Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2070/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 6 i  art. 30 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu nośnika reklamowego i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2006r. Nr [...] Prezydent [...] W. na podstawie art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zmianami) oraz art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207 z 2003r. poz.2016 ze zm.) wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia 14 listopada 2006r. i nałożył na S. Sp. z o.o. w W. obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę tablicy reklamowej wolnostojącej (o wym. ekranu ekspozycyjnego 6.0 x 3.0m) zlokalizowanej na dz. [...] obr [...] przy ul. [...] w W..

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że S. Sp. z o.o. zgłosiła zamiar instalacji tablicy reklamowej wolnostojącej w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zmianami). Przedmiotowa tablica stanowi konstrukcję posiadającą znaczne rozmiary i składa się z fundamentu o wym. 4.0 x 2.0m, słupa o wys. 4.0m oraz ekranu ekspozycyjnego o wym. 6.0 x 3.0m. Organ uznał, że ze względu na wielkość tablica ta przenosi duże siły i momenty, w związku z tym może ona spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia (art. 30 ust 7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane) w związku z możliwością wystąpienia niekorzystnych czynników atmosferycznych, takich jak gwałtowne podmuchy wiatru. W ocenie organu tablica może też stanowić uciążliwość w dostępie do mediów w razie wystąpienia awarii, gdyż z załączonego do projektu planu zagospodarowania wynika, że fundament tablicy znajduje się w bliskiej odległości od sieci podziemnych. Zatem zdaniem organu zgodnie z art. 33 ust 2 Prawa budowlanego inwestor winien złożyć wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej tablicy reklamowej.

Decyzją z dnia [...] września 2007r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania S. Sp. z o.o. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przedmiotem dokonanego przez S. Sp. z o.o. zgłoszenia jest zamiar zainstalowania wolnostojącej, jednostronnej tablicy reklamowej o powierzchni ekspozycyjnej 6,0 x 3,0m, ustawionej na przestawnym betonowym fundamencie o wymiarach 4,0 x 2,0m. Tablica zamontowana zostanie na słupie o wysokości 4 m. Z opisu technicznego wynika ponadto, iż inwestor w pierwszej fazie prac zamierza wybudować konstrukcję, której głównymi elementami są: fundament prefabrykowany, trzon nośny (słup z rury stalowej), konstrukcja wsporcza tablicy bezpośrednio przymocowana do trzonu słupa nośnego, na której jako ostatni element zostanie zamontowana tablica pod reklamy. Organ uznał, że z opisu tego wynika, iż prace budowlane podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie tylko jego instalacji, a wobec tego w przypadku zgłoszonej inwestycji nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepis ten dotyczy bowiem instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach, natomiast instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji (budowli) na własnym fundamencie. Z dokumentacji projektowej wynika natomiast, iż projektowana tablica reklamowa stanowi wolnostojący trwale związany z gruntem obiekt, w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym.

Zdaniem organu wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita i sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego tj. "wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym". Taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Organ wskazał, że pogląd taki podziela też Naczelny Sąd Administracyjny, który w analogicznych przypadkach orzeka, iż wolnostojące urządzenia reklamowe na stopie fundamentowej są trwale związane z gruntem, są budowlami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 Prawa budowlanego i wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Organ powołał się w tym zakresie na wyroki z dnia 25 maja 2007r. sygn. akt II OSK 1509/06 oraz z dnia 23 czerwca 2006r. sygn. akt II OSK 923/05. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, wobec czego decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła S. Sp. z o.o.

Zdaniem skarżącej w świetle przepisów prawa budowlanego tj. art. 29 ust. 2 pkt 6 wydana decyzja narusza obowiązujące prawo i jest bezzasadna. Spółka wskazała, iż art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy wyraźnie stanowi, że do wykonywania robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz 9-13 wystarczy jedynie dokonanie zgłoszenia, skarżący tego obowiązku dokonał w dniu 14 listopada 2006r. Odejście od trybu określonego w art. 30 możliwe jest jedynie wówczas, gdy organ wykaże brak zgodności zamierzenia budowlanego objętego zgłoszeniem z konkretnym przepisem prawa, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Z przepisów tych zdaniem spółki bezspornie wynika, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych usytuowanych na obszarze zabudowanym nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie podlega w pewnym zakresie obowiązkowi dokonania zgłoszenia.

