Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 267/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 54 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. C. na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 7 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 maja 2017 r., E. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 7 kwietnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego.

Powyższa skarga została przesłana bezpośrednio na adres Sądu, pismem nadanym w dniu 8 maja 2017 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie przesyłki i wpłynęła ona do Sądu w dniu 12 maja 2017 r., co wynika z kolei z daty prezentaty.

Skardze nadano bieg pod sygn. II/Og 85/17, przesyłając ją w dniu 12 maja 2017 r. za pośrednictwem poczty do Wojewody Opolskiego, celem nadania jej biegu. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że skarga została doręczona organowi w dniu 15 maja 2017 r. (por. k-8 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje:

skargę należało odrzucić.

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w danej sprawie. Jak wynika z art. 54 § 1 P.p.s.a. - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, natomiast na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Tak sformułowany zapis jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje bez względu na okoliczności sprawy.

Wynikająca z art. 54 § 1 P.p.s.a. zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej skutkuje tym, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem innego organu administracji publicznej, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (albo niewłaściwy organ administracji publicznej) pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 361 i powołane tam orzecznictwo).

Podkreślić przy tym trzeba, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi liczony jest od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, że strona postępowania posiada 30 dni na oddanie skargi w siedzibie organu, bądź nadanie jej na adres organu za pośrednictwem poczty. Jeżeli jednak zamiast do organu strona wniesie skargę bezpośrednio do sądu, ten zobowiązany jest odesłać ją do organu w celu zachowania trybu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 54 § 1 P.p.s.a. W takim przypadku termin do wniesienia skargi został zachowany jedynie wtedy, gdy sąd właściwy do rozpoznania skargi, zdołał ją nadać na adres organu przed upływem 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Zaznaczyć przy tym należy, że w takiej sytuacji za datę wniesienia skargi uznaje się datę wysłania jej bądź złożenia bezpośrednio we właściwym organie. Ewentualne ryzyko przekroczenia tego terminu oraz związane z tym skutki procesowe, polegające na odrzuceniu skargi, obciążają wnoszącego skargę, który nie zastosował się do pouczenia. Zauważyć bowiem należy, że wskazany w art. 53 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie. Jest on również terminem prekluzyjnym, w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę.

W niniejszej sprawie skarga dotyczy aktu wydanego przez organ administracji publicznej, tj. postanowienia Wojewody Opolskiego z dnia 7 kwietnia 2017 r. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie dowody zawarte w aktach administracyjnych jednoznacznie świadczą, że zaskarżone postanowienie zostało przesłane przez organ na adres Zakładu Śledczego w [...] i pod tym adresem doręczone osobiście skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2017 r., za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W treści postanowienia zamieszczono natomiast prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu.

W związku z powyższym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, określony w art. 53 § 1 P.p.s.a., rozpoczął bieg w dniu następnym po dniu doręczenia postanowienia, tj. w dniu 11 kwietnia 2017 r., i upłynął z dniem 11 maja 2017 r. Za datę wniesienia skargi, sporządzonej i przesłanej bezpośrednio na adres tut. Sądu, należało uznać dzień 12 maja 2017 r., czyli datę przekazania skargi przez Sąd do Wojewody Opolskiego. W tych okolicznościach stwierdzić trzeba, że wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu, przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Tym samym w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka odrzucenia skargi.

Dodać należy, iż stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) stanowiącego, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, w sprawie zastosować należało przepisy P.p.s.a. obowiązujące przed dniem 1 czerwca 2017 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.