Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 868/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 54 pkt 2, art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 71 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi K.M. i J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania skarżących K.M. i J.M., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] ustalającą inwestorom D.N. i M.N. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na "zmianie sposobu użytkowania obiektu z funkcji handlowej (sklep mięsny) na obiekt o funkcji handlowo-usługowej (pizzeria) wraz z jego rozbudową oraz infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. [...]".

1.1. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] Prezydent Miasta ustalił dla D.N. i M.N. wskazane wyżej warunki zabudowy. Określając warunki i wymagania ochrony ładu przestrzennego organ podał, że:

- ustala zmianę sposobu użytkowania obiektu z funkcji handlowej (sklep mięsny) na obiekt o funkcji handlowo-usługowej (pizzeria) wraz z jego rozbudową oraz infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. [...];

- istniejący budynek handlowy o dwóch kondygnacjach nadziemnych, z czego druga kondygnacja w poddaszu dachu stromego;

- planowana rozbudowa i przebudowa od strony wschodniej o jednej kondygnacji nadziemnej;

- linia zabudowy - istniejący budynek handlowy swoją elewacją frontową od strony pasa drogowego ulicy [...] (dz. nr [...]) wyznacza istniejącą linię zabudowy, która dla planowanej inwestycji staje się nieprzekraczalną linią zabudowy;

- odległości zabudowy od granic sąsiednich działek budowlanych – zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065; dalej jako r.w.t.), w tym § 2, § 12 i następne;

- wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] ustalono na podstawie analizy sąsiednich działek - nie może przekroczyć 5,5%, co razem z istniejącą zabudową wynoszącą 17,5%, daje 23% (do wskaźnika wielkości zabudowy na wnioskowanej działce został wliczony budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy 24 m2, który został zrealizowany w trybie zgłoszenia. Średni wskaźnik wielkości zabudowy dla obszaru analizowanego wynosi 17,17%. Na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588; dalej jako r.s.u.w.) organ odstąpił od ustalenia wskaźnika na podstawie średniej w obszarze analizowanym i wyznaczył inny wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy na podstawie analizy działek sąsiednich. Wskazał, że w obszarze analizowanym znajdują się działki zabudowane głównie budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi z zabudową gospodarczą lub garażową, która zlokalizowana jest na działkach nr ewid. [...] przy ul. [...], na działkach nr ewid. [...] przy ul. [...] oraz na działkach nr ewid. [...] przy ul. [...], dla których wskaźnik wielkości zabudowy wynosi 10-11% na dz. nr [...] (9,96%), dz. nr [...] (10,1%), dz. nr [...] (11,01%), dz. nr [...] (11,68%), dz. nr [...] (11,47%), poprzez 23% m.in. na dz. nr [...] do nawet 34% na działce nr ewid. [...]. Ponadto w obszarze analizowanym znajdują się również działki zabudowane budynkami mieszkalnymi wraz z zabudową usługową lub zabudową usługową, a wskaźnik dla tej zabudowy wynosi na dz. nr [...] - 22,99%, dz. nr [...] - 40,83%. Wobec występowania w obszarze analizowanym zabudowy o funkcji usługowej organ wyznaczył wskaźnik wielkości zabudowy maksymalnie do 23%, odnosząc go do gęstości zabudowy na wskazanych dwóch działkach z zabudową usługową;

- szerokość elewacji frontowej budynku handlowo-usługowego - istniejąca 6,1 m. Organ odstąpił od wyznaczenia szerokości elewacji frontowej na podstawie średniej w obszarze analizowanym, bowiem jest ona większa niż szerokość istniejącego budynku usługowego i wynosi 12,15 m, przy szerokości działki wynoszącej 15,9 m. W obszarze analizowanym na działkach położonych wzdłuż ulicy [...], m.in. na dz. nr [...] i ul. [...], m.in. na dz. nr [...] ukształtowała się zabudowa mieszkalna jednorodzinna w zabudowie bliźniaczej i z uwagi na szerokość działek wynosi maksymalnie 15 m. Szerokość elewacji frontowych budynków znajdujących się na obszarze analizowanym jest również jednorodna i nie przekracza 8 m. Biorąc pod uwagę powyższą analizę oraz charakter planowanej inwestycji, która stanowi rozbudowę już istniejącego budynku, organ wyznaczył szerokość planowanej rozbudowy nie większą niż szerokość przedmiotowego budynku;

