Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 343/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA: Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A spółki z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej - oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 343/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Geodezji Katastru i Inwentaryzacji Urzędu Miasta Ł. z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł., organ I instancji po wszczęciu z urzędu postępowania ustalił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. przy ul. G. Nr [...], opłatę adiacencką w wysokości 33.167,17 zł. jako współwłaścicielowi w 17000/98469 części nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B nr [...], z tytułu podziału tej nieruchomości, oznaczonej przed podziałem jako działka nr [...].

Podział wyżej wymienionej działki nastąpił na wniosek współwłaścicieli B Nieruchomości Spółka Akcyjna Grupa Banku Przemysłowego S.A. i A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. przy ul. G. Nr [...]decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].

Równocześnie, mając na uwadze wniosek przedmiotowej spółki o rozłożenie na raty opłaty adiacenckiej, organ I instancji rozłożył kwotę na 10 rat, przy czym I ratę określił na kwotę 6.633,37 zł, zaś pozostałe na kwoty po 2.948,20 zł oraz wskazał na konieczność zabezpieczenia należności przez złożenie weksla in blanco.

Od decyzji Zastępcy Dyrektora Wydziału Geodezji Katastru i Inwentaryzacji Urzędu Miasta Ł. nakładającej opłatę adiacencką odwołanie do Samorządowego Kolegium odwoławczego w Ł. złożyła A Sp.z.o.o. z siedzibą w Ł.. Odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania, bądź też o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia. Skarżąca spółka wskazała w odwołaniu na brak podstaw do ustalenia opłaty adiacenckiej, bowiem w jej ocenie, wartość nieruchomości w wyniku dokonanego podziału jest niższa niż przed podziałem. Podkreśliła ponadto, iż ustalenie wartości rynkowej nieruchomości w operacie szacunkowym nastąpiło na podstawie niewłaściwego materiału porównawczego. Odwołująca się Spółka dodała nadto, iż organ I instancji nieprawidłowo ustalił, że należność gminy podlega zabezpieczeniu przez złożenie weksla in blanco.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., od decyzji Zastępcy Dyrektora Wydziału Geodezji Katastru i Inwentaryzacji Urzędu Miasta Ł. z dnia [...], nakładającej opłatę adiacencką, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 98 a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( tj. Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603) , jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania wieczystego tego prawa, wzrośnie jej wartość , wójt, burmistrz albo prezydent miasta mogą ustalić , w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 50 % różnicy wartości nieruchomości, przed i po podziale.

Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.

W niniejszej sprawie Rada Miejska w Ł. uchwałą z dnia [...] nr [...], w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego Nr 53, poz. 508, ustaliła w § 2, iż na terenie miasta Ł. stawka procentowa opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości wynosi 50 % różnicy pomiędzy wartością jaką miała nieruchomość przed i po podziale. W dalszym toku uzasadnienia Kolegium przytoczyło przebieg postępowania.

W dniu [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez współwłaścicieli –B Nieruchomości Spółkę Akcyjną z siedzibą w Ł., pl. C oraz A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zatwierdził podział nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B Nr [...]. Decyzja powyższa stała się ostateczna z dniem 14 lutego 2003 roku.

Pismem z dnia 10 maja 2003 r. Prezydent miasta Ł. powiadomił współwłaścicieli A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. oraz B Nieruchomości Spółkę Akcyjną z siedziba w Ł., iż wszczęte zostało z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy B [...] oznaczonej jako działka nr [...]. W toku postępowania organ I instancji zwracał się do skarżącego o wypowiedzenie się co do przedstawionego mu operatu szacunkowego i zajęcia stanowiska w sprawie wyceny.

W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. powtórzyła swe dotychczasowe stanowisko w sprawie twierdząc, iż wartość nieruchomości po podziale zmalała w stosunku do jej wartości przed podziałem. Operat szacunkowy w ocenie skarżącej źle dobierał nieruchomości porównywane, gdyż nie uwzględniał faktu, że nieruchomość przy B [...] przeznaczona jest na realizację działalności gospodarczej o celach usługowych. Jej sprzedaż w całości po budowę hipermarketów, w ocenie Spółki przysporzyłby większe pieniądze niż po jej podziale. W następnym jednak zdaniu w swym piśmie z dnia 26 marca 2004 roku skierowanym do organu, Spółka przyznaje, że nie znalazła nabywcy na sprzedaż całej nieruchomości, gdyż jest ona nie atrakcyjna z punktu widzenia logistyki działalności gospodarczej. Spółka zmuszona zastała tym samym do podziału nieruchomości na działki budowlane z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe z funkcją usługową.

