Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1125/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 3, art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 7
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 25 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Burmistrz S. udzielił M. i T. C. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną na działce w P. przy ul. A.

Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz S. przekazał do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. podanie Z. i M. W. w sprawie legalności wybudowania stajni i wybiegu dla koni na działce przy ul. A w P..

Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 14 lutego 2005 r. wynika, że przedmiotowy budynek został wytyczony przez uprawnionego geodetę w dniu 6 lipca 2004 r., co jest potwierdzone wpisem w dzienniku budowy. Lokalizacja budynku jest zgodna z projektem i w dniu kontroli nie stwierdzono odstępstw od zatwierdzonego projektu. Odległość budynku od istniejącego płotu betonowego między działkami wynosi 8 m.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Burmistrza S. z dnia [...], podnosząc w uzasadnieniu, że przedmiotem ww. projektu budowlanego był de facto budynek inwentarski, o czym świadczą zaznaczone na projekcie boksy, korytarz paszowy i wybieg, a nie budynek gospodarczy.

Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody Łódzkiego w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza S. z dnia [...]. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r., VII SA/Wa 922/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję GINB, a wyrokiem z dnia 22 lutego 2007 r., II OSK 378/06, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji.

W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...]., stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza S. z dnia [...].

Pismem z dnia 28 lipca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wystąpił do Burmistrza S. o rozstrzygnięcie, czy budowa budynku inwentarskiego na działce przy ul. A w P. została zrealizowana w zgodzie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym.

Z pisma Urzędu Miejskiego w S. z dnia 12 października 2009 r. wynika, że zabudowa w wyznaczonym obszarze analizy nie jest utrzymana w jednolitym charakterze. Na terenie występuje zabudowa zagrodowa, na którą składają się budynki mieszkalne, gospodarcze, składowe i inwentarskie oraz zabudowa jednorodzinna - budynki mieszkalne jednorodzinne z towarzyszącymi budynkami garażowymi i gospodarczymi. Na działkach sąsiednich znajdują się budynki mieszkalne z towarzyszącą zabudową gospodarczą i garażową oraz budynki inwentarskie i składowe w ramach zabudowy zagrodowej. Linia zabudowy na działkach w obszarze analizowanym od strony ul. A i ul. B wynosi: od granicy stanowiącej linię rozgraniczającą pas drogowy do 70 m. Średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla działek zagospodarowanych wynosi ok. 0,1. Szerokość elewacji frontowej na działkach w obszarze analizowanym wynosi od 3 m do 20 m. Wysokość elewacji frontowych na działkach w obszarze analizowanym wynosi od 2,2 m dla budynków parterowych do 7 m dla budynków dwukondygnacyjnych. W obszarze analizy występują budynki o zróżnicowanej formie dachu: dachy płaskie, jednospadowe, wielospadowe o kącie nachylenia do 45°. Przedmiotowa działka posiada dostęp do drogi gminnej - ul. B, poprzez drogę wewnętrzną będącą w zarządzie Gminy S. - ul. A. Pobór wody i energii możliwy jest poprzez budowę nowych lub poprzez rozbudowę istniejących przyłączy. Na przedmiotowej działce występują grunty orne oraz tereny rolne zabudowane, zatem teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Reasumując stwierdzono, że nie wyklucza się możliwości realizacji zabudowy o funkcji inwentarskiej oraz o gabarytach i formie architektonicznej budynku objętego postępowaniem prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Postanowieniem z [...] PINB w P. nałożył na M. i T. C. obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie dwóch egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej i geodezyjnej wraz z orzeczeniem technicznym o zgodności z warunkami technicznymi obowiązującymi w budownictwie budynku inwentarskiego – stajni, usytuowanego na działce przy ul. A w P. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., postanowieniem z dnia [...], uchylił ww. postanowienie organu I instancji w całości i nałożył na M. i T. C. obowiązek przedłożenia oceny technicznej budynku inwentarskiego usytuowanego na przedmiotowej działce w zakresie zgodności z aktualnie obowiązującymi przepisami. Wymagana ocena techniczna została złożona przez zobowiązanych w dniu 23 czerwca 2010 r.

Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nałożył na M. i T. C. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 lipca 2011 r. dwóch egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej i geodezyjnej kontrolowanego budynku inwentarskiego.

