Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1722/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6323 Zezwolenie i cofnięcie zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 8 ust. 13,  art. 61 ust. 1 pkt 1-3,  ust. 2 pkt 2 ust. 3,  art. 64
journal: Dz.U. 2018 poz 1508
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2018 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. Nr [...] ustalającej osoby zobowiązane do odpłatności za pobyt J. B. w Domu Pomocy Społecznej przy ul. [...][...] w [...], a także wysokość tych opłat od dnia zamieszkania: od J. B. w wysokości [...] zł miesięcznie oraz od J. B. opłatę w wysokości [...] zł miesięcznie, utrzymało powyższą decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan sprawy:

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] ustalił osoby zobowiązane do odpłatności za pobyt J. B. w Domu Pomocy Społecznej przy ul. [...][...] w [...], a także wysokość tych opłat od dnia zamieszkania: od J. B. w wysokości [...] zł miesięcznie oraz od J. B. opłatę w wysokości [...] zł miesięcznie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że decyzją Prezydent [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. orzeczono o skierowaniu J. B. do domu pomocy społecznej dla osób w podeszłym wieku. Decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. orzeczono o umieszczeniu J. B. w Domu Pomocy Społecznej przy ul. [...][...]w [...].

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 163, ze zm.) "pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania". Zobowiązani do wnoszenia opłaty są w kolejności: "mieszkaniec domu nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, (v..) małżonek, zstępni przed wstępnymi — zgodnie z zawartą umową (...): gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej" (art. 61 ust. 1 pkt 1-3 cyt. Ustawy). Obowiązek ustalenia opłaty od osób zobowiązanych następuje w dniu kierowania do domu pomocy społecznej.

Decyzja o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej indywidualizuje przewidziany w przepisach art. 60 ust. i oraz art. 61 ust. i 2 ustawy pomocy społecznej obowiązek ponoszenia opłat za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej przez wymienionych w tych przepisach osoby.

Zgodnie z wyżej cytowanymi przepisami prawa, osobami zobowiązanymi do wnoszenia opłaty za pobyt J. B. w domu pomocy społecznej są w kolejności: J. B. (mieszkanka), następnie J. B. (syn).

Z akt sprawy wynika, że miesięczny dochód J. B. wnosi [...] zł (świadczenie z ZUS), natomiast 70% tego świadczenia stanowi kwota [...] zł. Ta opłata będzie przekazywana na rachunek bankowy Domu pomocy społecznej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

W ustaleniu wysokości opłaty za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej uwzględnia się sytuację dochodową osoby zobowiązanej, zgodnie z kryteriami przepisami ustawy o pomocy społecznej.

J. B. mieszka w Republice [...][...] i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i trojgiem małoletnich dzieci. Miesięczny dochód J. B. wynosi: [...] EUR (zgodnie z oświadczeniem) to jest [...] PLN (według kursu NBP z dnia [...].04.2017 r.).

W związku z powyższym, zdaniem organu orzekającego opłata od J. B. za pobyt matki w domu pomocy społecznej została ustalona w wysokości [...] zł miesięcznie, co stanowi różnice pomiędzy opłatą mieszkańca a średnim kosztem utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej.

Od tej decyzji J. B. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], w którym kwestionuje między innymi sposób obliczenia i zasadność ponoszenia opłaty za pobyt matki u domu pomocy społecznej.

Organ I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a.

Zdaniem organu odwołanie nie mogło zostać uwzględnione, gdyż uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić tylko gdy jest ona wadliwa lub wadą obciążone jest postępowanie administracyjne w wyniku którego ją wydano.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 115 z 2008 r. poz.728 z późn. zm.) zobowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności:

1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka,

2) małżonek, zstępni przed wstępnymi.

Opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą:

1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu,

2) małżonek, zstępni przed wstępnymi – zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2 w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium.

Jeżeli więc mieszkaniec domu pomocy społecznej nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów pobytu w placówce, obowiązek spoczywa na jego małżonku oraz zstępnych przed wstępnymi.

Wysokość obciążeń zależy od sytuacji dochodowej zobowiązanego (małżonka, wstępnych, zstępnych).

Zgodnie z Zarządzeniem Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2017 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia 27 marca 2017 r. poz. 2954) średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej im. "[...]" przy ul. [...][...] w [...] wynosi [...] zł miesięcznie. Miesięczny dochód J. B. wynosi [...] zł, a 70% tego świadczenia stanowi kwota [...] zł.

