Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 673/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 59 ust. 2, art. 64 ust. 1, 74 ust. 3a, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2373
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska-Matela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 30 marca 2022 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO", "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania P. P. oraz odwołania A. W. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z 17 września 2020 r., [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni słonecznej "S. " o mocy do 10 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach o nr geod. [...] i [...], obręb S. i określającą warunki i wymagania dotyczące realizacji przedsięwzięcia – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Pismem z 04 marca 2020 r. P. Sp. z o.o. (dalej jako "Inwestor") zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy W. (dalej jako "Burmistrz", "organ I instancji") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni słonecznej "S. " o mocy do 10 MW wraz z infrastruktura towarzyszącą, na działkach o nr geod. [...] i [...], obręb S., gm. W. (dalej jako "Przedsięwzięcie"). Inwestor załączył Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia. Wniosek został uzupełniony pismem z 25 marca 2020 r.

Pismem z 30 marca 2020 r. Burmistrz zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego.

W opinii sanitarnej z 08 kwietnia 2020 r., [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. (dalej jako "PPIS") wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Opinią z 15 kwietnia 2020 r., [...], Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. (dalej jako "Dyrektor Zlewni") nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W opinii z 23 kwietnia 2020 r., [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (dalej jako "RDOŚ") wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wskazał na warunki i wymagania jakie należy uwzględnić w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Pismem z 29 czerwca 2020 r. Burmistrz wezwał Inwestora do odniesienia się do uwag stron postępowania, czego Inwestor dokonał pismem z 02 lipca 2020 r.

Pismem z 17 sierpnia 2020 r. stanowisko w sprawie przedstawiła strona – A. W. (dalej jako "Skarżąca").

Dnia 17 września 2020 r. Burmistrz decyzją o sygn. [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni słonecznej "S. " o mocy do 10 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach o nr geod. [...] i [...], obręb S..

Odwołanie od decyzji wniósł P. P., który stwierdził, że inwestycja będzie powodować zagrożenie pożarowe oraz spadek wartości ziemi i budynków.

Ponadto odwołanie wniosła Skarżąca, zarzucając naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2, art. 62 ust. 2. art. 71 oraz art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Odwołanie organ I instancji doręczył 15 grudnia 2021 r., po uchyleniu poprzedniej decyzji SKO z 18 grudnia 2020 r., [...], wyrokiem WSA w Poznaniu z 22 lipca 2021 r., IV SA/Po 323/21.

Decyzją z 30 marca 2022 r., wskazaną we wstępie, SKO utrzymało zaskarżoną decyzję Burmistrza w mocy.

W uzasadnieniu przytoczyło powyższy stan faktyczny i stwierdziło, że odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Zaznaczyło, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 71, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 oraz art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej jako "ustawa środowiskowa"). Organ I instancji wziął pod uwagę kartę informacyjną przedsięwzięcia, stanowiska stron oraz Dyrektora Zlewni, PPIS i RDOŚ – wszystkie trzy organy stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ II instancji zacytował odpowiednie fragmenty opinii ww. organów.

W ocenie SKO odwołanie P. P. jest niezasadne, zwłaszcza że nie podnosi on żadnych argumentów potwierdzających naruszenie prawa. Burmistrz uzasadnił swoje stanowisko, zwrócił się do organów mających specjalistyczną wiedzę i dokonując własnej oceny z wiedzy tej skorzystał. W decyzji zawarto zalecenia organów i dokonano ich analizy oraz implementacji do decyzji. Ponadto organ I instancji zebrał kompletną dokumentację i dokonał jej szczegółowej oceny.

