Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 836/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 14 ust. 1 i 2, 25 ust. 1, 39 ust. 2, 132 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant Paulina Okrój, Ref. Stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2019 r. sprawy ze skargi P. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R.(zwany dalej organem) rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] (zwanym dalej rozkazem z 20 lutego 2018 r.), po rozpatrzeniu odwołania Pana P. G. (zwanego dalej skarżącym) od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] (zwanym dalej rozkazem z [...] grudnia 2017 r.) dotyczącego zawieszenia w czynnościach służbowych, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji.

Organ I instancji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu przedstawiając mu zarzut popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że: "w dniu 10 grudnia 2017 roku w godzinach od 20.00 - 4.00 podczas pełnionej służby patrolowej na terenie miasta O., w trakcie umieszczania osoby doprowadzanej w pojeździe służbowym oznaczonym opisanym w decyzji numerze zaparkowanym przed budynkiem Mazowieckiego Szpitala Specjalistycznego w O., w sposób nieprawidłowy wprowadził osobę do przedziału dla osób zatrzymanych w ten sposób, że nie asekurował momentu posadzenia osoby na siedzeniu przedziału, po czym zastosował wobec ww. środek przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej - kopnięć wbrew warunkom stosowania siły fizycznej przewidzianych w Ustawie o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, a następnie wiedząc o powstałych u doprowadzanego obrażeniach nie udzielił pierwszej pomocy do czego był zobowiązany, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt ustawy z dnia 26 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r, poz. 1782 ze zm. zwaną dalej ustawą o Policji) i art. 14 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 628 zwaną dalej ustawą o środkach przymusu) i § 43 ust. 1 pkt 2 Zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 roku w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń (Dz. Urz. KGP z dnia 6 maja 2009 r. ze zm.)."

Organ I instancji działając na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji rozkazem z [...] grudnia 2017 r. zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych

a następnie powołując się na dobro służby rozkazem z [...] grudnia 2017 r. przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny.

Od powyższego rozkazu personalnego odwołanie złożył skarżący wnosząc

o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ

l instancji oraz wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji. Zarzucił naruszenie przepisów k.p.a. mających istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazywał

na dowolne i niepoparte jakimkolwiek dowodem ustalenie, że skarżący popełnił zarzucane mu w postępowaniu dyscyplinarnym przewinienie. Wskazał, że szereg dowodów przeprowadzonych w toku postępowania dyscyplinarnego nie potwierdza zasadności zarzutu, a jedynym dowodem, na którym opiera się organ jest nagranie

z monitoringu szpitalnego, które bez wykonania badania przez laboratorium informatyki śledczej z zakresu technik audiowizualnych nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, która z wersji zdarzenia jest prawdziwa.

Wskazywał na naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art 39 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zawieszeniu w czynnościach służbowych osoby, która faktycznie nie dopuściła się zarzucanych jej czynów.

Organ rozkazem z [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz

z [...] grudnia 2017 r. organu I instancji. W jego ocenie zaskarżona decyzja została wydana na podstawie, prawidłowo przywołanego na wstępie decyzji, przepisu art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Wskazał, że zgodnie z tym przepisem właściwy przełożony może zawiesić policjanta w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Wskazał, że podejmowane na podstawie tego przepisu decyzje mają charakter uznaniowy. Podniósł, że ustawodawca określa, że zawieszenie w czynnościach służbowych możliwe jest w wypadku spełnienia wyłącznie dwóch warunków: wszczęcia jednego z wymienionych postępowań

i celowości zawieszenia policjanta w czynnościach ze względu na dobro postępowania lub dobro służby. Jego zdaniem te okoliczności decydują zarówno

o fakcie zawieszenia w czynnościach służbowych, jak i o okresie, na jaki orzeczono

o zawieszeniu.

W ocenie organu w zaskarżonej decyzji należycie ustalono istnienie obu przesłanek. Wskazał, że w aktach osobowych policjanta znajduje się postanowienie o wszczęciu przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Ponadto uznał, że organ I instancji słusznie przyjął, że w przedmiotowej sprawie zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych jest celowe ze względu na dobro służby. Organ wziął pod uwagę potrzebę realizowania zadań Policji przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego oraz konieczność zapewnienia właściwego społecznego wizerunku służby.

