Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 304/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 63 ust.1; art. 64 ust.1;
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
article: art. 137; art. 8 par.1; art. 7; art. 77
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 8 marca 2018r., zmienionym pismem z dnia 1 czerwca 2018r., Z. Sp. z o. o. z siedzibą w K. wystąpiła do Prezydenta Miasta B. P. o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie C. " wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach oznaczonych nr ewid: [...], [...], [...] oraz nr [...], nr [...], [...] nr [...] (poprzednio [...]), a także nr [...] i nr [...](poprzednio [...]) - położonych w B. P. przy ul. [...]. Wskazała, iż przedsięwzięcie inwestycyjne zalicza się do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b i pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r., poz. 71) oraz dołączyła kartę informacyjną planowanego przedsięwzięcia wraz z jej zapisem na elektronicznym nośniku danych, kopię mapy ewidencyjnej, mapę terenu w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej, a także wypis z rejestru gruntów.

Prezydent Miasta B. P. po analizie przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów oraz przeprowadzeniu oceny planowanego przedsięwzięcia przy uwzględnieniu uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 i art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko postanowieniem z dnia [...]. odstąpił od przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, a następnie decyzją z dnia [...]. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Organ wskazał, że uwzględnił opinie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w B. P. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. o braku potrzeby przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko, natomiast nie przychylił się do "sprzecznej", wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał i szczegółowo uzasadnił z jakich powodów nie podzielił stanowiska tego organu.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła H. G., zarzucając naruszenia przepisów:

- art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w stosunku do planowanej inwestycji nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy z uwagi na rozmiar i charakter tej inwestycji, jej realizację w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych oraz szkoły i przedszkola, a także możliwych do wystąpienia skumulowanych oddziaływań tej inwestycji z innymi już istniejącymi przedsięwzięciami konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko;

- art. 8 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez wydanie przez Prezydenta Miasta B. P. w dniu [...] r. postanowienia o odstąpieniu od przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mimo, że jeszcze w dniu [...]. w tożsamym postępowaniu środowiskowym znak: [...] Prezydent Miasta B. P. dla tej samej inwestycji stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko;

- art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wystąpienia przez organ I instancji do organów opiniujących, tj. Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wzajemne ustosunkowanie się do skrajnie odmiennych wniosków opinii wydanych przez PPIS oraz PGWWP w stosunku do wniosków opinii RDOŚ, celem uzyskania wyczerpującego stanowiska wszystkich organów opiniujących, co umożliwiłoby dopiero wnikliwe rozpatrzenie sprawy przez organ wydający decyzję;

- art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 64 ust. 2 pkt 2 "ustawy środowiskowej" poprzez uzyskanie opinii RDOŚ z 28 marca 2018 r. oraz opinii PPIS z dnia 24 kwietnia 2018 r. jednakże w warunkach nie odpowiadających wymogom tego przepisu tj. bez uprzedniego umożliwienia zapoznania się przez organy opiniujące z treścią dodatkowych wyjaśnień złożonych przez Inwestora w pismach z dnia 12 kwietnia 2018r., 17 kwietnia 2018r. i 13 czerwca 2018r. a stanowiących uzupełnienie danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, a które to informacje mogły wpłynąć na treść opinii tych organów.

Ponadto zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez:

- nieusunięcie rozbieżności pomiędzy ilością i sposobem odprowadzania ścieków socjalno - bytowych oraz zapotrzebowaniem zimnej wody zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia a wskazanych przez Inwestora w jego piśmie z dnia 17 kwietnia 2018 r., w efekcie czego organy opiniujące dysponowały odmiennymi w tym zakresie danymi liczbowymi;