Także odwołanie Skarżącej SKO uznało za niezasadne. Jej stanowisko, że organy opiniujące winny zająć stanowisko uwzględniając pisma z dni 15 czerwca 2020 r., 25 czerwca 2020 r. oraz 20 sierpnia 2020 r. jest niezasadne. Inwestor odpowiadał w toku postępowania na pytania stron, nie skutkowało to jednak modyfikacją wniosku bądź karty informacyjnej przedsięwzięcia, która uzasadniałaby konieczność ponownego zajęcia stanowiska przez organy współdziałające. Twierdzenie, że każda negatywna ocena przedsięwzięcia dokonana przez stronę postępowania powinna skutkować ponownym stanowiskiem organów współdziałających prowadziłaby do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. Odnosząc się do wiadomości e-mail z 14 października 2020 r., dotyczącej gatunków zwierząt występujących na obszarze obwodu łowieckiego [...] – Skarżąca wykazała w jaki sposób realizacja planowanego przedsięwzięcia miałaby zagrażać tym gatunkom. RDOŚ wyraźnie wskazał, że przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na siedliska i korytarze ekologiczne, a także brak jest zagrożeń dla obszaru [...]. Nie wystąpi kumulowanie oddziaływania przedsięwzięcia z przedsięwzięciami o podobnym charakterze, z uwagi na brak innych przedsięwzięć o takim charakterze w obszarze oddziaływania. Przedsięwzięcia takie nie są również planowane. Przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na różnorodność biologiczną i wykorzystanie zasobów naturalnych. Sposób montażu paneli nie będzie powodował znaczącej ingerencji w środowisko roślinne i zwierzęce. Przedsięwzięcie nie będzie emitować substancji do powietrza. Emisja hałasu będzie miała miejsce tylko w trakcie budowy stacji. Oddziaływanie to ustanie po zakończeniu prac. W związku z realizacją przedsięwzięcia nie przewiduje się wystąpienia awarii bądź katastrof naturalnych. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie się tym samym wiązała z zagrożeniami dla życia ludzi, w tym wynikającymi z emisji. realizacja przedsięwzięcia na etapie realizacji nie będzie się wiązać z nadmiernym powstawaniem odpadów. Odpady powstałe w związku z konserwacją urządzeń będą na bieżąco usuwane. przedsięwzięcie nie powinno stanowić zagrożenia dla wskazanych w tym przepisie obszarów i wód, w tym obszarów [...], oddalonych minimum na odległość 1,7 km. Z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia nie można mówić o wpływie na obszary morskie, górskie i uzdrowiskowe. przedsięwzięcie nie będzie powodować transgranicznego oddziaływania' na środowisko. Nie będzie występować kumulacja oddziaływania z podobnymi przedsięwzięciami. Nie przewiduje się emitowania substancji przez przedsięwzięcie oraz negatywnego oddziaływania o charakterze akustycznym. Organ I instancji zasadnie stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie obu decyzji, zasądzenie kosztów i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zarzuciła naruszenie:

1) art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1029; dalej: u.u.i.ś.), przez nieuznanie skarżącej za stronę postępowania i w konsekwencji niedoręczenie skarżącej zaskarżonej decyzji, mimo, iż skarżąca jest podmiotem, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę,

2) art. 59 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 17 u.u.i.ś. przez błędne przyjęcie, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, mimo że planowana inwestycja położona jest na obszarze powiązanym z obszarem [...] i pominięcie, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar [...],

3) art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. c, d, e i g u.u.i.ś. przez błędne przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na różnorodność biologiczną i wykorzystanie zasobów naturalnych, a sposób montażu paneli nie spowoduje znaczącej ingerencji w środowisko roślinne i zwierzęce oraz nie będzie emitować substancji do powietrza, a emisja hałasu będzie miała miejsce tylko w trakcie budowy stacji i oddziaływanie ustanie po zakończeniu prac oraz że przedsięwzięcie nie spowoduje wystąpienia awarii bądź katastrof naturalnych i nie wiąże się z zagrożeniami dla życia ludzi w tym wynikających z emisji, podczas gdy planowana inwestycja będzie miała bezpośredni i negatywny wpływ na otoczenie, w tym będzie ingerować wprost i negatywnie na środowisko roślinne i zwierzęce oraz cały ekosystem, jak i życie zamieszkującej te tereny ludności,

4) art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. f u.u.i.ś. przez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja na etapie realizacji nie będzie związana z nadmiernym powstawaniem odpadów, a te które powstaną będą na bieżąco usuwane, podczas gdy w rzeczywistości nie da się uniknąć przy takim zakresie planowanej inwestycji, zwiększonego powstawania odpadów, a te które będą w związku z tym produkowane, będą miały znaczący wpływ na środowisko,

5) art. 63 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. przez błędne założenie, że przedsięwzięcie nie powinno stanowić zagrożenia dla obszarów i wód, w tym obszarów [...], podczas gdy bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie ma możliwości stwierdzenia tego faktu,

6) art. 63 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. przez błędne założenie, że w przypadku planowanej inwestycji nie nastąpi kumulacja oddziaływania z podobnymi przedsięwzięciami i nie przewiduje się emitowania substancji przez przedsięwzięcie oraz negatywnego oddziaływania o charakterze akustycznym, podczas gdy przepis stanowi o powiązaniach z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia — w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem i pominięcie, że planowana inwestycja skumulowana jest z prowadzonymi bądź planowanymi przedsięwzięciami.

