Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1208/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 10 pkt 3
journal: Dz.U. 1982 nr 35 poz 230
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. A. F. sprawy ze skargi "A" s. c. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Prezydent Miasta R. wydał decyzję nr [...] , którą odmówił cofnięcia zezwoleń wydanych przez Prezydenta Miasta R. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych nr: [...] do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo, nr [...] powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa), nr [...] powyżej 18% zawartości alkoholu, z [...] 2004r. w punkcie sprzedaży Klub "A" R. ul. [...] wydanych "B " s. c. T. N. E. P..

Wydając decyzję wskazano, iż w dniu [...] 2008r. do organu wpłynęło pismo Komendy Miejskiej Policji w R. z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o w/w numerach w punkcie sprzedaży Klub "A" w R. z uwagi na powtarzające się zakłócenia porządku publicznego wewnątrz oraz najbliższej okolicy tegoż klubu jak i na interwencje policjantów KMP w R. oraz KP w R. –N., dotyczących zakłócania porządku publicznego w okolicy klubu i w samym klubie. Podkreślono, iż na skutek licznych interwencji Komenda Miejska Policji prowadziła postępowania między innymi o nr: [...],[...] w sprawie pobicia mieszkańca Ł. ; [...],[...] w sprawie bójki grupy mężczyzn. Ponadto poinformowano, że w okresie od początku 2007r. do stycznia 2008r. odnotowano w samym lokalu lub jego pobliżu 34 interwencje.

Wniosek Komendy uwzględniono i w dniu [...] 2008r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwoleń Prezydenta Miasta R. na sprzedaż napojów alkoholowych powiadamiając o tym fakcie Komendę Miejską Policji w R., Prokuraturę Rejonowa w R. oraz wspólników s. c. "B".

Pismem z [...] 2008r. Prokuratura Rejonowa w R. zgłosiła udział w postępowaniu administracyjnym w sprawie o cofnięcie zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w Klubie "A" w R..

W toku postępowania działając w trybie art. 50 § 1 K.p.a wezwano świadków zdarzeń mających miejsce w lokalu Klub "A" lub w jego pobliżu, którzy bądź to zostali przesłuchani w charakterze świadków lub złożyli wyjaśnienia na piśmie. I tak świadkowie wyjaśnili: M. D., że w dniu [...] 2008r. z grupą znajomych spożywał alkohol zakupiony w Klubie "A", a następnie uczestniczył w bójce w okolicach tego lokalu; Sz. T., że [...] 2008r. był przypadkowym świadkiem bójki w okolicach lokalu "A" i nie wie czy pozostali uczestnicy bójki spożywali alkohol w tym klubie, A. A., że [...] 2008r. z grupą spożywała alkohol zakupiony w Klubie "A", a następnie uczestniczyła w bójce w okolicach tego lokalu; Sz. K., że [...] 2008r. z grupą znajomych spożywał alkohol zakupiony w Klubie "A", a następnie uczestniczył w bójce w okolicach tego lokalu; J. S., że w [...] 2008r. spożywał zakupiony w Klubie "A" alkohol, a następnie uczestniczył w bójce w okolicach tego lokalu, M. B., że spożywał alkohol zakupiony w klubie w dniu [...] 2008r. jednak nie wie czy uczestnicy bójki spożywali alkohol zakupiony w tym lokalu; B. L, że bezpośrednio przed zajściem wraz ze znajomymi spożywał alkohol zakupiony w w/w lokalu, jednakże nie wie czy inni uczestnicy bójki spożywali alkohol zakupiony w tym lokalu; P. S., że w dniu [...]2007r. bezpośrednio przed zajściem nie spożywał alkoholu zakupionego w lokalu "A", oraz nie wie czy pozostali uczestnicy zajścia spożywali alkohol zakupiony w tym lokalu, T. M., że bezpośrednio przed zajściem w dniu [...] 2007. nie spożywał alkoholu zakupionego w klubie "A" lecz w innym miejscu, oraz nie wie czy pozostali uczestnicy zajścia spożywali alkohol zakupiony w tym lokalu; M. Z., że [...] 2007r. udał się nietrzeźwy do w/w lokalu, gdzie próbował kupić alkohol jednakże mu odmówiono i został wyprowadzony przez ochronę, nie spożywał alkoholu zakupionego w lokalu "A" lecz alkohol zakupiony w innym miejscu; Ł. Z., zeznał że nie mógł być świadkiem interwencji w Klubie "A" gdyż przebywał poza granicami kraju, M. K., że nie pamięta zdarzenia opisanego w wezwaniu, ponadto na dyskoteki zawsze jeździ samochodem, wobec czego nie spożywa tam alkoholu, K. M. co do bójki z [...] 2007r., iż bezpośrednio przed zajściem nie spożywał alkoholu zakupionego w lokalu "A" oraz nie wie czy inni uczestnicy zajścia spożywali alkohol zakupiony w tym lokalu; T. Z. zeznał w odniesieniu do bójki z [...] 2007r. mającej miejsce w okolicach punktu sprzedaży hamburgerów przy ul. [...] oraz bójki w okolicach mostu obok "C", iż bezpośrednio przed zajściem nie spożywał alkoholu zakupionego w lokalu "A" oraz nie wie czy pozostali uczestnicy spożywali alkohol zakupiony w tym lokalu.

