Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1078/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 62 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2017 r. sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 kwietnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia 14 lutego 2017 r., znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej M. L. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. (znak: [...]), na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w zw. z

- art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.),

po rozpatrzeniu zażalenia M. L. z dnia 22 lutego 2017 r. (data wpływu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego – 7 marca 2017 r.), na postanowienie Burmistrza Miasta Z. z dnia 14 lutego 2017 r. (znak: [...]) o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy działek nr [...] i [...] w obr[...] m. Z., na cele realizacji wielorodzinnego budynku mieszkalnego z usługami i infrastrukturą towarzyszącą,

utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2017 r., uzupełnionym w dniu 19 stycznia 2017 r. M. L. zwróciła się do Burmistrza Miasta Z. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działek nr [...] i [...] w obr[...] m. Z., na cele realizacji wielorodzinnego budynku mieszkalnego z towarzyszącą infrastrukturą techniczną. Do wniosku dołączono: kopię mapy zasadniczej 1:1000 z koncepcją zagospodarowania działki, mapę zasadniczą w skali 1:500, przekrój planowanego budynku, promesy [...] (dostawa energii elektrycznej) i [...] (dostawa wody i odbiór ścieków), wypis z rejestru gruntów, pozwolenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na rozbiórkę obiektu zabytkowego, decyzję o zezwoleniu na zjazd z drogi publicznej.

Zawiadomieniem z dnia 24 stycznia 2017 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania, a następnie postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r. (znak: [...]), Burmistrz Miasta Z. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania ewidencyjnych działek nr [...], [...] obręb [...] położonych w Z. w rejonie [...] w związku z projektowaną na nich inwestycją polegającą na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami wraz z infrastrukturą towarzyszącą (dojścia, dojazdy, miejsca postojowe, zjazd z drogi publicznej [...], uzbrojenia terenu), na czas określony – do dnia 19 października 2017 r., tj. na okres dziewięciu miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zawieszenie nastąpiło na podstawie przepisu art. 62 ust. 1 u.p.z.p.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podał, że Rada Miasta Z. w dniu 31 lipca 2008 r. podjęła uchwałę Nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego [...]", a następnie w dniu 12 stycznia 2012 r. uchwałą Nr [...] zatwierdziła ww. plan miejscowy. Organ I instancji wskazał jednak, że wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 1156/14) – utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r. (sygn. akt II OSK 731/15) – Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Krakowie stwierdził nieważność uchwały z dnia 12 stycznia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego [...]". Tym samym, Burmistrz Miasta Z. zaznaczył, że w dalszym ciągu obowiązywała uchwała Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 31 lipca 2008 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu dla ww. obszaru, w którego granicach znajdowała się objęta wnioskiem inwestycja. Organ I instancji podkreślił przy tym, że teren inwestycji zgodnie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 15 grudnia 1999 r., jak i uchylonego planu znajduje się częściowo na terenach "niebudowlanych". Dodano, że zarówno w studium, jak i w planie teren ten został przeznaczony pod drogi. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji podał, że w jego ocenie, z uwagi na prowadzone czynności naprawcze unieważnionego planu, istniało wysokie prawdopodobieństwo utrzymania tego terenu z wcześniej określonym przeznaczeniem, co tym samym – stosownie do treści art. 62 ust. 1 u.p.z.p. – dawało podstawę do zawieszenia postępowania zainicjowanego wnioskiem M. L. o ustalenie warunków zabudowy.

