Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1864/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Ewa Krawczyk ( spr.) Asesor WSA Iwona Bogucka Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2005 r. sprawy ze skargi M.P. i S.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu całości, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących tytułem zwrotu kosztów postępowania [...] zł ([...] zł ).


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę – dla A SP. Z O.O. – na inwestycję polegającą na budowie kompleksu stacji paliw z zapleczem technicznym i oświetleniem terenu przyłączy zewnętrznych i muru oporowego [...] na działkach położonych w B. przy ul. [...] na działkach oznaczonych nr [...] K.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 36a ustawy Prawo budowlane z dnia 7.07.1994 r. ( t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 z zm.) oraz art. 31 – 39 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 ) oraz decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] nr [...].

W uzasadnieniu podjętej decyzji organ podał, iż przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z powołaną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a sam projekt został zaopiniowany i uzgodniony w zakresie wskazanym w Prawie budowlanym i ustawach szczególnych. Realizacje inwestycji nie spowodują stanu środowiska co wynika z uzgodnionego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Organ podkreślił, że informacja o planowanym przedsięwzięciu została podana do publicznej wiadomości ( art. 32 ustawy Prawo ochrony środowiska ), a ze strony społeczeństwa nie wpłynęły uwagi ani wnioski.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyli S.M. oraz M.P.

Oboje odwołujący się zarzucili organowi I instancji naruszenie art. 107 § 1 Kpa przez pominięcie w podstawie prawnej decyzji rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20.09.2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych... ( Dz. U. nr 98, poz. 1067 z zm.) doręczenie stronie decyzji bez załącznika to jest projektu budowlanego ( art. 109 § 1 kpa ), brak wymieniania stron postępowania ( art. 107 § 1 kpa ) i wreszcie sporządzenie uzasadnienia nieodpowiadającego wymogom art. 107 § 1 i § 3 kpa.

Nadto S.M. podniosła, iż w sąsiedztwie projektowanej inwestycji prowadzi gospodarstwo agroturystyczne, a także hipoterapii dla osób niepełnosprawnych i dlatego przedmiotowa inwestycja narusza jej interesy.

Z kolei M.P. stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego przez nieuwzględnienie istnienia służebności drogowej ustanowionej w § 6 aktu notarialnego z [...] na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy działki [...], która uległa podziałowi na działki [...]. Służebność ta przebiega pasem szerokości [...] m wzdłuż granicy działki [...] z działką [...] i wzdłuż granicy działki [...] z działką [...] na całej długości granic tych działek.

Wojewoda [...] nie uwzględnił żadnego ze złożonych odwołań i decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Powyższą decyzję organ odwoławczy oparł na przepisach art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy Prawo budowlane z 7.07.1994 r.

W uzasadnieniu organ podał, iż w sprawie został złożony projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami w tym raportem oddziaływania na środowisko. Inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia

[...] nr [...] dla budowy kompleksu obejmującego stacje paliw z zapleczem techniczno – usługowym : myjnia samochodów usługowych, pawilon handlowo – gastronomiczny, zaplecze biurowo – socjalne, parkingi i przyłącza zewnętrzne na pgr nr [...]. Inwestor złożył także odrębną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] nr [...] dla budowy przyłącza wodociągowego do projektowanej stacji. Inwestycja została uzgodniona w zakresie wymaga higienicznych i zdrowotnych, zaopiniowania przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Odnosząc się do zarzutów odwołań organ wyjaśnił, iż w aktach sprawy znajduje się na odrębnej karcie pełny wykaz stron postępowania wraz z adresami.

Załącznikiem do decyzji jest zatwierdzony projekt budowlany, który stanowi własność inwestora i nie podlega doręczeniu wraz z decyzją.

Rozporządzenie z dnia [...] w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych ( Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1067 ) stanowiło podstawę sporządzenia "Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w postępowaniu o uzgodnienie projektu budowlanego. Decyzja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego, co zdaniem organu wynika z analizy projektu budowlanego, opracowań i uzgodnień. Opracowany "Raport" nie wykazuje przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu i zanieczyszczenia powietrza. Z decyzji wynika nadto obowiązek inwestora – użytkownika stacji paliw do przeprowadzenia odpowiedniego monitoringu po jej uruchomieniu.

