Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 865/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, art. 208
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28, art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skarg Z. T., Gminy [...] i J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od skarżących Z. T. i J. W. solidarnie na rzecz strony skarżącej Gminy [...] kwotę 440 zł /słownie: czterysta czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 865/12

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania Gminy Miasto [...] oraz Z. T. i J. W. – zastępowanych przez pełnomocnika radcę prawnego R. K., uchylił pkt 2 decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010r. orzekającą w pkt I o zwrocie nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miasto [...], położonej w obr. 216 R. – S., oznaczoną ewidencyjnie jako działki nr 543/1, 543/2, 543/3, 543/4, 543/5 o łącznej pow. 1,2444 ha wpisaną w KW Nr [...] na rzecz Z. T. w 1/2 części i J. W. w 1/2 części oraz ustalił w pkt II wysokość zwaloryzowanej należności tytułem zwrotu odszkodowania.

Jako podstawę prawną organ wskazał art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 9a ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm./ - zwana dalej u.g.n.

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia [...] marca 2008r. Z. T. wystąpiła do Prezydenta Miasta [...] o zwrot działki nr 113 obr. 3 R., stanowiącej własność Gminy Miasto [...].

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] Wojewoda wyłączył Prezydenta Miasta [...] i wyznaczył Starostę [...] do załatwienia sprawy.

W wyniku rozpatrzenia wniosku Starosta [...] po raz pierwszy wydał decyzję w dniu [...] listopada 2009r. Nr [...] o zwrocie objętej wnioskiem nieruchomości.

Decyzja ta została jednak wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2009r. nr [...], który uchylił ją, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Powodem powyższego był fakt, że wniosek o zwrot nieruchomości nie został złożony przez wszystkie uprawnione osoby.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] orzekł w pkt I o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości położonej w obr. 216 R.– S. oznaczonej jako działki nr 543/1, 543/2, 543/3, 543/4 i 543/5 o łącznej powierzchni 1,2444 ha wpisanej w KW nr [...], stanowiącej własność Gminy Miasto [...] na rzecz Z. T. w 1/2 części i J. W. w 1/2 części, w pkt II ustalił wysokość zwaloryzowanej należności tytułem zwrotu odszkodowania na kwotę 260 652 zł i zobowiązał wnioskodawczynię do jej zwrotu na rzecz Gminy Miasto [...] w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna, w pkt III rozłożył spłatę należności na dziesięć równych rat rocznych i pięć rat miesięcznych po 13 032,60 złotych.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie umowy sprzedaży z dnia 20 maja 1988r., sporządzonej w formie aktu notarialnego nr Rep. [...] z 1988r. M. T. zbył, w trybie art. 8 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość oznaczoną jako działka nr 113 położoną w obr. 3 R. – S. za cenę 8 532 638 zł. Celem wywłaszczenia była budowa osiedla mieszkaniowego [...].

Organ wskazał, co wynikło z przedłożonych postanowień Sądu Rejonowego

w R. z dnia [...].04.2008r., sygn. [...] i [...].11.2009r., sygn. [...], że spadkobierczyniami po M. T. są Z. T. i J. W.

Starosta [...] ustalił, że w chwili obecnej wywłaszczona nieruchomość odpowiada działkom nr 543/1, 543/2, 543/3, 543/4, 543/5 o łącznej powierzchni 1,2444 ha położonym w obr. 216 [...]. Ustalono również, że na ww. nieruchomości nie został zrealizowany cel wywłaszczenia, co stanowi przesłankę do wydania decyzji o zwrocie nieruchomości (działki 543/1, 543/2, 543/3, 543/4 i 543/5 stanowią nieużytek porośnięty trawą, drzewami samosiejkami, natomiast na działce nr 543/2 urządzona jest droga asfaltowa do chwili obecnej nieużytkowana).

O wysokości zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania organ orzekł na podstawie operatu szacunkowego opracowanego przez rzeczoznawcę majątkowego.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] Starosta [...] sprostował z urzędu błąd pisarski zawarty w pkt III decyzji z dnia [...] listopada 2010r. w ten sposób, że pkt ten winien brzmieć: "rozłożyć ustaloną kwotę dla Z. T. i J. W. na dziesięć równych rat rocznych po 13 032,60 zł".

Powyższą decyzję zakwestionowała Gmina Miasto [...] – zastępowana przez pełnomocnika rad. pr. A. N. oraz Z. T. i J. W. – obie zastępowane przez pełnomocnika rad. pr. R. K.