Zażalenie na ww. postanowienie wniosła M. L. podnosząc, że w jej ocenie termin zawieszenia postępowania do dnia 19 października 2017 r. narusza art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto zdaniem żalącej się, plan miejscowy "[...]" (uchwała Nr [...]) został unieważniony w całości i nie obowiązuje, a w związku z tym powoływanie się w uzasadnieniu postanowienia na nieistniejący plan miejscowy należało uznać za bezprzedmiotowe. Podkreślono również, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zna pojęcia "czynności naprawczych uchylonego planu", zaś Rada Gminy powinna ewentualnie rozpocząć nową procedurę uchwalenia nowego planu miejscowego. Według żalącej się uchwała Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 31 lipca 2008 r. przestała obowiązywać albo powinna zostać zmieniona ponieważ została podjęta w 2008 r. w oparciu o przepisy prawa już nieobowiązujące lub zmienione. Dodano także, że załącznik graficzny do uchwały [...] był niezgodny z obowiązującymi przepisami w zakresie prawa geodezji i kartografii, a nadto w uchwale tej nie określono formy i miejsca składania wniosków do planu. Jednocześnie żaląca się podniosła, że powoływanie się przez organ I instancji na "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z." było nieuprawnione w sprawach o ustalenie warunków zabudowy, gdyż ww. studium nie jest aktem prawa miejscowego. Nadmieniono przy tym, że w czasie kiedy obowiązywał ww. miejscowy plan (5 lat), gmina nie wystąpiła z propozycją nabycia terenu przeznaczonego pod drogi, a tym samym zdaniem M. L., nie była ona zainteresowana, aby istniejąca lokalizacja terenów komunikacji została naruszona. Zaznaczono przy tym, że jeżeli już organ chciał powołać się na ustalenia studium, to teren obejmujący całość projektowanej inwestycji znajdował się raczej obszarze o symbolu OS1, tj. strefie śródmiejskiej o dominującej funkcji mieszkaniowo-usługowej, a w związku z tym należało uznać, że planowana inwestycja była zgodna ze wskazanym zagospodarowaniem terenu. Żaląca się podała również, że aktualnie działka była zabudowana, zaś żadna część planowanej inwestycji (oprócz zjazdu z drogi publicznej), nie będzie stanowić pasa drogowego według ustawy o drogach publicznych.

Przekazując zażalenie, organ I instancji w piśmie z dnia 1 marca 2017 r. nie odniósł się do podnoszonych zarzutów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że istotę wniesionego zażalenia stanowiło zakwestionowanie przez stronę prawa organu do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy działek nr [...] i [...] w obr[...] Z., wszczętego wnioskiem M. L. z dnia 19 stycznia 2017 r. Organ odwoławczy przytoczył w tym zakresie treść art. 62 u.p.z.p., a następnie podkreślił, że przepis ten daje organowi fakultatywne prawo (zwrot – "można zawiesić") do zawieszenia postępowania na czas nie przekraczający 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez stronę, co też organ uczynił zawieszając postępowanie do dnia 19 października 2017 r. Zaznaczono również, że w obiegu prawnym pozostawała uchwała Nr [...] z dnia 31 lipca 2008 r., na mocy której Rada Miasta Z. postanowiła o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego obszaru [...]", w którym położone są działki nr [...] i [...] w obr[...] Zdaniem organu II instancji, fakultatywny charakter przepisu art. 62 u.p.z.p. pozostawia do uznania organu, czy istnieją w sprawie przesłanki, które mogłyby stwarzać wątpliwość, czy ustalenia przyszłego planu będą zgodne z zamierzeniami inwestycyjnymi inwestora (w zrozumieniu art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). W takiej sytuacji – zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego – organ ma prawo – wbrew zastrzeżeniom żalącej się – do sprawdzenia (konfrontacji) ustaleń obowiązującego "Studium uwarunkowań" z założeniami przyszłego planu miejscowego. Dlatego też według organu odwoławczego, nie było podstaw do kwestionowania przesłanek przyjętych przez organ I instancji jako uzasadnienie dla zawieszenia postępowania.

Skargę na ww. postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca M. L., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz ewentualnie uchylenia również postanowienia organu I instancji. Ponadto skarżąca wniosła o zwrot od organu administracji na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego:

art. 62 ust. 1 u.p.z.p., przez zawieszenie postępowania o warunki zabudowy na okres 9 miesięcy pomimo oczywistego braku możliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym terminie;

art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezasadne uznanie, że postępowanie w niniejszej sprawie nie zostało wszczęte z dniem wniesienia wniosku przez skarżącą, ale z dniem jego uzupełnienia przez skarżącą, co skutkowało zawieszeniem postępowania na okres przekraczający 9 miesięcy.

Ponadto skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy przez niewyczerpujące wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, to jest czy istniały przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu, co doprowadziło do bezcelowego wstrzymania toku instancji w przedmiotowej sprawie;

art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy przez nie odniesienie się w ogóle w treści uzasadnienia do zarzutu powoływanego przez skarżącą dotyczącego przekroczenia terminu zawieszenie postępowania (pkt 1 zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta Z. z dnia 14 lutego 2017 r.), natomiast w stosunku do pozostałych zarzutów skarżącej (pkt 2-3 zażalenia) nie ustosunkowanie się do twierdzeń skarżącej, a jedynie przytoczenie zarzutów skarżącej z jej zażalenia;

art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa przez liczenie daty wszczęcia postępowania w różny sposób w sprawie ustalenia warunków zabudowy na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej postawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany, tj. w niniejszym postępowaniu od dnia uzupełnienia wniosku, a w innych postępowaniach od dnia uzupełnienia wniosku;

art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Burmistrza Miasta Z. z dnia 14 lutego 2017 r. mimo jego wydania z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, przywołując na poparcie swojej argumentacji orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu przedmiotowa skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 kwietnia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Z. z dnia 14 lutego 2017 r. o zawieszeniu postępowania z wniosku M. L. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy działek nr [...] i [...] w obr. [...] Z., na cele realizacji wielorodzinnego budynku mieszkalnego z usługami i infrastrukturą towarzyszącą.

Kwestionowane w kontrolowanej sprawie postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2).

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, konstrukcja art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie o ustaleniu warunków zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu. Oznacza to zatem, że w tym zakresie, co do samego zawieszenia postępowania organ taki działa w ramach swoistej władzy dyskrecjonalnej. Niemniej jednak wymaga podkreślenia, że użyty w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. zwrot "można zawiesić" nie powinien być interpretowany jako przyznający organowi niczym nieograniczoną swobodę (dowolność) decydowania o wstrzymaniu (zawieszeniu) biegu postępowania. Należy bowiem mieć na uwadze, iż zakres swobody organu administracji, znajdujący swoje oparcie w przepisach prawa materialnego, jest ograniczony ogólnymi (naczelnymi) zasadami postępowania administracyjnego. Ze wspomnianych zasad wynika m.in., że zawieszenie postępowania administracyjnego jest zakłóceniem jego prawidłowego toku, tj. odstępstwem od reguły, iż po wszczęciu postępowania organ podejmuje wszelkie niezbędne kroki do jak najszybszego zakończenia tego postępowania merytorycznym rozstrzygnięciem (zasada obowiązku działania organu administracji publicznej). Ponadto zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. organ powinien załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 844/08, LEX nr 566785 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 216/08, LEX nr 499862). Korzystanie więc z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, przy czym wybór ten nie może być jednak dowolny, a musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, LEX nr 895901).

