Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 102/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6551
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Środki unijne
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 14 ust. 1, par. 13a, par. 15 ust. 2a
journal: Dz.U. 2004 nr 114 poz 1191
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
article: art. 7, art. 9
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 roku sprawy ze skargi I. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany wysokości renty strukturalnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. orzekającą o zmianie wysokości renty strukturalnej, przyznanej I. D. decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...].

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Wieruszowie przyznał skarżącej rentę strukturalną w kwocie brutto 1947,72 zł. Przyznane świadczenie ulegało podwyższaniu w drodze wydawanych decyzji administracyjnych w związku z przeprowadzaną waloryzacją kwoty najniższej emerytury. Na podstawie ostatniej decyzji wydanej w tym przedmiocie, kwota przyznanej skarżącej od marca 2015 r. renty strukturalnej wynosiła 2 870,27 zł.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. poinformował skarżącą, że w związku ze zmianą - od dnia 11 marca 2015 r. - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, polegająca mi.in. na dodaniu przepisu § 13a, jak również z uwagi na zbliżający się moment osiągnięcia przez skarżącą wieku emerytalnego, o konieczności złożenia wniosku o ustalenie prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników. Nie złożenie stosownego wniosku, zgodnie z § 15 ust. 2a powołanego rozporządzenia, skutkować będzie zawieszeniem wypłaty renty strukturalnej, w części określonej w przesłanym piśmie.

Decyzją z dnia [...] Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego orzekł o przyznaniu skarżącej emerytury rolniczej w wysokości 1073,18 zł brutto, od dnia 1 maja 2015 r.

Mając powyższe na uwadze Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. ostateczną decyzją z dnia [...] zmienił od maja 2015 r. wysokość przyznanej stronie renty strukturalnej o kwotę przyznanej emerytury z ubezpieczenia społecznego rolników. Wysokość renty strukturalnej po zmianie wyniosła 1 797,09 zł brutto.

Następnie w dniu 2 września 2015 r. do Biura Powiatowego ARiMR w W. wpłynęła informacja, że decyzją z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał skarżącej od dnia 1 czerwca 2015 r. emeryturę w wysokości 1 445,61 zł.

W oparciu o uzyskaną informację Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. decyzją z dnia [...] zmienił od czerwca 2015 r. wysokość przyznanej stronie renty strukturalnej o kwotę przyznanej emerytury z ubezpieczenia społecznego. Wysokość renty strukturalnej po zmianie wyniosła 351,48 zł brutto.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem I. D. wniosła odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR. Uzasadniając strona zakwestionowała możliwość obniżania kwoty przyznanej renty strukturalnej o dwa uzyskane przez nią świadczenia. W jej ocenie, z treści § 14 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. wynika możliwość pomniejszenia renty strukturalnej tylko o jedno świadczenie. Ponadto zakwestionowała prawidłowość pomniejszania kwoty renty strukturalnej o kwotę brutto przyznanego świadczenia. Wskazała, że przyznane świadczenia emerytalne otrzymuje w kwocie netto. Tym samym znalazła się w gorszej sytuacji niż przed uzyskaniem świadczeń emerytalnych.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał treść § 14 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r., zgodnie z którym w przypadku gdy uprawniony do renty strukturalnej w trakcie jej pobierania nabędzie prawo do emerytury z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników, rentę strukturalną zmniejsza się o kwotę tej emerytury.

Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżącej na mocy decyzji Prezesa KRUS z dnia [...] przyznano od maja 2015 r. emeryturę rolniczą w kwocie 1 073,18 zł. Ponadto na podstawie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] skarżąca uzyskała od dnia 1 czerwca 2015 r. świadczenie emerytalne z ubezpieczenia społecznego w kwocie 1 445,61 zł. Z powyższych względów organ I instancji zasadnie, na podstawie w/w przepisu § 14 ust. 1 rozporządzenia, pomniejszył wysokości przyznanej stronie renty strukturalnej o wysokość przyznanych świadczeń, tj.: o kwotę 1 797,09 zł brutto (ostateczną decyzją z dnia 17 lipca 2015 r., czego skarżąca nie kwestionowała) oraz o kwotę 1 445,61 zł na podstawie decyzji z dnia [...] stanowiącej przedmiot odwołania.