Kryterium dochodowe w przypadku J. B. wynosi [...] zł na jedną osobę w rodzinie, natomiast 300% tego kryterium stanowi kwota [...] zł, na osobę w rodzinie (tj. [...] zł dla rodziny J. B.). Miesięczny dochód J. B. wynosi: [...] EUR (zgodnie z oświadczeniem) to jest [...] PLN (według kursu NBP z dnia [...].04.2017 r.) i jest wyższy od 300% kryterium. Zgodnie z przepisami art. 8 ust. 13 ustawy o pomocy społecznej: "W przypadku uzyskiwania dochodu w walucie obcej, wysokość tego dochodu ustala się według średniego kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia wydania decyzji administracyjnej w sprawie świadczenia z pomocy społecznej".

W przypadku, gdy dochód osoby zobowiązanej do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę gospodarującą w rodzinie, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej wysokość odpłatności ustala się jako różnicę pomiędzy posiadanym dochodem, a wartością 300% kryterium dochodowego osoby w rodzinie (art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej), jednakże w kwocie nie wyższej niż różnica pomiędzy opłatą ustaloną z dochodu mieszkańca a wysokością średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej.

W związku z powyższym, opłatę od J. B. za pobyt jego matki w domu pomocy społecznej ustalono w wysokości [...] zł miesięcznie, co stanowi różnicę pomiędzy ustaloną opłatą mieszkańca, a średnim kosztem utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej. W ocenie Kolegium wysokość opłat za pobyt J. B. w domu pomocy społecznej została ustalona prawidłowo.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. B. wnosząc o jej uchylenie i wydanie nowej decyzji zwalniającej go z obowiązku ponoszenia powyższej opłaty.

Zdaniem skarżącego ustalenie przez organ wysokości opłaty za pobyt jego matki w domu pomocy społecznej jest błędne. Przeliczenie uzyskiwanego dochodu w walucie obcej na złotówki w celu obliczenia środków, którymi dysponuje osoba zobowiązana do świadczenia i jej rodzina może być celowe tylko w przypadku gdy dochód ten służy utrzymaniu tej osoby i jej rodziny w Polsce. W innym przypadku przeliczenie takie jest bezzasadne i niecelowe. Zgodnie z art. 3 ustawy o pomocy społecznej, celem tej pomocy jest wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 13 ustawy nie może być brane pod uwagę w oderwaniu od faktycznej sytuacji zobowiązanego. W tym przypadku o bezcelowości stosowania tego kryterium decyduje kraj zamieszkania, a co za tym idzie faktyczny poziom kosztów utrzymania w tymże miejscu i obowiązująca w tym kraju waluta, nie zaś złotówki.

Skarżący zwraca uwagę, że już w trakcie postępowania złożył oświadczenie o miejscu zamieszkania na terenie [...] i o wysokości osiąganego dochodu w euro. Ponadto wskazał, iż z uwagi na niewystarczający poziom osiąganych przez niego dochodów utrzymuje się wraz z rodziną częściowo ze świadczeń z [...] pomocy państwowej. Nie zostało to wzięte jednak pod uwagę przy wydawaniu przedmiotowej decyzji, a co za tym idzie stanowi zdaniem skarżącego przesłankę jej uchylenia z powodu braku uwzględnienia całości materiału dowodowego w postaci treści złożonego przez niego oświadczenia. Na dowód braku wystarczających środków koniecznych do utrzymania go i jego rodziny załączył kopię decyzji przyznającej mu oraz wszystkim członkom rodziny wsparcie finansowe. W tej sytuacji nakładanie na niego obowiązku ponoszenia jakichkolwiek opłat jeszcze bardziej pogarszałoby jego trudną sytuację materialną i byłoby sprzeczne z istotą regulacji ustawy o pomocy społecznej. Ponadto prowadziłoby do konfliktu z [...] prawem o świadczeniach z tytułu pomocy dla osób nieosiągających wystarczającego poziomu dochodów pozwalających na samodzielne utrzymanie, a co za tym idzie mogłoby go narazić na cofnięcie tych świadczeń. Nie może on bowiem ponosić kosztów utrzymania swojej matki, samemu korzystając ze środków pochodzących ze źródeł publicznych [...].

Ponadto zwraca uwagę, że przepisy dopuszczają możliwość zwolnienia z obowiązku świadczeń, o ile organ administracyjny tak zdecyduje. Fakultatywność przedmiotowej regulacji nie oznacza dowolności po stronie organu orzekającego, lecz kreuje uprawnienie po stronie osoby zobowiązanej co do zasady do ponoszenia obowiązku łożenia na utrzymanie wstępnych korzystających z pomocy społecznej w tym w ramach pobytu w DPS, do domagania się zwolnienia z tego obowiązku w szczególnych sytuacjach. Taką szczególną sytuacją jest właśnie, zdaniem skarżącego jego sytuacja.