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (do okapu) budynku handlowo-usługowego – istniejący budynek o dwóch kondygnacjach nadziemnych, z czego druga kondygnacja w poddaszu dachu stromego. Dla planowanej rozbudowy wyznaczono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio od istniejącej zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich. Organ wyznaczył wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na przedłużeniu linii istniejącej zabudowy znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, tj. na działkach nr ewid. [...]. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym jest jednorodna, bowiem zabudowę mieszkalną tworzą budynki o jednej kondygnacji nadziemnej z drugą w poddaszu dachu stromego, natomiast budynki towarzyszące, w tym budynki gospodarcze, garażowe lub usługowe (m.in. na dz. nr [...]) stanowią budynki o jednej kondygnacji nadziemnej z poddaszem w dachu stromym. Wyjątek w obszarze analizowanym stanowi budynek mieszkalny wielorodzinny o pięciu kondygnacjach nadziemnych na dz. nr [...] przy ul. [...]. W obszarze analizowanym również zauważyć można, iż część budynków uległa rozbudowie, a ich wysokość nie jest wyższa niż wysokość budynku znajdującego się od frontu działki, m.in. na dz. nr [...]. Wobec tego dla planowanej rozbudowy organ wyznaczył wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - do okapu - do 3,5 m;

- geometria dachu budynku handlowo-usługowego – istniejący dach dwuspadowy, dla planowanej rozbudowy wyznacza się dach dwuspadowy lub wielospadowy o kącie nachylenia głównych połaci dachowych 25° - 45°, kryty dachówką lub materiałem dachówkopodobnym, dopuszcza się dach o mniejszych spadkach (do 25°), w tym dach płaski. W obszarze analizowanym dominują dachy strome dwuspadowe, m.in. dz. nr [...]. Wyjątek stanowi budynek mieszkalny wielorodzinny na dz. nr [...] gdzie występuje dach płaski. Wobec tego organ wyznaczył geometrię dachu dla planowanej rozbudowy odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym.

Następnie organ I instancji, określając warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, ustalił, że:

- woda i kanalizacja sanitarna - na warunkach PWiK na podstawie umowy z dnia [...] marca 2019 r., nr [...];

- przyłącze energetyczne - na warunkach przyłączenia do sieci elektroenergetycznej E Sp. z o.o., Oddział Dystrybucji – zapewnienie z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...];

- ewentualne inne zapotrzebowanie w infrastrukturę techniczną - na warunkach

i w uzgodnieniu z właścicielem sieci;

- należy zachować warunki techniczne w zakresie odległości od istniejących sieci uzbrojenia podziemnego i nadziemnego określone przez jednostki branżowe;

- w przypadku kolizji planowanej inwestycji z istniejącymi podziemnymi elementami infrastruktury technicznej, należy je usunąć na warunkach i w uzgodnieniu z właścicielami tych sieci;

- unieszkodliwianie odpadów - zgodnie z przepisami ustawy o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach;

- skomunikowanie inwestycji istniejącym układem komunikacyjnym z pasa drogowego drogi powiatowej ulicy [...] (dz. nr [...]), na podstawie uzgodnienia z zarządcą drogi (pismo z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...]).

W zakresie warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej organ I instancji zawarł następujące ustalenia: planowaną inwestycję zaprojektować w sposób zapewniający spełnienie wymogów z zakresu warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, bezpieczeństwa pożarowego i użytkowania, podczas prowadzenia robót budowlanych i ziemnych, w razie ujawnienia przedmiotu posiadającego cechy zabytku należy niezwłocznie zawiadomić Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i dalsze prace prowadzić w uzgodnieniu z nim, w celu przywracania przekroczonych poziomów dopuszczalnych pyłu zawieszonego (PM10) w obszarze miasta [...] do celów grzewczych wskazane jest stosowanie kotłów gazowych lub olejowych. Jeśli chodzi o warunki dotyczące wymagań ochrony interesów osób trzecich organ wskazał, iż obowiązują warunki wynikające z art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualny tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333; dalej jako p.b.) oraz r.w.t.; projektowana inwestycja nie może utrudniać dostępu i korzystania z nieruchomości sąsiednich.

1.2. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J.M. i K.M., zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jej uchylenia i odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania wraz z rozbudową przedmiotowej nieruchomości.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 4 p.b., art. 53 ust. 3 i art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.; aktualny tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 293; dalej jako u.p.z.p.), § 5 pkt 1 i 2 w zw. z § 3 pkt 1 r.s.u.w., art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., § 2 pkt 3 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustalaniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzjach o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r.. nr 164, poz. 1589; dalej jako r.o.n.) oraz art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.).

1.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Inwestor – D.N. złożył sprzeciw od tej decyzji. Po jego rozpoznaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Go 198/20, uchylił powyższą decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w kontrolowanej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające kasację decyzji organu I instancji.

