Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1453/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 30 ust. 1 pkt 3, ust. 5 i 6, art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Ewa Partyka Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi C. H. i J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1453/14

UZASADNIENIE

Wojewoda [.], decyzją z dnia [.] września 2014 r., nr [.], po rozpatrzeniu odwołania CH i JW od decyzji Prezydenta Miasta [.] z dnia [.] lipca 2014 r. Nr [.], zgłaszającej sprzeciw w sprawie zamiaru budowy ogrodzenia działki nr 405 obr. [...] od strony ul. [.] w [.], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.).

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że 10.06.2014 r. CH i JW dokonali zgłoszenia budowy ogrodzenia terenu działki nr 405, od strony ul. [.] w [.]. Zgodnie z treścią zgłoszenia, planowane ogrodzenie winno zostać zrealizowane w granicy ww. nieruchomości.

Decyzją z dnia [.] lipca 2014 r. wspomnianą na wstępie, wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, Prezydent Miasta [.] zgłosił sprzeciw w sprawie realizacji planowanej inwestycji.

Podał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[.] I", zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [.] z dnia [.][.] 2011 r. nr [.] /[.], działka nr 405 zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem 4MN/U, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami. Stosownie do § 4 ust. 3 pkt 6 uchwały, ogrodzenia o wysokości do 2,0m realizowane w obszarze 4MN/U winny być zlokalizowane w liniach rozgraniczających dróg z dopuszczeniem cofnięcia do 6,0m w głąb działki w miejscach lokalizacji bram wjazdowych. Zgodnie zaś z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 uchwały, szerokość terenów dróg publicznych dojazdowych (w tym m.in. obszaru 2KDD) wynosi nie mniej niż 10 m, z poszerzeniami jak na załączniku graficznym planu. Organ wskazał, że ze zgłoszenia inwestorów wynikało, iż planowane ogrodzenie na całej szerokości działki nr 405 przekracza linię rozgraniczającą teren drogi publicznej i w całości projektowane jest w pasie drogi, a zatem organ był zobligowany do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji, gdyż objęta zgłoszeniem inwestycja jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Od decyzji tej odwołali się CH i JW, zarzucając organowi rozstrzygnięcie ich wniosku ponad jego treść, niewyjaśnienie właściwych linii rozgraniczających drogi w sąsiedztwie działki nr 405 oraz przekroczenie ustawowo określonego terminu na wniesienie sprzeciwu. Uzupełniając zgłoszenie na wezwanie organu wskazali, że ich nieruchomość położona jest w odległości ok. 7,50m od osi drogi, zaś szerokość pasa drogowego w miejscu planowanej inwestycji jest mniejsza niż 11m. Ponadto pomiędzy planowanym ogrodzeniem, a drogą w latach ubiegłych Gmina Miejska [.] zrealizowała rów odwadniający i sieci infrastruktury technicznej. Okoliczności te nie zostały przez Prezydenta wzięte pod uwagę, który dodatkowo arbitralnie uznał, że planowane ogrodzenie narusza przepisy obowiązującego planu miejscowego. W przytoczonych okolicznościach wezwanie odwołujących do wskazania lokalizacji ogrodzenia zgodnego z zapisami planu uznać należało za wadliwe, skoro sam organ lokalizacji takiej nie potrafił wskazać.

Wojewoda [.], wymienioną na wstępie decyzją z dnia [.] września 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego lokalizacja projektowanego ogrodzenia naruszała ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co obligowało do wniesienia sprzeciwu w przedmiocie realizacji planowanej inwestycji. W myśl § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, pod pojęciem "linii rozgraniczających drogę" należy rozumieć granice terenów przeznaczonych pod pas drogowy. Ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[.] 1" linia rozgraniczająca teren drogi publicznej dojazdowej 2KDD nie pokrywa się z granicą geodezyjną działki nr 405, lecz znajduje się na części tej działki. W obszarze 4MN/U ogrodzenia winny być realizowane w liniach rozgraniczających drogi, a zatem usytuowania projektowanego ogrodzenia w granicy działki nr 405 nie można było uznać za zgodne z prawem. Jeżeli bowiem w planie przeznaczono część działek należących do inwestora pod drogę publiczną określając linie rozgraniczające tę drogę od pozostałych terenów oraz w części tekstowej określono sposób sytuowania ogrodzeń działek w liniach rozgraniczających dróg, to nie ma możliwości lokalizowania ogrodzenia w sposób wskazany w zgłoszeniu. Słusznie zatem postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji wezwał inwestorów do przedstawienia lokalizacji przedmiotowego ogrodzenia zgodnego z planem miejscowym oraz zgody Zarządu Dróg Miejskich w [.] na jego usytuowanie, a po bezskutecznym upływie terminu wniósł sprzeciw w drodze decyzji.