M.P. i S.M. w skardze do Sądu domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i zwrotu kosztów postępowania. Przede wszystkim zarzucili, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się we właściwy sposób do ich twierdzeń o naruszeniu interesu prawnego wydanym pozwoleniem na budowę. Pominie to istnienie służebności na działce [...] w obrębie której projektuje się budowę skarpy z murem oporowym, śmietnika, masztu z flagami, totamu oraz urządzenie zieleni izolacyjnej. Nie uczynił też organ odwoławczy przedmiotem swojej oceny podnoszonych zagrożeń związanych z budowa dla prowadzonej w bezpośrednim sąsiedztwie działalności usługowej S.M.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wskazując na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że nieprawdziwym jest zarzut nieuwzględnienia służebności drogowej. Działka [...] na której ustanowiono służebność dla właścicieli działki [...] została uwidoczniona w projekcie zagospodarowania, a nadto w przedłużeniu tejże działki to jest [...] po działce inwestora nr [...] zaprojektowano wyjazd na ul. [...].

Odnośnie działki [...] organ stwierdził, iż jest ona niezabudowana, stanowi grunt rolny i S.M. nie może prowadzić na niej działalności usługowej.

Skarżący w piśmie z dnia [...] – po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę podali, że Wojewoda nie zapoznał się z aktem notarialnym z [...] i [...].

Działka [...] uległa podziałowi w [...] na działki [...]. Oznacza to, iż działka [...] powstała z działki [...], a więc nie może być obciążona na rzecz właścicieli działki [...]. Działka [...] stanowi w [...] własność M.P., który jest także właścicielem działek [...] i [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie należy podkreślić, że sądowa kontrola decyzji administracyjnych sprawowana jest w aspekcie zgodności z prawem. Taki zakres działalności sądów administracyjnych wynika bowiem z treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269). W konsekwencji ocena legalności decyzji sprawowana jest na gruncie stanu prawnego i faktycznego sprawy administracyjnej z daty wydania zaskarżonego aktu.

Odnosząc się do zaskarżonej decyzji to w ocenie składu orzekającego została ona ( jak i decyzja organu I instancji ) wydana bez dostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ( art. 77 § 1 i 80 kpa ), a przynajmniej wykonanie tego obowiązku nie znalazło w niej odzwierciedlenia ( art. 107 § 3 kpa ) co stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Równocześnie powyższe naruszenie przesądza o niemożności odparcia zarzutów skarżących co do naruszenia ich interesów prawnych kontrolowanym aktem. Niezależnie od powyższego uchybienia zaskarżoną decyzją i decyzją organu I instancji naruszą także prawo materialne, a mianowicie art. 34 ust. 1 i 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7.07.1994 r. ( tj. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ).

Przede wszystkim należy stwierdzić, iż decyzja o pozwoleniu na budowę mogła zostać wydana jedynie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy ( art. 32 ust. 4 pkt 1 ). Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę ( art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7.07.1994 r.).

Powyższe wiązanie oznacza, iż organ architektoniczno budowlany może wydać pozwolenie na budowę jedynie na teren, którego warunki zabudowy zostały ustalone w decyzji o warunkach, dla inwestycji pozytywnie w niej wskazanej i przy spełnieniu innych określonych w niej wymagań.

Konsekwencją związania decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organu wydającego pozwolenie na budowę jest jego obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji zgodności projektu zagospodarowania działki m. innymi z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz kompletności projektu budowlanego, który także powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania ( art. 35 ust. 1 lit. b i 34 ust. 1 ).

Powyższego obowiązku nie wykonał organ I instancji, co umknęło uwadze organu odwoławczego . Świadczy o tym nie tylko nie wskazanie w podstawie prawnej decyzji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz pominięcie w uzasadnieniu wykazania zgodności projektu zagospodarowania z decyzją o warunkach ale przede wszystkim zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę na działkach przy ul. [...] w B. nr [...] wskazują, iż dla inwestycji została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] nr [...]. Jednakże tą ostatnią decyzją Prezydent B. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla kompleksu stacji paliw z zapleczem technicznym obejmujący myjnie, pawilon handlowo – gastronomiczny, zaplecze biurowo – socjalne, parkingi, przyłącza zewnętrzne zlokalizowane na działce [...] przy ul. [...].

