Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1036/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Skarżący w skardze, a następnie w piśmie z dnia 6 maja 2015 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. mocą którego organ ten nałożył na skarżącego oraz cztery inne osoby obowiązek wpłacenia zaliczki w wysokości 15 000 zł., na pokrycie kosztów wykonania ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego.

W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżący wskazał, że nałożenie ww. postanowienia jest niezasadne, gdyż wskazana ekspertyza została już wykonana i przekazana do organu, zatem obowiązek został wykonany. Ponadto wskazał, że pomimo dostarczenia ww. ekspertyzy organ kontynuuje działania egzekucyjne przeciw właścicielom budynku, które w takim przypadku mogą wywołać znaczną szkodę w ich majątkach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji.

Skarżący we wniosku nie podnieśli okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek ograniczył się jedynie do ogólnego wskazania, że nałożenie ww. postanowienia jest niezasadne, gdyż wskazana ekspertyza została już wykonana i przekazana do organu, zatem obowiązek został wykonany. Ponadto wskazał, że pomimo dostarczenia ww. ekspertyzy organ kontynuuje działania egzekucyjne przeciw właścicielom budynku, które w przypadku ich kontynuowania mogą wywołać znaczną szkodę w ich majątkach.

Wskazać należy, że podniesione przez stronę skarżącą argumenty nie odnoszą się do przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sam fakt nałożenia obowiązku wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów wykonania ekspertyzy stanu technicznego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie nie dość, że jak skarżący wskazał, ekspertyza została już wykonana (nie grozi stronie obecnie zatem żadna realna szkoda), to tak czy inaczej - została nałożona na kilku współwłaścicieli i by wniosek mógł przynieść skutek należało by uprawdopodobnić, że wnioskodawcy grozić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem uzasadnienie wniosku w żaden sposób tego nie wyjaśnia.

Ze swej natury postanowienie nakładające obowiązek wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów wykonania ekspertyzy stanu technicznego mogą spowodować powstanie szkody (koszt finansowy), jednakże czy jest to szkoda znaczna, należy ocenić na podstawie uzasadnienia wniosku wskazującego np. na kondycję finansową wszystkich zobowiązanych do wykonania obowiązku. Uzasadnienia tego w sprawie brak. Szkodę taką nalałoby szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie jej w stosunku do składającego dany wniosek. W postanowieniu z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Tym samym analizując, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia.

Warto wskazać także na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, jak również w postanowieniu z 12 lutego 2013 r. II OZ 71/13, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z poniesieniem kwoty, która będzie dla skarżącego znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej.

W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.