- uwzględnienie nieaktualnych danych zawartych w karcie w zakresie badań podłoża gruntowego, które zostały przeprowadzone przez Inwestora w roku 2011, a nie w roku 2018, oraz złożonych przez Inwestora w dniu 16 kwietnia 2018 r. wyników oznaczonych ilościowo wskaźników zanieczyszczeń chemicznych w próbkach gruntu pobranych z posesji w B. P. w dniu 13 kwietnia 201 lr.;

- niewskazanie w karcie informacyjnej, w jakiej dacie zostały dokonane pomiary hałasu, co budzi wątpliwości co do ich aktualności biorąc pod uwagę fakt, że w karcie informacyjnej i pismach ją uzupełniających Inwestor posługuje się również różnymi badaniami z roku 2011;

- zaniechanie dokonania ustaleń, w jaki sposób funkcjonowanie planowanej inwestycji wpłynie na emisję pyłu PM 2,5, oraz jakie działania zamierza podjąć Inwestor w celu ograniczenia emisji tego pyłu do atmosfery tak aby nie przekroczyć obowiązującej od 1 stycznia 2020 r. średniej dopuszczalnej normy stężenia pyłu 20 pg/m3;

- pominięcie podnoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń dotyczących możliwości zacienienia jej budynku mieszkalnego oraz zmiany stosunków wodnych i potencjalnych problemów z korzystaniem ze studni głębionej na jej posesji.

W piśmie z dnia 11 października 2018r. H. G. oświadczyła, iż wycofuje swoje odwołanie.

Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]. umorzyło postępowanie odwoławcze. W motywach podano, że zgodnie z art. 137 Kodeksu postępowania administracyjnego strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, wniosek ten podlega jednak kontroli organu odwoławczego, który ocenia, czy jego uwzględnienie nie prowadziłaby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Zdaniem organu odwoławczego w tym przypadku cofnięcie odwołania nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji niezgodnej z prawem. Nie uchybia bowiem regulacjom ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018r. poz. 2081) oraz rozporządzenia a także regulacjom proceduralnym m.in. wynikającym z kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Prokurator Okręgowy w L. zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 137 kpa poprzez jego błędne zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że zachodzą przesłanki do wyrażenia zgody na cofnięcie odwołania przez stronę, podczas gdy zajęcie takiego stanowiska przez organ doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji naruszającej prawo i interes społeczny. Zdaniem Prokuratora decyzja Prezydenta Miasta B. P. narusza co najmniej art. 8 § 2 kpa i wyrażoną w nim zasadę konsekwencji w postępowaniu administracyjnym oraz związaną z nią zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, zawartą w art. 8 § 1 kpa. Zwrócił uwagę, że rozstrzygnięcie z dnia [...] r. zapadło w kolejnym już postępowaniu z wniosku tego samego podmiotu, wobec tej samej inwestycji, której charakter i parametry w żaden sposób nie uległy zmianie od czasu poprzedniego rozstrzygnięcia. Do identycznych wniosków o wszczęcie postępowania, opatrzonych tylko inną datą, dołączono identyczne karty informacyjne przedsięwzięcia. W obydwu postępowaniach Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska konsekwentnie opiniował o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w pełnym zakresie. Tymczasem organ w każdym z tych postępowań prezentował odmienne stanowisko odnośnie do potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Prokurator zaznaczył, że w obrocie prawnym pozostawała, jeszcze przed zainicjowaniem wskazanych wyżej postępowań, decyzja Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...] 2011 r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. W trakcie trwania postępowania w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, wnioskiem z dnia [...] 2017 r. inwestor zwrócił się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia z uwzględnieniem jego nowej charakterystyki i parametrów (decyzja Prezydenta Miasta B. P. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i zmianie poprzedniej decyzji na budowę została wydana w dniu [...] 2017 r.). W postępowaniu zainicjowanym tym wnioskiem, po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, postanowieniem z dnia [...] 2018 r. organ nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Na skutek zażalenia inwestora postanowienie zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 r. zaś sprawa przekazana do ponownego rozpoznania celem zasięgnięcia opinii Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, wymaganej w świetle zmian wprowadzonych ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Po wniesieniu zażalenia, ale jeszcze przed jego rozpoznaniem przez organ odwoławczy, inwestor wnioskiem z dnia [...] 2018 r. (zarejestrowanym w dniu [...] 2018 r.) zainicjował kolejne postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w odniesieniu do tej samej inwestycji. Tym samym prowadzone były równolegle dwa postępowania w identycznym przedmiocie z wniosku tego samego inwestora, w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 4 maja 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w B. P. poinformował o braku podstaw do opiniowania z uwagi na fakt, że zgodnie z art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie ustawy Prawo wodne z dnia 28 lutego 2018 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy dotyczących oceny oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. Następnie pismem z dnia 29 maja 2018 r., wniesionym w dniu 1 czerwca 2018 r., inwestor cofnął wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, skutkiem czego decyzją z dnia [...] 2018 r. organ umorzył postępowanie. Natomiast w toczącym się równolegle od marca 2018 r. postępowaniu organ po zasięgnięciu opinii wszystkich trzech organów opiniujących, przy niezmienionym w stosunku do poprzedniego stanowisku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (organ wodnoprawny zaopiniował o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko), postanowieniem z dnia [...] 2018 r. odstąpił od przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zaś decyzją z dnia [...] 2018 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. W ocenie skarżącego w żadnym z tych orzeczeń organ nie uzasadnił zmiany swojego stanowiska w stosunku do tego, prezentowanego w równolegle toczącym się postępowaniu, które zostało umorzone decyzją z dnia [...] 2018 r., a zatem już po wydaniu postanowienia z dnia [...] 2018 r. W żadnym z postępowań nie ujawniły się nowe okoliczności uzasadniające zmianę stanowiska organu, za przesądzającą nie sposób uznać opinii organu wodnoprawnego. W decyzji z dnia [...] 