Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 212/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 i art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi S. H. i M. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 212/13

UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne w sprawie objętej skargą S. H. i M. H. toczyło się z urzędu i dotyczyło wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów obr. [...].

W postępowaniu tym Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] wprowadził zmiany w ww. operacie w zakresie powierzchni, oznaczeń oraz granicy działki nr 850 celem doprowadzenia do zgodności stanu ujawnionego w tej ewidencji ze stanem prawnym ujawnionym w księgach wieczystych nr [...] i nr [...].

Na skutek odwołania S. H. od tej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej również w skrócie WINGiK) decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, zalecając ustalenie kiedy powstał błąd związany ze sztuką geodezyjną, w wyniku którego w części kartograficznej operatu ewidencyjnego obr. [...] wykazano przebieg granic dz. nr 850 z działką nr 865/2. Organ odwoławczy nakazał także ustalenie stanu faktycznego wynikającego ze stanu użytkowania, jak również dokonanie szczegółowej analizy materiałów geodezyjnych od założenia ewidencji gruntów z udziałem zainteresowanych stron.

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] wprowadził w operacie ewidencji gruntów i budynków obr. [...] zmiany polegające na wpisaniu działki nr 850/2 o pow. 0,0034 ha w jednostce rejestrowej [...], gdzie jako właściciele ujawnieni są: W. G. w 4/36 cz., A. K. w 4/36 cz., W. K. w 2/36 cz., M. M. w 4/36 cz., E. R. w 4/108 cz., K. R. w 4/36 cz., M. R. w 4/108 cz., S. R. w 4/36 cz., T. R. w 4/108 cz., W. R. w 4/36 cz., Z. S. w 4/36 cz. oraz M. W. w 2/36 cz. Z kolei w jednostce rejestrowej [...], w której jako właściciele wpisani są: M. H. w ½ cz. oraz S. H. w ½ cz. organ wykreślił działkę nr 850 o pow. 0,0809 ha oraz wpisał działkę nr 850/1 o pow. 0,0775 ha, natomiast na mapie ewidencji gruntów obr. [...] wkreślił skorygowany przebieg granic zgodnie z mapą uzupełniającą włączoną do zasobu Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 8 września 2006 r. pod nr [...] (operat [...]).

W uzasadnieniu organ podniósł, że w trakcie opracowania dokumentacji geodezyjno-prawnej niezbędnej do wydania decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa własności Gminy Miasta [...] nieruchomości zajętych pod drogę publiczną lokalną miejską – ul. J. stwierdzono, że stan prawny ujawniony w księgach wieczystych nr: [...] i [...] dla działek zajętych pod tą drogę jest odmienny niż w operacie ewidencji gruntów i budynków obr. [...].

Prezydent Miasta [...] podał, że w wyniku założenia ewidencji gruntów i budynków pgr. 2206/3 objęta Kw [...] zmieniła oznaczenie na działkę nr 56 w obr. [...], zaś pgr. 2206/31 objęta Kw [...] zmieniła oznaczenie na działkę nr 55 w obr. [...]. Konfiguracja działek i przebieg granicy zgodny był z mapą katastralną dla gm.kat. [...]. Podczas odnowienia ewidencji gruntów w 1985 r. utworzony został nowy obr. [...]. Działka nr 56 obr. [...] zmieniła oznaczenie na działkę nr 850 obr. [...] a działka nr 55 obr. [...] zmieniła oznaczenie na działkę nr 865/2 obr. [...]. Granice zostały przyjęte po użytkowaniu (istniejącym ogrodzeniu). Przebieg granic nowopowstałych różnił się zarówno od konfiguracji parcel gruntowych ujawnionych w księgach wieczystych, jak i konfiguracji działek obr. [...]. Działki nr 850/1 i 865/4 obr. [...] odpowiadające pgr. 2206/3 ujawnionej w Kw [...] oraz działki nr 850/2, 865/3 i 865/7 obr. [...] odpowiadające pgr. 2206/31 ujawnionej w Kw [...] stanowią odrębne nieruchomości w myśl art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego.

