Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 355/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 1 i 2, art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2,3,8
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: art. 153 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skarg J. P. oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wójt Gminy D. na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 46 a ust. 1 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.- Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) zwanej dalej "Poś", § 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., Nr 199, poz.1227, ze zm.) - zwanej dalej "u.i.o.ś", po rozpatrzeniu wniosku Spółki A z dnia [...] r. i przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie "Zespołu Elektrowni Wiatrowych K." składający się z 25 elektrowni wiatrowych typu Enercon E82 lub równoważnych o mocy całkowitej do 50 MW oraz infrastruktury technicznej, realizowanego na terenie gminy D. i U. na działkach obręb K., U. M., J. W., D., R., S., G.

W stosunku do ww. decyzji wpłynęły do SKO w K. dwa wnioski

o stwierdzenie jej nieważności – J. P. oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

J. P. na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 poz. 267 – zwanej dalej "Kpa") wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ze względu na naruszenie procedury administracyjnej, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez niewłaściwy organ oraz bez ponowienia procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko po stwierdzeniu nieważności pierwszej decyzji środowiskowej Wójta Gminy D. z dnia [...] r. Zdaniem wnioskodawczyni, skoro wśród działek, na których zlokalizowano poszczególne urządzenia przedsięwzięcia, znajdowały się dwie działki zaliczone do tzw. terenów zamkniętych, będących we władaniu PKP, tj. działka nr [...] obręb W. i działka nr [...] obręb D., to w myśl art. 46 a ust. 9 Poś, w dacie złożenia wniosku o wydanie decyzji, organem właściwym do wydania takiej decyzji był wojewoda.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 Kpa, gdyż - jego zdaniem - decyzja ta została wydana na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu prowadzonym na wniosek inwestora z [...] r., czyli bez ponowienia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ze względu na nowy zakres przedsięwzięcia. Tymczasem wniosek inwestora z [...]r. modyfikujący pierwszy wniosek należało potraktować jako nowy wniosek i przeprowadzić nowe postępowanie w oparciu o przepisy obowiązującej już wówczas u.i.o.ś. Powyższe spowodowało rażące naruszenie przepisów u.i.o.ś. określonych w art. 33 i art. 37, art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 77 ust. 1, a ponadto rażące naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś., gdyż doszło do naruszenia bezwzględnego zakazu dzielenia zadania inwestycyjnego, a poza tym dla fragmentu przedsięwzięcia zlokalizowanego na działkach nr [...] i nr [...] nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko i nie uzyskano decyzji "środowiskowej".

Po rozpatrzeniu powyższych wniosków Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie

art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kpa odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] r.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że istotne jest w sprawie, że w dniu [...] r., czyli w dacie składania wniosku przez inwestora, sporne działki nr [...] i nr [...], przez które przebiegać miała część przedsięwzięcia (linie kablowe), nie stanowiły jeszcze tzw. terenu zamkniętego, dopiero decyzja Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [...] r. zmieniła status tych działek. Decyzja środowiskowa z dnia [..] r. wydana na podstawie wniosku z 2007 r. obejmowała swym zakresem całe wnioskowane przedsięwzięcie i oparta była na Poś. Według art. 153 u.i.o.ś., dla spraw wszczętych na podstawie ustawy Poś, przed dniem wejścia w życie ustawy u.i.o.ś., a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym, że kompetencje wojewodów, marszałków i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska. Wójt Gminy D. wypełnił dyspozycje przepisów ustawy Poś, uzyskał opinie organów współdziałających tj. Wojewody i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., które stanowiły podstawę do wydania postanowienia o nałożeniu obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z określeniem jego zakresu. Po przedłożeniu przez inwestora raportu Wójt przeprowadził ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzyskał uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w S. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. Po wejściu w życie decyzji Ministra Infrastruktury nr [...] zmieniającej status spornych działek nr [...] i nr [...] inwestor wystąpił do Kolegium o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej, gdyż organem właściwym dla terenów zamkniętych, zgodnie z art. 46 a ust. 9 Poś, był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S., z tego względu SKO

w K. wyeliminowało z obiegu prawnego decyzję Wójta Gminy D. z dnia

[...] r. Dla działek położonych na terenie zamkniętym inwestor uzyskał dwie odrębne decyzje Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S.

o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w których wskazano, że budowa dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV dla wyprowadzenia mocy z farmy wiatrowej "K." do GPZ nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.

W ocenie Kolegium, fakt stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. nie powoduje z mocy prawa nieważności wniosku, na podstawie którego została ona wydana. Okoliczność, że dwie działki, przez które przebiega linia kablowa stały się terenem zamkniętym, nie spowodowała, że oddziaływanie na środowisko tych linii kablowych wzrosło i tym samym koniecznym było przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania. Potwierdzeniem tego są ww. decyzje Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie stanowi też rażącego naruszenia prawa wydanie przez Wójta decyzji z dnia [...] r. na podstawie czynności procesowych podjętych w ramach postępowania przeprowadzonego dla potrzeb rozpatrzenia wniosku z dnia [...] r. Tym bardziej, że w tym postępowaniu brał udział jako organ współdziałający Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. (zgodnie z przepisami przejściowymi). Zdaniem Kolegium, w tym stanie faktycznym i prawnym decyzja Wójta Gminy D. z dnia [...] r. nie jest obarczona wadami wymienionymi w art. 156 § 1 Kpa.

