Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 206/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie WSA Grzegorz Panek /spr./ SO del. Tomasz Smoleń Protokolant st.sekr.sąd. Beata Janczewska po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zeznaniem o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za rok podatkowy 2004 (skorygowanym w dniu 24 kwietnia 2008r.) "A." Spółka Akcyjna w M. zadeklarowały nadpłatę w wysokości - 367.876,00zł.

Powyższą korektę Spółka załączył do wniosku z dnia 18 kwietnia 2008r. o stwierdzenie nadpłaty. Przyczyną powstania nadpłaty - zgodnie z uzasadnieniem wniosku - było skorygowanie wykazanego uprzednio przez Spółkę w zeznaniu podatkowym za 2004r. dochodu ogółem "o dochód z działalności objętej zezwoleniem w kwocie 1.966.961,21zł". W odpowiedzi na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego do złożenia wyjaśnień w dniu 16 maja 2008r. Podatnik złożył stosowne wyjaśnienia oraz kolejną korektę zeznania podatkowego za 2004r., w której wykazał nadpłatę w takiej samej wysokości.

Rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. stanowiła przedmiot kontroli podatkowej, przeprowadzonej w Spółce Akcyjnej "A." przez pracowników Urzędu Skarbowego. W wyniku tej kontroli zostało wobec spółki wszczęte postępowanie podatkowe w ramach którego ostatecznie Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] października 2009r., znak: [...] określił Spółce Akcyjnej "A." zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. w kwocie 419.514,00zł, tj. w wysokości wyższej od zadeklarowanej o 362.877,00zł.

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, iż w dniu 22 stycznia 2002r. Sąd Rejonowy w T. ogłosił upadłość "A." Spółka Akcyjna (prowadzących działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] w oparciu o zezwolenie Nr [...] z dnia 21 kwietnia 1998r.). W dniu 12 listopada 2002r. Syndyk masy upadłości zbył przedsiębiorstwo upadłej Spółki na rzecz osoby fizycznej, która następnie wniosła je do nowopowstałej spółki akcyjnej.

Po rozstrzygnięciu sporu pomiędzy Ministrem Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej a Spółką przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który uznał, że nowopowstała spółka jest podmiotem zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE [...] złożyła ona wspomniany na wstępie wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. Jako podstawę obliczenia dochodu wolnego od podatku Spółka przyjęła wydatki inwestycyjne w kwocie 23.392.436,23zł, poniesione przez upadłą Spółkę.

Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego wydatki poniesione przez Spółkę "A." w upadłości, nie mogą być uwzględnione przy wyliczeniu dochodu wolnego od podatku, albowiem obecnie działająca Spółka nie jest sukcesorem wydatków inwestycyjnych upadłej Spółki, a jedynie prawa do zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...]. W ocenie organu podatkowego I instancji tylko wydatki inwestycyjne, w rozumieniu § 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 5 września 1995r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w M. (Dz. U. Nr 107, poz. 526 ze zm.), poniesione przez nowoutworzoną Spółkę po jej powstaniu, można uznać za wydatki kwalifikujące się do odliczenia. Ponadto upadła Spółka nie nabyła prawa do zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych, ponieważ nigdy z prawa tego nie skorzystała (w okresie prowadzenia działalności objętej zezwoleniem wykazywała straty na działalności gospodarczej). Dopiero bowiem osiągnięcie przez podatnika dochodu podlegającego opodatkowaniu - zdaniem organu podatkowego - uprawnia podatnika do skorzystania ze zwolnienia. Stąd też skoro upadła Spółka przedmiotowego prawa nie nabyła, nie mogła go także skutecznie przekazać w drodze sukcesji prawnej.

Organ podatkowy I instancji podkreślił, że w trakcie kontroli podatkowej stwierdzono, iż Spółka Akcyjna "A." nie posiada dokumentów potwierdzających zapłatę zobowiązań wobec kontrahentów z tytułu wydatków inwestycyjnych poniesionych przez upadłą Spółkę.