W konsekwencji zebranego materiału dowodowego organ I instancji powołując się na art.18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zgodnie, z którym organ zezwalający cofa zezwolenie w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego wskazał, iż w przedmiotowej sprawie jedynie w jednym zajściu z [...] 2008r. osoby uczestniczące w zdarzeniu spożywały alkohol zakupiony w Klubie "A". W wyniku bójki doszło do naruszenia porządku publicznego oraz interwencji policji. W pozostałych natomiast przypadkach, zdaniem organu, materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala na uznanie, iż istnieje związek przyczynowy pomiędzy zakłócaniem porządku publicznego, a sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu Klub "A".

Konkludując organ stwierdził, iż w świetle art. 18 ust.10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, opisane przypadki zakłócania porządku publicznego nie wyczerpują przesłanek tego przepisu, gdyż nie wystąpiły dwa takie zdarzenia w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy.

W odwołaniu wniesionym przez Prokuratora Rejonowego w R. postawiono zarzut, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego czym naruszył przepisy art. 7 Kpa w zw. z art. 77 § 1 i 80 Kpa. Zwrócono uwagę, iż Komendant Miejski Policji w R. przekazał do organu I instancji informacje dotyczące 10 zdarzeń, które zdaniem Policji wypełniały przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jednakże nie wszystkie osoby zostały przesłuchane bądź też złożyły pisemne oświadczenie. Organ I instancji nie pojął także działań w celu ustaleń w zakresie aktualnego miejsca zamieszkania świadków, którzy nie mieszkali pod wskazanymi adresami. Ponadto Prokurator Rejonowy w R. w odwołaniu wskazał również na możliwość skorzystania z innych środków dowodowych mogących mieć wpływ na ustalenie stanu faktycznego, z których to nie skorzystał organ I instancji. tj. dowodów z akt spraw karnych i o wykroczenia.

Decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001r. nr 79 poz. 856 z późń. zm.) oraz art.138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98 poz.1071 z późń. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Rejonowego w R. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy cofnięcia zezwoleń Prezydenta Miasta R. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych

- nr [...] do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo,

- nr [...] powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa),

- nr [...] powyżej 18% zawartości alkoholu z dnia [...] 2004r. w punkcie sprzedaży Klub "A" R. ul. [...] wydanych "B" s .c. T. N. E. P. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z zawartą w art. 7 Kpa zasadą prawdy obiektywnej w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes publiczny i słuszny interes obywateli. SKO podkreśliło, iż realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim regulacje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. I tak wg art. 77 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. SKO podniosło powołując się na W. Siedleckiego Postępowanie cywilne, Warszawa 1972, str. 301, iż przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, natomiast przez pojęcie dowodu należy rozumieć "środek dowodowy, a zatem ten środek, który umożliwia dowodzenie, a więc pozwala na przekonanie się o istnieniu lub nieistnieniu oznaczonych faktów, a tym samym o prawdziwości względnie prawdziwości twierdzeń o tych faktach" . Dalej SKO wskazało, iż w całości podziela pogląd, wyrażony przez odwołującego, iż organ I instancji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego czym naruszył przepisy art. 7 Kpa w zw. z art. 77 § 1 i 80 Kpa. SKO zwróciło przy tym uwagę, iż Komendant Miejski Policji w R. przekazał do organu I instancji informacje dotyczące 10 zdarzeń które zdaniem Policji wypełniały przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z podaniem danych świadków przedmiotowych zdarzeń jednakże nie wszystkie osoby zostały przesłuchane bądź też złożyły pisemne oświadczenie. Podniesiono także, iż organ I instancji nie podjął ustaleń w zakresie aktualnego miejsca zamieszkania świadków, którzy nie mieszkali pod wskazanymi adresami jak i nie skorzystał z innych środków dowodowych, które mogły wpłynąć na ustalenie stanu faktycznego tj. dowodów z akt spraw karnych i o wykroczenia.