1.4. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze

decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2020 r., podtrzymując ustalenia i ocenę prawną organu I instancji.

1.5. Od tej decyzji Kolegium K.M. i J.M. złożyli w terminie skargę do tutejszego Sądu, zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów postępowania to jest:

- art. 6, 7, 77 § 1 k.p.a., przez prowadzenie postępowania w sposób pobieżny

i niestaranny oraz pozostawienie bez rozpoznania części zarzutów skarżących, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i naruszenia prawa materialnego;

- art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a., polegające na nienależytym uzasadnieniu decyzji organu II instancji, uniemożliwiającym ocenę motywów rozstrzygnięcia w sposób niebudzący wątpliwości co do ich poprawności i zgodności z prawem;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego błędne zastosowanie polegające na bezpodstawnym wydaniu decyzji utrzymującej w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wydanej z naruszeniem przepisów prawa;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

- art. 71 ust. 2 pkt 4 p.b., przez ustalenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez przeprowadzenia wymaganej prawem procedury;

- art. 53 ust. 3 i 54 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., przez brak jakichkolwiek ustaleń

i zapisów dotyczących zagospodarowania terenu, w szczególności terenu ogrodu, w celu zabezpieczenia interesu osób trzecich;

- § 5 pkt 1 i 2 w zw. z § 3 pkt 1 r.s.u.w., przez odstąpienie od ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy w sposób, który nie wynika z przeprowadzonej analizy funkcji

i cech zabudowy i zagospodarowania terenu;

- § 2 pkt 3, 4 i 6 r.o.n., przez zaniechanie ustalenia powierzchni biologicznie czynnej, niewłaściwe sformułowanie dotyczące warunków ochrony środowiska (zalecenie zamiast nakazu), zaniechanie ustalenia wymaganej liczby miejsc postojowych;

- § 18 r.w.t., przez zaniechanie ustalenia usytuowania i liczby miejsc postojowych.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak i decyzji ją poprzedzającej i odmowę wydania warunków zabudowy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi

I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.

1.6. Wyrokiem z dnia 31 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 648/20, tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium i zasądził na rzecz skarżących K.M. i J.M. zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że podstawę materialną decyzji organów stanowił art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, co w sprawie nastąpiło.

Po przytoczeniu warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisach wykonawczych, Sąd wskazał, że na terenie objętym inwestycją nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ulega również wątpliwości, iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i teren ma dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...], jednocześnie inwestor uzyskał zapewnienia ze strony podmiotów dostarczających media, gwarantujących dostęp do niezbędnego uzbrojenia. Ponadto teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Dalej podał, że decyzja organu I instancji wraz z analizą urbanistyczną została w niniejszej sprawie przygotowana przez osobę uprawnioną zgodnie art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 pkt 4 u.p.z.p., przy wykorzystaniu mapy zasadniczej zgodnie z § 3 ust. 2 r.s.u.w. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały określone na mapie zasadniczej o skali 1:1000, spełniającej wymogi zgodnie z art. 54 pkt 3 i art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Również granice terenu analizowanego zostały wyznaczone zgodnie z zasadami określonymi w § 3 ust. 2 r.s.u.w., tj. w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m, z korektą uwzględniającą granice działek, tak aby w obszarze analizowanym znalazły się działki w całości, stąd nieregularny kształt terenu analizowanego.

Dalej Sąd odniósł się do tzw. zasady dobrego sąsiedztwa podkreślając, że wnioskowana zmiana sposobu użytkowania z funkcji handlowej na funkcję handlowo-usługową wraz z rozbudową obiektu wpisuje się w funkcję istniejącą na terenie analizowanym. Oprócz bowiem funkcji mieszkaniowej występuje również na terenie analizowanym funkcja handlowa (działka nr [...]) oraz funkcja handlowo-usługowa, która jest realizowana na działce nr [...], znajdującej się przy ul. [...]. Na tej ostatniej nieruchomości prowadzony jest bar, a więc rodzaj usług tożsamy z tymi planowanymi przez wnioskodawców, którzy zmierzają prowadzić pizzerię. Tym samym zachodzi również zbieżność uciążliwości dla otoczenia (szerzej: środowiska), jakie stwarza działalność (funkcja) zamierzona przez inwestora w porównaniu z działalnością (funkcją) zastaną.