Może to oznaczać, że dla pozostałych działek objętych zaskarżoną decyzją nie wydano decyzji o warunkach, a w każdym razie jednoznacznie świadczy o nie dopełnieniu przez organ obowiązków z art. 35 ust. 1 lit. b Prawa budowlanego.

Nadto zaskarżoną decyzją zatwierdzono projekt budowlany dołączony do akt z którego wynika także budowa przyłącza wodociągowego, kanalizacji deszczowej, sanitarnej, przełożenie kolektora, budowa podziemnego zbiornika na gaz płynny, muru oporowego, oświetlenia i totemu. W aktach projektu znajdują się też dodatkowe decyzje o warunkach zabudowy dla przyłącza wodociągowego ( z [...]) dla kanalizacji deszczowej, sanitarnej i przełożenia kolektora ( z [...]), dla zbiornika na gaz płynny ( z [...]). Jednakże decyzje te nie stanowiły podstawy wydania zaskarżonej decyzji ani sprawdzenie projektu zagospodarowania terenu w świetle ich wymagań, a stało się tak mimo zatwierdzenia całego projektu budowlanego.

Wydaje się, że zaskarżona decyzja przedmiotowo pokrywa się z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] ( to decyzja powołana w "szerokiej" podstawie prawnej decyzji organu I instancji ) a nadto zezwala na budowę oświetlenia terenu, przyłączy zewnętrznych i muru oporowego [...].

Odnośnie tych ostatnich obiektów organ nie wskazał na wydanie dla nich decyzji o warunkach zabudowy ani nie uznał ją za zbędną z wykazaniem tej zbędności.

Już te wyżej omówione uchybienia wykluczają uznanie zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem. Nadto zaskarżona decyzja obejmuje także działkę nr [...] której nie wymieniono w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, informacji z art. 32 ustawy Prawo ochrony środowiska z 27.04.2001 i wnioskach o uzgodnienie projektu.

Na podstawie decyzji organów obu instancji, a nawet odpowiedzi na skargę nie można aktualnie uznać za nieuzasadnione zarzuty skarżących co do naruszenia ich interesów prawnych. Z decyzji nie wynika nawet właścicielami jakich działek są skarżący, na której działce skarżąca S.M. prowadzi gospodarstwo agroturystyczne, ani na jakich działkach i na rzecz których ustanowiona została służebność drogowa.

W tym zakresie koniecznym jest zapoznanie przez organy orzekające z decyzją o podziale nieruchomości nr [...], aktem notarialnym z [...], a w szczególności

§ 6 tego aktu w którym ustanowiono służebność drogową dla każdoczesnych właścicieli działki [...] oraz aktem notarialnym z [...] również ustanawiającym służebność przechodu i przejazdu dla właścicieli działki [...].

Dopiero analiza powyżej wymienionych dokumentów, uwzględnienie treści art. 290 Kc oraz analiza projektu zagospodarowania terenu pozwola organom orzekającym na ocenę czy sporna inwestycja narusza interes prawny skarżącego M.P.

Rozpoznając sprawę ponownie organy orzekające będą miały na uwadze sądową ocenę dotychczasowego postępowania w sprawie, a z drugiej strony zmianę stanu prawnego wynikającą z ustawy z dnia 27.03.2003 r. i 16.04.2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 93, poz. 888 ).

Sporządzając decyzję organ winien mieć na uwadze, iż z jej treści w sposób dokładny powinien wynikać zarówno przedmiotowy zakres inwestycji, jak i lokalizacja poszczególnych części tej inwestycji na konkretnie oznaczonych działkach. Tylko taka decyzja uzasadniona w sposób spełniający wymogi art. 107 § 3 kpa realizuje bowiem generalne zasady procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim praworządności i pogłębiania zaufania do organów Państwa.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a i c, art. 135, art. 152 i art. 200 – ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.).w związku z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 z zm.), orzeczono jak w sentencji.

su.