W celu doprowadzenia do zgodności wpisów w księgach wieczystych z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków należało wprowadzić zmiany dotyczące działki nr 850. W ocenie organu, mapa uzupełniająca włączona do zasobu Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 8.09.2006 r. pod nr [...] (operat [...]) zawiera wymagany wykaz zmian niezbędny do ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków zmian odnoszących się do działki nr 850.

Odwołanie od tej decyzji złożyli S. H. i M. H., oświadczając, że nie wyrażają zgody na wprowadzenie zmian w operacie ewidencji gruntów w zakresie działki nr 850 obr. [...]. Zaznaczyli, że część tej działki została im zabrana pod drogę, o czym nie zostali powiadomieni w odpowiednim czasie, poza tym nie otrzymali w zamian żadnej zapłaty. Wskazali, że uzyskali pozwolenie na ogrodzenie działki nr 850, zaś brama wjazdowa znajduje się na działce nr 850/2. Wprowadzone do ewidencji zmiany mogą, w ich ocenie, spowodować, że "spadkobiercy mogą zażądać rozebrania ogrodzenia" i wówczas nie będą mieli dojazdu do swojej działki. Zauważyli, że błąd w ewidencji powstał nie z ich winy, dlatego też nie powinni ponosić jakichkolwiek konsekwencji z tym związanych.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie uwzględnił tego odwołania i decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., w dacie orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity ogłoszony w Dz. U. z 2013 r., poz. 267), określanej dalej jako "k.p.a." oraz art. 20 ust. 1 i ust. 2, art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.).

W motywach organ podniósł, że w części kartograficznej operatu ewidencyjnego przebieg granic działki nr 850 obr. [...] przedstawiony na obowiązującej mapie ewidencyjnej w skali 1:500 różni się od przebiegu granic tej nieruchomości wykazanych na wcześniejszych mapach geodezyjnych. Różnica w przebiegu granic tej działki z działką nr 865/2 (ul. J.) była spowodowana stanem użytkowania na gruncie (ogrodzenia działek) odmiennym od stanu prawnego wykazanego w księgach wieczystych. W wyniku prac związanych z modernizacją ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków obr. [...] na opracowanej mapie ewidencyjnej w skali 1:500, przebieg granicy działki nr 850 z działką nr 865/2 wykazany został według stanu użytkowania na gruncie i przyjęty jako stan prawny.

Celem uregulowania stanu prawnego nieruchomości zajętych pod ul. J. jednostka wykonawstwa geodezyjnego wykonała projekt podziału nieruchomości oznaczonych jako działki nr 850 i nr 865/2, zawierający mapę uzupełniającą wraz z wykazem zmian gruntowych włączonych do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 8.09.2006 r. pod nr [...]. Działka nr 850 o pow. 0,0809 ha podzieliła się na działki nr: 850/1 o pow. 0,0775 ha i 850/2 o pow. 0,0034 ha. Z kolei działka nr 865/2 o pow. 0,2208 ha podzieliła się na działki nr: 865/3 o pow. 0,0051 ha, 865/4 o pow. 0,0020 ha, 865/5 o pow. 0,0064 ha, 865/6 o pow. 0,0011 ha i 865/7 o pow. 0,2062 ha. Dokumentacja powyższa stała się podstawą do wydania przez Wojewodę [...] w dniu [...].07.2007 r. decyzji nr [...], na podstawie której Gmina Miasta [...] nabyła prawo własności działek nr: 865/4, 865/5, 865/6 oraz 865/7 obr. [...]. WINGiK zaznaczył, że wprowadzenie w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta zmian w zakresie działki nr 850 jest konieczne do ujawnienia Gminy Miasta [...] jako właściciela działek nr 865/7 o pow. 0,2062 ha i nr 865/4 o pow. 0,0020 ha.

Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, iż wykonana przez uprawnionego geodetę legenda historyczna wraz z opinią geodezyjną, wykazała, że parcela gruntowa 2206/3 o pow. 0,0779 ha objęta Kw nr [...] zmieniła oznaczenie na działkę nr 56 o pow. 0,0766 ha. Ta ostatnia działka zmieniła natomiast oznaczenie na działki nr: 850/1 o pow. 0,0775 ha i 865/4 o pow. 0,0020 ha.

Jako podstawę prawną dokonanych w ewidencji gruntów obr. [...] zmian WINGiK wskazał § 44 pkt 2, § 45 oraz § 46 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), określanego w dalszej części także jako "rozporządzenie". Regulacje te nakazują organom prowadzącym ewidencję utrzymanie operatu w stanie aktualności, a zatem zgodności z dostępnymi dla tego organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Przy czym z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych.

Decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2010 r. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. H. i M. H., ponawiając argumenty przedstawione uprzednio w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 709/10, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także decyzji WINGiK z dnia [...] października 2009 r. oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2009 r., uznając, że wydane zostały bez podstawy prawnej tj. z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie Sądu żaden przepis ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w tym powołany przez organ w podstawie prawnej art. 20 i art. 22 tego aktu, nie wskazuje na decyzyjne rozstrzyganie spraw przez starostę prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Sąd zaznaczył, że prawo organu do wydania decyzji nie musi wynikać wprost z treści przepisu, a dozwolone jest także przyjęcie takiej właśnie formy działania organu wówczas, gdy przepis prawa wskazuje pośrednio na taką formę, posługując się czasownikowym opisem kompetencji organu do władczego działania. Możliwe jest to jednak tylko wtedy, gdy z przepisów ustawy da się wyprowadzić "władczość" działania organu. Na uzasadnienie swego stanowiska Sąd wskazał, że przepisy rozporządzenia z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie wskazują tak trybu dokonania zmian w ewidencji, jak też formy, w jakiej starosta tego dokonuje. Równocześnie akt ten wskazuje jednoznacznie przypadki, kiedy starosta wydaje decyzję (§ 12 ust. 2, § 43). Sąd zaznaczył, że podstawą działań władczych i decyzyjnych dla organu administracji publicznej musi być ustawa, bowiem ona stanowi wyraz legalizmu i przesądza o granicach działania administracji.

Ponadto Sąd wskazał, że rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, na które powołały się organy geodezyjne, w chwili wydawania decyzji nie funkcjonowało w porządku prawnym. Wynika to ze zmiany organu upoważnionego do wydania przepisów wykonawczych, wskazanego w art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jako minister właściwy do spraw administracji publicznej. Zmiany tej dokonano art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 21, poz. 125). Jednocześnie ustawa ta nie przewidziała generalnej reguły przejściowej dla przepisów wykonawczych. Sąd podkreślił przy tym, że skutkiem regulacji art. 6 ustawy nowelizującej jest zmiana organu, nie zaś jedynie zmiana samej jego nazwy. Wskazuje na to brzmienie art. 1 pkt 2 ustawy nowelizującej, który do działu administracja publiczna przeniósł sprawy geodezji i kartografii, pozbawiając tych spraw ministra stojącego na czele działu administracji publicznej budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej (art. 1 pkt 3 noweli).

Sąd powołał się przy tym na podstawową regułę walidacyjną, zgodnie z którą zmiana przepisu upoważniającego do wydania przepisów wykonawczych do ustawy prowadzi do uchylenia przepisów wykonawczych z chwilą wejścia w życie zmiany przepisów upoważniających. Dopuszczalny wyjątek w tym zakresie musi być przewidziany w akcie zmieniającym przepisy upoważniające. Sąd stwierdził, ze stanowisko to jest niezależne od treści § 32 ust. 3 Zasad techniki prawodawczej, zgodnie z którym przepisy wykonawcze zachowują moc obowiązującą pomimo zmiany organu upoważnionego do ich wydania, z uwagi na to, że powołany przepis niezgodny jest z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 464/11 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 709/10, przekazując jednocześnie temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

