Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 445/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 par.2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu E. A. T. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.-


UZASADNIENIE

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, iż odwołanie P. L. od decyzji Burmistrza Miasta B. P. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej, zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż w/w decyzją ustalono skarżącemu - właścicielowi nieruchomości położonej w B. P., przy

ul. N., oznaczonej nr geod. A/6, opłatę adiacencką w wysokości 1477 zł

z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanego budową kanalizacji sanitarnej. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przedmiotowa decyzja została doręczona adresatowi w dniu 23 lutego 2009 r., kiedy to zainteresowany odmówił jej przyjęcia. Tymczasem odwołanie od powyższej decyzji, datowane na "12.03.2010 r.", złożone zostało bezpośrednio w organie

l instancji w dniu 16 marca 2010 r.

Zgodnie zaś z brzmieniem art. 129 § 1 i § 2 kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie,

a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W myśl

art. 57 § 1 kpa, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

Odnosząc powyższe do konkretnego przypadku, Kolegium uznało, iż odwołanie skarżącego zostało złożone z naruszeniem obowiązującego terminu do jego wniesienia, który upłynął w dniu 9 marca 2009 r. Jednocześnie organ ustalił, iż zainteresowany nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Mając na względzie powyższe stwierdzono, iż wniesienie odwołania nastąpiło

z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości badania zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznanie bowiem środka odwoławczego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem P.L. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W jej uzasadnieniu skarżący nie przedstawił jednak jakichkolwiek zarzutów dotyczących kwestionowanego postanowienia. Skarżący wskazał natomiast, że Kolegium nie odniosło się merytorycznie do zarzutów podniesionych przez niego w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta B. P. z dnia [...] lutego 2009 r. W pozostałej części uzasadnienia zawarł argumentację na poparcie wniosku o uchylenie w/w decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosło

o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Zgodnie z w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu prawnego, to jest jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej

i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.

Sąd nie ma uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, ma wyłącznie uprawnienia kasatoryjne. Rozpoznając sprawę nie może, zatem zmienić zaskarżonego aktu prawnego a jedynie, uwzględniając skargę, może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane w art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga podlega oddaleniu. Dopiero orzeczenie sądu administracyjnego stanowi podstawę uzyskania merytorycznego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonym postanowieniu zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili jego wydawania.

Przede wszystkim podnieść należy, iż przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia

[...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta B. P. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]w sprawie ustalenia skarżącemu opłaty adiacenckiej w wysokości 1477 zł stanowiącej odpowiednik uczestnictwa w kosztach wybudowania sieci kanalizacji sanitarnej w ulicy N. w B. P.

W niniejszej sprawie za bezsporne uznać należy, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2009 r. została skutecznie doręczona skarżącemu za pośrednictwem organu w dniu 23 lutego 2009 r. W powyższej bowiem dacie skarżący odmówił przyjęcia przesyłki, co zostało potwierdzone poprzez dokonanie stosownej adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru: "odmówił przyjęcia 23.02.09". Zgodnie zaś art. 47 § 2 kpa w przypadku odmowy przyjęcia pisma doręczonego za pośrednictwem poczty lub innego organu, uznaje się, iż pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia. Natomiast odwołanie od przedmiotowej decyzji skarżący złożył za pośrednictwem organu I instancji w dniu

16 marca 2010 r., co potwierdza data prezentaty Urzędu Miasta B. P. – akta administracyjne organu II instancji. Powyższe okoliczności nie są kwestionowane przez strony postępowania, w tym samego skarżącego, znajdują oparcie w aktach sprawy i jako takie odpowiadają prawu.

W tych uwarunkowaniach nie budzi wątpliwości stanowisko organu II instancji, iż złożenie odwołania w dniu 16 marca 2010 r. nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Czternastodniowy terminu do złożenia odwołania od decyzji doręczonej skarżącemu w dniu 23 lutego 2009 r. upłynął bowiem z dniem

9 marca 2009 r. Nie ulega zatem wątpliwości, iż odwołanie od decyzji organu

I instancji zostało wniesione po upływie ponad jednego roku od jej doręczenia skarżącemu.

W tym miejscu godzi się podkreślić, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu. Stosownie bowiem do treści art. 129 § 2 kpa, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie. Podkreślić przy tym należy, iż istotnym elementem pokwitowania odbioru pisma jest data jego doręczenia, z którą to związane są doniosłe skutki prawne np. bieg terminu do złożenia odwołania rozpoczyna się od wskazanej na pokwitowaniu daty. Uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż kwestionowane postanowienie podjęte zostało w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Jednocześnie zauważyć należy, iż skarżący nie wnosił prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Końcowo podnieść należy, iż stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania skutkuje brakiem możliwości merytorycznego rozpoznania odwołania

od decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. Jak słusznie bowiem podniósł organ odwoławczy, rozpatrzenie odwołania wniesionego

z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej. Wzruszenie takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacjach i w trybie przewidzianym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

W przedmiotowej zaś sprawie okoliczności uzasadniające wzruszenie decyzji nie występowały.

Z przyczyn powyższych, Sąd podzielił ocenę prawną sprawy dokonaną przez organ odwoławczy, a skargę jako bezzasadną oddalił (art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 w/w ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz

§ 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności radcy prawnego

w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł.