Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 322/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 2, art. 15
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 194
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Bogusław Kimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Protokolant: Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za okres 1.01-21.12.2006 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 322/13

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia z [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił A. S.A. z siedzibą w S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1 stycznia do 21 grudnia 2006 r. w kwocie 1.418.143 zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. ustalił, że Spółka w miesiącach: maj - grudzień 2006 r. bezpodstawnie obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z 16 faktur zakupu wystawionych przez Firmę A. M.C. z/s w P.. Powyższe spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 330.643,32 zł. Wskazane faktury, jak wykazało postępowanie nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych, co stanowiło naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm, dalej powoływanej jako "u.p.d.o.p.")

Ustalono również na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. iż spółka A. zaniżyła przychody podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych poprzez nieujęcie w nich kwoty 159.618,16 zł stanowiącej wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu wykonywania bez wynagrodzenia na rzecz spółki czynności w ramach pełnienia funkcji kierownika budowy przez:

- A. B. na budowie osiedla mieszkaniowego w W. w okresie 11.05. - 21.12.2006r. (wycena 225 dni x 419,98zł 94.495,50zł);

- S. Z. na budowie drogi leśnej rzecz Nadleśnictwa O. w okresie 1.01.-14.06.2006r. (wycena 165 dni x 57,97zł 9.565,05zł) oraz na budowie hali w G. w okresie 1.06. - I5.12.2006r. (wycena 198 dn 131,82zł = 26.100,36zł);

- J. O. na budowie hali w O. W. w okresie 14.03. - 30.06.2006r. (wycena 109 dni x 270,25zł = 29.457,25zł).

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., w którym zarzuciła ww. decyzji naruszenie prawa materialnego i procesowego, oraz wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto Zarząd Spółki wniósł o wystąpienie do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. o przesłanie dodatkowo zebranego materiału w oparciu o dokumenty złożone przez "A." S.A. do tegoż organu po dniu 26 stycznia 2012 r. Według Spółki zarzuty, argumenty i wyliczenia obarczone są wadliwością, w związku z czym zaskarżona decyzja winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. W szczególności wskazano, że organ kontrolny naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz art. 180 O.p. poprzez gromadzenie wyłącznie materiału dowodowego mającego wskazywać na słuszność twierdzeń zawartych w decyzji z 5 października 2012 r. Zarzucono również odmowę przeprowadzenia dowodów proponowanych przez spółkę w piśmie z dnia 15 czerwca 2011 r., które miałyby wskazywać na fakt, iż faktury VAT wystawione przez M. C. na rzecz Spółki A. odzwierciedlają faktyczne zdarzenia gospodarcze.

Po przeanalizowaniu akt sprawy oraz zarzutów zawartych w odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. uchylił powyższą decyzję w całości i określił spółce A. zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia do 21 grudnia 2006 r. w kwocie 1.391.606 zł. Zmniejszenie kwoty zobowiązania nastąpiło na skutek innego niż przyjął organ pierwszej instancji sposobu wyliczenia przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia w postaci wykonywania na rzecz spółki czynności kierowników budów przez A. B., S. Z. i J. O.

W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów organ odwoławczy podzielił stanowisko UKS w Ł., iż Spółka dokonała ich zawyżenia włączając do nich wydatki poniesione na podstawie 16 faktur zakupu wystawionych przez Firmę A. M. C. z/s w P. W ocenie organów ww. faktury nie dokumentują faktycznych zdarzeń rodzących obowiązek podatkowy u ich wystawcy, co stanowiło naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i w efekcie spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 330.643,32 zł. W szczególności organ wskazał, że wśród dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie znajduje się protokół z kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. u ww. kontrahenta Spółki z dnia 8.02.2011r. oraz decyzje ostateczne Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.: z 31.03.2011r. dotyczące podatku VAT za 2006r. oraz z dnia 9.05.2011r. z tyt. podatku dochodowego, w których stwierdzono, iż sporne faktury nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych. Na potwierdzenie wskazano szereg okoliczności wynikających z zebranego materiału dowodowego;

1. M. C. uchylał się od przedłożenia wszelkiej dokumentacji w postępowaniu prowadzonym wobec niego i jego firmy, dwukrotnie nie stawił się na przesłuchanie;

2. nie wykazał w deklaracjach VAT podatku należnego wynikającego z 16 faktur wystawionych przez firmę A. na spółkę A. nie posiadał kopii tych faktur ani nie potrafił wskazać miejsca ich przechowywania;

3. mimo iż na przesłuchaniu w dniu 29.09.2010r. stwierdził, że wykonywał przedmiotowe usługi budowlane, to nie potrafił wskazać żadnych okoliczności dotyczących ich wykonania ani osób je realizujących.

