Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 430/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1, art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1610/17 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy poparcia wniosku o przedstawienie do tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Rady Doskonałości Naukowej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1610/17, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę A. P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy poparcia wniosku o przedstawienie do tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że odmowa poparcia wniosku o przedstawienie A. P. do tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych była uzasadniona z uwagi na niespełnienie przez skarżącą ustawowych kryteriów w zakresie dorobku naukowego i dydaktycznego. W ocenie Sądu pierwszej instancji o powyższym świadczy fakt, że spośród czterech recenzji w postępowaniu przed Radą Wydziału [...] dwie recenzje były pozytywne i dwie zdecydowanie negatywne. Jedna recenzja, pomimo pozytywnego wniosku, zawierała szereg argumentów krytycznych. Natomiast recenzja prof. dr hab. L. W. była pozytywna, ale miała charakter warunkowy, związany z brakiem informacji dotyczących wypromowanych doktorów. Jednoznacznie negatywne były także dwie recenzje uzyskane przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Jak zwrócono uwagę w recenzjach, na dzień wszczęcia postępowania kandydatka nie wypromowała żadnego doktora. Ponadto podano, że tzw. profesorska książka ma nienaukowy charakter, jest zlepkiem artykułów, w większości wcześniej drukowanych, posiada szereg powtórzeń. Z tych względów Sąd Wojewódzki podzielił ustalenie Centralnej Komisji, że wniosek o nadanie tytułu profesora jest przedwczesny.

Sąd pierwszej instancji przyjął także, że nie mogły znaleźć wprost zastosowania przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. z uwagi na specyficzny charakter postępowania w sprawie przedstawienia do tytułu naukowego profesora. Niemniej zaskarżona decyzja zawiera wystarczającą argumentację, pozwalającą na ocenę jej legalności. Wynika z niej w sposób jednoznaczny, dlaczego Centralna Komisja uznała stanowisko Rady Wydziału odmawiające poparcia wniosku o nadanie skarżącej tytułu profesora za słuszne. Podkreślono, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie tytułu naukowego profesora posiada znaczny dorobek naukowy.

Skargę kasacyjną złożyła A. P., zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, zwanej dalej "ustawą" polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji pomimo stawianiu skarżącej wymogów niewymienionych przez przepisy ustawy według stanu sprzed 1 października 2011 r., w sytuacji stwierdzenia, ze procedura prowadzona była w tym reżimie prawnym, a także dokonaniu nieprawidłowej oceny ustaleń organu co do "warunkowości" recenzji prof. W. i przyjęciu, że jego recenzja jest dla skarżącej negatywna oraz stwierdzeniu przeważającej ilości i wagi recenzji negatywnych nad pozytywnymi bez analizy treści wniosków recenzji,

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do poszczególnych zarzutów oraz brak wystarczającego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy przez uznanie, że przepisy art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, co doprowadziło do przyjęcia za organem błędnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.

Ponadto A. P. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:

4. art. 26 ust. 1 ustawy w brzmieniu sprzed 1 października 2011 r. przez błędną jego wykładnię, a konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że skarżąca nie spełniła wymogów określonych w tym przepisie wskutek przyjęcia za organem, że jednym z podstawowych kryteriów dyskwalifikujących skarżącą jest brak wypromowania doktora na datę wszczęcia przewodu doktorskiego oraz braku analizy recenzji pod kątem zawartych w nich ocen dorobku skarżącej w kontekście prawidłowości wyprowadzonych przez organ na ich podstawie wniosków.

W oparciu o tak sformułowany zarzut A. P. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka wskazała, że Sąd w żaden sposób nie odniósł się do poszczególnych zarzutów sformułowanych przez skarżąca w odwołaniu od zaskarżonej decyzji. Sąd przyjął ustalenia organu za swoje, nie dokonując przy tym analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zwróciła uwagę na brak odniesienia się do pozytywnej recenzji prof. B. K. oraz na fakt, że recenzja prof. L. W. została uznana za negatywną z uwagi na jej warunkowy charakter. Tymczasem ani organ ani sąd nie dokonały logicznej analizy stwierdzeń recenzenta, który błędnie zwrócił uwagę na niewypromowanie doktora. W ocenie autorki skargi kasacyjnej recenzent nie wziął pod uwagę, że postępowanie jest prowadzone na podstawie przepisów sprzed 1 października 2011 r., w świetle których promotorstwo doktora może być zrównoważone inną działalnością kandydatki.