J. P. i Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska złożyli wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, w swej zasadniczej części powtarzając wywody podnoszone w ramach poprzedniego etapu postępowania i podtrzymując zarzut rażącego naruszenia prawa. Zdaniem odwołujących się, modyfikacja pierwotnego wniosku inwestora o wydanie decyzji środowiskowej, dokonana w roku 2010, po wyeliminowaniu z obrotu prawnego pierwszej decyzji środowiskowej Wójta Gminy D., była na tyle istotna, że korektę wniosku należało uznać za złożenie nowego wniosku. Należało zatem przeprowadzić nowe postępowanie w oparciu o przepisy obowiązującej już od dnia 7 listopada 2008 r. u.i.o.ś. Ponadto J. P. zarzuciła, iż wydając w dniu [...] r. decyzję Kolegium uczyniło to

z naruszeniem przepisu art. 10 Kpa, ponieważ nie doręczyło jej, albo co najmniej zawiadomiło o wpływie złożonego przez pełnomocnika Spółki A pisma procesowego z dnia [...] r., i w związku z tym została pozbawiona możliwości ustosunkowania się do tego pisma inwestora.

Zaskarżoną do WSA decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 127 § 3 Kpa, po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że sformułowane w sposób ogólnikowy zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kpa nie zasługują na uwzględnienie. Nie sprecyzowano jakie konkretnie przepisy prawa w sposób rażący zostały rzekomo naruszone przez wydanie ww. decyzji. Zarzut rażącego naruszenia prawa powinien wskazywać konkretny przepis prawa, który miałby zostać naruszony,

a ponadto wskazywać dlaczego naruszenie tego przepisu jest oceniane jako rażące.

Z rażącym naruszeniem prawa mamy zatem do czynienia tylko wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa stanowiącego podstawę jej wydania i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014r., sygn. akt II GSK 1717/12, publ.Lex nr 1452725). Kolegium powtórzyło w uzasadnieniu, że fakt stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej z dnia [...] r. nie powoduje z mocy prawa, że nieważność dotyczy również wniosku, na podstawie którego wydano wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzję. Sprawa wszczęta wnioskami inwestora złożonymi w dniach [...] r. i [...] r. dla kablowych linii elektroenergetycznych i rurociągów kablowych wróciła do stanu sprzed dnia wydania unieważnionej decyzji, zaś postępowanie w tej sprawie zostało na nowo "otwarte" i było "w toku". Decyzja Kolegium z [...] r. nie zniweczyła czynności procesowych podjętych w postępowaniu zakończonym decyzją środowiskową z dnia [...] r., sporządzonego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, czy dokonanych już w toku postępowania uzgodnień. Poza tym organ prowadzący to postępowanie obowiązany był uwzględnić zmiany stanu faktycznego odnoszące się do rozpatrywanej sprawy, jakie nastąpiły po dniu [..]. Z kolei strona (inwestor), na której żądanie zostało wszczęte postępowanie, ma prawo na każdym etapie tego postępowania dokonać modyfikacji swojego pierwotnego żądania i brak jest podstaw prawnych do uznawania takiej modyfikacji pierwotnego żądania za "nowe żądanie".

Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z zasadą określoną art. 61 § 3 Kpa, datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W analizowanej sprawie wniosek Spółki o wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach dla "Zespołu Elektrowni Wiatrowych K." został złożony w Urzędzie Gminy D. w dniu [...] r. Z kolei wniosek

o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia

w postaci kablowych linii elektroenergetycznych i rurociągów kablowych został złożony w dniu [...] r. Postępowania te zostały następnie połączone postanowieniem Wójta Gminy D. z dnia [...] r. i nie zostały zakończone przed dniem wejścia w życie u.i.o.ś., czyli przed dniem 15 listopada

