Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 28/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 2 pkt 8 oraz  pkt 1-4, art. 3 par. 3 i art. 58 par.1 pkt.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2004 nr 208 poz 2128
law: Ustawa z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa - tekst jednolity

SENTENCJA

II SAB/Lu 28/07 P O S T A N O W I E N I E Lublin, dnia 30 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. Na bezczynność Administratora G. G. M. i M. Z. W. R. Skarbu Państwa w przedmiocie wniosku o bezprzetargową sprzedaż działki p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SAB/Lu 28/07

U Z A S A D N I E N I E

E. K. w dniu 13 marca 2007 r. złożył osobiście w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie pismo, zatytułowane "prośbą", w którym wskazał, że do chwili obecnej nie został rozpatrzony jego wniosek z dnia 3 czerwca 2004 r. o bezprzetargową sprzedaż działki nr [...] położonej w miejscowości [...], którą skarżący dzierżawi od ponad 3 lat. Wniosek ten skarżący złożył

w Urzędzie Gminy [...] w dniu 3 czerwca 2004 r., zaś w dniu 9 grudnia

2004 r. otrzymał pismo Wójta Gminy, informujące, iż jego wniosek wraz ze zgromadzoną dokumentacją został przekazany do Administratora G.G. M. i M. Z.W. R. Skarbu Państwa.

Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2007 r. skarżący wezwany został do usunięcia w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi, przez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności dotyczy skarga oraz nadesłanie kopii zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji, o ile było ono kierowane do organu wyższego stopnia – pod rygorem odrzucenia skargi.

W piśmie z dnia 17 kwietnia 2007 r. skarżący wyjaśnił, że jego skarga dotyczy Administratora G. G. M. i M. Z. W. R. Skarbu Państwa. Wskazał jednocześnie, iż nie składał żadnego zażalenia przed złożeniem skargi w sądzie administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu. W myśl bowiem przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 oraz pkt 1-4 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów

w sprawach rozstrzyganych przez te organy w drodze decyzji, postanowień wskazanych w tym przepisie oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto stosownie do art. 3 § 3 ustawy, sądy administracyjne orzekają także

w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę,

i stosują środki określone w tych przepisach.

Kwestie dotyczące sprzedaży nieruchomości Z. W. R. Skarbu Państwa przez Agencję Nieruchomości Rolnych określają przepisy ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 208, poz. 2128 ze zm.). Z przepisów tej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z dnia 1 sierpnia 2003 r.

w sprawie szczegółowego trybu sprzedaży nieruchomości Z. W. R. Skarbu Państwa i ich części składowych, warunków rozkładania ceny sprzedaży na raty oraz stawek szacunkowych gruntów (Dz.U. Nr 140, poz. 1350 ze zm.), wynika, że sprzedaż nieruchomości z Z. W. R. Skarbu Państwa na rzecz dzierżawcy, któremu przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości na podstawie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, następuje w drodze umowy cywilnoprawnej. Z przepisów tych nie wynika natomiast, by wniosek dzierżawcy, któremu przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości, winien być rozstrzygnięty przez właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Brak jest również innych przepisów szczególnych, które przewidywałyby wydawanie decyzji administracyjnych w tego rodzaju sprawach.

Należy podkreślić, że wykonywanie administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenia albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy znajduje podstawę prawną w przepisach materialnego prawa administracyjnego. Zastosowanie takiej formy jest niedopuszczalne, jeżeli przepisy prawa wprowadzają inną formę wykonywania administracji publicznej, na przykład formę umowy cywilnoprawnej (por. B. Adamiak, Glosa do postanowienia NSA z dnia 6 lipca

2004 r., sygn. akt OSK 547/04, OSP 2006 nr 5, poz. 62; postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 998/04, niepubl.).

Skoro Administrator G. G. M. i M. Z. W. R. Skarbu Państwa wykonujący zadania Agencji Nieruchomości Rolnych nie był zobligowany do załatwienia sprawy z wniosku E. K. w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego

w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenia albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, to na podstawie powołanego art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.