2018 r. nie uzasadniono w żaden sposób tej zmiany stanowiska. Odnosząc się do niego, w sposób lakoniczny, a nadto niezgodny z rzeczywistym stanem spraw, organ wskazał, że obydwa postępowania dotyczyły różnych zakresów inwestycji, co uzasadniało jednoczesne prowadzenie różnych postępowań. Nie wyjaśnił jednakże, co legło u podstaw sprzecznych stanowisk odnośnie do potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania inwestycji na środowisko w dwóch równolegle prowadzonych postępowaniach, w oparciu o identyczne wnioski i karty informacyjne przedsięwzięcia. Prokurator na poparcie swojego stanowiska powołał się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lutego 2019 r. (II SA/Lu 508/18) w którym wskazano na niekonsekwencję Prezydenta Miasta B. P., który postanowieniem z [...] 2018 r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia w pełnym zakresie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, natomiast [...] 2018 r. ten sam organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania tej inwestycji na środowisko, mimo, że charakter i parametry inwestycji nie zostały zmienione w stosunku do tych obowiązujących w dacie wydania postanowienia z [...] 2018 r. W ocenie skarżącego procedowanie przez organ administracji w sprawach dotyczących ochrony środowiska z naruszeniem zasad przewidzianych w art. 8 § 1 i 2 kpa godzi w interes społeczny sprowadzający się do prawa do rzetelnej i zgodnej ze stanem rzeczywistym informacji o środowisku, a w tej konkretnej sprawie - o wpływie na środowisko planowanej inwestycji. Nierozpoznanie odwołania strony i wszelkich podniesionych w nim zarzutów i zastrzeżeń, doprowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji, która jest sprzeczna z prawem oraz interesem społecznym.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisów kpa jest oczywiste, że złożenie środka odwoławczego od rozstrzygnięcia organu I instancji jest prawem strony postępowania i tylko ona decyduje, czy ze środka tego chce skorzystać, cofnięcie zatem już złożonego przez nią środka jest także jej uprawnieniem. Równie oczywiste jest, co przecież nie uszło uwadze Kolegium, że stosownie do art. 137 kpa cofnięcie odwołania podlega kontroli organu odwoławczego, który nie uwzględni cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Obowiązek poddania ocenie cofnięcia odwołania wynika z przyjętego założenia, według którego wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w sprawie cofnięcia środka odwoławczego lub w związku z nim kończy postępowanie w sprawie, co oznacza ostateczne załatwienie sprawy i możliwość weryfikacji rozstrzygnięcia jedynie w trybach nadzwyczajnych postępowania. Trafnie także zauważyło Kolegium, że z mocy przepisu art. 137 kpa tylko organ odwoławczy ma prawo dokonania prawidłowości cofnięcia środka zaskarżenia i wydania stosownego rozstrzygnięcia. Wbrew przekonaniu skarżącego dokonana przez organ odwoławczy analiza stanu faktycznego sprawy i wysunięty na jej podstawie wniosek, że przepis ten nie został naruszony zasługuje na akceptację. Z treści skargi sądzić należy, że wadliwości wspomnianej decyzji skarżący upatruje w błędnej ocenie podejmowanych czynności przez Prezydenta Miasta B. P., który pierwotnie postanowieniem z dnia [...] 2018 r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, następnie zaś kolejnym postanowieniem z dnia [...] 2018 r. odstąpił od przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i decyzją z dnia [...] 2018 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Ta właśnie konsekwencja działań organu określana w skardze jako niekonsekwentna i naruszająca zasadę zaufania obywateli do państwa ma stanowić o tym, że rozstrzygnięcie Kolegium pozostawia decyzję naruszająca prawo i interes społeczny. Odnosząc się do tego wątku, należy zauważyć, że kryterium interesu społecznego stanowi wyrażenie niedookreślone i w zasadzie stanowi wyraz poszukiwania właściwych relacji między zasadą prawdy materialnej i szybkości postępowania. Z pewnością wartościami, które mogą być w ten sposób kwalifikowane jest ochrona życia i zdrowia mieszkańców. Nie można jednak zgodzić się, że o naruszeniu interesu społecznego, zdaniem skarżącego sprowadzającego się do prawa do rzetelnej i zgodnej ze stanem rzeczywistym informacji o środowisku, ma świadczyć jedynie wspomniana wyżej niekonsekwencja organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie nawet przez Prokuratora nie było kwestionowane, że planowana inwestycja została – na mocy § 3 ust. 1 pkt. 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71) – zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższa okoliczność nie oznacza jednak, że w sposób automatyczny powstaje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek ten może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w razie stwierdzenia, że jest to konieczne, by wydać decyzję środowiskową, w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania, w jakich ma powstać i funkcjonować, może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny organ powinien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U z 2018r. poz. 2081 ), które wskazują, że powinien on w zakresie tej oceny uwzględnić m.in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do tych kryteriów. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy, przed wydaniem rozstrzygnięcia, organ był zobowiązany do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Tak jak wskazało Kolegium, powołane opinie nie są jednak dla organu wiążące, który dla oceny konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zobowiązany jest je rozważyć w kontekście wspomnianych wyżej warunków, uwzględniając przy tym dane zawarte w karcie informacyjnej. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ i instancji dokonywał oceny w tym zakresie w tym samym stanie faktycznym. Jest poza dyskusją, że wydając postanowienie z [...] 2018r. dysponował poza opiniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z [...] 2018r. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z [...] 2018r., również opinią Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Zarządu Zlewni w B. P. z dnia [...] 2018r., w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia ze względu na brak negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych o których mowa w ustawie Prawo wodne, której nie posiadał podczas wydawania postanowienia z [...] 2018r. Równie negatywna była opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L., który po uzyskaniu dodatkowych informacji od inwestora, powtórzył swoje dotychczasowe stanowisko. Z kolei według opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. konieczność sporządzenia raportu oceny oddziaływania na środowisko ma związek z emisją hałasu, przede wszystkim odległością projektowanego terenu magazynowego od terenów chronionych akustycznie oraz jego kumulacją z lokalnym ruchem miejskim, z innych składów i magazynów oraz ruchem tranzytowym, emisją pyłów, zanieczyszczeniem środowiska gruntowo - wodnego w zakresie niepowodowania pogorszenia stanu jednolitych części wód podziemnych i powierzchniowych, skażeniem gleby, co odniesiono do istniejącego wcześniej na tym obszarze zakładu produkcji mebli, czy wytwarzaniem odpadów, co powiązano również z zagrożeniami zapachowymi z lokalów gastronomicznych i sklepów spożywczych. Warto jednak zauważyć, że kwestie emisji pyłów, hałasu, zanieczyszczeń powietrza, ścieków i odpadów była przedmiotem analizy również przez Inspektora Sanitarnego, który podzielając tezy zwarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia doszedł do wniosku, że nie spowoduje negatywnego wpływu na środowisko związanego z emisją odpadów, nie będzie także źródłem i istotnym oddziaływaniu na klimat akustyczny i środowisko gruntowo – wodne i nie powinno stanowić zagrożenia dla mieszkańców najbliższych budynków mieszkalnych. Z kolei w opinii Dyrektora Zarządu Zlewni w B. P. szczegółowo odniesiono się do kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko wodne formułując ostatecznie ocenę, że nie oddziałuje na obszary chronione i obszary Natura 2000, z których najbliżej położone znajdują się w odległości 16- 20 km, nie koliduje i nie oddziałuje na korytarze ekologiczne, nie przewiduje się również negatywnego oddziaływania na obszar Jednolitych Części Wód Powierzchniowych i Podziemnych, obszary chronione oraz realizację celów środowiskowych określonych w Planie Zagospodarowania Wodami. Nie ulega zatem wątpliwości, że podejmując postanowienie z dnia [...] 2018r. organ dysponował szerszym materiałem dowodowym, co przy tym istotne, w znacznej mierze wyjaśniającym wątpliwości zgłaszane przez organ ochrony środowiska. Zważyć należy również i to, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych w przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach kpa powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Bez wątpienia Kolegium dokonało takiej oceny, co znalazło odbicie w zaskarżonej decyzji. W szczególności podzielić należy stanowisko organu, iż ocena przedsięwzięcia przy zastosowaniu rozwiązań wskazanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia uzasadniała stwierdzenie, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na środowisko. Zasadnie przy tym przyjęto, że zachodzi brak podstaw, aby odmówić dokumentowi przedłożonemu przez inwestora (karcie informacyjnej przedsięwzięcia) wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, czemu nie przeczył również Prokurator. Nie budzi przy tym wątpliwości sądu, że sprawa będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji została przeanalizowana w oparciu o kompletny materiał dowodowy, zarówno przez organy współdziałające jak i organ gminy właściwy do wydania decyzji środowiskowej. Ponadto w ocenie Sądu, organ I instancji, jak i Kolegium prawidłowo przyjęły, że skoro karta informacyjna przedsięwzięcia jest podstawowym dowodem w sprawie i nie ma dowodów przeciwnych w tym względzie, to ogólnie sformułowane uwagi, wątpliwości, czy obawy skarżącego odnośnie przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko, polegające przy tym w zasadzie na rzekomej niekonsekwencji organu w ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie mogą skutecznie podważać zasadności stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W efekcie bezpodstawny jest zarzut, jakoby uwzględnienie cofnięcia odwołania przez H. G. prowadziło do pozostawienia decyzji nie tylko niezgodnej z prawem, ale także z interesem społecznym, jak uważa Prokurator Okręgowy. W tej sytuacji umorzenie postępowania odwoławczego było całkowicie usprawiedliwione.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) skargę należało oddalić.