2008 r., czyli na mocy art. 153 u.i.o.ś. zastosowanie miały przepisy Poś. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 46 a ust. 7 pkt 4 Poś w zw. z art. 153 ust. 1 u.i.o.ś. organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po wyłączeniu z zakresu sprawy terenów dz. nr [...] obr. W. oraz dz. Nr [...] obr. D., był Wójt Gminy D. Jak wynika z materiału dowodowego organ I instancji przeprowadził pełne postępowanie w sprawie oceny oddziaływania całego zakresu przedsięwzięcia na środowisko, ujmując również przebieg linii kablowych przez dwie sporne działki nr [...] i nr [...], które w okresie prowadzenia tego postępowania nie miały jeszcze statusu terenów zamkniętych. Powyższe dowodzi niesłuszności poglądu, iż decyzja środowiskowa z [...] r. nie uwzględniała w sposób właściwy oceny efektów skumulowanych. W odniesieniu do powyższego twierdzenia należy także odnotować skalę wydzielonego przedsięwzięcia (40 m w stosunku 20 km przedsięwzięcia głównego). Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut, iż wydzielenie inwestycji stanowiącej ok. 0,2% inwestycji mogłoby doprowadzić do niewłaściwego uwzględnienia skumulowania negatywnego oddziaływania na środowisko. W raporcie oddziaływania na środowisko, przed ograniczeniem zakresu, dokonano także oceny efektów skumulowanych. Dokonana przez inwestora modyfikacja wniosku, nie spowodowała zmiany przedsięwzięcia, zaś pomniejszenie pierwotnego zamierzenia o dwie sporne działki na których przebiegać miał 40 metrowy odcinek linii kablowych, nie wpłynęło na aktualność wyników konsultacji społecznych oraz uzyskanych opinii i uzgodnień. Okoliczność, że dwie działki stały się terenem zamkniętym, nie spowodowała, że oddziaływanie na środowisko linii kablowych na tych działkach wzrosło i tym samym koniecznym się staje przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium ponownie zaznaczyło, że Wójt Gminy D. rozpatrując sprawę nie mógł nie wziąć pod uwagę tego, że dla terenów działek nr [...] i nr [...], Spółka uzyskała

w dniu [...] r. odrębne decyzje Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. Nr [....] i Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz tego, że w obu decyzjach Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. wskazał, że inwestycje na przedmiotowych działkach nie wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji.

W ocenie Kolegium, wydanie przez Wójta Gminy D. decyzji środowiskowej z dnia [...] r., na podstawie czynności procesowych podjętych w ramach postępowania przeprowadzonego dla potrzeb rozpatrzenia wniosku z dnia [...] r. nie powoduje, że doszło do rażącego naruszenia prawa, tym bardziej, że w tym postępowaniu brał udział jako organ współdziałający Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. (zgodnie z przepisami przejściowymi). Decyzja z dnia [...] r. została wydana dla tego samego przedsięwzięcia, przy zachowaniu wcześniejszych założeń, a jedynie z wyłączeniem z jego zakresu budowy dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV i kanalizacji teletechnicznej. Zdaniem organu, zgodnie z art. 46 ust. 3 Poś, oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko dokonuje się jednokrotnie i w związku z powyższym Wójt Gminy D. zasadnie zastosował się do wynikającej z tego przepisu normy.

Kolegium za chybione uznało zarzuty, że wszelki podział przedsięwzięcia niezależnie od okoliczności konkretnej inwestycji jest sprzeczny z art. 46 ust. 2 a Poś, lub art. 3 ust. 1 pkt 13 in fine u.i.o.ś. i niedopuszczalne było określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dla zakresu inwestycji zgodnego z wnioskiem z dnia [...] r., to jest z pominięciem działek nr [...] obręb W. i nr [...] obręb D. Zdaniem organu, w postępowaniu wykazano, iż wyodrębnienie poszczególnych etapów inwestycji polegającej na budowie dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV i kanalizacji teletechnicznej na określonych działkach było podyktowane racjami techniczno-organizacyjnymi, przede wszystkim specyfiką realizacji przedsięwzięcia w obszarze linii kolejowych i względów finansowych. Jest to bowiem infrastruktura szczególnie istotna z punktu widzenia interesu publicznego, co przekłada się również na odrębności proceduralne konieczne do wypełnienia w przypadku inwestycji w jej obrębie. Przede wszystkim jednak przeprowadzenie elektroenergetycznej linii kablowej pod linią kolejową jest procesem skomplikowanym technologicznie, w związku z czym wymaga zastosowania innych rozwiązań technicznych niż główne przedsięwzięcie. Konieczne było między innymi spełnienie wymogów wynikających z ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2007 r., poz. 1594, ze zm.), co wiąże się m.in. z zaangażowaniem w postępowanie dodatkowych organów, takich jak np. zarządca infrastruktury. Włączenie działek nr [...] obr. W. i nr [...] obr. D. do tzw. terenów zamkniętych nie przesądza o zamiarze ominięcia w ten sposób procedury oceny oddziaływania planowanej elektrowni na środowisko, a wyodrębnienie wskazanego przedsięwzięcia liniowego było związane z podziałem inwestycji na etapy, który to podział miał znaczenie dla uzyskania dofinansowania dla niniejszego projektu w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Specyfika prac przy skrzyżowaniu z istniejącą infrastrukturą kolejową, wodociągową, gazową i telekomunikacyjną, w tym zwłaszcza konieczność ręcznego wykonywania robót, wskazuje, że było to uzasadnione także z przyczyn technicznych. Ustawodawca wprowadzając przepisy dotyczące dzielenia przedsięwzięć miał na celu zapobieżenie praktyce określanej jako "salami slicing". Dlatego ustanowiono wymóg, aby istnienie technologicznego powiązania pomiędzy elementami danej inwestycji powodowało, iż staje się ona formalnie jednym przedsięwzięciem dla celów postępowania w sprawie oceny oddziaływania. W niniejszej sprawie zarzut wystąpienia tego zjawiska nie znajduje uzasadnienia. Wyniki przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko nie straciły na aktualności wskutek, niezależnego od inwestora, wyodrębnienia zadania inwestycyjnego polegającego na budowie elektroenergetycznej linii kablowej Sn-30 kV i kanalizacji teletechnicznej. W związku z powyższym Wójt Gminy D. zasadnie zastosował się do normy wynikającej z art. 46 ust. 3 Poś. Ponadto, w ocenie Kolegium, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 10 Kpa. Pełnomocnik J. P. nie wykazał jakich konkretnie czynności dokonałaby strona postępowania, gdyby otrzymała ww. zawiadomienie, a w szczególności nie skonkretyzował, jakie dowody zgłosiłaby J. P. w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. W ocenie Kolegium, brak przesłania stronie pisma procesowego Spółki z dnia [...] r. nie miało w tym stanie rzeczy żadnego wpływu na wynik sprawy. Kolegium nie prowadziło żadnego postępowania dowodowego, zatem nie było obowiązane zawiadamiać stron - w trybie art. 10 § 1 Kpa - o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w sprawie, bowiem wszystkie strony wypowiedziały się już w sprawie w złożonych przez siebie pismach. Biorąc pod uwagę powyższe, Kolegium, nie znalazło podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji z dnia [...] r.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.