Odnosząc się do podniesionego zarzutu nieprawidłowego zmniejszenia renty strukturalnej o kwotę brutto, tj. o kwotę 1 445,61 zł uzyskanego świadczenia emerytalne z ubezpieczenia społecznego organ odwoławczy wskazał, że dokonując przeliczenia organ wziął pod uwagę oba świadczenia w wartościach brutto. Tym samym zarzut w powyższym zakresie uznać należy za bezzasadny.

Natomiast, co do zarzutu nieprawidłowej interpretacji przepisu § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r., polegającej na nieuprawnionym pomniejszeniu przyznanej renty strukturalnej o wysokość obu przyznanych świadczeń, organ odwoławczy wskazał, że użycie przez ustawodawcę w treści powołanego przepisu spójnika "lub" oznacza, że mamy do czynienia z alternatywą nierozłączną, w związku z czym zarówno wystąpienie jednej z przesłanek określonych w przepisie, jak i jednoczesne spełnienie wszystkich, skutkuje zmniejszeniem wysokości przyznanej renty strukturalnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I. D. zarzuciła organom naruszenie art. 7 i art. 9 K.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniosła nadto o przyznanie jej renty strukturalnej w wysokości uwzględniającej potrącenie netto, a nie brutto pobieranych świadczeń emerytalnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 9 marca 2015 r. skarżąca poinformowała, że z uwagi na stan zdrowia prawdopodobnie nie będzie mogła uczestniczyć w rozprawie. Ponadto ponowiła argumentację, co do wadliwości obniżenia wysokości przyznanej jej renty strukturalnej o kwotę pobieranych świadczeń emerytalnych w wysokości brutto.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] o zmianie wysokości renty strukturalnej przyznanej I. D. decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia [...].

Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. z 2004 r. Nr 114 poz. 1191 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 oraz z 2004 r. Nr 42, poz. 386). Zgodnie z treścią powołanego przepisu, w przypadku gdy uprawniony do renty strukturalnej w trakcie jej pobierania nabędzie prawo do emerytury z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników, rentę strukturalną zmniejsza się o kwotę tej emerytury.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. przyznał I. D. rentę strukturalną w wysokości 1 947,72 zł. Kwota przyznanej renty strukturalnej była kilkukrotnie zmieniana, z uwagi na przeprowadzaną waloryzację najniższego świadczenia emerytalnego i od marca 2015 r. wynosiła 2 870,27 zł.

Z uwagi na nabycie przez skarżącą od dnia 1 maja 2015 r. prawa do emerytury rolniczej (w wysokości 1 073,18 zł brutto), Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. decyzją z dnia [...] zmienił od maja 2015 r. wysokość przyznanej stronie renty strukturalnej o kwotę przyznanej emerytury z ubezpieczenia społecznego rolników. Wysokość renty strukturalnej po zmianie wyniosła 1 797,09 zł brutto. Od powyższej decyzji skarżąca nie odwoływała się.

Następnie, z uwagi na nabycie przez skarżącą od dnia 1 czerwca 2015 r. prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego w wysokości 1 445,61 zł., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. decyzją z dnia [...] zmienił od czerwca 2015 r. wysokość przyznanej stronie renty strukturalnej o kwotę przyznanej emerytury z ubezpieczenia społecznego. Wysokość renty strukturalnej po zmianie wyniosła 351,48 zł brutto. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...].

