Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1521/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 5, art. 61 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski /spr./ Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. S. i T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2125/14 w sprawie ze skargi M. S. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r., IV SA/Wa 2125/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (zwanego dalej "Kolegium") z dnia [...] 2014 r., [...].

Wymienioną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. st. [...] z [...] 2013 r., nr [...] ([...]), którą z kolei odmówiono skarżącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażem w bryle budynku wraz z infrastrukturą techniczną na działce o numerze [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. st. [...].

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] 2012 r. M. S. i T. S. (w uzasadnieniu wyroku IV SA/Wa 2125/14 błędnie, najpewniej omyłkowo wpisano "P. S.") wnieśli o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami w bryle budynku wraz z infrastrukturą techniczną na działce numerze [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. st. [...] (k. 12 akt administracyjnych).

Zarząd Dzielnicy [...] m. st. [...] decyzją z [...] 2013 r., nr [...] ([...]) odmówił wnioskodawcom ustalenia warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Organ stwierdził, iż nie spełniono warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę decyzji tekst jednolity tej ustawy opublikowano w Dz. U. z 2012 r., poz. 647; aktualnie jest on opublikowany w Dz. U. z 2016 r., poz. 778 – uw. NSA; dalej "u.p.z.p."), to jest nie udzielono zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne (k. 102 akt administracyjnych).

Od powyższej decyzji odwołali się M. S. i T. S. (k. 106 akt administracyjnych).

Decyzją z [...] 2014 r., [...] Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wyjaśniło, że ustalenie warunków zabudowy następuje w przypadku spełniania przez planowaną inwestycję warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., w tym więc i warunku z punktu 4 stanowiącego, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1.

Według Kolegium zamierzenie inwestycyjne planowane przez odwołujących się nie spełnia warunku z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Inwestycja ma być zlokalizowana na gruncie, który w części jest gruntem leśnym, objętym ochroną ustaloną ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (na datę decyzji tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2013 r., poz. 1205; aktualnie jest on opublikowany w Dz. U. z 2015 r., poz. 909 – uw. NSA; dalej "u.o.g.r.l."), czyli wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne (art. 7 ust. 2 pkt 5 u.o.g.r.l.). W planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego m. st. [...] zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Stołecznego [...] Nr [...] z dnia [...] 1992 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 15, poz. 184), który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., teren ten nie był objęty zgodą na przeznaczenie na cele nieleśne, a znajdował się na obszarze [...] o funkcji mieszkaniowo – usługowej z zielenią leśną. Aktualnie plan dla obszaru objętego wnioskiem nie został jeszcze sporządzony. Dalej organ odwoławczy zauważył, że u.o.g.r.l. nie przewiduje wprost możliwości przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. możliwość taką dopuszcza - ale zastosowanie tego przepisu i możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy ogranicza się do gruntów rolnych niewymienionych w art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. oraz tych, które były objęte zgodą wyrażoną podczas procedury planistycznej związanej z uchwaleniem nieobowiązujących już planów zagospodarowania przestrzennego. Nie daje możliwości ustalenia warunków zabudowy zgoda na przeznaczenie terenu na cele nieleśne wydana na potrzeby nowego planu, który nie został jeszcze uchwalony.

Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżących, iż niedostarczenie stanowiska w sprawie uzgodnień z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. w terminie przemawia za pozytywnym uznaniem uzgodnień, organ wskazał na nieistotność tej okoliczności. W sytuacji kiedy choć jeden warunek z art. 61 u.p.z.p. nie jest spełniony (a tak jest w sprawie), nie ma potrzeby przeprowadzania procedury uzgodnień. Skoro nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., to ustalenie warunków zabudowy w takim stanie faktycznym i prawnym nie było możliwe.

W skardze M. S. i T. S. wystąpili o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając naruszenie: art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. przez uznanie, iż pomimo, że w obrocie prawnym występują uzgodnienia dotyczące projektu decyzji o warunkach zabudowy, uzgodnione ostateczną decyzją Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, to nie wywołują one skutków prawnych w niniejszej sprawie; art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przez uznanie, iż wymagana jest zgoda organu na przeznaczenie gruntu leśnego na nieleśny, który w planie zagospodarowania przestrzennego uchylonym art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 był gruntem nieleśnym; art. 110 K.p.a. przez naruszenie zasady związania organu decyzją wydaną w sprawie oraz art. 7 i art. 77 K.p.a. przez nieodniesienie się przez organ do zarzutów odwołania oraz niedokonanie własnych ustaleń pomimo rozbieżności w istniejącym materiale dowodowym.