W uzasadnieniu rozwinęła argumentację zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej wniesienie po terminie, a ew. oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z 08 lipca 2022 r., IV SA/Po 410/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę, jako wniesioną po terminie. Wskutek zażalenia Skarżącej na powyższe postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 września 2022 r., III OZ 543/22, uchylił ww. postanowienie WSA. Wobec powyższego, sprawa została zarejestrowana pod nową sygnaturą: IV SA/Po 673/22.

Na rozprawie w dniu 15 grudnia 2022 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 marca 2022 r., [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z 17 września 2020 r., [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni słonecznej "S. " o mocy do 10 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach o nr geod. [...] i [...], obręb S. i określającą warunki i wymagania dotyczące realizacji przedsięwzięcia – Sąd nie stwierdził naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że w sprawie, co zasygnalizowało SKO w zaskarżonej decyzji, zapadł wyrok WSA w Poznaniu z 22 lipca 2021 r., IV SA/Po 323/21, którym Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2020 r., [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z 17 września 2020 r., sygn. [...] Sąd wskazał w wyroku, że od decyzji Burmistrza zostały złożone dwa odwołania w różnych datach, oba z zachowaniem terminu, natomiast SKO nie wypowiedziało się co do odwołania Skarżącej. Z uwagi na rodzaj stwierdzonego naruszenia o procesowym charakterze Sąd nie był uprawniony do wypowiadania się co do meritum sprawy.

Następnie zauważyć należy, że choć nie wynika to jasno z sentencji decyzji organu II instancji, a jedynie z fragmentu jej uzasadnienia – decyzja Burmistrza nie tylko stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, ale też określa warunki i wymagania dotyczące realizacji przedsięwzięcia. Kwestia ominięcia powyższego w sentencji decyzji organu II instancji, wobec braku wątpliwości co do decyzji objętej postępowaniem odwoławczym oraz jej postanowień, nie miała jednak, w ocenie Sądu, wpływu na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu nieuznania Skarżącej za stronę (tj. naruszenia art. 74 ust. 3a ustawy z 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – aktualnie: Dz.U. z 2021 r., poz. 2373 z późn. zm., zwanej dalej "u.u.i.ś"), który to zarzut został umotywowany w skardze wykazaniem interesu prawnego Skarżącej jako właścicielki nieruchomości graniczącej z działkami, na których planowana jest inwestycja i wskazaniem, że "już z tych względów zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona" – stwierdzić trzeba, że zarzut ten jest zupełnie niezrozumiały.

W myśl wskazanego przepisu stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się:

1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;

2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Zauważyć należy, że organ II instancji rozpoznał odwołanie Skarżącej, co samo w sobie świadczy już o uznaniu jej za stronę w prowadzonym postępowaniu – w przeciwnym przypadku winien bowiem umorzyć postępowanie odwoławcze lub – względnie – odmówić jego wszczęcia. Skarżąca została także wyraźnie wskazana w rozdzielniku do sprawy, jako jedna z 13 stron postępowania. Zgodnie zaś z końcowym fragmentem zaskarżonej decyzji – zaskarżoną decyzję otrzymały strony wskazane w rozdzielniku w drodze obwieszczenia. W decyzji organu I instancji wskazano, że decyzję otrzymuje Inwestor, a pozostałe strony postępowania zgodnie z art. 49 k.p.a. Dodatkowo, jak wynika z akt sprawy – Skarżąca aktywnie uczestniczyła w postępowaniu – m.in. zapoznawała się z aktami sprawy czy wnosiła uwagi, do których następnie, po przekazaniu jako "uwag strony postępowania", odnosił się Inwestor.

Zgodnie z art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. [w brzmieniu obowiązującym od 24 września 2019 r.] jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zasadnie zatem organy zastosowały w sprawie art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), "doręczając" decyzję Skarżącej w drodze obwieszczenia dochował procedury. Brak bezpośredniego (tj. za pośrednictwem poczty na adres domowy) doręczenia stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym czy doręczenia decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, wobec prawnie dopuszczonej możliwości zastosowania zawiadomienia w trybie obwieszczenia nie może świadczyć o pozbawieniu strony możliwości udziału w postępowaniu (por. wyrok WSA w Gdańsku z 08.06.2022 r., II SA/Gd 43/22).