Skarżąca nie zgłosiła wniosków dowodowych, nie przedstawiła też własnej wyceny – operatu szacunkowego nieruchomości.

Przy tak ustalonym stanie faktycznym, organ I instancji przyjął kwoty wskazane z operatu szacunkowego gdzie wartość przed podziałem ustalono, na kwotę 885.227,00 zł oraz po dokonanym już podziale na kwotę 1.269.455,00 zł. Różnicę wartości nieruchomości przed i po podziale stanowi kwota 384.228,00 zł i to właśnie zwiększenie wartości jest konsekwencją dokonanego podziału. Udział spółki wynosi 17000/98469 części.

Wzrost wartości stanowi kwota 384.228,00 zł i odnosi się ona do całej nieruchomości, zaś wobec udziału spółki wynoszącego 17000/98469 części, to wzrost ten stanowi 66.334,33 zł.

Skoro natomiast stawka procentowa ustalona przez Radę Miejską w Ł. wynosi 50 % to opłata adiacencka wynosi w zaokrągleniu do pełnych groszy 33.167,17 zł co ustalono w zaskarżonej decyzji organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutu powołanego w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. nakładającej na skarżącą spółkę opłatę adiacencką, iż ustalenie wartości rynkowej nieruchomości w operacie szacunkowym nastąpiło na podstawie niewłaściwego materiału porównawczego Kolegium wskazało, iż przedmiotowej sprawie operat szacunkowy został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, przy zastosowaniu metody dopuszczonej prawem , a wiec podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej. Operat szacunkowy został sporządzony w sposób jasny, odpowiadający regułom prawidłowego zastosowania danej metody szacowania wartości nieruchomości, zaś samej wartości gruntu nie można uznać za zawyżoną , zważywszy na fakt, iż rzeczoznawca majątkowy opisał wszystkie działki powstałe w wyniku podziału i odniósł się do cech tych działek i ich przeznaczenia. Ponadto rzeczoznawca scharakteryzował rynek lokalny, dokonał koniecznej analizy transakcji kupna-sprzedaży zrealizowanych na tym rynku w latach 2002-2003.

Kolegium dodało ponadto, iż znanym powszechnie jest, fakt iż nieruchomość o dużej powierzchni o określonym przeznaczeniu w planie zagospodarowania przestrzennego ma mniejszą wartość niż ta sama nieruchomość podzielona na mniejsze działki, które bardziej odpowiadają potencjalnym inwestorom. Kolegium podkreśliło, iż zarzuty zawarte w odwołaniu należałoby uznać za słuszne jedynie w sytuacji gdyby organ I instancji wydając decyzję ustalającą opłatę adiacencką, posłużył się operatem szacunkowym , zawierającym wady dyskwalifikujące go jako dowód w sprawie, a taka sytuacja nie ma miejsca , bądź też został złożony kolejny operat sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, który wykazywałby, że nie ma miejsca wzrost wartości w wyniku podziału, zaś organ administracji nie dokonał oceny zebranego materiału dowodowego czy też nie zostało przeprowadzone postępowanie zmierzające do oceny prawidłowości złożonych operatów, a taka sytuacja ,również nie miała miejsca.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...], Prezydent Miasta Ł. uchylił decyzję własną nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, w części dotyczącej formy jej płatności w ratach rocznych i orzekł o ustaleniu opłaty adiacenckiej, płatnej jednorazowo w wysokości 33.167,17 zł dla A Spółka z.o.o. z siedzibą w Ł. – współwłaściciela w 17000/98469 części do nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] ([...]przed podziałem) z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej podziałem na działki 51/36,51/40-51/63. Decyzja ta ustateczniła się.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, Prezydent Miasta Ł. wskazał, iż w decyzji z dnia [...] ustalono opłatę adiacencką, płatną w 10 ratach i określono warunki rozłożenia opłaty na raty z zastrzeżeniem dopełnienia czynności związanych z zabezpieczeniem należności gminy, tj. złożeniem w określonym terminie do dyspozycji Gminy-Urzędu Miasta Ł. weksla ,,in blanco" z poręczeniem wekslowym wraz z odpowiednimi deklaracjami wystawcy i poręczyciela, dołączonymi do weksla. Z uwagi na fakt, iż w/w. warunek , zastrzeżony w decyzji nr [...] z dnia [...] nie został dopełniony przez stronę, organ na podstawie art. 162 kpa, uchylił tę decyzję w części dotyczącej formy płatności i orzekł jednocześnie, iż opłata adiacencka ustalona w decyzji z dnia [...] płatna jest jednorazowo.