Skarżący podnieśli, że w sprawie została wydana decyzja przez Kolegium z dnia [...] 2013 r., [...], w której przesądzono, iż uzgodnienia, o których mowa w art. 106 K.p.a. są niezbędne i celowe do wydania rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, a to oznacza związanie organu swoimi wcześniejszymi ustaleniami. Organ pierwszej instancji prowadząc ponownie postępowanie powinien więc wydać w oparciu o uzgodnienia decyzję merytoryczną. Generalny Dyrektor Lasów Państwowych postanowieniem nr [...] z [...] 2013 r. uchylił postanowienie Dyrektora Rejonowego Lasów Państwowych w całości i umorzył postępowanie wskazując jednoznacznie, iż stanowisko organu uzgadniającego wydane zostało po przewidzianym prawem terminie – co oznacza, iż uzgodnienie to zostało dokonane pozytywnie dla inwestorów.

Dalej skarżący wskazali, że powoływany przez organ brak zgody na przeznaczenie terenu będącego przedmiotem niniejszego postępowania na cele nieleśne w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego m. st. [...] zatwierdzonym uchwałą Rady M. St. [...] nr [...] z dnia [...] 1992 r. jest chybiony, bowiem w chwili sporządzania i uchwalania tego planu teren będący przedmiotem postępowania był w całości działką budowlaną. Zmiana charakteru działki na użytek leśny nastąpiła w ewidencji gruntów dopiero w 2000 r. na skutek decyzji nr [...] Burmistrza Gminy [...] z [...] 1999 r. w sprawie zatwierdzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów, klasyfikującej działkę jako leśną. Skarżący zaznaczyli, że decyzja ta jest przedmiotem postępowania nadzwyczajnego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.

Oddalając skargę wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r,, IV SA/Wa 2125/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z rejestru gruntów wynika, że teren planowanej przez skarżących inwestycji (działka [...]) w części o powierzchni 0,3373 ha jest użytkiem leśnym oznaczonym symbolem "Ls" klasy V. Mając taki status bez wątpienia jest gruntem objętym ochroną ustaloną ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co oznacza, że wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia z gruntu leśnego na cele nieleśne (art. 7 ust. 2 pkt 5 u.o.g.r.l.).

Sąd podkreślił też, że teren działki [...] nie jest objęty aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Objęty był natomiast poprzednio obowiązującym Miejscowym Planem Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego m. st. [...] zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta Stołecznego [...] Nr [...] z dnia [...] 1992 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1992 r., Nr 15, poz. 184). W planie tym działka [...] znajdowała się w obszarze [...] o funkcji mieszkaniowo – usługowej z zielenią leśną, ale brak było zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Dopiero Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2003 r. wyraził zgodę na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu, w skład którego wchodzi działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na cel nieleśny. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił jednak, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2010 r., II OPS 1/10 "warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [...] nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych". Sąd stwierdził więc, że zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne udzielona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 u.o.g.r.l. jest skuteczna, o ile na jej podstawie w ustaleniach planu rada gminy postanowi o zmianie przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne.

Sąd stwierdził dalej, że wobec niezaistnienia żadnej z przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy nie było możliwe. Istotny dla losu sprawy był bowiem fakt, że na dzień jej rozstrzygania przez Kolegium działka [...] była w części działką leśną, co oznacza, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy musiała spełniać powyższy warunek. Ustaleń organu nie mogło – zdaniem Sądu – poważyć podnoszone przez skarżących bycie w chwili uchwalania Planu z 1992 r. działki [...] w całości działką budowlaną (terenem nieleśnym). Użytkiem leśnym działka ta stała się w 2000 r. na skutek decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] 1999 r. w sprawie zatwierdzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów.

