Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 73/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 14 ust. 8
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 43 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2086
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Protokolant Magdalena Dworszczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi B. i B.M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B. i B.M. od decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...], Nr [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, na działce nr [...] w K., gmina D., Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych:

W dniu 7 grudnia 2007r. B. i B.M. złożyli w Wydziale Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego we W. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego jednorodzinnego budynku mieszkalnego w K. przy ul. [...], na terenie działki nr [...], AM-24 obręb K., gmina D..

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Starosta Powiatu W. nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia, w terminie do dnia 4 lutego 2008 r., wskazanych nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowlanym.

W odpowiedzi na powyższe postanowienie, B. i B.M. pismem z dnia 4 lutego 2008 r., wnieśli o zawieszenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę omawianej inwestycji, a organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] Nr [...], zawiesił na wniosek strony omawiane postępowanie. Inwestorzy w dniu 13 lutego 2008 r. wnieśli o podjęcie zawieszonego postępowania.

Starosta Powiatu W. postanowieniem z dnia [...] Nr [...], podjął zawieszone postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę omawianej inwestycji.

Następnie decyzją Starosty Powiatu W. z dnia [...] Nr [...], odmówiono skarżącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, na działce nr [...] w miejscowości K., gmina D..

W wyniku rozpatrzenia odwołania B. i B.M., Wojewoda D. decyzją z dnia [...] Nr [...], uchylił w całości powyżej wymienioną decyzję, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę, Starosta Powiatu W. postanowieniem z dnia [...] nr [...], nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia, w wyznaczonym terminie, nieprawidłowości w przedłożonym do wniosku projekcie budowlanym poprzez doprowadzenie projektu do zgodności z ustaleniami § 6 pkt 3 ppkt 3a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi K., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy D. nr [...] z dnia [...] (Dz. Urzęd. Woj. D. Nr [...], poz. [...]).

Następnie Starosta Powiatu W. decyzją z dnia [...] Nr [...], odmówił B. i B.M. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, na działce nr [...] w miejscowości K., gmina D.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przyczyną odmowy jest nie uzupełnienie przez inwestorów projektu budowlanego w wyznaczonym terminie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli B. i B.M.. Skarżący podnieśli, że uzyskali zgodę zarządcy drogi tj. Wójta Gminy D., na usytuowanie obiektu budowlanego w mniejszej odległości od linii rozgraniczającej drogę, niż wymagana przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r., Nr 19, ze zm.). Wskazali także, iż ustalone w planie nieprzekraczalne linie zabudowy od ul. [...] - 6 m oraz od ul. [...] - 8 m, wynikają z zastosowania przez Radę Gminy wprost norm odległościowych z art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, a w planie brak jest przepisu, "który by zabraniał na uzyskanie(a) odstępstwa od zasady nieprzekraczania linii zabudowy, w trybie przepisu art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych".

Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania.

Przywołując treść przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ odwoławczy, stwierdził, że obszar projektowanej inwestycji położony jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie K. w gminie D. - część "B", podjętym uchwałą Rady Gminy D. z dnia [...] Nr [...] (Dz. Urz. Woj. D. Nr [...], poz. [...]. Teren ten oznaczony jest na rysunku planu symbolem MR1. W § 5. ust. 10 tekstu planu, określono przeznaczenie terenu MR1 i zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w sposób następujący:

"MR1 - przeznaczenie podstawowe - zabudowa zagrodowa.

1) Teren stanowi obszar rehabilitacji istniejącej zabudowy.

2) Dopuszcza się przekształcanie istniejącej zabudowy zagrodowej na zabudowę mieszkaniową.

3) Ustala się jako przeznaczenie dopuszczalne:

a) usługi komercyjne nieuciążliwe - wbudowane w części parterowej, dobudowywane lub wolno stojące obiekty usługowe, zajmujące do 30% powierzchni użytkowej przeznaczenia podstawowego,

b) urządzenia towarzyszące,

c) zieleń urządzona,

d) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.

4) Zabrania się lokalizowania w granicach działek przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stwarzających uciążliwości dla mieszkańców i środowiska zgodnie z przepisami szczególnymi.

5) Lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i urządzania terenu:

a) wysokość modernizowanej lub nowo realizowanej zabudowy nie może przekroczyć 3 kondygnacji naziemnych (poddasze użytkowe liczone jako jedna kondygnacja) lecz nie więcej niż 8 m licząc od poziomu terenu (najniższego) do okapu dachu,

b) ustala się dachy dwuspadowe i wielospadowe, dachy jednospadowe i płaskie dopuszcza się w budynkach gospodarczych, garażowych i usługowych,

c) dopuszcza się przeznaczanie pod zabudowę (w tym utwardzone nawierzchnie, dojścia i dojazdy, parkingi i tarasy) maksymalnie do 40% powierzchni działek, pozostałą część należy użytkować jako czynną biologicznie (trawniki, zieleń ozdobna, ogrody itp.)."

Natomiast zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 3 tekstu planu, oznaczenia graficzne "linie zabudowy nieprzekraczalne" na rysunku planu są obowiązującymi ustaleniami planu. Paragraf 6 ust.3 pkt 2 i pkt 3 lit. a planu stanowią, że ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy od ulicy [...] oznaczonej w planie symbolem Z1/2 - dla wszelkiej zabudowy minimum 8 m od krawędzi jezdni, a dla pozostałych terenów 6 m od linii rozgraniczających dróg dojazdowych oznaczonych symbolem D oraz ciągów pieszo-jezdnych oznaczonych symbolem DX do krawędzi jezdni.

Dokonując badania zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że zaproponowane przez inwestorów rozwiązania projektowe, przedstawione na projekcie zagospodarowania terenu, naruszają w pewnym fragmencie, określone w § 6 ust.3 pkt 3 lit. a ustalenia planu, dotyczące wymogów nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę dojazdową oznaczoną w planie symbolem D (ul. [...]).

W ocenie organu odwoławczego Starosta prawidłowo, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wezwał inwestorów (postanowienie z dnia [...], Nr [...]) do usunięcia omawianej nieprawidłowości projektu zagospodarowania terenu, wyznaczając termin do 11 lipca 2008 r.. Wzmiankowane postanowienie doręczone zostało inwestorom w dniu 25 czerwca 2008 r. i od tego dnia dysponowali 16-dniowym terminem do usunięcia wskazanych braków. Zdaniem Wojewody, wyznaczony termin był terminem wystarczającym do usunięcia braków. Jednakże inwestorzy nie usunęli stwierdzonej niezgodności projektu zagospodarowania terenu z powyżej wskazywanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W rozpatrywanej sprawie przedłożony zatem do zatwierdzenia projekt budowlany nie spełnia wymagań art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, co zdaniem organu przesądza o odmowie pozwolenia na budowę omawianej inwestycji.

Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U., Nr 80, poz.717), plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Przepisy prawa nie przewidują odstępstw od zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem ustalenia zawarte w planie są obowiązujące w takim zakresie w jakim stanowi o tym plan i brak jest możliwości ich obejścia. Natomiast instytucja odstępstwa występuje jedynie w odniesieniu do przepisów techniczno-budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o pozwolenie na budowę bada zgodność inwestycji zarówno z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z zacytowanego art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jaki i zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co wynika z punkt 2 wymienionego artykułu, i wymagania obu tych punktów muszą być spełnione.

Wobec wyżej powiedzianego w ocenie organu odwoławczego fakt dysponowania przez inwestora, wydaną w trybie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] znak: [...], zezwalającą na zmianę odległości usytuowania nieruchomości względem krawędzi jezdni - dla działki nr [...] od strony drogi gminnej na działce nr [...], obręb K., nie wyłącza spełnienia przez omawianą rozbudowę wymagań planu odnośnie nienaruszania zaznaczonego na rysunku planu przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy.

Wobec powyższego, organ odwoławczy orzekł jak wyżej.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli B. i B.M., zarzucając, że decyzja ta narusza Ich prawo jako właścicieli nieruchomości przeznaczonej na cele budowlane. Skarżący podnieśli, że niesporny jest fakt, iż planowana rozbudowa budynku mieszkalnego znajdującego się przy ul. [...] w K., przekracza nieprzekraczalne linie zabudowy określone w przepisach uchwały Rady Gminy D. nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Nr [...], poz. [...]). Z tej to przyczyny przed zleceniem wykonania projektu budowlanego oraz złożeniem wniosku o pozwolenie rozbudowę:

– uzyskali zgodę Wójta Gminy D. na odstępstwo w zakresie usytuowania planowanej rozbudowy budynku mieszkalnego w odległości mniejszej niż 6 m, określonej w przepisach (pismo [...] z dnia 12.01.2007)

– zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy - prawo budowlane – złożyli wniosek o odstępstwo od przepisów § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie zaakceptowania usytuowania projektowanej rozbudowy budynku mieszkalnego (pismo z dnia 08.02.2007, złożone do Starostwa Powiatu W. dnia 05.04.2007) w odległości mniejszej niż wymagana przepisami prawa

– uzyskali odpowiedź datowaną 16 maja 2007 r. (nr pisma: [...]) na ww. wniosek, w której Starosta stanowisko następujące stanowisko, cyt: "Odstępstwo od warunków technicznych w sprawie odległości usytuowania obiektu budowlanego przy drodze, w szczególnie uzasadnionych przypadkach może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę (...). Z załączonej do wniosku decyzji nr [...] z dnia [...] wydanej przez Wójta Gminy D. wynika, że inwestor otrzymał zezwolenie na zmianę odległości usytuowania nieruchomości względem krawędzi jezdni..."