Od decyzji tej odwołał się M.W., nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem.

Decyzją z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., uchylił ww. decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie przed organem I instancji w zakresie objętym zaskarżoną decyzją.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 243 ze zm.), który stanowi, że właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

Zatem w przedmiotowej sprawie, mając na uwadze fakt, że decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku została wyeliminowana z obrotu prawnego, organ I instancji prawidłowo prowadził postępowanie w trybie art. 51 ustawy - Prawo budowlane.

Jednakże, zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowym stanie faktycznym bezcelowym było nakładanie na inwestorów obowiązku przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej budynku inwentarskiego stajni. Inwentaryzacja geodezyjna została złożona bowiem wraz z zawiadomieniem z dnia 5 czerwca 2005 r. o zakończeniu budowy przedmiotowego budynku i od tamtej chwili stan faktyczny w zakresie lokalizacji bądź rozmiarów budynku nie uległ zmianie.

Jednocześnie z przedłożonej przez inwestorów w dniu 23 czerwca 2010 r. oceny technicznej wynika, że stan techniczny przedmiotowego obiektu stajni jest dobry, a jak wynika z pisma Burmistrza S. nie istnieją przesłanki do wykluczenia zabudowy działki budynkiem stajni. Z protokołów kontroli przeprowadzonych przez organ l instancji również nie wynika, ażeby należało wykonać jakiekolwiek roboty budowlane mające na celu doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z przepisami.

Zgodnie z § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, nie może być sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4.

Zgodnie z § 31 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń - 15 m.

Organ odwoławczy stwierdził, że ze szkicu sytuacyjnego stanowiącego załącznik do protokołu kontroli z dnia 14 lutego 2005 r. wynika, że przedmiotowy budynek inwentarski zlokalizowany jest w odległości 15 m od osi studni znajdującej się na nieruchomości przy ul. A, natomiast odległość budynku od granicy z działką przy ul. A wynosi 8 m, a odległość od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tej działce wynosi 9 m. Takie usytuowanie przedmiotowego budynku nie stoi zatem w sprzeczności z uregulowaniami § 31 ust. 1 pkt 3 i § 12 ust. 6 rozporządzenia.

Reasumując organ II instancji stwierdził, że nie ma podstaw do wydania przez organy nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 bądź ust. 4 lub 5 ustawy - Prawo budowlane. Postępowanie w sprawie prawidłowości realizacji spornej inwestycji stało w tej sytuacji się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. W przypadku uznania bowiem przez organ nadzoru budowlanego - w następstwie oceny przedłożonej przez inwestora dokumentacji - że wykonane roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ powinien umorzyć postępowanie. Przepis art. 51 ustawy - Prawo budowlane nie daje organowi materialnej podstawy do merytorycznego zajęcia stanowiska w takiej sytuacji.

Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył M.W.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wskazał, że w niniejszej sprawie wydane zostały dwa wyroki sądowe (WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., VII SA/Wa 922/05, oraz NSA z dnia 22 lutego 2007 r., II OSK 378/06), których organ nie wziął pod uwagę.

Dodał, że stajnia wybudowana przez M. i T. C. jest usytuowana nad brzegiem rzeki Strawy (około 10 m od lustra wody), która wpływa do rzeki Luciąży (około 500 m), a ta z kolei wpływa do Zalewu Sulejowskiego (około 3 km) oraz w pobliżu studni na jego nieruchomości (około 13 m).

Ponadto wybieg dla koni jest usytuowany wzdłuż rzeki (około 2 metrów od lustra wody i około 20 metrów od studni).

Skarżący stwierdził, że powoływanie się na inne budynki inwentarskie na ul. A jest nieuprawnione. Takowe istnieją wyłącznie na ul. B, odległej o około 500 m, a na ul. A istnieją tylko budynki mieszkalne i garaże i nigdy nie wolno było innych budować.

Dodatkowo wskazał, że stajnia jest usytuowana na obszarze Sulejowskiego Parku Krajobrazowego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie podnieść należy, że inwestycja, której dotyczy przedmiotowa sprawa, zrealizowana została na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności. W orzecznictwie sądowym nie ma wątpliwości, że sytuacja taka nie pozwala organom nadzoru budowlanego zastosować wobec zrealizowanego budynku trybu określonego w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), a dalsze postępowanie w stosunku do zrealizowanej inwestycji powinno być prowadzone w trybie art. 51 tej ustawy. Zatem nie można mieć zastrzeżeń do trybu postępowania wszczętego w niniejszej sprawie przez organ nadzoru budowlanego.

