Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 21/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  ust. 1, 2, 3, 5 art. 41
journal: Dz.U. 2008 nr 237 poz 1656
law: Ustawa z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych
article: art. 105 ust. 1, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania pracodawcy umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja Okręgowego Inspektora Pracy w Opolu z dnia [...], nr [...], którą uchylono decyzję Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Opolu z dnia [...] i odmówiono nakazania pracodawcy A Sp. z o.o. w Z. umieszczenia w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze – stanowiska mechanika, zajmowanego przez pracownika K. S.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Pismem z dnia 10 czerwca 2010 r., K. S. wniósł o nakazanie umieszczenia przez pracodawcę stanowiska mechanika, które on zajmuje, w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

Decyzją Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Opolu z dnia [...], nr [...], umorzono postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 10 czerwca 2010 r. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071, ze zm.).

W uzasadnieniu organ podniósł, że wnioskodawca zatrudniony jest na stanowisku mechanika w Wydziale Elektrociepłowni w A Sp. z o.o. w Z.. Wskazując na wyniki przeprowadzonej kontroli w okresie od 20 czerwca do 20 lipca 2010 r., w tym lustracji stanowiska mechanika oraz dokonując analizy umowy o pracę, karty oceny ryzyka zawodowego, pisemnych poleceń wykonania prac, protokołów z badań środowiska pracy oraz obowiązujących stronę instrukcji bhp, technologicznych i stanowiskowych organ stwierdził, że pracownik wykonujący pracę na stanowisku mechanika nie świadczy jej w warunkach wymienionych w załączniku nr 1 i 2 oraz art. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych.

Mechanicy, zgodnie z instrukcją stanowiskową T4.3-4.19/0, wykonują prace w trybie określonym w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach i instalacjach energetycznych (Dz. U. Nr 80, poz. 912). Jest to jedyna forma wykonywania prac przy urządzeniach i instalacjach energetycznych elektrociepłowni, ponieważ instrukcja

stanowi: "Rodzaje poleceń na wykonanie prac; Prace przy urządzeniach elektroenergetycznych i energetycznych mogą być wykonane:

- na polecenie ustne,

- na polecenie pisemne.

Zasady wydawania poleceń na wykonanie prac, kwalifikacje i obowiązki osób organizujących i wykonujących prace na polecenie ustne bądź pisemne omówiono w "Instrukcji BHP". Wszystkie prace należy wykonywać w oparciu o dokumentacje projektową urządzeń i układów posiadaną przez wydział oraz dokumentację techniczno-ruchową poszczególnych urządzeń."

Tak więc mechanicy wykonują prace na uprzednio przygotowanych miejscach pracy w sposób uniemożliwiający szkodliwe oddziaływanie niebezpiecznych i szkodliwych czynników normalnie występujących w urządzeniach i instalacjach energetycznych.

Opisane wyżej czynności inspektorów pracy wykazały, iż w przypadku stanowiska mechanika zatrudnionego na Wydziale Elektrociepłowni A Spółka z o.o. w Z., wykonywane prace nie spełniają kryteriów ani pracy w szczególnych warunkach, ani pracy w szczególnym charakterze.

Organ uznał, że okazane podczas kontroli pomiary środowiska pracy oraz kolejne pomiary wykonane w ramach realizacji decyzji administracyjnej inspektora pracy, dotyczące wskaźnika WBGT przy określonym metabolizmie oraz wielkości wydatku energetycznego wskazują na niespełnienie warunków determinowanych procesami technologicznymi i dodatkowo nadmienił, że większość prac wykonywanych w warunkach występowania czynników ryzyka wykonywana jest przez pracowników firm obcych. Kontrola wykazała, że w przypadku mechanika nie występują czynniki ryzyka związane z warunkami determinowanymi przez siły natury, a więc praca pod ziemią, na wodzie, pod wodą lub też w powietrzu.

Z treścią tej decyzji nie zgodził się K. S. W złożonym odwołaniu zakwestionował ustalenie i uznanie, że wykonywana przez niego praca na stanowisku mechanika nie spełnia warunków wskazanych w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych. Odwołujący przyznał, że zgodnie z instrukcja stanowiskową wykonuje prace w trybie określonym w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy instalacjach i urządzeniach energetycznych. Podnosił jednak, że konkluzje, do jakich doszedł organ są oderwane od stanu faktycznego oraz szeregu wypadków przy pracy, które miały miejsce na Wydziale Elektrociepłowni. Zarzucał, że pomiary środowiska pracy