W skardze złożonej przez wspólników s.c. "B" T. N. i E. P. zaskarżono w/w decyzję w całości zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 Kpa. przez przyjęcie, że zachodzi potrzeba prowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części, kiedy takiej potrzeby nie było. Zdaniem skarżących postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i nie zachodziła potrzeba powtarzania postępowania dowodowego ani w całości ani w znacznej części. Podniesiono także, iż Komenda Miejska Policji w R. zawiadomiona o terminach czynności procesowych miała możliwość składania wniosków dowodowych, czego nie uczyniono prezentując dopiero w postępowaniu odwoławczym pogląd , że obowiązek dopuszczenia tych dowodów spoczywał na organie I instancji. Postawiono także zarzut braku legitymacji Prokuratora do "zaskarżenia decyzji". W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz obciążenie Skarbu Państwa — Prokuraturę Rejonową w R. kosztami niniejszego postępowania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu wydanej decyzji i wskazując na art. 183 kpa jako potwierdzający prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym prokuratora i wniesienia odwołania .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.): "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z ze zm.; dalej powoływana jako p.p.s.a.) wynika zaś, iż zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wyłącznie w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) lub w innych przepisach (art.145 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). W ocenie Sądu przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 15 K.p.a. "Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne". Oznacza to, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Nie może więc ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy i nie sprowadza się do kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do legalności orzeczenia organu I instancji. Pogląd ten znajduje oparcie w redakcji art. 138 K.p.a. który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. W świetle powołanego przepisu obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy, zamiast uchylenia decyzji organu I instancji i przekazywania do ponownego rozpoznania, w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości, istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ drugiej instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 K.p.a.). Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji może być podjęta tylko w sytuacjach, które zostały określone w art. 138 § 2 K.p.a.

W tym miejscu przypomnieć należy treść art. 138 § 2 K.p.a w myśl którego: Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Z przepisu tego wynika, iż ustawodawca przewidział możliwość uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, tylko wówczas, gdy zostały spełnione wymienione w nim przesłanki, tj. gdy organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadzone postępowanie nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 K.p.a. Ponadto organ odwoławczy stosując art. 138 § 2 K.p.a. powinien w uzasadnieniu swojej decyzji kasacyjnej uzasadnić istnienie przesłanek w nim wymienionych.

Kontrola sądowoadministracyjna decyzji kasacyjnych wydanych w trybie art. 138 § 2 K.p.a. sprowadza się zatem do badania, czy sytuacja o jakiej mowa w powołanym przepisie zaistniała w spornej sprawie.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji wskazano, jako przesłankę uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, fakt, że koniecznym jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części. W ocenie organu konieczność taka powstała z uwagi na fakt, iż organ pierwszej instancji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego , co w konsekwencji spowodowało przedwczesne zakończenie postępowania administracyjnego. W tym względzie organ odwoławczy powołał się na pisemne informacje Komendanta Miejskiego Policji w R. dotyczące powiadomienia organ administracji I instancji o 10 zdarzeniach i osobach w nich uczestniczących, które to zdarzenia w ocenie tegoż organu uzasadniały stosownie do regulacji art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi możliwość cofnięcia zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w Klubie" A" wydanych dla "B" s.c. T. N. i E. P..