Decyzję z dnia [...] Nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Ł. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Sp.z.o.o. z siedzibą w Ł.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 98 a i art. 147 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (tj. Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz.2603 ze zm.) , bowiem wartość działki po podziale jest mniejsza, a ponadto naruszone zostały zasady rozkładania na raty opłaty i błędnie dokonano zabezpieczenia. Skarżąca podkreśliła trudną sytuację finansową spółki, opisała prowadzoną przez spółkę działalność i posiadany majątek. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o ustaleniu opłaty adiacenckiej, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż zarzuty zawarte w skardze stanowią z jednej strony powtórzenie poglądów prezentowanych w toku postępowania administracyjnego jak i w odwołaniu, a z drugiej są bezzasadne. Kolegium podkreśliło ponadto, iż kwestie związane z sytuacją finansową spółki , prowadzoną działalnością , posiadanym majątkiem, pozostają poza oceną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. ,jak i poza przedmiotem prowadzonego postępowania, którego to istotą nie były te zagadnienia, lecz wyłącznie ustalenie opłaty adiacenckiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań u.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 u.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.). Takie wady i uchybienia nie wystąpiły w rozpatrywanej sprawie. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona.

Rozpoczynając od rozważań teoretycznych, należy wskazać, iż legalną definicję opłaty adiacenckiej zawiera przepis art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, stanowiąc iż jest to opłata ustalona w związku ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej z udziałem środków Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego albo scaleniem i podziałem nieruchomości, a także podziałem nieruchomości.Tak więc opłata adiacencka to rodzaj świadczenia na rzecz gminy z tytułu korzyści, jakie właściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości odnosi z faktu przeprowadzenia w terenie, na którym położona jest jego nieruchomość takich działań, które zwiększają wartość rynkową nieruchomości.

Opłata adiacencka w niniejszej sprawie została ustalona w związku z podziałem nieruchomości i podstawę materialno – prawną do jej zastosowania stanowi przepis art. 98 a tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa , wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz, albo prezydent miasta może ustalić w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały w wysokości nie większej niż 50% różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.

Rada Miejska w Ł. uchwałą Nr [...] z dnia [...]w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej w § 2 ustaliła na terenie miasta Ł. stawkę procentową opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości w wysokości 50% różnicy pomiędzy wartością jaką miała nieruchomość przed i po podziale.

Określanie wartości nieruchomości regulują przepisy działu IV rozdziału I ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 149 – art. 159 ) i wydane na ich podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 r., Nr 207, poz.2109)

Zgodnie z przepisem art. 150 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami określenia wartości nieruchomości dokonują rzeczoznawcy majątkowi, według stanu i cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.

Podstawą ustalenia wartości nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem stał się operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego A. T., który to dokument został załączony do akt administracyjnych .

Organy administracji publicznej prowadzące postępowanie i uzasadniając wydane decyzje wskazały podstawę faktyczną rozstrzygnięcia opierając swoje ustalenia na opinii rzeczoznawcy majątkowego, która nie została w tych postępowaniach skutecznie podważona.

Skarżąca spółka w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a następnie w skardze zgłaszała uwagi do dokonanej wyceny, iż ustalenie wartości rynkowej nieruchomości w operacie szacunkowym nastąpiło na podstawie niewłaściwego materiału porównawczego.