Powyższa odpowiedź Starostwa została potraktowana przez skarżących jako decyzja na złożony wniosek, gdyż zawiera wszystkie niezbędne dla decyzji przesłanki tj. oznaczenie organu i wskazanie strony postępowania oraz jednoznaczne rozstrzygnięcie, które stwierdzało, że nie ma konieczności uzyskania niezbędnego zezwolenia na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., z powodu braku podstawy prawnej - według oceny Starosty - do występowania w tej sprawie z odpowiednim wnioskiem do właściwego Ministra.

Skarżący zarzucili, że Wojewoda D. nie odniósł się w żaden sposób do ww. faktów i pominął je w swoim rozstrzygnięciu.

W ocenie skarżących żądanie będące przedmiotem postanowienia nr [...] jest działaniem organu godzącym w zasady współżycia społecznego i złamaniem podstawowej konstytucyjnej zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, gdyż decyzja taka, jeśli nawet jest ona nieuzasadniona powinna była zapaść odpowiednio wcześniej - dałaby skarżącym wówczas możliwość jej zakwestionowania bez ponoszenia kosztów projektu budowlanego, który na obecnym etapie jest uznawany za nieprawidłowy.

Zdaniem skarżących przepisy uchwały o ustaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stoją na przeszkodzie w uznaniu za skuteczne zezwolenia na odstępstwo jakie otrzymali. W uchwale brak jest w ogóle unormowań dotyczących kwestii uregulowanych wspomnianymi przepisami ustawy o drogach publicznych. Regulacje takie są zawarte w wielu planach zagospodarowania przestrzennego innych gmin w Polsce. Przykładowo odniesienie takie zawiera Uchwała Nr [...] Rady Gminy w G., z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. - § 4 ust. 2 pkt 3 (źródło - Biuletyn Informacji Publicznej Gminy Informacji Publicznej G.. [...]). To że brak jest takich unormowań w uchwale Rady Gminy D., nie można twierdzić, iż nie jest możliwe uzyskanie właściwego zezwolenia w trybie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, gdyż akt rangi uchwały nie może derogować przepisu ustawowego. Ustawa ta jako akt wyższego rzędu ma pierwszeństwo w stosowaniu przed aktem niższego rzędu jakim jest uchwała rady gminy D. nr [...] z dnia [...] uchwalająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który obowiązuje dla naszej działki.

W ocenie skarżących najważniejszą kwestią, której organy nie rozstrzygnęły właściwie, jest błędna wykładnia i nieprawidłowe zastosowanie prawa, w szczególności:

– nieuwzględnienie przepisu art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, który zezwala na usytuowanie obiektu budowlanego w odległości mniejszej niż określone w uchwale Rady Gminy D. nr [...] z dnia [...],

– nie rozstrzygnięcie stwierdzonej sprzeczności w prawie oraz

– przyjęcie przepisów uchwały gminnej za ważniejsze od uregulowań ustawowych.

Zdaniem skarżących w zaistniałej sytuacji ma miejsce kolizja w prawie (kolizja norm w prawie), polegająca na: z jednej strony zakazem stawiania obiektów budowlanych poza nieprzekraczalną linią zabudowy określoną w przepisach uchwały gminnej, a z drugiej strony prawnie dopuszczanym odstępstwem od tego zakazu, określonym w przepisach ustawowych.

Jedyną właściwą regułą jest więc w ocenie skarżących reguła, która określa, że w przypadku kolizji norm określonych w akcie wyższym i niższym, stosuje się te określone w akcie wyższym. Pozwala to zdaniem skarżących stwierdzić, że w Ich przypadku, za jedyne możliwe do zastosowania normy, są te określone w przepisach ustawy o drogach publicznych, które w przedmiotowej sprawie wyłączają możliwość zastosowania przepisów uchwały gminnej, w zakresie usytuowania planowanej rozbudowy budynku w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy. W związku z powyższym, zdaniem skarżących, Starosta nie miał prawa uznać, że złożony projekt budowlany, w którym planowana rozbudowa przekracza nieprzekraczalną linię zabudowy określoną w uchwale o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest niezgodny z przepisami prawa.