W zakresie drugiego z zarzutów skargi – Skarżący zarzucił naruszenie art. 59 ust. 2 u.u.i.ś., który stanowi, że realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...], jeżeli:

1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar [...], a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony;

2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...] został stwierdzony na podstawie art. 97 ust. 1.

Konieczne jest zatem wskazanie, że przywołany art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. stwierdza, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

W niniejszej sprawie organy zasadnie wskazywały – co nie było kwestionowane przez Skarżącą, lecz przeciwnie, w pełni akceptowane, o czym świadczą dalsze zarzuty skargi – że planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839, zwanego dalej "rozporządzeniem ws. przedsięwzięć") do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Nie sposób zdaniem Sądu wywodzić zatem, co zdaje się czynić Skarżąca, że planowane przedsięwzięcie spełnia jednocześnie przesłanki z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., jak i art. 59 ust. 2 u.u.i.ś., tzn. że jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, jak i innym przedsięwzięciem. Zarzuty te nie mogły zatem odnieść oczekiwanego przez Skarżącą skutku.

Zaznaczyć należy, że jeżeli przedmiotem postępowania środowiskowego jest przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, to sporządzenie raportu oddziaływania oraz przeprowadzenie postępowania środowiskowego w pełnym zakresie jest obligatoryjne w każdym przypadku. Natomiast w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko [jak ma to miejsce w niniejszej sprawie] takie pełne postępowanie jest wymagane tylko wówczas, jeżeli czynności wstępne potwierdzą taką konieczność. Na te czynności wstępne składa się zasięgnięcie opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 u.u.i.ś. oraz zbadanie Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia przez organ I instancji pod kątem kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 wskazanej ustawy. Jednocześnie uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie oznacza jeszcze zgody na jej realizację. W toku procedury o ustalenie warunków zabudowy dochodzi do ważenia interesów: publicznego oraz prywatnego. W toku zaś postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę analizowane są zaś kwestie techniczno-budowlane planowanej inwestycji. (por. wyroki WSA w Krakowie z 05.04.2019 r., II SA/Kr 1632/18, WSA w Poznaniu z 05.02.2020 r., IV SA/Po 799/19).

Zarazem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z 14.07.2017 r., IV SA/Wa 978/17).

Na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś. organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest Burmistrz, który wydał decyzję I instancji w niniejszej sprawie. W związku powyższym inwestor do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia przedłożył dokumentację zgodnie z art. 74 ust. 1 u.u.i.ś., w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia.

Jak stanowi art. 84 ust. 1 u.u.i.ś., w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 u.u.i.ś., postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, wydaje się po zasięgnięciu opinii:

1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3a, 10-19 i 21-28, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b;

3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy;

4) organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne.

Takie opinie w niniejszej sprawie zostały zasięgnięte: PPIS z 08 kwietnia 2020 r.; Dyrektora Zlewni z 15 kwietnia 2020 r. i RDOŚ z 23 kwietnia 2020 r. W każdej z tych opinii organy opiniujące stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

PPIS w opinii wskazał m.in., że panele fotowoltaiczne działają bezobsługowo, nie wymagają konserwacji, a ich czyszczenie jest sporadyczne – w szczególności za pomocą szczotki i wody demineralizowanej (traktowanej jak wody opadowe); w przypadku ekstremalnych zabrudzeń – wody i środków biodegradowalnych. Na terenie planowanej instalacji nie stwierdzono występowania roślinności i grzybów podlegających ochronie, w granicach działki nie występują siedliska przyrodnicze, nie ma tu ostoi nocnych ani dziennych dziko żyjących zwierząt. Realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie negatywnie na bioróżnorodność, w tym gatunki podlegające ochronie. Nie nastąpi przekroczenie dopuszczalnych wartości natężenia pola elektrycznego i magnetycznego nawet w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Przedsięwzięcie nie jest emitorem hałasu. Prace serwisowe i konserwacyjne (mycie 1-2x w roku) nie wpłynie na pogorszenie stanu akustycznego środowiska. Eksploatacja inwestycji nie wiąże się z wytwarzaniem odpadów, emisjami zanieczyszczeń do powietrza. Nie przewiduje się zużycia, wykorzystania surowców mających negatywny wpływ na środowisko naturalne. Praca instalacji fotowoltaicznej nie będzie miała negatywnego wpływu na otaczające środowisko. Zdaniem PPIS inwestycja nie będzie stwarzała zagrożeń dla środowiska pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, zatem nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Dyrektor Zlewni stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wskazał konieczność:

• zastosowanie powłok antyrefleksyjnych również o właściwościach antyelektrostatycznych co zminimalizuje konieczność czyszczenia powierzchni paneli od dwóch razy w roku, co z kolei ograniczy zapotrzebowanie na wodę (w przypadku metody z zastosowaniem wody zdemineralizowanej).

