Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2068/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 1, 2 , 6 i ust. 10 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
article: art. 79a ust. 6 pkt 9
journal: Dz.U. 2013 poz 672
law: Ustwa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], Minister Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. - dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], którą nakazano rejestrację 14 (czternastu) używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalono opłatę za używanie przez K.P. - prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Firma P.U.H. P.K. z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem: ul. [...] (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") 19 (dziewiętnastu) niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 10.630,50 zł (dziesięć tysięcy sześćset trzydzieści złotych pięćdziesiąt groszy).

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] września 2013 r. upoważnieni pracownicy Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. - działając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych - przeprowadzili kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym przy ul. [...] w R. ("[...]"), zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego K.P. - przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Firma P.U.H. P.K. z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem: ul. [...] . Kontrola została przeprowadzona w obecności K. G. - kierownika obiektu.

W wyniku przeprowadzonej kontroli ujawniono w lokalu 30 odbiorników telewizyjnych marki PANASONIC. W protokole odnotowano, iż: "Po uruchomieniu odbiorników przez: dołączono oświadczenie, stwierdzono, że 30 szt. odbiorników telewizyjnych jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników wynosi: od stycznia 2013". Ponadto, w protokole kontroli odnotowano, iż: "Pouczono o obowiązku rejestracji odbiorników RTV na najbliższym Urzędzie Pocztowym. Pozostawiono wniosek rejestracyjny".

Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez K. G.

Do protokołu kontroli załączono pisemne oświadczenie K. G., opatrzone datą [...] września 2013 r., z którego wynika, iż 30 odbiorników telewizyjnych znajdujących się w lokalu zajmowanym przez stronę skarżącą znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Jednocześnie stwierdzono, że "Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: obiekt zajęty przez grupy firmowe".

Pismem z dnia 25 listopada 2013 r. organ pierwszej instancji zawiadomi! stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organ pierwszej instancji poinformował skarżącego przedsiębiorcę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Do pisma załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli.

W wyniku dokonanych ustaleń, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., działając na podstawie art. art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczenia opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia i wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz.U. Nr 132, poz. 116 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. - decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], nakazał rejestrację 14 (czternastu) używanych odbiorników telewizyjnych (pkt 1 decyzji) oraz ustalił opłatę za używanie przez skarżącego 19 (dziewiętnastu) niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie (30 x 18,65 złotych/1 miesiąc x 19 sztuk odbiorników) 10.630,50 zł (pkt 2 decyzji).

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że w wyniku kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych ustalono, iż w lokalu zajmowanym przez stronę skarżącą znajdowało się 30 odbiorników telewizyjnych, które były sprawne technicznie, tj. w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Organ zauważył, że w toku postępowania kontrolnego obecna była K.G. - kierownik obiektu, która potwierdziła użytkowanie 30 odbiorników. Organ pierwszej instancji stwierdził, że w wyniku przeprowadzonej kontroli strona skarżąca w dniu [...] października 2013 r., a więc już po przeprowadzonej kontroli, dopełniła formalności rejestracji 5 (pięciu) odbiorników telewizyjnych, natomiast do dnia wydania decyzji nie dokonała rejestracji 14 (czternastu) używanych w dniu kontroli odbiorników telewizyjnych. W konsekwencji, organ uznał, że na dzień kontroli skarżący posiadał i użytkował 19 odbiorników telewizyjnych, które nie zostały zarejestrowane w terminie 14 dni od wejścia w ich posiadanie.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych oraz zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Organ pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 cyt. ustawy o płacie abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. wskazał ponadto, że art. 2 ust. 2 ww. ustawy określa domniemanie, polegające na przypuszczeniu, że osoba, która posiada odbiornik w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Organ zauważył, że art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych oraz § 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, określają obowiązek zarejestrowania odbiorników w placówkach operatora publicznego, w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Organ, powołując się przepis art. 5 ust. 3 ustawy, określił opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych 19 odbiorników telewizyjnych. Organ wyjaśnił, że miesięczna opłata abonamentowa została określona w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2012 r. (Dz. U. Nr 93, poz. 548 ze zm.) i zgodnie z brzmieniem § 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia wynosi 18,65 złotych za jeden miesiąc.

Pismem z dnia 28 lutego 2014 r. strona skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Ministra Administracji i Cyfryzacji odwołanie od powyższej decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, skarżący zarzucił organowi:

naruszenie art. 79 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. - poprzez brak uczestnictwa skarżącego w czynnościach kontrolnych prowadzonych przez organ administracji, co skutkowało pozbawieniem skarżącego możliwości udziału w kontroli z dnia [...] września 2013 r. oraz możliwości składania wyjaśnień w trakcie prowadzonej kontroli,

naruszenie art. 68 k.p.a. - poprzez wadliwe sporządzenie protokołu kontroli z dnia [..] września 2013 r. polegające na podpisaniu protokołu kontroli przez osobę do tego nieupoważnioną, co skutkuje jego nieważnością,

naruszenie art. 75 k.p.a. - poprzez posłużenie się przez organ oświadczeniem z dnia [...] września 2013 r., wobec faktu, iż oświadczenie zostało złożone przez osobę nieuprawnioną do składania oświadczeń woli i wiedzy w imieniu i na rzecz skarżącego,

naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niewystarczające zgromadzenie oraz brak całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego, co skutkowało dowolnym uznaniem, że na terenie przedsiębiorstwa "[...] " przy ulicy [...] , którego właścicielem jest skarżący, znajduje się 30 odbiorników telewizyjnych marki PANASONIC umożliwiających natychmiastowy odbiór programu,

naruszenie art. 80 k.p.a. - poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało dowolnym uznaniem, że odbiorniki telewizyjne umożliwiały natychmiastowy odbiór programu.