z dnia [...] r. wniósł Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] r. wydanej z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 46 ust 2a Poś, art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. i art. 72 ust 5 u.i.o.ś. Zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie zakończonej ww. decyzją doszło do rażącego naruszenia ww. przepisów polegającego na podzieleniu inwestycji, tzw. salami slicing, poprzez wyłączenie z zakresu przedsięwzięcia jego elementów zlokalizowanych na terenach zamkniętych tj. na działkach o nr [...] z obrębu D.

i nr [...] z obrębu W., mające na celu zmianę organu właściwego do wydania decyzji. W związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 i art. 72 ust 5 u.i.o.ś., przedmiotowa inwestycja powinna zostać objęta jednym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wszystkich elementów wchodzących w skład farmy wiatrowej, tj.: elektrowni wiatrowych, kabli elektroenergetycznych, kabli telekomunikacyjnych, dróg dojazdowych zakończonych placami manewrowymi, zaplecza budowy, placów montażowych i składowych (tylko w trakcie budowy) i abonenckich stacji elektroenergetycznych (GZP). Zarówno kable średniego i niskiego napięcia, jak też abonencka stacja elektroenergetyczna są powiązane technologicznie z elektrownią wiatrową i nie ulega żadnej wątpliwości, że fragment linii elektroenergetycznej zlokalizowany na terenie działek o nr [...] z obrębu D. i nr [...] z obrębu W. jest elementem całej sieci elektroenergetycznej realizowanej w związku z budową przedmiotowej farmy wiatrowej i jest z nią powiązany technologicznie. Wyłączony fragment linii elektroenergetycznej nie może być uznany za samodzielne przedsięwzięcie, ponieważ stanowi on część inwestycji polegającej na budowie "Zespołu Elektrowni Wiatrowych K.". Jak wskazuje samo SKO w swojej decyzji z dnia [...] r. wydzielona cześć przedsięwzięcia obejmuje kable mające ok. 40 m długości, co stanowi zaledwie 0,2% całej inwestycji. Takie działanie świadczy o sztucznym podziale inwestycji, której celem była zmiana organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto skarżący, podkreślił, że sam inwestor pismem z dnia [...] r., zwrócił się do Wójta Gminy D. z wnioskiem o połączenie postępowania dotyczącego budowy farmy wiatrowej K. oraz okablowania w celu wyprowadzenia mocy z przedmiotowej farmy tak, aby uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla całości inwestycji. Wójt Gminy D. połączył ww. postępowania, uzasadniając, iż ww. przedsięwzięcia są powiązanie technologicznie, w związku z powyższym kwalifikują się jako jedno przedsięwzięcie. Odnosząc się do kwestii utrudnień związanych z przeprowadzeniem linii elektroenergetycznej pod linią kolejową oraz faktu finansowania inwestycji ze środków unijnych, na które jako uzasadnienie podziału inwestycji wskazuje SKO

w K., skarżący stwierdził, że wskazane argumenty nie są uzasadnieniem do dokonania takiego podziału na etapie uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska ponownie podkreślił,