Dalej autorka skargi kasacyjnej wywodzi, że w sprawie zaniechano dokonania rzetelnej oceny całokształtu dorobku skarżącej. Nie wskazano rangi i znaczenia wydawnictw zagranicznych ([...] itp.) czy udziału skarżącej w konferencjach organizowanych przez instytucje zagraniczne, np. H. U. w [...]. Bez wpływu na ostateczną ocenę pozostała także działalność skarżącej w zakresie dydaktyki i pozauczelnianych projektów dydaktyczno-naukowych.

Pismem z 18 sierpnia 2021 r. Rada Doskonałości Naukowej (następca prawny Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów) wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W ocenie organu skarżąca nie przedstawia zarzutów, które mogłyby zostać uwzględnione, ponieważ dokonuje wyłącznie polemiki z zaskarżonym wyrokiem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19) w brzmieniu od 3 lipca 2021 r. (Dz.U. z 2021 poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu, Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, zaś wobec braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku sprawę za zgodą stron rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a więc zarzutach zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424; 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025; 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, LEX nr 1488113).

W pierwszej kolejności wymagał ustosunkowania się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia tego przepisu w braku odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do poszczególnych zarzutów skargi oraz w braku wystarczającego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Trzeba zatem przypomnieć, że w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowało się stanowisko, według którego przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną m.in., gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny albo gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyroki NSA: z 22 września 2021 r. sygn. akt III OSK 964/21, LEX nr 3227254, z 26 sierpnia 2021 r. sygn. akt I OSK 449/21, LEX nr 3217130). Odnosząc te rozważania do okoliczności sprawy, w ocenie NSA zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. Wynika z niego, dlaczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, dalej zwaną "Centralną Komisją", z [...] maja 2017 r. nr [...], za zgodną z prawem. W ocenie Sądu pierwszej instancji w zakresie jego kognicji nie pozostawała kwestia oceny merytorycznej recenzji w aspekcie dorobku naukowego kandydata i jego wartości naukowej. Dokonana ocena legalności działania Centralnej Komisji z normami proceduralnymi doprowadziła Sąd Wojewódzki do uznania, że wnioski ww. recenzji uprawniały organ administracji do podjęcia rozstrzygnięcia odmawiającego poparcia wniosku A. P. o nadanie tytułu naukowego profesora. Fakt, iż ocena ta wypadła dla skarżącej negatywnie, nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jakkolwiek faktem jest, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób lakoniczny, to okoliczność ta pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. NSA w składzie orzekającym podziela dotychczasowe orzecznictwo, wskazujące że sama okoliczność, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na przykład nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zatem musiały być to zarzuty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2688/18, LEX nr 3196423). Z sytuacją taką nie mamy do czynienia, a zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej.

Powyższe ustalenia przesądzają o niezasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Dalej skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm., dalej jako "ustawa") przez uznanie, że przepisy art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, co doprowadziło do przyjęcia za organem błędnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. W świetle art. 29 ust. 1 ustawy w brzmieniu sprzed 1 października 2011 r. w postępowaniach dotyczących nadania tytułu profesora przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio – w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe oznacza, iż art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a.") oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie nadania tytułu profesora. Odpowiednie zastosowanie tych przepisów na gruncie ustawy oznacza jednak, że prawodawca dookreślił tryb dochodzenia do prawdy obiektywnej i katalog środków dowodowych, na podstawie których stan faktyczny sprawy ma zostać ustalony przez organy prowadzące postępowanie w sprawie nadania stopnia naukowego albo tytułu profesora. Powyższe wynika ze specyfiki postępowań w tych sprawach (zob. stanowisko NSA przedstawione w wyrokach: z 18 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 420/10, LEX nr 595372, z 2 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1614/10, LEX nr 745104, podobnie M. Sieniuć, Jednostka w postępowaniach w sprawach nadania stopnia i tytułu naukowego. Studium z prawa administracyjnego procesowego, Łódź 2019, s. 149). W konsekwencji organ prowadzący postępowanie w sprawie nadania tytułu profesora ustala stan faktyczny na podstawie dowodów w postaci recenzji, stosownie do treści art. 27 ust. 4 ustawy.

