Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 108/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149 § 1, art. 153, art.161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Towarzystwa A na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. na rzecz Towarzystwa A kwotę 820 zł (osiemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Towarzystwo A (dalej jako "skarżące Stowarzyszenie") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP

oraz art. 1 ust 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1-2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r.,

poz. 1764 ze zm., zwanej dalej "u.d.i.p.") i wniósł o zobowiązanie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia

w niniejszej sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżące Stowarzyszenie stwierdziło, że wniosło w dniu

[...] stycznia 2015 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Tak jak w przypadku wcześniejszego wniosku, z dnia

[...] lipca 2014 r., wniosło o przekazanie zanonimizowanych decyzji administracyjnych zezwalających na zakup i posiadanie broni do celów kolekcjonerskich, wydanych przez organ, tyle że w terminie od dnia [...] lutego 2011 r. do dnia złożenia wniosku.

W odpowiedzi na skargę W. Komendant Wojewódzki Policji

w P. wniósł o odrzucenie skargi ze względu na brak doręczenia wniosku

o udzielenie informacji. W sytuacji gdyby Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na odrzucenie, organ wniósł ojej oddalenie, jako ewidentnie nieuzasadnionej.

Organ stwierdził, że wniosek skarżącego Stowarzyszenia nie wpłynął na adresy e-mail wskazane we wniosku. Podjęte w związku z tym czynności wykazały, że w dniu [...] stycznia 2015 r. o godzinie [...] wniosek skarżącego Stowarzyszenia dotarł na serwery pocztowe, których administratorem jest Komenda Główna Policji. Następnie,

o godzinie [...] wniosek został przekazany na serwer pocztowy Komendy Wojewódzkiej w P.. Administrator poczty elektronicznej Komendy Wojewódzkiej Policji w P. ustalił login poczty dla adresu stwierdzając, że nie jest możliwe ustalenie historii operacji, natomiast wiadomość dla adresu została automatycznie odrzucona przez serwer, jako spam. Po czasie jaki upłynął nie ma możliwości ustalenia przyczyny zakwalifikowania wiadomości jako spam.

Organ podkreślił, że Komenda Wojewódzka Policji w P. udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą na platformie ePUAP, która zapewnia możliwość potwierdzenia skutecznego doręczenia wiadomości.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżące Stowarzyszenie wskazało na opinię P. Szustakiewicza (P. Szustakiewicz, Dostęp do informacji publicznej. Praktyczne wskazówki w świetle obowiązujących przepisów i orzecznictwa, Warszawa 2014,

str. 164), który stwierdza, iż trudno znaleźć uzasadnienie dla nieuznawania wniosków zaklasyfikowanych jako wiadomości-śmieci za skutecznie złożone, a wnioskodawca nie ma żadnego wpływu na sposób zaklasyfikowania wysłanej przez niego wiadomości

w określony sposób, jest to bowiem całkowicie zależne od ustawień programów pocztowych używanych przez podmioty zobowiązane do udostępniania informacji. Nadto oceniło, że organ administracji bezpodstawnie wnosi o odrzucenie skargi, skoro żadna z przesłanek zawartych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej jako p.p.s.a.) nie zmaterializowała się w postępowaniu.

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt IV SAB/Po 41/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. na rzecz Towarzytwa A kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2946/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

NSA nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, iż to na nadawcy e-maila spoczywa obowiązek wykazania, że pismo określonej treści zostało doręczone organowi i powinien on upewnić się, że wysłane pocztą elektroniczną pismo dotarło do organu i w tym celu zażądać od organu urzędowego poświadczenia odbioru. Nie można również podzielić poglądu, że wszelkie ryzyko związane z awarią systemu lub jakąkolwiek inną przeszkodą, która spowodowała, że pismo nie dotarło do organu, obciąża nadawcę.

NSA stwierdził, że dopuszczalnym jest złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej drogą elektroniczną, a do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres wniosków. Ryzyko nieodebrania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej listu, skierowanego na oficjalnie dostępne adresy poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę. W ocenie NSA w rozpatrywanej sprawie dostatecznie uprawdopodobniono wysłanie przez skarżące Stowarzyszenie e-maila zawierającego wniosek o informację publiczną. Skarżące Stowarzyszenie wysłało swój wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. na dwa różne adresy. Co więcej, z odpowiedzi organu na skargę

z dnia [...] marca 2015 r. wynika, że e-mail skarżącego Stowarzyszenia dotarł na serwery pocztowe, których administratorem jest Komenda Główna Policji w Warszawie,

a następnie został przekazany na serwer pocztowy Komendy Wojewódzkiej

w P.. Administrator poczty elektronicznej Komendy Wojewódzkiej w P. stwierdził, że dla adresu nie jest możliwe ustalenie historii operacji, a e-mail wysłany na adres został automatycznie odrzucony jako spam.