Jeśli chodzi o powody uchylenia decyzji Kolegium sąd wskazał, że w zakresie wskaźników planowanej inwestycji określonych w decyzji organu I instancji pomiędzy utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji a uzasadnieniem decyzji Kolegium występują sprzeczności. Z jednej strony bowiem organ uznaje prawidłowość zaskarżonej decyzji utrzymując ją w mocy, z drugiej strony w uzasadnieniu wskazuje, że "po analizie ustalonych przez organ I instancji wskaźników urbanistycznych, Kolegium stwierdziło, że niektóre z nich nadal nie zostały wyznaczone zgodnie z przepisami r.s.w.u.", co uzasadniałoby podjęcie decyzji uchylającej i orzekającej co do istoty sprawy, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto w tym zakresie organ odwoławczy podaje parametry, które nie znalazły się w treści rozstrzygnięcia organu I instancji, co tyczy się w szczególności wskaźnika powierzchni zabudowy. W tym zakresie, Sąd odnosząc się do stanowiska stron wskazał, że objęty analizą kojec dla psa jest obiektem pomocniczym, dodatkowo pozbawionym dachu, a tym samym nie jest również obiektem kubaturowym, tym samym brak jest podstaw do wliczania go do powierzchni zabudowy.

Dalej Sąd wskazał, że Kolegium nie odniosło się do ustalonego przez organ I instancji wskaźnika intensywności zabudowy i nie oceniło we własnym zakresie, czy istnieje uzasadnienie odstąpienia od średniej wielkości tego wskaźnika występującego na terenie analizowanym na podstawie § 5 ust. 2 r.s.u.w., tak jak to zrobił organ I instancji.

Za niezrozumiałe sąd uznał uzasadnienie decyzji Kolegium w odniesieniu do wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, podkreślając, że decyzja organu I instancji zawiera jednoznaczne ustalenie tego wskaźnika.

Sąd wskazał, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących przyjęcia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie przekraczającym średnią występującą na terenie analizowanym i nie odniósł się także wprost do zarzutu, iż budynek objęty zmianą sposobu użytkowania i rozbudową zawiera rozwiązania niezgodne z pozwoleniem budowlanym, a niedopuszczalne jest sankcjonowanie samowoli budowlanej przez ustalenie warunków zabudowy i utrwalania stanu niezgodności stanu prawnego.

Zdaniem Sądu nie nasuwa natomiast wątpliwości prawidłowość ustaleń w części dotyczącej obowiązującej linii zabudowy, którą określono zgodnie § 4 ust. 1 r.s.u.w., który stanowi, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zachowano bowiem istniejącą linię zabudowy na działce objętej wnioskiem, która jest zgodna z powyższym przepisem. Podobnie jest z ustaloną szerokością elewacji frontowej, którą również wyznaczono zachowując stan już istniejący, co było dopuszczalne w świetle § 6 ust. 2 r.s.u.w. W ocenie Sądu nie budzi również wątpliwości ustalona przez organ I instancji geometria dachu, zaakceptowana ostatecznie przez organ odwoławczy i niekwestionowana przez strony, która nie narusza ładu przestrzennego, a jednocześnie uwzględnia zamiary inwestora. Ponadto trafnie organy przyjęły, iż żaden przepis prawa nie uzależnia przyjęcia konkretnego rozwiązania w kwestii dachu od tego, czy na badanym obszarze dany kształt dachu jest dominujący, i równocześnie nie nakazuje, by pod uwagę brać tylko budynki o tym samym przeznaczeniu.

Sąd podzielił również stanowisko organu odwoławczego, iż kwestie związane

z emisjami w postaci hałasów i zapachów nie mogły być przedmiotem postępowania

w sprawie warunków zabudowy. Stąd też zawarte w decyzji organu I instancji w tym zakresie ogólne sformułowania dotyczące ochrony środowiska (pkt 2 lit. b) oraz warunków ochrony interesów osób trzecich (pkt 2 lit. d), zaakceptowane przez organ odwoławczy w tej części, były wystarczające i nie zachodziła konieczność w celu zabezpieczenia tych interesów zawierania bardziej szczegółowych postanowień.

Odnosząc się do zarzutu braku określenia w decyzji o warunkach zabudowy wielkości powierzchni biologicznie czynnej, Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że zarówno w u.p.z.p., jak i w r.s.u.w., brak jest jakichkolwiek regulacji, które zobowiązywałyby organy wydające decyzje w przedmiocie warunków zabudowy do każdorazowego określania w tychże decyzjach procentu powierzchni biologicznie czynnej na obszarze inwestycji i upoważniałby do modyfikowania w tym zakresie regulacji zawartych w przepisach techniczno-budowlanych.

Sąd podzielił również stanowisko organu odwoławczego o braku podstaw prawnych do ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnej lub minimalnej liczby miejsc parkingowych.