Zarzut powyższy odczytany literalnie opiera się na błędnym założeniu, że Sąd pierwszej instancji przyjął, iż przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w ogóle nie znalazły zastosowania w sprawie. Stwierdzenie to bynajmniej z zaskarżonego wyroku nie wynika. WSA w Warszawie stwierdził wyłącznie, że powyższe przepisy nie znalazły zastosowania wprost, co przesądza o niezasadności zarzutu ich niezastosowania. W następnym zdaniu Sąd wyjaśnia jednak, że za nieuprawniony uznaje również zarzut naruszenia tych przepisów, co oznacza, iż Sąd pierwszej instancji dokonał analizy zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z odpowiednio stosowanymi art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Tym samym nieprawidłowe jest zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzenie, jakoby Sąd w żaden sposób nie odniósł się do poszczególnych zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, a wręcz wskazał, że w sprawie w ogóle nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a. dotyczące postępowania dowodowego. W ocenie NSA w składzie orzekającym Sąd pierwszej instancji poddał analizie decyzję Centralnej Komisji w zakresie prawidłowości oceny zgromadzonego przez organ materiału dowodowego w postaci opinii recenzentów. Sąd pierwszej instancji dał wyraz tej ocenie na stronie 11 uzasadnienia wyroku, uznając że z materiału dowodowego wynika, iż dorobek naukowy skarżącej jest niewystarczający w kontekście art. 26 ust. 1 ustawy. Co za tym idzie, prawidłowo w zaskarżonym wyroku uznał, iż odpowiednie zastosowanie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. na zasadzie art. 29 ust. 1 ustawy oznacza, że organ wydaje rozstrzygnięcie w oparciu o stan faktyczny i materiał dowodowy ustalony na podstawie recenzji przedłożonych w toku postępowania. Analiza wniosków tych recenzji doprowadziła Sąd do przekonania o formalnej poprawności decyzji Centralnej Komisji.

Podobnie odpowiednie stosowanie art. 107 § 3 k.p.a. oznacza konieczność uwzględnienia specyfiki postępowania przed Centralną Komisją, będącą organem kolegialnym. Jakkolwiek rację ma skarżąca kasacyjnie wskazując na ogólnikowość uzasadnienia przedmiotowej decyzji, to w niniejszej sprawie nie można mówić o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że argumenty zawarte w odwołaniu A. P. zostały przez Centralną Komisję rozważone. Zarówno w opinii prof. dr. hab. T. F., jak i w opinii prof. dr hab. A. K. analizowano kwestie trybu procedowania oraz wymogu wypromowania doktora. Opinie te zostały sporządzone stosownie do treści art. 35 ust. 3 ustawy. W tym kontekście uznać należy, że pomimo lakonicznego uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji możliwe jest ustalenie motywów leżących u jej podstaw.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podziela poglądy składów orzekających tego Sądu, że w sprawach o nadanie stopni naukowych i tytułu naukowego sąd administracyjny sprawuje kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji, czyli czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach. Nie jest rolą sądu administracyjnego wkraczanie w merytoryczną ocenę dorobku naukowego osoby ubiegającej się o nadanie tytułu naukowego dokonaną w toku postępowania w recenzjach naukowych (por. wyroki NSA: z 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1261/09, LEX nr 595005, z 11 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 363/08, LEX nr 493029, z 18 października 2006 r. sygn. akt I OSK 940/06, LEX nr 282897).

Z tego względu nietrafny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy.