Gmina Miasto [...] wskazała, że zaskarżona decyzja jest w całości błędna, bowiem organ nie zbadał okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Nie zbadano czy umowa sprzedaży nieruchomości z dnia [...] maja 1988 r. została zawarta po wyznaczeniu przez organ terminu do zawarcia umowy. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 26.08.2010r. sygn. I OSK 1407/09 dyspozycją przepisu art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. objęte są jedynie umowy zawierane po wyznaczeniu przez organ, na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, terminu do zawarcia umowy tj. umowy na warunkach wywłaszczenia.

Z. T. i J. W. zastępowane przez pełnomocnika rad. pr. R. K., zaskarżyły decyzję Starosty w części dotyczącej pkt II i III i wniosły o jej uchylenie w tej części oraz przekazanie sprawy Staroście [...] do ponownego rozpoznania w tym zakresie, ewentualnie "o zmianę ww. decyzji w pkt II i III poprzez rozłożenie kwoty zwaloryzowanego odszkodowania na 10 rocznych rat oraz zmianę terminu na wpłatę I raty zwaloryzowanego odszkodowania i wskazania przez organ nowego dłuższego terminu opłatę I raty zwaloryzowanego odszkodowania płatnej do Biura Gospodarki Mieniem Miasta [...]". Odwołujące zarzuciły decyzji naruszenie m. in. art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a. Wskazały, że decyzja w pkt II i III jest nieczytelna i nie sposób odczytać intencji organu bowiem w pkt II organ zobowiązuje do zwrotu w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna całości kwoty 260 652,00 zł, zaś w pkt III kwota zwaloryzowanego odszkodowania została rozłożona na 10 równych rat rocznych i pięć rat miesięcznych. Ponadto kwota zwaloryzowanego odszkodowania została ustalona w sposób rażąco wygórowany, a odwołujące się zostały pozbawione możliwości wypowiedzenia się co do zasadności ustalenia kwoty odszkodowania. Zakreślenie tak krótkiego terminu wpłaty I raty (14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna) spowodowało, że skarżące nie są w stanie decyzji tej wykonać. Organ w tym zakresie winien mieć na uwadze słuszny interes skarżących oraz winien kierować się zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W dalszej części odwołujące się zakwestionowały sporządzony operat szacunkowy i jego aktualizację

w części dotyczącej wysokości zwaloryzowanego odszkodowania. Fakt usytuowania na nieruchomości licznych urządzeń infrastruktury technicznej i sanitarnej znacznie obniża wartość nieruchomości. Organ winien ustalić dokładną datę dokonania budowy urządzeń na gruncie i uzyskać stosowną dokumentację budowy tychże urządzeń. Wobec powyższego wartość rynkowa nieruchomości winna być zweryfikowana przez organ odwoławczy.

Wojewoda wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w pkt II i w tym zakresie ustalił wysokość zwaloryzowanej należności na kwotę 260 652 zł, którą spadkobiercy byłego właściciela zobowiązani są zwrócić Gminie Miasta [...] w następujących częściach: Z. T. 130 326 zł, J. W. 130 326 zł.

W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że odwołanie Z. T. i J. W. zasługuje częściowo na uwzględnienie. Bezspornym w sprawie jest, że M. T. aktem notarialnym nr Rep. [...] z [...].05.1988r. zbył, w trybie art. 8 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość oznaczoną jako działka nr 113 położoną w obr. 3 R. – S. za cenę 8 532 638 zł. Celem wywłaszczenia była budowa osiedla mieszkaniowego [...]. Spadkobierczyniami po M. T. są Z. T. i J. W. Nadto cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, a w chwili obecnej wywłaszczona nieruchomość odpowiada działkom nr 543/1, 543/2, 543/3, 543/4, 543/5 o łącznej powierzchni 1,2444 ha położonym w obr. 216 R. – S.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Gminy Miasto [...], o konieczności ustalenia czy wywłaszczona nieruchomość została sprzedana w trybie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29.04.1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości organ podniósł, że mając na uwadze treść art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. brak jest podstaw do stosowania zawężającej interpretacji tego przepisu i ograniczenia stosowania przepisów u.g.n. w sposób wykazany przez stronę odwołującą się.