że podział przedsięwzięcia dopuszczalny jest tylko w sytuacji, gdy nie prowadzi do uniknięcia procedury oceny oddziaływania na środowisko, czy też zmiany właściwości organu do wydania decyzji, całość zamierzenia jest odpowiednio wariantowana, a raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera pełną oceną oddziaływań skumulowanych. Praktyka polegająca na dzieleniu przedsięwzięcia na mniejsze części jest sprzeczna z wymogami Dyrektywy Rady 2011/92/UE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. Dzielenie przedsięwzięć na mniejsze projekty (salami slicing) nie jest akceptowane przez Komisję Europejską. Orzecznictwo ETS w tej kwestii również nie pozostawia żadnych wątpliwości. Na niedopuszczalność tego typu praktyk wskazuje również Minister Rozwoju Regionalnego w "Wytycznych w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych". Zdaniem skarżącego, w związku z powyższym w toku postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy D. rażąco naruszono art. 46 ust 2a ustawy Poś lub odpowiednio art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. Z kolei w związku z odmową stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji doszło do naruszenia przez SKO w K. art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Nadto, zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska skutki stwierdzenia nieważności decyzji (w odróżnieniu od uchylenia decyzji w trybie odwoławczym) rozciągają się również na wniosek o wydanie decyzji. W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Wójt Gminy D., po otrzymaniu pisma inwestora z dnia [...] r. informującego o modyfikacji wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinien poinformować inwestora, że sprawa prowadzona na wniosek z dnia [...] r. została ostatecznie zakończona orzeczeniem SKO w K. oraz wszcząć nowe postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia w zakresie określonym w piśmie z dnia [...] r. W ocenie skarżącego, postępowanie zakończone decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...]r. toczyło się bez formalnego wniosku inwestora. Ponadto Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podtrzymał pozostałe swoje zarzuty przedstawione szczegółowo we wnioskach kierowanych do SKO w K. w przedmiotowej sprawie.

Sprawa ze skargi Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w S. pod sygn. akt II SA/Sz 356/15.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. wniosła również J. P. zarzucając jej naruszenie :

- art. 138 § 1 Kpa w zw. z art. 127 § 3 Kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, mimo że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowanymi wadami

w zakresie rażącego naruszenia prawa, tj. art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. (lub art. 153

ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. zw. z art. 46 a ust. 2 a Poś);

- art. 138 § 1 Kpa w zw. z art. 127 § 3 Kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, mimo że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowanymi wadami

w zakresie naruszenia przepisów dot. organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, tj. art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit a Poś),

- art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 2a Poś) poprzez niesłuszne uznanie, że dopuszczalne było wydzielenie z inwestycji dziatek stanowiących tereny zamknięte, mimo że powiązanie technologiczne pomiędzy nimi a całą inwestycją jest oczywiste i powinny być traktowe łącznie jako jedno przedsięwzięcie;

- art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit a Poś), poprzez niesłuszne uznanie, że organem właściwym do wydania decyzji środowiskowej, po modyfikacji pierwotnego wniosku w dniu [...]r., był Wójt Gminy D., podczas gdy w uwagi na okoliczność, że inwestycja obejmowała tereny zamknięte, organem właściwym był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S.;

- art. 61 § 3 Kpa poprzez uznanie za datę wszczęcia postępowania datę złożenia przez inwestora Spółki A pierwotnego wniosku, podczas gdy wniosek

z [...] r. de facto stanowił nowy wniosek.

Zdaniem skarżącej, przy rozpoznawaniu wniosku po modyfikacjach dokonanych

[...] r., miały zastosowanie przepisy u.i.o.ś. Jednocześnie skarżąca wyjaśniła, że z ostrożności procesowej, wskazuje również na alternatywne naruszenie przepisów poprzednio regulującej te same kwestie ustawy Poś. Ponadto, w ocenie skarżącej, inwestor dokonał niezgodnego z prawem podziału inwestycji, polegającego na sztucznym wydzieleniu z tej inwestycji przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV i kanalizacji teletechnicznej, dla wyprowadzenia mocy z farmy wiatrowej K., a realizowanego na działkach stanowiących tereny zamknięte. Do wyodrębnienia inwestycji w sposób całkowicie nienaturalny i nie mający żadnych podstaw. Inwestycja na tych dwóch wyłączonych działkach polega bowiem na tym, że linie kablowe i kanalizacja teletechniczna zaczynają się i kończą na granicach tych działek i zakreślone w takich ramach de facto prowadzą donikąd. Podobnie inwestycja obejmująca budowę całej farmy wiatrowej z pominięciem tych dwóch działek obejmuje linie kablowe, które w pewnym punkcie się urywają, następuje przerwa i na dalszym obszarze biegną dalej. Podziału dokonano wyłącznie dla ułatwienia sobie dalszych działań, uproszczenia obowiązujących procedur, a w konsekwencji do niedopuszczalnego ominięcia przepisów o organie właściwym do wydania decyzji środowiskowej. Inwestycję budowy zespołu elektrowni wiatrowych Kukinia oraz inwestycje na działkach obejmujących tereny zamknięte należy traktować jako jedno przedsięwzięcie. Jest to okoliczność kluczowa dla oceny prawidłowości decyzji środowiskowej z dnia [...] r. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca zacytowała orzecznictwo sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącej, związek pomiędzy budową farmy wiatrowej i budową linii kablowych jest tego rodzaju, że należy uznać, iż wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy, a zatem stanowią jedno przedsięwzięcie i jego podział nie jest dopuszczalny. Skarżąca zaznaczyła, że nawet jeżeli dla przedsięwzięć polegających na budowie linii kablowych nie ma (i w czasie procedury nie było) obowiązku otrzymania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to w tym przypadku - co inwestor potwierdził w swoim wniosku - należało ocenić oddziaływanie całej inwestycji tzn. budowy farmy wiatrowej łącznie