Co do kwestii proceduralnych Sąd podzielił stanowisko Kolegium, w myśl którego, gdy organ rozpoznaje wniosek o wydanie warunków zabudowy i ustala, że teren nie spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. - zbędne i bezprzedmiotowe jest występowanie o uzgodnienia wydanej z takiej właśnie przyczyny decyzji.

Przenosząc powyższe na grunt sprawy Sąd stwierdził, że wobec braku potrzeby wystąpienia organu o uzgodnienie, nie można przyjąć, że rozstrzygnięcie w jego przedmiocie miało charakter wiążący dla rozstrzygnięcia załatwienia wniosku skarżących o ustalenie warunków zabudowy i, że dawało skarżącym – wbrew uregulowaniom wynikającymi z obowiązujących przepisów – uprawnienie do uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podkreślił, że kontrolował pod względem zgodności z prawem decyzję Kolegium z dnia [...] 2014 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Z kolei poza kontrolą Sądu musiała pozostać powoływana przez skarżących decyzja z [...] 2013 r. oparta na treści art. 138 § 2 K.p.a. i poprzedzająca zaskarżoną decyzję. Zauważył też, że art. 110 K.p.a. nie ustanawia związania oceną prawną w przypadku uchylenia decyzji w wyniku wniesienia odwołania.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli M. S. oraz T. S. Zaskarżając wyroku w całości zarzucili naruszenie:

– art. 35 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. "poprzez błędną wykładnię" i "na skutek bezzasadnego zastosowania" oraz uznanie, że w sprawie nie zachodzi żadna przesłanka ze wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. (działka w uprzednio obowiązującym planie znajdowała się w obszarze o funkcji mieszkaniowo-usługowej z zielenią leśną);

– art. 110 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w sprawie nie nastąpiło naruszenie zasady związania organu decyzją wydaną w sprawie;

– art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – uw. NSA; dalej "P.p.s.a.") poprzez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w szczególności do zarzutu dotyczącego naruszenia zasady związania organu decyzją wcześniej wydaną w sprawie (decyzja Kolegium z dnia [...] 2013 r.);

– art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez brak objęcia z urzędu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolą decyzji poprzedzających zaskarżoną w sprawie;

– art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zakresem orzekania decyzji ostatecznej Kolegium z dnia [...] 2013 r. "określającej uzgodnienia dotyczące projektu decyzji o warunkach zabudowy".

Wskazując na powyższe zarzuty M. S. i T. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wystąpili także o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Jako zasadniczy argument skargi kasacyjnej skarżący ponieśli fakt, że w uprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka [...] objęta postępowaniem znajdowała się w obszarze funkcji mieszkaniowo-usługowej z zielenią leśną. Stąd – w ocenie M. S. i T. S. – nie wymagała ona zmian, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Skarżący powołali się także na art. 35 u.p.z.p., który stanowi, że tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem.

W ocenie skarżących kasacyjnie błędnie wskazano w zaskarżonym wyroku, że nie nastąpiło naruszenie zasady związania organu decyzją wydaną w sprawie. M. S. i T. S. podkreślili, że z ostatecznej decyzji Kolegium z dnia [...] 2013 r. wynikało, że organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie powinien dokonać wyłącznie uzgodnień pozytywnych lub negatywnych i wydać w oparciu o te uzgodnienia decyzję merytoryczną. Dodali, że istotne z tego punktu widzenia jest to, że uzgodnienia te zostały dokonane pozytywnie dla inwestorów w wyniku wydania postanowienia przez Generalnego Dyrektora Rejonowego Lasów Państwowych z dnia [...] 2013 r.

Skarżący dodali też, że Sąd pominął w swym uzasadnieniu stanowisko dotyczące podniesionego przez nich zarzutu prawomocności wydanej w sprawie decyzji Kolegium z dnia [...] 2013 r., błędnie uznając, że ta pozostaje poza jego kontrolą w rozumieniu art. 135 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty skargi kasacyjnej podniesione przez M. S. i T. S. podzielić można na dwie grupy, wyróżniając je ze względu na charakter materialnoprawny i proceduralny.

