodnie z dyspozycją podatnika z dnia 29 maja 2012r. pozostaje kwota w wysokości 119.143 zł na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r., która z uwagi na brak skutecznie złożonego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za rok podatkowy od 1stycznia 2011r. do 31 grudnia 2011 r. nie może zostać zaliczona na poczet tej należności.

W zażaleniu na to postanowienie "A" Sp. z o.o. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdyż w ocenie podatnika rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie istnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 rok.

Uzasadniając utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił m.in., że spółka złożyła zeznanie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8) za okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. wykazując podatek należny w wysokości 587.453,00 zł, zaś w poz. 94 sumę zaliczek wpłaconych - 0 zł, nie uwzględniając łącznej kwoty w wysokości 468.824,00 zł zarachowanej na podstawie wniosków spółki w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług, jak również z nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. Organ podkreślił, że w tym zakresie wydane zostały postanowienia.

W konsekwencji nieprawidłowo wypełnionych pozycji (94 i 95) we wspomnianym zeznaniu CIT-8, Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał spółkę do złożenia korekty tego zeznania, a następnie, działając na podstawie art. 274 §1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz.749 ze zm.) zwanej dalej jako "O.p.", w dniu 22 października 2012 r. przekazał spółce uwierzytelnioną kopię skorygowanego zeznania CIT-8 .

Spółka wniosła sprzeciw na dokonaną korektę, zaś organ I instancji w dniu 27 maja 2013 r. rozpoczął u podatnika kontrolę podatkową w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 i 2011 r.

Dyrektor Izby Skarbowej doszedł do wniosku, że w sytuacji gdy zeznanie CIT-8 spółki za rok podatkowy od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. nie spełniało wymogów formalnych i rachunkowych, w momencie wydania kwestionowanego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 kwietnia 2013 r., na karcie kontowej podatnika nie figurowało zobowiązanie wynikające z tego zeznania. W konsekwencji organ podatkowy nie mógł dokonać w pierwszej kolejności zaliczenia z urzędu na poczet zobowiązania, które na chwilę obecną wobec niezłożenia korekty nie istnieje.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, "A" Sp. z o.o. wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 lipca 2013 r. oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

Zarzucając organom podatkowym naruszenie art. 121 - 124 O.p. skarżąca podniosła, że złożyła zeznanie w podatku dochodowym od osób prawnych CIT-8 za 2011 r., w którym wykazała podatek należny w wysokości 587.453 zł, oraz należne zaliczki w łącznej wysokości 484.059 zł. Skarżąca nie dokonała żadnej wpłaty tytułem zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2011 rok. Natomiast organ podatkowy nie prowadził i nie prowadzi wobec skarżącej postępowania podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 rok. W konsekwencji braku decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, podatek wykazany w zeznaniu, stosownie do art. 21 § 2 O.p. jest podatkiem do zapłaty.

W ocenie skarżącej, organy podatkowe obu instancji niesłusznie uznają i nieprawdziwie twierdzą, że nie doszło do skutecznego złożenia zeznania. Przeczy temu w szczególności okoliczność, iż na podstawie danych zawartych w zeznaniu organ podatkowy pierwszej instancji dokonał zaliczeń na poczet zaliczek na podatek dochodowy za 2011 rok, co potwierdzają wskazane w skardze postanowienia z dnia 24 maja 2012 r.

Za nieprawdziwe należy zatem przyjąć twierdzenie organu, że wobec niezłożenia korekty zeznania, na karcie kontowej skarżącej nie figuruje zobowiązanie wynikające z zeznania złożonego przez podatnika.

Na dzień sporządzania i złożenia zeznania CIT-8 za 2011 r. skarżąca nie mogła uwzględnić kwoty dokonanych przez organ zaliczeń, gdyż zaliczenie to nastąpiło już po złożeniu zeznania, więc kwot tych skarżąca po prostu znać jeszcze nie mogła.

Wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011 nastąpiło nie wskutek zapłaty lecz wskutek zaliczenia nadpłaty i zwrotów podatku, więc nie można tego sposobu wygaśnięcia zobowiązania utożsamiać z zupełnie innym sposobem wygaśnięcia zobowiązań, jakim jest zapłata podatku. Użyte przez ustawodawcę w opisie pozycji 94 zeznania CIT-8 sformułowanie "suma zaliczek wpłaconych przez podatnika" przystaje tylko do jednego sposobu wygaszania zobowiązań podatkowych z tytułu zaliczek, jakim jest ich zapłata.

Końcowo skarżąca zarzuciła organom podatkowym brak konsekwencji w stwierdzeniach i działaniach, prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych bez zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym jego stadium oraz podjęcie rozstrzygnięcia w sposób cząstkowy.

W konsekwencji zaliczenia dokonanego przez organ, wbrew art. 62 O.p. wygasną zobowiązania o późniejszym terminie płatności, a pozostaną "niewygaszone" zobowiązania o wcześniejszym terminie płatności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy dotyczące zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań podatnika, w tym art. 76 § 1, art. 76a § 1 w związku z art. 76b O.p.

Zgodnie z art.76b O.p. do zwrotu podatku, stosuje się odpowiednio art.76, art. 76a, art. 77b i art. 80 O.p. Nakaz odpowiedniego stosowania przepisów oznacza, że konkretny przepis prawa stosuje się wprost (bez żadnych modyfikacji), z modyfikacjami bądź w ogóle się go nie stosuje.

W myśl art.76 § 1 O.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba, że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2 (dotyczącym nadpłat o bardzo niskiej wysokości).

Przepis ten wprowadza ograniczenie swobody dysponowania przez podatnika kwotą nadpłaconego podatku. Zwrot nadpłaty w pieniądzu (a tym samym umożliwienie podatnikowi dysponowania tą kwotą i przeznaczania jej na dowolny cel) dopuszczalny jest wyłącznie wówczas, gdy na podatniku nie ciążą zaległości podatkowe, odsetki, o których mowa w tym przepisie bądź nie ma on bieżących zobowiązań podatkowych. Przepis używa bowiem sformułowania "nadpłaty podlegają zaliczeniu z urzędu", a tym samym nie uzależnia zaliczenia ani od uznania organu podatkowego, ani od dyspozycji podatnika. Temu ostatniemu pozwala zadysponować nadpłatą tylko w przypadku zobowiązań przyszłych. Gdy podatnik wniosek taki złoży, organ podatkowy jest nim związany. Warunkiem związania jest jednakże istnienie w dacie złożenia wniosku zobowiązania przyszłego. Przed zwrotem nadpłaty (rozumianym jako wypłata na rzecz podatnika kwoty pieniędzy), zgodnie z nakazem wynikającym z art. 76 § 1 O.p., organ musi zatem zawsze sprawdzać stan zaległości i bieżących zobowiązań podatnika.

W Ordynacji podatkowej zdefiniowano jedynie pojęcie "zaległość podatkowa". Jest nią podatek, zaliczka na podatek lub rata podatku niezapłacone w terminie (art.51 § 1 i § 2 O.p.). Znaczenie tego pojęcia nie ma zresztą istotnego znaczenia w tej sprawie, bowiem skarżącej nie zaliczono zwrotu podatku na zaległość podatkową. Wątpliwości natomiast budzi znaczenie użytego w art. 76 § 1 O.p. wyrażenia "zobowiązania bieżące" i "zobowiązania przyszłe".

Przepis ten używa na określenie zobowiązań, na które można zaliczyć zwrot podatku wyrażeń: "zaległość podatkowa" (czyli zobowiązanie istniejące, które nie zostało spełnione mimo upływu terminu płatności), "zobowiązanie bieżące" i "zobowiązanie przyszłe". Nie dokonano w nim podziału zobowiązań z uwagi na ich wymagalność (zaległość podatkowa dotyczy wszak także zobowiązania wymagalnego).

W języku polskim "bieżący" to dziejący się w chwili obecnej, teraźniejszy, aktualny, przypadający według kolejności na dany czas, kolejny (Współczesny słownik języka polskiego, Warszawa 1996, s.58).

Zgodnie z art. 21 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (pkt 1) bądź z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania (pkt 2).