Nie są także zasadne zarzuty odwołania, jakoby zapis Planu ustalający szerokość terenu przeznaczonego pod drogi dojazdowe na minimum 10m "z poszerzeniami jak na rysunku" tworzył stanu, w którym organom administracji pozostawiono "luz decyzyjny" w zakresie kształtowania przebiegu granic tego terenu. Zapis ten wprost odwołuje się do części graficznej planu, na którym linia rozgraniczająca teren drogi dojazdowej 2KDD została ustalona jednoznacznie i nie budzi wątpliwości jej przebieg. Celem zaś wydanego postanowienia o uzupełnieniu braków zgłoszenia było doprowadzenie inwestycji do zgodności z obowiązującymi przepisami, a żądanie stanowiska zarządcy drogi znajduje oparcie w art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Odnosząc się z kolei to zarzutu przekroczenia terminu do wniesienia sprzeciwu Wojewoda wskazał, że w przypadku wydania postanowienia o uzupełnieniu braków na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, 30-dniowy termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w przypadku ich niezłożenia od końcowego dnia wyznaczonego postanowieniem terminu. Wobec powyższego termin ten w opisywanej sprawie biegł na nowo od dnia uzupełnienia braków, tj. od 8 lipca 2014 r. i nie został przez organ przekroczony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożonej na tę decyzję CH i JW wnieśli o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [.], a ponadto o zasądzenia kosztów postępowania.

Skarżący zarzucili naruszenie:

I. art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniach wydanych decyzji prawidłowej lub dopuszczalnej linii zabudowy dla objętego zgłoszeniem ogrodzenia działki;

II. art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie rzetelnej oceny zebranego materiału dowodowego.

W skardze powtórzyli w całości argumentację wywiedzioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazując dodatkowo, że określenie szerokości terenu dróg publicznych dojazdowych na 10m "z poszerzeniem jak na rysunku planu" nie stanowi jasnego i czytelnego określenia granic tego terenu i przesądza o wadliwości planu. Potwierdzać to może stanowisko organów administracji architektoniczno – budowlanej oraz zarządcy drogi, gdyż pomimo kierowanych do nich pism nie wskazały one przebiegu granic terenu 2KDD i dopuszczalnej lokalizacji ogrodzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), a jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wymienionych wyżej wad i uchybień nie zawiera.

Dotyczy ona sprzeciwu wobec zamiaru budowy ogrodzenia od strony drogi publicznej, objętego obowiązkiem zgłoszenia właściwemu organowi, wynikającym z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Sprzeciw taki wniesiony został w niniejszej sprawie w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy, tj. w sytuacji, gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że dla terenu, na którym znajduje się działka skarżących nr 405 obr. [.] w [.] obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[.] I", uchwalony przez Radę Miejską w [.] w dniu [.] marca 2011 r. Zgodnie z jego zapisami ww. działka zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem 4MN/U, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami, na którym to terenie ogrodzenia o wysokości do 2,0 m winny być zlokalizowane w liniach rozgraniczających dróg z dopuszczeniem cofnięcia do 6,0m w głąb działki w miejscach lokalizacji bram wjazdowych (§ 4 ust. 3 pkt 6 uchwały). Organy orzekające w sprawie uznały, że przedstawione w projekcie ogrodzenie działki skarżących o nr 405 przekracza linie rozgraniczające teren drogi publicznej – ul. [.] w [.]. Ustaleń tych dokonały w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 uchwały, w którym dla terenów dróg publicznych dojazdowych oznaczonych symbolami 1 KDD i 2 KDD przewidziano szerokość w liniach rozgraniczających terenów dróg publicznych dojazdowych nie mniej niż 10,0m, z poszerzeniami jak na rysunku planu.

Skarżący kwestionują ustalenia organu, wskazując na wadliwość zapisu planu w części tekstowej, który odsyła do rysunku planu ("z poszerzeniem tak jak na rysunku"), dopuszczając tym samym, ich zdaniem, niedookreślony zakres i luz decyzyjny w sposobie kształtowania pasa drogowego ul. [.]. Na potwierdzenie tego stanowiska przywołują okoliczność, że na ich wniosek skierowany do Prezydenta Miasta [.] o jednoznaczne określenie lub wyznaczenie linii zabudowy dla lokalizacji ogrodzenia działek nr 405 i nr 406 nie otrzymali stosownego wyjaśnienia, a jedynie pismo odsyłające do ustaleń planu, publikacji tegoż planu na stronie internetowej oraz możliwości uzyskania odpisów i wyrysów z niego. Ta okoliczność, zdaniem skarżących dowodzi, że sam organ nie potrafi wskazać linii rozgraniczających drogę – działkę nr 390.

