Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 317/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 5 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1130
law: Rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej.
article: art. 32 ust. 7
journal: Dz.U. 2014 poz 715
law: ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie
article: art. 32 ust. 1 i 2, art. 92
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1738/14 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]; 3. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz J. C. 820 (osiemset dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1738/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie oddalił skargę J. C. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki (dalej także MSiT) z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego.

Orzeczenie to zapadło w następującym stanie sprawy.

W piśmie z dnia [...] października 2013 r. J. C. - członek kadry narodowej osób niepełnosprawnych w pływaniu zwrócił się do Ministra Sportu i Turystyki o przyznanie, na podstawie art. 32 ustawy o sporcie, stypendium sportowego za osiągnięte wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym. Wskazał, że w Mistrzostwach Świata w pływaniu osób niepełnosprawnych, które odbyły się w dniach 12-18 sierpnia 2013 r. w Montrealu

w Kanadzie zajął trzecie miejsce i zdobył brązowy medal na dystansie 100 m stylem dowolnym oraz zajął czwarte miejsce na dystansie 50 m stylem grzbietowym. Podniósł, że koszty treningów i przygotowań do zawodów są bardzo wysokie i nie jest w stanie pokryć ich samodzielnie. Oświadczył, że zobowiązuje się realizować program przygotowań do Mistrzostw Europy w 2014 r., Mistrzostw Świata w 2015 r. oraz Igrzysk Paraolimpijskich w 2016 r.

W odpowiedzi na powyższe - pismem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] - Dyrektor Departamentu Sportu Wyczynowego w Ministerstwie Sportu i Turystyki podał, że złożony wniosek nie spełnia przesłanki z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu

i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 1130), zwanego dalej "rozporządzeniem", w zakresie liczby zawodników biorących udział w zawodach w danej konkurencji indywidualnej. J. C. uznał powyższe pismo za decyzję administracyjną, w związku z czym złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylenie tej decyzji i przyznanie mu stypendium.

Wobec powyższego, w dniu [...] stycznia 2014 r., MSiT wydał decyzję nr [...], w której odmówił J. C. przyznania żądanego przez niego stypendium. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, stypendium sportowe może otrzymać członek kadry narodowej, który zajął w mistrzostwach świata miejsca 1 - 8, o ile, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, brało w nich udział co najmniej 12 zawodników z co najmniej 8 państw. Podkreślił, że z komunikatu International Paralympic Committee (IPC)

z zawodów, potwierdzającego osiągnięty przez zawodnika wynik sportowy wynika, że w Mistrzostwach Świata w Pływaniu w konkurencji mężczyzn na dystansie 100 m stylem dowolnym w klasie S2 startowało 8 zawodników z 7 państw, a w konkurencji mężczyzn na dystansie 50 m stylem grzbietowym w klasie S2 startowało również 8 zawodników z 7 państw. Tym samym, nie została spełniona przesłanka wskazana w § 5 ust. 1 rozporządzenia. Organ wskazał także, iż zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli regulamin zawodów przewiduje udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg, w związku

z systemem kwalifikacji do danej konkurencji. Regulamin Mistrzostw Świata w Pływaniu, które odbyły się w dniach od 12 do 18 sierpnia 2013 r. w Montrealu w Kanadzie nie ograniczał jednak liczby zawodników startujących w danej konkurencji. Dlatego też nie można

w warunkach sprawy zastosować normy z wymienionego § 5 ust. 2 rozporządzenia.

J. C. nie zgodził się z powyższą decyzją i złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nią zakończonej, domagając się jej uchylenia i wydania decyzji o przyznaniu stypendium sportowego. Zdaniem strony, § 5 ust. 1 rozporządzenia niezgodny jest z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jako naruszający upoważnienie ustawowe do wydania aktu wykonawczego. Przepisy tego rozporządzenia wprowadzają reguły naruszające art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz wyrażoną w niej zasadę równości wobec prawa oraz zakazu dyskryminacji. Stanowisko organu stawia wnioskodawcę w gorszej sytuacji nie tylko w stosunku do innych zawodników zdobywających pierwsze miejsce, ale także od zawodników z dalszych miejsc, którzy startowali w konkurencji liczniej reprezentowanej. Sytuacja taka jest zaś ewidentnym przejawem nierównego traktowania osób, które przygotowują się do zawodów i zdobywają najwyższe osiągnięcia sportowe z takim samym wysiłkiem jak zawodnicy z liczniej reprezentowanych dyscyplin i konkurencji. Wnioskodawca zauważył, że zawodnicy nie mają wpływu na to, jaka liczba osób wystartuje w danej konkurencji. Naruszenie art. 32 ust. 2 Konstytucji RP następuje także poprzez zrównanie kryteriów przyznawania stypendiów dla osób niepełnosprawnych z tymi obowiązującymi pełnosprawnych sportowców. Strona wskazała, że kompetentne do określenia minimalnej liczby zawodników startujących są organizacje międzynarodowe, np. Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski, który w przepisach dotyczących konkretnych zawodów reguluje przy jakiej liczbie zawodników dana konkurencja indywidualna będzie rozgrywana. W przypadku Mistrzostw Świata w Montrealu zawody te są ważne, a uzyskane wyniki zatwierdzono. Niezasadne jest, zdaniem wnioskodawcy, ustanawianie kryterium minimalnej liczby zawodników, nieprzewidzianej przepisami regulującymi daną dyscyplinę i zasady przeprowadzania zawodów w określonej konkurencji. Strona podkreśliła, że stypendium daje mu środki mające na celu umożliwienie przygotowania się do kolejnych zawodów o randze światowej.