Naczelnik Urzędu Skarbowego poddał także weryfikacji wydatki inwestycyjne poniesione przez Podatnika w latach 2003 - 2004, które według Spółki - oprócz wydatków upadłej Spółki stanowiły również podstawę do obliczenia dochodu wolnego za 2004r. na łączną kwotę 78.231,16zł. W wyniku dokonanej analizy stwierdzono, że jedynie wydatki w kwocie 53.928,72zł spełniają warunki określone w § 2 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia. Tym samym wydatki inwestycyjne w kwocie 24.302,44zł, które nie spełniają warunków określonych w wyżej wskazanym przepisie, nie mogą być uwzględnione przy ustalaniu dochodu wolnego z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE.

Ponadto organ podatkowy I instancji stwierdził, że Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów objętych zezwoleniem z tytułu działalności prowadzonej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej wydatki, które nie mogą być zaliczone do kosztów utkania przychodów 2004r. w kwocie:

- 4.388,02zł stanowiącej odpis na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych w części nie przekazanej na wyodrębniony rachunek bankowy Funduszu,

- 18.600,00zł, stanowiącej odpis amortyzacyjny od wartości firmy, która powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

- 696,72zł, będącej dwukrotnie ujętą w kosztach jednorazową amortyzacją oprogramowania komputerowego,

- 1.003,02zł, dotyczącej usług telekomunikacyjnych za grudzień 2003r.,

- 1.726,29zł, stanowiącej wydatki na reprezentację i reklamę, poniesione ponad limit 0,25% przychodu,

- 1.203,31zł, określonej przez Spółkę jako "opłata produktowa", w sytuacji gdy Spółka nie przedłożyła dowodu potwierdzającego fakt jej poniesienia.

Łącznie koszty uzyskania przychodów za 2004r. zawyżono o kwotę 27.617,36zł, z czego:

- kwota 23.261,68zł stanowi wydatki związane z przychodami osiągniętymi z działalności określonej w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...],

- kwota 4.355,68zł stanowi wydatki związane z przychodami osiągniętymi z działalności prowadzonej poza ww. zezwoleniem.

Organ podatkowy I instancji dokonał także korekty po stronie kosztów uzyskania przychodów z działalności objętej zezwoleniem o wartość zmiany stanu produktów w kwocie 659.866,41zł oraz o wartość kosztu wytworzenia na potrzeby własne w kwocie 30.650,68zł czyli o wielkości ustalone dla celów bilansowych nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych.

Od powyższej decyzji Spółka odwołała się do Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. w wysokości 263.717,00zł, a co za tym idzie - stwierdzenie nadpłaty w tym podatku w kwocie 160.796,00zł.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 551 i 552 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 25 września 2003r., przepisu art. 113 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934r. Prawo upadłościowe (tekst jednolity Dz. U. z 1991r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) - przez przyjęcie, że "wynikająca z powołanych regulacji możliwość dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa upadłej spółki oraz jego następczego zbycia jako całości (w formie wniesienia aportu) jednocześnie nie powoduje możliwości powołania się przez podatnika na nakłady inwestycyjne poczynione przez upadłego, które w chwili obecnej nadal stanowią składnik dawnego przedsiębiorstwa upadłego prowadzonego obecnie przez podatnika";

- art. 93 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 1 stycznia 2001r. do dnia 1 stycznia 2003r. - przez błędne przyjęcie, że "brzmienie powołanej regulacji wyklucza możliwość powołania się przez podatnika na nakłady inwestycyjne poczynione przez upadłego, którego przedsiębiorstwo zostało ostatecznie przejęte przez upadłego";

- § 2 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 1995r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w M. (Dz. U. Nr 107, poz. 526 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2000r. - przez bezpodstawne przyjęcie, że nakłady inwestycyjne w kwocie 249.650,64zł poczynione przez upadłego na wyposażenie laboratorium nie kwalifikują się jako wydatki, które mogą być podstawą "zwolnienia inwestycyjnego";

- § 12 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września1995r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w M. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2000r. - przez przyjęcie, że Podatnik dokonał wyboru podstawy zwolnienia z tytułu wydatków inwestycyjnych oraz usiłował zmienić podstawę zwolnienia "w toku roku podatkowego";

- art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994r. o. specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 42, poz. 274 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2000r. w związku z postanowieniami § 2 ust. 1 oraz § 5 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września1995r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w M. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2000r. - przez przyjęcie, że "podatnik nie może się powołać na udokumentowane wydatki inwestycyjne poczynione przez "A." S.A. z siedzibą w M. (NIP: [...]), (Nr RHB [...]), którego przedsiębiorstwo nabył".