Skarżący nie godzą się z przyjętą przez organy interpretacją prawną, gdyż spełnienie wymagań oraz skorzystanie z uprawnień wynikających z decyzji Wójta Gminy D., jest niemożliwe.

Tym samym wniesiona skarga zasługuje zdaniem skarżących na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony był jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 § 1 lub art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], Nr [...].

Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz.1118 ze zm.).

I tak przepis art.35 ust.1 Prawa budowlanego obliguje organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego do sprawdzenia:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7.

W razie zaś stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w cyt. wyżej ust.1 art.35, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę /art.35 ust.3 Prawa budowlanego/.

Niesporne jest w sprawie, że Starosta Powiatu W. wydając decyzję z dnia [...], Nr [...] odmawiającą skarżącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, na działce nr [...] w K., gmina D., jako podstawę materialno-prawną powołał w/w przepis art. 35 ust.3 Prawa budowlanego.

Podstawową zatem kwestią jest udzielenie odpowiedzi, czy organ I instancji miał dostateczną podstawę do wydania w oparciu o cyt. wyżej przepis art.35 ust.3 Prawa budowlanego, opisanej wyżej decyzji odmawiającej skarżącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, na działce nr [...] w K., gmina D..

Niesporne jest w sprawie, że teren będący przedmiotem potencjalnego zainwestowania, objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębie K. w gminie D. – część "B", uchwalonym uchwałą Rady Gminy D. z [...], Nr [...] /Dz.Urzędowy Województwa D. Nr [...], poz. [...]/.

Zgodnie z § 2 tejże uchwały, plan ustala m. innymi linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania /pkt.1/, a także lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy /pkt.6/.

W § 4 ust.2 uchwała stanowi, że oznaczenia graficzne na rysunku planu są obowiązującymi ustaleniami planu. Dotyczy to m. innymi nieprzekraczalnych linii zabudowy / pkt.3/.

Istotne jest także postanowienie § 6, zatytułowanego: "Zasady rozwoju i funkcjonowania układu komunikacyjnego", gdzie w ust.3 stwierdza się, że: "Ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy:

1/ dla terenów oznaczonych symbolem MU – 8 m od linii rozgraniczającej dróg dojazdowych oznaczonych symbolem D i lokalnych oznaczonych symbolem L;

2/ od ulicy [...] oznaczonej w planie symbolem Z1/2 – dla wszelkiej zabudowy minimum 8 m od krawędzi jezdni;

3/ dla pozostałych terenów:

a/ 6 m od linii rozgraniczających dróg dojazdowych oznaczonych symbolem D oraz ciągów pieszo-jezdnych oznaczonych symbolem DX do krawędzi jezdni /.../ ".

Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że postanowieniem z dnia [...], Nr [...], wydanym na podstawie art.35 ust.3 Prawa budowlanego, Starosta Powiatu W. rozpatrując wniosek skarżących w sprawie wydania pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w K. gmina D., nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia w określonym terminie nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowlanym, poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z cyt. wyżej § 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi K., uchwalonym uchwałą Rady Gminy D. Nr [...] z [...] - w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy / § 6 ust.3 pkt.3 lit.a /.

W odpowiedzi na powyższe postanowienie, skarżący w piśmie z dnia 7 lipca 2008r. oświadczyli, cyt.: "... iż strona nie będzie usuwać stwierdzonych przez tut. Urząd domniemanych nieprawidłowości /.../ w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, gdyż według strony złożony projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa...". Powołali się przy tym na złożoną w organie decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...], Nr [...] o wyrażeniu zgody na odstępstwo w zakresie usytuowania planowanej rozbudowy w odległości mniejszej niż 6 m.

Istotne jest w sprawie i co jest okolicznością niesporną, że odległość projektowanej rozbudowy do linii rozgraniczających drogę dojazdową oznaczoną w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem D, jest mniejsza niż 6 m.

Oznacza to tym samym, że w przedłożonym przez skarżących projekcie budowlanym zamierzonej rozbudowy, linia zabudowy ustalona cyt. wyżej przepisem § 6 ust.3 pkt.3 lit.a - obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi K., nie została zachowana.