wykonane w dniu 19 lipca 2010 r. wykazały wartości 26, 50C przy metabolizmie 165 W/m2, jednakże pomiaru dokonano w dniu, w którym na zewnątrz była niska temperatura, a warunki pracy nie przystawały do szeregu prac wykonywanych na Wydziale. Zakwestionował także odwołujący stwierdzenie, że kontrola nie wykazała zaistnienia warunku wynikającego z procesu technologicznego tj. wykonywania pracy w pomieszczeniach o temperaturze poniżej 00 C. W tym zakresie odwołujący zauważył, że na kontrolowanym Wydziale, w warunkach zimowych, przy ujemnych temperaturach są pomieszczenia o temperaturze poniżej 00 C. Zanegował również odwołujący ustalenia, że nie wykonuje pracy w warunkach podwyższonego ciśnienia, gdyż wszelkie prace przy urządzeniach ciśnieniowych wykonuje się po rozprężeniu instalacji, co jest elementem przygotowania miejsca pracy. Odwołujący stwierdził, "że w praktyce wykonuje się na Wydziale prace przy kotle przemysłowym odstawionym, rozprężonym i wystudzonym ze względu na starą lub wadliwą armaturę, która działa nieprawidłowo w większości wykonywanych prac. Stąd para, gorąca woda a w innych pracach na instalacjach- gaz, ług, jak i kwas znajdujący się w instalacji i urządzeniu. Nie ma innej możliwości rozprężenia, więc przystępuje się do prac przy ciśnieniu i nie opróżnionej instalacji za zachowaniem zasad BHP". Dodał, "że jego błąd może doprowadzić do zagrożenia powstania awarii technicznej, albowiem może dojść do wybuchu na kotle OPG-140 wraz ze zniszczeniem obiektu budowlanego, długiego wypadu turbiny, skutkującego brakiem zasilania w energię elektryczną, przerwę w ich działaniu lub utratę ich właściwości, które mogą spowodować poważne skutki dla bezpieczeństwa publicznego. Argumentował, że niezawodność jego pracy ma wpływ na sterowanie procesami technologicznymi, a konsekwencję błędów mechanika lub ograniczonej koncentracji i sprawności związanej z wiekiem po 60-tce, są poważne i nic nie pomoże postawa czy umiejętności pracowników bezpośrednio sterującymi procesami."

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Okręgowy Inspektor Pracy

w Opolu uchylił w punkcie 1 decyzję organu I instancji, zaś w punkcie 2 odmówił nakazania pracodawcy A Sp. z o.o. w Z. umieszczenia w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze stanowiska mechanika zajmowanego przez pracownika P. S. (powinno być K.).

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji oraz zarzuty zawarte w odwołaniu. Wskazując na kompetencje Państwowej Inspekcji Pracy do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy

stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy podkreślił, że inspektor pracy wszczął postępowanie na pisemny wniosek odwołującego, przy czym dokonał jego zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz pouczył o przysługujących mu prawach i uprawnieniach dotyczących możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Stwierdził jednocześnie, że organ I instancji oparł rozstrzygnięcie na wynikach przeprowadzonej kontroli, lustracji stanowisk pracy, w tym analizie i ocenie wykonywanych czynności, analizie dokumentów, a to umowy o pracę, karty oceny ryzyka zawodowego, obowiązujących stronę instrukcji bhp, technologicznych i stanowiskowych, pisemnych poleceń wykonania prac, protokołów z badań środowiska pracy. Stąd też dokonał tym samym oceny warunków pracy oraz spełnienia ustawowych przesłanek, uprawniających, bądź nie, do umieszczenia w wykazie stanowisk pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, a więc w istocie rozpatrzył merytorycznie sprawę. Zastosowanie, zatem przez organ I instancji rozstrzygnięcia w postaci umorzenia postępowania było niewłaściwe, gdyż w razie stwierdzenia, że brak jest podstaw do nakazania pracodawcy umieszczenia stanowiska pracy w wykazie stanowisk uprawniających do wcześniejszej emerytury organ winien wydać decyzję o odmowie nakazania pracodawcy umieszczenia stanowiska pracy w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Argumentował nadto organ, że zebrane przez organ I instancji dowody są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. Następnie organ odwoławczy dokonał oceny dowodów, przedstawił rodzaj prac wykonywanych przez skarżącego, elementy wyposażenia jego stanowiska pracy oraz zakres obowiązków, przytoczył brzmienie art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych, przeanalizował czynniki ryzyka związane z warunkami pracy i stwierdził, że z zebranej dokumentacji nie wynika, aby praca mechanika wykonywana była w warunkach determinowanych przez siły natury, czyli pod ziemią, na wodzie, pod wodą lub w powietrzu. Nie jest to także praca w szczególnych warunkach determinowanych procesami technologicznymi, gdyż nie jest wykonywana w warunkach gorącego mikroklimatu, bowiem wartość obciążenia termicznego WBGT nie wynosi 280C i powyższej, przy wartości tempa metabolizmu pracownika powyższej 130W/mkw. Praca skarżącego nie jest świadczona także w pomieszczeniach o temperaturze powietrza poniżej 00C, w warunkach podwyższonego ciśnienia, przy bardzo ciężkich pracach fizycznych, gdzie w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny wynosi powyżej 8400kJ, a u kobiet powyżej 4600kJ, jak również w warunkach wykonywania ciężkiej pracy fizycznej związanej z bardzo dużym obciążeniem statycznym wynikającym z konieczności pracy w wymuszonej, niezmienionej pozycji ciała, przez co najmniej 50% zmiany roboczej. Uzasadniał organ, że przyjęcie takiego stanowiska znajdowało uzasadnienie w kartach oceny ryzyka zawodowego, zatwierdzonych chronometraży, lustracji stanowisk pracy oraz okazanych przez pracodawcę pomiarach środowiska pracy oraz kolejnych pomiarach, których przeprowadzenie nakazał inspektor pracy i które przeprowadzone zostały w dniu 19 lipca 2010 r. przez akredytowane laboratorium. Przedstawione pomiary wskaźnika WBGT przy określonym metabolizmie oraz wielkości wydatku energetycznego wykonane zostały zgodnie z PN-EN27243:2005 Środowiska gorące. Organ wywodził, że prace mechanika nie są wykonywane bezpośrednio przy produkcji koksu (poz. 13 zał. nr 1 do ustawy o emeryturach pomostowych), ze spawaniem łukowym lub cięciem termicznym w pomieszczeniach o małej kubaturze (poz. 28 zał. nr 1 do ustawy), a także nie stwierdzono, aby prace wykonywane były w trudno wentylowanych pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze w związku z malowaniem, nitowaniem lub wyposażaniem w elementy (poz. 29 zał. nr 1 do ustawy). Dokonując analizy czynności wykonywanych przez mechanika na Wydziale Elektrociepłowni pod kątem występowania czynnika związanego z ciężkimi pracami fizycznymi i z bardzo dużym obciążeniem statycznym wynikającym z konieczności pracy w wymuszonej, niezmienionej pozycji ciała organ przyjął, że u odwołującego może sporadycznie w danym dniu wystąpić przy wykonywaniu pracy wydatek energetyczny, który przekracza wartość 6300kJ, przy jednoczesnej pracy w wymuszonej pozycji ciała ze skręceniem i pochyleniem pleców, ale prace te nie są wykonywane, przez co najmniej 50% zmiany roboczej. Stwierdził także organ, że analiza dokumentów uprawnia uznanie, że na stanowisku mechanika mogą być wykonywane prace związane z koniecznością przygotowania miejsca pracy dla zespołów roboczych lub związane z usuwaniem usterek na instalacjach elektrycznych i urządzeniach AKPiA wewnątrz zbiorników, aparatów zasobników węgla, a więc prace, o których mowa w art. 30 zał. nr 1 do ustawy. W tym zakresie uzasadniał organ, że niemożliwym jest jednak zakwalifikowanie tych czynności do pracy w szczególnych warunkach, gdyż nie jest spełniony warunek stałego wykonywania tego rodzaju pracy.