W ocenie Kolegium wysokość opłaty za pobyt J.B. w domu pomocy społecznej im. "[...]" została ustalona prawidłowo.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę w oparciu o powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie niniejszej przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji publicznej była zasadność nałożonego na skarżącego obowiązku zwrotu na rzecz gminy części opłaty ponoszonej za pobyt w DPS jego matki.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy o pomocy społecznej. Stosownie do art. 60 ustawy o pomocy społecznej, pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania, zaś średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Ogłoszenie stanowi podstawę do ustalenia odpłatności za pobyt w DPS od następnego miesiąca przypadającego po miesiącu, w którym zostało opublikowane. Decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje wójt (burmistrz, prezydent) gminy właściwej dla osoby w dniu jej kierowania do DPS.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy o pomocy społecznej, do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej obowiązani są w kolejności:

1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich -przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka,

2) małżonek, zstępni przed wstępnymi,

3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej, przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność.

W myśl art. 61 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej, małżonek, zstępni i wstępni wnoszą opłaty zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2 w/w ustawy. Tak więc z przepisów tych wynika, że w pierwszej kolejności w dniu kierowania do domu pomocy społecznej należy określić wysokość opłaty za pobyt, a zasady obciążenia tą opłatą (ustaloną zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w dniu skierowania do DPS) określają przepisy art. 61 ustawy o pomocy społecznej. Z przepisów tych wynika, że przede wszystkim należy dążyć do określenia obowiązków osób bliskich pensjonariuszowi domu pomocy społecznej w drodze umowy zawartej w trybie art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Zarówno pensjonariusz jak i jego bliscy – zobowiązani, muszą mieć pełną świadomość co do tego, jakie i kto będzie ponosił opłaty związane ze skierowaniem do DPS i dokonać świadomego wyboru, czy umieścić taką osobę w DPS czy inaczej rozwiązać kwestię koniecznej opieki nad nią.

W art. 61 ust. 3 cytowanej ustawy przewidziano obowiązek wnoszenia zastępczo opłat przez gminę, jeżeli z tego obowiązku nic wywiązują się osoby wymienione w art. 61 ust. 2 pkt 1, 2 i 2a ustawy o pomocy społecznej. Gminie przysługuje prawo dochodzenia zwrotu poniesionych w tym celu kosztów. Jednak podstawową przesłanką do dochodzenia przez gminę regresu wobec bliskich jest niewywiązywanie się przez nich z obowiązków określonych czy to w drodze decyzji, czy też w drodze umowy.

To w decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej lub w drodze umowy, o jakiej mowa w art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, doznają konkretyzacji powołane przepisy ustawy przez: określenie kwoty opłaty za pobyt w DPS, wskazanie osób zobowiązanych do jej ponoszenia z kręgu podmiotów wskazanych w w/w przepisach, ustalenie przypadających na nich kwot opłaty oraz ewentualne zwolnienie, stosownie do art. 64 ustawy o pomocy społecznej, w całości lub w części z ustalonej opłaty.

Pogląd, że wynikające z art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej ustalenie opłaty w decyzji administracyjnej obejmuje obowiązek organu nie tylko określenia ogólnej kwoty opłaty miesięcznej, ale także osoby czy osób zobowiązanych do jej uiszczania, prezentowany jest także w literaturze (zob. A. Prekut - Ustawa o pomocy społecznej z komentarzem - cyt. za W. Maciejko, P. Zaborniak - Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, Warszawa 2008, sir. 299).

Dla ustalenia tej odpłatności nie mają natomiast znaczenia przyczyny umieszczenia osoby w DPS, zaś obowiązki małżonka i krewnych takiej osoby są zależne wyłącznie od ich sytuacji dochodowej, o czym stanowi art. 61 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej, czy majątkowej nie mają zatem znaczenia dla ustalenia obowiązku ponoszenia opłaty przez zobowiązanego. Mogą natomiast stanowić podstawę do wydania przez organ administracji rozstrzygnięcia o zwolnieniu z obowiązku ponoszenia w całości lub w części ustalonej opłaty na podstawie art. 64 ustawy o pomocy społecznej.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że prawidłowość zaskarżonej decyzji nie budzi zastrzeżeń. Została ona bowiem wydana po właściwie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym z poszanowaniem zasad postępowania, a jej rozstrzygnięcie znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa materialnego. W tym kontekście podkreślić należy, że ustalony w wyniku przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Skarżący jest jedynym synem J. B. przebywającej w Domu Pomocy Społecznej przy ul. [...][...] w [...]. Opłata ponoszona przez J. B. nie pokrywa średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w tym Domu Pomocy Społecznej, który wynosi [...] zł miesięcznie zgodnie z zarządzeniem Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2017 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 575/2017, poz. 2954).