W pierwszym podkreślić należy, że uchwała o przyjęciu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, zaliczony przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Plan miejscowy jako akt normatywny powszechnie obowiązujący, zawiera ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązuje, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona jego nieważność, bądź nie zostanie uchylony lub zmieniony, a jego postanowienia wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa.

Kwestia oceny prawidłowości uchwalonego planu nie jest objęta zakresem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, stąd też zarzuty kierowane pod jego adresem nie mogą być w tej sprawie rozpatrywane i nie mogą odnieść wpływu na ocenę legalności decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia działki nr 405.

Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w przypadku ustalenia przez organ naruszenia planowanej inwestycji z treścią planu zagospodarowania przestrzennego, właściwy organ ma obowiązek wnieść sprzeciw wobec tej inwestycji.

Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego, dotyczące zarówno rodzaju, zakresu jak i sposobu wykonania robót budowlanych, polegać powinno na dokładnej analizie zapisów obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz możliwości dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. Analiza planu obejmuje badanie zarówno części tekstowej, jak i części graficznej. W rozpoznawanej sprawie ograny ustaliły, że linie rozgraniczające (pas drogowy) ul. [.] wkraczają na teren działki nr 405, a zatem wybudowanie ogrodzenia zgodnie z przebiegiem granicy ewidencyjnej działki nr 4065 byłoby sprzeczne z zapisem cytowanego § 4 ust. 3 pkt 6 uchwały – planu miejscowego "[.] I" w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 tej uchwały, a ustalenia te są w ocenie Sądu prawidłowe. Słuszny jest w tym zakresie pogląd organu, że linie rozgraniczające teren drogi dojazdowej 2KDD zostały ustalone jednoznacznie i nie budzi wątpliwości ich przebieg, a tym samym nie są zasadne zarzuty dotyczące braku "czytelności" linii rozgraniczających drogę. Wskazanie tych linii w rozpoznawanej sprawie winno nastąpić w oparciu o precyzyjną analizę załącznika graficznego do planu, będącego jego integralną częścią, który wraz z uchwałą został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [.] Nr [.], poz. [.] z dnia [.]. [.] 2011 r. Rysunek ten został sporządzony w skali 1:2000, zgodnie z wymogami art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 199).

Nie są również zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przez organ terminu do wniesienia sprzeciwu. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji zastosował art. 30 ust. 2 zdanie ostatnie ustawy Prawo budowane. W myśl tego przepisu, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenia o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Nałożenie takiego obowiązku na inwestorów niniejszej sprawie miało na celu korektę ich zgłoszenia w taki sposób, by planowana inwestycja była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nałożenie zatem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, postanowieniem wydanym w oparciu o art. 30 ust. 2 ww. ustawy, nastąpiło w interesie skarżących i w ocenie Sądu prawa nie narusza. Należy też podkreślić, że z wydaniem tego postanowienia wiążą się istotne konsekwencje dotyczące terminu wniesienia sprzeciwu (art. 30 ust. 5) - wydanie przedmiotowego postanowienia powoduje przedłużenie tego terminu. W sytuacji nałożenia przez organ na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów (art. 30 ust. 2 p.b.), termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w wypadku ich niezłożenia, od upływu wyznaczonego postanowieniem terminu (por. liczne orzeczenia sądów administracyjnych – np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.01.2013 r., VII SA/Wa 2767/12, LEX Nr 1298797, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24.04.2013 r., II SA/Rz 72/13, LEX Nr 1316942, wyrok NSA z dnia 22.10.2013 r., I OSK 1147/12, LEX Nr 1396121).

W rozpoznawanej sprawie termin na wyrażenie przez organ sprzeciwu nie został przekroczony, gdyż termin na uzupełnienie zgłoszenia wyznaczony został w postanowieniu Prezydenta Miasta [.] do dnia [.] lipca 2014 r. Zgłoszenie nie zostało uzupełnione, a decyzja organu I instancji wydana została w dniu [.] lipca 2014 r., doręczona obojgu skarżącym [.].07.2014 r.

Mając wszystkie te okoliczności na uwadze Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza i w związku z tym skargę oddalił, w oparciu o art. 151 P.p.s.a.