Zagadnienie wniosków recenzji zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego jest także przedmiotem zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy. Naruszenia tych przepisów skarżąca kasacyjnie upatruje w stawianiu jej wymogów niewymienionych przez przepisy ustawy według stanu sprzed 1 października 2011 r. w sytuacji stwierdzenia, że procedura prowadzona była w tym reżimie prawnym, a także w dokonaniu nieprawidłowej oceny ustaleń organu co do "warunkowości" recenzji prof. W. i przyjęciu, że jego recenzja jest dla skarżącej negatywna oraz stwierdzeniu przeważającej ilości i wagi recenzji negatywnych nad pozytywnymi bez analizy treści wniosków recenzji. Zarzut ten powiązany jest z zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 26 ust. 1 ustawy w brzmieniu sprzed 1 października 2011 r. przez błędną jego wykładnię, bowiem zarzutem tym skarżąca zmierza do zakwestionowania stanowiska, zgodnie z którym jednym z podstawowych kryteriów dyskwalifikujących skarżącą jest brak wypromowania doktora.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów w pierwszej kolejności należy ustalić, który stan prawny miał zastosowanie w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, iż w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy w brzmieniu do 30 września 2011 r. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 84, poz. 455 ze zm.), w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego albo tytułu profesora, mogą być prowadzone przewody doktorskie i habilitacyjne oraz postępowania o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów dotychczasowych albo przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne oraz postępowania o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zatem warunkiem prowadzenia postępowania w sprawie nadania tytułu profesora na podstawie przepisów dotychczasowych było złożenie odpowiedniego wniosku przez osobę ubiegającą się o nadanie tytułu naukowego. Przy czym w judykaturze sądów administracyjnych wskazuje się, że w świetle ww. ustawy nowelizującej w terminie 2 lat od daty wejścia w życie tej ustawy winna zostać podjęta uchwała rady naukowej o wszczęciu danego postępowania o nadanie tytułu naukowego (tak NSA w wyroku z 27 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 1630/15, LEX nr 2032728 i w wyroku z 4 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 1639/15, LEX nr 1989848). Ponieważ w rozpatrywanej sprawie postępowanie zostało wszczęte uchwałą Rady Wydziału [...] z [...] września 2013 r., a więc sprzed 1 października 2013 r., postępowanie mogło toczyć się na podstawie przepisów dotychczasowych. Jednocześnie analiza akt sprawy prowadzi Sąd do wniosku, że skarżąca w istocie wnosiła o przeprowadzenie postępowania na zasadach dotychczasowych. Jakkolwiek okoliczność ta nie wynika explicite z wniosku, to skarżąca podała, iż do czasu wszczęcia postępowania nie pełniła funkcji promotora w przewodzie doktorskim. Ponieważ wymóg wypromowania doktora był warunkiem wszczęcia postępowania w nowym stanie prawnym, to w świetle tego wymogu fakt wszczęcia postępowania uchwałą z [...] września 2013 r. uznać należy za równoznaczny z procedowaniem na podstawie stanu prawnego sprzed 1 października 2011 r.

Powyższe ustalenie pozwala przejść do wskazania, że na gruncie art. 26 ust. 1 ustawy w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie tytuł profesora może być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego, ma osiągnięcia naukowe lub artystyczne znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym oraz posiada poważne osiągnięcia dydaktyczne, w tym w kształceniu kadry naukowej lub artystycznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. W świetle tego przepisu uprawniona jest ocena tego, czy osoba ubiegająca się o nadanie tytułu profesora wypromowała doktora. Wskazuje na to brzmienie art. 26 ust. 1 ustawy, albowiem nie ulega wątpliwości, że pełnienie funkcji promotora w przewodzie doktorskim wpisuje się w przesłankę poważnych osiągnięć dydaktycznych.

Jednakże brak wypromowania doktora nie może stanowić jedynej przesłanki wydania rozstrzygnięcia odmownego, ponieważ okoliczność ta powinna być oceniana wespół z pozostałymi osiągnięciami kandydata. Tym samym organ może wziąć pod uwagę brak wypromowania doktora w połączeniu z pozostałymi osiągnięciami dydaktycznymi kandydata do tytułu profesora.