Organ odwoławczy dokonał również przeanalizowania warunków pracy na stanowisku mechanika pod kątem spełnienia przesłanek wykonywania prac o szczególnym charakterze. W tym zakresie, powołując się na definicję prac o szczególnym charakterze, oraz rodzaje prac wymienione w załączniku nr 2 do ustawy, stwierdził, że wprawdzie mechanik wykonuje szereg czynności, wśród których można wyliczyć prace wykonywane z narażeniem na niebezpieczne czynniki chemiczne, w narażeniu na wysokie temperatury oraz w strefach zagrożonych wybuchem, lecz nie są one wykonywane permanentnie i nie mieszczą się w definicji prac przy bezpośrednim sterowaniu procesami technologicznymi mogącymi stwarzać zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej ze skutkami dla bezpieczeństwa publicznego (poz. 13 zał. nr 2 do ustawy). Podkreślał organ, że praca mechanika nie jest wykonywana w miejscach stwarzających zwiększone ryzyko powstania poważnej awarii przemysłowej, a to zbiornikach magazynowych gazu koksowniczego, zbiornikach benzolu, miejscu gromadzenia oleju płuczkowego, zakładowej stacji paliw, lokomotywowni, miejsca magazynowania butli wodorowych, czy miejsca magazynowania butli z propanem-butanem i na tych urządzeniach, a zatem nie można mówić o sterowaniu procesami mogącymi stwarzać zagrożenie powstania poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska. Na podstawie "Programu zapobiegania poważnym awariom" u pracodawcy uznał organ, że ewentualne nieprawidłowości w zakresie funkcjonowania Elektrociepłowni nie wpływają na zagrożenie powstania awarii technicznej, w rozumieniu ustawy o stanie klęski żywiołowej, gdyż nakreślone scenariusze awarii nie wskazują na możliwość wywołania na skutek nieprawidłowości funkcjonowania elektrociepłowni awarii o skutkach stwarzających zagrożenie bezpieczeństwa publicznego. Oddziaływanie skutków awarii ogranicza się do terenu zakładu pracy. Tym samym, skoro odwołujący nie świadczy pracy w warunkach wymienionych w art. 3 ust. 1, 2 i 3 oraz załączniku nr 1 i 2 oraz ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych należało odmówić nakazania pracodawcy umieszczenia stanowiska elektromontera w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, K. S. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 23 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy i naruszenie prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie PIP z mocy art. 19 ust. 1 pkt 5 oraz art. 11 a oraz art. 3 ust. 2 i 3, art. 41 ust. 4 pkt 2 ustawy o emeryturach pomostowych. Wskazując na powyższe, wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że uregulowania Kodeksu pracy zakazują dyskryminowania pracowników, a art. 9 § 4 K.p. stanowi, że postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów oraz statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy, naruszające zasadę równego traktowania w zatrudnieniu nie obowiązują. Wskazywał, że organ nie sprawdził czy stanowisko skarżącego ujęte jest w ewidencji pracowników uprawnionych do emerytury pomostowej w Branży Energetycznej. Dowodził, nadto, że organy ustaliły stan faktyczny tylko pod względem teoretycznym, oderwanym od rzeczywistych warunków pracy. Inspektor pracy ustalił warunki pracy bez przeprowadzenia rozmów nie tylko ze skarżącym, ale również i innymi pracownikami Wydziału, a zatem nie doszło do wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, jak i wszechstronnego jego rozważenia.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W pismach procesowych z dnia 4 lutego 2011 r. oraz z dnia 4 maja 2011 r. skarżący dodatkowo zarzucał, że doszło do naruszenia jego interesu prawnego poprzez błędne ustalenie warunków pracy, w jakich faktycznie wykonuje pracę i dowodził, że wykonywanie przez niego pracy na stanowisku mechanika w wieku powyższej 60 lat może spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, a proces jego starzenia się może doprowadzić do błędów w wykonywanych obowiązkach. Akcentował nadto, że ogólna ocena ryzyka zawodowego, na której oparł się organ jest, jak zamieszczono w samym tytule tylko ogólną, prace zaś wykonywane przez skarżącego są na instalacjach technologicznych lub obiektach technicznych, na których awaria elektryczna może spowodować poważne skutki, równoważne skutkom poważnych awarii.