• używania podczas konserwacji i kontroli elektrowni fotowoltaicznej pojazdów o właściwościach umożliwiających poruszanie się w terenie po polu uprawnym np.: ciągnika rolniczego lub samochodu terenowego.

• zastosowania bezwodnej technologii czyszczenia lub wody zdemineralizowanej, ewentualnie z dodatkiem łagodnego, biodegradowalnego środka myjącego w celu wyeliminowania, bądź zminimalizowania zużycia wody.

• wyposażenia zaplecza budowy w sorbenty, które posłużą do zbierania substancji z niekontrolowanych wycieków

Warunki te znalazły swe odzwierciedlenie, bez żadnych modyfikacji, w warunkach i wymaganiach decyzji środowiskowej Burmistrza w pkt 11-14.

Dyrektor Zlewni zaznaczył, że woda wykorzystywana będzie tylko na cele socjalne na etapie budowy elektrowni; w fazie budowy jak i eksploatacji elektrownie słoneczne nie będą wymagały instalacji bieżącej wody. Ścieki bytowe, związane jedynie z pracą pracowników podczas budowy, będą na bieżąco wywożone przez wykwalifikowaną firmę. Woda dostarczana do czyszczenia paneli będzie wykorzystywana przy dwukrotnym myciu paneli w roku. Inwestycja znajduje się w granicach [...], która również jest monitorowana, charakteryzuje się dobrym stanem ilościowym i chemicznym, a ocena ryzyka nieosiągnięcia celów środowiskowych jest niezagrożona. Ponadto, przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie obszaru zlewni Jednolitych Części Wód Powierzchniowych o kodzie [...] o statusie naturalnej części wód, złym stanie JCWP i zagrożonym ryzyku nieosiągnięcia celów środowiskowych; jest monitorowana, określono dla niej derogacje. W zlewni tej występuje presja rolnicza i komunalna. W programie działań zaplanowano działania mające na celu ograniczenie tych presji tak, aby możliwe było osiągnięcie wskaźników zgodnych z wartościami dla dobrego stanu. W konkluzji organ opiniujący stwierdził brak możliwości znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na pozostające w zasięgu oddziaływania jednolite części wód i nie stwierdził negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia, stwarzającego zagrożenie dla realizacji celów środowiskowych.

RDOŚ w swej opinii wskazał konieczność uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następujących warunków i wymagań:

1. Pod planowane przedsięwzięcie przeznaczyć do 10,6 ha łącznej powierzchni działek o nr ewid.[...] i [...], obręb S., gmina W..

2. W związku z realizacją przedsięwzięcia nie prowadzić wycinki drzew i krzewów.

3. Zastosować moduły fotowoltaiczne o powierzchni antyrefleksyjnej.

4. Wykonać ogrodzenie ażurowe bez podmurówki z pozostawieniem minimum 0,2 m przerwy między ogrodzeniem a gruntem.

5. Na etapie prowadzenia prac ziemnych codziennie przed rozpoczęciem prac kontrolować wykopy, a uwięzione w nich zwierzęta niezwłocznie przenosić w bezpieczne miejsce. Taką samą kontrolę przeprowadzić bezpośrednio przed zasypaniem wykopów.

6. Panele słoneczne montować na wysokości minimum 0,8 m mierząc od dolnej krawędzi paneli słonecznych do powierzchni ziemi.

7. Koszenie roślinności pokrywającej teren elektrowni prowadzić na etapie eksploatacji przedsięwzięcia w okresie od 1 sierpnia do końca lutego.

8. W porze nocnej nie prowadzić ciągłego oświetlenia terenu elektrowni i jej ogrodzenia.

9. W przypadku zastosowania transformatorów olejowych, każdy transformator wyposażyć w szczelną misę olejową o pojemności pozwalającej pomieścić całą objętość oleju znajdującego się w transformatorze oraz pozostałości po ewentualnej akcji gaśniczej.

