Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1074/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art.2 ust.1 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Piotr Popek Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 1074/16

Uzasadnienie

Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...], ustalił R. P., R. P. oraz Z. P. wysokość podatku od nieruchomości na 2015r. w kwocie 79,00zł. Podatek został wymierzony w oparciu

o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, w której ww. osoby figurują jako współwłaściciele działki nr [...] o pow. 0,0771 ha (sklasyfikowanej jako Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane) i działki nr [...] o pow. 0,0055ha (sklasyfikowanej jako Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane) położonych w obr. [...]. Na podstawie powyższych danych organ I instancji ustalił, że ww. osoby są właścicielami gruntów pozostałych o pow. 342 m2 oraz gruntów pod jeziorami o pow. 0,05 ha.

Od powyższej decyzji Z. P. (dalej: podatnik/skarżący) złożył odwołanie, w którym zarzucił, że dane geodezyjne na których oparł się organ

I instancji nie wykazują budowli dla celów podatkowych i gruntów związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej zakładu górniczego [...]. Podniósł także, że złożona przez niego deklaracja podatkowa z dnia 10 października 2013r., nie stanowi wiarygodnego dokumentu, gdyż nie brał on udziału w postępowaniu dotyczącym decyzji odnośnie budowy rurociągu [...], [...] i modernizacji ewidencji gruntów i budynku dla obszaru [...] na Osiedlu [...].

Podatnik wniósł o powołanie biegłego z dziedziny budownictwa górniczego, geologii i górnictwa, bezpieczeństwa powszechnego w obszarze i terenie górniczym, podnosząc, że w sprawie wymagana jest wiedza specjalna z zakresu budownictwa górniczego i funkcjonowania zakładów górniczych kopalni. Zażądał także przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w celu przesłuchania świadków eksploatacji górniczej i wyjaśnienia istotnych zagadnień.

Decyzją z dnia [...] września 2016r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania podatnika, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy uznał, że podatek od nieruchomości został ustalony

w prawidłowej wysokości. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej: u.p.o.l.), podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki oraz grunty, podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia (art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) Wysokość stawek podatkowych ustalana jest przez rady gmin i uzależniona jest od rodzaju nieruchomości oraz jej przeznaczenia (art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). W przypadku współwłasności nieruchomości, stanowią one odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.).

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie, opierając się na danych wynikających z ewidencji gruntów oraz z informacji na podatek od nieruchomości. Podkreślił, że podstawą do wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm. – dalej: p.g.k.), są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków i organy podatkowe muszą je respektować, pomimo ewentualnych różnic pomiędzy ewidencją, a stanem faktycznym. Na konieczność ustalenia charakteru gruntu oraz ich powierzchni na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, wskazuje bezpośrednio art. 21 ust. 1 ww. ustawy, w którym wymienia się ewidencję jako rozstrzygającą o klasyfikowaniu gruntów. Uzyskany z ewidencji gruntów i budynków wypis stanowi zatem dokument urzędowy, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz.749 ze zm.– dalej: O.p.). W związku z tym, organ w postępowaniu podatkowym nie ma podstaw do pomijania tych danych.

Odnosząc się do zarzutu podatnika dotyczącego zajęcia gruntu na działalność związaną z wydobyciem gazu przez przedsiębiorstwo górnicze i związane z tym ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, organ II instancji wskazał, że z decyzji Prezydenta Miasta z [...] lutego 2006r., nr [...], wynika, że wszelkie ograniczenia w korzystaniu z działek, związane z budową sieci gazociągów przesyłowych, odnoszą się do działek położonych w obr. [...] i nie dotyczą przedmiotowych działek nr [...] i [...] obr. [...].

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że ustalenie istnienia strefy ochronnej na działkach lub jakichkolwiek innych ograniczeń, nie wpływa w żaden sposób na zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku oraz nie skutkuje przeniesieniem obowiązku podatkowego na inny podmiot. Podatnikiem są nadal właściciele nieruchomości, a nie podmioty, które grunt ten zajmują, a ewentualne związanie gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej (lub w sytuacji gruntu rolnego jego zajęcie na tę działalność) może skutkować innym, wyższym wymiarem podatku.

