Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1133/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.145 a § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Czuduk po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 347/15 w sprawie ze skargi A. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 347/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] grudnia 2014 r.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją administracyjną z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] maja 2013 r.) Prezydenta Miasta [...], dotyczącą stwierdzenia wygaśnięcia z mocy prawa z dniem [...] czerwca 2013 r. decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] [winno być SKO. [...]; dalej decyzja z [...] kwietnia 2011 r.] w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz A. S. (dalej skarżący) w związku z koniecznością opieki nad matką A. S. (dalej matka) na okres od dnia 1 lutego 2011 r. na stałe.

W uzasadnieniu postanowienia z [...] grudnia 2014 r. wskazano, że we wniosku o wznowienie postępowania z [...] listopada 2014 r. A.S. (dalej skarżący) przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (dalej wyrok K 38/13) w kwestii zgodności z Konstytucją art. 16a ust. 2 i art. 17 ust. 1b ustawy [z dnia 28 listopada 2003 r.] o świadczeniach rodzinnych [Dz. U. z 2013 r. poz. 1456, 1623 i 1650 oraz z 2014 r. poz. 559 i 567, dalej uśr]. Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 16a ust. 2 uśr jest zgodny z [art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 69] Konstytucji [Rzeczypospolitej Polskiej]; art. 17 ust. 1b w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W ustnym uzasadnieniu wyroku Trybunał zawarł informację, że ów wyrok nie oznacza usunięcia tego kryterium z ustawy, oraz nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji, które już przyznały prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, nie kreuje także nowego prawa do żądania świadczenia przez opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność ich podopiecznych powstała już po okresie dzieciństwa. Wyrok ten, zdaniem organu I instancji, nie odnosi się w żaden sposób do wygaszenia z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2013 r. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z tego względu odmówiono wznowienia postępowania w sprawie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie z mocy prawa rozstrzygnięcia z [...] maja 2013 r. przyznającego stronie świadczenie pielęgnacyjne na matkę.

Od postanowienia z [...] grudnia 2014 r. A. S. wniósł zażalenie obszernie wywodząc, że wyrok K 38/13 winien stanowić podstawę wznowienia postępowania w jego sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej Kolegium) postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. nr [...] [winno być [...], dalej postanowienie z [...] stycznia 2015 r.] utrzymało w mocy postanowienie z [...] grudnia 2014 r., podzielając stanowisko organu I instancji co do zasadności odmowy wznowienia postępowania. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa. Z przyczyn przedmiotowych odmowa wznowienia będzie miała miejsce m.in. wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią dotychczasowej decyzji. Wyrok K 38/13 nie odnosi się w żaden sposób do wygaszenia z mocy prawa z dniem [...] czerwca 2013 r. decyzji w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Stosownie do art. 145a § 1 kpa można żądać wznowienia postępowania administracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Dopuszczalność wznowienia postępowania w tym przypadku jest ograniczona dwoma przesłankami pozytywnymi: rozstrzygnięciem sprawy decyzją ostateczną oraz orzeczeniem o niekonstytucyjności aktu, na podstawie którego została wydana decyzja. Druga z tych przesłanek nie została spełniona bowiem art. 17 ust. 1b, którego dotyczy wyrok K 38/13, nie był podstawą wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2013 r. nr [...] wygaszającej decyzję w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W skardze z 3 marca 2015 r. A.S. podtrzymał stanowisko prezentowane wcześniej w zażaleniu. W jego ocenie zachodzi związek przyczynowy między decyzją wygaszającą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a wyrokiem K 38/13 w części dotyczącej art. 17 ust. 1b uśr. Utrata mocy obowiązującej przepisu w następstwie ogłoszenia orzeczenia TK o jego niekonstytucyjności we właściwym dzienniku urzędowym powoduje, że przepis nie może być stosowany do oceny jakichkolwiek stanów faktycznych. Orzeczenie TK o niekonstytucyjności danej normy stwarza dla organów stosujących prawo wskazówkę, przełamującą zwyk[ł]e zasady prawa intertemporalnego i zasady decydujące o wyborze prawa właściwego w momencie stosowania prawa. W wypadku orzeczenia TK o niekonstytucyjności kontrolowanej normy, obowiązuje norma intertemporalna, mająca pierwszeństwo (z racji konstytucyjnej genezy) w stosunku do norm intertemporalnych dotyczących zmiany stanu prawnego w wyniku działań ustawodawcy. Tego rodzaju autonomia interpretacyjna znajduje umocowanie w art. 8 Konstytucji i jest wyrazem bezpośredniego stosowania Konstytucji w drodze kierowania się wykładnią zgodną z Konstytucją. W orzeczeniu o niepełnosprawności dotyczącym A. S., na którą było pobierane świadczenie pielęgnacyjne, nie ustalono od kiedy jej niepełnosprawność istnieje.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.

Sąd I instancji wskazał, że podstawę prawną kontrolowanego postanowienia stanowił art. 145a §, art. 149 § 3 oraz art. 162 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 11 ust. 3 z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz.1548 ze zm., dalej ustawa z 7 grudnia 2012 r.).

Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a § 1 kpa). W wyniku złożenia takiego żądania właściwy organ wznawia postępowanie, bądź też odmawia jego wznowienia w drodze postanowienia (art. 149 § 3 kpa). Przepisy nie określają sytuacji, w których następuje odmowa, ale tak w doktrynie jak i w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że może ona mieć miejsce z przyczyn o charakterze podmiotowym oraz przedmiotowym.

Przyczyna przedmiotowa, zdaniem składu orzekającego, zachodzi m.in. wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia a treścią dotychczasowej decyzji (wyrok NSA z 6.3.1996 r., SA/Wr 1652/95, Lex 26621).

Żądanie wznowienia postępowania, złożone przez skarżącego, dotyczyło decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], stwierdzającej wygaśnięcie z mocy prawa z dniem [...] czerwca 2013 r. decyzji z [...] kwietnia 2011 r., przyznającej skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką A. S. na okres od dnia 1 lutego 2011 r. na stałe.

Decyzja wygaszająca została podjęta na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r.

Zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r., wydane na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasają z mocy prawa po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1 (tj. po 30 czerwca 2013 r.). Art. 162 § 1 pkt 1 kpa upoważnia organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, do stwierdzenia jej wygaśnięcia, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Usunięcie ex lege decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne z obrotu prawnego spowodowało jej bezprzedmiotowość i otworzyło drogę do deklaratoryjnego stwierdzenia wygaśnięcia w drodze decyzji.

Wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją stwierdzającą wygaśnięcie decyzji przyznającej uprawnienie, z przyczyn określonych w art. 145a kpa, byłoby możliwe jedynie w sytuacji, w której stanowiące podstawę prawną decyzji wygaszającej art. 162 § 1 pkt 1 kpa lub art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r. zostałyby uznane za niekonstytucyjne. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. K 38/13 w żaden sposób nie odnosił się do art. 145a kpa, ani też art. 162 § 1 pkt 1 kpa, wobec czego nie dotyczył aktu normatywnego, na podstawie którego była wydana decyzja wygaszająca prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

Skargę kasacyjną wywiódł A.S., reprezentowany przez pełnomocnika adw. R. K., który zaskarżył wyrok IV SA/Gl 347/15 w całości, zarzucając naruszenie art. 151 ppsa przez jego bezzasadne zastosowanie i wydanie wyroku oddalającego skargę na "decyzję" [winno być "postanowienie"] organu II instancji, co wynikało z niewłaściwego zastosowania przepisów postępowania, tj. art. 145a § 1 kpa.

Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 183 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 ppsa tj. na naruszeniu przepisów postępowania. Mimo że w uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej przywołuje przepisy prawa materialnego (art. 17, art. 32 uśr - Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.), powołane przez Prezydenta Miasta [...] w decyzji z [...] maja 2013 r. i art. 17 ust. 1b uśr, to nie stawia zarzutu naruszenia prawa materialnego z pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 ppsa). Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że nie jest dopuszczalne przemienne (bez zachowania koniecznej odrębności obu podstaw skargi kasacyjnej) przytaczanie ich na poparcie argumentacji pomijającej rozdzielność tych podstaw (wyrok NSA z 21.2.2005 r., GSK 1310/04, akceptowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską i R. Stankiewicza – op. cit., s. 672-673, nb 5, 6).

Skarżący kasacyjnie w treści zarzutu powiązał naruszenie art. 151 ppsa wyłącznie z naruszeniem art. 145a § 1 kpa w postaci jego niewłaściwego zastosowania, omyłkowo wskazując, że zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę na "decyzję", mimo że przedmiotem kontroli wyrokiem IV SA/Gl 347/15 było postanowienie z [...] stycznia 2015 r. Mimo tej niestaranności, zarzut nadawał się do rozpoznania (uchwała I OPS 10/09).

Stosownie do treści art. 145a § 1 kpa można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego otwiera zatem możliwość kontroli decyzji, które zostały wydane pod rządami aktu normatywnego, wobec którego Trybunał stwierdził niezgodność z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą. W niniejszej sprawie skarżący jako podstawę wznowieniową powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, OTK-A 2014/9/104. Trafnie Sąd I instancji wskazał, że wyrok K 38/13 w żadnej mierze nie dotyczy art. 145a § 1 kpa czy art. 162 § 1 pkt 1 kpa bądź art. 11 ust. 3 ustawy zmieniającej - norm na podstawie których wydano decyzję z 17 maja 2013 r., stwierdzającą wygaśnięcie z mocy prawa z dniem [...] czerwca 2013 r. decyzji z [...] kwietnia 2011 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej analizy wskazanego postanowienia i trafnie uznał, że zarzut niewłaściwego zastosowania art. 145a § 1 kpa, z uwagi na treść wyroku K 38/13, nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. W uzasadnieniu wyroku K 38/13 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że niniejszy wyrok zapadł w wyniku kontroli konstytucyjności przeprowadzonej w związku z wnioskiem grupy posłów. Wyrok K 38/13, stwierdzający niekonstytucyjność art. 17 ust. 1b uśr w zakresie opisanym w punkcie 2 (drugim) sentencji ma charakter zakresowy. Wyrok taki nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu.