10. W przypadku konieczności mycia paneli fotowoltaicznych wykorzystywać do tego celu wodę demineralizowaną, a w przypadku silniejszych zabrudzeń wodę z dodatkiem środków biodegradowalnych, obojętnych dla środowiska.

Warunki te zostały wprost przeniesione do warunków i wymagań decyzji środowiskowej, pod tożsamą numeracją.

RDOŚ szczegółowo odniósł się do poszczególnych wymogów art. 63 ust. 1 pkt 1-3 u.u.i.ś. Wskazał w szczególności, że skala i przedsięwzięcia (pkt 1 lit. a) zostały uwzględnione w warunkach opinii. Nie przewiduje się wpływu elektrowni na stan jakości powietrza w rejonie zainwestowania – nie będzie źródłem emisji substancji do środowiska (pkt 1 lit. d). Jedynie na etapie realizacji przedsięwzięcia źródłem emisji będą procesy spalania paliw w silnikach pojazdów na placu budowy (działanie okresowe, punktowe). Źródłem emisji hałasu na etapie realizacji przedsięwzięcia będą przede wszystkim urządzenia montażowe oraz pojazdy poruszające się po terenie zainwestowania. Wszelkie prace oraz ruch pojazdów zostaną ograniczone do pory dnia. Będą to krótkotrwałe i odwracalne uciążliwości. Na etapie eksploatacji źródłem hałasu będą urządzenia elektryczne w stacjach kontenerowych; panele nie wymagają chłodzenia mechanicznego. Nie przewiduje się zatem przekroczeń poziomów hałasu i pól elektromagnetycznych w środowisku (pkt 3 lit. a i c). Przedsięwzięcie nie należy do zakładów o dużym lub zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii, ponadto ryzyko wystąpienia katastrof budowlanych będzie ograniczone. Teren przedsięwzięcia nie jest położony w strefie zagrożenia powodziowego, osuwisk, ruchów skorupy ziemskiej, klimatycznych i możliwych zdarzeń ekstremalnych. Przyjęte rozwiązania ograniczą wrażliwość na zmiany klimatu, a nawet przedsięwzięcie wpłynie na mitygację zmian klimatu (pkt 1 lit. e). Eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie wiązała się ze stałym zapotrzebowaniem na wodę, nie jest wymagane utworzenie zaplecza socjalnego z infrastrukturą wodno-kanalizacyjną. Wody opadowe i roztopowe będą infiltrować grunt, a w przypadku zastosowania transformatora olejowego, zamontowana zostanie pod nim szczelna misa olejowa mogąca w przypadku awarii pomieścić cały olej znajdujący się w transformatorze. Przyjęte przez Inwestora rozwiązania ograniczające potencjalny negatywny wpływ na środowisko zostały ujęte w warunkach opinii (pkt 3 lit. g). Na działce nie znajdują się i nie są planowane inne przedsięwzięcia które swym oddziaływaniem mogłyby skumulować się z potencjalnym oddziaływaniem planowanej farmy fotowoltaicznej; przedsięwzięcia tego typu nie będą również znajdowały się w zasięgu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, zatem nie przewiduje się powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności oddziaływania skumulowanego (pkt 1 lit. b i pkt 3 lit. f). Nie stwierdzono, by obszar przedsięwzięcia znajdował się pobliżu obszarów wodno-błotnych oraz innych obszarów o płytkim zaleganiu wód podziemnych i obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych, na terenie obszarów objętych ochroną, w tym stref ochronnych ujęć wód, w granicy obszarów wybrzeży i środowiska morskiego, obszarów górskich oraz leśnych oraz przylegających do jezior, na obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe oraz archeologiczne, uzdrowiskowych i ochrony uzdrowiskowej oraz o dużej gęstości zaludnienia, czy na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone ani nie przewiduje się ich przekroczenia w związku z realizacją przedsięwzięcia (pkt 2 lit. a-d, f-j). Eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie się wiązała z nadmiernym wykorzystaniem zasobów naturalnych i wpływem na różnorodność biologiczną (pkt 1 lit. c). Ponadto organ opiniujący zaznaczył, że przedsięwzięcie zostanie zlokalizowane poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55). Najbliżej położonym obszarem [...] jest obszar mający znaczenie dla Wspólnoty G. , oddalony o 1,7 km od przedsięwzięcia. Przez teren planowanej elektrowni przepływa rów melioracyjny wzdłuż którego rosną pojedyncze drzewa, przy czym wnioskodawca nie wskazał, aby realizacja przedsięwzięcia miała się wiązać z wycinką drzew lub krzewów – nałożono zatem warunek, aby nie prowadzić wycinki drzew i krzewów na etapie realizacji przedsięwzięcia. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia teren elektrowni słonecznych obsiany zostanie roślinnością trawiastą, która będzie wykaszana i usuwana. W celu ochrony ewentualnych ptaków lęgowych nałożono w opinii warunek koszenia terenu elektrowni na etapie eksploatacji przedsięwzięcia poza okresem lęgowym ptaków, który dla większości gatunków ptaków krajobrazu rolniczego przypada przeciętnie od 1 marca do 31 lipca. Nałożono także warunek montażu paneli słonecznych na wysokości co najmniej 0,8 m nad ziemią co pozwoli dotrzymać wskazany termin koszenia, umożliwi ptakom wyprowadzenie lęgów, roślinom zawiązywanie nasion, a także pozwoli ograniczyć zacienienie paneli słonecznych przez roślinność. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia nie przewiduje się stosowania nawozów sztucznych i chemicznych środków ochrony roślin. W celu ochrony zwierząt na etapie prowadzenia prac ziemnych oraz w celu umożliwienia migracji drobnym zwierzętom na etapie eksploatacji przedsięwzięcia w niniejszej opinii nałożono warunek regularnych kontroli wykopów, uwalniania uwięzionych w nich zwierząt oraz warunek wykonania ażurowego ogrodzenia bez podmurówki z pozostawieniem minimum 0,2 m przerwy między ogrodzeniem, a gruntem. Aby zmniejszyć efekt olśnienia nałożono warunek zastosowania paneli słonecznych o powierzchni anty refleksyjnej, co ograniczy negatywne oddziaływanie na ptaki. Ogrodzenie wykonane zostanie w kolorze ciemnej zieleni. Ze względu na pobliską zabudowę zagrodową w celu ograniczenia tzw. zanieczyszczenia światłem nałożono w opinii warunek rezygnacji z ciągłego oświetlenia terenu elektrowni i jej ogrodzenia w porze nocnej. Teren elektrowni podzielony będzie na 2 sektory oddalone od siebie o kilkadziesiąt metrów. Nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym na różnorodność biologiczną, rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności chronionych, rzadkich lub ginących gatunków roślin, zwierząt i grzybów oraz ich siedlisk. Realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie także na obszary chronione, a w szczególności na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedliska, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary [...], a także nie spowoduje pogorszenia integralności poszczególnych obszarów [...] lub ich powiązań z innymi obszarami. Ponadto przedsięwzięcie nie spowoduje utraty i fragmentacji siedlisk oraz nie wpłynie na korytarze ekologiczne i funkcję ekosystemu (pkt 2 lit. e). Ponadto przeanalizowano zasięg, wielkość i złożoność oddziaływania, jego prawdopodobieństwo, czas trwania, częstotliwość i odwracalność, możliwości ograniczenia oddziaływania, a także możliwość powiązań z innymi przedsięwzięciami wskutek czego ustalono, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie transgranicznie oddziaływać na środowisko (pkt 3). W konsekwencji stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Analogiczne rozważania, odnoszące się zatem do wszystkich kwestii określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-3 u.u.i.ś. zawarł w swej decyzji Burmistrz. Burmistrz uwzględnił także, jak już wyżej wspomniano, warunki wskazane przez organy opiniujące. Zgodnie bowiem z art. 84 ust. 1a u.u.i.ś., w decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c.