Za zasadne Sąd uznał również stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 71 ust. 2 pkt 4 u.p.b., przez ustalenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez przeprowadzenia wymaganej prawem procedury, podkreślając, że decyzja organu I instancji ustala jedynie warunki zabudowy w odniesieniu do zmiany sposobu użytkowania budynku wraz z jego rozbudową i nie zastępuje właściwego postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania.

Podsumowując Sąd wskazał, że organ odwoławczy formułując uzasadnienie decyzji w sposób sprzeczny z jego sentencją, nie dokonując analizy prawidłowości ustalenia wskaźników powierzchni zabudowy i wysokości zabudowy oraz nie odnosząc się do wszystkich zarzutów odwołania, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a w konsekwencji uzasadniało uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy związany będzie powyższą oceną prawną i usunie dostrzeżone przez Sąd uchybienia.

Wyrok ten nie został zaskarżony i jest prawomocny.

1.7. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium wskazaną na wstępie uzasadnienia decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2020 r. W jej uzasadnieniu, po przytoczeniu "in extenso" całego przebiegu postępowania i wydanych w niej aktów, Kolegium przytoczyło treść przepisów art. 52 ust. 1 i 2, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Odnosząc się do wskazań zawartych w wyroku uchylającym poprzednią decyzję Kolegium przytoczyło regulacje prawne dotyczące analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, podając, że planowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącego handlowo-usługowego zainwestowania w obszarze analizowanym, wobec czego zaistniały przesłanki pozwalające na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji.

Odnosząc się do spornych sprawie szczegółowych warunków zabudowy - wskaźników urbanistycznych, Kolegium wskazało, że zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił, że istniejący budynek handlowy swoją elewacją frontową od strony pasa drogowego ulicy [...] (dz. nr [...]) wyznacza istniejącą linię zabudowy, która dla planowanej inwestycji staje się nieprzekraczalną linią zabudowy.

Jeśli chodzi o wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni albo terenu, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania (§ 5 ust. 2). W ślad za powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 31 marca 2021 r., Kolegium uznało, że kojec dla psa jest obiektem pomocniczym niewliczanym do powierzchni zabudowy. Jak podkreśliło Kolegium, mimo błędnego uzasadnienia, organ I instancji prawidłowo, spornego kojca, nie uwzględnił w analizie.

W odniesieniu do przyjętego przez organ I instancji odstępstwa od ustalonego dla całego analizowanego obszaru średniego wskaźnika wielkości zabudowy, Kolegium podało, że powody tego odstąpienia znajdują się w analizie i związany jest on z działkami zabudowanymi zabudową usługową znajdującymi się na terenie analizowanym dz. nr [...] – ze wskaźnikiem 22,99% oraz dz. nr [...] - 40,83%. Jak podkreśliło Kolegium, zgodnie z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia.

W niniejszej sprawie organ I instancji zarówno wskazał sposób takiego ustalenia, jak i dane na podstawie których ustalono wskaźnik maksymalnie 23% i w ocenie Kolegium nie ma zagrożenia zrealizowania obiektu, posiadającego parametry znacznie różniące się od średniej wartości w obszarze analizowanym. Organ I instancji ustalając powyższy parametr podał, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] ustalono na podstawie analizy sąsiednich działek - nie może przekroczyć 5,5%, co razem z istniejącą zabudową wynoszącą 17,5% daje 23%. Oznacza to, że organ I instancji prawidłowo uwzględnił w ustalaniu tego parametru zabudowę istniejącą na wnioskowanej działce. Tym samym odstąpienie od poziomu średniej wielkości wskaźnika zabudowy ustalonego dla obszaru analizowanego znajduje, zdaniem Kolegium, uzasadnienie.

W swojej decyzji organ I instancji wskazał, że wskaźnik szerokości elewacji frontowej budynku pozostaje bez zmian i wynosi 6,1 m. W ocenie Kolegium, takie oznaczenie parametru jest prawidłowe skoro zawiera konkretną wartość i zostało zaakcentowane przez Sąd w wyroku z dnia 31 marca 2021 r.

Odnosząc się do przyjętej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, ustalonej przez wskazanie do 3,5 m, lecz nie wyższe niż istniejący budynek handlowo- usługowy, Kolegium wskazało, że ustalenie tego wskaźnika odpowiada wymogom przepisu § 7 ww. rozporządzenia. Ustalenie tego wskaźnika wynika z analizy i nie budzi zastrzeżeń. Organ I instancji w ustaleniach podał, że dla planowanej rozbudowy wyznacza się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich. Organ I instancji wyznaczył wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na przedłużeniu linii istniejącej zabudowy znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, tj. na działkach nr ewid. [...], co uznać należy za prawidłowe.