Zarzut materialnoprawny obejmuje naruszenie art. 35 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. – jak wskazali skarżący – poprzez "błędną wykładnię" i "na skutek bezzasadnego zastosowania" oraz uznanie, że w sprawie nie zachodzi żadna przesłanka ze wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. (według skarżących działka w uprzednio obowiązującym planie znajdowała się w obszarze o funkcji mieszkaniowo-usługowej z zielenią leśną).

Pomijając niezręczność tego zarzutu (naruszenie polegające na błędnej wykładni stanowi odmienny typ naruszenia aniżeli niewłaściwe ["bezzasadne"] zastosowanie) można wnioskować, iż intencją M. S. i T. S. było wykazanie, że nie tylko objęcie nieruchomości zgodą na przeznaczanie nieleśne wyrażoną przy sporządzaniu planu, który utracił moc w 2003 r., wyłącza przesłankę z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., ale także przesłanka ta powinna być wyłączona, jeżeli dawny plan przewidywał przeznaczenie nieruchomości na cele nieleśne.

Skarżący przywiązują wagę również do treści art. 35 u.p.z.p., uznając że przepis ten ma zastosowanie nie tylko do sytuacji, gdy wchodzi w życie nowy plan, ale także do sytuacji, gdy plan miejscowy traci moc. Innymi słowy: ich zdaniem należałoby przyjąć, że przeznaczenie nieruchomości określone wygasłym planem pozostaje nadal aktualne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony powyżej zarzut jest bezzasadny. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. określona w nim przesłanka wydania decyzji o warunkach zabudowy jest spełniona, jeżeli (1) "teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne" albo (2) "jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1".

Bezspornym jest, że działka [...], jako częściowo będąca lasem, wymaga co do zasady uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Nie może być zatem przeznaczona na cele nieleśne w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Druga przesłanka dopuszczająca przeznaczenie jej w drodze ustalenia warunków zabudowy na cele nieleśne związana jest z istnieniem zgody przy sporządzaniu planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139). Z akt administracyjnych nie wynika, aby działka [...] była objęta tego rodzaju zgodą. Nie ma natomiast znaczenia fakt, że w niegdyś obowiązującym planie owy grunt przeznaczony był na cele nieleśne. Plan ten obecnie nie obowiązuje i nie wywołuje już skutków prawnych. Istotne jest natomiast, że według aktualnych danych z ewidencji gruntów działka skarżących jest działką stanowiącą las.

Skarżący mylnie pojmują też znaczenie art. 35 u.p.z.p. Przepis ten tworzy swoistą gwarancję wykorzystania w sposób dotychczasowy gruntów obejmowanych nowymi planami – do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tymi planami. Zbyt daleką idący i oparty o wykładnię contra legem jest natomiast wniosek, że przepis ten gwarantuje też przeznaczenie nieruchomości ustalone planem po utracie przez niego mocy obowiązującej. Podkreślić trzeba, że w art. 35 u.p.z.p. mowa jest o terenach, "których przeznaczenie plan miejscowy zmienia" i które "mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy". Zwroty te są jednoznaczne i nie sposób przyjąć, że ustawodawca miał na myśli – jak chcą skarżący – "zmianę przeznaczenia", która miałaby polegać na utracie mocy obowiązującej wcześniej obowiązującego planu.

W skardze kasacyjnej przedstawiono grupę zarzutów o charakterze proceduralnym (art. 110 K.p.a.; art. 141 § 4 P.p.s.a.; art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).

Wszystkie te zarzuty oscylują wokół wspólnego zagadnienia – skarżący stoją na stanowisku, że w sprawie bardzo istotne znaczenie miała treść decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia [...] 2013 r. (k. 93 akt administracyjnych), w której to organ odwoławczy polecił Zarządowi Dzielnicy [...] m. st. [...] uzupełnienie uzgodnień, które ten przeprowadzić powinien w toku postępowania w sprawie warunków zabudowy. M. S. i T. S. uznali to stanowisko za wiążące zgodnie z art. 110 K.p.a.