z liniami kablowymi. Skoro zatem poddano ocenie całe planowane przedsięwzięcie, to nieuzasadnionym było sztuczne wyłączenie odcinków linii zlokalizowanych na działkach znajdujących się na terenach zamkniętych, które również winny być poddane ocenie oddziaływań skumulowanych. W ocenie skarżącej przedstawione przez inwestora racje techniczno-organizacyjne i finansowe nie uzasadniają sztucznego podziału przedsięwzięcia. Konieczność uzyskania uzgodnień z PKP w żaden sposób nie stanowi uzasadnienia podziału przedsięwzięcia. Uzgodnienia te mogły przecież być uzyskane w ramach jednej inwestycji. Nietrafne jest również twierdzenie pełnomocnika inwestora, że wyłączenie działek nr [...] i [...] uzasadnione było również tym, że wcześniej uzyskano dla tych działek decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Sprawa wywołana powyższą skargą J. P. została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Sz 355/15.

W odpowiedzi na obie skargi Kolegium podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. wniesionym w obydwóch sprawach uczestnik postępowania Spółka A w S. (dawniej [...]) wniosła o oddalenie zarzutów skarżących i obszernie wyjaśniła istotę spornej inwestycji i podała argumenty za uznaniem zaskarżonej decyzji za prawidłową.

Na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. Sąd połączył sprawy II SA/Sz 355/15 i II SA/Sz 356/15 do łącznego orzekania i rozpoznania pod wspólną sygnaturą II SA/Sz 355/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje :

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola ta obejmuje badanie, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W wyniku tak przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o odmowie stwierdzenia, na wniosek stron skarżących, nieważności decyzji z dnia [...] r. Nr [...], którą Wójt Gminy D., na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 46 a ust. 1 i 8 Poś oraz art. 153 u.i.o.ś, określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie "Zespołu elektrowni wiatrowych K." wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie gminy D. i U. M. nie narusza praw w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu.

Jak wynika z akt postępowania strony wniosły o stwierdzenie nieważności

ww. decyzji środowiskowej na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została

z naruszeniem przepisów o właściwości (pkt 1) oraz wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2).

Zdaniem Sądu, kontrolowana w ramach trybu nadzwyczajnego ww. decyzja

o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest dotknięta żadną z ww. wad.

Należy tu wyjaśnić, że doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż rażące naruszenie prawa aktem administracyjnym (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), to oczywiste naruszenie jednoznacznego (nie wymagającego wykładni) przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu

w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom wynikającym z danego przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia, istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje, jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2013 r., VII SA/Wa 1802/13, LEX nr 1408022). W orzecznictwie wyrażono także pogląd, że o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej oraz że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. (por. też wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 września 1998 r., II SA 1249/97, LEX nr 41819).

W ocenie Sądu, sprawa z wniosków inwestora z dnia [...] r.

o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie Zespołu Elektrowni Wiatrowych K. i z dnia [...]r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji kablowych linii elektroenergetycznych i rurociągów kablowych w celu wyprowadzenia mocy z ww. zespołu elektrowni (połączonych do wspólnego rozpoznania), została prawidłowo rozstrzygnięta w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska.

Zgodnie bowiem z art. 153 ust. 1 u.i.o.ś., do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje:

1) ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska;

2) wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska.

Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz ustalonych

w oparciu o ten materiał okoliczności faktycznych tej sprawy, postępowanie wszczęte na podstawie ww. wniosków przed Wójtem Gminy D. nie zostało zakończone przed datą wejścia w życie nowych przepisów u.i.o.ś., czyli przed dniem 15 listopada 2008 r. Sąd nie podziela wyrażonego w obu skargach stanowiska, iż decyzja unieważniająca pierwszą decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r.

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornego przedsięwzięcia, spowodowała, że wniosek wszczynający to postępowanie (z [...] r.) utracił swój byt prawny. Z obrotu prawnego zostało wyeliminowane tylko wadliwe ostateczne rozstrzygnięcie organu. Podkreślić należy, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest jednym z trybów wzruszenia decyzji ostatecznej, który właśnie stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną wówczas, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyczerpująco wyliczoną w art. 156 § 1 Kpa.