Na rozprawie przed Sądem skarżący podniósł, że posiada uprawnienia spawalnicze i wykonywał tego rodzaju prace, jak również zaznaczył, że w swojej pracy stykał się z butlami "a-c", czego nie rozważono w zaskarżonej decyzji.

W replice organ stwierdził, że wykonywana przez skarżącego konkretna praca spawacza nie uprawniała do umieszczenia go w przedmiotowej ewidencji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że użycie w decyzji imienia skarżącego "P." było wynikiem oczywistej omyłki, bowiem, jak wynika z dokumentów stroną postępowania był K. S. i tak został określony adresat tej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych wyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa.

Na wstępie koniecznym jest przypomnienie, że wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Stosownie do treści art. 138 § 1 K.p.a., rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego może polegać na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub części i w tym zakresie wydaniu orzeczenia co do istoty sprawy bądź uchyleniu tej decyzji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji, bądź też umorzeniu postępowania odwoławczego. Istota, bowiem administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. NSA w wyroku z 14 sierpnia 1987r., sygn. akt IV SA 385/87, podkreślał, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Celem, bowiem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją, co do istoty, czyli orzeczenia, co do tych interesów prawnych lub obowiązków, które legitymowały określone osoby i podmioty prawa do udziału w postępowaniu jako strony (art. 104 K.p.a.).

W niniejszej sprawie organ odwoławczy przyjął za własne ustalenia stanu faktycznego poczynionego przez organ I instancji, uznając tym samym, że doszło do dokładnego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie istnieje potrzeba, ani konieczność przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Takie stanowisko organu odwoławczego znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym zebranym w postępowaniu przed organem I instancji. W sprawie wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla jej rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, prawidłowo zastosowano przepisy art. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. Nr 237, poz. 1656), zwanej dalej ustawą oraz dokonano właściwej ich wykładni.

Przypomnieć należy, że z charakterystyki stanowiska pracy oraz z karty oceny ryzyka zawodowego dla stanowiska mechanik na Wydziale Elektrociepłowni w A Sp. z o.o. w Z. wynika, że skarżący wykonuje prace mające na celu przywrócenie urządzeniom i instalacjom przywrócenie sprawności technicznej i eksploatacyjnej. Czynności polegające na wymianie całego urządzenia, części sieci, uszkodzonego podzespołu, itp. Prowadzi czynności konserwacyjne, które zmierzają do przedłużenia żywotności urządzenia, a polegające na udrażnianiu i usunięciu nieszczelności instalacji, uzupełnianiu smaru i oleju w napędach, itp. W trakcie wystąpienia zaburzeń ruchowych lub awarii bierze udział w usuwaniu jej skutków. Przy wykonywanych planowanych postojach obiektów i instalacji wykonuje prace objęte planem, zgodnie z wymogami dokumentacji techniczno-ruchowej. Podstawowymi urządzeniami wchodzącymi w zakres prac remontowych są kotły wraz z urządzeniami pomocniczymi, turbiny parowe, elektrofiltry, taśmociągi, pompy.