Skarżący nie kwestionują, że przedmiotowa odległości /linia zabudowy/ jest mniejsza niż ustalona planem zagospodarowania, jednakże Ich zdaniem za wydaniem pozwolenia na opisaną wyżej rozbudowę przemawia przedłożona przez Nich zgoda Wójta Gminy na odstępstwo w tym zakresie oraz stanowisko Starosty zaprezentowane w piśmie skierowanym do skarżących z dnia 16 maja 2007r., Nr [...].

W aktach sprawy znajduje się istotnie kserokopia decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...], Nr [...], wydana z powołaniem się na przepis art.43 ust.2 w związku z art.19 ust.2 pkt.4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych /Dz.U. 2004r., Nr 204, poz.2086 ze zm./, zezwalająca skarżącemu na zmianę odległości usytuowania nieruchomości względem krawędzi jezdni dla działki nr [...] od strony drogi gminnej na działce nr [...], obręb K., tj. na rozbudowie istniejącego budynku i tym samym zbliżeniu nieruchomości do granicy pomiędzy działką [...] i pasem drogowym.

W aktach sprawy znajduje się także opisane wyżej pismo Starosty z 16 maja 2007r.

Zważyć jednak należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi K., uchwalony uchwałą Rady Gminy D. Nr [...] z [...] - jest zgodnie z art.14 ust.8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./, aktem prawa miejscowego. Oznacza to w myśl postanowień art.87 ust.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, że jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa.

Innymi słowy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest częścią systemu prawnego państwa. Przedmiotowy plan różni się w porównaniu z innymi normami powszechnie obowiązującymi tylko tym, że ustalenia jego obowiązują na obszarze danej gminy /por. R.Hauser, M.Mzyk, Z.Niewiadomski, M.Rzążewska, Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z komentarzem. Wyd.Prawnicze Warszawa 1995r., str.28/.

Sąd zatem w pełni podziela poglądy prezentowane w doktrynie, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego, mające moc powszechnie obowiązującą - muszą być przestrzegane bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą krytyczny stosunek, dopóki nie zostaną zmienione w trybie w/w ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str.143/.

W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że organ I instancji właściwy w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę związany był postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi K., mającymi moc powszechnie obowiązującą.

Także Sąd w niniejszym postępowaniu, wszczętym skargą na opisaną wyżej decyzję Wojewody D. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...], Nr [...], odmawiającą B. i B.M. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, na działce nr [...] w K. gmina D., nie może objąć kontrolą w/w miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi K..

Przedmiotowa uchwała może być natomiast przedmiotem oceny – kontroli Sądu jedynie wówczas, gdy zostanie wniesiona skarga w trybie art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./. Zgodnie z tym przepisem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt SK 76/06 /OTK-A 2008/7/121/, legitymacja do wniesienia powyższej skargi opiera się na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. W jednym przepisie połączono kryteria dwu odrębnych konstrukcji prawnych wyznaczających zakres kontroli sądu administracyjnego nad działalnością uchwałodawczą organów gmin. Skarga na podstawie art. 101 nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy).

W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że skoro cyt. wyżej przepis art.35 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego wymaga od organu sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w okolicznościach niniejszej sprawy zasadne było wydanie przez ten organ w oparciu o art.35 ust.3 Prawa budowlanego opisanego wyżej postanowienia z 13 czerwca 2008r.

Skoro zaś skarżący nie usunęli stwierdzonych przez organ nieprawidłowości wyżej opisanych, to oznacza, że nie zachodziła zgodność przedłożonego przez skarżących projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art.35 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego/.

Jeżeli tak, to zachodziły przesłanki do wydania w oparciu o cyt. wyżej przepis art.35 ust.3 Prawa budowlanego decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Trafne jest tym samym stwierdzenie organu odwoławczego, że wykazana przez organ pierwszej instancji niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, uniemożliwiała zatwierdzenie projektu budowlanego, a w konsekwencji uniemożliwiała wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Przywołać w tym miejscu również należy poglądy doktryny, podzielane w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że negatywny wynik ustaleń organu co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę /por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, 2 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2007, str.424/.

W tej sytuacji, skoro przedłożony przez skarżących projekt budowlany nie spełniał wymogu z w/w art.35 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego, bez znaczenia prawnego pozostaje przedłożona przez skarżących, a opisana wyżej decyzja Wójta Gminy D. z dnia [...], Nr [...], jak i też stanowisko Starosty ujęte w piśmie z dnia 16 maja 2007r., Nr [...].

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej - nie wykazała, by decyzja ta, jak i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji, wydana została z naruszeniem przepisów tak prawa materialnego jak i prawa procesowego.

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi B. i B.M., a wobec tego oddalił ją w myśl art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.