Strona skarżąca wskazała ponadto, że podstawą zaskarżenia spornej decyzji organu pierwszej instancji jest także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dowolnym przyjęciu, iż odbiorniki telewizyjne na terenie przedsiębiorstwa "[...] " przy ulicy [...] , którego właścicielem jest skarżący, umożliwiają natychmiastowy odbiór programu bez przeprowadzenia właściwej kontroli w tym zakresie

W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił w pierwszym rzędzie, iż organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, mającej swoje rozwinięcie w treści art. 79 k.p.a. zakładającym udział strony w postępowaniu dowodowym. Strona skarżąca uznała, że organ pozbawił ją możliwości uczestnictwa w czynnościach kontrolnych prowadzonych przez kontrolerów z Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Oddział w K. . W związku z powyższym, skarżący uznał, że nie dysponował możliwością składania wyjaśnień w zakresie prowadzonej kontroli, czy też możliwością zadawania pytań osobom przeprowadzającym kontrolę. Skarżący podniósł, że organ poprzestał jedynie na wystosowaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z informacją o możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, lecz czynności kontrolne nastąpiły znacznie wcześniej aniżeli wystosowanie ww. zawiadomienia, w związku z czym skarżący nie brał udziału w całym postępowaniu.

Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, że wadliwie sporządzony został protokołu kontroli z dnia [...] września 2013 r., albowiem został on sporządzony w obecności osoby niemającej żadnego umocowania do działania w imieniu strony skarżącej, w tym do uczestnictwa w tego typu czynnościach, jak również składania oświadczeń w imieniu i na rzecz skarżącego. Strona skarżąca wskazała ponadto, że świadek ów nie dysponował stosowną wiedzą na temat ilości, czy też sprawności sprzętu telewizyjnego na terenie "[...]". W konsekwencji, skarżący zarzucił, że wspomniane oświadczenie z dnia [...] września 2013 r., jako wadliwe, nie może stanowić dowodu w niniejszej sprawie. Powołując się na przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, skarżący stwierdził, że aby korzystać z domniemania wynikającego z powyższego artykułu, koniecznym jest zbadanie odbiornika, czy też odbiorników pod kątem ich stanu, a konkretnie, czy jest za pośrednictwem nich możliwy odbiór programu. Zdaniem strony skarżącej, samo posiadanie odbiornika nie implikuje konieczności jego rejestracji i uiszczenia opłaty abonamentowej, albowiem muszą zostać spełnione obie przesłanki, mianowicie posiadanie odbiornika oraz jego gotowość do odbioru programu. Skarżący stwierdził ponadto, że abstrahując od wadliwości sporządzonego protokołu oraz złożonego oświadczenia świadka z dnia [...] września 2013 r., organ pierwszej instancji winien był zweryfikować każdorazowo opisaną gotowość do odbioru programu zlokalizowanych w obiekcie odbiorników telewizyjnych. Skarżący zarzucił, że wobec braku takiej weryfikacji, organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niewystarczające zgromadzenie oraz brak całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego, co skutkowało dowolnym uznaniem, że na terenie przedsiębiorstwa "[...] " przy ulicy [...] , którego właścicielem jest strona skarżąca, znajduje się 30 odbiorników telewizyjnych marki PANASONIC umożliwiających natychmiastowy odbiór programu. Skarżący uznał, że celem wykazania gotowości odbiorników telewizyjnych do obioru programów, organ nie może poprzestać na powołaniu się wyłącznie na treść oświadczenia z dnia [...] września 2013 r., tym bardziej, że osoba składająca wspomniane oświadczenie nie dysponowała stosownym upoważnieniem do składania oświadczeń w imieniu i na rzecz skarżącego. W konsekwencji, skarżący uznał poczynione w tym zakresie ustalenia organu za kuriozalne oraz daleko sprzeczne z zasadami logicznego myślenia oraz z zebranym materiałem dowodowym, albowiem nie przeprowadzono właściwej kontroli.

Niezależnie od powyższych zarzutów, skarżący wskazał, że sporna decyzja organu pierwszej instancji została podpisana przez J.V. z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej. Poczty Polskiej S.A. Skarżący podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym istnieje konieczność zbadania, czy podpisujący decyzję miał w świetle regulaminu lub podziału czynności w danym urzędzie upoważnienie do działania (skarżący stwierdził, że pośrednio taki wniosek wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1996 r., sygn. akt: III RN 8/96).

Reasumując, skarżący zarzucił, iż sporna decyzja administracyjna zarówno ze względu na formę, jak i treść merytoryczną, w oczywisty sposób narusza obowiązujący porządek prawny, zaś postępowanie poprzedzające wydanie przedmiotowej decyzji narusza zasady przyjęte w demokratycznym państwie prawnym.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr 234/2012, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] lutego 2014 r. wydaną w przedmiocie nakazu rejestracji 14 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie przez stronę skarżącą 19 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 10.630,50 złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych - wyjaśnił, że odbiorniki radiowych i telewizyjnych, o których stanowi ustawa, potencjalnie zdolne do natychmiastowego odbioru programu, a celowo odłączone od źródła zasilania i przekazu, nie mogą być uznane za odbiorniki, których posiadacze zwolnieni są z obowiązku zarejestrowania ich i odprowadzania stosownych opłat abonamentowych. Zatem, w opinii organu odwoławczego, okoliczność posiadania urządzeń technicznych dostosowanych do odbioru programu w obiekcie wyposażonym w instalację pozwalającą na odbiór programu uzasadnia zastosowanie domniemania, że odbiornik jest używany.