Podobnie, stosownie do § 8 rozporządzenia, prawidłowo organ I instancji określił geometrię dachu. Zdaniem Kolegium ustalona w sprawie geometria dachu, uwzględniająca wszystkie kształty dachu występujące na terenie analizowanym (dwuspadowe, wielospadowe, płaskie), co potwierdza również dokumentacja fotograficzna, nie narusza ładu przestrzennego, a jednocześnie uwzględnia zamiary inwestora. Ponadto trafnie organy przyjęły, iż żaden przepis prawa nie uzależnia przyjęcia konkretnego rozwiązania w kwestii dachu od tego, czy na badanym obszarze dany kształt dachu jest dominujący, i równocześnie nie nakazuje, by pod uwagę brać tylko budynki o tym samym przeznaczeniu. Tym samym Kolegium, będąc związane wyrokiem Sądu, stwierdziło dopuszczalność ustaleń organu I instancji w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczących tego, że budynek objęty zmianą sposobu użytkowania i rozbudową zawiera rozwiązania niezgodne z pozwoleniem budowlanym, a niedopuszczalne jest sankcjonowanie samowoli budowlanej przez ustalenie warunków zabudowy i utrwalania stanu niezgodności stanu prawnego, a ponadto, iż w decyzji nie zawarto "zapisów dotyczących sposobu zagospodarowania terenu działki zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej nr ewid. [...]", w kontekście elementów koniecznych decyzji, określonych w art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., Kolegium podkreśliło, że kwestia stwierdzenia samowoli budowlanej należy wyłącznie do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Podało również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Go 783/18, oddalił skargę na wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego umarzającą postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku handlowego (sklep mięsny) na budynek gastronomiczny (pizzeria), jako bezprzedmiotowe.

Odnosząc się do elementów koniecznych, Kolegium podało, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że za wystarczające należy uznać określone w 2 lit. d) decyzji organu I instancji warunki dotyczące wymagań ochrony interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może dotyczyć hipotetycznych stanów faktycznych, które mogą zaistnieć na sąsiadujących działkach tych osób w przyszłości.

Odnosząc się do pominięcia zapisów w zakresie usytuowania miejsc postojowych oraz powierzchni biologicznie czynnej, Kolegium odwołało się do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wyrażonego w wyroku z dnia 31 marca 2021 r.

Podsumowując Kolegium wskazało, że inwestor, który planuje zmianę dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, ma prawo do wystąpienia do właściwego organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania, o ile oczywiście na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Użycie określenia "ustala się" jest powszechnie stosowanym nazewnictwem, nie kwestionowanym w judykaturze, dla decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.

2. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu z zachowaniem terminu przeciwko całości wydanej decyzji, pełnomocnik K.M. i J.M. zarzuciła jej naruszenie:

1) art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 k.p.a., przez prowadzenie postępowania w sposób pobieżny i ponowne pozostawienie bez rozpoznania części zarzutów skarżących, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i naruszenia prawa materialnego;

2) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), przez pominięcie wytycznych Sądu co do konieczności rozpoznania zarzutu skarżących, pominiętych przez organ odwoławczy;

3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego błędne zastosowanie polegające na bezpodstawnym wydaniu decyzji utrzymującej w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wydanej z naruszeniem przepisów prawa.

W oparciu o te zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2020 r. i odmowę wydania warunków zabudowy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.

W uzasadnianiu tej skargi podniesiono, że:

- Kolegium ponownie nie odniosło się do zarzutu, że budynek objęty planowaną rozbudową powstał niezgodnie z pierwotnym pozwoleniem na budowę i stanowi samowolę budowlaną, a to ze względu na fakt, że w szczytowej ścianie budynku od strony południowej znajdują się otwory okienne w odległości od granicy działki mniejszej niż wyznaczały to przepisy obowiązującego w trakcie jego powstawania tj. min. 4 metry (odległość ściany z oknami przedmiotowego budynku od ściany budynku mieszkalnego jednorodzinnego na sąsiedniej działce Nr [...] wynosi 3,84 do 3,94 m, od granicy z tą działką 1,20 m). W przypadku występowania budynku wybudowanego bez pozwolenia na budowę lub niezgodnie z jego treścią możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy - wyłącznie w ramach procedury legalizacyjnej prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Nie jest dopuszczalne sankcjonowanie samowoli budowlanej poprzez ustalenie warunków zmiany sposobu użytkowania wraz z rozbudową.