Wskazał, że pojęcie "dobro służby" nie jest zdefiniowane w ustawie o Policji, niemniej jednak, jego zdaniem, przyjąć należy, iż składają się na nie, zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje niezależność formacji zmilitaryzowanej

od wpływów zewnętrznych. Podniósł, że przepis art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje, że służbę w Policji może pełnić wyłącznie osoba o nieposzlakowanej opinii. Wskazał, że w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym policjantowi zarzucono, iż wykonując obowiązki służbowe związane z doprowadzeniem osoby nie asekurował momentu posadzenia tej osoby na siedzeniu przedziału dla osób zatrzymanych w pojeździe służbowym. Wskazał, że skarżący przekroczył warunki stosowania wobec osoby doprowadzanej siły fizycznej oraz nie udzielił doprowadzanemu pierwszej pomocy mimo świadomości wystąpienia

u doprowadzanego obrażeń ciała powstałych na skutek działania policjanta.

Jego zdaniem czyn zarzucany policjantowi jest szczególnie naganny i doprowadził do utraty przez policjanta nieposzlakowanej opinii i narażenia Policji jako instytucji na utratę zaufania społecznego i pozytywnego wizerunku formacji profesjonalnej, działającej w granicach i na podstawie prawa; powyższe w pełni uzasadniało konieczność dalszego odsunięcia wymienionego od wykonywania czynności służbowych. W rozkazie z [...] lutego 2018 r. organ szczegółowo uzasadnił stanowisko oraz odniósł się do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Biorąc pod uwagę powyższe uznał, iż zaskarżony rozkaz z [...] grudnia 2017 r. o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych, został wydany zgodnie

z obowiązującymi przepisami prawa i brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając:

- rażące naruszenie przepisów k.p.a. mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a.) poprzez:

a) dowolne i niepoparte jakimkolwiek dowodem ustalenie, że skarżący popełnił zarzucane mu w postępowaniu dyscyplinarnym przewinienie,

b) zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka P. S., celem ustalenia przebiegu czynności podejmowanych przez skarżącego w dniu [...] grudnia 2017 r. w związku z wykonywaniem doprowadzenia, jak również określenia sposobu zachowania zatrzymanego w stosunku do obwinionych policjantów,

c) zawieszenie w czynnościach służbowych obwinionego, pomimo że szereg dowodów przeprowadzonych w toku postępowania dyscyplinarnego nie potwierdza zasadności stawianego wobec obwinionego zarzutu,

d) dowolne i niepoparte jakimkolwiek dowodem ustalenie, że zawieszenie sierż. szt. P. G. w czynnościach służbowych jest celowe ze względu

na dobro służby, mimo niepostawienia mu zarzutów popełnienia przestępstwa,

e) oparcie rozstrzygnięcia na arbitralnie przyjętych założeniach, bez przeprowadzenia żadnego postępowania dowodowego,

f) nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu

o niepoparte żadnymi dowodami przyjęcie, że sam fakt postawienia zarzutu dyscyplinarnego o wskazanej treści narusza interes służby;

- naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zawieszeniu w czynnościach służbowych osoby, która faktycznie nie dopuściła się zarzucanych jej czynów.

Wskazał, że postępowanie znajduje się w fazie początkowej i trudny jest do przewidzenia termin jego zakończenia, a rozkaz wydany przez organ I instancji jest wadliwy i istnieje wysokie prawdopodobieństwo jego uchylenia. Podkreślił, że rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o niepoparte żadnymi dowodami przyjęcie, że sam fakt postawienia zarzutu dyscyplinarnego

o wskazanej treści narusza interes służby. Wskazał, że nie pozyskano żadnego dowodu, który jednoznacznie wskazywałby, że naruszony został interes Policji. Jego zdaniem, organ I instancji oparł rozkaz na błędnie ustalonych okolicznościach faktycznych, co prowadzi do jej sprzeczności z dyspozycją art. 77 k.p.a. Podkreślił, że żadne przepisy k.p.a. nie uprawniają organu do domniemywania, ani tym bardziej arbitralnego zakładania istnienia określonego stanu faktycznego, a takie działanie zostało podjęte przez organ w tym stanie faktycznym i ma ono niewiele wspólnego

z realizacją naczelnych zasad postępowania administracyjnego.

