Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SO/Lu 16/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o wymierzenie grzywny
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 4, art. 64 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. W. w przedmiocie wymierzenia Wójtowi Gminy N. grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 21 grudnia 2012 r. na bezczynność tego organu polegającą na nieprzekazaniu według właściwości skarg w sprawie zmiany ostatecznej decyzji dotyczącej specjalnego zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

W dniu 18 kwietnia 2017 r. T. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Urzędu Gminy N., wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy N. grzywny za nieprzekazanie do tego Sądu skargi złożonej w dnia 21 grudnia 2012 r.

W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy N. wniósł o jego odrzucenie, ewentualnie o oddalenie wniosku jako bezzasadnego. Jednocześnie organ przekazał Sądowi akta administracyjne sprawy zawierające uwierzytelnioną kopię powołanej przez skarżącą skargi z dnia 21 grudnia 2012 r., która to skarga – jak wynika z jej treści – dotyczyła bezczynności Wójta Gminy N. w sprawie skarg: z dnia 7 listopada 2012 r. dotyczącej decyzji nr [...] i z dnia 21 października 2012 r. dotyczącej decyzji nr [...], złożonych w trybie art. 154 k.p.a.

Mając na względzie okoliczność, iż T. W. składała już do tut. Sądu wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy N. grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 21 grudnia 2012 r., który to wniosek został zarejestrowany pod sygnaturą II SO/Lu 26/14, Sąd w piśmie z dnia 24 lipca 2017 r. wezwał skarżącą do sprecyzowania przedmiotu skargi z dnia 21 grudnia 2012 r., której dotyczy wniosek z dnia 18 kwietnia 2017 r., oraz – ewentualnie – do nadesłania kserokopii bądź odpisu tej skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem uznania, że przedmiotem owej skargi z dnia 21 grudnia 2012 r. jest bezczynność Wójta Gminy N. polegająca na nieprzekazaniu według właściwości skargi z dnia 7 listopada 2012 r. w sprawie ostatecznej decyzji dotyczącej specjalnego zasiłku celowego

Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 31 lipca 2017 r. wskazała, że "wniosek/skarga z 18.04.2017 jest o karę grzywny za nieprzekazanie skargi załączonej (z 21.12.12) do WSA Lublin". Dodała, że "w treści jest skarga wg art. 154 kpa niezałatwiona przez organ właściwy OPS czy SKO dotycząca decyzji [...] i o nią biega".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek T. W. podlega odrzuceniu.

Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek. Do grupy wniosków wszczynających odrębne postępowanie należy wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca wniosek, jeżeli sprawa objęta wnioskiem pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

W ocenie Sądu powyższy przepis znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Rozpoznawany wniosek T. W. z dnia 18 kwietnia 2017 r. – jak wynika z jego treści, a także z pisma skarżącej z dnia 31 lipca 2017 r. złożonego w odpowiedzi na wezwanie Sądu – dotyczy nieprzekazania do tut. Sądu skargi z dnia 21 grudnia 2012 r., której przedmiotem była bezczynność Wójta Gminy N. polegająca na nieprzekazaniu według właściwości skargi z dnia 7 listopada 2012 r., dotyczącej decyzji nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego, a także skargi z dnia 21 października 2012 r. dotyczącej decyzji nr [...] – obu złożonych w trybie art. 154 k.p.a. Tymczasem T. W. składała już wcześniej do tutejszego Sądu wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy N. grzywny za nieprzekazanie do Sądu przedmiotowej skargi z dnia 21 grudnia 2012 r. Ów wcześniejszy wniosek w tym samym przedmiocie został złożony w dniu 30 kwietnia 2014 r. i zarejestrowany pod sygnaturą II SO/Lu 26/14. Następnie został on rozpoznany postanowieniem z dnia 8 października 2014 r. odmawiającym wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy N.. W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek skarżącej jest niezasadny, albowiem Wójt Gminy N. dochował obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., przekazując Sądowi skargę z dnia 21 grudnia 2012 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 16 stycznia 2013 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu dla dokonania tych czynności.

Powyższe postanowienie stało się prawomocne, albowiem złożone na nie przez T. W. zażalenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt I OZ 1161/14. Z kolei powołana skarga z dnia 21 grudnia 2012 r. została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SAB/Lu 16/13.

Wobec powyższych okoliczności stwierdzić trzeba, że wniesienie przez skarżącą kolejnego wniosku w tym samym przedmiocie, tj. w sprawie wymierzenia Wójtowi G. N. grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 21 grudnia 2012 r., jest niedopuszczalne. Podkreślić przy tym wypada, że instytucja powagi rzeczy osądzonej nie narusza prawa strony do sądu, a służy jedynie pewności prawa i zapobiega notorycznemu inicjowaniu sporów "o to samo", między tymi samymi stronami, o ten sam przedmiot.

Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.