Zdaniem skarżących w decyzji należałoby bowiem ściśle określić jakie warunki p-poż. są konieczne do zachowania w wypadku lokalu handlowo-usługowego (pizzeria), którego sposób użytkowania ma być odmienny od dotychczasowej funkcji wyłącznie handlowej i czy w ogóle jest możliwa taka zmiana, w sytuacji gdy nie są zachowane minimalne odległości od granicy sąsiedniej działki i znajdującego się na niej budynku;

- podobnie w odniesieniu do zarzutu skarżących o braku należytego umotywowaniu odstąpienia od określenia wielkości powierzchni zabudowy od średniego wskaźnika dla obszaru analizowanego, organ II instancji nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za ustaleniem wskaźnika zabudowy wyższego niż średni, nie podał żadnych przyczyn, dla których ustala się wskaźnik zabudowy wynoszący 23 %, przytaczając jedynie ustalenia dla obszaru analizowanego, zawarte w analizie urbanistycznej organu I instancji;

- Kolegium nie odniosło się także do zarzutu braku zapisów dotyczących sposobu zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...] i określenia wielkości jej powierzchni przypisanej do części usługowej, czego wymaga art. 54 pkt 2 u.p.z.p.

Skarżący podnieśli również zarzut niewłaściwego sformułowania użytego w pkt. 2. lit. a tiret pierwszy decyzji organu I instancji - "ustala się zmianę sposobu użytkowania obiektu z funkcji handlowej (sklep mięsny) na obiekt o funkcji handlowo-usługowej (pizzeria)". Zdaniem skarżących takie sformułowanie sugeruje, że na mocy tej decyzji właśnie dochodzi do ustalenia zmiany sposobu użytkowania, a nie do wydania warunków zabudowy dla przyszłej zmiany, po spełnieniu tych warunków.

3. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

5. Zaskarżona decyzja została wydana w następstwie uchylenia prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 31 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 648/20, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] wydanej w niniejszej sprawie. W związku z tym, ponieważ nie zmienił się stan prawny i faktyczny sprawy, znajduje w niej zastosowanie przepis art. 153 p.p.s.a.

5.1. Z uzasadnienia wiążącego w sprawie wyroku wynika, że zasadniczą przyczyną uchylenia poprzedniej decyzji Kolegium były wady argumentacyjne, w szczególności sprzeczności zawarte w niektórych wywodach Kolegium i brak odniesienia się do kilku kwestii istotnych z punktu widzenia odwołania. Kwestia ta ma kluczowe znaczenie, gdyż w pozostałym zakresie relewantne dla niniejszej kontroli elementy oceny prawnej wskazane w powołanym wyroku zostały już wiążąco przesądzone (por. pkt 1.6. niniejszego uzasadnienia).

5.2. Po pierwsze w wyroku z dnia 31 marca 2021 r. wskazano, że podstawę materialną decyzji organów prawidłowo stanowił art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, co w sprawie nastąpiło. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 71 ust. 2 pkt 4 u.p.b., przez ustalenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez przeprowadzenia wymaganej prawem procedury. Decyzja organu I instancji ustala jedynie warunki zabudowy w odniesieniu do zmiany sposobu użytkowania budynku wraz z jego rozbudową i nie zastępuje właściwego postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania.

Z tego należy wnosić, że takie sformułowanie, jakim posługuje się decyzja organu I instancji, czyli ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej "na zmianie sposobu użytkowania obiektu" zostało uznane za dopuszczalne, gdyż nie ma w sprawie wątpliwości co do trybu i zakresu przedmiotowego sprawy, na co zresztą zwraca uwagę Kolegium w końcowej części uzasadnienia decyzji z dnia 30 lipca 2021 r. (s. 31) i co niniejszy Sąd akceptuje.

5.3. Jeśli chodzi o szczegółowe warunki inwestycji, bo to one stanowiły zasadnicze elementy sporu, w powołanym wyroku zostały przesądzone:

- zgodność z prawem analizy urbanistycznej (mapy, uprawnienia, granice obszaru analizowanego),

- prawidłowość ustaleń dotyczącej obowiązującej linii zabudowy i szerokości elewacji,

- prawidłowość ustaleń dotyczącej geometrii dachu,

- brak podstaw do analizy w ramach niniejszego postępowania kwestii emisji w postaci hałasów i zapachów,

- brak podstaw do określenia w decyzji o warunkach zabudowy wielkości powierzchni biologicznie czynnej,

- brak podstaw prawnych do ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnej lub minimalnej liczby miejsc parkingowych.

Wszystkie te kwestie zostały przez Kolegium tak właśnie rozstrzygnięte.

Podobnie wiążąca jest wypowiedź Sądu co do tego, że kojec dla psa jest obiektem pomocniczym, pozbawionym dachu i brak jest podstaw do wliczania go do powierzchni zabudowy. W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium te stanowisko zastosowało, wyjaśniając, że choć organ I instancji zaprezentował błędny pogląd, to w sporządzonej analizie kojec nie został uwzględniony.

5.4. Sąd zarzucił Kolegium, że w poprzedniej decyzji nie odniosło się samodzielnie do zarzutów odwołania dotyczących przyjęcia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie przekraczającym średnią występującą na terenie analizowanym. Wada ta została, w ocenie niniejszego Sądu, konwalidowana. W nowej decyzji Kolegium, podzielając w pełni stanowisko organu I instancji, podając dane na podstawie których ustalono wskaźnik średni oraz wskaźnik przyjęty - 23%, potwierdziło zasadność szczegółowego wywodu organu I instancji, że wskaźnik ten znajduje usprawiedliwienie we wskaźnikach zabudowy innych działek o zabudowie usługowej występujących na analizowanym terenie, gdzie na jednej z działek wskaźnik ten wynosi 22,9 %, a na dwóch innych – 40,83% (organy przyjęły niższy). Wsparcie dopuszczalności w takiej sytuacji zastosowania przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wynika z powołanego przez Kolegium orzecznictwa i stanu faktycznego sprawy. Oceniając to odstępstwo należy mieć na uwadze, że decyzja dotyczy w istocie tylko powiększenia zabudowy i zmiany jej funkcji usługowej, a nie zupełnie nowej inwestycji, przy czym następuje to na terenie jednego z największych osiedli mieszkaniowych miasta o statusie wojewódzkim, gdzie teren jest bardzo silnie zurbanizowany. Przyjęcie wskaźnika intensywności zabudowy o niecałe 6% w stosunku do średniej nie zmienia w sposób istotny ładu przestrzennego analizowanego terenu, natomiast dla realizacji celu wniosku ma zasadnicze znaczenie. Z tych względów Sąd akceptuje ustalenia organów.

5.5. W odniesieniu do zarzutów wskazujących, że w decyzji należało ściśle określić jakie warunki p-poż. są konieczne do zachowania w wypadku lokalu handlowo-usługowego (pizzeria), należy wskazać, że szczegółowe określenie (sprawdzenie) wymagań w tym zakresie jest przedmiotem postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę a nie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

5.6. Jeśli chodzi zaś o zarzut braku odniesienia się przez Kolegium do tego, że budynek objęty planowaną rozbudową powstał niezgodnie z pierwotnym pozwoleniem na budowę i stanowi samowolę budowlaną, w kontekście również sposobu zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...] i określenia wielkości jej powierzchni przypisanej do części usługowej, czego wymaga art. 54 pkt 2 u.p.z.p., trzeba wskazać, iż nie jest on zasadny, gdyż szczególe wywody Kolegium w tej kwestii znajdują się na s. 28 do 31 decyzji. Sąd zgadza się z Kolegium, że kwestia stwierdzenia samowoli budowlanej należy wyłącznie do kompetencji organów nadzoru budowlanego (organ wskazał tu, że WSA w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Go 783/18, oddalił skargę na wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego umarzającą postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku handlowego (sklep mięsny) na budynek gastronomiczny (pizzeria), jako bezprzedmiotowe). W aktach sprawy nie ma jakichkolwiek dowodów na to, że taka samowola została stwierdzona we właściwym trybie. Nie ma o tym mowy również w skardze. Słusznie zatem Kolegium stwierdziło, że organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej, a do tego zmierzają właśnie zarzuty odwołania i skargi.

5.7. Trafnie też, w kontekście zarzutu dotyczącego przepisu art. 54 pkt 2 u.p.z.p. Kolegium podkreśliło, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że za wystarczające należy uznać określone w decyzji organu I instancji warunki dotyczące wymagań ochrony interesów osób trzecich.

6. Również w pozostałym zakresie zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem Kolegium w prawidłowo zrealizowało wskazania zawarte w poprzednim wyroku tutejszego Sądu i zastosowało się do wyrażonej tam oceny prawnej. Nie naruszyło zatem ani art. 153 p.p.s.a., ani wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego.

W sprawie nie występują również jakiekolwiek inne naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego skutkujące koniecznością uchylenia decyzji. Nie występują również wady kwalifikowane. Postępowanie dowodowe było prowadzone prawidłowo a ustalenia organów mają pokrycie w aktach administracyjnych sprawy. Decyzje zawierają prawidłowe uzasadnienie i podstawy materialnoprawne.

Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.