Uwzględniając powyższe, nie ma racji pełnomocnik skarżącej kasacyjnie twierdząc, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postawiła A. P. wymogi niewymienione przez przepisy ustawy. Przesłanka "poważnych osiągnięć dydaktycznych" jest pojęciem niedookreślonym, wymagającym konkretyzacji w toku postępowania w przedmiocie nadania tytułu profesora. Naruszeniem art. 26 ust. 1 byłaby sytuacja, w której Centralna Komisja stawiałaby skarżącej wymóg niemogący zostać zakwalifikowanym jako poważne osiągnięcie dydaktyczne. Za naruszenie tego przepisu należałoby także uznać niejako "samoistne" stawianie skarżącej wymogu wypromowania doktora, tj. bez uwzględnienia pozostałych poważnych osiągnięć dydaktycznych.

Sytuacja taka nie miała jednak w niniejszej sprawie miejsca. Prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji, że spośród czterech recenzji dwie recenzje były pozytywne i dwie zdecydowanie negatywne. Przy czym jedna z pozytywnych recenzji miała charakter warunkowy. Z recenzji prof. zw. dr. hab. L. W. wynikało, że recenzent uważa wymóg wypromowania doktora za podstawowy, zaś recenzja jest pozytywna "w powiązaniu z założeniem wypromowania doktora". Jakkolwiek prawdą jest, że z cytowanej recenzji nie wynika, według jakiego stanu prawnego recenzent oceniał spełnienie przesłanek nadania tytułu naukowego, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt ten nie przekreśla znaczenia recenzji jako części materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania. Ostatecznie ocena stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie należy do organu. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ drugiej instancji dokonał analizy materiału dowodowego z uwzględnieniem stanu prawnego sprzed 1 października 2011 r. Wskazują na to opinie prof. dr. hab. T. F. oraz prof. dr hab. A. K., w których powyższa kwestia jest rozważana. W konkluzji wymóg wypromowania doktora jawi się jako znaczący, ale fakultatywny. Nie sposób zatem uznać, aby Centralna Komisja podjęła rozstrzygnięcie w oparciu o błędnie ustalony stan prawny. Jednocześnie zdaniem NSA organ oraz Sąd pierwszej instancji wyciągnęły prawidłowe wnioski ze zgromadzonych w toku postępowania opinii, uznając że w sprawie nie można mówić o bilansie pozytywnych i negatywnych recenzji. Powyższe wynika nie tylko z faktu ustalenia braku wypromowania doktora w ramach ogólnej przesłanki "poważnych osiągnięć dydaktycznych", co doprowadziło do podważenia pozytywnego wniosku recenzji prof. zw. dr. hab. L. W. Ocena legalności decyzji Centralnej Komisji z [...] maja 2017 r. powinna być dokonana z uwzględnieniem zarzutów odnośnie do osiągnięć naukowych, których to zarzutów kandydatka nie podważyła. W opiniach sporządzonych w toku postępowania przed organem drugiej instancji zwrócono uwagę na powtórzenia, niekiedy dwustronicowe, w tzw. "profesorskiej książce". Zwrócono także uwagę na błędy w wykazie publikacji, w tym uwzględnianie publikacji następnie powtórzonych w "profesorskiej książce" i tekstów nieposiadających charakteru naukowego. Zarzuty te zostały uznane za poważne (s. 5 opinii prof. dr hab. A. K.). Powyższe okoliczności świadczą o tym, że Centralna Komisja dokonała prawidłowej analizy materiału dowodowego, zaś wnioski wyciągnięte ze zgromadzonych recenzji były prawidłowe. W konsekwencji nie sposób uznać, aby organ naruszył art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy. Ponownie podkreślić przy tym należy, że sąd administracyjny dokonując analizy legalności decyzji w sprawie odmowy poparcia wniosku o przedstawienie do tytułu naukowego profesora nie jest uprawniony do dokonania merytorycznej analizy treści recenzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęte przez Centralną Komisję rozstrzygniecie znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy.

W świetle powyższych ustaleń niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy. Te same względy przesądziły o nietrafności zarzutu naruszenia prawa materialnego, czyli przepisu art. 26 ust. 1 ustawy.

Skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.

Z uwagi na złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną po 14 dniowym terminie wskazanym w art. 179 p.p.s.a., brak było przesłanek z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. do uwzględnienia wniosku Rady Doskonałości Naukowej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.