Organ odwoławczy, powołując się na ustalenia dokonane w toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2013 r. w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, podkreślił, iż przedmiotowa kontrola została przeprowadzona w obecności K.G. - kierownika obiektu. Organ odwoławczy zauważył, że w wyniku przeprowadzonej kontroli ujawniono w lokalu 30 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Minister, odwołując się do zapisów protokołu kontroli, wskazał, że ze złożonego przez kierownik K.G. oświadczenia, wynika jasno, iż przyczyną braku możliwości bezpośredniego skontrolowania zdolności odbiorników telewizyjnych do odbioru programu, był fakt zajęcia poszczególnych pokoi przez grupy firmowe, co czyniło niemożliwym uruchomienie owych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu. Biorąc pod uwagę powyższe, Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził, iż okoliczność używania przez stronę skarżącą w dniu przeprowadzonej kontroli w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej 30 odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, nie budzi wątpliwości.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 79 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez brak uczestnictwa skarżącego w czynnościach kontrolnych prowadzonych przez organ administracji, co skutkować miało pozbawieniem skarżącego możliwości udziału w kontroli oraz możliwości składania wyjaśnień w trakcie prowadzonej kontroli, Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, iż kontrola została przeprowadzona na podstawie przepisów ustawy o opłatach abonamentowych. Organ odwoławczy podkreślił, że obserwacje dokonywane przez kontrolerów nie są oględzinami, w rozumieniu art. 85 k.p.a., a więc nie ma do nich zastosowania reżim określony w przepisie art. 79 k.p.a. Organ odwoławczy podniósł, że kontrola ma na celu jedynie ustalenie, czy w lokalu są używane niezarejestrowane odbiorniki. Zdaniem organu odwoławczego, poczynione w trakcie kontroli ustalenia stanowią podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, a w konsekwencji do wydania decyzji. Minister zauważył, że w dotychczasowym orzecznictwie podkreśla się, iż żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też, by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu, zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Dodatkowo, organ odwoławczy zauważył, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1786/12). Odnosząc się do powyższego zarzutu, organ odwoławczy podniósł ponadto, że pismem z dnia 25 listopada 2013 r. organ pierwszej instancji zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, informując jednocześnie skarżącego o wynikającym z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Według organu odwoławczego, strona skarżąca, rezygnując z tego uprawnienia i przerzucając cały ciężar dowodowy na organ, niejako sama godziła się na ustalenia poczynione przez organ. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, nie można zasadnie zarzucić organowi pierwszej instancji naruszenia obowiązku wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Minister podkreślił, iż strona skarżąca, broniąc się przed konsekwencjami przeprowadzonej kontroli, w toku prowadzonego postępowania winna dążyć do wykazania wszelkimi możliwymi sposobami braku podstaw do nałożenia sankcji za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Minister uznał, że w przedmiotowej sprawie skarżący przedsiębiorca w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających na obalenie ustaleń kontroli. Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - pełnomocnik skarżącego przedsiębiorcy nie wykazał przedstawienia jakiego dowodu strona została pozbawiona przed wydaniem decyzji i w jaki sposób strona skarżąca została pozbawiona możliwości uczestniczenia w postępowaniu, skoro zauważyć należy, iż skarżący nie wypowiedział się w przedmiocie kontroli po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 68 k.p.a. polegającego na wadliwym sporządzeniu protokołu z kontroli z dnia [...] września 2013 r., z uwagi na jego podpisanie przez osobę do tego nieupoważnioną, Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, że kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych nie jest czynnością podejmowaną w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego, stanowi ona podstawę dla wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników, które to postępowanie mocą przepisów ustawy o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. Oznacza to, iż protokół kontroli tego rodzaju jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy też oględzin, w rozumieniu przepisów k.p.a. Jednocześnie, organ dodał, że odebranie oświadczenia od osoby obecnej przy kontroli obowiązku rejestracji odbiorników RTV, w którym osoba ta oświadcza odnośnie swojej wiedzy na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników, nie stanowi przesłuchania świadka, czy też strony. Według Ministra, oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli, stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego, w myśl art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, iż żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył podmiot kontrolowany, ani też, by ważność protokołu zależała od jego podpisu, względnie podpisu osoby przez niego upoważnionej. Minister uznał, że osoby biorące udział w czynnościach kontrolnych składają jedynie oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt: VI SA/Wa 522/13. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że do czynności kontrolnych nie mają zastosowania przepisy k.p.a., które stosuje się dopiero do wszczęciu postępowania administracyjnego. Minister Administracji i Cyfryzacji podkreślił ponadto, iż nie ma przeszkód, aby w kontroli brał udział np. recepcjonista, czy też inna osoba zatrudniona w hotelu, zorientowana w jego funkcjonowaniu. Wówczas, zdaniem organu, podpis takiej osoby na protokole kontroli należałoby uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli - lub przeciwnie - zgłasza zastrzeżenia, do których należy odnieść się w toku postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1786/12). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, Minister uznał, że bez wątpienia kierownik K.G. posiadała wiedzę w przedmiocie przeprowadzonej kontroli, skoro złożyła stosowne oświadczenie wiedzy, które nie zostało przez nią zmienione.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 75 k.p.a. - poprzez posłużenie się przez organ oświadczeniem z dnia [...] września 2013 r. złożonym przez osobę nieuprawnioną do składania oświadczeń woli i wiedzy w imieniu i na rzecz skarżącego, Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, iż protokół kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a., traktujących, jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok. WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1786/12). Organ odwoławczy zauważył, że w przedmiotowej sprawie odnotowane w protokole informacje zostały oparte na wyjaśnieniach kierownik K.G., która uczestniczyła w czynnościach kontrolnych, a protokół z kontroli podpisała bez zastrzeżeń. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż okoliczność ta nie była przez stronę skarżącą kwestionowana w toku postępowania administracyjnego. W tej sytuacji, Minister uznał, że złożone przez K.G. oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów, jest jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne, tym bardziej, że - jak podnosił wcześniej organ - żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ lub osoba uprawniona do reprezentacji podmiotu kontrolowanego.

