Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 75/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z  par. 3, art. 3  par. 3, art. 227  par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. (D.) na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...],[...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. ustalił P. D. wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2006 r. w wysokości [...] zł.

Decyzja powyższa, jako wydana przez organ pierwszej instancji, zawierała pouczenie o możliwości wniesienia od niej odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w K., w terminie 14 dni, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.

i doręczona została podatnikowi w dniu 24 października 2012 r.

Podatnik złożył w terminie odwołanie od powyższej decyzji.

Następnie pismem z dnia 15 listopada 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., działając na podstawie art. 227 § 2 ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (obecnie tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej w skrócie: O.p., poinformował podatnika o sposobie ustosunkowania się do zarzutów, zawartych w złożonych odwołaniu. Informacja ta doręczona została podatnikowi w dniu 19 listopada 2012 r.

Na powyższe pismo P. D. wniósł w dniu 14 grudnia 2012 r. – za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wskazując, iż zaskarża "decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. [...] z dnia [...]"

W uzasadnieniu skargi podniósł między innymi, że w odpowiedzi na odwołanie od decyzji organ nie poinformował o możliwości złożenia skargi bądź odwołania, pozostawiając go w przekonaniu, że wszelkie możliwości prawne przedstawienia swoich racji w tej kwestii zostały wyczerpane.

Odpowiadając na skargę, organ w piśmie z dnia 14 stycznia 2013 r. wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne.

W myśl z kolei art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Dodatkowo zaakcentować trzeba, że na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Nadto, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Należy zatem zaakcentować, iż pismo organu podatkowego z dnia 15 listopada 2012 r., będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, nie należy do katalogu rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podlegających sądowej kontroli. Stanowi ono jedynie informację dla strony postępowania (oraz organu odwoławczego) o sposobie ustosunkowania się do zarzutów, zawartych w odwołaniu. Zgodnie bowiem z art. 227 § 2 O.p., organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich. Na pismo takie nie służy bowiem skarga do sądu administracyjnego, co też czyni ją niedopuszczalną z mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Odnosząc się na marginesie do zarzutów skargi w zakresie braku pouczenia o sposobie podejmowania przez podatnika dalszych czynności w sprawie Sąd zaznacza, że pouczenie takie – prawidłowe – zawarte zostało w decyzji z dnia [...] wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. jako organ pierwszej instancji. Należy zatem stwierdzić, iż skarga do sądu administracyjnego przysługiwać będzie dopiero od decyzji, wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., po rozpoznaniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nr [...],[...].

Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Na mocy z kolei art. 52 § 2 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W rozpoznawanej sprawie, co należy jeszcze raz podkreślić, możliwość wniesienia skargi uzależniona jest od uprzedniego rozpoznania odwołania.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.