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż nabycie przez osobę fizyczną przedsiębiorstwa upadłego nie skutkuje przejściem na nabywcę praw i obowiązków podatkowych poprzednika. Przepisy Ordynacji podatkowej w szczególności art. 93 i art. 94 nie przewidują również następstwa prawnego z tytułu wniesienia przedsiębiorstwa osoby fizycznej do spółki kapitałowej.

Zatem nowopowstała Spółka Akcyjna "A." nie jest sukcesorem praw i obowiązków upadłej Spółki ani w zakresie obowiązków ani też w zakresie praw, w tym prawa do uwzględnienia - przy ustalaniu dochodu wolnego od podatku dochodowego -poniesionych przez upadłą Spółkę wydatków inwestycyjnych.

Odnosząc się do zawartej w umowie sprzedaży przedsiębiorstwa z dnia 12 listopada 2002r. klauzuli, iż przedsiębiorstwo "obejmuje prawo (...) do korzystania z pomocy publicznej wynikające z zezwoleń" poprzednika organ II instancji stwierdził, iż podatkowe prawa i obowiązki określonego pomiotu mogą być przejmowane przez ściśle określone osoby, w trybie i na zasadach zapisanych w Ordynacji podatkowej. Niedopuszczalne jest zatem "przenoszenie" tych praw w drodze czynności cywilnoprawnej.

Zdaniem organu odwoławczego wydatki poniesione przez upadłą Spółkę "A." przed ogłoszeniem jej upadłości, nie mogą być uwzględnione przez działającą obecnie Spółkę Akcyjna "A.", bowiem nie jest Ona sukcesorem wydatków inwestycyjnych, a jedynie prawa do zezwolenia Nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, którego stała się podmiotem z uwagi na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W konsekwencji jedynie wydatki inwestycyjne, w rozumieniu § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 1995r., poniesione przez nowoutworzoną Spółkę po jej powstaniu, można uznać za wydatki kwalifikujące się do odliczenia, z uwzględnieniem i rozróżnieniem dwóch rodzajów działalności, tj. zgodnej z zezwoleniem - podlegającej zwolnieniu oraz działalności nie podlegającej zwolnieniu.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji odniósł się też szczegółowo do kwestii podniesionej w odwołaniu dotyczącej, nakładów inwestycyjnych w kwocie 249.650,64zł poczynionych przez upadłego na wyposażenie laboratorium.

Odniósł się także do zarzutu, iż organ I instancji błędnie przyjął, że "podatnik dokonał wyboru podstawy zwolnienia z tytułu wydatków inwestycyjnych".

Dyrektor Izby Skarbowej odwołał się do zapisu przepisu § 12 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 1995r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w M. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2000r. - podmiot dokonuje wyboru jednej z podstaw zwolnienia określonych w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia i o wybranej podstawie zawiadamia niezwłocznie wydającego zezwolenie oraz urząd skarbowy właściwy w sprawach podatku dochodowego, przy czym wybrana podstawa zwolnienia nie może być zmieniona w ciągu roku podatkowego.

Skoro zatem z cytowanego przepisu rozporządzenia wynika, że wybrana podstawa zwolnienia nie może być zmieniona w ciągu roku podatkowego, to zakaz ten dotyczy tym bardziej okresu po zakończeniu roku podatkowego, na który dokonano wyboru. A zatem jeżeli podatnik dokonał wyboru podstawy do zwolnienia na dany rok podatkowy, podstawa ta nie może ulec zmianie zarówno w trakcie trwania tego roku jak i po jego zakończeniu.

W związku z powyższym organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego, iż informacja Spółki z dnia 8 kwietnia 2009r. dotycząca korzystania w 2004r. ze zwolnienia dochodu z podatku dochodowego z tytułu zatrudnienia nie wywołała skutków prawnych, na które powołuje się Strona, bowiem raz wybrana podstawa zwolnienia nie może być w dowolnym czasie zmieniana. Wskazał przy tym, iż fakt zawiadomienia w dniu 4 sierpnia 2009r. Ministra Gospodarki o wyborze podstawy zwolnienia z tytułu zatrudnienia pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, bowiem dla celów podatkowych istotne są informacje (oświadczenia) kierowane do właściwego naczelnika urzędu skarbowego (§12 ust. 4 ww. rozporządzenia).

