Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 744/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-08-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: przyznano koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 3, par. 15 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
article: art. 250, par. 16, par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. a i pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego B. P. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2008 r. [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu B. P. wykonującej zawód w Kancelarii Radcy Prawnego przy ul.[...], kwotę 360 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, a nadto kwotę 85,55 zł (słownie: osiemdziesiąt pięć złotych 55/100) z tytułu pozostałych wydatków.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 marca 2009 r. ustanowiono dla skarżącej radcę prawnego (k. 44-46), którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie mecenas B. P. (vide: pismo Dziekana OIRP k. 56).

Skarżąca udzieliła wyznaczonemu radcy prawnemu pełnomocnictwa procesowego (k. 61,68) zaś radca prawny sporządziła i wniosła skargę kasacyjną (k. 63-67) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2009r. (k. 23) a następnie wzięła udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym która odbyła się w dniu 26 lutego 2010 r. (vide: odpis protokołu rozprawy k. 98).

W dniu 3 marca 2010 r. wpłynął do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek radcy prawnego B. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Radca prawny domagała się podwyższenia opłaty za swoje czynności ponad wysokość stawek minimalnych "określonych w §15 rozporządzenia (podwyższenie do wysokości 300% stawek minimalnych) z uwagi na poniesiony nakład pracy pełnomocnika oraz zawiłość sprawy." Wskazując na to podniosła, że miała zaledwie siedem dni na sporządzenie wniosku o przywrócenie terminu i wniesienie skargi kasacyjnej w ciągu którego to czasu musiała zapoznać się z aktami, których obszerność w jej przekonaniu odbiegała od przeciętnych. Nadto w ocenie radcy przedmiot sprawy – przesłanki przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego był skomplikowany a sporządzona skarga kasacyjna obszernie i w sposób kompleksowy uzasadniała podnoszone zarzuty. Wreszcie dojazd na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i powrót zajął pełnomocnikowi ok. 6,5 godziny co zdaniem radcy powinno mieć także znaczenie przy ocenie wniosku o podwyższenie wynagrodzenia. Uzasadniając żądanie zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków wskazała, że składa się na to koszt biletów PKP w wysokości 75 zł i koszt znaczków pocztowych za kierowaną do skarżącej korespondencję w łącznej wysokości 10,55 zł. Radca prawny B. P. oświadczyła, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały uiszczone przez A. S. w całości.

Do wniosku załączyła kopie biletów kojowych na trasie K. – W. – K. oraz kopie książki nadawczej i potwierdzenia nadania korespondencji kierowanej do skarżącej.

W dniu 5 sierpnia 2010 radca prawny B. P. ponowiła swój wniosek przedkładając kopie złożonego uprzednio i dołączonych dokumentów źródłowych.

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)

Zgodnie z §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku, oświadczenie takie zostało złożone w związku z czym zachodzą warunki by przyznać radcy prawnej wynagrodzenie.

W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia.

Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie takiej jak przedmiotowa radcy prawnej przysługuje opłata w wysokości 240 zł stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. a) gdyż kwota ta odpowiada 100% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Pamiętać bowiem trzeba, że radca prawny B. P. została dla strony ustanowiona po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Odmiennie zaś aniżeli ma to miejsce przy opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej, sporządzenie i wniesienie tego środka odwoławczego faktycznie inicjuje postępowanie sądowe w drugiej instancji.

Odnosząc się do zawartego we wniosku żądania podwyższenia opłaty za czynności radcy prawnej wskazać należy, że w myśl §2 ust. 1 powołanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Wbrew przeświadczeniu radcy konieczność zapoznania się z jedną teczką akt administracyjnych (dowód: pieczęć prezentaty WSA wraz z adnotacjami urzędowymi na odpowiedzi na skargę k. 9) liczącymi 230 kart (dowód: pismo przewodnie SKO k. 2) i przeglądnięcia ok. 55 kart akt sądowoadministracyjynch nie wskazuje na ponad przeciętną obszerność akt sprawy. Podobnie rzecz się ma gdy chodzi o czas poświęcony przez pełnomocnik dojazdowi na rozprawę i powrót. Okoliczność ta znalazła już bowiem odzwierciedlenie przy dokonywaniu subsumcji wskaźnika z przepisu §14 ust. 2 pkt. 2 lit. a) nie wskaźnika niższego z przepisu §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b). Z tego względu brak podstaw by okoliczność tę uwzględniać jeszcze raz.

Z drugiej strony rację należy przyznać radcy prawnej, że skuteczne złożenie wniosku o przywrócenie terminu i de facto sporządzenie w terminie siedmiu dni skargi kasacyjnej wiązało się dla niej ze zwiększonym natężeniem pracy. Nie można też tracić z pola widzenia, że sporządzona skarga kasacyjna opracowana została z zachowaniem standardów fachowości a radca prawny w sposób obszerny (k. 63-67) przedstawiła i uzasadniła zarzuty stawiane wyrokowi tutejszego sądu. Okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zapatrywań pełnomocnik skarżącej co skutkowało oddaleniem skargi w ocenie orzekającego nie powinna mieć znaczenia rozstrzygającego na niekorzyść wnioskodawczyni. Żaden z zarzutów zawartych w tej skardze nie został bowiem oceniony przez NSA jako oczywiście nieuzasadniony (vide: uzasadnienie k. 96-97).

W konsekwencji zachodzą warunki by przyznać radcy prawnej podwyższone wynagrodzenie. Nie może ono jednak sięgnąć 300% stawek minimalnych jak tego chce radca. Pamiętać bowiem trzeba, że zawarty w rozdziale 5 rozporządzenia ("Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa") przepis §15 pkt. 1 stanowi lex specialis w stosunku do §2 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia limitując wysokość kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa do wysokości maksymalnie 150% stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3-4. W efekcie ustalona dla radcy prawnej wysokość podwyższonego wynagrodzenia musi zamknąć się w kwocie 360 zł. Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę sąd podwyższa jeszcze o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.

Nadto na podstawie §15 pkt 2 rozporządzenia radcy prawnej przysługuje zwrot udokumentowanych wydatków na które w niniejszej sprawie złożyły się koszt przejazdu i powrotu pełnomocnik pociągiem na rozprawę przed NSA w dniu 26 lutego 2010 r. który wyniósł łącznie 75 zł oraz koszt znaczków pocztowych na łączną kwotę 10,55 zł za korespondencję do skarżącej zawiadamiającą o ustanowieniu radcy prawnej pełnomocnikiem z urzędu i wysłania skargi kasacyjnej.

Wymienione kwoty są adekwatne do obowiązujących na trasie K. – W. – K. cen biletów. Odpowiadają także cenom usług stosownych przez operatora pocztowego. Wszystkie znajdują potwierdzenie w przedłożonych kopiach dokumentów źródłowych a więc biletach PKP zakupionych na dzień 26 lutego 2010 r., książce nadawczej i potwierdzeniu nadania korespondencji. W związku z tym poniesione przez radcę prawną wydatki należało ocenić jako niezbędne i udokumentowane (por. postan NSA z 3 stycznia 2006 r. FSK 2630/04; postan NSA z 29 czerwca 2007 r. I OZ 495/07).

Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych w uzasadnieniu przepisów.