Kwestionując prawidłowość zaskarżonej decyzji skarżąca w istocie zanegowała sposób obliczenia wysokości przypadającej stronie do wypłaty renty strukturalnej, po dokonaniu jej zmniejszenia o kwotę wypłacanej emerytury z ubezpieczenia społecznego. Zdaniem skarżącej wypłacana jej renta strukturalna winna być pomniejszona o kwotę faktycznie otrzymywanej emerytury tj. netto, a nie brutto. Od otrzymywanych świadczeń emerytalnych z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych są bowiem potrącane podatki i składki na ubezpieczenie zdrowotne, które to obciążenia nie były potrącane od wypłacanej skarżącej renty strukturalnej. Powyższe powoduje, że otrzymywana od czerwca 2015 r. kwota faktycznie pobieranych świadczeń uległa zmniejszeniu o prawie 400 zł miesięcznie. I. D. zarzuciła nadto naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz 267 ze zm.) – dalej: K.p.a., którego to naruszenia skarżąca dopatruje się w niepoinformowaniu jej przez organy administracyjne o możliwości zawieszenia prawa do pobierania świadczeń emerytalnych oraz o negatywnych skutkach finansowych wynikających z faktu pobierania tych świadczeń.

W ocenie sądu powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do kwestii obliczenia wysokości wypłacanej renty strukturalnej, pomniejszonej o kwotę brutto przyznanej emerytury z ubezpieczenia społecznego, wskazać należy, że powołany wcześniej przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia z 30 kwietnia 2004 r. reguluje kwestię zbiegu uprawnienia do renty strukturalnej oraz prawa do emerytury, w ten sposób, że kwota wypłacanej renty strukturalnej pomniejszana jest o kwotę ustalonej emerytury. Istotne jest przy tym, że prawodawca na gruncie tego przepisu pomniejszenie renty strukturalnej wiąże z ustaleniem samego prawa do emerytury w określonej wysokości, nie zaś z faktycznym otrzymywaniem świadczenia emerytalnego. Tym samym w ocenie sądu, zachodzi brak podstaw prawnych do formułowania tezy, że wysokość renty strukturalnej ma być pomniejszona o kwotę netto emerytury. Nie wynika to w żadnym wypadku z cytowanych wyżej uregulowań prawnych. Przeliczenie wysokości renty strukturalnej z uwzględnieniem zmniejszenia jej o kwotę emerytury przysługującej beneficjentowi musi następować w wartościach brutto obu świadczeń, albowiem tylko tak zwana wartość brutto wyraża faktyczną, pełną kwotę przyznanego świadczenia z danego tytułu prawnego. Korygowanie przez płatników wysokości tych świadczeń przy ich wypłacie - o inne należności przypadające z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych lub składek na ubezpieczenia zdrowotne - nie oznacza zmniejszenia samej wysokości ustalonego prawa do świadczenia, lecz jest wyłącznie wyrazem dodatkowych obciążeń finansowych tego świadczenia, wynikających z całkiem odrębnych podstaw prawnych. W związku z powyższym za prawidłowe uznać należy stanowisko organów administracji, zgodnie z którym przy dokonywaniu w trybie powołanego wyżej § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r., przeliczenia wysokości renty strukturalnej z uwzględnieniem zmniejszenia jej o kwotę przyznanej beneficjentowi emerytury, oba świadczenia muszą być wyrażone w wartościach brutto. Fakt, iż od przyznanej skarżącej renty strukturalnej nie jest potrącany podatek nie powoduje, że świadczenie to jest wypłacane w wartości netto. Renta strukturalna jest ustalana i wypłacana w kwocie brutto z uwagi na stosowne zapisy ustaw podatkowych. Wyjaśnić należy, że renty strukturalne są zwolnione z opodatkowania na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.). Podstawą powyższego zwolnienia są: w odniesieniu do części finansowanej z budżetu Wspólnot Europejskiej - art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. a ww. ustawy, natomiast w odniesieniu do części finansowanej z budżetu krajowego - art. 21 ust. 1 pkt 47c (obowiązujący do 31.12.2014 r. - Dz. U. z 2014 r., poz. 1328). Ze świadczenia tego nie jest również potrącana składka na ubezpieczenie zdrowotne.