Ustosunkowując się w uzasadnieniu wydanej decyzji do zarzutu naruszenia art. art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niewystarczające zgromadzenie materiału dowodowego, a także poprzez brak jego całościowego rozpatrzenia, co skutkować miało dowolnym uznaniem, że w miejscu kontroli znajdowało się 30 odbiorników telewizyjnych umożliwiających natychmiastowy odbiór programu, Minister Administracji i Cyfryzacji wyjaśnił, że dopiero, gdy powstaną wątpliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zachodzi konieczność przesłuchania osób obecnych przy kontroli w charakterze świadków lub stron (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 26 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 1140/07), jednakże powinno to nastąpić dopiero w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie ustalony w czasie kontroli stan faktyczny nie dostarczył wątpliwości w zakresie ilości odbiorników, ich stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu oraz okresu ich używania, a zatem organ pierwszej instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia dodatkowych dowodów, a także nie był obowiązany do przeprowadzania oględzin obiektu hotelowego i odbiorników telewizyjnych, co do których ustalono, iż nie są zarejestrowane. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1615/12). Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie z treści protokołu kontroli jasno wynika, iż kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie K.G. - kierownika obiektu. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał, że nie może zostać uwzględniony także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na dowolnym przyjęciu, że odbiorniki telewizyjne w miejscu kontroli umożliwiają natychmiastowy odbiór programu, bez przeprowadzenia właściwej kontroli w tym zakresie.

Ustosunkowując się następnie do zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. - poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co - zdaniem skarżącego - skutkować miało dowolnym uznaniem, że odbiorniki telewizyjne umożliwiały natychmiastowy odbiór programu, Minister Administracji i Cyfryzacji zauważył, że ustawodawca w art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych wprowadził domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny używa tego odbiornika, jeżeli znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W tej sytuacji, organ odwoławczy odnosząc się do ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie, podniósł, iż w trakcie kontroli - na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez K.G. - ustalono, że strona skarżąca posiada wskazaną w protokole i oświadczeniu ilość odbiorników, jak również, że są one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Organ odwoławczy uznał, że sposób, w jaki dokonano tych ustaleń, nie narusza obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalają na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane. Organ odwoławczy uznał w tej sytuacji, że - wbrew zarzutom skarżącego - przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewniając stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Minister uznał, że materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadami wyrażonymi w k.p.a. Minister podkreślił ponadto, że protokół z kontroli był dowodem niekwestionowanym przez stronę skarżącą, a zatem brak było jakiejkolwiek możliwości wskazania, dlaczego innym dowodom organ odmówił wiarygodności, skoro innych dowodów w sprawie strona nie przedstawiła, pomimo poinformowania jej o wszczęciu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji, skoro okoliczności sprawy nie budziły żadnych wątpliwości, organ odwoławczy uznał, że nie było podstaw, ani też potrzeby poszukiwania innych dowodów. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że zarzut dowolnego uznania, iż odbiorniki telewizyjne umożliwiały natychmiastowy odbiór programu, nie może zostać uwzględniony, albowiem organ pierwszej instancji dokonał wszelkich ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sposób wyczerpujący. Ponadto, Minister stwierdził, że organ pierwszej instancji podjął wszelkie kroki celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaś strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia kontroli.

Na koniec, odnosząc się do wskazanej przez pełnomocnika strony skarżącej konieczności zbadania, czy osoba podpisująca decyzję wydaną w pierwszej instancji miała upoważnienie do działania, Minister Administracji i Cyfryzacji podkreślił, że na mocy art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. jest organem uprawnionym do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Organ odwoławczy zauważył, że jest to jedyny podmiot, który udziela upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych pracownikom. Minister wskazał, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. udzielił J.V. , będącej asystentem Działu Abonamentu w Centrum Obsługi Finansowej, stosownego upoważnienia do wydawania decyzji, na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Ponadto, Minister podkreślił, iż na podstawie art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. W konsekwencji, organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. niewątpliwie udzielił J.V. , będącej pracownikiem Działu Abonamentu w Centrum Obsługi Finansowej, do wydawania decyzji administracyjnych na podstawie upoważnienia wydanego w oparciu o przepis art. 268a k.p.a.

Mając na względzie powyższe wyjaśnienia, organ odwoławczy uznał, że sporna decyzja z dnia [...] lutego 2014 r. wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nakazująca rejestrację 14 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalająca opłatę za używanie 19 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 10.630,50 złotych odpowiada prawu. Według Ministra, bezsporna jest bowiem okoliczność, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez skarżącego przedsiębiorcę znajdowało się 30 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a 11 z nich było zarejestrowanych w chwili kontroli, zaś 5 kolejnych zostało zarejestrowanych po kontroli. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że ustalenie opłaty tytułem używania 19 niezarejestrowanych odbiorników było całkowicie uzasadnione.