Tym samym twierdzenia podmiotu zobowiązanego, że nie otrzymał tej wiadomości, mogą tylko świadczyć o wadliwej organizacji pracy organu lub nieprawidłowym skonfigurowaniu jego poczty elektronicznej. Uchybienia w tym zakresie nie mogą być przerzucane na podmiot korzystający z konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej.

NSA stwierdził również, iż WSA przyjął, że odpowiedź na wniosek została udzielona przez organ w dniu [...] marca 2015 r., opierając się w tym zakresie na nadesłanej faxem przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. informacji, że odpowiedź na wniosek Stowarzyszenia. została przekazana pocztą elektroniczną w dniu [...] marca 2015 r. na adres e-mail. WSA nie wziął jednak pod uwagę, że do opisanej wyżej informacji nadesłanej faksem nie załączono ani potwierdzenia nadania korespondencji do Stowarzyszenia, ani przynajmniej spisu decyzji, które – według twierdzeń organu - przekazano e-mailem z dnia [...] marca

2015 r. Jednocześnie nie wzięto pod uwagę, że jak wynika z pisma z dnia [...] marca 2015 r., dotyczyło ono wniosku z dnia [...] lipca 2014 r., a nie wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. W ocenie NSA nadesłane oświadczenie nie stanowi wystarczającego dowodu, że do udzielenia informacji publicznej faktycznie doszło, ani jakiej informacji organ udzielił. NSA zaznaczył, że podczas rozprawy pełnomocnik skarżącego kasacyjnie potwierdził, że otrzymał kserokopie decyzji administracyjnych wydanych w okresie od dnia [...] lutego 2011 r. do dnia [...] lutego 2015 r., jednakże nie był w stanie określić czy wszystkie decyzje objęte wnioskiem zostały przekazane przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając powtórnie niniejszą sprawę Sąd w pierwszej kolejności miał na uwadze, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a sąd I instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, wykładnią dokonaną w tej sprawie przez NSA. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, ustrojowe, jak i procesowe. Związanie ustaje jedynie w razie zasadniczej zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany stanu prawnego, podjęcia przez NSA przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez sąd I instancji uchwały zawierającej odmienną wykładnię w tym samym zakresie, co wykładnia zamieszczona w wyroku uchylającym, a także, gdy NSA w swoich rozważaniach wykroczy poza zakres kognicji i orzekania wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej (por. m.in.: B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011, uw. 2–6 do art. 190; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, uw. 2–5 do art. 190).

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze także i to, że również wyroki NSA objęte są dyspozycją przepisu art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jednocześnie zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie organu administracji oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym w prawomocnym orzeczeniu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Natomiast moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że organy administracji muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Oznacza to zatem zakaz formułowania nowych ocen prawnych sprzecznych z dotychczasowym stanowiskiem sądu (por. Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 170, Lex 2016; wyroki NSA z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 306/10, z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1241/10 oraz z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1865/11; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W wyroku z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2946/15 NSA stwierdził, że w sprawie zostało wystarczająco uprawdopodobnione, że Stowarzyszenie wysłało wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] stycznia 2015 r., a twierdzenia organu, że nie otrzymał tej wiadomości świadczy mogą tylko o wadliwej organizacji pracy organu lub nieprawidłowym skonfigurowaniu poczty elektronicznej. Jednocześnie NSA zobowiązał Sąd I instancji do dokonania odpowiednich ustaleń w zakresie oświadczenia organu o przekazaniu Stowarzyszeniu informacji publicznej pocztą elektroniczną w dniu [...] marca 2015 r., a także do oceny czy bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Przepis ten określając termin realizacji kompetencji podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i gwarantując szybkość realizacji prawa wnioskodawcy do uzyskania informacji publicznej ma aspekty materialnoprawne, chociaż jednocześnie stanowi jedną z regulacji cytowanej ustawy wskazującą, że postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, w związku z czym nie wskazuje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). W judykaturze za wniosek pisemny nakazuje się uznawać przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Do obowiązków organu administracji publicznej należy zaś taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną (por. postanowienia NSA

z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1968/15 oraz z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1940/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (zob. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1414/15, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2186/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2897/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata. Wskazać jednak należy, że dla zastosowania opisanego wyżej domniemania kluczowe jest ustalenie, czy wniosek został w ogóle wysłany drogą elektroniczną. Dopiero potwierdzenie tego faktu pozwala przenieść na organ administracji ciężar dowodu, że wniosek nie został doręczony.