MSiT decyzją z dnia [...] marca 2014 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał

w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r., działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "K.p.a." w zw. z art. 32 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r.

o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.) oraz § 2, § 4 i § 5 rozporządzenia. Organ wskazał, że J. C. startując w Mistrzostwach Świata w Pływaniu, które odbyły się w dniach 12-18 sierpnia 2013 r. w Montrealu zajął trzecie miejsce w konkurencji mężczyzn na dystansie 100 m stylem dowolnym w klasie S2 oraz czwarte miejsce w konkurencji mężczyzn na dystansie 50 m stylem grzbietowym w klasie S2, czym spełnił przesłankę § 4 ust. 2 pkt 2 lit. c

i lit. d rozporządzenia. Osiągnięte przez niego wyniki zostały potwierdzone przez Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski w komunikacie z zawodów, co powoduje spełnienie przesłanki wskazanej w § 2 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia. Ponadto, J. C. zobowiązał się do realizacji programu przygotowań do Mistrzostw Europy w Pływaniu w 2014 r., Mistrzostw Świata w Pływaniu w 2015 r. oraz Igrzysk Paraolimpijskich w 2016 r., przez co spełnił warunek z § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia. Wnioskodawca nie spełnia jednak warunku ustanowionego w § 5 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że członek kadry narodowej może otrzymać stypendium, jeżeli w zawodach, o których mowa w § 4 ust. 2 i 3, brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. Jak wynika z komunikatu Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego z zawodów, w konkurencji mężczyzn na dystansie 100 m stylem dowolnym w klasie S2 startowało 8 zawodników z 7 państw, w konkurencji mężczyzn na dystansie 50 m stylem grzbietowym w klasie S2 startowało również 8 zawodników z 7 państw.

Ustosunkowując się do zarzutu niezgodności powołanego § 5 ust. 1 rozporządzenia

z Konstytucją RP organ podkreślił, że działał zgodnie z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą praworządności na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów, bez badania ich "słuszności". Organ zwrócił też uwagę, że sama ustawa o sporcie zrównuje prawa sportowców pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Minister podniósł, że przepisy rozporządzenia promują zawodników, którzy osiągnęli wynik sportowy w zawodach o wysokim poziomie rywalizacji sportowej, dla których uzyskanie wyniku umożliwiającego przyznanie stypendium stanowi znacznie większą trudność, gdyż jest poprzedzone rywalizacją z liczniejszą grupą zawodników, niż w przypadku zawodników startujących w zawodach o niskim poziomie rywalizacji sportowej. Organ zauważył, że liczba konkurencji rozgrywanych we współzawodnictwie sportowym osób niepełnosprawnych i klas startowych jest zdecydowanie wyższa niż w przypadku osób pełnosprawnych, co daje im więcej szans zdobycia wyniku sportowego umożliwiającego przyznanie stypendium. Światowe federacje sportowe i organizacje reprezentujące sport osób niepełnosprawnych nie ograniczają możliwości startu zawodników

w zawodach mistrzowskich w poszczególnych konkurencjach, a ograniczenia liczby uczestników dotyczą wyłącznie igrzysk, w tym paraolimpijskich. Wolą ustawodawcy było przyznanie stypendiów sportowych wyłącznie grupie zawodników spełniających określone kryteria rywalizacji sportowej, co mieści się w granicach swobody legislacyjnej ustawodawcy i nie ma charakteru dyskryminującego w stosunku do sportowców niepełnosprawnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazaną decyzję J. C. wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją poprzedzającą, zarzucając naruszenie:

- art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędne zastosowanie, na skutek wprowadzenia przez MSiT w przepisach rozporządzenia przesłanek uzyskania stypendium nieprzewidzianych w upoważnieniu ustawowym do wydania tego aktu i tym samym wbrew wytycznym zawartym w powołanym art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie;

- § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o odmowie przyznania stypendium sportowego, pomimo że regulamin zawodów dopuszczał udział mniejszej liczby zawodników, a zawody oraz uzyskane na nich wyniki zostały zatwierdzone,

- art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego pominięcie i wydanie decyzji o odmowie przyznania stypendium skarżącemu jedynie z tego powodu, że w danej konkurencji uczestniczyła mniejsza liczba osób, podczas gdy takie rozstrzygnięcie prowadzi do nierównego traktowania osób, które przygotowują się do zawodów i zdobywają najwyższe osiągnięcia sportowe z takim samym wysiłkiem, jak zawodnicy z liczniej reprezentowanych dyscyplin i konkurencji

i które nie mają wpływu, ani nawet wiedzy przed zawodami o tym, czy w danej konkurencji wystartuje określona liczba osób, co w konsekwencji prowadzi do sytuacji, że osoba zdobywająca drugie miejsce i srebrny medal oraz piąte miejsce w konkurencji reprezentowanej przez mniejszą liczbę zawodników nie otrzymuje stypendium, a osoba uzyskująca 8 miejsce w liczniej reprezentowanej konkurencji, stypendium takie otrzyma;

- art. 32 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego pominięcie i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie przepisów rozporządzenia, które dyskryminuje osoby niepełnosprawne z powodu zrównania kryterium wymaganej liczby uczestników w konkurencji sportowej (12) i wymaganej liczby państw (8) dla sportowców sprawnych i niepełnosprawnych, w sytuacji gdy w społeczeństwie i wśród sportowców, mniejsza jest liczba osób dotkniętych niepełnosprawnością.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Powołanym wyżej wyrokiem z dnia 26 września 2014 r. WSA w Warszawie oddalił skargę. Sąd wskazał, że ustawa nie rozgranicza pojęcia sportu osób pełnosprawnych i sportu osób niepełnosprawnych. Sportowcy niepełnosprawni objęci są tą samą regulacją, co pozostali sportowcy i mogą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu. W art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie przyjęto jednakowe zasady przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych, zaś wydane w oparciu o art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie rozporządzenie określa jednakowe kryteria i stawki przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Określenie minimalnych lub też maksymalnych liczb zawodników lub drużyn startujących w zawodach osób niepełnosprawnych należy do właściwości międzynarodowych organizacji sportowych i zawarte jest w regulaminach tych organizacji. Ustalenie zaś kryteriów przyznawania stypendiów sportowych należy do właściwości ministra sportu i turystyki.

W takiej sytuacji Sąd przyjął, że organ zasadnie uznał, że nie została spełniona przesłanka wskazana w § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Skoro ustawa o sporcie stanowi, że sportowcy niepełnosprawni objęci są tą samą regulacją, co pozostali sportowcy i mogą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu, to błędny jest, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. Przepisy rozporządzenia promują zawodników, którzy osiągnęli wynik sportowy

w zawodach o wysokim poziomie rywalizacji sportowej, dla których uzyskanie wyniku umożliwiającego przyznanie stypendium stanowi znacznie większą trudność, gdyż jest poprzedzone rywalizacją z liczniejszą grupą zawodników, niż w przypadku zawodników startujących w zawodach o niskim poziomie rywalizacji sportowej. Poza tym, liczba konkurencji rozgrywanych we współzawodnictwie sportowym osób niepełnosprawnych i klas startowych jest zdecydowanie wyższa niż w przypadku osób pełnosprawnych, co daje im więcej szans zdobycia wyniku sportowego umożliwiającego przyznanie stypendium. Dodatkowo, światowe federacje sportowe i organizacje reprezentujące sport osób niepełnosprawnych nie ograniczają możliwości startu zawodników w zawodach mistrzowskich w poszczególnych konkurencjach (ograniczenia liczby uczestników dotyczą wyłącznie igrzysk, w tym igrzysk paraolimpijskich). Konkludując Sąd wskazał, że regulacje zawarte w rozporządzeniu mieszczą się w zakresie delegacji ustawowej z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie. Połączenie możliwości przyznania stypendium sportowego z warunkiem osiągnięcia wyników sportowych, daje ministrowi właściwemu do spraw kultury fizycznej swobodę w procesie decyzyjnym ustalania mechanizmu przyznawania okresowego stypendium sportowego z ustawy o sporcie. Wolą ustawodawcy było przyznanie stypendiów sportowych wyłącznie grupie zawodników spełniających określone kryteria rywalizacji sportowej i mieści się to w granicach swobody legislacyjnej ustawodawcy. W związku z ujednoliceniem zasad przyznawania stypendiów, przyjęto jednakowe kryteria ilościowe (liczba zawodników, państw, osad, załóg, drużyn), które warunkują przyznanie stypendium w tych samych wysokościach dla wszystkich sportowców. Kryterium liczby osób niepełnosprawnych w społeczeństwie i wśród osób uprawiających sport, nie ma istotnego znaczenia na tle regulacji zawartej w art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, odnoszącej się do obszaru sportu wyczynowego, normowanego przepisami regulaminów krajowych i międzynarodowych organizacji sportowych.

J. C. zaskarżył powyższe orzeczenie w drodze skargi kasacyjnej, w której wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie:

a) prawa materialnego, a to :

- § 5 ust. 2 rozporządzenia przez jego niezastosowanie, gdy regulamin zawodów dopuszczał udział mniejszej grupy zawodników, a wyniki zostały potwierdzone przez organizatora,

- § 5 ust. 1 rozporządzenia przez błędne zastosowanie wobec brzmienia § 5 ust. 2 tego aktu,

- art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez błędną interpretację i przyjęcie, że wprowadzenie w § 5 ust. 1 rozporządzenia kryterium wymaganej liczby startujących zawodników mieści się w zakresie delegacji ustawowej,

- art. 32 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP przez niezastosowanie i wydanie wyroku na podstawie przepisów dyskryminujących osoby niepełnosprawne, w sytuacji, gdy osobom tym trudniej jest spełnić warunek ilościowy z powodu mniejszej liczby osób niepełnosprawnych w społeczeństwie i wśród uprawiających sport i z powodu podziału zawodników niepełnosprawnych na kategorie startowe, stosownie do stopnia niepełnosprawności,

b) przepisów postępowania :

- art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "P.p.s.a." przez zaniechanie dokładnego zbadania materiału dowodowego i wydanie orzeczenia na podstawie twierdzeń organu w kwestii liczby konkurencji

i klas startowych w sporcie niepełnosprawnych, które nie mogą stanowić podstawy orzekania, bowiem zawodnicy mogą startować w jednej klasie (kategorii startowej od S1 do S10),

- art. 141 § 4 P.p.s.a. przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia zajętego stanowiska

w uzasadnieniu stanowiącym w istocie powielenie argumentów organu.