Ponadto fakt wypłacania skarżącej renty strukturalnej w wartości brutto wynika zarówno z decyzji z dnia [...] przyznającej rentę strukturalną, jak i z kolejnych decyzji zmieniających wysokość przyznanego stronie świadczenia. W decyzji z dnia [...] Nr [...] przyznającej skarżącej rentę strukturalną, na stronie pierwszej widnieje wyraźny zapis, iż:

"Miesięczna pomoc finansowa z tytułu renty strukturalnej ustalona w łącznej kwocie brutto 1947,72PLN /słownie: tysiąc dziewięćset czterdzieści siedem złotych siedemdziesiąt dwa grosze/ jest finansowana w:

• 80% z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w kwocie 1558,17PLN,

• 20% Budżetu Państwa w kwocie 389,55PLN."

Analogiczne zapisy znalazły się w kolejnych decyzjach Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. , którymi zmieniano I. D. wysokość przyznanej renty strukturalnej.

Tym samym zarzut skargi w powyższym zakresie uznać należało za nietrafny.

Sąd za chybione uznał także podniesione zarzuty skargi, co do naruszenia przez organy agencji rolnej przepisów postępowania.

Zgodnie z treścią art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Z wyrażonej w powyżej powołanym przepisie zasady prawdy obiektywnej wynika, iż organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy administracji publicznej, działając na podstawie obowiązujących przepisów prawa oraz w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sposób prawidłowy ustaliły wysokość należnej skarżącej renty strukturalnej. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie przedstawiły dokonane ustalenia faktyczne, powołały obowiązujące przepisy prawne, które miały zastosowanie w sprawie, jak również uargumentowały zasadność swojego stanowiska.

W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 9 K.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Powyższy przepis ustanawia ogólną zasadę obowiązku organów administracji publicznej udzielania informacji faktycznej i prawnej stronom postępowania. Jednakże przepis ten nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa. Nie może być utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach, czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów, jak również zastępowaniem jej aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania. Zasady ogólne K.p.a. mają na celu ochronę praw strony w postępowaniu administracyjnym, jednakże nie zwalniają strony od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej.

W przedmiotowej sprawie skarżąca dopatrując się naruszenia art. 9 K.p.a. zarzuciła niepoinformowanie jej przez organy administracji o negatywnych skutkach finansowych wynikających z faktu pobierania świadczenia emerytalnego, jak i niepouczenie o możliwości zawieszenia pobierania tego świadczenia.

Odnosząc się do powyższej argumentacji wskazać należy, że stanowiący podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia z 30 kwietnia 2004 r., zobowiązujący organ do zmniejszenia wysokości renty strukturalnej z uwagi na uzyskanie przez beneficjenta prawa do świadczenia emerytalnego, obowiązuje od dnia wejścia w życie powołanego rozporządzenia, tj. od dnia 1 sierpnia 2004 r. Tym samym skarżąca składając w dniu 31 lipca 2006 r. wniosek o przyznanie renty strukturalnej wraz z załączonym oświadczeniem o znajomości zasad przyznawania i wypłaty rent strukturalnych, była świadoma, że z chwilą nabycia uprawnienia do świadczeń, o których mowa w § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r., przyznana renta strukturalna będzie podlegała modyfikacji w zakresie jej wysokości. Ponadto pouczenie w powyższym zakresie zostało zawarte w skierowanym do skarżącej piśmie z dnia 20 kwietnia 2015 r. informującego o zmianie rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. i wynikającego z tej zmiany obowiązku strony pobierającej rentę strukturalną, wystąpienia do właściwego organu rentowego z wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego lub ubezpieczenia społecznego rolników. Natomiast, co do zarzutu skarżącej zmniejszenia faktycznie pobieranych przez nią świadczeń z uwagi na zmniejszenie wysokości renty strukturalnej, wskazać trzeba, iż zaskarżona decyzja nie pozbawiła strony świadczenia z tytułu renty strukturalnej za okres ustalony decyzją z dnia [...] lecz wpłynęła na zmianę źródła i tytułu finansowania na rzecz skarżącej. Przyznana stronie renta strukturalna została bowiem w części zastąpiona prawem nabytym z tytułu krajowego świadczenia emerytalnego z ubezpieczenia społecznego.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także stanowisko skarżącej, co do niespójności przepisów rozporządzenia z 30 kwietnia 2004 r. Wskazać bowiem należy, że organ administracji publicznej, w rozumieniu K.p.a., działa na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) i nie jest w żadnej mierze uprawniony do badania ich konstytucyjności, spójności z innymi obowiązującymi aktami prawnymi, czy zgodności z zasadami techniki prawodawczej.

