Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 876/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-12-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono dopuszczenia do udziału w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 33  § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła SO (del.) Anna Bembenek Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi G. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika "A." - postanawia – oddalić wniosek Przedsiębiorstwa "A." spółka jawna o dopuszczenie w charakterze uczestnika do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2009r. nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. osiedle mieszkaniowe wielorodzinne z usługami drobnymi nieuciążliwymi i usługami handlowymi (spożywczo – przemysłowymi) oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr 2741/27, 2741/17, 2741/22, 2741/25, 2553/1, 2740, 2741/26, 2552 obr. [...] położonych w R. przy zbiegu ulic T. i S. dla inwestora J. J.

Skargę na ww. decyzję wniosła G. J. i J. J. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2009r.

Wnioskiem z dnia 19 stycznia 2010r. (data wpływu do Sądu 20 stycznia 2010r.) Przedsiębiorstwo "A." sp. jawna (dalej "A."), w której imieniu działa radca prawny K. B., zgłosiło udział w sprawie w charakterze uczestnika na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że SKO odmówiło wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2007r. z wniosku "A." z uwagi na brak przymiotu stron, która jest przedmiotem badania w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym o sygn. akt II SA/Rz 259/09. "A." powinien być dopuszczony do udziału w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż rozstrzygnięcie związane z ustaleniem warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego dotyczą interesu prawnego "A.". Inwestycja mieszkaniowa objęta nieważną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2007r., jak i analiza akt administracyjnych w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 259/09 pokazuje bezpośrednie sąsiedztwo z nieruchomością "A." nr 2553/3. Wyjazd z osiedla mieszkaniowego z działki nr 2741/22 od strony ul. T. musi być przeprowadzony także przez działkę nr 2553/4 należącą do Skarbu Państwa – Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni. Działka nr 2553/4 bezpośrednio sąsiaduje z działką należącą do "A." nr 2553/3. Wnioskodawca zaznaczył, że jest stroną postępowania administracyjnego, które na skutek jego skargi wniesionej do WSA postanowieniem z dnia 3 listopada 2009r. sygn. akt II SA/Rz 259/09 zostało zawieszone z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Od rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zależy rozstrzygnięcie w zawieszonej sprawie, zatem postępowanie dotyczy interesu prawnego "A.". Wynik niniejszego postępowania dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy, także z uwagi na treść art. 73 ust. 5 i 6 ustawy Prawo ochrony środowiska. "A." jest zakładem stwarzającym duże ryzyko wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, co wynika z treści decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2007r. ("Analiza urbanistyczna – załącznik tekstowy do decyzji o warunkach zabudowy [...] z dnia [...].10.2007r. str. 5). Powstanie osiedla mieszkaniowego będzie podstawą do nałożenia na wnioskodawcę dodatkowych obowiązków na podstawie art. 73 ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem istniejącym zakładom – stwarzającym duże ryzyko wystąpienia poważnej awarii – dla których nie została zachowana bezpieczna odległość organy Inspekcji Środowiska mogą po uzyskaniu opinii właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej wydać decyzję w zakresie nałożenia dodatkowych zabezpieczeń technicznych, aby zmniejszyć niebezpieczeństwa, na jakie są narażeni ludzie. Wynik niniejszego postępowania dotyczy interesu prawnego "A.", bo oddalenie skargi na decyzję SKO wykluczy możliwość nałożenia dodatkowych obowiązków na podstawie art. 73 ust. 6 Prawa ochrony środowiska.