Skarżący zwrócił uwagę, że w konkurencjach pływackich znajduje zastosowanie § 5 ust. 2 rozporządzenia, bowiem basen sportowy ma 8 torów, co uniemożliwia start większej liczby zawodników. W zawodach niepełnosprawnych liczba zawodników startujących w danej dyscyplinie jest ogółem większa, lecz w wyniku regulaminowego podziału w danej klasie startują zawodnicy z podobnym stopniem niepełnosprawności. Skarżący podkreślił, że Sąd dokonał niewłaściwej interpretacji pojęcia klasy startowej, charakterystycznej dla sportu osób niepełnosprawnych. Jeden zawodnik może występować tylko w jednej klasie (kategorii startowej), nie wpływa to jednak w żaden sposób na zwiększenie ilości startów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę

w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

Przeprowadzona analiza sprawy doprowadziła Naczelny Sąd Administracyjny do konkluzji, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są uzasadnione.

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonego skargą kasacjyjną wyroku należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów o charakterze procesowym, bowiem dopiero uprzednie stwierdzenie braku naruszeń prawa w tym zakresie pozwoli na ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Wskazane w kasacji naruszenie przepisów postępowania dotyczy :

- art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. P.p.s.a. przez zaniechanie dokładnego zbadania materiału dowodowego i wydanie orzeczenia na podstawie jedynie twierdzeń organu

w kwestii liczby konkurencji i klas startowych w sporcie niepełnosprawnych, które nie mogą stanowić podstawy orzekania, bowiem zawodnicy mogą startować w jednej klasie (kategorii startowej od S1 do S10), oraz

- art. 141 § 4 P.p.s.a. przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia zajętego stanowiska

w uzasadnieniu stanowiącym w istocie powielenie argumentów organu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. należy stwierdzić, że ustalenie liczby konkurencji i klas startowych nastąpiło w sposób prawidłowy. Oczywistym jest, że jeden zawodnik nie może startować w różnych klasach startowych, ponieważ kryterium podziału na klasy stanowią rodzaj i rozmiar schorzenia zawodnika. Podobnie oczywistym dla Sądu jest brak możliwości sumowania liczby zawodników w różnych klasach startowych, biorących udział w tej samej konkurencji. Prowadziłoby to bowiem do tego, że w ramach jednej konkurencji, na przykład 100 m stylem dowolnym byłoby 10 zawodników, którzy zajęli pierwsze miejsce w swojej klasie startowej. Podkreślić należy, że osiągnięte przez zawodników wyniki w poszczególnych klasach startowych, z uwagi na różny rodzaj i rozmiar schorzenia są nieporównywalne w ramach jednej konkurencji, dlatego - w ocenie Sądu - nie mogą być sumowane. Liczba konkurencji i klas startowych wynika w sposób niebudzący wątpliwości z komunikatu International Paralympic Committee (IPC) z Mistrzostw Świata w Pływaniu, które odbyły się w dniach 12-18 sierpnia 2013 r. w Montrealu w Kanadzie. Komunikat ten, w zakresie dotyczącym skarżącego, znajduje się pod adresem : https://www.paralympic.org/montreal-2013/live-results .

Bezzasadnym jest również zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Ten przepis określa zatem wymogi formalne uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. W judykaturze prezentowany jest pogląd, że art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09). Podkreśla się, że aczkolwiek uzasadnienie jest sporządzane po wydaniu orzeczenia, uchybienie zasadom określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06, LEX nr 417759). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, w szczególności skutkiem braku wymaganych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06, z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07, z dnia 17 lipca 2009 r.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego żaden z tych przypadków nie zachodzi w niniejszym postępowaniu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wskazane wyżej elementy Natomiast fakt, że strona skarżąca nie aprobuje wyjaśnień Sądu zawartych w tym uzasadnieniu nie daje podstaw do przyjęcia, że uzasadnienie zostało sporządzone z naruszeniem przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. Skarżący nie wskazał zresztą, jakie okoliczności, jego zdaniem nie zostały w uzasadnieniu podniesione. Tak sformułowany zarzut nie zasługuje więc na uwzględnieie. Sąd I instancji wyjaśnił swoje stanowisko, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym.

Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego uznać należy, że są one w części uzasadnione.

