Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 798/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. I. i M. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej - w zakresie wniosku M. I. i M. I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 8 sierpnia 2014 r. M. I. i M. I. złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...]., nr [...], ustalającą skarżącym opłatę planistyczną w kwocie [...] złotych. Skarżący wnieśli jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że nie posiadają środków finansowych na wykonanie tej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny.

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.).

Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zapewnia stronie jedynie tymczasową ochronę jej praw, albowiem, jak wynika z art. 61 § 6 P.p.s.a., orzeczenie w tym przedmiocie upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu lub czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki spoczywa na stronie. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Wykonanie tej decyzji niewątpliwie prowadzić będzie do uszczuplenia zasobów finansowych skarżących. Okoliczność ta zasadniczo nie może jednak prowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani szkody znacznych rozmiarów, albowiem uiszczenie kwoty pieniężnej ma charakter odwracalny. Należy mieć przy tym na uwadze, iż wysokość orzeczonej opłaty planistycznej, jakkolwiek znaczna, jest kilkudziesięciokrotnie mniejsza od kwoty uzyskanej przez skarżących ze sprzedaży nieruchomości, co było podstawą do ustalenia tejże opłaty w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że w dniu 22 grudnia 2010 r. skarżący zawarli dwie umowy sprzedaży należących do nich nieruchomości za sumę odpowiednio [...] euro oraz [...] złotych. Udzielenie skarżącym ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. byłoby więc uzasadnione wyłącznie w razie wykazania przez nich takich nadzwyczajnych okoliczności, które świadczyłyby, że uiszczenie opłaty planistycznej w wysokości [...] złotych prowadziłoby – w odniesieniu do skarżących – do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący takich okoliczności nie wykazali. Podniesiona przez nich okoliczność, że w dniu 31 października 2011 r. przekazali oni całość swojego dotychczasowego przedsiębiorstwa (wraz z opisanymi wyżej środkami finansowymi uzyskanymi ze sprzedaży nieruchomości) na rzecz dzieci w drodze darowizny nie daje podstaw do twierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby – w odniesieniu do skarżących – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że uszczuplenia składników własnego majątku (o tak znacznej wartości) poprzez przekazanie ich na podstawie czynności prawnej nieodpłatnej (pod tytułem darmym) na rzecz najbliższych członków rodziny, co zresztą nie zostało w jakikolwiek sposób udokumentowane przez skarżących, nie może udaremniać wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej ani nie może przemawiać za stwierdzeniem spełnienia przesłanek ochrony tymczasowej przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Z tych względów, wobec niespełnienia warunków z art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w postanowieniu.