Rację ma zatem Kolegium (i Inwestor), że stwierdzenie nieważności decyzji uchyla tylko skutki prawne takiej decyzji, a sprawa, która była przedmiotem decyzji uznanej za nieważną, wraca do stanu, w jakim znajdowała się przed jej wydaniem

i organ w miarę potrzeby rozpatruje sprawę ponownie.

Tym samym wniosek inwestora z [...]r., na podstawie którego wszczęto postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej pozostawał aktualny do rozpoznania. Tak więc dla ustalenia przepisów stanowiących podstawę orzekania w tej sprawie - zgodnie z art. 61 § 3 Kpa – istotna była data złożenia wniosku spółki

o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla "Zespołu Elektrowni Wiatrowych K." – [...] r.

Zgodnie zatem z art. 46 a ust. 7 pkt 4 Poś, znajdującym zastosowanie w tej sprawie w związku. z art. 153 ust. 1 u.i.o.ś., sprawa podlegała rozpatrzeniu przez Wójta Gminy D.

W związku z powyższym słusznie uznało Kolegium, że w tej sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, ponieważ Wójt Gminy D., był organem właściwym w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "Zespołu Elektrowni Wiatrowych K." oraz infrastruktury technicznej, realizowanego na terenie gminy D. i U. M. na działkach obręb K., U. M., J. W., D., R., S., G.

W związku z powyższym, należy wskazać, że w tym postępowaniu nie mogły być skutecznie podnoszone zarzuty rażącego naruszenia przepisów u.i.o.ś., gdyż kontrolę ważności decyzji z [...] r. należało przeprowadzić w kontekście ustawy Poś.

Niezasadny okazał się zatem argument skarżących, że ze względu na modyfikację wniosku inwestora farmy wiatrowej z [...] r. dokonaną w dniu [...]r., powinny mieć zastosowanie przepisy obowiązującej już wówczas u.i.o.ś., a procedura oceny oddziaływania na środowisko powinna być przeprowadzona od nowa dla zmienionego zakresu przedsięwzięcia, wobec czego doszło do naruszenia nie tylko przepisów o właściwości organu, ale i do rażącego naruszenia przepisów prawa.

W ocenie Sądu, brak było podstaw do uznania korekty wniosku z 2007 r. dokonanej pismem z dnia [...] r. jako nowego wniosku w sprawie, jak też brak było podstaw do ponownej oceny oddziaływania inwestycji – FW K. na środowisko w zakresie objętym zmodyfikowanym wnioskiem.

Po pierwsze - zmiana pierwotnego wniosku była podyktowana decyzją Ministra Infrastruktury nr [...] zmieniającą status działek nr [...] obręb W. i nr [...] obręb D. zaliczającą je do tzw. terenów zamkniętych, będących we władaniu PKP. Obszar ten obejmował jedynie niewielką część przedsięwzięcia.

Po drugie - po wejściu w życie decyzji Ministra Infrastruktury nr [...] zmieniającej status spornych działek nr [..] i nr [...] organem właściwym dla terenów zamkniętych, zgodnie z art. 46 a ust. 9 Poś w zw. z art. 153 u.i.o.ś. był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. i z tego względu SKO w K. wyeliminowało z obiegu prawnego decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r. Należy tu zauważyć, że twierdzenie skarżącej, iż do tzw. terenów zamkniętych, będących we władaniu PKP, tj. działka nr [...] obręb W. i działka nr [...] obręb D., organem właściwym do wydania takiej decyzji był wojewoda nie jest prawidłowe ze względu na brzmienie art. 153 u.i.o.ś.

Po trzecie - nastąpiła zmiana stanu faktycznego, gdyż Inwestor uzyskał dwie odrębne decyzje Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S.

Nr [...] i Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w których wskazano, że inwestycje na ww. wyłączonych działkach polegające na budowie dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV i kanalizacji teletechnicznej nie wymagają uzyskania decyzji środowiskowej.

Ponadto, skoro skutkiem decyzji SKO z dnia [...] r. był powrót sprawy do stanu sprzed dnia wydania unieważnionej decyzji Wójta Gminy D.

z dnia [...] r., to organ trafnie uznał, że również poprzedzające ww. decyzję czynności procesowe, czy uzyskane w toku postępowania opinie i uzgodnienia, pozostają w mocy.

Podkreślenia wymaga, że decyzja z dnia [...] r. została wydana dla tego samego przedsięwzięcia, przy zachowaniu wcześniejszych założeń i ustaleń, uzgodnień i opinii, a jedynie z wyłączeniem z jego zakresu budowy dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV i kanalizacji teletechnicznej na terenach działki nr [...] obręb W. oraz działki nr [...] obręb D. - w oparciu o procedurę z ustawy Poś.

Stąd za bezzasadne należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące braku opinii właściwych organów odnośnie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania oraz nieuzgodnienia warunków realizacji z właściwymi organami, a także niezapewnienie udziału społeczeństwa.