Pełnomocnik skarżącej G. J. w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2010r. wniósł o pozostawienie wniosku z dnia 19 stycznia 2010r. "A." bez rozpoznania z uwagi na nieusunięcie braków w zakreślonym terminie ewentualnie wydanie postanowienia o odmowie dopuszczenia w charakterze uczestnika przedmiotowych postępowań. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, że wniosek poza uchybieniami proceduralnymi nie spełnia przesłanek prawnych wynikających z normy prawnej zawartej w art. 33 § 2 p.p.s.a. Podkreślił, że wynik przedmiotowego postępowania w żaden sposób nie dotyczy interesu wnioskodawcy. Błędnie wnioskodawca wywiódł istnienie interesu prawnego z faktu zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 259/09, bowiem interes prawny ma wynikać z przepisów prawa materialnego. Wskazanie na art. 125 p.p.s.a. jest nieuzasadnione i oderwane od faktów. Sąd uznał, że wynik przedmiotowego postępowania ma znaczenie dla sprawy o sygn. akt II SA/Rz 259/09 w sensie procesowym, gdyż ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy spowoduje brak przedmiotu postępowania, w którym wnioskodawca mógłby być stroną. Materiał dowodowy zgromadzony przez SKO jednoznacznie pokazuje, że wnioskodawca nie jest zakładem uznanym za stwarzający ryzyko wystąpienia poważnej awarii w rozumieniu art. 73 ust. 5 i 6 Prawa ochrony środowiska. Wnioskodawca naruszając konstytucyjne prawo własności, na którym opiera się cały ustrój Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisy Kodeksu cywilnego, art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmierza do uniemożliwienia skarżącym zabudowania własnych nieruchomości obiektami, które w ogóle nie oddziałują negatywnie na środowisko, a ich oddziaływanie mieści się w granicach własnych nieruchomości.

W piśmie procesowym z dnia 2 lutego 2010r. (wpływ do Sądu 8.02.2010r.) pełnomocnik J. J. przedstawił wnioski i argumentację zbieżną jak pełnomocnik G. J. w piśmie z dnia 8 lutego 2010r., co zostało wyżej opisane.

Postanowieniem z dnia 5 marca 2010r., sygn. akt II SA/Rz 876/09 WSA

w Rzeszowie oddalił wniosek Przedsiębiorstwa "A."– Spółka jawna w L. Zakład [...] o dopuszczenie w charakterze uczestnika do udziału w postępowaniu. Sąd stanął na stanowisku, iż nie ma podstaw by przyjąć, że wynik postępowania dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy.

Postanowieniem z dnia 21 września 2010r., sygn. akt II OZ 550/10 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił wniesione przez "A." zażalenie i uchylił postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 5 marca 2010r. Motywując swoje rozstrzygnięcie NSA podał, że treść art. 33 § 2 w zw. z art. 90 § 1 p.p.s.a. nie upoważnia do rozstrzygnięcia wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu

w charakterze uczestnika na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.

W konsekwencji, wobec wydania kwestionowanego postanowienia w takich właśnie warunkach przyjąć należało, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów dotyczących ustalenia składu orzekającego – art. 16 § 1 p.p.s.a. – co musiało prowadzić do wyeliminowania go z obrotu prawnego na podstawie art. 183 § 2 pkt 4

i art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 roku postanowił dopuścić dowód z zaświadczenia Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 21 września 2010 roku, nr [...], w którym stwierdzono, że "A." –Spółka jawna w L. Zakład [...] od 2002 roku znajduje się w ewidencji Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska jako Potencjalny Sprawca Poważnych Awarii – nr identyfikacyjny [...]. Jednocześnie Sąd oddalił pozostałe wnioski dowodowe Przedsiębiorstwa "A." zmierzające do wykazania, że należący do tego przedsiębiorstwa zakład jest zakładem stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii w rozumieniu art. 73 ust. 5 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego.

W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny a nie interes faktyczny (patrz. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz"; Zakamycze 2005r. str. 86 pkt 3).

Przedmiotem kontroli Sądu w postępowaniu, którego dotyczy wniosek jest decyzja SKO z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję SKO z dnia [...] marca 2009r. nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. osiedle mieszkaniowe wielorodzinne z usługami drobnymi nieuciążliwymi i usługami handlowymi (spożywczo – przemysłowymi) oraz infrastrukturą techniczna na działkach nr 2741/27, 2741/17, 2741/22, 2741/25, 2553/1, 2740, 2741/26, 2552 obr. [...] położonych w R. przy zbiegu ulic T. i S. dla inwestora J. J.

Podstawą prawną ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2007r. jest art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z 10 maja 2003r. ze zm. – zwana dalej w skrócie p.z.p.)

Stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania oprócz wnioskodawców są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której ma być umiejscowiona oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści, na teren których rozciągać się będzie oddziaływanie inwestycji, której dotyczy postępowanie (por. wyrok NSA z 3.06.2008r. sygn. akt II OSK 592/07, LEX nr 486487; wyrok WSA w Rzeszowie z 29.01.2009r. sygn. akt II SA/Rz 255/08 LEX nr 519837).

Stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to konsekwencją rozpoznawania przez organ nadzoru nowej sprawy w stosunku do załatwionej kwestionowaną decyzją, dlatego też otwiera się następnie dla wszystkich stron tego postępowania droga weryfikacji takiej decyzji (wyrok WSA w Lublinie z 20.01.2009r. LEX nr 519758).

Wnioskodawca przymiot strony wywodzi z faktu, że działka nr 2741/22 – dojazd do projektowanego osiedla łączy się z działką nr 2553/1 i działką nr 2553/4, obydwie graniczą z działką nr 2553/3, której właścicielem jest "A.". Z wypisu skróconego z ewidencji gruntów znajdującego się w aktach sprawy o sygn. II SA/Rz 259/09 wynika, że właścicielem obydwu tych działek jest Skarb Państwa, w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni i wchodzą w skład ulicy T., która jest drogą publiczną. Urządzenie wjazdu z planowanego osiedla mieszkaniowe do drogi publicznej nie powoduje, że właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z drogą publiczną będą stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy, tak jak oczekuje tego wnioskodawca. W tym przypadku wnioskodawca żądanie dopuszczenia do postępowania sądowoadministracyjnego w charakterze uczestnika oparł na interesie faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że twierdzenia skarżącego, iż jego uprawnienie do udziału w charakterze strony postępowania wynika z faktu, że inwestycja bezpośrednio sąsiaduje z uliczką stanowiącą dojazd i jedyne dojście do jego działki z domem mieszkalnym, jest nie do przyjęcia. Zaakceptowanie takiego poglądu prowadziłoby do uznania za stronę wszystkich właścicieli nieruchomości przylegających do ulicy, przy której jest prowadzona inwestycja (wyrok NSA z 15.09.2006r. sygn. akt II OSK 1082/05 teza 2, LEX nr 320883).

Osiedle mieszkaniowe nie jest inwestycją wymienioną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). W świetle powołanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego to planowana inwestycja, gdy oddziałuje na sąsiednie nieruchomości daje właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości będących w polu oddziaływania, prawo bycia stroną w postępowaniu o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie takie oddziaływanie nie występuje.

Jako podstawę wniosku o dopuszczenie w charakterze uczestnika wnioskodawca wskazał art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. nr 25, poz. 150 ze zm. – zwana dalej w skrócie Poś.) zgodnie, z którym osiedla mieszkaniowe, obiekty użyteczności publicznej, budynki, zamieszkania zbiorowego, obszary, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, drogi krajowe oraz linie kolejowe o znaczeniu państwowym powinny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że art. 73 Poś. jest przepisem odrębnym, o którym mowa w art. 61 ust. 1 p.z.p.

Stosownie do art. 73 ust. 3 Poś. w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenia wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wystąpienia poważnych awarii. Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnych awarii powinny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od obiektów użyteczności publicznej, od budynków zamieszkania zbiorowego, od obszarów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, od upraw wieloletnich, od dróg krajowych oraz od linii kolejowych o znaczeniu państwowym (art. 73 ust. 4 Poś). Z przytoczonych przepisów wynika, że regulacje związane z lokalizacją osiedli mieszkaniowych dotyczą zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii.

W art. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska znajdują się definicje:

– pkt 23 poważnej awarii – rozumie się przez to zdarzenie, w szczególności emisję, pożar lub eksplozję powstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu, w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych sytuacji, prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego zagrożenia z opóźnieniem;

– pkt 24 poważnej awarii – rozumie się przez to poważną awarię w zakładzie.

W tytule IV, Dziale II, Rozdziale I w art. 248 ust. 1 Poś zamieszczono definicję zakładu stwarzającego zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zw. dalej "awarią przemysłową", przez co należy rozumieć w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie – zakład

o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej "zakładem o zwiększonym ryzyku", albo za zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej "zakładem

o dużym ryzyku".