Odnośnie zarzutów Z. T. i J. W. organ odwoławczy uznał, że pkt II decyzji organu I instancji w części nakazującej zwrot należności tytułem zwaloryzowanego odszkodowania w kwocie 260 652 zł w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna, stoi w sprzeczności z pkt III decyzji, w którym należność została rozłożona na raty płatne w okresie 10 lat. Również za zasadny uznano zarzut dotyczący pkt II, który początkowo (przed wydaniem postanowienia o sprostowaniu) określał okres płatności rat w wymiarze 10 lat i 5 miesięcy. Powyższy zapis pozostawał w sprzeczności z art. 141 u.g.n., w którym jednoznacznie wskazano, że należność z tytułu zwaloryzowanego odszkodowania może zostać rozłożona na raty płatne w okresie nie dłuższym niż 10 lat. Zapis ten został jednak przez Starostę sprostowany, a strony nie wniosły na to postanowienie zażalenia.

Jako niezasadny Wojewoda uznał zarzut dotyczący błędnego ustalenia przez rzeczoznawcę majątkowego wartości zwracanej nieruchomości, a tym samym wysokości należności do której zwrotu wnioskodawczynie zostały zobowiązane. W ocenie organu istniejąca na nieruchomości infrastruktura stanowi o jej uzbrojeniu i nie powoduje obniżenia wartości zwracanej nieruchomości

Postanowieniem z dnia [...] marca 2011r. nr [...] Wojewoda z urzędu wstrzymał wykonanie decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r.

Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła Gmina Miasto [...] – zastępowana przez rad. pr. A. N. oraz Z. T. i J. W. – zastępowane przez pełnomocnika rad. pr. R. K.

Gmina Miasto [...] zaskarżyła decyzję Wojewody w całości i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie art. 216 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 136 ust. 3 u.g.n. oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak ustaleń czy umowa zawarta w dniu 20.05.1988r. nastąpiła po wyznaczeniu przez organ terminu do jej zawarcia oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia co do całości sprawy. Strona skarżąca wskazała, że organy błędnie uznały jakoby zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do orzekania o zwrocie nieruchomości i podtrzymała stanowisko zawarte w odwołaniu.

Natomiast Z. T. i J. W. – obie zastępowane przez pełnomocnika rad. pr. R. K., zaskarżyły decyzję Wojewody w całości i wniosły o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji w zakresie pkt II i III, przekazania sprawy organowi I lub II instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżące zarzuciły naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 140 ust. 4 u.g.n. poprzez błędną wykładnię przepisu tj. brak ustalenia, że usytuowane bezpośrednio na gruncie licznych urządzeń infrastruktury technicznej powoduje znaczne zmniejszenie wartości nieruchomości i wynika z działań podjętych po jej wywłaszczeniu;

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zebrania w sprawie i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, brak wyjaśnienia w decyzji wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów, w tym brak ustalenia momentu umiejscowienia urządzeń infrastruktury technicznej na działkach stanowiących przedmiot postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżące podtrzymały zarzuty i argumentację podniesioną

w odwołaniu dotyczącą niewyjaśnienia rozbieżności co do wartości zwracanej nieruchomości wskazanej w operacie szacunkowym z dnia [...].01.2009r. i jego aktualizacji z dnia [...].11.2010r. oraz nieuwzględnienie, że wykonana po wywłaszczeniu infrastruktura techniczna w znacznym stopniu obniża wartość rynkową nieruchomości. Zdaniem skarżących kwota zwaloryzowanego odszkodowania została ustalona w sposób naruszający zasady postępowania administracyjnego, a wskazany przez organ termin zapłaty I raty uniemożliwia wykonanie decyzji. Niemożliwym jest w tak krótki czasie zgromadzenie środków finansowych pozwalających na uiszczenie tej raty. Organy obu instancji orzekły w tym zakresie nie kierując się zasadami wynikającymi z kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy nie wyjaśnił nadto przesłanek jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, nie ustosunkował się do zarzutu rozbieżności dotyczących wartości rynkowej zwracanej nieruchomości i określonej w sporządzonych w sprawie operatach szacunkowych. Raz jeszcze podniesiono, że Wojewoda przy ustalaniu wysokości zwaloryzowanego odszkodowania nie uwzględnił faktu, że poczynione na nieruchomości prace związane z instalacją infrastruktury technicznej w znacznym stopniu obniżyły jej wartość, organy nie uwzględniły również istniejących na zwracanej nieruchomości tzw. stref ochronnych, które to uniemożliwiają wykorzystanie tej części nieruchomości do wzniesienia zabudowy.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. organ wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz obowiązujące przepisy prawa nie dają podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skargach.

Postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 307/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na postawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu zakończenia postępowania w sprawie składania przez Z. T. i J. W. fałszywych zeznań w toku postępowania spadkowego.

Po uzyskaniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego II Wydział Karny

w R. z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] o uznaniu J. W. i Z. T. winnych popełnienia czynu z art. 233 § 1 kk (złożenie fałszywych zeznań podczas składania zapewnienia spadkowego) oraz ustaleniu pozostałych następców prawnych M. T. w osobach: W. T., D. C., S. T., J. T., A. T., J. T., P. T., R. T., B. T., E. T., B. T., R. T. postanowieniem z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 307/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podjął zawieszone postępowanie.

Sprawa została zarejestrowana i jest prowadzona pod sygn. akt II SA/Rz 865/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje;

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Skargi są zasadne z powodów wziętych przez Sąd z urzędu.

Na wstępie podnieść należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ zatem z urzędu powinien ustalić strony danego postępowania, powiadomić o wszczęciu postępowania, a także doręczyć im wydane rozstrzygniecie. Naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu stanowi przesłankę wznowieniową określona w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.

Rozpoznawana sprawa zainicjowana została wnioskiem Z, T, z dnia [...] marca 2008 r. o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Do wniosku skarżąca dołączyła postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] kwietnia 2008 r., sygn. akt [...] stwierdzające, że nabyła spadek po zmarłym M. T. W toku postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu żądanych nieruchomości przedłożone zostało kolejne postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt I Ns 1613/09 zmieniające, poprzez stwierdzenie, że spadek po zmarłym M. T. nabyły Z. T. i J. W. Powyższe skutkowało tym, że adresatem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości były skarżące Z. T. i J. W. W toku postępowania sadowoadministracyjnego ustalono, że stronami postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu nieruchomości powinni być również pozostali spadkobiercy zmarłego M. T. oraz ich zstępni. Skarżące Z. T. i J. W., prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] skazane zostały za popełnienie czynu z art. 233 § 1 kk polegające na zatajeniu pozostałych spadkobierców M. T. w postępowaniu spadkowym. Oznacza to, że pozostali spadkobiercy M. T.; B. T., J. T., P. T., R. T., B. T., E. T, S. T., D. C., A. T., W. T., R. T., J. T. nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości a stanowiącej uprzednio własność spadkodawcy. W toku postępowania sądowoadministracyjnego w/w zgłosili udział w postępowaniu podnosząc, że nabyli spadek po zmarłym M. T. stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] maja 1998 r., sygn. akt [...], a następnie, po zmarłym w dniu [...] marca 2010 r. H. T. stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt [...].

Przytoczone wyżej okoliczności sprawy decydują o zastosowaniu przez Sąd w rozpoznawanej sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisu tego wynika, że Sąd uchyla zaskarżone rozstrzygniecie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a takim niewątpliwie naruszeniem, opisanym w art. 145 § 1 pkt.4 k.p.a. jest brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Stosując w realiach rozpoznawanej sprawy przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podnieść należy, że nie ma znaczenia dla takiego rozstrzygnięcia treść art. 147 k.p.a. warunkująca wznowienie postępowania od stosownego wniosku. Taka konstatacja wypływa wprost z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. i jest to powszechnie akceptowane stanowisko w orzecznictwie i doktrynie prawa administracyjnego. Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt II ISK 151/09, z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 496/05, wyrok SN z dnia 4 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 200/01, a także A. kabat B. Dauter B Gruszczyński M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Wyd. Zakamycze 2005, s. 335-336 przywołać należy, że dla zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a nie ma znaczenia czy strona, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym złożyła wniosek o jego wznowienie.

Stwierdzenie wskazanego wyżej naruszenia przepisów prawa nie pozwala Sądowi na merytoryczną ocenę zarzutów skarg, a która byłaby przedwczesna na tym etapie postępowania.

Z tych też powodów Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit b i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji.

Orzekając o zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej - Gminy Miasto [...] od skarżących Z. T. i J. W. solidarnie, Sąd wziął pod uwagę uregulowania zawarte w art. 200 i art. 208 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zważywszy niewłaściwe postępowanie obu skarżących stwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...].