W pierwszym przypadku zobowiązanie powstaje z mocy ustawy, gdy zajdzie zdarzenie, z którym ustawa ta łączy powstanie zobowiązania podatkowego, bez konieczności wykonania jakichkolwiek czynności dodatkowych przez podatnika czy organ podatkowy. Jego powstanie poprzedzają zwykle czynności mające na celu jego zewnętrzną konkretyzację, jak przykładowo złożenie deklaracji, czy obliczenie wysokości należnej zaliczki. Zobowiązanie, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. mimo to istnieje, choć nie upłynął jeszcze termin jego płatności. W przypadku zobowiązania, które powstaje w wyniku działania organu podatkowego, istnieje ono od dnia doręczenia decyzji ustalającej to zobowiązanie, choć termin płatności tego zobowiązania, wynikający z art. 47 § 1 O.p., jeszcze nie upłynął. Wniosek taki wynika wprost z treści art. 21 § 1 O.p., który wskazuje moment powstania zobowiązania.

Przez zobowiązanie bieżące, o którym mowa w art.76 § 1 O.p. należy w związku z tym rozumieć zobowiązanie podatkowe od momentu jego powstania, określonego zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 i 2 O.p., do terminu jego płatności włącznie. Po tej dacie podatek wynikający z tego zobowiązania, jeżeli nie został zapłacony bądź o ile zobowiązanie to nie wygasło z innych przyczyn, staje się zaległością podatkową.

Zobowiązaniem przyszłym jest natomiast zobowiązanie, które jeszcze nie powstało (w rozumieniu art. 21 § 1 pkt 1 i 2 O.p.), ale z uwagi na istniejący stan rzeczy można spodziewać się, że powstanie. Takim zobowiązaniem będzie w trakcie roku podatkowego zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za ten rok, gdy podatnik uzyskał dochód. "Przyszły" w języku potocznym oznacza bowiem mający nastąpić, być, stać się, dokonać się, spodziewany, przewidywany (Słownik współczesnego języka polskiego, s.913).

Jak już podkreślono, art. 76a § 1 O.p. będzie miał wprost zastosowanie do zwrotu podatku. Zaliczenie zwrotu na poczet zaległości i bieżących zobowiązań powinno się odbywać się z uwzględnieniem kolejności określonej w art. 62 § 1 O.p., a więc począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik mający kilka zobowiązań bieżących lub zaległych, wskaże zobowiązanie, na poczet którego zwrot podatku ma być zaliczony. Taka sama zasada dotyczy zaliczek na podatek (art.62 § 2 O.p.). W przypadku zaległości podatkowych i zobowiązań bieżących wiążący dla organu jest zatem wyłącznie wniosek podatnika dotyczący kolejności zaliczenia.

W sprawie zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań organ podatkowy wydaje postanowienie, na które służy zażalenie (art. 76a § 1 zd. pierwsze w zw. z art.76b O.p.). Z treści postanowienia wynikać powinno, na jakie zobowiązania zaliczono zwrot podatku. Postanowienie to wydawane jest po zaliczeniu zwrotu. O momencie zaliczenia i istnieniu obowiązku zaliczenia nie decyduje moment wydania postanowienia, ale wynikająca z przepisów data, na którą zaliczenie ma nastąpić.

Art. 76b O.p. nakazuje dokonać zaliczenia zwrotu podatku na dzień złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku. Przepis ten nie rozróżnia zatem zaliczenia na poczet zaległości i zobowiązań bieżących. Taki sposób zaliczania powoduje, że gdy istnieje podstawa do zaliczenia, zaliczenie to musi nastąpić w pierwszym możliwym terminie, a zatem w dacie wykazania zwrotu podatku, a nie w terminie wydania postanowienia o zaliczeniu czy w dacie, w której zgodnie z przepisem powinien nastąpić zwrot podatku. Określa on przy tym wyłącznie datę dokonania zaliczenia, a nie datę, na którą należy oceniać istnienie zobowiązań bieżących.