Podkreślić przy tym trzeba, że wprawdzie opinia, o której mowa w art. 64 ust. 1 u.u.i.ś. jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej i nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to jednak z woli ustawodawcy stanowi obligatoryjny element procedury zmierzającej do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i stanowisko wskazanych w tym przepisie wyspecjalizowanych organów współdziałających nie może zostać pominięte (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 02.01.2020 r., II SA/Gd 698/19; por. także wyrok NSA z 08.03.2016 r., II OSK 1744/14).

Zarazem w sytuacji stwierdzenia przez organy braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, organy decyzyjne winny dokonać obiektywnej, wyważonej, opartej na niekwestionowanym stanie faktycznym oceny Karty Informacyjnej przedsięwzięcia, jako dowodu zasadniczego (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 28.11.2017 r., II SA/Bk 460/17).

Pozostałe do rozpatrzenia zarzuty Skarżącej skupiają się w istocie na art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. c-g, pkt 2 i 3 u.u.i.ś. Argumentacja Skarżącej w tym zakresie sprowadza się w istocie do tezy, że obszar oddziaływania inwestycji jest siedliskiem wielu gatunków zwierząt, w niedalekiej odległości od terenu inwestycji znajduje się zbiornik wody pitnej dla dzikiej zwierzyny. Na terenie inwestycji istnieje korytarz ekologiczny, którego częścią jest szlak migracyjny zwierząt. Organy pozwoliły, by inwestycja przeczyła przyjętemu planowi ochrony środowiska. Skarżąca zakwestionowała także drenaże jako mogące skutkować katastrofą naturalną. Zaznaczyła, że inwestycja wprowadzi ograniczenia dla rozwoju sąsiednich gospodarstw poprzez zacienienie terenów, brak możliwości efektywnego przeprowadzenia zabiegów rolniczych (ogrodzenie terenu), co wpływa także na decyzję o zamieszkaniu bądź rozpoczęciu inwestycji, ergo atrakcyjności środowiskowo-gospodarczej terenu. Zdaniem Skarżącej nie przeanalizowano także kwestii odpadów czy materiałów używanych do budowy przedsięwzięcia. Końcowo stwierdziła, że organy pominęły budowę obwodnicy W., która nie pozostaje bez wpływu na środowisko naturalne, w tym ograniczając korytarze migracyjne, zaś na innym terenie planowana jest podobna inwestycja (farma fotowoltaiczna).

Zauważyć zatem należy, że organy obu instancji zapewniły stronie skarżącej czynny udział w sprawie i mogła ona zgłaszać wnioski, czy inne dowody. Skarżąca mogła przedłożyć także opinie prywatne, czego nie uczyniła, polemizując w istocie z ustaleniami organów obu instancji, jak i wyspecjalizowanych w swych dziedzinach organów opiniujących. Nie jest bowiem, w świetle treści art. 77 § 1 k.p.a. tylko i wyłącznie obowiązkiem organu wszechstronne zbieranie materiału dowodowego służącego ustaleniu stanu faktycznego w sprawie. Także strony zobligowane są – zasadą współdziałania – do przedłożenia dowodów służących wyjaśnieniu sprawy, czy też naprowadzenia organu na okoliczności mające istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie odnosi bowiem zamierzonego skutku gołosłowne kwestionowanie czynności i ustaleń organów, zwłaszcza gdy są poparte materiałem dowodowym, jak w niniejszej sprawie.

Skarżąca nie wykazała w szczególności, wbrew ustaleniom RDOŚ i Burmistrza oraz pozostałych organów, by ograniczone były szlaki migracyjne zwierząt, ani tym bardziej, by istniała kumulacja oddziaływania w tym zakresie z odległą (budową) obwodnicy W.. Zauważyć przy tym należy, że przy założeniach Skarżącej de facto niemal każda inwestycja tych rozmiarów (a nawet szereg inwestycji sumarycznie składających się na zbliżoną wielkość) byłaby niemożliwa do realizacji na terenie planowanego przedsięwzięcia, tj. w okolicy nieruchomości Skarżącej.

Sąd zauważa także, że nie jest rolą organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach czy Sądu dochodzenie ew. roszczeń z tytułu immisji (kwestia ewentualnego zacienienia). Każde ogrodzenie terenu miałoby także identyczny skutek w zakresie pewnego ograniczenia swobodnej pracy maszyn (czy wpływu na korytarze migracyjne, o czym wyżej).

W niniejszej sprawie organy zarówno rozważyły kwestię ew. odpadów, materiałów budowlanych, czy środowiska wodnego; przewidziały szereg ściśle określonych warunków, które w ocenie Sądu winny zapewnić realizację ochrony środowiska. Skarżąca nie kwestionuje przy tym samych warunków.

Pamiętać także trzeba, że, czego pośrednio zdaje się domagać Skarżąca, zgoda właściciela sąsiadującej nieruchomości na realizację planowanego przedsięwzięcia nie jest uwzględniana przy wydawaniu decyzji środowiskowej w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 09 stycznia 2020 r., II SA/Bk 771/19).

Końcowo Sąd stwierdza, że – mając na uwadze treść art. 134 p.p.s.a. – nie stwierdził także innych, niż zarzucane w skardze, naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych rozstrzygnięć.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.