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Spółka "A." wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w której powtórzyła tezy zawarte w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. W skardze podkreślono w szczególności, iż z treści przepisów art. 551 i 552 Kodeksu cywilnego, które przewidują możliwość prowadzenie przedsiębiorstwa upadłej spółki, wynika jednoznacznie możliwość powołania się na nakłady inwestycyjne poczynione przez upadłego, które w chwili obecnej stanowią składnik dawnego przedsiębiorstwa prowadzonego obecnie przez skarżącą Spółkę. Odnośnie zmiany podstawy zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. autor skargi wskazał, iż zmiana nie miał miejsca w trakcie roku podatkowego. Nie można zatem w przypadku Spółki uznać, iż została wyczerpana hipoteza zawarta w przepisie § 12 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w M. Na poparcie swojego stanowiska w tej kwestii wskazał, iż ponad pięć lat toczył się spór co do faktu przysługiwania mu zezwolenia NR [...] . Wobec negowania statusu podatnika przez organ administracji nie mógł wcześniej złożyć stosownych oświadczeń. Podkreślił również, iż wybór podstawy zwolnienia został dokonany przez niego w dniu 4 sierpnia 2009r. poprzez złożenie stosownego oświadczenia Ministrowi Gospodarki.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w pełni dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca Spółka formułując treść skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, koncentruje się głównie na zarzutach o charakterze merytorycznym, dotyczących zarówno naruszenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 1995r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w M., jak również przepisów prawa cywilnego co, w jej ocenie, miało wpływ na ukształtowanie stosunków prawnopodatkowych.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). W szczególności zaskarżone orzeczenie nie zostało wydane bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa.

Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, w tej więc sytuacji ocena zasadności wydanych w sprawie rozstrzygnięć sprowadza się do kwestii merytorycznych, czyli badania prawidłowości interpretacji i zastosowania przepisów prawa materialnego.

Rozstrzygnięcia w sprawie wymagało przede wszystkim, czy Spółka miała prawo do uwzględnienia - przy ustalaniu dochodu wolnego od podatku dochodowego od osób prawnych - wydatków inwestycyjnych upadłej spółki której przedsiębiorstwo zostało wniesione do niej jako aport oraz, czy mogła dokonać zmiany uprzednio wybranej na 2004r. podstawy zwolnienia.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż zbycie przedsiębiorstwa osobie fizycznej, wniesionego następnie przez nią do Spółki w drodze aportu, nie skutkowało przejęciem przez Spółkę istniejących zobowiązań publicznoprawnych tej osoby prawnej do której przedsiębiorstwo to należało przed zbyciem, nawet uwzględniając fakt, iż zobowiązania te powstały w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Należy w tym miejscu nadmienić, iż zgodnie z art. 552 Kodeksu cywilnego czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Z literalnego brzmienia art. 552 Kodeksu cywilnego wynika, że określenie wszystkich składników wchodzących w skład przedsiębiorstwa powiązane jest z treścią czynności prawnej, będącej podstawą jego zbycia, a także w swoisty sposób ograniczone przepisami prawa.

W świetle przepisów art. 93 i 94 Ordynacji podatkowej których analiza została szczegółowo dokonana przez organy podatkowe i nie budzi ona wątpliwości, nabycie przez osobę fizyczną przedsiębiorstwa upadłego nie skutkuje przejściem na nabywcę praw i obowiązków podatkowych poprzednika. Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują również następstwa prawnego z tytułu wniesienia przedsiębiorstwa osoby fizycznej do spółki kapitałowej.

Skoro zatem w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nastąpiło zbycie przez Syndyka przedsiębiorstwa upadłego na rzecz osoby fizycznej która to osoba fizyczna wniosła nabyte przedsiębiorstwo jako aport do nowopowstałej spółki akcyjnej to nie można uznać, że skarżąca spółka jest sukcesorem, następcą prawnym upadłej spółki a co za tym idzie nie może spółka w swoich rozliczeniach podatkowych służących ustaleniu dochodu wolnego od opodatkowania uwzględniać wydatków inwestycyjnych poniesionych przez upadłą spółkę.

Nie budzi też zastrzeżeń weryfikacja wydatków inwestycyjnych faktycznie poniesionych przez Spółkę w 2003r. i 2004r., w łącznej kwocie 78.231,16zł, Organy prawidłowo uznały, iż wydatki w wysokości 53.928,72zł. spełniają definicję z § 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 5 września 1995r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w M. Natomiast wydatki w kwocie 24.302,44zł nie spełniają warunków określonych w § 2 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia. Tym samym nie mogą być uwzględnione przy ustalaniu dochodu wolnego z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Strefy. Na kwotę 24.302,44zł składały się następujące wydatki:

- na zakup maszyn i urządzeń, według faktury VAT nr [...] z dnia 23 sierpnia 2004r. wystawionej przez Hurtownię "S." D. G., na kwotę 20.300zł. Organ I instancji w toku kontroli stwierdził, że przedmiotowe maszyny i urządzenia nie były fabrycznie nowe, ponieważ przed datą ich nabycia Spółka użytkowała je na podstawie umowy dzierżawy zawartej z ww. Firmą Pani G. W myśl natomiast § 2 ust. 1 pkt 1 lit a) ww. rozporządzenia za wydatki inwestycyjne uznawane są wydatki na zakup i montaż fabrycznie nowych maszyn i urządzeń przyjętych przez podmiot do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie sfery, zaliczonych zgodnie z Klasyfikacją rodzajową środków trwałych Głównego Urzędu Statystycznego, do grup 3-6 i 8,

- na nabycie oprogramowania komputerowego na łączną kwotę 4.002,44zł (udokumentowany trzema fakturami). Jak wynika z cytowanego powyżej zapisu § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września1995r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w M. wydatkami inwestycyjnymi są wydatki na nabycie wymienionych w tym przepisie środków trwałych, natomiast oprogramowanie komputerowe stanowi wartość niematerialną i prawną.

Sąd podziela również stanowisko organów odnośnie wydatków inwestycyjnych poniesionych przez upadłą Spółkę w 1999r., na wyposażenie laboratorium w meble laboratoryjne i urządzenia do oczyszczania wody na łączną kwotę 249.650,64zł.

Przedmiotowe wyposażenie Spółka użytkowała w 2004r. na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu 1 marca 2004r. z Panią D. G., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Hurtownia "S." D. G. Tym samym Spółka nie poniosła wydatków na zakup i montaż wyposażenia laboratoryjnego, wymienionego w załączniku do umowy dzierżawy, a tylko takie wydatki, w myśl § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia mogły być zakwalifikowane do wydatków inwestycyjnych.

Odnośnie wyboru jednej z podstaw zwolnienia należy zauważyć, iż w dniu 24 kwietnia 2008r. Spółka złożyła korektę zeznania CIT-8 za 2004r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w kwocie 367.876,00zł. Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nastąpiło w związku ze skorygowaniem dochodu wykazanego pierwotnie w zeznaniu o dochód wolny od podatku dochodowego z tytułu działalności prowadzonej na terenie SSE [...]. W załączniku CIT-S "Informacja o wysokości dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej" w części D Spółka wykazała jako podstawę obliczenia dochodu wolnego od podatku wydatki inwestycyjne w kwocie 23.392.436,23zł, jako uprawniające do całkowitego zwolnienia od podatku dochodu uzyskanego z działalności określonej w zezwoleniu, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Z treści przedstawionych dokumentów wynika, iż Spółka dokonała wyboru podstawy zwolnienia z tytułu wydatków inwestycyjnych.

Prawidłowe jest zatem stanowisko organów odnośnie dokonania przez Spółkę wyboru podstawy zwolnienia na dany rok podatkowy. Przy czym Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż podstawa ta nie może ulec zmianie zarówno w trakcie trwania tego roku jak i po jego zakończeniu.

Nie budzi także zastrzeżeń stanowisko organów, iż informacja Spółki z dnia 8 kwietnia 2009r. dotycząca korzystania w 2004r. ze zwolnienia dochodu z podatku dochodowego z tytułu zatrudnienia oraz zawiadomienie z dnia 4 sierpnia 2009r. skierowane do Ministra Gospodarki, na które powołuje się Strona, nie wywołały skutków prawnych bowiem raz wybrana podstawa zwolnienia nie może być w dowolnym czasie zmieniana. Dokonując oceny zawiadomienia skierowanego do Ministra Gospodarki organy zasadnie przyjęły, iż dla celów podatkowych istotne są informacje kierowane do właściwego naczelnika urzędu skarbowego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.