Zdaniem Sądu, rację ma organ, że skoro dokonana przez inwestora modyfikacja wniosku nie wpłynęła na aktualność wyników konsultacji społecznych oraz uzyskanych opinii i uzgodnień, to nie można uznać, że w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją została rażąco naruszona, w tym zakresie, procedura z Poś. Trafnie też wskazało Kolegium na obowiązującą w tym postepowaniu, zasadę wynikającą z art. 46 ust. 3 Poś, zgodnie z którą wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie.

Przy ocenie wniosków o stwierdzanie nieważności należało również uwzględnić okoliczność, że raport złożony w dniu [...] r., uzupełniony w dniu [...] r. (korekta liczby elektrowni wiatrowych do 25 sztuk), dotyczył całego zamierzenia inwestycyjnego z uwzględnieniem spornych linii elektroenergetycznych na terenach zamkniętych i zawierał kompleksowa ocenę oddziaływania tego przedsięwzięcia jako całości, łącznie na wszystkie komponenty środowiska, z uwzględnieniem analizy sposobów ich ochrony, w tym zawierał ocenę oddziaływań skumulowanych na środowisko tej inwestycji z innymi pobliskimi inwestycjami (np. z istniejąca Farma Wiatrową W., K., B.) oraz wymagania i warunki realizacji całego przedsięwzięcia.

Należy też mieć na uwadze, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska

w S. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. uzgodnili warunki realizacji tej inwestycji.

Słusznie zatem wywiodło Kolegium, że okoliczność, iż dwie działki, na których budowana jest dwutorowa linia elektroenergetyczna, stały się terenem zamkniętym, spowodowała, że oddziaływanie na środowisko planowanej Farmy Wiatrowej K. bądź odrębnie realizowanych linii kablowych wzrosło, czy skumulowało się w taki sposób, że koniecznym było przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania inwestycji farmy wiatrowej na środowisko. Istotny tu jest też fakt, że dla inwestycji na wyłączonych terenach inwestor uzyskał odrębne decyzje Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie Sądu, podane okoliczności świadczą o tym, że w tej sprawie, w żaden sposób nie odstąpiono od należytej oceny oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na budowie "Zespołu Elektrowni Wiatrowych K." realizowanego na terenie gminy D. i U. M., a wyłączenie niewielkiej części inwestycji położonej na terenach tzw. zamkniętych (podzielenie przedsięwzięcia budowy farmy wiatrowej) nie miało wpływu na właściwą ocenę oddziaływania planowanej inwestycji elektrowni wiatrowej na środowisko.

Powyższe ustalenia mają znaczenie dla stwierdzenia zasadności zarzutu skarżących stron dotyczącego rażącego naruszenia art. 46a ust. 2a Poś (zakazu dzielenia zadania inwestycyjnego).

Zdaniem Sądu, w świetle podanych powyżej faktów i zdarzeń prawnych (decyzja Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [...] r., decyzje RDOŚ o lokalizacji inwestycji celu publicznego, przyjęty do oceny raport), przeprowadzony przez inwestora podział przedsięwzięcia poprzez wyodrębnienie z inwestycji budowy dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV dla wyprowadzenia mocy z farmy wiatrowej "K.", znajdujących się na tzw. terenach zamkniętych, nie przesądza o zamiarze ominięcia procedury oceny oddziaływania inwestycji głównej, tj. planowanej elektrowni wiatrowej na środowisko. Zarówno organ, jak i uczestnik postepowania – inwestor, szeroko i logicznie uzasadnili, że wyłączenie wskazanego przedsięwzięcia liniowego było związane z podziałem inwestycji na etapy, który to podział o ile nie miał znaczenia dla prawidłowej, kompleksowej i merytorycznej oceny oddziaływania spornej inwestycji farmy wiatrowej na środowisko, to miał znaczenie dla inwestora z punktu organizacyjno-finansowego, technicznego.

Sąd nie dopatrzył się powodów, w szczególności nie zostały one jasno wyartykułowane w skargach, dla których należałoby uznać, że wyłączenie z zakresu przedsięwzięcia fragmentu infrastruktury liniowej (40 m kabla), powodowało konieczność uznania całej inwestycji (farma wiatrowa składająca się z 25 wiatraków

z towarzyszącą infrastrukturą techniczną) za całkowicie nowe przedsięwzięcie, wobec którego nie jest możliwe bazowanie na przeprowadzonej ocenie oddziaływania na środowisko.

W wyniku analizy akt sprawy, mając na uwadze podaną wstępie wykładnię pojęcia "rażące naruszenie prawa", Sąd doszedł do wniosku, że w tej sprawie, wskutek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] r., nie doszło do rażącego naruszenia prawa , w tym art. 46a ust. 2a Poś, o którym wyżej mowa.

Reasumując, Sąd stwierdził, że kontrola ważności decyzji z [...] r. została przeprowadzona przez Kolegium, w sposób szczegółowy i wyczerpujący,

a odmowa stwierdzenia nieważności decyzji została rzetelnie uzasadniona.

Sąd całkowicie podziela stanowisko organu, że w tej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki warunkujące konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Dlatego też skargi podlegały oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.