Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 505/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1575/05 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2005r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 grudnia 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 731/05 odrzucił skargę A. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2005r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący otrzymał zaskarżoną decyzję w dniu 29 września 2005r., natomiast skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł w dniu 18 listopada 2005r., zatem termin wyznaczony do jej wniesienia upłynął z dniem 31 października 2005r.

Sąd I instancji nie podzielił stanowiska A. S., że termin do wniesienia skargi biegnie od daty doręczenia stronie postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki na podstawie art. 113 kpa z tego względu, że postanowienie to wydano z urzędu a nie na żądanie strony. W związku z powyższym skarga A. S. została odrzucona na podstawie art. 58§1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jako wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu.

Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniósł skarżący reprezentowany przez radcę prawnego J. Ł., zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie a w szczególności:

- przepisów kodeksu postępowania administracyjnego to jest art. 6,7,8 i 104

kpa,

- naruszenie art. 2 Konstytucji RP,

- "nie uwzględnienie faktu, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującego jej nieważnością wynikającą z art. 156§1 pkt 2 kpa",

2) naruszenie przepisów postępowania – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy a w szczególności:

- art. 58§1 pkt. 3 i art. 83 ppsa,

- art. 141§4 ppsa,

- nieuwzględnienia całokształtu sprawy a w tym okoliczności przedstawionych w treści skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 53§1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58§1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Podkreślenia wymaga, iż w treści skargi kasacyjnej wywodzi się, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, że termin do wniesienia skargi dla strony rozpoczął bieg od dnia doręczenia postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki, a nie od dnia doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia organu z dnia [...] września 2005r.

Zgodnie art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania formalne i materialne oraz zawierać pewne elementy konstrukcyjne charakterystyczne dla tego rodzaju pisma procesowego wyszczególnione w powyższym przepisie. Naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie może polegać na tym, że sąd zastosuje niewłaściwy przepis do ustalonego stanu faktycznego.

Zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej a odnoszące się do przepisów prawa materialnego, należy formułować przytaczając konkretny przepis tego prawa i określić sposób jego naruszenia. W treści skargi kasacyjnej jako przepis prawa materialnego wskazano tylko art. 2 Konstytucji przy czym nie wywodzi się w jakim zakresie Sąd miałby ten przepis naruszyć. Należy podkreślić, iż zarzut naruszenia prawa powinien być postawiony wyraźnie, ponieważ Sąd nie powinien domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia

Pozostałe zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej odnoszą się do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i błędnej ich wykładni (art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 104 kpa). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż przepisów kodeksu postępowania administracyjnego Sąd I instancji nie mógł naruszyć bowiem miały one zastosowanie wyłącznie przed organem administracji publicznej.

Zarzuty naruszenia prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podniesione w skardze kasacyjnej, wiążą się z kwestią ustalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie daty rozpoczęcia biegu terminu do złożenia skargi. Zarzuty te jednak nie mogą być uznane za usprawiedliwione stosownie do art. 111 kpa, zgodnie z którym strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia o tych kwestiach.

Z powyższego uregulowania wynika, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż dokonanie sprostowania zaskarżonej decyzji z urzędu nie rodzi takiego skutku jest słuszne, bowiem termin do wniesienia skargi dla strony rozpoczyna się od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji administracyjnej a nie postanowienia o jej sprostowaniu ze względu na oczywistą omyłkę.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 ppsa.