Podniesione w kasacji naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczą :

- § 5 ust. 2 rozporządzenia przez jego niezastosowanie, gdy regulamin zawodów dopuszczał udział mniejszej grupy zawodników, a wyniki zostały potwierdzone przez organizatora,

- § 5 ust. 1 rozporządzenia przez błędne zastosowanie wobec brzmienia § 5 ust. 2 tego aktu,

- art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez błędną interpretację i przyjęcie, że wprowadzenie w § 5 ust. 1 rozporządzenia kryterium wymaganej liczby startujących zawodników mieści się w zakresie delegacji ustawowej,

- art. 32 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP przez niezastosowanie i wydanie wyroku na podstawie przepisów dyskryminujących osoby niepełnosprawne, gdyż osobom tym trudniej jest spełnić warunek ilościowy z powodu znacznie mniejszej liczby osób niepełnosprawnych w społeczeństwie i wśród uprawiających sport i z powodu podziału zawodników niepełnosprawnych na kategorie startowe, stosownie do stopnia niepełnosprawności.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia § 5 ust. 2 rozporządzenia przez jego niezastosowanie, z uwagi na dopuszczenie przez regulamin do udziału mniejszej grupy zawodników. Przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej przewiduje niestosowanie przepisu ust. 1, kiedy regulamin zawodów przewiduje udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg w związku z systemem kwalifikacji do danej konkurencji. Wykładnia literalna tego przepisu w sposób jednoznaczny wskazuje, że dotyczy on sytuacji, kiedy regulamin zawodów ogranicza liczbę osób, drużyn, osad lub załóg w związku z systemem kwalifikacji do danej konkurencji. Nie może on jednak mieć zastosowania w sytuacji, kiedy do zawodów zgłasza się mała liczba sportowców, zaś regulamin nie zabrania przeprowadzenia zawodów. Analizowany przepis może mieć zastosowanie jedynie wówczas, kiedy regulamin określa, że w rywalizacji (z uwagi na systemem kwalifikacji do danej konkurencji) w danej konkurencji bierze udział mniejsza liczba państw, osób, a w konkurencjach zespołowych drużyn, osad lub załóg, niż to wynika z przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia. W analizowanym przypadku nie wykazano, by stosunkowo niewielka obsada konkurencji była wynikiem ograniczeń regulaminowych wynikających z systemu kwalifikacji.

Przy stanowisku prezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny co do prawidłowości interpretacji przez Sąd I instancji przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia bezzasadny jest zarzut naruszenia § 5 ust. 1 rozporządzenia przez błędne zastosowanie. Przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia przewiduje wyjątek od zasady wyrażonej w § 5 ust. 1. Skoro w analizowanym przypadku ten wyjątek (§ 5 ust. 2) nie mógł mieć zastosowania, należało zastosować ust. 1 powołanego przepisu. Odmienną kwestią jest natomiast problem zgodności tego przepisu (§ 5 ust. 1) z delegacją ustawową i z Konstytucją. Te kwestie zostaną poddane odrębnej analizie.

W badanej sprawie materialną podstawę odmowy przyznania skarżącemu stypendium sportowego stanowił przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej.

Przepis ten został wydany przez Ministra Sportu i Turystyki w oparciu o delegację ustawową określoną w art. 32 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Przepis ten daje ministrowi właściwemu do spraw kultury fizycznej kompetencje do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowego trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, podstawy i wysokości stypendium, czasu, na jaki może zostać ono przyznane, przy uwzględnieniu sposobu i terminu ich wypłacania, a także zajętego przez członka kadry narodowej miejsce we współzawodnictwie międzynarodowym.

Z uwagi na brzmienie powołanego przepisu należy zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, że MSiT w oparciu o art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, nie był uprawniony do wprowadzenia w § 5 ust. 1 rozporządzenia kryterium wymaganej liczby startujących zawodników, z uwagi na brak delegacji ustawowej w tym zakresie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący dodatkowo wiąże ten zarzut z naruszeniem przepisu art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Problem przekroczenia granic upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzeniabył przedmiotem zainteresowania Trybunału Konstytucyjnego i doczekał się analizy w licznych orzeczeniach (np. w wyrokach z : 4 listopada 1997 r., sygn. U 3/97, 16 lutego 1999 r., sygn. SK 11/98, 16 stycznia 2007 r., sygn. U 5/06, czy z 30 kwietnia 2009 r., sygn. U 2/08).

W orzeczeniach tych Trybunał podkreśla, że rozporządzenie jest aktem prawnym wydawanym w celu wykonania ustawy i na podstawie udzielonych w niej upoważnień. Konstrukcję i treść rozporządzenia, jako aktu wykonawczego do ustawy determinują trzy warunki. Po pierwsze, rozporządzenie musi być wydane na podstawie wyraźnego (nieopartego tylko na domniemaniu ani na wykładni celowościowej), szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie. Po drugie, musi być wydane w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy. Po trzecie, rozporządzenie nie może być sprzeczne z normami Konstytucji i aktem ustawodawczym, na podstawie którego zostało wydane, a także z obowiązującymi aktami ustawodawczymi, które w sposób bezpośredni regulują materie będące przedmiotem rozporządzenia. Warunki te oznaczają więc zakaz wydawania rozporządzeń bez upoważnienia ustawowego, niebędących aktami wykonującymi ustawę oraz sprzecznych z Konstytucją i obowiązującymi ustawami. Naruszenie jednego z tych warunków może powodować zarzut niezgodności rozporządzenia z ustawą i z Konstytucją.