Organ II instancji uznał również, że brak jest podstaw do powołania biegłego do oceny budowli, gdyż nie jest ona przedmiotem opodatkowania, a żądanie przeprowadzenia rozprawy jest nieuzasadnione z uwagi na wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.

Na decyzję organu odwoławczego Z. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 120, art. 121, art.122, art.123, art.124, art.125, art.187, art.191, art.194 § 3 O.p., przez błędne ustalenia stanu faktycznego, nieprawidłowe interpretowanie i niewłaściwe zastosowanie przepisów oraz przepisów prawa budowlanego i geodezyjno-górniczego.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, ze grunty [...] i [...] obr. [...] służą wykonywaniu działalności gospodarczej i znajdują się posiadaniu przedsiębiorcy górniczego. Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego TK P 33/09. Podniósł, że przedmiotowy grunt położony jest w granicach ostatecznych decyzji koncesyjnych na wydobywanie kopalin, poszukiwanie węglowodorów oraz objęty ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę rurociągu w strefach przyodwiertowych wyrobisk górniczych zakładu górniczego [...], [...] i [...], w obszarze strefy szkodliwego oddziaływania procesów przerobu kopaliny naftowej.

Zdaniem skarżącego, wypis z ewidencji gruntów i budynków nie określa budowli zakładu górniczego i gruntu związanego z prowadzeniem działalności przez kopalnię, a Prezydent Miasta wydał pozwolenie budowlane dotyczące rurociągu, lecz ukrył dokumentację i nie przekazał do SKO w postępowaniu podatkowym. W aktach sprawy brak mapy synchronizacyjnej dla gruntów wydanego pozwolenia z rurociągiem, grunt i rurociąg są elementami składowymi budowli kopalni. Na posiadaczu gruntu ciążący obowiązek podatkowy, lecz ewidencja nie określa posiadaczy i w tym zakresie jest nieprzydatna. Skarżący dodał również, że w aktach sprawy brak decyzji o zakończeniu rekultywacji na działkach [...] i [...] obr. [...] po budowie rurociągu na którą wskazywały prawomocne wyroki WSA. Sporne grunty oznaczone są symbolem Ba – tereny przemysłowe, a władają nimi przedsiębiorstwa górnicze "A". oraz "B".

Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z akt administracyjnych sprawy Dyrektora Urzędu Górniczego, pozwolenia budowlanego i zagospodarowania terenu dla Kopalni zalesie i budowy rurociągu [...].

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 21 lutego 2017r. skarżący przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia 20 lutego 2017r., które złożył jako załącznik do protokołu rozprawy i w którym podtrzymał swoja dotychczasową argumentację na temat konieczności opodatkowania przedsiębiorstwa górniczego jako posiadacza przedmiotowych gruntów.

Sąd – na wniosek skarżącego - dopuścił dowody, na okoliczność ich treści,

z przedłożonych przez skarżącego dokumentów: z pisma PGNiG z 12 kwietnia 2016r., pisma Okręgowego Urzędu Górniczego z 24 lutego 2014r., pisma Prezydenta Miasta z 2 lutego 2017r., piśmie Prezydenta Miasta z 10 marca 2016r., pisma "A" z 15 marca 1996r., pisma posła na sejm T. F. z 25 czerwca 2002r., pisma Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z 20 lipca 2015r. wraz z mapą, pisma "B" z dnia 19 sierpnia 2016r., postanowienia Prezydenta Miasta z 17 lipca 2014r., pisma "B" z 25 lipca 2016r., dziennika budowy nr [...], mapy budowy gazociągu oraz mapy sytuacyjno-wysokościowej złoża gazu ziemnego Z.