W świetle powyższych uwag oraz stanowiska wyrażonego w wyroku NSA z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2946/16, którym to Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest związany przyjąć trzeba, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony w dniu [...] stycznia 2015 r. Świadczy o tym zarówno załączony do skargi wydruk wiadomości wysłanej na adres poczty elektronicznej organu jak i wydruk korespondencji między organem, a administratorem serwera pocztowego, które zostały załączone do odpowiedzi na skargę. Oznacza to, że w dniu [...] stycznia 2015 r. rozpoczął bieg termin, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Na gruncie u.d.i.p. przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ w terminach zakreślonych przez ustawodawcę nie udostępnił żądanej informacji, nie prolongował terminu jej udostępnienia, ani nie wydał decyzji odmownej. Czternastodniowy termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej upływał z dniem [...] lutego 2014 r.

Ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy pisma organu z dnia [...] marca 2015 r. wynika, że udostępnione zostały Stowarzyszeniu decyzje administracyjne, objęte wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. tj. za okres od [...] lutego 2011 r. do dnia [...] lipca 2014 r. (karta 93). Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez Stowarzyszenie (karta 88). Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 24 sierpnia 2017 r. pełnomocnik organu przedłożył wydruk korespondencji prowadzonej ze skarżącym Stowarzyszeniem, zawierającej 30 zanonimizowanych decyzji administracyjnych dotyczących pozwolenia na zakup i posiadanie broni do celów kolekcjonerskich wydanych do dnia [...] lutego 2015 r. Z protokołu z rozprawy przez Naczelnym Sądem Administracyjnym (karta 176) wynika, że pełnomocnik Stowarzyszenia stwierdził, że otrzymał kserokopie decyzji administracyjnych w okresie od [...] lutego 2011 r. do [...] lutego 2015 r., jednak nie jest w stanie określić, czy są to wszystkie decyzje objęte wnioskiem. W świetle oświadczenia skarżącego Stowarzyszenia zwartego w skardze kasacyjnej, Sąd przyjął, ze informacja za okres do dnia [...] lipca 2014 r. została udostępniona w dniu [...] marca 2015 r. Co do pozostałego okresu objętego wnioskiem Sąd przyjął, że informacja została udostępniona w dniu [...] września 2015 r. Jednocześnie Sąd uznał, ze w dniu tym organ udostępnił Stowarzyszeniu wszystkie decyzje administracyjne zezwalające na posiadanie broni do celów kolekcjonerskich. Oceny w tym zakresie Sąd dokonał porównując załączone do akt kserokopie decyzji udostępnionych w dniu [...] września 2015 r. (karty 142 - 175)

z treścią pisma [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2015 r., w którym wskazano sygnatury wydanych w okresie od [...] lipca 2014 r.

do [...] stycznia 2015 r. przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. decyzji zezwalających na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich.

Wskazane powyżej okoliczności faktyczne prowadzą do stwierdzenia,

iż w okresie od [...] lutego 2015 r. do [...] września 2015 r. organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] stycznia 2015 r. Jednak ze względu na to, że żądana informacja została przed wydaniem wyroku udostępniona stronie skarżącej - niniejsze postępowanie - w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu – należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynność Sąd uznał,

że naruszenie prawa w tym zakresie miało charakter rażący. Wyjaśnić należy, że dla oceny, czy w sprawie wystąpiła kwalifikowana forma bezczynności nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

W niniejszej sprawie terminy udostępnienia informacji publicznej zostały przez organ bezsprzecznie przekroczone. Wprawdzie pierwotnie brak reakcji na wniosek Stowarzyszenia był wynikiem nieprawidłowej poczty elektronicznej organu, to jednak bezsprzecznie w momencie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ miał wiedzę na temat treści wniosku. Żądana przez Stowarzyszenie informacja została udostępniona dopiero w dniu [...] września 2015 r., tj. po wniesieniu przez Stowarzyszenie skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. Dokonując takiej oceny naruszenia prawa przez organ administracji Sad miał również na uwadze, że w dniu [...] lipca 2015 r. udostępniono Stowarzyszeniu sygnatury decyzji, których żądano we wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r., nie udostępniając jednocześnie treści owych decyzji. Oznacza to, że wniosek skarżącego Stowarzyszenia został rozpoznany po upływie ponad 7 miesięcy od jego nadania, co w ocenie Sądu stanowi rażące naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w pkt 1 wyroku orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy (pkt 1 wyroku). Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 2 wyroku), a na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku). O kosztach postępowania (pkt 4 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając kwotę stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), a także wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżące Stowarzyszenie (240 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) oraz (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).