NSA uznał za błędny pogląd WSA w Rzeszowie, iż przepisy rozporządzenia z 29.03.2001 r. przestały obowiązywać wskutek wejścia w życie art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 12 .01.2007r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw, w myśl której zawarte w art. 26 ust. 2 i ust. 2a ustawy wyrazy "Minister właściwy do spraw architektury i budownictwa" zastąpiono wyrazami "Minister właściwy do spraw administracji publicznej". Wskazanie bowiem innego organu w upoważnieniu zawartym w ustawie, który to organ w świetle Konstytucji RP, także jest upoważniony do wydawania rozporządzeń, nie skutkuje utratą mocy tego rozporządzenia. W ocenie NSA, powołany w skardze kasacyjnej § 47 ust. 3 rozporządzenia stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie. Wprawdzie norma ta jest zawarta w akcie wykonawczym do ustawy, jednak biorąc pod uwagę zakres upoważnienia zawartego w art. 26 ust. 2 ustawy, w którym mowa jest m. in. o prowadzeniu ewidencji gruntów i budynków, stwierdzić należy, że rozstrzyganie o wprowadzaniu zmian w tej ewidencji mieści się przedmiotowo w materii określonej w powyższym upoważnieniu.

W konkluzji NSA stwierdził, że wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych może nastąpić w trybie czynności materialno-technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia, o czym organ zawiadamia bądź też w formie decyzji administracyjnej, gdy aktualizacja operatu wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub też uzyskania dodatkowych dowodów (§ 47 ust. 3 rozporządzenia).

Z uwagi na śmierć uczestnika postępowania K. R. postępowanie sądowe było zawieszone, a następnie zostało podjęte po ustaleniu następców prawnych ww. zmarłego, postanowieniem z dnia 6 marca 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie znajduje ponadto zastosowanie art. 190 zd. pierwsze P.p.s.a., stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Jak już bowiem wcześniej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 464/11 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 709/10, i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W świetle tego wyroku nie ulega wątpliwości, że wskazane przez organy ewidencyjne przepisy prawa materialnego – art. 20 i art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287, ze zm.) oraz § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) mogły stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie.

§ 45 - § 48 rozporządzenia dotyczą aktualizacji operatu ewidencyjnego. Zgodnie z § 45 aktualizacja następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. § 46 w ust. 2 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych.

Decyzja wydana w trybie aktualizacji i orzekająca o wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów i budynków musi jednak odpowiadać wymogom określonym w przepisach k.p.a., w tym art. 107 § 3 k.p.a., a postępowanie ją poprzedzające spełniać standardy wynikające z tych przepisów.

Zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej są zobowiązane do podjęcia, z urzędu lub na wniosek stron, wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Realizacji tej zasady służy przepis art. 77 § 1 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie poddać go ocenie w oparciu o art. 80 k.p.a.

Analiza akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wskazuje, że zasady te zostały przez organy naruszone, a znajdujący się w tychże aktach materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczną jego ocenę i wydanie rozstrzygnięcia.

Przyczyną wprowadzenia z urzędu zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obr. [...] była, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I i II instancji, różnica w stanie prawnym ujawnionym w księgach wieczystych nr : [...] i [...] w porównaniu ze stanem ujawnionym w operacie ewidencji gruntów i budynków dla działek 850 i 856/2. W zaskarżonej decyzji wskazano, że w części kartograficznej operatu ewidencyjnego przebieg granic działki nr 850 obr. [...] przedstawiony na obowiązującej mapie ewidencyjnej w skali 1:500 różni się od przebiegu granic tej nieruchomości wykazanych na wcześniejszych mapach geodezyjnych. Różnica w przebiegu granic tej działki z działką nr 865/2 (ul. J.) była spowodowana stanem użytkowania na gruncie (ogrodzenia działek) odmiennym od stanu prawnego wykazanego w księgach wieczystych. W czasie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na opracowanej mapie ewidencyjnej w skali 1:500, przebieg granicy działki nr 850 z działką nr 865/2 wykazany został według stanu użytkowania na gruncie i przyjęty jako stan prawny.