Mając na uwadze powyższe, w odniesieniu do przedmiotu kontrolowanej sprawy, w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 lipca 2013 r. (sygn. akt II SA/Bk 333/13, LEX nr 1353576), który to pogląd Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie podziela i uznaje za własny, stosownie do którego uznaniowość zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie przeradza się w dowolność, jeżeli stan zaawansowania prac planistycznych zmierzających do uchwalenia planu pozwala, z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością przyjąć, że w terminie zawieszenia postępowania dojdzie do uchwalenia planu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1058/12, LEX nr 1270478). Podkreśla się przy tym, że wydanie postanowienia o zawieszeniu zależy od oceny organu na jakim etapie są prace planistyczne oraz czy dokumentacja planistyczna wskazuje na sprzeczność przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją z treścią projektowanego planu miejscowego. Dopuszczalne i celowe jest zatem wstrzymanie toku postępowania o wydanie warunków zabudowy wówczas, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu i tylko wówczas, gdy w dopuszczonym przez ustawodawcę okresie zawieszenia w rzeczywistości nastąpiłoby uchwalenie planu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 902/10, LEX nr 759061). Tym samym należy przyjąć, że skorzystanie przez organ z możliwości zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. powinno być uzależnione od wyniku ustaleń organu w kontekście wystąpienia wskazanych powyżej realnych, obiektywnie weryfikowalnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, które to okoliczności powinny następnie znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podejmowanego przez organ prowadzący postępowanie na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności należy wskazać, że bezsporna w sprawie pozostawała okoliczność, iż nieruchomości objęte wnioskiem M. L. o wydanie warunków zabudowy, tj. działki nr [...] i nr [...], obr. [...] Z. znajdowały się w obszarze, w odniesieniu do którego Rada Miasta Z. w dniu 31 lipca 2008 r. podjęła uchwałę Nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego [...]", a następnie w dniu 12 stycznia 2012 r. uchwałą Nr [...] zatwierdziła ww. plan miejscowy. Co jednak istotne, wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 1156/14, LEX nr 1601379) Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Krakowie stwierdził nieważność ww. uchwały z dnia 12 stycznia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego [...]", który to wyrok stał się prawomocny na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r. (sygn. akt II OSK 731/15, LEX nr 2281140), wniesionej od niego w tym zakresie skargi kasacyjnej. Tym samym ww. orzeczenie Sądu wyeliminowało z obrotu prawnego przedmiotową uchwałę ze skutkiem ex tunc. W praktyce oznaczało to, że w rezultacie takiego orzeczenia, uznane za nieważne zapisy ww. uchwały należało traktować jako przepisy, które nigdy nie weszły do obrotu prawnego. W dacie wydania kwestionowanego postanowienia, w dalszym ciągu obowiązywała jednak podjęta przez Radę Miasta Z. w dniu 31 lipca 2008 r. uchwała Nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego [...]", w obszarze której zlokalizowane są działki nr [...] i nr [...], obr. [...] Z., objęte wnioskiem M. L. o wydanie warunków zabudowy. Dlatego też tak ustalony stan faktyczny sprawy uzasadniał podjęcie przez organ rozważań na temat zasadności zawieszenia toczącego się postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Niemniej jednak w ocenie Sądu, jak zasadnie podniosła skarżąca, organy obu instancji nie poczyniły dostatecznych ustaleń w zakresie stanu zaawansowania procedury planistycznej, a zatem istnienia realnej szansy na uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego w maksymalnym okresie 9 miesięcy od daty złożenia wniosku o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na działce nr [...] i nr [...], obr. [...] m. Z.. Wskazać bowiem należy, że organ I instancji ograniczył się w tym zakresie do lakonicznego stwierdzenia, iż w obrocie prawnym pozostawała uchwała Nr [...] z dnia 31 lipca 2008 r., na mocy której Rada Miasta Z. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego [...]", w którym położone są m.in. ww. działki skarżącej. Ponadto podał on, że teren inwestycji zgodnie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 15 grudnia 1999 r., jak i uchylonego planu znajduje się częściowo na terenach "niebudowlanych", które zarówno w studium, jak i w planie zostały przeznaczone pod drogi. Burmistrz Miasta Z. powołał się również ogólnikowo na prowadzenie bliżej nieokreślonych czynności naprawczych związanych z unieważnionym planem, które w jego ocenie dawały wysokie prawdopodobieństwo utrzymania tego terenu z wcześniej określonym przeznaczeniem. Ustalenia te zostały poparte w pełni przez organ odwoławczy, który nie odniósł się przy tym w żaden sposób do ponoszonych przez skarżącą w zażaleniu argumentów o innym (OS1 – strefa śródmiejska o dominującej funkcji mieszkaniowo-usługowej) – zgodnym z planowaną inwestycją – przeznaczeniu w Studium terenów, w obrębie których zlokalizowane są działki skarżącej. Tym samym organ II instancji nie dokonał jakichkolwiek własnych ustaleń zmierzających do jednoznacznego określenia przeznaczenia terenu oraz wykazania ewentualnej sprzeczności pomiędzy treścią Studium dla terenu objętego wnioskiem, przyszłego planu a planowaną przez M. L. inwestycją. W ocenie Sądu, za wadliwe należało w tym względzie uznać przede wszystkim odwołanie się przez organ I instancji do postanowień planu, który – jak zostało to wyżej wskazane – został na mocy wyroku sądu wyeliminowany z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, co oznaczało, że zapisy tej uchwały należało traktować tak jakby nigdy nie weszły do obrotu prawnego. Ponadto zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom organu I instancji, w dacie podejmowania kwestionowanego postanowienia, tj. w dniu 14 lutego 2017 r., nie były prowadzone żadne działania naprawcze, zmierzające do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...] Stosownie bowiem, do treści pisma z dnia 27 lutego 2017 r. przedłożonego przez skarżącą, a wydanego z upoważnienia Burmistrza Miasta Z., Biuro Planowania Przestrzennego, na dzień wydania ww. pisma nie został nawet przesłany do Urzędu Miasta Z. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2016 r. (sygn. akt II OSK 731/15) wraz z uzasadnieniem, który jak wyraźnie podkreślono jest niezbędny do prawidłowego określenia zakresu czynności naprawczych, jakie będą zrealizowane w związku ze stwierdzeniem nieważności uchwały Rady Miasta Z. z dnia 12 stycznia 2012 r., Nr [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K.. W piśmie tym zaznaczono także, że dopiero po otrzymaniu przedmiotowego uzasadnienia będą podjęte działania naprawcze zmierzające do uchwalenia planu "[...] tj. dokonana zostanie ocena zakresu w jakim konieczne będzie ponowienie procedury związanej ze sporządzeniem planu i ustalone zostaną orientacyjne terminy przyjęcia planu.