Celem postępowania legalizacyjnego opartego na przepisach art. 51 ustawy – Prawo budowlane jest doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, przy czym w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zasadnicze znaczenie ma brak dokumentacji budowy. Dokumentacja ta traci bowiem przymiot legalności, wskutek stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego.

Zatem w dacie prowadzenia postępowania naprawczego inwestor nie legitymował się już jakimkolwiek tytułem do wykonania robót oraz dokumentacją budowlaną związaną z budową spornego budynku, poza dziennikiem budowy. Przede wszystkim inwestor nie dysponował już projektem budowlanym zawierającym projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz inne elementy, o których mowa w art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Oznacza to, że brak było dokumentacji obrazującej funkcję, formę i konstrukcję budynku, jego charakterystykę, niezbędne rozwiązania techniczne i materiałowe, a ponadto dokumentacji określającej usytuowanie, obrys i układ istniejących - w tym zrealizowanego przez inwestora - obiektów, sieci uzbrojenia terenu, układu komunikacyjnego z precyzyjnym wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do zastanej zabudowy (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2007 r., II OSK 167/06).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego niedopuszczalna jest sytuacja, w której inwestor realizuje obiekt budowlany pozbawiony dokumentacji, która konieczna jest nie tylko w dacie wykonywania robót, ale także w czasie późniejszego funkcjonowania obiektu, czy prowadzenia innych robót w tym obiekcie.

Skoro tak, to usunięcie stanu niezgodnego z prawem polegać powinno na złożeniu przez inwestora stosownej z uwagi na charakter inwestycji, pełnej dokumentacji, która powinna odpowiadać wymogom stawianym podmiotom ubiegającym się o pozwolenie na budowę. Podstawę do nałożenia na inwestora stosownego zobowiązania w przypadku inwestycji zakończonej stanowi zaś art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane (wyrok NSA z dnia 29 października 2009 r., II OSK 1270/08). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2007 r. II OSK 167/06 (publ. ONSAiWSA 6/2007 poz. 132), w którym stwierdzono niedopuszczalność umorzenia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 105 §1 k.p.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość, w przypadku złożenia wymaganej dokumentacji (po uchyleniu pozwolenia na budowę przez sąd administracyjny) i wskazano, że wykonanie przez inwestora obowiązku przedłożenia dokumentacji powykonawczej (obejmującej dokumentację budowy i inwentaryzację geodezyjną powykonawczą) stanowi podstawę do wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku (art. 51 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane).

Pogląd ten należy uznać za zasadny przy podkreśleniu, że dotyczy on wyłącznie sytuacji, w której roboty budowlane wykonywane były na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, która to decyzja została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie.

Dlatego nie można uznać za prawidłową zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu której organ oparł się jedynie na przedłożonej przez inwestorów ocenie technicznej, z której wynika, w ocenie organu, że przedmiotowy budynek stajni zrealizowany został zgodnie z przepisami ustawy - Prawo budowlane oraz warunkami technicznymi, a także z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Pomijając już fakt niezwykłej lakoniczności przedłożonej opinii, w której autor swoją pozytywną ocenę realizacji stajni oparł m.in. na projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją, której następnie stwierdzono nieważność, a więc któremu brak cechy legalności, to podkreślić należy, że opinia ta nie może w niniejszej sprawie uznana zostać za wystarczającą dokumentację wybudowanego obiektu. Brakuje w niej bowiem dokumentacji, o której mowa już była powyżej, a więc obrazującej funkcję, formę i konstrukcję budynku, jego charakterystykę, rozwiązania techniczne i materiałowe, dokumentacji określającej usytuowanie, obrys i układ istniejących obiektów, sieci uzbrojenia terenu, układu komunikacyjnego z precyzyjnym wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do zastanej zabudowy, w tym niebudzącej wątpliwości odległości od studni znajdującej się na sąsiedniej nieruchomości.