Brak stanowiska ustawodawcy w danej sprawie, przejawiający się w braku lub choćby tylko nieprecyzyjności upoważnienia, musi być interpretowany jako nieudzielenie kompetencji normodawczej w danym zakresie. Oznacza to, że rozporządzenie - jako wydane na podstawie ściśle określonego upoważnienia ustawowego - nie może dowolnie modyfikować ani uzupełniać upoważnienia. Odstępstwa od treści upoważnienia nie mogą być usprawiedliwione względami praktycznymi ani potrzebami związanymi z rozstrzyganiem konkretnych problemów prawnych. Rozporządzenie nie jest aktem normatywnym samoistnym, lecz jego zadaniem jest wykonywanie ustawy, nie zaś jej modyfikowanie, uzupełnianie czy powtarzanie jej postanowień. Istnieje zatem funkcjonalny związek między ustawą a wydawanym z jej upoważnienia aktem wykonawczym.

Wzajemne relacje między ustawą a rozporządzeniem oparte są na założeniu, że akt wykonawczy konkretyzuje przepisy ustawy. Art. 92 Konstytucji nakłada na ustawodawcę zwykłego obowiązek precyzyjnego i szczegółowego formułowania zakresu delegacji, a na organy upoważnione do wydawania rozporządzeń - obowiązek ścisłego wykonywania delegacji. Tym samym akt wykonawczy jest ściśle związany z wolą ustawodawcy, wyrażoną

w delegacji ustawowej.

Kierując się stanowiskiem prezentowanym przez Trybunał Konstytucyjny, Sąd dokonał analizy zarzutu sformułowanego na gruncie niniejszej sprawy, dotyczącego przekroczenia delegacji ustawowej przez Ministra przez wprowadzenie w przepisie

§ 5 ust. 1 rozporządzenia warunków uzyskania stypendium przez sportowców niepełnosprawnych.

Ustawa o sporcie w zdaniu 2 art. 32 ust. 1 stanowi, że stypendium sportowe może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach. Ponadto w art. 32 ust. 7 ustawodawca przewidział kryterium kierowania się miejscem zajętym przez członka kadry narodowej we współzawodnictwie międzynarodowym. Poza wskazanymi kryteriami ustawodawca nie ustanowił innych warunków, od których spełnienia uzależniałby otrzymanie przez sportowca stypendium.

Delegacja ustawowa zawarta w art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie brzmi następująco : minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, podstawy i wysokości stypendium, czas, na jaki może zostać ono przyznane, uwzględniając sposób i terminy ich wypłacania, a także zajętego przez członka kadry narodowej miejsca we współzawodnictwie międzynarodowym.

W ocenie Sądu wprowadzenie w § 5 ust. 1 rozporządzenia dodatkowego kryterium, dotyczącego obsady zawodów nie mieści się w tak sformułowanej delegacji. Nie ma wątpliwości, że kryterium tego nie wprowadza ustawa. Nie zawiera się

ono w sformułowaniu "szczegółowy tryb przyznawania". Słowo "tryb" według Małego Słownika Języka Polskiego (Wydawnictwo PWN – Warszawa 1999 s. 954) określa procedurę, sposób oznaczający ustalony porządek (metodę postępowania) załatwiania określonych spraw. Ustalenie trybu, jest więc wskazaniem zasad postępowania dla realizacji określonego celu – w tym przypadku przyznania stypendium, a nie ustaleniem przesłanek przyznania tego stypendium. Działając na podstawie tak określonej delegacji ustawowej, zawartej w art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, Minister Sportu i Turystyki, rozporządzeniem z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej określił w § 5 ust. 1, że członek kadry narodowej może otrzymać stypendium, jeżeli w zawodach, o których mowa w § 4 ust. 2 i 3, brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. Delegacja ustawowa pozwala jedynie na określenie szczegółowego trybu przyznawania stypendium i przewiduje uwzględnienie w tym zakresie miejsca zajętego przez sportowca we współzawodnictwie międzynarodowym. Prowadzi to do wniosku, że rozporządzenie w zakresie, w jakim określa dodatkowe warunki uzyskania stypendium, wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego.

Jak wskazywano wcześniej organ upoważniony do wydania aktu wykonawczego nie może uzupełniać tym aktem przesłanek nabycia prawa określonego w ustawie.

W szczególności takiego działania organu nie usprawiedliwia posłużenie się przez ustawodawcę w delegacji formułą upoważniającą do określenia "szczegółowego trybu przyznawania". Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego "szczegółowe zasady" nie mogą wprowadzać nowych (pozaustawowych) kryteriów, od których uzależnione jest nabycie prawa (np. orzeczenie z 23 października 1995 r., sygn. K 4/95).

W takiej sytuacji stwierdzić należy, że § 5 ust. 1 rozporządzenia jest niezgodny z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, a przez to narusza także art. 92 ust. 1 Konstytucji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez ograniczenia - wymagania zawarte w przepisie § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 1130) powodujące w istocie dyskryminację sportowców niepełnosprawnych.