Pismem z dnia 21 maja 2014 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2014 r., strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:

naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. in fine i art. 85 k.p.a. oraz art. 79 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lutego 2014 r., pomimo jej wydania w wyniku postępowania prowadzonego z naruszeniem w/w norm prawnych, a mianowicie w następstwie niezastosowania art. 85 k.p.a., w sytuacji, gdy czynności podjęte przez kontrolerów stanowiły oględziny, w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego, co prowadzi do naruszenia art. 79 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. - poprzez brak uczestnictwa skarżącego w czynnościach kontrolnych prowadzonych przez organ administracji, co skutkowało pozbawieniem skarżącego możliwości udziału w kontroli z dnia [...] września 2013 r. oraz możliwości składania wyjaśnień w trakcie prowadzonej kontroli,

naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. in fine i art. 75 § 1 k.p.a. w zw. art. 6. k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lutego 2014 r., pomimo jej wydania w wyniku postępowania prowadzonego z naruszeniem w/w norm prawnych, a mianowicie w wyniku oparcia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji o protokół kontroli z dnia [...] września 2013 r., tj. dokument sporządzony z uchybieniem procedur postępowania administracyjnego, a zatem dokument nie mogący stanowić dowodu w sprawie,

naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. in fine i art. 68 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lutego 2014 r., pomimo jej wydania w wyniku postępowania prowadzonego z naruszeniem w/w norm prawnych, a mianowicie w następstwie dowolnego stwierdzenia, iż kontrola wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie jest czynnością podejmowaną w toku postępowania administracyjnego,

naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. in fine i art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lutego 2014 r., pomimo jej wydania w wyniku postępowania prowadzonego z naruszeniem w/w norm prawnych, a mianowicie poprzez oparcie ustaleń faktycznych na niedostatecznych podstawach dowodowych, co skutkowało dowolnym przyjęciem, iż w miejscu kontroli znajduje się 30 odbiorników telewizyjnych umożliwiających natychmiastowy odbiór programu.

Jednocześnie, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, przejawiający się w wyrażeniu mylnego poglądu, iż protokół kontroli był dokumentem niekwestionowanym przez skarżącego przedsiębiorcę.

Ponadto, strona skarżąca, na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności art. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - poprzez jego błędną wykładnię i w związku z tym bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że głównym zarzutem w niniejszej sprawie jest zarzut niestosowanie przez organ pierwszej instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w ramach prowadzonej przez kontrolerów kontroli zarejestrowania odbiorników radiowych i telewizyjnych. Strona skarżąca z całą mocą podkreśliła, że na podstawie uprzednio funkcjonujących przepisów, tj. zgodnie z art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114), do kontroli rejestracji odbiorników stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Strona zauważyła, że na podstawie art. 11 pkt 8 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych uchylono rozdział 7 ww. ustawy o radiofonii i telewizji. Skarżący stwierdził, że na gruncie uprzednio funkcjonującej ustawy nie było wątpliwości co do kwestii, iż kontrola ma odbywać się zgodnie z rygorem przewidzianym w przepisach k.p.a., gdyż wyraźnie wskazywał na to przepis art. 51 ust. 3, który na podstawie obowiązującego stanu prawnego, a w szczególności ustawy o opłatach abonamentowych, nie został uwzględniony. Strona skarżąca zauważyła jednakże, iż ustawodawca nie powołuje odrębnego trybu w zakresie kontroli, a co więcej wielokrotnie wskazuje na tryb administracyjny, chociażby w odniesieniu do egzekucji należności oraz co do wskazania na organ prowadzący nadzór nad przedmiotową kontrolą. Brak jest zatem, jak stwierdził skarżący, przesłanek implikujących konieczność prowadzenia kontroli w trybie innym, niż administracyjny, szczególnie, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż dokument protokołu z dnia [...] września 2013 r. posiada stosowne pouczenie właśnie w trybie k.p.a. W konsekwencji, skarżący zarzucił, że rysuje się pewien niedopuszczalny dualizm pomiędzy treścią i charakterem podejmowanych czynności a wywodami organu, albowiem z jednej strony organ powołuje się na przepisy k.p.a., by następnie w treści decyzji, z niewyjaśnionych względów, wyłączyć ich stosowanie. Zdaniem strony skarżącej, pełna dowolność i nieskrępowanie przepisami proceduralnymi kontrolerów dokonujących weryfikacji w zakresie spełnienia obowiązku rejestracji odbiorników RTV, po pierwsze stoi w opozycji do zasady pogłębiania zaufania obywateli względem władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a., a ponadto posłużenie się dokumentem kontroli, który urąga wymogom proceduralnym, świadczy o pogwałceniu elementarnych zasad praworządności. Co więcej, skarżący zarzucił, że organ całkowicie zaniechał argumentacji w tym względzie, co uniemożliwia stronie rozeznanie się w kwestii motywów takiego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w odwołaniu wniesionym od decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając, iż został pozbawiony możliwości uczestnictwa w czynnościach kontrolnych prowadzonych przez kontrolerów Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Oddział w K. . W związku z powyższym, skarżący zarzucił, iż nie dysponował możliwością składania wyjaśnień w zakresie prowadzonej kontroli, jak również został pozbawiony możliwości zadawania pytań osobom przeprowadzającym kontrolę.

Niezależnie od powyższego, strona skarżąca zarzuciła, że jakość ustaleń poczynionych w toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2013 r. nie pozwala przyjąć, iż w obiekcie zajmowanym przez skarżącego znajdowały się odbiorniki zdolne do odbioru, a także nie pozwala wykazać, w jakiej ewentualnie liczbie sporne odbiorniki występowały.