W tej sytuacji organy słusznie przyjęły, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą małżonek, zstępni przed wstępnym, w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Wychodząc następnie z tych przesłanek organy prawidłowo ustaliły, że ze zgromadzonych dokumentów wynika, iż dochód rodziny skarżącego wynosi [...] EUR (zgodnie z jego oświadczeniem). Mieszka on wraz z rodziną na terenie [...]. Dochód ten po przeliczeniu, z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 8 ust. 13 ustawy o pomocy społecznej wynosi [...] zł (według kursu NBP z dnia [...] kwietnia 2017 r.). Jest zatem wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (tj. 300% x 514 zł = 1.542 zł) o [...] zł. Zważywszy zaś, iż oplata w takiej wysokości łącznie z opłatą matki skarżącego przekraczałaby średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w [...], opłatę organy ustaliły w wysokości różnicy między średnim miesięcznym kosztem utrzymania w tym Domu, a opłatą matki skarżącego, wskazując w rezultacie tego rozliczenia, że opłata skarżącego wynosi [...] zł.

Te ustalenia organów, w ocenie Sądu, nie dają podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego dotyczących nieprawidłowej oceny jego sytuacji finansowej, występującej w dniu wydawania decyzji.

Odnosząc się w dalszej kolejności do wskazanej w skardze kwestii braku zwolnienia skarżącego z opłat na podstawie art. 64 ustawy o pomocy społecznej należy wskazać, że wprawdzie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji odwołał się do tej normy, podkreślając uznaniowy charakter wydanego na jego podstawie rozstrzygnięcia, to jednak wyraźnie stwierdził, że wydanie tego rozstrzygnięcia powinno być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie sytuacji rodzinnej i dochodowej wnioskodawcy, w szczególności zaś przesłanek wymienionych w pkt 1-4 tego artykułu oraz jej analizą z zachowaniem wymogów proceduralnych wymienionych w pkt 1-4 w Kodeksie postępowania administracyjnego. W następstwie zaś tego stwierdzenia organ odwoławczy odwołał się do treści odwołania skarżącego i przedstawionej w nim sytuacji majątkowej oraz rodzinnej. W tym zwłaszcza prośby o przeanalizowanie jego sytuacji finansowej i stwierdzenie, czy rzeczywiście jest zobowiązany i czy na pewno stać go na pokrywanie choćby minimalnego kosztu pobytu matki w Domu Pomocy Społecznej.

Sąd podzielił stanowisko organu, że brak jest podstaw do odstąpienia od ustalenia opłaty ze względu na szczególnie uzasadniony przypadek, z tego powodu, że strona ponosi wysokie koszty utrzymania w [...], gdzie mieszka i korzysta tam częściowo z pomocy społecznej w postaci zasiłków na troje dzieci. Nie znajduje bowiem żadnego uzasadnienia prawnego twierdzenie skarżącego, że organ ustalając sytuację dochodową skarżącego winien uwzględnić fakt, że mieszka on z rodziną w [...], gdzie koszty utrzymania są wyższe. Z przepisów aktów prawnych mających zastosowanie w niniejszej sprawie, nie wynika, aby organy były uprawnione do ustalania minimum socjalnego obowiązującego w innych krajach (nawet jeśli jest to kraj należący do Unii Europejskiej) i ustalania, czy w tamtejszych warunkach skarżący żyje w ubóstwie. Kryterium dochodowe jest ustalane w sposób jednolity dla wszystkich obywateli, a jego wysokość nie może być modyfikowana ze względu na miejsca zamieszkania. Nie sposób zatem uznać, zdaniem Sądu, że w przypadku skarżącego zachodzi przypadek ubóstwa, skoro w sposób znaczny jego dochód przekracza kryterium dochodowe określone w ustawie o pomocy społecznej.

Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącego, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości kwestia wysokości dochodu skarżącego, a fakt, że zamieszkuje on w [...] i tam ponosi koszty utrzymania, nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy. To, że organ nie uznał sytuacji skarżącego za szczególnie uzasadniony przypadek, umożliwiający odstąpienie od ustalenia opłaty za pobyt jego matki w DPS, nie świadczy o braku ustaleń faktycznych.

Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że matka skarżącego przekazała swoje własnościowe mieszkanie na rzecz jednego z dzieci skarżącego.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wydanie w przedmiotowej sprawie decyzje nie naruszają prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy obu instancji przepisów procedury mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.