Wskazano, iż M. C. zeznał że zatrudniał w 2006 r. 4 pracowników, których zgłosił do ZUS oraz obcokrajowców na umowy o dzieło, nie pamiętał, czy zgłosił ich do ZUS. Z pisma otrzymanego przez DUKS w W. w dniu 9.06.201 z O/ZUS w P. wynika, że w 2006r. M. Ciecierski zgłosił wprawdzie 4 pracowników, nie dokonywał jednak żadnych wpłat z tytułu ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych, nie zgłaszał też zawieszenia działalności. Nie posiadał żadnych umów o pracę, kart przychodów poszczególnych pracowników, jak również dowodów świadczących o posiadaniu środków trwałych i wyposażenia. Przedstawił jedynie 55 faktur dokumentujących zakup drobnych materiałów budowlanych. Co istotne od wskazanych decyzji M. C. nie wniósł odwołania, w konsekwencji powyższych ustaleń uznano zatem, że w firmie A. nie powstał w 2006 r. przychód w podatku dochodowym, a zatem bezspornie uznano, że kwestionowane faktury nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych. I choć H. M. złożyła wniosek do DUKS w W. o wznowienie postępowania kontrolnego wobec M. C. nie został on uwzględniony, ponieważ uznano, iż nie może być ona stroną w postępowaniu prowadzonym wobec firmy A.. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że zgodnie z art. 194 § 1 O.p. ostateczne decyzje DUKS w W. są dokumentami urzędowymi, co oznacza, iż stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone, zaś dokumenty urzędowe korzystają z domniemania zgodności z prawdą, a tym samym nie ma potrzeby przeprowadzania innych dowodów, co do faktów w nich wskazanych. Organ odwoławczy stwierdził, iż to w interesie skarżącej Spółki było wskazanie odpowiednich dowodów przeczących ustaleniom organów podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także, że zebrany w niniejszej sprawie obszerny materiał dowodowy wskazuje, że Spółka co najmniej miała świadomość stosowanych przez podwykonawcę praktyk. Za opinią tą przemawia choćby fakt, iż A., jako główny wykonawca dużej inwestycji zleciła wykonanie robót firmie, której właściciel i zarazem kierownik nie miał kwalifikacji, ani stosownego doświadczenia w zakresie budownictwa, co potwierdził w zeznaniu M. C..

W toku postępowania ustalono ze szczegółami obszerny stan faktyczny sprawy, z którego wynikają w ocenie organu okoliczności niepotwierdzające wersji skarżącej o rzetelnym wykonywaniu przez firmę A. spornych usług. W szczególności podkreślono, że organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji opisał ze szczegółami stan faktyczny, z którego wynikają także inne okoliczności, podważające wersję strony o wykonaniu przez firmę "A." spornych usług, m.in.:

1. faktu przebywania na budowie pracowników firmy "A." i jej właściciela nie można potwierdzić na podstawie ewidencji firm ochroniarskich prowadzących całodobowy nadzór; firmy "B." Sp. z o.o., obecnie "C." Sp. z o.o., nie udało się odnaleźć, natomiast firma "D." Sp. z o.o. nie dysponuje taką ewidencją a ponadto wykonywała ochronę w innym okresie,

2. T. W. w dniu 8 lipca 2011 r. oświadczył m.in., że wielokrotnie podczas bezpośrednich wizyt na budowie stwierdzał obecność pracowników firmy "A." i jej właściciela, rozpoznał go także na zdjęciu, po czym na przesłuchaniu w dniu 31.05.2012 r. zeznał, że nie kojarzy M.C., więc nie potrafi go opisać;

3. powstało kilka sprzecznych ze sobą wersji sposobu dowozu pracowników firmy "A." na budowę: przywożeni byli przez M. C. srebrnym mercedesem (nie był on jednak w tym czasie właścicielem żadnego samochodu), pracownicy przyjeżdżali własnymi samochodami, przyjeżdżali razem z M.C. busem z P.,

4. M.C. w trakcie przesłuchania w charakterze świadka zaprzeczył temu, że wynajmował baraki,

5. M. C. zeznał, że przebywał na budowie codziennie i pracował na równi z pracownikami, zaś A.J. (kierownik projektu, kontraktu) zeznała, że nie widziała, aby Pan C. cokolwiek robił.