Skarżący zarzucił ponadto, że ujawnione okoliczności w treści protokołu z dnia [...] września 2013 r. nie mogą stanowić dowodu w sprawie, albowiem sporządzony protokół obarczony jest wadami natury proceduralnej. Przede wszystkim, skarżący zarzucił, iż przedmiotowy protokół sporządzony został w obecności osoby nie mającej żadnego umocowania ze strony skarżącego do uczestnictwa w tego typu czynnościach oraz składania oświadczeń w imieniu i na rzecz skarżącego. Ponadto, zdaniem skarżącego, wskazany świadek nie dysponował również wiedzą na temat ilości, czy też sprawności sprzętu telewizyjnego na terenie "[...]". Skarżący zarzucił ponadto, że osoby przeprowadzające kontrolę nie "zaobserwowały" sprzętu RTV, a tym samym, nie mogły zweryfikować jego gotowości do odbioru stacji telewizyjnych. Skarżący stwierdził, że aby zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych skorzystać z domniemania wynikającego z tego przepisu, koniecznym jest zbadanie odbiornika, czy też odbiorników pod kątem ich stanu, a konkretnie, zbadanie, czy za ich pośrednictwem możliwy jest odbiór programu, albowiem samo posiadanie odbiornika nie implikuje konieczności jego rejestracji i uiszczenia opłaty abonamentowej. Skarżący wskazał, że organ winien był zweryfikować każdorazowo opisaną gotowość do odbioru programu zlokalizowanych odbiorników telewizyjnych. Niestety, jak podniósł skarżący, wbrew twierdzeniom organu, do uruchomienia rzekomych odbiorników nigdy nie doszło, albowiem nie stwierdzono ich faktycznej obecności. Wobec braku takiej weryfikacji, skarżący uznał, że organ dopuścił się naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewystarczające zgromadzenie oraz brak całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego, co skutkowało dowolnym uznaniem, że na terenie przedsiębiorstwa "[...] ", którego właścicielem jest skarżący, znajduje się 30 odbiorników telewizyjnych marki PANASONIC umożliwiających natychmiastowy odbiór programu. Skarżący zarzucił jednocześnie, iż celem wykazania gotowości od odbioru programów, organ nie może opierać się na oświadczeniu osoby, która nie legitymowała się stosownym upoważnieniem do składania oświadczeń w imieniu i na rzecz skarżącego. W konsekwencji, skarżący zarzucił, że kuriozalne oraz daleko sprzeczne z zasadami logicznego myślenia oraz z zebranym materiałem dowodowym należy uznać twierdzenie organu, iż odbiorniki telewizyjne na terenie przedsiębiorstwa "[...] " umożliwiają natychmiastowy odbiór programu bez przeprowadzenia właściwej kontroli w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe uchybienia, strona skarżąca uznała, że brak jest przesłanek, aby przyjąć, iż okoliczności faktyczne rozstrzyganej sprawy zostały w sposób należyty ustalone i udowodnione.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga Kazimierza Pietyry - prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Firma P.U.H. P.K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2014 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lutego 2014 r. - nie naruszają przepisów prawa.

Na wstępie należy zauważyć, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola dotyczyła przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego.

Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo, jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jako organ właściwy rzeczowo, został na mocy art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych zobowiązany do kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, do wydania - na podstawie art. art. 7 ust. 6 cyt. ustawy - decyzji administracyjnej, w której nakaże rejestrację odbiornika i ustali, zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 3 ustawy, opłatę za jego używanie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Posiadanie, w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych, zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę, określonych w art. 7 ust. 6 cyt. ustawy, wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę.

W sprawie niniejszej ustalono, iż w skontrolowanym obiekcie ("[...] ", położony przy ul. [...] w [...]), w którym prowadzi swoją działalność gospodarczą skarżący K.P. , znajdowało się 19 (dziewiętnaście) niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, które były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a zatem organ, na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy - zasadnie przyjął, że odbiorniki były używane w miejscu kontroli.

Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania jakichkolwiek jednoznacznych dowodów, które świadczyłyby, że sporne odbiorniki były zarejestrowane. Skarżąca nie wykazała również, że uiszczony został abonament z tytułu użytkowania tych odbiorników.

W sytuacji, gdy strona w sposób profesjonalny zajmuje się wynajmem lokali i pomieszczeń, trudno uznać, by w pokojach przystosowanych w tym celu znajdowały się urządzenia mające jedynie imitować odbiorniki telewizyjne. Nie ulega wątpliwości, że ustalenie, czy odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów telewizyjnych, może odbyć się w dwojaki sposób - bądź to w drodze bezpośredniego sprawdzenia lub w drodze oświadczenia wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli. Nie jest zatem wymagane w tym przedmiocie oświadczenie woli osoby działającej z upoważnienia podmiotu kontrolowanego. Oświadczenie wiedzy, jakie pracownik złożył w trakcie kontroli, jest miarodajnym źródłem dowodowym. Zdaniem Sądu, okoliczności powoływane przez skarżącą nie obalają domniemania wynikającego z przepisów ww. ustawy o opłatach abonamentowych.

Podstawowym i jedynym dowodem w sprawie jest protokół z przeprowadzonej kontroli oraz oświadczenie uczestniczącego w niej pracownika - K.G. - kierownika obiektu.