Ponadto wbrew twierdzeniu skarżącej powołany przez nią przepis § 13a rozporządzenia z 30 kwietnia 2004 r., dodany przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 lutego 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.2015r. poz. 333), nie daje możliwości podmiotowi pobierającemu rentę strukturalną wyboru pomiędzy tym świadczeniem, a świadczeniami emerytalnymi. Przewidziana w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 748 ze zm.) możliwość zawieszenia lub zmniejszenia świadczenia emerytalnego (również na wniosek uprawnionego) może być spowodowane osiąganiem przez emeryta lub rencistę dodatkowego przychodu i dotyczy tylko niektórych, wskazanych w ustawie świadczeń. Do świadczeń tych nie należy pobierana przez skarżącą renta strukturalna. Co ważne, instytucję zawieszalności całkowicie wyeliminowano w stosunku do ubezpieczonych, którzy osiągnęli powszechny wiek emerytalny. W ocenie sądu powtórzenia w tym miejscu wymaga, że ustawodawca konieczność pomniejszenia wysokości wypłacanej renty strukturalnej powiązał nie z faktycznym pobieraniem świadczenia emerytalnego, a z nabyciem samego prawa do tego świadczenia. Ponadto, jak wynika z komunikatu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 marca 2015 r. (www.minrol.gov.pl) istotą przeprowadzonej zmiany rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. było doprecyzowanie przepisów mające na celu zobowiązanie beneficjentów rent strukturalnych do przechodzenia na emeryturę ustawową po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego. Powyższe wynikało z wniosków z przeprowadzonych kontroli, audytorów Komisji Europejskiej i Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, którzy podnosili brak systemu pozwalającego monitorować, czy beneficjenci, którzy osiągnęli ustawowy wiek emerytalny są w dalszym ciągu uprawnieni do otrzymywania renty strukturalnej w pełnej wysokości. Znowelizowane przepisy nałożyły na ARiMR obowiązek wysłania do beneficjentów rent strukturalnych, na trzy miesiące przed osiągnięciem przez nich wieku emerytalnego, zawiadomienia o konieczności złożenia wniosku o przyznanie emerytury. Natomiast beneficjentów rent strukturalnych zobowiązały do złożenia w ARiMR, w ciągu 30 dni od osiągnięcia wieku emerytalnego, dokumentu potwierdzającego złożenie wniosku o emeryturę krajową. W przypadku niedostarczenia takiego dokumentu, ARiMR została zobowiązana do zastosowania regulacji przewidzianej w § 15 ust. 2a rozporządzenia z 30 kwietnia 2004 r.

Reasumując, sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze fakt nabycia przez skarżącą prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego zasadnie uznały, że wystąpiły przesłanki określone w § 14 ust. 1 rozporządzenia z 30 kwietnia 2004 r., uzasadniające zmniejszenie wysokości pobieranej przez stronę renty strukturalnej o kwotę przyznanej od dnia 1 czerwca 2015 r. emerytury. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, zapewniając skarżącej czynny udział w postępowaniu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

d.j.

.