Raz jeszcze podkreślić należy przy tym, że w sytuacji, w której roboty budowlane wykonywane były na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, która została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie ma podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na przekonanie organu o zgodności wykonanych robót z przepisami i standardami technicznymi, jak to uczynił organ w niniejszej sprawie.

Dodatkowo należy podnieść, że organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji, nakładającą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane na inwestorów obowiązek przedłożenia 2 egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej i geodezyjnej budynku stajni i umorzył postępowanie I instancji w zakresie objętym tą decyzją. Tak sformułowana sentencja zaskarżonej decyzji nie pozwala ocenić zakresu umorzenia postępowania przed organem I instancji – nie wiadomo bowiem, czy organ odwoławczy umorzył całe postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 51 ustawy – Prawo budowlane, czy umorzone zostało tylko postępowanie zmierzające do nałożenia na inwestorów obowiązku złożenia stosownej dokumentacji. Wprawdzie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji można wywnioskować, że organ odwoławczy umorzył prowadzone przed organem I instancji postępowanie naprawcze, uznając że przedmiotowy budynek inwentarski zrealizowany został zgodnie z prawem, jednak wniosek ten wciąż pozostaje w sprzeczności sentencją zaskarżonej decyzji, która umarzała jedynie postępowanie w zakresie zobowiązania inwestorów do złożenia dokumentów. Rozstrzygnięcie tej treści niewątpliwie niezgodne jest z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., stosownie do którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Pomijając już fakt, że w niniejszej sprawie, jak to wywiedziono we wcześniejszych rozważaniach, nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania naprawczego, to nawet samo umorzenie postępowania w części dotyczącej zobowiązania inwestorów do złożenia dokumentów nie zakończyłoby postępowania naprawczego, które w tej sytuacji nadal byłoby w toku.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi podkreślić należy, że przytoczone w niej wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., VII SA/Wa 922/05, i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., II OSK 378/065, zapadły w innej sprawie. Dotyczyły one stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza S. o pozwoleniu na budowę tego samego wprawdzie budynku, nie mogły jednakże wpłynąć na wynik postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 51 ustawy – Prawo budowlane. Zupełnie inne przepisy prawne i okoliczności faktyczne stanowią bowiem podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a inne są przesłanki zalegalizowania (bądź nie) obiektu budowlanego w oparciu o art. 51 ww. ustawy.

Nie ma również w niniejszej sprawie znaczenia okoliczność, czy nieruchomość inwestorów znajduje się na terenie Sulejowskiego Parku Krajobrazowego. Budynek stajni zrealizowany został w 2004 r. Obowiązujące wówczas rozporządzenie Nr 3/94 Wojewody Piotrkowskiego z dnia 21 lipca 1994 r. w sprawie utworzenia Sulejowskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Piotrkowskiego Nr 22, poz. 136) nie przewidywało zakazu realizacji nowych obiektów na terenie Parku. Ograniczenie takie pojawiło się wprawdzie w rozporządzeniu Nr 24/2006 Wojewody Łódzkiego z dnia 3 lipca 2006 r. w sprawie Sulejowskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego Nr 248, poz. 1910), uchylającym rozporządzenie z 1994 r., przewidując w § 4 pkt 7 zakaz budowania nowych obiektów w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek i innych zbiorników wodnych, jednakże w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia budynek stajni już istniał. Nie objął go więc zakaz z rozporządzenia z 2006 r., dotyczący wyłącznie budowy nowych obiektów.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy weźmie pod uwagę niniejsze rozważania, w szczególności dotyczące niemożności umorzenia postępowania naprawczego dotyczącego obiektu budowlanego zrealizowanego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego, nawet w sytuacji uznania, że obiekt ten zrealizowany został zgodnie z przepisami i standardami technicznymi. Do prawidłowego zakończenia takiego postępowania niezbędne jest bowiem zgromadzenie stosownej dokumentacji budowlanej i geodezyjnej, o której była szczegółowo mowa w powyższych rozważaniach, a podstawę do ich uzyskania stanowi w takim przypadku art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Dopiero wówczas możliwe będzie zakończenie postępowania naprawczego, poprzez wydanie merytorycznej decyzji w oparciu o art. 51 ust. 3 tej ustawy.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

lf