Ustalonego tak przez organy zakresu czynności skarżący nie kwestionował. Nie negował on także i tego, że ciąży na nim obowiązek wykonywania wszelkich prac w trybie określonym w przepisach dotyczących bhp przy urządzeniach i instalacjach energetycznych (rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy instalacjach i urządzeniach energetycznych – Dz. U. Nr 80, poz. 912), a wręcz okoliczność tą potwierdził w odwołaniu. Wymóg świadczenia pracy przy zachowaniu przepisów bhp wynika także z przepisów Kodeksu pracy zawartych w dziale dziesiątym zatytułowanym Bezpieczeństwo pracy i higiena pracy, a w szczególności z art. 211 pkt 1, 2, 6, 7, który stanowi, że przestrzeganie przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy jest podstawowym obowiązkiem pracownika. W szczególności pracownik jest obowiązany znać przepisy i zasady bezpieczeństwa i higieny pracy, brać udział w szkoleniu i instruktażu z tego zakresu oraz poddawać się wymaganym egzaminom sprawdzającym; wykonywać pracę w sposób zgodny z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz stosować się do wydawanych w tym zakresie poleceń i wskazówek przełożonych; niezwłocznie zawiadomić przełożonego o zauważonym w zakładzie pracy wypadku albo zagrożeniu życia lub zdrowia ludzkiego oraz ostrzec współpracowników, a także inne osoby znajdujące się w rejonie zagrożenia, o grożącym im niebezpieczeństwie, a także zobowiązany jest współdziałać z pracodawcą i przełożonymi w wypełnianiu obowiązków dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy. Zatem twierdzenia skarżącego, iż zarówno dokonana lustracja stanowisk pracy, jak i dokonane pomiary na tych stanowiskach nie odzwierciedlały faktycznego sposobu wykonywania pracy na tych stanowiskach, gdyż potrzeby zakładu pracy wymagają natychmiastowego usunięcia awarii, bez możliwości oczekiwania na wychłodzenie urządzenia czy też obniżenie ciśnienia, nie mogą stanowić podstawy do uznania, że taki sposób świadczenia pracy jest stanem zgodnym z obowiązującym porządkiem prawnym oraz wymogami w zakresie bezpieczeństwa pracy. Normy w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy ustanowione zostały właśnie w celu wyeliminowania zagrożeń zdrowia i życia pracownika. Pracownik ma bezwzględny obowiązek przestrzegania tych norm i jest to jego podstawowy obowiązek pracowniczy. Co więcej zakres pracowniczego obowiązku przestrzegania przepisów bhp nie może zostać ograniczony w żadnych aktach podustawowych, w tym i regulaminach pracy, czy układach zbiorowych pracy. W pojęciu, zatem przestrzegania przez pracownika przepisów i zasad bhp mieści się przede wszystkim powinność wykonywania pracy w sposób zgodny z przepisami i zasadami bhp, jak i powinność posiadania określonej wiedzy o tych przepisach. W tym miejscu wskazać należy także, że stosownie do brzmienia art. 210 § 1 K.p. w razie, gdy warunki pracy nie odpowiadają przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy i stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia pracownika albo, gdy wykonywana przez niego praca grozi takim niebezpieczeństwem innym osobom, pracownik ma prawo powstrzymać się od wykonywania pracy, zawiadamiając o tym niezwłocznie przełożonego. Powyższe oznacza więc, że pracownik nie tyko nie powinien świadczyć pracy, gdy warunki pracy nie odpowiadają przepisom bhp i stwarzają zagrożenie dla życia i zdrowia, ale wręcz nie może jej wykonywać wówczas, gdy ma świadomość tego, że swoim działaniem i podejmowanymi czynnościami narusza przepisy i zasady bhp, stwarzając zagrożenie życia i zdrowia. O wystąpieniu takich okoliczności pracownik winien niezwłocznie powiadomić przełożonego. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 maja 2000 r. w sprawie o sygn. akt I PKN 619/99 stwierdził wręcz, że powstrzymywanie się pracownika od wykonywania pracy w warunkach nie odpowiadających przepisom bhp nie stanowi naruszenia obowiązku świadczenia pracy tylko wtedy, gdy pracownik zawiadomił o tym niezwłocznie przełożonego - art. 210 § 1 K.p. (por. OSNP 2001/20/610). Powiedziane dotychczas oznacza, że zasadnie organ odwoławczy uznał, że podstawę oceny i możliwości zaliczenia do ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze stanowią warunki pracy oraz sposób realizacji zadań wynikających z zakresu czynności, umowy o pracy oraz kart pracy, ale unormowany, przewidziany i zgodny z obowiązującymi normami i zasadami bhp. Naruszanie zasad i norm bhp przy wykonywaniu powierzonych pracownikowi zadań nie nosi cech legalności i prawidłowości świadczenia pracy na danym stanowisku i nie może, a wręcz nie powinien być uznany za stan zgodny z przepisami i tolerowany przez organy Państwa. W związku z powyższym bezprzedmiotowy jest zarzut skarżącego, że organy nie przeprowadziły w sposób właściwy postępowania dowodowego, a to poprzez nie przesłuchanie skarżącego oraz innych pracowników na okoliczność rzeczywistych warunków pracy, co w ocenie skarżącego doprowadziło do niepełnych ustaleń stanu faktycznego i tym samym nie przyjęcia, że pracownik w rzeczywistości świadczył pracę w innych warunkach środowiskowych, a to m.in. wobec nie oczekiwania na ochłodzenie turbin do wskazanych w instrukcji temperatur. Organ odwoławczy zgromadził obszerny materiał dowodowy, który poddany został wnikliwej analizie i ocenie. Swoje rozstrzygnięcie oparł organ nie tylko na ocenie i analizie dokumentów takich jak umowy o pracę, karty oceny ryzyka zawodowego, obowiązujących stronę instrukcji bhp, technologicznych i stanowiskowych, pisemnych poleceń wykonania prac, ale także wynikach przeprowadzonej kontroli, lustracji stanowisk pracy, w tym analizie i ocenie wykonywanych czynności, jak i protokołów z badań środowiska pracy, które sporządzone zostały i przeprowadzone przez uprawnioną jednostkę badawczą. Organ w sposób jasny i logiczny przedstawił proces dedukcyjny, jaki doprowadził go do rozstrzygnięcia, w którym uchylił decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania i odmówił nakazania pracodawcy umieszczenia stanowiska pracy elektromontera w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, uzasadniając przy tym w sposób obszerny swoje stanowisko (art. 107 § 3 K.p.a.).