Sąd uznał, że bez wątpienia osoba ta, zatrudniona w charakterze kierownika kontrolowanego obiektu hotelowego (według oświadczenia), była zorientowana w przedmiocie dotyczącym przeprowadzanej kontroli, skoro złożyła stosowne oświadczenie, które to nie zostało przez nią ani zmienione, ani też odwołane w toku dalszego postępowania. Osoba ta musiała zatem wiedzieć, jaka jest ilość znajdujących się w posiadaniu strony skarżącej odbiorników telewizyjnych funkcjonujących w pokojach gościnnych. Niewątpliwie, uznać trzeba, że wspomniana osoba była zorientowana w funkcjonowaniu tego obiektu, a także świadoma celu kontroli, w której brała udział. Gdyby było inaczej, z pewnością nie udzieliłaby kontrolującym informacji, a następnie nie podpisałaby stosownego oświadczenia. W ocenie Sądu, złożone przez K.G. oświadczenie wiedzy stanowi pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego dokonano ustaleń faktycznych w sprawie. Zatem organ, na podstawie art. 2 ust. 2 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, zasadnie przyjął, że odbiorniki były używane w miejscu kontroli. Podkreślić również należy, iż osoba uczestnicząca w kontroli oświadczenia swego na żadnym etapie postępowania nie cofnęła. Strona w odwołaniu nie wykazała natomiast, iż zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, czy też wydania decyzji kasatoryjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a.

W tym miejscu, warto zauważyć jednocześnie, że w świetle przepisu art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c., rolą sądu administracyjnego jest dokonanie oceny materiału dowodowego w oparciu o zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki.

Kierując się wspomnianymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego, Sąd uznał, że trudno dać wiarę wyjaśnieniom strony skarżącej odwołującym się do faktu rzekomej niewiedzy po stronie wspomnianej K. G., jako kierownika obiektu, w zakresie posiadania i stanu technicznego odbiorników telewizyjnych, w jakie wyposażone są pokoje gościnne w kontrolowanym obiekcie "[...] ", tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę fakty znane Sądowi ex officio, iż w wielu podobnych sprawach toczących się przed tutejszym Sądem skarżący przedsiębiorcy, uzasadniając post factum (czyli już po kontroli) zarzut braku znaczenia oświadczeń złożonych przez kierowników obiektów (recepcjonistów, dyrektorów administracyjnych, etc.), odwołują się najczęściej do ich tajemniczej i bliżej niezrozumiałej dla Sądu amnezji lub niewiedzy w tak fundamentalnym zakresie, jak świadomość odnośnie standardowego wyposażenia pokoi hotelowych w odbiorniki telewizyjne, czy też radiowe, co czyni mało wiarygodnymi ich wyjaśnienia.

Zwykłe zasady logiki i doświadczenia wynikającego wskazują, zdaniem Sądu, że w takim przypadku osoba będąca kierownikiem (menagerem) obiektu użytkowanego przez stronę skarżąca, broniąc się przed spodziewanymi w przyszłości zarzutami, już w toku prowadzonego postępowania kontrolnego wskazywałaby na brak możliwości odbioru programu telewizyjnego na odbiornikach umieszczonych w pokojach gościnnych, celem wykazania braku podstaw do nałożenia przez organ sankcji i obowiązków publicznoprawnych. Nie sposób - zdaniem Sądu - przyjąć za wiarygodne, że osoba będąca kierownikiem (menagerem) obiektu hotelowego całkowicie zapomniała w toku kontroli, czy też w ogóle nie wiedziała, że pokoje gościnne zaopatrzone są w niesprawne odbiorniki, bądź w ogóle nie posiadają jakichkolwiek odbiorników telewizyjnych. Z tej przyczyny nie można stawiać organom obu instancji uzasadnionego zarzutu w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Sąd uznał ponadto, że ustawodawca, wskazując Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A, jako organ uprawniony do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu, czy też osoby uczestniczącej w kontroli.

Z oświadczenia K.G. wynika, że uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, nie było możliwe, ponieważ w dniu kontroli pokoje były zajęte przez gości ("grupy firmowe").

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, stwierdzenie posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu musiało się zasadnie opierać na oświadczeniu wiedzy złożonym przez pracownika obiektu uczestniczącym w kontroli.

Istotne przy tym jest, że kontrola wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie wiąże się bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie wpływa na bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstwa strony skarżącej, wszak dotyczy jedynie ustalenia, czy podmiot istniejący w obrocie używa odbiorników RTV, czy są one zarejestrowane i czy z tego tytułu uiszczona została należna opłata. Co więcej, ustalenia takiej kontroli nie wpływają w żaden sposób ani na przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej, ani na prowadzenie jej samej. Z tego względu, należy uznać, że organ nie miał obowiązku wcześniejszego informowania strony o terminie planowanej kontroli, czy też udzielania pouczeń przewidzianych w art. 79a ust. 6 pkt 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), jak również nie był zobowiązany do przedstawiania upoważnienia do kontroli, spełniającego wymagania określone w art. 79a ust. 6 tej ustawy, i przeprowadzania jej w obecności osoby do tego upoważnionej, gdyż w tym zakresie art. 80 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma zastosowania.

Należy zauważyć, że w przepisie art. 7 ust. 10 pkt 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych ustawodawca zawarł upoważnienie dla ministra właściwego do spraw łączności, by w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określił, w drodze rozporządzenia, jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzające kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV i wzór upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasady i tryb wydawania upoważnień, mając na uwadze zapewnienie prawidłowego wykonania czynności kontrolnych i organizację operatora wyznaczonego. W dniu 10 września 2013 r. Minister Administracji i Cyfryzacji wydał rozporządzenie w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 1140), które w § 3 ust. 1 stanowi, że określa się wzór druku upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych w zakresie obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej za ich używanie, stanowiący załącznik do rozporządzenia. Przywołane rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116 ze zm.), które w § 2 również wskazywało, iż określa się wzór upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych, stanowiący załącznik do rozporządzenia. Skoro więc ustawodawca dla potrzeb kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV wprowadza odrębny wzór upoważnienia do kontroli, zaś art. 79a ust. 6 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej określa minimalną treść upoważnienia do kontroli, to wynika z tego, że ustawodawca zakresem stosowania przepisów ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które dotyczą przeprowadzania kontroli u przedsiębiorców, nie obejmuje kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Należy więc przyjąć, że do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV u przedsiębiorców nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dotyczące przeprowadzania u tychże przedsiębiorców kontroli (podobnie: Naczelny Sąd Administracyjny m.in. /w:/ wyrok z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 92/12).