Jak podał, aby organ mógł skutecznie zawiesić skarżącego na podstawie

art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, musiałby najpierw udowodnić, że faktycznie dopuścił się zarzucanych mu czynów, a jego zachowanie godziło w interes Policji, a nie opierać się w tym zakresie jedynie na domniemaniach, ani tym bardziej arbitralnym założeniu istnienia określonego stanu faktycznego.

Wskazał, że z perspektywy obwinionego cała sytuacja związana

z prowadzeniem przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego sprowadza się

w istocie do wielokrotnego karania go za rzekome przewinienie dyscyplinarne. Podniósł, że jedynym dowodem popełnienia przez obwinionego zarzucanego mu czynu jest nagranie z monitoringu szpitalnego, na podstawie którego poniósł

on ogromne konsekwencje. Na podstawie wskazanego nagrania z monitoringu szpitalnego, które to nagranie bez wykonania w laboratorium informatyki śledczej badania z zakresu technik audiowizualnych mającego na celu analizę nagrania, nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, która z wersji zdarzenia, czy ta przedstawiona przez obwinionego, czy ta lansowana przez KMP w O., jest prawdziwa.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości, wstrzymanie wykonania w całości rozkazu personalnego, a na wypadek gdyby organ nie uwzględnił przedmiotowego wniosku, wnosi

o uwzględnienie niniejszego wniosku przez Sąd, na podstawie art. 61 § 1 pkt 1 ppsa oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny organu z [...] lutego 2018 r.

nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozkazu personalnego, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Podstawę materialnoprawną wskazanych orzeczeń stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Art. 39 ust. 2 tej ustawy stanowi, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

Z przepisu powyższego wynika, że orzeczenie wydane na jego podstawie zapada w ramach uznania administracyjnego. Przepis ten bowiem wyraźnie stwierdza, że gdy zaistnieją przesłanki w nim wymienione organ "może", ale nie musi, wydać orzeczenie o zawieszeniu w czynnościach służbowych.

Uznaniowy charakter tego orzeczenia powoduje, że kontrola tego aktu jest ograniczona. Sprowadza się do badania, czy wydane orzeczenie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. Sąd bada przede wszystkim czy dokładnie wyjaśniono stan faktyczny i zebrano cały materiał dowodowy w celu ustalenia istnienia lub nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji a także, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne nie może bowiem nosić cech dowolności.

Powołany art. 39 ust. 2 ustawy o Policji określa dwie przesłanki, które dają podstawę do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Pierwsza

z nich to wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie

o przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego bądź wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Druga przesłanka to stwierdzenie celowości zawieszenia funkcjonariusza ze względu na dobro postępowania bądź dobro służby.

Należy się zgodzić z organami, że w niniejszej sprawie zaistniały obie przesłanki określone w pkt 39 ust. 2 ustawy o Policji i spełnione zostały warunki zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych.

Okolicznością niesporną jest, że postanowieniem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w O. z [...] grudnia 2017 r. zostało przeciwko skarżącemu wszczęto postępowanie dyscyplinarne. W toku postępowania policjantowi przedstawiono zarzut popełnienia przewinienia dyscyplinarnego poprzez nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych w ramach doprowadzania osoby - nieprawidłowe wprowadzenie osoby do przedziału dla osób zatrzymanych w pojeździe służbowym zaparkowanym przed budynkiem Mazowieckiego Szpitala Specjalistycznego

w O., nieasekurowanie momentu posadzenia osoby na siedzeniu przedziału, niezgodne z przepisami zastosowanie wobec osoby środka przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej – kopnięć oraz nieudzielenie mu pierwszej pomocy mimo posiadania wiedzy o powstałych u doprowadzanego obrażeniach ciała; zarzucane policjantowi przewinienia zakwalifikowano jako naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji i art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o środkach przymusu bezpośredniego i § 43 ust. 1 pkt 2 Zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń.

Zgodzić się również należy z organami, że dobro służby wymaga, aby skarżącego zawiesić w czynnościach służbowych.

Zarzucane przewinienia dyscyplinarne to czyn wyjątkowo naganny; przedstawiono zainteresowanemu zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej

i nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej polegającej na użyciu siły fizycznej

w sposób opisany wyżej.