Wbrew poglądowi skarżących trzeba zauważyć przede wszystkim, że w decyzji z dnia [...] 2013 r. Kolegium niedwuznacznie zasugerowało, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie został spełniony i zarazem nie znalazło żadnej okoliczności, która by ten warunek wyłączała. Kasacyjne rozstrzygnięcie podyktowane było natomiast – jak wynika z decyzji - tylko i wyłącznie tym, że przedwcześnie odmówiono ustalenia warunków zabudowy. Uprzednią odmowną decyzję wydano bowiem po wystąpieniu o uzgodnienie do Dyrekcji Regionalnej Lasów Państwowych, ale przed jego uprawomocnieniem, to jest rozpatrzeniem zażalenia skarżących na postanowienie Dyrektora Dyrekcji Regionalnej Lasów Państwowych.

Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega zaistniałą w toku postępowania nieprawidłowość polegającą na tym, że pierwotne odmowne postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych zostało uchylone przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych (k. 95 akt administracyjnych). Ten drugi organ uznał zaskarżone postanowienie za spóźnione – wobec upływu terminu określonego w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Skarżący mają więc oczywiście rację wywodząc, że w gruncie rzeczy uzgodnienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych przybrało charakter uzgodnienia milczącego i pozytywnego.

"Milczące" uzgodnienie nie jest jednak – jak chcieliby skarżący – uzgodnieniem, które wiąże organ prowadzący postępowanie główne co do kierunku postępowania. W art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wskazuje się, że brak wypowiedzi organu uzgadniającego w terminie 2 tygodni powoduje, że "uzgodnienie uważa się za dokonane", co oznacza ni mniej ni więcej jak tylko akceptację przedłożonej propozycji i wypełnienie obowiązku uzgodnienia z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Akceptacja taka nie oznacza, że organ prowadzący postępowanie główne musi wydać decyzję pozytywną.

W konsekwencji powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Wbrew skarżącym wydanie przez Zarząd Dzielnicy [...] m. st. [...] odmownej decyzji z [...] 2013 r., nr [...], a następnie utrzymanie jej w mocy przez Kolegium nie pozostawało w sprzeczności z faktem uchylenia przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych odmowy uzgodnienia wydanej wcześniej przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] (o tym wyżej). Nie zaistniało zatem zgłaszane przez skarżących naruszenie, które Sąd pierwszej instancji powinien stwierdzić z urzędu (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Niezrozumiały jest natomiast zarzut naruszenia art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Skarżący twierdzą bowiem, że w świetle pierwszego z tych przepisów sprawowana przez Sąd pierwszej instancji kontrola legalności decyzji powinna objąć decyzję kasacyjną Kolegium z dnia [...] 2013 r. M. S. i T. S. nie wyjaśnili jednak, co rozumieją przez objęcie jej kontrolą (w szczególności, czy decyzja ta powinna być wyeliminowana z obrotu), tym bardziej, że przedstawiają tą decyzję konsekwentnie jako korzystną dla siebie.

Nie był także – jako samodzielnie powołany – skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39) "art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia". Motywując tą uchwałę zwrócono między innym uwagę, że naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. polegać może w szczególności na przyjęciu przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny.

M. S. i T. S. wskazali, że art. 141 § 4 P.p.s.a. został naruszony poprzez "brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można więc stwierdzić skuteczności tak wywiedzionego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. stosownie do uchwały II FPS 8/09.

Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż posiada z urzędu wiedzę prawomocnym oddaleniu skargi na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] 2014 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] 2013 r., znak: [...], nr [...], którą z kolei odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] 1999 r., nr [...] o zatwierdzeniu wyników gleboznawczej klasyfikacji gruntów (...) "uwidocznionej na załączonych arkuszach mapy klasyfikacyjnej", między innymi w odniesieniu do działki ewidencyjnej położonej w [...] oznaczonej obecnie nr [...], obręb [...] (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2016 r., I OSK 3130/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). To właśnie w tym rozstrzygnięciu określono, że na działce ewidencyjnej nr [...] (obecnie nr [...]) w dniu zakładania ewidencji gruntów i budynków występowały użytki gruntowe oznaczone symbolami: "LsVI" i "B/LsVI".

Powyższe okoliczności tylko potwierdzają, że określenie klasyfikacji działki [...] jako "las" nastąpiło w sposób skuteczny prawnie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.