Z kolei rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002r.

w sprawie rodzaju i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się

w zakładzie decyduje o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz.U. Nr 58, poz. 535 ze zm.), wydana na podstawie art. 248 ust. 3 Poś ustala kryteria zaliczania do takich zakładów jednostek, w których gromadzone są określone ilości substancji niebezpiecznych. Należy zaznaczyć, że zgodnie z pkt 1 zmienionego załącznika do rozporządzenia zmieniającego z dniem 15 lutego 2006r. to rozporządzenie (Dz.U. Nr 30, poz. 208) ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku, należy odnosić do warunków normalnej pracy zakładu, jak i takich, w których przewiduje się możliwość wystąpienia substancji niebezpiecznej, w szczególności podczas awarii przemysłowej. Jak wynika z treści rozporządzenia, wartość progowa dla substancji toksycznych, dla zakładów

o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej nie uległa zmianie – wynosi 50 Mg.

W rozpoznawanej sprawie niekwestionowaną okolicznością jest, że w prowadzonym zakładzie "A." magazynuje substancję toksyczną – bezwodny amoniak – w ilości 35 Mg, a więc poniżej wartości progowej, o jakiej mowa była wyżej. W takich okolicznościach nie było więc obowiązku zgłoszenia przewidzianego w art. 250 ust. 1 Poś, ponieważ nie wystąpiły kryteria określonew powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2006r. Powołany przepis nakłada na prowadzącego zakład o zwiększonym ryzyku lub dużym ryzyku obowiązek zgłoszenia zakładu właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej. Zgłoszenie takie prowadzący zakład przekazuje równocześnie do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska (ust. 9).

Z pisma Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...]

z dnia 30 października 2008 r. nr [...], znajdującego się w aktach sprawy wynika, że "A." w piśmie z dnia 19 lipca 2002 r., znak: [...] stwierdziło, że nie zalicza się do zakładów o zwiększonym ryzyku lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Z kolei Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 15 grudnia 2008 r., nr [...] poinformował, iż "A." nie zgłosiło zakładu do kategorii zakładu o dużym ryzyku ani zakładu o zwiększonym ryzyku.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że nie było podstaw, aby zakład prowadzony przez "A." kwalifikować jako zakład zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi w związku z ryzykiem wystąpienia poważnej awarii (w rozumieniu art. 73 ust. 5 i 248 ust. 1 i 3 Poś). W rozpoznawanej sprawie nie ma więc tym samym zastosowania kryterium "bezpiecznej odległości". W ocenie Sądu fakt zgłoszenia w trybie art. 250 Poś przesądza o charakterze prowadzonego zakładu. Sąd uznaje, że zawarte we wniosku twierdzenia "A.", że jest zakładem o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii zostały podniesione na użytek niniejszej sprawy. Kategoria zakładu o dużym ryzyku wystąpienia awarii jest kategorią prawną, zatem samo oświadczenie bez głoszenia w trybie art. 250 Poś nie może wywołać skutku oczekiwanego przez wnioskodawcę, to jest dopuszczenia w charakterze uczestnika do niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Mając na względzie przedstawione argumenty odnośnie kategorii zakładu, za niezasadny Sąd uznał także argument o możliwości nałożenia dodatkowych obowiązków w trybie art. 73 ust. 6 Poś. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na art. 6 ust. 1 Poś zgodnie, z którym, kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko obowiązany jest do zapobiegania temu oddziaływaniu. Przepis ten zawiera normę o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, bowiem odnosi się do wszystkich podmiotów korzystających ze środowiska. Sporządzenie przeglądu ekologicznego, o którym mowa w art. 237 Poś. jest formą działań podejmowanych przez organ w ramach realizacji zasady ochrony środowiska w przypadku stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko.

Błędnie też wnioskodawca wywodzi istnienie interesu prawnego, o którym mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a. z faktu zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 259/09 Sąd w treści wydanego w tym przedmiocie postanowienia nie wypowiedział się o interesie prawnym wnioskodawcy.

Wnioskowane przez "A." dowody z dokumentów, powołane wcześniej w zażaleniu na postanowienie z dnia [...] marca 2010 r., jak też dołączone do pisma

z dnia 23 września 2010 r., nie stanowią w ocenie Sądu, usprawiedliwionej podstawy uznania, iż wynik postępowania sądowoadministracyjnego będzie dotyczył jego interesu prawnego.

Mając na względzie powyższe Sąd postanowił na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a oddalić wniosek "A." – Spółka jawna w L. Zakład [...] o dopuszczenie w charakterze uczestnika do postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.