W ocenie organu odwoławczego Spółka "A." nie przedstawiła dowodów, które mogłyby stanowić przeciwdowód dla decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 31 marca 2011 r. oraz z dnia 9 maja 2011 r.

Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji ocenił całość zgromadzonego materiału dowodowego, włącznie z dowodami przekazanymi przez stronę. Ocena ta – zdaniem organu - jest zasadna, jak bowiem wynika z akt sprawy firma "A." nie mogła wykonać usług budowlanych wskazanych w spornych fakturach i szczegółowo uzasadnił powody tego stwierdzenia.

Ponadto nie zasługują na uwzględnienie zarzuty w sprawie nieprzeprowadzenia szeregu wniosków dowodowych, ponieważ wnioski te dotyczą okoliczności stwierdzonych wystarczająco już innymi dowodami.

Nie zgodzono się również z twierdzeniem Spółki, iż organ pierwszej instancji odstąpił od przeprowadzenia dowodów przyjmując z góry założenie o nieprzydatności ich wyników, ponieważ w każdym przypadku organ szczegółowo rozpatrywał zarówno możliwości prawne (np. ustalenie właściciela rachunku bankowego), jak i wszelkie okoliczności sprawy prowadzące do ustalenia, czy wnioskowane w tych dowodach okoliczności zostały już potwierdzone innymi dowodami zebranymi w toku postępowania kontrolnego.

Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji - wbrew twierdzeniom strony - nie był zobligowany do przesłuchania wszystkich osób wymienionych przez stronę.

Podsumowując Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podniósł, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. prawidłowo stwierdził, że wykonawcą usług wymienionych w spornych fakturach nie była firma "A." M.C., lecz inny, bliżej nieokreślony podmiot. Dane określone w spornych fakturach są zatem nieprawdziwe.

Wobec powyższych ustaleń uznano, iż Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 330.643,32 zł wynikającą z 16 faktur wystawionych w 2006 r. przez firmę A., które nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych, co stanowiło naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Natomiast w odniesieniu do zaniżenia przychodu dotyczącego podatku od osób prawnych za 2006 r. z tytułu korzystania przez skarżącą z nieodpłatnych świadczeń w postaci wykonywania na rzecz spółki bez wynagrodzenia czynności w ramach pełnienia funkcji kierownika budowy Dyrektor UKS w Ł. ustalił, iż w 2006 roku 3 osoby dokonywały świadczeń o wskazanym charakterze. I tak:

-A.B. pełnił funkcję kierownika budowy na budowie osiedla mieszkaniowego w W. w okresie 11.05-21.12.2006 r. Ustaleń tych nie kwestionuje zarówno skarżąca spółka, jak i sam wykonawca. Średnią wartość netto wykonywanych usług w tym wypadku organ I instancji ustalił na kwotę 419,98 zł za dzień. Za podstawę wyceny świadczeń przyjęto odpłatność za usługi polegające na pełnieniu funkcji kierownika budowy na osiedlu mieszkaniowym "A." w W.K. w ramach inwestycji prowadzonej przez Spółkę na rzecz Spółki komandytowej "A.". Rozmiar i czas tej inwestycji był porównywalny z inwestycją budowy osiedla mieszkaniowego w W.. Na podstawie wystawionych przez kierownika tej budowy – H. Z. faktur ustalono, iż łącznie ich wartość brutto wyniosła 52.774,60 zł, za 103 dni robocze, co dało średnią stawkę dzienną w kwocie 419,98 zł. A zatem organ wyliczył wartość nieodpłatnych świadczeń czynności wykonanych przez A. B. na kwotę 94.495, 50, łącznie za 225 dni roboczych w 2006 r.

- J.O. pełnił funkcję kierownika budowy na budowie hali w O.W. w okresie 14.03-30.06.2006 r. Za podstawę wyceny wykonanych przez niego świadczeń również przyjęto odpłatność poniesioną przez Spółkę za usługi z tytułu pełnienia funkcji kierownika budowy o zbliżonych charakterze (budowy hali magazynowej w O. i Centrum Logistycznego w W.), ustalając stawkę dzienną w kwocie 270,25 zł, co dało łącznie za 109 dni pracy kwotę 29.457,25 zł.

- S.Z. pełnił funkcję kierownika budowy na budowie drogi leśnej na rzecz Nadleśnictwa O. w okresie 1.01-14.06.2006, jak też w okresie 1.06-15.12.2006 r. na budowie hali w G.. Stosując wskazaną wyżej metodę porównawczą organ I instancji ustalił stawkę dzienną za pierwszą z tych budów na kwotę 57,97 zł netto, natomiast w przypadku budowy hali na kwotę 131,82 zł. W związku z powyższym łączna wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu nieodpłatnego wykonywania czynności w ramach pełnienia funkcji kierownika budowy wyniosła 35.665,41 zł.