SKO wskazało, iż organ nie przesłuchał wszystkich osób będących świadkami wskazanych zdarzeń bądź nie odebrał od nich stosownych w tym zakresie wyjaśnień. Nie podjął także stosownych działań mających na celu ustalenie aktualnych miejsc zamieszkania świadków. Wskazano również, iż pomimo istnienia innych środków dowodowych w postaci dowodów z akt spraw karnych i o wykroczenia nie podjęto próby skorzystania z nich, co skutkuje brakami w ustaleniach stanu faktycznego sprawy. Zatem przy istnieniu w załatwianiu przedmiotowej sprawy uchybień skutkujących naruszeniem realizacji zasad ogólnych z art. 7 , 77 i 80 k.p.a. oraz przy jednoczesnym bezspornym stwierdzeniu zaistnienia zdarzenia w dniu [...] 2008r wyczerpującego, w ocenie organu I instancji, dyspozycję z regulacji art. 18 ust. 10 pkt 3 w/w ustawy stwierdzić trzeba, iż w istocie rzeczy słusznie wskazano, iż w sprawie konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części. W ustawie K.p.a. brak jest określenia, co oznacza "przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części". Odpowiedź na to pytanie musi znaleźć oparcie na tle okoliczności sprawy. Sąd podziela zdanie organu odwoławczego, iż organ pierwszej instancji nie ustalił stanu faktycznego sprawy w sposób kompletny, wobec pominięcia przesłuchania wszystkich świadków zdarzeń dotyczących zakłócania porządku publicznego wewnątrz oraz najbliższej okolicy Klubu "A" w okresie od początku 2007r. do stycznia 2008r. i nie skorzystania z innych, dostępnych organowi środków dowodowych. To zaś w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy stanowi o konieczności prowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Przypomnieć trzeba, iż zgodnie z art.18 ust.1 z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". W myśl zaś art. 18 ust. 10 pkt 3 tej ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku: powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Zestawiając tę regulację z informacjami skierowanymi przez organy ścigania do Prezydenta Miasta R. w zakresie wskazania zarówno zdarzeń mogących wyczerpywać treść tejże regulacji jak i świadków uczestniczących w tych zdarzeniach uznać trzeba, iż istotnie, przedwczesnym było wydanie decyzji o odmowie cofnięcia zezwoleń wydanych przez Prezydenta Miasta R. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o numerach: [...] , [...],[...] z dnia [...] 2004r. w punkcie sprzedaży Klub "A" R. ul. [...] wydanych "B" s.c. T. N. E. P.. W sytuacji zatem, gdy sprawa nie została wyjaśniona w znacznej części przez organ pierwszej instancji w stopniu dostatecznym dla potrzeb rozstrzygnięcia w zakresie cofnięcia w/w zezwoleń Prezydenta Miasta R. organ odwoławczy nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia w sprawie jak rozstrzygnięcie w trybie art. 138 § 2 Kpa.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że istniały uzasadnione przyczyny do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej. Odnosząc się do zarzutu baku legitymacji prokuratora do zaskarżenia decyzji pierwszoinstancyjnej z uwagi na okoliczność, iż wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie złożony był przez Komendę Miejską Policji to stwierdzić trzeba, iż nie jest zasadny. Zgodnie z art. 183 § 1K.p.a prokuratorowi służy prawo udziału w każdym stadium postępowania w celu zapewnienia, aby postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z prawem. Organ administracji publicznej zawiadamia prokuratora o wszczęciu postępowania oraz o toczącym się postępowaniu w każdym przypadku, gdy uzna udział prokuratora w postępowaniu za potrzebny (§ 2). Prezydent Miasta R. zawiadomieniem z [...] 2008r. o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia zezwoleń tegoż organu wydanych przez Prezydenta Miasta R. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o numerach: [...] , [...] , [...] z dnia [...] 2004r. w punkcie sprzedaży Klub "A" R. ul. [...] wydanych F.H.U. "B" s.c. T. N. E. P. powiadomił o tym fakcie Prokuraturę Rejonową w R.. Pismem z [...] 2008r. Prokurator Rejonowy w R. zgłosił udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną tu decyzją. To działanie, zgodnie z art. 188 kpa, który to stanowi, iż prokuratorowi, który bierze udział w postępowaniu w przypadkach określonych w art. 182-184, służą prawa strony, spowodowało, iż prokurator mógł w pełni skorzystać z tych uprawnień, które przepisy kpa przyznają stronie. W konsekwencji powyższego Prokurator Rejonowy, jako biorący udział w postępowaniu przed organem I instancji był uprawniony do wniesienia odwołania od wydanej przez Prezydenta Miasta R. decyzji administracyjnej.

Nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. złożony na rozprawie o umorzenie postępowania sądowego w sprawie z uwagi na umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych "B". Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Taka jednak sytuacja nie zaistniała w sprawie. W przedmiotowej sprawie sąd administracyjny nie został bowiem pozbawiony przedmiotu kontroli, która dotyczyła legalności decyzji kasacyjnej z dnia 16 września 2009r. Zauważyć należy, iż Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania. Tymczasem decyzja na, którą powołał się Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. dotyczyła umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych "B" z dnia [...] 2010r. Tym samym, gdy decyzja ta była wydana po dacie zaskarżonej tu decyzji, nie można uznać by postępowanie sądowe dotyczące decyzji kasacyjnej stało się bezprzedmiotowe.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.