Koniecznym jest – zgodnie z art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483; sprost. z 2001 r., nr 28, poz. 319; zm. z 2006 r., nr 200, poz. 1471, z 2009 r., nr 114, poz. 946) oraz art. 66 i art. 70 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym w dniu wyrokowania w sprawie K 38/13), rozważenie rodzajów wyroków wydawanych przez Trybunał Konstytucyjny. W uzasadnieniu wyroku K 38/13 Trybunał wskazał, że "wykonanie niniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wymaga podjęcia działań ustawodawczych, które doprowadzą do przywrócenia równego traktowania opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. Trybunał nie przesądza, jaki model ustalenia świadczeń dla tych opiekunów należy przyjąć. Ustawodawca ma w tej kwestii pewien margines swobody. Powinien wszakże uwzględnić zarówno możliwości finansowania świadczeń z budżetu państwa, jak i uszanować poprawnie nabyte prawa osób, które korzystają obecnie ze świadczeń w zaufaniu do państwa.

Skutkiem wejścia w życie niniejszego wyroku nie jest ani uchylenie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, ani uchylenie decyzji przyznających świadczenia, ani wykreowanie "prawa" do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa. Trybunał Konstytucyjny orzekł ostatecznie o niekonstytucyjności jedynie części normy wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Poprawienie stanu prawnego w tym zakresie należy wyłącznie do ustawodawcy, który - biorąc pod uwagę skutki społeczne rozstrzygnięć podejmowanych w badanej materii - powinien tego dokonać bez zbędnej zwłoki" (cz. III.8 uzasadnienia wyroku K 38/13).

Trybunał wydając wyrok K 38/13 przypomniał ratio art. 17 ust. 1b uśr, odwołał się do uzasadnienia projektu ustawy z 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 724/VII kadencja, s. 2-4) gdzie ustawodawca wyjaśnił, że jego celem było takie ukształtowanie przesłanek przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego, by przysługiwało ono rodzicom dzieci niepełnosprawnych, którzy rzeczywiście sprawują nad nimi opiekę. Powiązanie prawa do tego świadczenia z momentem powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki wynikało z założenia, że osoby dorosłe, których niepełnosprawność nie powstała w okresie nauki, były najczęściej samodzielne i miały możliwość wypracowania własnych źródeł dochodu, a tym samym finansowania lub współfinansowania opieki, bez konieczności dodatkowego wsparcia budżetu państwa (cz. III.3.3 i 7.3 uzasadnienia wyroku K 38/13).

Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie z mocy prawa decyzji przyznającej uprzednio skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne, w niniejszej sprawie została podjęta na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r. Zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r., decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wydane na podstawie dotychczasowych przepisów wygasają z mocy prawa po upływie [...] czerwca 2013 r. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 kpa organ I instancji stwierdza wygaśnięcie wydanej przez siebie decyzji w sytuacji, gdy stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Wyeliminowania z obrotu prawnego przepisów ustępu 1 i 3 art. 11 ustawy z 7 grudnia 2012 r. wyrokiem K 27/13, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, nie przemawiało za uznaniem, że w kontrolowanej sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania art. 145a § 1 kpa. Wyrokiem z 5.12.2013 r., K 27/13, OTK-A 2013/9/134 (dalej wyrok K 27/13) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Określając skutki wyroku K 27/13 Trybunał wskazał, że z art. 11 ust. 3 uzuśr wynika, że decyzje o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego na dotychczasowych zasadach wygasły 1 lipca 2013 r. z mocy prawa. W obowiązujących przepisach nie została przewidziana żadna procedura ani wskazany organ władzy publicznej właściwy do orzekania o ewentualnym "przywróceniu" prawa do tego świadczenia. Jest to o tyle naturalne, że skutki art. 11 ust. 3 uzuśr nastąpiły ex lege i nie były uzależnione od wydania aktów stosowania prawa czy przeprowadzenia postępowań w indywidualnych sprawach świadczeniobiorców. Zrealizowanie wyroku Trybunału będzie wymagało zmiany prawa. Sam wyrok Trybunału nie tworzy ani roszczeń o wypłatę utraconych korzyści za okres po [...] czerwca 2013 r., ani nie daje podstaw do ubiegania się o nowe świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy, które przewiduje obowiązująca ustawa o świadczeniach rodzinnych. Wynika to z tego, że - zgodnie z wnioskiem RPO - wyrok Trybunału dotyczył norm prawa intertemporalnego, które w dodatku zmaterializowały się już w dniu orzekania przez sąd konstytucyjny, a nie przepisów, które określały nowe przesłanki nabycia świadczeń. Na konsekwencje tej okoliczności Trybunał zwrócił uwagę w części III, pkt 2 tego uzasadnienia (cz. III.10 uzasadnienia wyroku K 27/13).

W niniejszej sprawie wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją stwierdzającą wygaśnięcie decyzji przyznającej stronie uprawnienie jest niemożliwe, przepisy na podstawie, których została ona wydana nie zostały uznane za niekonstytucyjne, a zakresowy charakter wyroku K 38/13 nie przemawiał za zastosowaniem art. 145a § 1 kpa.

Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.