Ponadto, w ocenie Sądu, nie sposób zgodzić się z błędnym poglądem strony skarżącej, jakoby do kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, zaś sama kontrola jest oględzinami, w rozumieniu przepisów k.p.a.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że podstawą do przeprowadzenia kontroli wykonania wspomnianego obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie są przepisy k.p.a., lecz przepisy ustawy o opłatach abonamentowych. Dokonane w toku kontroli ustalenia mogą stanowić podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, co zresztą miało miejsce w realiach niniejszej sprawy. Protokół z kontroli jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy też oględzin, w rozumieniu przepisów k.p.a., co zdaje się sugerować skarżący przedsiębiorca.

Jednocześnie, warto wyraźnie wskazać, że odebranie do protokołu kontroli oświadczeń na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które dysponują wiedzą na ten temat, nie jest przeprowadzone w ramach czynności procesowej przesłuchania świadka, czy też strony postępowania. Oczywiście, w toku dalszego postępowania administracyjnego przedmiotowy protokół kontroli wraz z pisemnym oświadczeniem wspomnianej wyżej osoby, podlega ocenie organu administracji tak, jak każdy inny dowód z punktu widzenia przepisów art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Taka ocena została zresztą przeprowadzona przez organy obu instancji prowadzące niniejsze postępowanie.

Sąd uznał ponadto, zgadzając się w tym zakresie z Ministrem Administracji i Cyfryzacji, iż żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył podmiot kontrolowany, ani też, by ważność wspomnianego protokołu zależała od podpisu kontrolowanego przedsiębiorcy, bądź osoby przez niego upoważnionej. Nie ulega wątpliwości, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Stanowisko takie potwierdził w swoim dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie (tak m.in. /w:/ wyrok z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 522/13). W konsekwencji, należy uznać, że nie ma przeszkód, aby w kontroli brał udział np. kierownik obiektu hotelowego, kierownik administracyjny, recepcjonista, czy inna osoba zatrudniona w danym obiekcie hotelowym, zorientowana w jego funkcjonowaniu. Wówczas, przyjąć trzeba, że podpis takiej osoby na protokole kontroli oznacza potwierdzenie nie tylko faktu, iż dana osoba brała udział w kontroli, ale również, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli - lub przeciwnie - zgłasza stosowne zastrzeżenia, do których należy odnieść się w toku dalszego postępowania, w szczególności w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1786/12).

Mając powyższe na względzie, należy uznać, iż - wbrew zarzutom strony skarżącej - organy administracji obu instancji miały pełną podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych w oparciu o sporny protokołu kontroli z dnia [...] września 2013 r. oraz załączone do niego oświadczenie osoby uczestniczącej w kontroli - kierownik K. G..

Warto ponadto zauważyć, że w toku postępowania wyjaśniającego, a więc jeszcze przed wydaniem decyzji administracyjnej z dnia [...] lutego 2014 r., strona skarżąca w żaden sposób nie kwestionowała protokołu z kontroli, mimo, iż została w odpowiedni sposób zawiadomiona przez organ pierwszej instancji o wszczęciu postępowania administracyjnego, zaś wspomniane zawiadomienie zawierało wszelkie niezbędne pouczenia w zakresie praw przysługujących stronie skarżącej. Również na późniejszym etapie postępowania administracyjnego, a nawet w skardze wniesionej do Sądu, strona skarżąca nie zdołała skutecznie podważyć złożonego przez kierownik K.G. oświadczenia, które nie zostało również odwołane przez nią, jako osobę uczestniczącą w spornej kontroli.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony skarżącej, należy ponadto uznać, że w sprawie niniejszej nie doszło również do naruszenia przepisów art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 79, oraz art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również poprzez brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, sposób, w jaki dokonano ustaleń faktycznych, nie narusza obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalają na zastosowanie domniemania co do używania spornych odbiorników telewizyjnych.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewniając przy tym stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Organy odniosły się ponadto do podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, rozpatrując je w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena materiału dowodowego została dokonana w sposób należyty, w oparciu o reguły procesowe wyrażone w przepisie art. 80 k.p.a. Nie może być zatem mowy o naruszeniu powołanych w skardze przepisów postępowania.

Według Sądu, również uzasadnienie faktyczne zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, odpowiada wymogom przewidzianym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienia obu spornych decyzji zawierają wskazanie faktów, które organy administracji publicznej uznały za udowodnione i dowodów, na których się oparły, zaś uzasadnienia prawne - wyjaśniają podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem stosownych przepisów prawa.

W myśl art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, kierownik jednostki operatora wyznaczonego, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 ww. ustawy, bowiem opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni dawał podstawę do zastosowania domniemania z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, a strona w toku postępowania domniemania tego nie obaliła. W sytuacji zatem, gdy stwierdzono, że strona skarżąca posiada dziewiętnaście niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, organ trafnie ustalił opłatę za ich używanie. Dokonał przy tym prawidłowego wyliczenia tej opłaty, która stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, pomnożonej przez ilość odbiorników.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

W konsekwencji, Sąd przyjął, że zarówno Minister Administracji i Cyfryzacji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., jak również Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., wydając decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. - kierowali się prawidłowo zasadami postępowania administracyjnego, albowiem podjęli wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności, celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Organy obu instancji nie dopuściły się tym samym obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w petitum skargi.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.