W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organu II instancji przedstawione w zaskarżonej decyzji, że należycie ustalono istnienie obu przesłanek. W aktach osobowych policjanta znajduje się postanowienie o wszczęciu przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że organ I instancji słusznie przyjął, że w przedmiotowej sprawie zawieszenie policjanta

w czynnościach służbowych jest celowe ze względu na dobro służby. Organ I instancji podejmując decyzję zasadnie wziął pod uwagę potrzebę realizowania zadań Policji przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego oraz konieczność zapewnienia właściwego społecznego wizerunku służby. Należy zauważyć, że pojęcie "dobro służby" nie jest zdefiniowane w ustawie o Policji, tym niemniej zasadne jest twierdzenie, że na to pojęcie składają się zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje niezależność formacji zmilitaryzowanej

od wpływów zewnętrznych. Przepis art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje jednoznacznie, że służbę w Policji może pełnić wyłącznie osoba o nieposzlakowanej opinii posiadający zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Policjant zobowiązany jest do egzekwowania prawa. Tym samym ma obowiązek przestrzegać prawa i działać według określonych przepisów i zasad etycznych. Z uwagi na wykonywane obowiązki powinien cieszyć się zaufaniem publicznym. W prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym policjantowi zarzucono, iż wykonując obowiązki służbowe związane z doprowadzeniem osoby nie asekurował momentu posadzenia tej osoby na siedzeniu przedziału dla osób zatrzymanych

w pojeździe służbowym, przekroczył warunki stosowania wobec osoby doprowadzanej siły fizycznej oraz nie udzielił doprowadzanemu pierwszej pomocy mimo świadomości wystąpienia u doprowadzanego obrażeń ciała powstałych na skutek działania policjanta, czyn zarzucany policjantowi jest szczególnie naganny

i doprowadził do utraty przez policjanta nieposzlakowanej opinii i narażenia Policji jako instytucji na utratę zaufania społecznego i pozytywnego wizerunku formacji profesjonalnej, działającej w granicach i na podstawie prawa.

Należy też stwierdzić, że organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Stan faktyczny istotny dla rozpoznania sprawy dotyczy istnienia przesłanek z art. 39 ust. 2 ustawy został zebrany i rozpatrzony prawidłowo.

Ponadto Sąd zauważa, że postępowanie w przedmiocie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych jest uregulowane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjantów w czynnościach służbowych przez przełożonych

(Dz.U. Nr 120 poz. 1029 ze zm.). Z przepisów powyższych wynika, że postępowanie to służy wyłącznie czasowemu odsunięciu policjanta od czynności służbowych

w związku z toczącym się, w tym przypadku postępowaniu dyscyplinarnym, które ostatecznie wyjaśni, czy jest on winny naruszenia dyscypliny służbowej (wyrok NSA

z dnia 12 lutego 2016 r. I OSK 2032/14). W postępowaniu tym Sąd nie bada zasadności zarzutów i winy obwinionego. Nie narusza też zasady domniemania niewinności.

Konsekwentnie zatem należy podkreślić, że zarzuty skargi dotyczące braku ustaleń co do winy skarżącego, jego zachowania podczas interwencji i braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie - a przede wszystkim niezapoznanie się z nagraniami dotyczącymi interwencji – są niezasadne, nie tylko dlatego, co podkreśla organ, że prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie zapoznał się z powyższymi materiałami, ale także z tego powodu, że nie mają one znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy.

Przedstawione wyżej argumenty w pełni uzasadniały konieczność dalszego odsunięcia wymienionego od wykonywania czynności służbowych a miesięczny okres zawieszenia (maks. na okres nie dłuższy niż 3 miesiące) jest dopuszczalny na mocy przepisu art. 39 ust.2 ustawy o Policji.

Sąd podziela stanowisko organu, że zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny ważny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

W ocenie Sądu nadanie rozkazowi z [...] grudnia 2017 r. rygoru natychmiastowej wykonalności zostało zasadnie uzasadnione ważnym interesem społecznym, tożsamym z interesem służby. Szczególny charakter czynów zarzucanych policjantowi uzasadnia nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny.

Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ wyjaśnił sprawę w sposób wymagany przez art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a..

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.