W toku postępowania ustalono, iż zakres prac wykonywanych przez A. B. był mały i zajmował ok. 1 godziny dziennie (a nie 8 godzin, jak przyjęto w decyzji Dyrektora UKS w Ł.). Takie same kryteria zastosowano do pozostałych wykonawców, ponieważ nie określili oni czasu, jakie poświęcali na wykonywanie obowiązków kierownika budowy

Powyższe wyliczenia stały się podstawą do zmniejszenia przez organ odwoławczy kwoty łącznej wyliczonej przez organ I instancji w wysokości 159.618,16, zł, zgodnie z art. 12 ust. 6 pkt 2 u.p.d.o.p. do kwoty 19.952,27 zł. Dodatkowo wzięto pod uwagę, zeznania A. B. i także w odniesieniu do innych wykonawców uznano, iż nie poświęcali oni na obowiązki kierownika budowy więcej niż 1 godz. dziennie.

Zdaniem organu odwoławczego za bezpodstawne należy także uznać zarzuty strony co do naruszenia przez organ pierwszej instancji zarówno przepisów procedury postępowania, tj. art. 121, art. 122 i art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 197 Ordynacji podatkowej, jak i przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Podjęte rozstrzygnięcie w zaskarżonej decyzji było efektem działań podejmowanych zgodnie z przepisami prawa, ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, rozważono zebrane dowody i wyciągnięto uzasadnione wnioski.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W złożonej skardze Spółka zarzuciła decyzji organu odwoławczego rażące naruszenie prawa procesowego i materialnego i wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi odwoławczemu, a także o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów sądowych.

W uzasadnieniu skargi, Spółka kwestionując ustalenia organów podatkowych, w pierwszej kolejności zauważyła, że decyzja została wydana w dniu [...] r., podczas gdy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upłynął z dniem 31 grudnia 2012 r.

Zdaniem autora skargi, Spółka "A." jako podatnik, ani organ podatnika, jakim jest Zarząd Spółki, nie był informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, ani też o tym, że zobowiązanie podatkowe, którym "A." S A. jest obciążany, nie uległo przedawnieniu na skutek zawieszenia jego biegu.

Przechodząc do zarzutów merytorycznych, Spółka zauważyła, że posiadała wszystkie niezbędne dokumenty dotyczące rejestracji administracyjnej, statystycznej i podatkowej, zawarła stosowne umowy, nadzorowała prace budowlane, dostarczając podwykonawcy materiały i sprzęt podstawowy, sporządzała i podpisywała w okresach miesięcznych protokoły zaawansowania robót z wyraźnym określeniem zakresu wykonanych robót, posiadała prawidłowo wystawione faktury, dokonywała zapłaty za faktury na rachunek bankowy i bezpośrednio z kasy, a zatem dochowała należytej staranności w dokumentowaniu faktycznych zdarzeń gospodarczych zachodzących pomiędzy nią a firmą M.C..

Zdaniem Spółki wszystkie przedstawione przez nią dowody, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, jednoznacznie potwierdzają fakt świadczenia usług przez M.C. na budowach prowadzonych przez "A.".

Skarżąca Spółka stwierdziła również, że organ swoje rozstrzygnięcie oparł w zasadzie na dokumencie urzędowym, jakim jest decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., która - w jej ocenie - została wydana po pobieżnym przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego. Stan ten spowodował, że podatnik rzetelnie prowadzący ewidencje zdarzeń gospodarczych został ukarany przez organy skarbowe za działania i zachowania swojego kontrahenta. Skarżąca wskazała, że dochowała należytej staranności w dokumentowaniu faktycznych zdarzeń gospodarczych zachodzących pomiędzy nią a firmą M. C.. W szczególności posiadała niezbędne dokumenty dotyczące rejestracji administracyjnej, zawarła stosowne umowy, nadzorowała prace budowlane, a poprzez kierowników kontrolowała przebieg tych prac, przestrzegania przepisów bhp, porządku i ładu na budowie oraz dokonywała uzgodnień z Panem C. lub jego zastępcą S.K.. Skarżąca Spółka nie mogła natomiast przypuszczać, że Pan C. okaże się nierzetelnym podatnikiem. Dodatkowo podniosła, że wszystkie czynności prowadzone przez UKS w Ł. w sprawie firmy A. w jej mniemaniu miały jedynie potwierdzić zasadność wydanej przez DUKS w W. decyzji, która stała się dokumentem urzędowym. Tymczasem rozliczne przedstawione w toku postępowania dowody jednoznacznie zdaniem Spółki potwierdzają fakt świadczenia przez firmę A. usług na budowach prowadzonych przez A.. Zarzucono również organom "niemoc" co do zamiaru przesłuchania S.K., zajmującego się nadzorem pracowników firmy A. oraz K.G., który bezpośrednio nadzorował prace wykonywane przez firmę A.. Wskazano także na zasadność przesłuchania P.B. oraz geodety J.K. na okoliczność odpowiednio użytkowania na budowie w W. barakowozów oraz obecności pracowników firmy A. na wskazanej budowie. Dodatkowo podniesiono konieczność zebrania informacji od Oddziału Banku ING w P. o obrotach i stanie rachunku firmy A. za okres od czerwca do grudnia 2006 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje :

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże nie jest związany zarzutami i wnioskami tej skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). W tym też zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), zwanej dalej Op.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy strona skarżąca mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 2006 r. wydatki udokumentowane 16 fakturami wystawionymi przez firmę A. M.C., co spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodów 2006 r. o kwotę 330.643,32 zł. W kwestii ustaleń organu odwoławczego dotyczących zaniżenia przychodów przez Spółkę A. poprzez nieujęcie w nich kwoty 19.952,27 zł stanowiącej nieodpłatne świadczenie z tytułu wykonywania bez wynagrodzenia na rzecz skarżącej czynności polegających na pełnieniu funkcji kierownika budowy skarżąca utrzymuje, że nie można w tym wypadku mówić o świadczeniu nieodpłatnym, a jedynie pełnieniu przez podwykonawców funkcji technicznych.

Najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, którego sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie, podzielając tym samym stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Ł..

Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie zaś z art. 27 ust.1 u.p.d.o.p. podatnicy nie zwolnieni od podatku są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu (straty) osiągniętego w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku. Wskazane przepisy uzasadniają stwierdzenie, że pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania należy liczyć w tym przypadku od końca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. argumentował, iż w niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia został zawieszony z dniem 9 listopada 2011 r., a więc z dniem wszczęcia wobec Spółki postępowania przygotowawczego z Kodeksu Karnego, a następnie pismem z dnia 20 grudnia 2011 r. (odebranym 23 grudnia 2011 r.) H.M. na przesłuchanie w charakterze świadka w związku z toczącym się postępowaniu karnym skarbowym tj. o czyny z art. 56 § 2 kks.

Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w wersji obowiązującej w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Przepis ten został zmieniony ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 143, poz. 1199) i od 1 września 2005 r. stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Nie

ulega wątpliwości, że zmiana ta miała na celu doprecyzowanie i uzupełnienie treści poprzednio obowiązującego przepisu, poprzez wskazanie, że wszczęcie postępowania karnoskarbowego musi dotyczyć czynu zabronionego związanego z niewykonaniem zobowiązania podatkowego.

Wobec powyższego Sąd zwraca uwagę, iż wbrew twierdzeniom organu samo wydanie postanowienia z dnia 9 listopada 2011 r. o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwa skarbowe czy przesłuchanie H. M. w charakterze świadka nie jest wystarczające do uznania, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego został zawieszony. Jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11 art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Z uzasadnienia wskazanego wyroku (s. 25) wynika, że dla wywarcia skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, konieczna jest zmiana art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w sposób gwarantujący podatnikowi, aby z chwilą upływu 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, podatnik został poinformowany, że przedawnienie nie nastąpi z uwagi na zawieszenie biegu tego terminu. Natomiast na 23 stronie uzasadnienia Trybunał stwierdził, że informację o wszczętym postępowaniu karnym lub karnym skarbowym, która rodzi skutek w postaci przedłużenia biegu terminu przedawnienia, podatnik uzyskuje dopiero w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów, które zawiera wskazanie podejrzanego, dokładne określenie zarzucanego mu czynu i jego kwalifikacji prawnej.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oznacza to, że samo wszczęcie dochodzenia w sprawie karnej skarbowej, ani też wezwanie H.M. z dnia 20 grudnia 2011 r. nie zrodziło skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. A zatem argumentację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w tej kwestii należy uznać za chybioną.