W realiach niniejszej sprawy organy podatkowe stały konsekwentnie na stanowisku, że wobec wniesienia przez skarżącego sprzeciwu w trybie art. 274 § 3 O.p., zeznanie skarżącej spółki za rok podatkowy od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. nie spełniało wymogów formalnych i rachunkowych. W konsekwencji w momencie wydania postanowienia organu I instancji dnia 30 kwietnia 2013 r., na karcie kontowej podatnika nie figurowało zobowiązanie wynikające z tego zeznania. Organ podatkowy nie mógł dokonać w pierwszej kolejności zaliczenia z urzędu na poczet zobowiązania, które wobec niezłożenia korekty nie istnieje.

Powyższego poglądu nie sposób podzielić. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżąca spółka wniosła o zaliczenie zwrotu podatku wynikającego z deklaracji VAT-7 za styczeń 2012r. m.in. na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT-8 za 2011r.). Bezspornym jest, że skarżąca złożyła takie zeznanie, przy czym na etapie czynności sprawdzających organ nie kwestionował wysokości podatku należnego, wykazanego przez podatnika w zeznaniu CIT-8 za 2011 r. ani sumy należnych zaliczek za okres od początku roku. Kwestią sporną był jedynie problem, czy w pozycji 94 zeznania CIT-8 "suma zaliczek wpłaconych przez podatnika" należało wpisać jedynie kwoty faktycznie wpłaconych zaliczek na konto organu podatkowego, czy też uwzględnić zaliczenia na poczet zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2011 r., wynikające z postanowień organu z dnia 24 maja 2012 r.

Organ dokonał zatem wadliwej oceny stanu faktycznego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zobowiązanie podatkowe skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. powstało z mocy prawa, w trybie art. 21 § 1 pkt 1 O.p. Skarżąca, stosownie do wymogu wynikającego z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) złożyła zeznanie podatkowe CIT-8 za 2011 r., w konsekwencji czego, stosownie do art. 21 § 2 O.p., podatek wykazany w deklaracji stał się co do zasady podatkiem do zapłaty.

Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazywał, że na etapie postępowania zażaleniowego wobec skarżącej prowadzona była kontrola podatkowa, jednakże nie zaprzeczył twierdzeniom spółki, że nie prowadzono wobec niej postępowania podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. ani nie wydano w tym zakresie decyzji, określającej inną od deklarowanej wysokość zobowiązania podatkowego.

Mając na względzie powyższe okoliczności, w ocenie Sądu w niniejszym składzie nie ma podstaw to twierdzenia, że konsekwencją niezłożenia przez skarżącą korekty zeznania podatkowego CIT-8 za 2011 r. oraz wniesienia sprzeciwu w trybie art. 274 § 3 O.p. jest nieistnienie zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r.

W konsekwencji zasadne okazały się zarzuty skargi co do naruszenia zasad zaufania do organów podatkowych oraz należytego wyjaśnienia stanu faktycznego. Opisane nieprawidłowości, w ocenie Sądu mogły mieć istotny wpływ na prawidłowość dokonanego zaliczenia.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art.165 § 4 O.p. oraz art. 200 § 1 O.p.. wypada jedynie zauważyć, że postanowienie wydane na podstawie art. 76a § 1 w zw. z art. 76b O.p. odzwierciedla i potwierdza wykonanie czynności rachunkowo-technicznej, o której mowa w art. 76 O.p. Ma ono jedynie charakter formalny i samo w sobie nie przesądza ani o istnieniu nadpłaty (zwrotu podatku), ani też o istnieniu zaległości podatkowej (bieżących i przyszłych zobowiązań podatkowych), jednakże - skoro jego istotą jest zaliczenie nadpłaty (zwrotu podatku) na poczet zaległości podatkowej (bieżących i przyszłych zobowiązań podatkowych) to - w momencie jego wydania te dwa elementy muszą istnieć. Postanowienie to ma doprowadzić do kompensaty wzajemnych wierzytelności.

Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy uwzględni poczynione wyżej rozważania oraz dokona oceny wniosków skarżącej o zaliczenie zwrotu podatku wynikającego z deklaracji VAT-7 za styczeń 2012 r.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia uzasadnia art. 152 p.p.s.a., zaś orzeczenie o kosztach postępowania, przepis art. 200 p.p.s.a. Na ich wysokość składa się kwota 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).