Skarżąca spółka wskazała, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym funkcjonuje pogląd, iż zarówno instalacja tablic reklamowych na obiektach budowlanych, jak i budowa wolnostojących urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a konieczność wykonania skomplikowanej konstrukcji oraz duże rozmiary samego urządzenia nie mogą stanowić racjonalnej przyczyny do wyłączenia inwestycji z trybu zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca powołała się ponadto na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt. VII SA/Wa 1311/04, w którym stwierdzono, że prawo budowlane nie przewiduje możliwości podziału inwestycji i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów dotyczących pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Ponadto z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy wynika, iż od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione są nie tylko tablice reklamowe, ale i urządzenia reklamowe, co oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowania samej tablicy reklamowej. Stanowisko takie podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2006r. (II OSK 931/2005), w którym wskazano, że wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych zarówno na istniejących obiektach, jak i stawianych jako samodzielne obiekty zasadniczo nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie budowa urządzeń reklamowych wolno stojących na trwałe związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że obecne brzmienie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ustalone zostało nowelą z 22 sierpnia 1997 r. Tą zmianą ustawodawca zrezygnował ze wskazania na instalowanie tablic i urządzeń reklamowych na istniejących obiektach, czym przesądził, że nie jest wymagane zezwolenie na budowę zarówno, gdy reklamy umieszczane są na istniejących budynkach, jak i na konstrukcjach specjalnie do tego przygotowywanych. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył także, że pojęcie montażu jest tożsame z instalacją. Można więc zainstalować (zamontować) tablice reklamowe, ale bez trwałego związania z gruntem, bez znaczenia jest natomiast wielkość wolno stojącej, posadowionej na gruncie konstrukcji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę w świetle art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego.

Strona skarżąca zarzuciła ponadto organowi odwoławczemu, że nie wyjaśnił wątpliwości zgłoszonych w odwołaniu w zakresie uciążliwości w dostępie do mediów, na które powoływał się w swej decyzji organ I instancji. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera jasnego kryterium wskazującego, dlaczego organ uznał, że planowany nośnik reklamowy jest wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym i dlaczego taka kwalifikacja pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Na podstawie tak sformułowanego uzasadnienia nie można ocenić prawidłowości postępowania w sprawie i dokonanych na jego podstawie ustaleń.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie S. Sp. z o.o. w dniu 14 listopada 2006r. zgłosiła zamiar instalacji tablicy reklamowej wolnostojącej w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118). Przepisy art. 29 i art. 30 stanowią wyjątek od generalnej zasady wyrażonej w art. 28 Prawa budowlanego, wymagającej uzyskania ostatecznego pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych. Na mocy tych przepisów możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych jedynie na podstawie zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót. Przepis art. 29 był przedmiotem kilku nowelizacji, w wyniku których sukcesywnie poszerzano katalog zwolnień od obowiązku uzyskiwania pozwolenia budowlanego, obejmujący obiekty i roboty budowlane o niskim stopniu skomplikowania i znikomym wpływie na otoczenie architektoniczne i na środowisko naturalne. Podstawowym celem tych nowelizacji było uproszczenie i odformalizowanie procedur związanych z przebiegiem procesu budowlanego, skrócenie drogi do uzyskania prawa legalnego wykonywania robót budowlanych.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie robót określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani od stopnia skomplikowania urządzenia, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia trwale związane z gruntem (które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowlę) czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej czy też wykonane na istniejącym obiekcie budowlanym. Zauważyć trzeba, że ustawodawca określając warunki formalne, jakich winien dopełnić inwestor przed przystąpieniem do określonego zamierzenia inwestycyjnego ustalił, że co do zasady wszystkie roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast roboty wymienione w art. 29-31 jako wyjątek od tej zasady objęte są trybem uproszczonym polegającym na dokonaniu zgłoszenia zamiaru wykonania robót. Ustawodawca nie wprowadził przy tym żadnych dodatkowych reguł, według których należałoby rozstrzygać, jaki tryb uzyskiwania zgody organów architektoniczno-budowlanych jest wymagany dla konkretnych robót, w szczególności nie zawarł w ustawie zastrzeżenia, że wszystkie budowle czy wszystkie obiekty trwale związane z gruntem objęte są zawsze obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wadliwy jest pogląd prawny wyrażony w decyzji organu II instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowego urządzenia reklamowego zgłoszonego przez S. Sp. z o.o..

Nie można podzielić stanowiska Wojewody [...], iż zakwalifikowanie danego urządzenia reklamowego do kategorii budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, taki wniosek nie znajduje oparcia w przepisach Prawa budowlanego. Gdyby ustawodawca zamierzał wyłączyć wszystkie budowle, bądź też tylko urządzenia reklamowe trwale powiązane z gruntem spod działania art. 29-30 Prawa budowlanego, zawarłby w ustawie stosowną normę prawną. Nie do przyjęcia jest też argument organu, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 dotyczy jedynie instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Wojewoda [...] zdaje się nie zauważać, że takie brzmienie przepis ten miał w swej pierwotnej wersji w 1994r., został on jednak zmieniony na mocy ustawy z 22 sierpnia 1997r. w ten sposób, że wykreślono w nim zapis dotyczący miejsca wykonywania robót ("na istniejących obiektach budowlanych"). W konsekwencji tej zmiany z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolniono roboty budowlane polegające na instalowaniu wszelkich tablic i urządzeń reklamowych, niezależnie od miejsca, gdzie są one realizowane.

Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem organu, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 nie będzie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na zakres i charakter zgłoszonych prac. Wojewoda [...] podniósł, iż inwestor w pierwszej fazie prac zamierza wybudować konstrukcję, której głównymi elementami są fundament prefabrykowany, słup nośny, konstrukcja wsporcza tablicy przymocowana do trzonu słupa, na której jako ostatni element zostanie zamontowana tablica reklamowa. Z opisu inwestycji wynika zdaniem organu, że prace podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowego obiektu w określonym miejscu, a nie tylko na jego instalacji, a instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji na własnym fundamencie. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że art. 29 ust. 2 pkt 6 zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, a więc także elementy konstrukcyjne służące do umocowania tablicy. Do zakresu pojęcia "urządzenie reklamowe" zaliczyć należy wszystkie elementy składające się na to urządzenie, a więc - jak w przedmiotowej sprawie - zarówno tablicę (ekran ekspozycyjny), jak i fundament, słup nośny, konstrukcję wsporczą. Instalacja urządzenia reklamowego oznacza natomiast montaż elementów łącznie tworzących urządzenie służące reklamie, instalowanie takiego urządzenia polega więc na wykonywaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego w określonym miejscu. Podkreślenia wymaga, że - jak już wskazano wcześniej - ustawodawca w 1997r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji z określonym miejscem, pojęcie to przestało już oznaczać jedynie połączenie tablicy lub urządzenia reklamowego z istniejącym obiektem budowlanym. W obowiązującym stanie prawnym możliwe jest zatem dokonywanie instalacji takich urządzeń w innych miejscach aniżeli na budynkach, a więc również jako samodzielnych obiektów na własnym fundamencie, nie powiązanych w żaden sposób z innymi obiektami budowlanymi. Jeśli więc urządzenie reklamowe ma powstać wskutek złożenia go z kilku osobnych części w następstwie ich połączenia (co jednocześnie przesądza o tym, że może ono być poddane odwrotnemu procesowi rozinstalowania poprzez rozłączenie części) niewątpliwie mamy do czynienia z instalacją urządzenia, a nie z budową (wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu). W przedmiotowej sprawie dokumentacja projektowa dołączona do zgłoszenia z dnia 14 listopada 2006r. przewiduje, iż planowane urządzenie reklamowe składa się z fundamentu, słupa nośnego, konstrukcji wsporczej i tablicy, przy czym warto zauważyć, że płyta fundamentowa przestawna została zaprojektowana jako prefabrykowana, a więc stanowi gotowy element wykonany poza docelowym miejscem realizacji urządzenia i łączony z innymi elementami w całość.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela wielokrotnie wyrażane wcześniej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i przeważające stanowisko, iż instalacja urządzeń reklamowych, niezależnie czy umieszczanych na budynkach czy bezpośrednio na gruncie, niezależnie od wielkości czy stopnia ich skomplikowania stanowi przedmiot regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1017/05, z dnia 21 grudnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1085/05, z dnia 18 stycznia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 937/05 Lex nr 196413, z dnia 9 sierpnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1722/04 Lex nr 190804, z dnia 30 maja 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04, z dnia 24 maja 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 903/04, z dnia 16 stycznia 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 1850/07, z dnia 12 lipca 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 546/06 Lex nr 258247, z dnia 12 stycznia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 1083/05 Lex nr 206529, z dnia 12 stycznia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 1048/05 Lex nr 206499). Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007r. sygn. akt II OSK 1509/06 wyrażający odmienny pogląd (zgodnie z którym wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe wymagają pozwolenia na

budowę) jest odosobniony i skład orzekający w niniejszej sprawie go nie podziela. Natomiast w drugim z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, na który powołał się organ w uzasadnieniu decyzji – II OSK 923/05 - wskazano jedynie, że zwarty układ konstrukcyjny, który tworzą stopa żelbetowa, słup oraz tablica jest budowlą w postaci wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, "przy czym dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie". W wyroku tym Sąd nie przesądził jednak, że do tego typu budowli wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

W przedmiotowej sprawie ustawienie przez skarżącą spółkę przedmiotowego urządzenia reklamowego wymagało jedynie zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a więc dokonana przez organ odwoławczy wadliwa ocena prawa materialnego uzasadnia w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] będzie musiał dokładnie ustalić, czy zachodzą przesłanki określone w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, a więc czy zasadne było nałożenie na inwestora przez organ I instancji obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zauważyć trzeba, że przewidziane w tym przepisie uprawnienie organu ma charakter uznaniowy, co jednakże nie oznacza dowolności w podejmowaniu takiego rozstrzygnięcia. Organ nakładając na inwestora w oparciu o wskazany przepis obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w stosunku do robót objętych jedynie obowiązkiem zgłoszenia zobowiązany jest w sposób szczegółowy i wyczerpujący wykazać, z jakimi konkretnie zagrożeniami (w zakresie przewidzianym w tym przepisie) może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót budowlanych.

Ujawnione naruszenie prawa materialnego powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono jak w punkcie II wyroku.