Sąd postanowił oddalić- jako niedopuszczalne w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. - zawarte w skardze wnioski o przeprowadzenie postępowania dowodowego z akt administracyjnych Dyrektora Urzędu Górniczego dotyczących decyzji

w sprawie pozwolenia na budowę i zagospodarowania terenu dla kopalni Z

w R oraz akt administracyjnych Prezydenta Miasta dotyczących budowy gazociągu [...] kopalni Z.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016r., poz.1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz.718 - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W ocenie Sądu, zarzuty skargi są niezasadne.

Dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 p.g.k., podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej

i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych,

w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno

w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010r. I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r. III SA/Po363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r. II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela.

Słusznie zatem stwierdziło Kolegium w niniejszej sprawie, że dokument

w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Trzeba przy tym wskazać, że kwestionowane przez skarżącego postępowanie w sprawie ewidencji gruntów dotyczyło obrębu ewidencyjnego nr [...], natomiast grunty będące przedmiotem opodatkowania położone są w obrębie [...].

W ocenie Sądu, przedłożone przez skarżącego dokumenty nie pozwalają na uznanie, że dane w ewidencji gruntów są błędne. Należy podkreślić, że dokumenty te odnoszą się do ruchu zakładu górniczego – związanych z tym pozwoleń, decyzji

i pism, lecz nie dotyczą przedmiotowych nieruchomości. W szczególności przedmiotowe grunty nie zostały objęte decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2006r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że podatek od nieruchomości ma charakter podatku majątkowego, co oznacza, że obowiązek jego zapłaty wiąże się z samym faktem własności (posiadania) nieruchomości i nie ma znaczenia czy nieruchomość ta jest wykorzystywana przez właściciela (posiadacza) i w jaki sposób. Ewentualne przeszkody czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości mogą być podstawą dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych.

Zatem organy prawidłowo uznały, stosownie do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, że R. P., R. P. i Z. P. są współwłaścicielami nieruchomości położonych w R. [...], oznaczonych jako działki nr [...] (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - Bp o pow. 0,0287 ha oraz wody śródlądowe stojące – Ws o pow. 0,0484 ha) i nr [...] (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - Bp o pow. 0,0055 ha). Powyższe dane są zbieżne z informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych na rok 2013, złożoną przez R. P. w dniu 30 października 2013r.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Natomiast stosownie do treści art. 3 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych, a gdy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym to obowiązek podatkowy ciąży na posiadaczu samoistnym. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art.3 ust.4 u.p.o.l.).

W związku z powyższym organ I instancji dokonał w sposób prawidłowy wymiaru podatku od nieruchomości wobec współwłaścicieli przedmiotowych nieruchomości,

w oparciu o dane z ewidencji gruntów i wysokość stawek podatkowych wynikających ze stosownej uchwały Rady Miasta.

Skarżący nie neguje wynikającego z ewidencji gruntów swojego prawa do przedmiotowych gruntów (współwłasność), lecz kwestionuje ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości w sytuacji, gdy jak twierdzi, grunty te położone są

w strefie ochronnej od zakładu górniczego i są ściśle związane z ruchem tego zakładu.

Treść zarzutów wskazuje na to, że zdaniem skarżącego przedmiotowe nieruchomości powinny być zwolnione z opodatkowania, bądź ciężar podatku powinien spoczywać na przedsiębiorcy prowadzącym zakład górniczy, jako właścicielu budowli związanych z ruchem tego zakładu.

W ocenie Sądu powyższe twierdzenia są bezzasadne w świetle obowiązujących przepisów, które nie przewidują zwolnienia z opodatkowania gruntów położonych w strefie ochronnej od zakładu górniczego. Natomiast opodatkowanie właściciela nieruchomości jest niezależne od opodatkowania właściciela budowli - zakładu górniczego.

Z przedstawionych względów, Sąd uznał postępowanie organów podatkowych i wydane rozstrzygnięcia za zgodne z prawem, a zarzuty naruszenia wskazanych

w skardze przepisów za bezpodstawne. W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak

w sentencji.