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 3 ust. 1 i 3 ustawy.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy prace w szczególnych warunkach to prace związane z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stanowisku; wykaz prac w szczególnych warunkach określa załącznik nr 1 do ustawy. Ustawodawca w ustępie 2 w/w artykułu określił jednocześnie czynniki ryzyka. Są one związane z następującymi rodzajami prac, a mianowicie po pierwsze wykonywane w szczególnych warunkach determinowanych siłami natury. Są to prace pod ziemią, prace na wodzie, prace pod wodą, prace w powietrzu. Poza sporem jest, że skarżący nie wykonuje tego rodzaju prac i w tym zakresie stanowisko organu nie budzi żadnych wątpliwości. Po drugie czynnikami ryzyka, o których mowa w ust. 1 art. 3 ustawy są prace wykonywane w szczególnych warunkach determinowanych procesami technologicznymi:

a) prace w warunkach gorącego mikroklimatu - prace wykonywane w pomieszczeniach, w których wartość wskaźnika obciążenia termicznego WBGT wynosi 28 °C i powyżej, przy wartości tempa metabolizmu pracownika powyżej 130 W/m2,

b) prace w warunkach zimnego mikroklimatu - prace wykonywane w pomieszczeniach o temperaturze powietrza poniżej 0 °C,

c) bardzo ciężkie prace fizyczne - prace powodujące w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny u mężczyzn - powyżej 8.400 kJ, a u kobiet - powyżej 4.600 kJ,

d) prace w warunkach podwyższonego ciśnienia atmosferycznego,

e) ciężkie prace fizyczne związane z bardzo dużym obciążeniem statycznym wynikającym z konieczności pracy w wymuszonej, niezmiennej pozycji ciała; przy czym ciężkie prace fizyczne to prace powodujące w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny u mężczyzn - powyżej 6.300 kJ, a u kobiet - powyżej 4.200 kJ, a prace w wymuszonej pozycji ciała to prace wymagające znacznego pochylenia i (lub) skręcenia pleców przy jednoczesnym wywieraniu siły powyżej 10 kG dla mężczyzn i 5 kG dla kobiet (wg metody OWAS pozycja kategorii 4) przez co najmniej 50 % zmiany roboczej.

W tym zakresie organ poddał szczegółowej ocenie oraz analizie warunki pracy skarżącego, zakres jego obowiązków, a także elementy wyposażenia stanowiska, a wnioski, do jakich doszedł w pełni zasługują na aprobatę. Zebrany materiał dowodowy uprawniał uznanie, że skarżący nie wykonuje pracy w szczególnych warunkach, o których stanowi art. 3 ust. 1 i ustawy, a które determinowane są procesami technologicznymi. Praca na stanowisku mechanika nie jest wykonywana w warunkach gorącego mikroklimatu, gdyż wartość obciążenia termicznego WBGT nie wynosi 280C i powyżej, przy wartości tempa metabolizmu pracownika powyżej 130W/mkw. Pomiary środowiska pracy na stanowisku pracy mechanika na Wydziale Elektrociepłowni wykazały wartości odpowiednio 27,30 C, przy metabolizmie 165 W/m2, zatem nie przekraczały poziomów czynnika ryzyka zawodowego, określonego w art. 3 ust. 2 pkt a ustawy. Zasadnie także uznał organ odwoławczy, że praca skarżącego nie jest świadczona w pomieszczeniach o temperaturze powietrza poniżej 00C, w warunkach podwyższonego ciśnienia, czy przy bardzo ciężkich pracach fizycznych, gdzie w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny wynosi powyżej 8400kJ, jak również w warunkach wykonywania ciężkiej pracy fizycznej związanej z bardzo dużym obciążeniem statycznym wynikającym z konieczności pracy w wymuszonej, niezmienionej pozycji ciała, przez co najmniej 50% zmiany roboczej. Dostrzec należy, że organ przyjął, że skarżący może wykonywać sporadycznie prace, w których wydatek energetyczny przekracza wartość 7438 kJ, przy jednoczesnej wymuszonej pozycji ciała, ze skręceniem i pochyleniem, ale praca tego rodzaju nie jest wykonywana, przez co najmniej 50% zmiany roboczej, a tym samym nie spełnia ustawowych warunków. Przyjęcie takiego stanowiska znajdowało uzasadnienie w kartach oceny ryzyka zawodowego, zatwierdzonych chronometrażach, wynikach lustracji stanowisk pracy oraz pomiarach środowiska pracy, w tym i przeprowadzonych w czasie trwającej kontroli zakładu pracy w dniu 19 lipca 2010 r. przez akredytowane laboratorium. Z akt administracyjnych wynika, że dokonana przez organ analiza zapisów kart oceny ryzyka zawodowego, instrukcji bhp, instrukcji technologicznych, poleceń pisemnych oraz lustracja stanowisk pracy wykazała, że mechanicy wykonują między innymi, prace spełniające kryterium zawarte w załączniku nr 1 do ustawy – w pkt 29 i 30. Są to odpowiednio: "prace bezpośrednio przy malowaniu, nitowaniu lub montowaniu elementów wyposażenia w pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze z utrudnioną wentylacją oraz prace wewnątrz cystern, kotłów, a także zbiorników o bardzo małej kubaturze po substancjach niebezpiecznych. Równocześnie trafnie organ zauważył, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy warunkiem uznania jako prac wykonywanych w szczególnych warunkach musiałaby być spełniona przesłanka wykonywania tego rodzaju prac w pełnym wymiarze, czego nie potwierdziły okoliczności sprawy.