Dlatego też w ocenie Sądu, gdyby w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (tj. w dniu 20 kwietnia 2017 r.) były prowadzone jakiekolwiek działania naprawcze to informacja o nich, np. w zakresie przypuszczalnego terminu zakończenia procedury planistycznej, powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Tymczasem organ odwoławczy nie poczynił tak naprawdę żadnych ustaleń co do aktualnego etapu prac planistycznych, nie zwrócił się on z zapytaniem do organu I instancji, czy prowadzone są ewentualne prace naprawcze, a jeśli tak nie powziął on informacji na temat prawdopodobieństwa uchwalenia ww. planu w okresie 9 miesięcy, w tym konkretnych dat następnie planowanych czynności, przewidywanym okresie rozpoczęcia i zakończenia etapu opiniowania i uzgadniania itp., które pozwoliłyby ocenić dopuszczalność, a nade wszystko zasadność wstrzymywania toku postępowania dla przyznania w tym zakresie pierwszeństwa ustaleniom planu, będącego podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania ładu przestrzennego.

Zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę dopiero bowiem szczegółowe (merytoryczne) ustalenia poczynione w tym zakresie, stanowiłyby podstawę do dokonania rzetelnej oceny zasadności zawieszenia postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, zawieszenie postępowania na okres 9 miesięcy w sytuacji braku realnej możliwości uchwalenia w tym czasie planu zagospodarowania przestrzennego, byłoby w istocie bezcelowym wstrzymaniem toku postępowania, które zakończyłoby się wydaniem takiej samej decyzji jaka mogłaby zakończyć to postępowanie przed okresem jego zawieszenia.

Tym samym, według Sądu, organy obu instancji opierając się na niedostatecznych ustaleniach faktycznych nie dokonały prawidłowej oceny prawnej, czy w kontrolowanej sprawie istniały przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu. Zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta Z. z dnia 14 lutego 2017 r. (znak: [...]), wydane zostały zatem z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Za niezasadny Sąd uznał natomiast zarzut dotyczący błędnego określenia przez organy daty wszczęcia postępowania – z dniem uzupełnienia wniosku przez skarżącą, zamiast z dniem jego wniesienia – w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla działek nr [...] i [...] w obr. [...] Z., na cele realizacji wielorodzinnego budynku mieszkalnego z usługami i infrastrukturą towarzyszącą. Wymaga bowiem podkreślenia, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, przy czym jedynie wniosek spełniający określone przepisami wymogi, a zatem nieposiadający żadnych braków formalnych, może skutecznie wszcząć postępowanie w danej sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1332/12, LEX nr 1497858). Tym samym, w ocenie Sądu, należało przyjąć, że datą złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie była data uzupełnienia wniosku po zasadnym wezwaniu przez organ administracji (tak np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 902/10, LEX nr 759061 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 593/07, LEX nr 340453). Trzeba jednocześnie dodać, że dokonane przez skarżącą w dniu 19 stycznia 2017 r., uzupełnienie wniosku z dnia 16 stycznia 2017 r., faktycznie konkretyzujące planowane zamierzenie inwestycje było – jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę – niezbędne dla prawidłowego procedowania przedmiotowego wniosku i ustrzeżenia się od podjęcia ewentualnego wadliwego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Stąd też według Sądu, za nieznajdujący oparcia w stanie faktycznym i prawnym, należało uznać również zarzut przekroczenia przez organ maksymalnego 9-miesięcznego okresu zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w ten sposób, że zasądzono na rzecz skarżącej kwotę [...]zł, na którą składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości [...] zł, koszt zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł, ustalony jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota [...]zł stanowiąca równowartość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi (art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1827 z późn. zm.).