W ocenie Sadu w sposób prawidłowy ustalono wysokość opłaty adiacenckiej na podstawie opinii rzeczoznawcy majątkowego, który przy wycenie nieruchomości opisał wszystkie działki powstałe w wyniku podziału, odniósł się do cech tych działek i ich przeznaczenia.

Przy czym biegły dokonywał wyceny stosując metodę porównywania z nieruchomościami o podobnych cechach i cenach z transakcji kupna-sprzedaży w latach 2002 do 2003. Twierdzenia Skarżącej co do niższej wartości nieruchomości po podziale, a przed jego dokonaniem są pozbawione jakichkolwiek dowodów, a wręcz Spółka sama sobie przeczy w swym piśmie z dnia 26 marca 2004 roku skierowanym do organu przyznając, że nie znalazła nabywcy na sprzedaż całej nieruchomości, gdyż jest ona nie atrakcyjna z punktu widzenia logistyki działalności gospodarczej. Spółka zmuszona zastała tym samym do podziału nieruchomości na działki budowlane z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe z funkcją usługową.

Tak więc bardziej atrakcyjną cenę Spółka mogła uzyskać dokonując podziału nieruchomości i cel ten przyświecał jaj od samego początku, to jest złożenia wniosku o podział nieruchomości. Tym samym przyjęcie w operacie szacunkowym nieruchomości porównawczych w części do działki [...] jako zrealizowane tereny usługowe i do pozostałych działek jako o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne z funkcją usługową było uzasadnione. Tylko w taki sposób można dokonać prawidłowej wyceny i porównania wartości nieruchomości - utworzonych działek przed i po podziale.

Należy przy tym podkreślić, iż w sytuacji, gdy strona kwestionuje moc dowodową i zasadność operatu szacunkowego opracowanego na potrzeby danej sprawy przez uprawnioną do tego osobę (rzeczoznawcę majątkowego) winna przedstawić inny szacunek sporządzony również przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego. Istotne jest nie tylko przedstawienie owego operatu szacunkowego sporządzonego w określonej przepisami formie ale również i to aby został opracowany i przedstawiony na takim etapie postępowania przed organem administracji, który umożliwi przeprowadzenie organowi jego analizy i wnikliwej oceny dokonanej w ramach oceny całości materiału dowodowego, w tym przede wszystkim na dokonanie porównania z operatem sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego na zlecenie organu. Brak takiego dowodu złożonego przez stronę stanowi w pierwszym rzędzie brak formalny - brak materiału porównawczego dla organu. Zarzuty nie poparte operatem szacunkowym wypada uznać za pozbawione doniosłości, zaś ocena zarzutów zgłoszonych w niniejszej sprawie, przedstawiona wyżej potwierdza również ich całkowitą bezzasadność.

Na koniec jedynie należy zauważyć, że decyzja dnia [...] Nr [...] znak [...], Prezydent Miasta Ł. uchylająca decyzję własną nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej , w części dotyczącej formy jej płatności w ratach rocznych i orzekająca o ustaleniu opłaty adiacenckiej, płatnej jednorazowo w wysokości 33.167,17 zł przez A Spółka z.o.o z siedzibą w Ł. – współwłaściciela w 17000/98469 części do nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B [...] stała się ostateczna. Tym samym wszelkie zarzuty ale i ewentualne rozważania dotyczące formy płatności opłaty stały się w tym momencie bezprzedmiotowe, gdyż przy prawidłowym ustaleniu opłaty adiacenckiej, forma jej płatności nie została w istocie zaskarżona.

Po wydaniu decyzji przez SKO, Skarżący podjął kroki w celu zabezpieczenia, zgodnie z decyzją pierwotną należności wynikających z opłaty adiacenckiej, jednak zaniechał dalszych czynności – nie przedstawił poręczyciela wekslowego do dnia 21 lutego 2005 roku.

W ocenie Sądu Spółka miała też dostateczną ilość czasu, od wydania decyzji przez organ I instancji ( [...] ) na podjęcie stosownych działań w celu zabezpieczenia należności, gdyby tylko chciała to uczynić.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnościq nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.).

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 u.p.s.a.