Zebrany zatem w sprawie materiał dowodowy, który pozwalał na prawidłowe rozstrzygnięcie przedmiotowej, sprawy nie pozwalał na ustalenie, że praca wykonywana przez skarżącego na stanowisku mechanika jest wykonywana w szczególnych warunkach, o których stanowi art. 3 ust. 1 i 2 ustawy oraz załącznik nr 1 do ustawy.

Stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy za prace o szczególnym charakterze ustawodawca uznał prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej

sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia się; wykaz prac o szczególnym charakterze określa załącznik nr 2 do ustawy. W przypadku prac o szczególnym charakterze ustawodawca dominującą rolę przypisał ochronie innych osób przed niebezpieczeństwem, a więc decydujące znaczenie przypisał interesowi publicznemu, który wyraża się tym, że pracownik, który wykonuje szczególnie odpowiedzialne czynności może nie mieć już w pewnym wieku koniecznej na danym stanowisku sprawności psychofizycznej, ze względu na jej obniżenie podyktowane wiekiem. W interesie publicznym leży, więc odsunięcie takiego pracownika od wykonywania czynności obarczonych szczególnym ryzykiem.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ badał, czy w przypadku stanowiska mechanika występuje element szczególnej odpowiedzialności i szczególnej sprawności psychofizycznej, wymaganej od pracownika zatrudnionego na tym stanowisku. Dokonana analiza warunków pracy na stanowisku elektromontera pod kątem spełnienia przesłanek wykonywania prac o szczególnym charakterze nie pozwala jednak na przyjęcie, że czynności podejmowane na stanowisku mechanika odpowiadają definicji prac o szczególnym charakterze, oraz rodzajom prac wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy. Zgodzić należy się z organem, że wprawdzie mechanik wykonuje szereg zróżnicowanych czynności, wśród których można wyliczyć prace wykonywane z narażeniem na niebezpieczne czynniki chemiczne, w narażeniu na wysokie temperatury oraz w strefach zagrożonych wybuchem, lecz nie są one wykonywane permanentnie i nie mieszczą się w definicji prac przy bezpośrednim sterowaniu procesami technologicznymi mogącymi stwarzać zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej ze skutkami dla bezpieczeństwa publicznego (poz. 13 zał. nr 2 do ustawy) oraz prac przy bezpośrednim sterowaniu procesami technicznymi mogącymi spowodować awarię techniczną z poważnymi skutkami dla bezpieczeństwa publicznego (poz. 14 zał. nr 2).

Praca mechanika nie jest wykonywana w miejscach stwarzających zwiększone ryzyko powstania poważnej awarii przemysłowej, a to zbiornikach magazynowych gazu koksowniczego, zbiornikach benzolu, miejscu gromadzenia oleju płuczkowego, zakładowej stacji paliw, lokomotywowni, miejsca magazynowania butli wodorowych, czy miejsca magazynowania butli z propanem-butanem i na tych urządzeniach, a zatem nie można mówić, aby mechanik sterował procesami mogącymi stwarzać zagrożenie powstania poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 25 poz. 150 ze zm.) i przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 (stan klęski żywiołowej za który uznaje się m.in. awarię techniczną) ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. Nr 62, poz. 558)). Trafnie też w oparciu o "Program zapobiegania poważnym awariom" u pracodawcy uznał organ, że ewentualne nieprawidłowości w zakresie funkcjonowania Elektrociepłowni nie wpływają na zagrożenie powstania awarii technicznej, gdyż nakreślone scenariusze awarii nie wskazują na możliwość wywołania na skutek nieprawidłowości funkcjonowania elektrociepłowni awarii o skutkach stwarzających zagrożenie bezpieczeństwa publicznego, gdyż oddziaływanie skutków awarii ogranicza się do terenu zakładu pracy. Zaakceptować należy również ustalenia, jak i dokonaną ich ocenę, która sprowadza się do przyjęcia, że pracownik na stanowisku mechanika nie jest osobą bezpośrednio sterującą procesami technologicznymi lub technicznymi. Powyższe wynika jednoznacznie z lustracji stanowiska pracy, instrukcji stanowiskowych, dokumentów dotyczących oceny ryzyka zawodowego, jak i pisemnych poleceń oraz, że zastosowane rozwiązania techniczne oraz wdrożony system organizacji pracy przy urządzeniach i instalacjach elektrycznych gwarantuje, że skutki ewentualnych błędów mechanika nie stworzą zagrożenia publicznego w skali zakładu pracy, a tym bardziej poza jego obszarem.

Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności przeprowadzona u pracodawcy przez inspektora pracy kontrola, lustracja stanowisk pracy i ocena czynności wykonywanych przez skarżącego w dniach od 22 czerwca 2010 r. do dnia 22 lipca 2010 r., jak również pomiary środowiska pracy okazane przez pracodawcę i wykonane ponownie, w ramach realizacji decyzji inspektora pracy, przez akredytowane Laboratorium Pomiarów Środowiska w A z dnia 19 lipca 2010 r. nie uprawniały przyjęcie, że praca wykonywana przez skarżącego na stanowisku mechanika jest pracą świadczoną w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o jakiej stanowi art. 3 ust. 1 i 3 ustawy i w której występują czynniki ryzyka określone w ustępie 2 art. 3 ustawy, bądź prace wymienione w załącznikach nr 1 i 2 do ustawy. Zarzuty skarżącego, dotyczące przyjętych za postawę ustaleń warunków pracy, a w szczególności wartości wskaźnika obciążenia termicznego nie mogą zostać uwzględnione, gdyż organ dysponował konkretnymi wynikami pomiarów, które zostały przeprowadzone przez akredytowaną jednostkę, powtórzonymi w czasie trwania kontroli (lipiec 2010 r.). Wyniki, zatem pomiarów były aktualne, a tym samym musiały podlegać ocenie i uwzględnieniu. Podkreślić należy nadto, że przedstawione pomiary wskaźnika WBGT przy określonym metabolizmie oraz wielkości wydatku energetycznego wykonane zostały zgodnie z PN-EN27243:2005 Środowiska gorące i stąd też organ nie miał podstaw do ich nieuwzględnienia lub negowania. Tak, więc twierdzenia skarżącego zawarte zarówno w treści odwołania (dotyczące istnienia pomieszczeń z niską temperaturą, czy wykonywania w praktyce, jak to określił skarżący prac przy kotle przemysłowym będącym pod ciśnieniem lub na armaturze, bez rozprężania), a także w skardze oraz pismach procesowych nie znajdują żadnego uzasadnienia, ani potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i skarżący na te okoliczności nie przedstawia żadnych dowodów, ani w tym zakresie nie składa żadnych wniosków dowodowych. Co więcej w zakresie pomiarów środowiska pracy, skarżący w uzasadnieniu odwołania stwierdza wręcz, że: "pomiary zostały wykonane poprawnie, tylko nie w warunkach zwykle panujących przy pracach mechaników." Powyższe oznacza, więc, że pomiary zostały wykonane w warunkach wymaganych i przewidzianych przepisami bhp. Również nie można zaaprobować wywodów skarżącego, że posiadanie uprawnień i wykonywanie prac spawalniczych uzasadnia wpisanie jego stanowiska do wykazu stanowisk uprawnionych do emerytury pomostowej (praca w szczególnych warunkach). Bowiem, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, w wykazie tych prac, wymienionych w załączników nr 1 do przedmiotowej ustawy (poz. 28), znajdują się jedynie prace bezpośrednio przy spawaniu łukowym lub cięciu termicznym w pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze, z utrudnioną wentylacją (podwójne dna statków, zbiorniki, rury itp.), przy czym sam skarżący przyznał, że od 2002 r. nie pracuje jako spawacz ciśnieniowy (vide protokół z rozprawy, karta 78).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 8, poz. 589 ze zm.), który przewiduje, że jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że udzielenie inspektorowi pracy informacji w sprawach objętych kontrolą przez pracownika lub osobę, o których mowa w ust. 1 pkt 3, mogłoby narazić tego pracownika lub osobę na jakikolwiek uszczerbek lub zarzut z powodu udzielenia tej informacji, inspektor pracy może wydać postanowienie o zachowaniu w tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości tego pracownika lub osoby, w tym danych osobowych, stwierdzić należy, że powyższa okoliczność podniesiona została w toku postępowania sądowego, a z lektury akt nie wynika, aby skarżący w toku postępowania administracyjnego informował organ o szykanowaniu go przez pracodawcę, czy innych zachowaniach kierownictwa, które mogłyby wskazywać na to, że jego kontakty z inspektorem pracy mogą narazić go na jakikolwiek uszczerbek lub zarzut z powodu udzielenia informacji, czy złożenia wyjaśnień w kwestiach dotyczących prowadzonego postępowania. Przypomnieć należy, że inspektor pracy poinformował skarżącego o jego uprawnieniach, a w sprawę umieszczenia stanowiska mechanika w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze zaangażowane były związki zawodowe działające w zakładzie pracy.

Wobec wyartykułowania przez skarżącego zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIP, który stanowi, że do zakresu działania okręgowego inspektora pracy należy w szczególności rozpatrywanie odwołań od nakazów i innych decyzji inspektorów pracy stwierdzić należy, że wniesione przez skarżącego odwołanie rozpoznane zostało przez właściwy organ, a to Okręgowego Inspektora Pracy PIP w Opolu.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.