Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1901/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2005r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego w ramach Działania "[...]" postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) K. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Zastępcy Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] oraz poprzedzające je pismo Zastępcy Kierownika Biura Obsługi Wniosków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] Oddziału Regionalnego w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącej o dofinansowanie w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich", Działanie "[...]", które to pisma zdaniem skarżącej są decyzjami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy oraz własną ocenę stanowiska Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

6) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

7) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Przed przystąpieniem do kontroli legalności zaskarżonych decyzji, postanowień względnie innych aktów lub czynności wyżej wskazanych, sąd administracyjny ma obowiązek zbadania kwestii swojej właściwości. W tym zakresie - w odniesieniu do przedmiotowej sprawy - miarodajne będzie ustalenie, czy zaskarżone przez stronę pisma można uznać za decyzje administracyjne oraz czy były zawarte w przepisach prawa materialnego i ustrojowego podstawy do posłużenia się tą formą działania administracji publicznej. Należy bowiem zwrócić uwagę, że o uznaniu danego aktu za decyzję lub postanowienie, przesądza jego treść, a nie nazwa (forma). Użycie tej czy innej formy bądź też jej nieużycie nie ma znaczenia dla charakteru prawnego danego aktu jako orzeczenia, jeżeli jest to akt rozstrzygający co do istoty indywidualną sprawę należącą do właściwości organów administracji państwowej lub w inny sposób kończący postępowanie w danej instancji. Podstawą prawną decyzji administracyjnej (art.104 k.p.a.) jest przepis prawa, powierzający organowi administracji państwowej załatwienie sprawy w tej formie prawnej (Postanowienie NSA z dnia 18 marca 1996 r., sygn. SA/Ka 347/96, LEX nr 28712).

Na wstępie trzeba zwrócić uwagę, że Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa została powołana ustawą z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 1994 r., Nr 1, poz. 2 ze zm.) - dalej powoływana jako ustawa o ARiMR. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy o ARiMR jest ona osobą prawną. Artykuł 3 określa z kolei jej zadania. Podstawy normatywne działania Agencji zostały zaś określone w art. 4 ustawy o ARiMR.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR Prezes Agencji jest organem Agencji, kieruje nią i reprezentuje ją na zewnątrz. Prezes Agencji, dyrektorzy oddziałów regionalnych i kierownicy biur powiatowych wydają decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach (art. 5a ust. 3 ustawy o ARiMR). W postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów oddziałów regionalnych jest Prezes Agencji, a w stosunku do kierowników biur powiatowych - dyrektor oddziału regionalnego (art. 5a ust. 4 ustawy o ARiMR).

Z przedstawionych wyżej regulacji wynika, że stanowią one ustrojową podstawę do wydawania decyzji administracyjnych przez wskazane w nich podmioty. Podstawę procesową stanowią przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 1 pkt 2 oraz art. 107 k.p.a. Pamiętać jednakże trzeba, iż ustawa o ARiMR w art. 5a ust. 3 odsyła do odrębnych przepisów w zakresie wydawania decyzji administracyjnych. Oznacza to, że samo istnienie ustrojowych i procesowych podstaw do wydania decyzji nie jest wystarczające. Konieczne jest również istnienie podstawy materialnoprawnej, gdyż to przepisy prawa materialnego odgrywają decydującą rolę w kształtowaniu praw i obowiązków podmiotów administrowanych.

W odniesieniu do niniejszej sprawy odrębnymi przepisami, o których mówi ustawa o ARiMR, są przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206) - dalej powoływana jako ustawa o NPL oraz przepisy rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, czyli - odpowiednio do tej sprawy - rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 września 2004 r. w sprawie przyjęcia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" (Dz. U. Nr 197, poz. 2032), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 września 2004 r. w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" (Dz. U. Nr 207, poz. 2117), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 listopada 2004 r. w sprawie wzoru umowy o dofinansowanie projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w zakresie działania "[...]" (Dz. U. Nr 252, poz. 2527). Integralną częścią rozporządzeń wykonawczych są załączniki, w szczególności w części dotyczącej Systemu Wdrażania Działań oraz Działania 1.2 "[...]".

Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącej o dofinansowanie projektu złożony w ramach Działania "[...]" został pozostawiony bez rozpoznania przez [...] Oddział Regionalny ARiMR. Wskutek wniesionego odwołania stanowisko Oddziału zostało podtrzymane przez Zastępcę Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

W ocenie Sądu, analiza argumentów podniesionych w skardze i odpowiedzi na skargę w powiązaniu z wyżej wskazanymi przepisami prawa prowadzi do wniosku, że nie do obrony jest pogląd skarżącej, że wskazane przez stronę skarżącą pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa należy uznać za decyzje administracyjne. Zdaniem Sądu nie mieszczą się one także w katalogu aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Przede wszystkim należy podkreślić, że ustawa o NPL nie zawiera materialnoprawnej podstawy do wydawania decyzji w sprawach przyznawania dofinansowania projektów w zakresie Działania "[...]". Stosownie do treści art. 11 ust. 6 tej ustawy, na podstawie uzupełnienia programu dokonuje się wyboru projektów i zawiera umowy o dofinansowanie projektów z beneficjentami przez instytucję wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucję pośredniczącą, zastrzeżeniem ust. 7. Ten ostatni nakazuje wydać decyzję, lecz tylko w przypadku kiedy instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca jest jednocześnie beneficjentem. Sąd stwierdził jednakże, iż taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, gdyż skarżąca - jako potencjalny beneficjent - nie była jednocześnie instytucją pośredniczącą lub instytucją zarządzającą. Nie mieściła się bowiem w definicjach tychże zawartych w art. 2 pkt 4 i 5 ustawy o NPL.

W nawiązaniu do powyższego konieczne jest podkreślenie, że postępowanie prowadzące do zawarcia umowy nie może być uznane za postępowanie administracyjne, a pismo skierowane do skarżącej nie może być uznane za decyzję administracyjną. Z powołanych wyżej rozporządzeń wykonawczych oraz załączników wynika w sposób jednoznaczny, iż prawodawca nie przewidział w nich formy decyzji administracyjnej jako aktu finalizującego postępowanie o przyznanie dofinansowania w zakresie wyżej wymienionego działania. Wszystkie powoływane wyżej akty normatywne konsekwentnie mówią o umowie, jako o formie pozytywnego zakończenie postępowania. Warto wskazać, że - zgodnie z pkt 5.4 załącznika do rozporządzenia w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego (...) - zatwierdzenie projektu do realizacji następuje formalnie z dniem zawarcia umowy.

Sąd oceniając charakterystykę prawną skierowanych do skarżącej pism zauważył, iż nie pochodziły one od podmiotów uprawnionych przez ustawę o ARiMR do wydawania decyzji administracyjnych. Pierwsze pismo podpisał w imieniu Oddziału Agencji Zastępca Kierownika Biura Obsługi Wniosków, drugie zaś Zastępca Prezesa Agencji. Jak wyżej wskazano w przypadku decyzji byliby to odpowiednio – Dyrektor Oddziału i Prezes Agencji. W zaskarżonych pismach osoby je podpisujące nie wskazały, że działają z upoważnienia upoważnionych podmiotów. Nie zmienia powyższego niefortunne pouczenie zawarte w piśmie Oddziału Regionalnego, które sugeruje, że jest to decyzja.

Na marginesie należy zauważyć, że nawet gdyby uznać przedmiotowe pisma za decyzje to - w świetle powyższych rozważań - byłyby one całkowicie pozbawione podstawy prawnej i wydane przez nieuprawniony podmiot, co z kolei skutkowałoby stwierdzeniem ich nieważności. Nie zmieniłoby to w niczym sytuacji skarżącej, bowiem i tak nie otrzymałaby dofinansowania.

W ocenie Sądu, na gruncie mających zastosowanie w sprawie przepisów, pisma skierowane do skarżącej należy oceniać jako zawiadomienie kontrahenta o niespełnieniu warunków formalnych wynikających z tych przepisów, z przyczyn leżących po stronie kontrahenta.

Warto także podnieść, iż przedmiotowa sprawa jest jedną z wielu dotyczących kwestii dofinansowania przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa różnych przedsięwzięć. Istnieje ugruntowana linia orzecznicza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wedle, której sprawy te nie podlegają kognicji sądów administracyjnych (np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1786/04, nie publ. - w odniesieniu do programu SAPARD; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2102/04, nie publ. - w odniesieniu do udzielania kredytów preferencyjnych, wreszcie postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1215/05 - w przedmiotowo tożsamej sprawie).

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o wyżej wymienione przepisy oraz art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.