Przepis art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP kreuje zasadę równości wobec prawa oraz wprowadza zakaz dyskryminacji. Stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Konstytucyjna zasada równości wobec prawa obowiązuje we wszystkich sferach funkcjonowania społeczeństwa i oznacza, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się określoną, istotną cechą, których dotyczą konkretne normy prawne, traktowane być muszą równo, według jednakowej miary.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, zasada równości, wyrażona w art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, polega na tym, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, powinny być traktowane równo,

tj. bez zróżnicowań zarówno faworyzujących, jak i dyskryminujących. Zasada równego traktowania dopuszcza zatem nierówne traktowanie, pod warunkiem jednak, że te nierówności są usprawiedliwione, mają oparcie w okolicznościach, które to zróżnicowanie uzasadniają. Oceniając zgodność regulacji prawnej z konstytucyjną zasadą równości należy wobec tego zbadać podobieństwa i różnice zachodzące pomiędzy określonymi podmiotami, a więc wskazać wspólne cechy istotne, wymagające równego ich traktowania, bądź ewentualnie różnice, które dają podstawę do różnicowania ich sytuacji prawnej. Równość wobec prawa rozumie się jako równe traktowanie równych, a nierówne nierównych. Kluczowe jest przy tym wyodrębnienie cech istotnych, według których następuje różnicowanie adresatów (por. Arkadiusz Sobczyk : Z problematyki zatrudnienia tymczasowego. Konstytucyjne dylematy zatrudnienia tymczasowego. Lex. Warszawa 2011).

Ustawa o sporcie z dnia 25 czerwca 2010 r. uwzględnia aktywność sportową wszystkich, na równych zasadach, rezygnując z wcześniejszego podziału na sport osób "zdrowych" i "niepełnosprawnych". Sportowcy niepełnosprawni są objęci tą samą regulacją, co pozostali sportowcy i uczestniczą we współzawodnictwie sportowym, na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu. Obie grupy sportowców, ze względu na zasadę równości wobec prawa i wynikający z niej zakaz dyskryminacji. powinny być jednak potraktowane przez prawodawcę z uwzględnieniem tych cech istotnych, które różnią ich sytuację we współzawodnictwie sportowym z sytuacją sportowców pełnosprawnych. Dyskryminacja oznacza co do zasady niedopuszczalność wprowadzania regulacji różnicujących sytuację prawną adresatów norm, nie znajdujących uzasadnienia w ich cechach istotnych z punktu widzenia celów tej regulacji. Może zatem polegać na nierównym traktowaniu równych, ale także na równym traktowaniu nierównych. Zakaz dyskryminacji ma charakter uniwersalny. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym oraz gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Dodać w tym miejscu należy, że nakaz przestrzegania równości i zakaz dyskryminacji wynika także z przepisów obowiązującego w Polsce prawa unijnego. Potwierdza to przede wszystkim Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w art. 10, zgodnie z którym przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań Unia dąży do zwalczania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. Z kolei art. 19 przewiduje, że Rada, stanowiąc jednomyślnie zgodnie ze specjalną procedurą prawodawczą i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, może podjąć środki niezbędne w celu zwalczania wszelkiej dyskryminacji, m.in. ze względu niepełnosprawność.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaprezentowane w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu I instancji co zastosowania w tej sprawie § 5 ust. 1 omawianego rozporządzenia jest wyrazem niewłaściwego rozumienia zasady równego traktowania określonej w art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Cechą wspólną sportowców pełnosprawnych i niepełnosprawnych ubiegających się o stypendia sportowe jest jedynie ich przynależność do kadry narodowej w celu uczestniczenia we współzawodnictwie międzynarodowym oraz zamiar realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych oraz mistrzostw świata lub mistrzostw Europy. Celem kierowanego do tych sportowców przepisu art. 32 ustawy o sporcie, dopuszczającego możliwość przyznania stypendium sportowego, jest premiowanie członków kadry narodowej za osiągnięte wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym na igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych oraz na mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy oraz pomoc tej grupie sportowców w pokryciu kosztów związanych z przygotowywaniem się do realizacji programu przygotowań do wskazanych wcześniej zawodów.

Przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia wprowadza wspólne, jednakowe dla sportowców pełnosprawnych i niepełnosprawnych kryteria przyznania stypendium. Są nimi udział w zawodach, o których mowa w § 4 ust. 2 i w których uczestniczyli zawodnicy z co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych uczestniczyło co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowanie tych jednakowych kryteriów przyznania stypendium w stosunku do sportowców pełnosprawnych i niepełnosprawnych prowadzi do nieusprawiedliwionego, niejednakowego potraktowania sportowców niepełnosprawnych, ponieważ te jednakowe kryteria nie dają im równych szans w ubieganiu się o stypendium. Sportowcy niepełnosprawni w ramach jednej konkurencji dzieleni są na klasy w zależności od stopnia niepełnosprawności. W przypadku zawodów w pływaniu klas tych jest aż 10. Tak więc w konkurencji pływania stylem dowolnym na dystansie 100 m lub stylem grzbietowym na 50 m zawodnicy pływali w 10 klasach w każdej z tych konkurencji. Oczywiste jest, że nie ma możliwości połączenia tych klas z uwagi na nieporównywalność wyników ze względu na różne rodzaje i stopnie niepełnosprawności sportowców. Podział startujących zawodników niepełnosprawnych na tak dużą liczbę klas siłą rzeczy przekłada się na mniejszą liczbę zawodników startujących w każdej klasie. Nie można też pominąć milczeniem faktu, że liczba osób niepełnosprawnych (również w Polsce) i co za tym idzie - liczba sportowców niepełnosprawnych, jest znacznie mniejsza od liczby sportowców pełnosprawnych. Powołując się w tym miejscu na wyniki Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań przeprowadzonego w 2011 r., osoby niepełnosprawne stanowią 12,2 % społeczeństwa Polski. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia w 2013 r. na świecie niepełnosprawni stanowili około 15 % populacji. Przy tak znaczącej różnicy między populacjami osób pełnosprawnych i niepełnosprawnych nie można twierdzić, że sportowcy niepełnosprawni są w świetle § 5 ust. 1 rozporządzenia traktowani na równi z pełnosprawnymi w dostępie do stypendium sportowego. Nie ma wątpliwości, że w zawodach sportowych określonych w § 4 rozporządzenia organizowanych dla osób pełnosprawnych uczestniczy więcej osób niż w zawodach dla osób niepełnosprawnych. Odwołując się do danych internetowych wskazać należy, że w Olimpiadzie w Londynie (2012 r.) wzięło udział 10.568 sportowców z 204 krajów, w tym 210 reprezentantów Polski. W Paraolimpiadzie w Londynie wzięło dział 4.200 sportowców, ze 160 krajów, w tym 101 reprezentantów Polski. W Olimpiadzie w Rio (2016 r.) wzięło udział 10.903 sportowców, z 205 krajów, w tym 245 reprezentantów Polski. W Paraolimpiadzie w Rio wzięło udział 4.300 sportowców, ze 175 krajów, w tym 245 reprezentantów Polski.

Powyższe dane wskazują, że w imprezach sportowych dla niepełnosprawnych bierze udział mniej zawodników niż w imprezach dla pełnosprawnych i że zawodnicy niepełnosprawni reprezentują mniejszą liczbę państw niż w przypadku imprez dla zawodników pełnosprawnych. Przedstawione okoliczności faktyczne, dotyczące startu sportowców niepełnosprawnych i pełnosprawnych w zawodach kwalifikujących do uzyskania stypendium przesądzają o tym, że sportowcy niepełnosprawni nie mają jednakowych szans ze sportowcami pełnosprawnymi, ponieważ spełnienie przez sportowca niepełnosprawnego wymagania udziału w zawodach co najmniej 12 zawodników z co najmniej 8 państw jest od niego całkowicie niezależne, przede wszystkim zaś statystycznie znacznie trudniej osiągalne, jeżeli zważy się w dodatku, że te wymagania są odnoszone do każdej z 10 klas wyodrębnionych w ramach każdej konkurencji. Prowadzi to do wniosku, że § 5 ust. 1 rozporządzenia przez ustanowienie jednakowych kryteriów co do minimalnej liczby zawodników w danej konkurencji (w przypadku sportowców niepełnosprawnych w danej klasie niepełnosprawności) oraz minimalnej liczby państw przez tych zawodników reprezentowanych w istocie traktuje nierówno te dwie kategorie sportowców w dostępie do stypendium sportowego.

Zdaniem NSA w składzie orzekającym nie zachodzą okoliczności usprawiedliwiające nierówne traktowanie sportowców niepełnosprawnych i pełnosprawnych, pozwalające przyjąć, że zasada niedyskryminacji nie została w tym przypadku naruszona.

Ze względów, o których była już mowa, nie ma racjonalnego uzasadnienia stosowanie jednakowej miary wartości osiągniętego wyniku sportowego w postaci liczby zawodników (i liczby państw) biorących udział w konkurencji sportowej, różnie rozumianej w odniesieniu do zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Tę porównywalność wartości wyników osiąganych przez sportowców pełnosprawnych i niepełnosprawnych, uprawniających do stypendium sportowego można bowiem z pewnością osiągnąć za pomocą innych kryteriów.

Regulacja zawarta § 5 ust. 1 rozporządzenia nie służy też realizacji celów stypendium sportowego, ustanowionego w ustawie o sporcie. Zamierzeniem ustawodawcy określonym w art. 32 ustawy o sporcie oraz w wydanym na jego podstawie rozporządzeniu jest premiowanie członków kadry narodowej za osiągnięte wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym na igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych oraz na mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy oraz pomoc tej grupie sportowców w pokryciu kosztów związanych z przygotowywaniem się do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych oraz mistrzostw świata lub mistrzostw Europy. Wprowadzenie przepisu, który w istotny sposób uzależnia uzyskanie stypendium od wymagań, których spełnienie jest całkowicie niezależne od sportowca niepełnosprawnego przekreśla możliwość osiągnięcia tych celów, w sytuacji gdy sportowiec poniósł koszty przygotowania do zawodów i osiągnął wynik sportowy obiektywnie zasługujący na wysokie uznanie, pozwalający mu uzyskać stypendium w innych okolicznościach, wówczas gdyby w zawodach, w jego klasie brało udział więcej sportowców.

Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej narusza również art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, co pozwala uznać za uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 92 ust. 1 i art. 32 Konstytucji RP i daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu podstawę do odmowy zastosowania tego przepisu rozporządzenia w rozpatrywanej sprawie.

Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 203 pkt 1 i art. 200 w związku z art. 193 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 oraz z 2015 r. poz. 616 i 1079), orzekł jak w sentencji.