W niniejszej sprawie do przedawnienia jednak nie doszło. W aktach sprawy znajduje się bowiem kserokopia postanowienia UKS w Ł. z dnia 28 listopada 2012 r. o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstw skarbowych z art. 56 § 2 kks H. M., jako prezesowi zarządu A. Sp. z o.o. przekształconej z dniem 21 grudnia 2006 w A. S.A. z/s w S.. Zarzuty zostały przedstawione w dniu 5 grudnia 2012 r., co H. M. potwierdziła własnoręcznym podpisem. W tym samym dniu odbyło się przesłuchanie również przesłuchanie H.M.. W tej sytuacji podnoszony przez skarżącą zarzut przedawnienia jest całkowicie niezasadny.

Przechodząc do rozważań dotyczących kosztów uzyskania przychodów należy odnieść się do treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Powołany przepis wprowadza generalną zasadę uznawania wydatków za koszty uzyskania przychodów. Zgodnie z nim, wydatki uznaje się za koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zatem, aby wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów musi spełniać następujące warunki: powinien być rzeczywiście (definitywnie) poniesiony przez podatnika, nie może znajdować się w określonym w art. 16 u.p.d.o.p. katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, powinien pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, winien zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów i być właściwie udokumentowany. Warunki te muszą być spełnione łącznie.

Z powyższego wynika, że za koszty uzyskania przychodu mogą być uznane tylko takie wydatki, które wynikają z rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, mających odzwierciedlenie w prawidłowych i rzetelnych dowodach źródłowych.

Zatem sam fakt dostarczenia towaru, czy też dokonania zapłaty nie jest wystarczający, aby wydatek związany z tą czynnością można było zaliczyć do kosztów prowadzonej działalności. Transakcje w sposób nie budzący wątpliwości muszą identyfikować ich strony. Dane wyszczególnione na fakturach, a w szczególności podmiot i przedmiot transakcji nie mogą budzić wątpliwości. Tylko takie faktury stanowią bowiem dowód księgowy uprawniający do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków nimi udokumentowanych.

Co istotne podstawę ustaleń faktycznych organów podatkowych w niniejszej sprawie w znacznej mierze stanowiły okoliczności wynikające z ostatecznych decyzji podatkowych wydanych w stosunku do firmy A. należącej do M. C. z/s w P.. Z ostatecznych decyzji DUKS w W. z dnia 31 marca 2011 r. (z tyt. VAT za 2006r.) oraz z dnia 9 maja 2011 r. (podatek dochodowy za 2006 r.) wynika w sposób jednoznaczny, że wystawione przez ten podmiot faktury nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych. W szczególności w decyzjach tych wskazano, iż M.C. nigdy nie wykazał w deklaracjach VAT spornych 16 faktur, nie posiadał też ich kopii i choć w trakcie przesłuchania we wrześniu 2010 r. stwierdził, że wykonał roboty budowlane na rzecz Spółki A., nie potrafił wskazać ani osób je realizujących, ani też jakichkolwiek okoliczności mogących wykonanie tych usług zidentyfikować. Oświadczył, iż zatrudniał 4 pracowników, jednak nie przedłożył umów o pracę i nie uiszczał należnych składek do ZUS, nie potrafił też wskazać jakiegokolwiek wyposażenia, czy też środków trwałych, pozwalających na wykonanie robót budowlanych.

W świetle powyższych rozważań należy przypomnieć , iż zgodnie z art. 194 § 1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis ten wyodrębnia i nadaje dokumentowi urzędowemu szczególną moc dowodową. Postępowanie dowodowe, w którym środkami dowodowymi są dokumenty urzędowe oparte jest na domniemaniu ich wiarygodności, co pozwala na uznanie pewnych faktów za udowodnione. Takim dokumentami urzędowymi, jak przyjęły organy podatkowe a Sąd w pełni podziela to stanowisko były w rozpoznawanej sprawie skierowane M.C. - wystawcy zakwestionowanych "pustych" faktur ostateczne decyzje podatkowe.

Wynikające z art. 194 § 1 O.p. domniemanie prawdziwości i zgodności z prawdą dokumentów urzędowych jest domniemaniem wzruszalnym (art. 194 § 3 O.p.). jednak w ocenie Sądu skarżąca spółka nie przeprowadziła dostatecznych dowodów przeciwko tym dokumentom pozwalających zakwestionować ustalenia zawarte w ostatecznych decyzjach. Zgłaszane przez stronę wnioski dowodowe, w szczególności dotyczące konieczności przesłuchania Sz.K., A.L., P.B., dokumentacja fotograficzna oraz wnioski o zebranie informacji od ING O/P., czy wniosek o wezwanie firmy D. w zakresie przedłożenia ewidencji materiałów wwożonych na budowę w W. wbrew twierdzeniom strony nie zostały zlekceważone przez organ odwoławczy. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. ustosunkował się do tych wniosków, szczegółowo i obszernie argumentując, które z nich i dlaczego nie zasługiwały na uwzględnienie. W żadnym razie także Sąd nie dopatrzył się zarzucanego przez skarżącą założenia organu o nieprzydatności przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów. Przeciwnie w ocenie Sądu szczegółowo w zaskarżonej decyzji wyjaśniono wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do Sz. K. organy obu instancji podjęły wiele prób ustalenia zarówno jego adresu prywatnego, jak i firmowego w celu wezwania go na przesłuchanie w charakterze świadka. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że zeznania tego świadka nie miałyby większego wpływu na postępowanie w niniejszej sprawie. Wprawdzie M. C. zeznał, że osoba o tym nazwisku pomagała mu w prowadzeniu firmy i kilkakrotnie była na budowie w W., jednak z akt sprawy M. C. nie wynika, aby w 2006 r. zatrudniał pracownika o tym nazwisku.

Reasumując Sąd stwierdza, że do uznania wydatków za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko ustalenie zaistnienia konkretnych zdarzeń gospodarczych polegających w tym przypadku na wykonaniu określonych robót budowlanych, ale i odpowiednie udokumentowanie tych operacji. W sytuacji, gdy organ zakwestionował wykonanie robót przez podmiot wskazane w omawianych fakturach, nie wystarczy samo wykazanie, że roboty takie faktycznie zostały wykonane, aby kwoty wynikające z tych faktur podatnik mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Zdarzenia gospodarcze, które mogą mieć wpływ na wysokość podatku, powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w księgach podatkowych. W myśl art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej, księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Na podstawie § 2 księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty.

Sąd zwraca też uwagę, że wprawdzie zgodnie z zasadami postępowania podatkowego organ podatkowy jest zobowiązany do zebrania całego materiału dowodowego, dążąc do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, jednakże to podatnik musi wykazać w toku postępowania bezpośredni związek poniesionego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że miał on lub mógł mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Strona musi dochować należytej staranności w przypadku nabywania towarów lub usług, aby w przypadku ewentualnego postępowania móc wykazać, że zakupiony towar lub usługa zostały rzeczywiście nabyte. Należy mieć na uwadze, że faktura nie jest dowodem na okoliczność, że wydatek został poniesiony, a usługa w rzeczywistości nabyta. Faktura jest wyłącznie dowodem księgowym, który, jak wspomniano już wcześniej, jest podstawą księgowania w dokumentacji podatkowej, pod warunkiem, że dane wynikające z jej treści są prawdziwe. W analizowanej sprawie treść faktur została skutecznie podważona przez organy podatkowe, z przyczyn wyżej wskazanych. Skarżąca Spółka nie potrafiła w istocie wykazać, że sporne usługi zostały faktycznie wykonane przez firmę M. C.. Argumentacja skargi zawierająca polemikę z ustaleniami faktycznymi oraz wywiedzionymi z tych ustaleń wnioskami prawnymi, skutkującymi określeniem innej wysokości zobowiązania skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok, nie daje w żadnym razie w ocenie Sądu podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organy trafnie przyjęły, iż faktury wystawione przez A. nie posiadają cech dowodu księgowego, albowiem nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych a wydatki w nich wskazane nie mogły być podstawą do uznania ich za koszty uzyskania przychodów. Stąd bezzasadne są zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przytoczonych przepisów prawa materialnego, a nadto wskazanych przez stronę w skardze przepisów prawa procesowego.

W odniesieniu natomiast do kwestii naliczenia przychodu z tytułu korzystania przez skarżącą z nieodpłatnych świadczeń Sąd również nie dopatrzył się uchybień w rozstrzygnięciu DIS w Ł. z dnia 8 stycznia 2013 r. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy do przychodów, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, zalicza się w szczególności wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie. Niezwykle istotnym pozostaje fakt, iż sama ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia nieodpłatnego świadczenia, jednak zarówno literatura, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych wskazują, że za otrzymane nieodpłatnie rzeczy, prawa lub świadczenia należy uznać wszystkie te zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy. A zatem kwintesencją tego rodzaju przysporzenia jest brak świadczenia wzajemnego, co w konsekwencji wyraża się w zaistnieniu stanu, w którym po stronie przyjmującego (beneficjenta) dochodzi do zwiększenia aktywów, bądź zmniejszenia pasywów.

Jak trafnie wskazał w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1064/10 "nieodpłatnym świadczeniem jest zatem uzyskana przez podatnika wymierna korzyść majątkowa niezwiązana z poniesieniem wydatków, powstaniem kosztów, z obowiązkiem uiszczenia wynagrodzenia lub inną formą ekwiwalentu. Ustalenie, czy określone świadczenie uzyskane przez podatnika nieodpłatnie stanowi dla niego przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, wymaga oceny charakteru dokonanego rodzaju czynności, w szczególności zbadania, czy należy ona do czynności przysparzających, w przypadku których strona dokonująca przysporzenia otrzymuje w zamian korzyść majątkową". Ze stanowiskiem tym Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni się zgadza.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (taką definicję zawierają m.in. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06).

W konsekwencji uwzględniając zasadę pewności prawa i określoności konstruowania obowiązku podatkowego w drodze ustawy, użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. określenie "otrzymanie nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw" należy rozumieć, jako niewywołujące przychodu w sytuacji, gdy czynność prawna jest ze swej istoty zawsze nieodpłatna (nabycie następuje w drodze zasiedzenia służebności przesyłu lub gdy podatnik, korzystając z zasady swobody umów i kształtowania swej sytuacji prawnej, dokonuje czynności prawnej nieodpłatnie, w drodze umowy lub ugody sądowej). Przychód zaś powstawałby w takich przypadkach, gdy podatnik zmieniając charakter czynności prawnej odpłatnej, dokonuje jej jako nieodpłatnej. W takim przypadku z istoty rzeczy powinien liczyć się na gruncie prawa podatkowego z negatywnymi konsekwencjami podatkowymi. I tak się stało w niniejszej sprawie, trudno bowiem pokusić się o twierdzenie, że czynność polegająca na pełnieniu funkcji kierownika budowy jest ze swej istoty nieodpłatna. Przeciwnie z doświadczenia życiowego wynika, że tego rodzaju aktywność zawodowa wiąże się ze stosunkowo wysokimi zarobkami. W niniejszej sprawie wysokość przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia wyliczona (w sposób niezwykle szczegółowy) przez organ odwoławczy została ustalona na kwotę 19.952, 27 zł, co pozostaje dalece korzystniejsze dla skarżącej niż wysokość przychodu z tego tytułu zawarta w decyzji organu pierwszej instancji. Za całkowicie błędną należy przy tym uznać argumentację skarżącej spółki, jakoby czynności wykonywane przez A. B. S.Z. i J.O. miały charakter pełnienia funkcji technicznych w ramach wykonywania robót przez podwykonawców. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w żaden sposób tej wersji nie potwierdza, a sama skarżąca nie przedstawiła odpowiednich dowodów na poparcie swych twierdzeń w tej kwestii.

Reasumując Sąd stwierdza także, że organ podatkowy wyczerpująco zebrał materiał dowodowy przydatny do wydania zaskarżonej decyzji oraz dokonał jego wszechstronnej i prawidłowej oceny, a przy tym właściwie zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego. Stan faktyczny i prawny sprawy zostały ustalone zgodnie z wymogami zawartymi w O.p., a w szczególności w art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188 oraz 191 O.p., zaś dokonana przez organ ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka, korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Podkreślenia wymaga, że dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, organ odwoławczy właściwie rozważył całość zebranego materiału dowodowego, a w obszernym uzasadnieniu rozstrzygnięcia bardzo szczegółowo wyjaśnił, jakim dowodom odmówił wiarygodności, a także wskazał na dowody, którym dał wiarę. Podnieść należy, że strona skarżąca nie zdołała podważyć oceny poszczególnych dowodów dokonanej przez organy, mimo, że w odwołaniu od decyzji, jak i w rozpoznawanej skardze, neguje ustalenia dokonane przez organy podatkowe. Fakt, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżąca Spółka nie świadczy w istocie o naruszeniu reguł rządzących postępowaniem dowodowym. Zdaniem Sądu, konkluzja w zakresie ustaleń faktycznych, wywiedziona przez Dyrektora Izby Skarbowej, znajduje pełne pokrycie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który we wzajemnym powiązaniu treści poszczególnych dowodów, pozwala na przyjęcie tych ustaleń w sposób jednoznaczny, zgodnych z logiką i doświadczeniem życiowym.

Z powyższych względów Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów zarzucanych w skardze i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

mak