Organ powołał się na wykonaną przez uprawnionego geodetę legendę historyczną wraz z opinią geodezyjną, które w jego ocenie potwierdziły wykaz zmian dotyczących działki nr 850 niezbędny do ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków.

W legendzie tej (k. 138-139 akt administracyjnych) stwierdzono, że pgr 2206/03 o pow. 0,0779 ha objętej Kw nr [...] jednoznacznie odpowiada działkom nr 850/1 i 865/4 o łącznej powierzchni 0,0795 ha, a pgr 2206/31 o pow. 0,1730 ha objętej Kw [...] jednoznacznie odpowiada działkom nr 865/7, 865/3 i 850/2 o łącznej powierzchni 0,2147 ha.

Nadzy zwrócić uwagę, że w uprzednio wydanej decyzji kasacyjnej nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, przekazując organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia, zalecił ustalenie kiedy powstał błąd związany ze sztuką geodezyjną, w wyniku którego w części kartograficznej operatu ewidencyjnego obr. [...] wykazano przebieg granic dz. nr 850 z działką nr 865/2, a także ustalenie stanu faktycznego wynikającego ze stanu użytkowania, jak również dokonanie szczegółowej analizy materiałów geodezyjnych od założenia ewidencji gruntów z udziałem zainteresowanych stron.

W ocenie Sądu wytyczne te nie zostały wykonane.

Wątpliwości budzi sama kwestia istnienia błędu. Z akt sprawy wynika, że w trakcie prac związanych z modernizacją przebieg granicy działki nr 850 z działką nr 865/2 wykazany został według stanu użytkowania i przyjęty jako stan prawny, nie zaś omyłkowo wkreślony na mapie. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w skardze, w której skarżący podają, że jeszcze przed wykonaniem ogrodzenia na ich działce, w czasie budowy drogi – ul. J. działka oznaczona obecnie nr 850/2 o powierzchni 0,0034 ha została "dołączona" do działki nr 850 przez geodetę działającego na polecenie Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni. Dla skarżących było to oczywiste, bowiem uznawali, że tę cząstkę nieruchomości dołączono w zamian za przejętą pod budowę drogi działkę nr 865/4, za którą nie otrzymali odszkodowania.

W tej sytuacji trudno mówić o błędzie, który rozumiany jako oczywista omyłka (w świetle złożonych dokumentów) podlega sprostowaniu błędnych wpisów do bazy danych ewidencyjnych w trybie aktualizacji. Możliwość korekt tego rodzaju nieprawidłowych wpisów przewiduje § 54 ust. 6 w zw. z ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który nakłada na starostę obowiązek zapewnienia przeprowadzenia okresowych weryfikacji danych ewidencyjnych w zakresie:

1) zgodności tych danych z treścią dokumentów źródłowych stanowiących podstawę wpisu do ewidencji,

2) zgodności treści mapy ewidencyjnej ze stanem faktycznym w terenie.

W ramach postępowania aktualizacyjnego nie mieści się jednak korekta, będąca nawet wynikiem błędu, jeżeli jest ona kwestionowana, a spór wynikły na tym tle wskazuje na spór o zasięg prawa własności, a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

W materiale dowodowym sprawy brak też precyzyjnego wskazania (na mapie synchronizacyjnej) jaki był zasięg pgr 2206/3 (później działki nr 56) i pgr 2206/31 (później działki 550), jak również wskazania kto był właścicielem tych działek. W związku z tym nie wynika również dlaczego w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010 r. orzeczono o wpisaniu w pozycji rejestrowej [...] działki nr 850/2 jako właścicieli W. G., A. K., W. K., M. M., E. R., K. R., M. R., S. R., T. R., W. R., Z. S. i M. W.

Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, że wskazane naruszenia przepisów postępowania – art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a.

W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 P.p.s.a. i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Sąd odstąpił od orzekania o kosztach, w oparciu o art. 210 § 1 P.p.s.a. wobec braku stosownego wniosku skarżących.

Ponownie rozpatrując sprawę organ weźmie pod uwagę wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia.