Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 483/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 10, art. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Juszczyk Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Asesor WSA Damian Bronowicki Protokolant sekretarz sądowy Marta Andrzejewska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.M na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2013 roku 1. Uchyla zaskarżoną decyzję w całości. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] na rzecz skarżącej kwotę 10.800 (dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

E.M. ( dalej : skarżąca, strona) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej ( dalej: DIAS) z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego ( dalej organ I instancji) z dnia

z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. w kwocie 1.174.045,00 zł, w związku z posiadaniem w okresie od 1 lutego 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. tytoniu do palenia znajdującego się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

W sprawie wystąpił następujący stan faktyczny.

Funkcjonariusze Urzędu Celnego, okresie od [...] kwietnia do [...] czerwca 2013r., przeprowadzili wobec skarżącej kontrolę podatkową, w zakresie obrotu tytoniem do palenia w okresie od 1 lutego do 31 grudnia 2010 r. Protokół kontroli z dnia [...] czerwca 2013 r. został podpisany przez skarżącą [...] lipca 2013 r. W wyniku analizy zebranych dokumentów, w tym przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, Spółkę G sp. z o.o. oraz Pocztą Polską S.A., ustalono, że w badanym okresie skarżąca oferowała do sprzedaży za pośrednictwem portalu [...], wykorzystując konto "g", tytoń do palenia w opakowaniach jednostkowych o wadze 1 kg, sygnowany nazwą "[...]". Łączną ilość tytoniu ustalono na 863 kg.

W związku z powyższymi ustaleniami Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., na podstawie art. 207 w związku z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej Ordynacja podatkowa, art. 2 ust.1 pkt 1, art. 5, art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 1 i 10, art. 12, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 21 ust. 1, art. 98 ust. 1 pkt 2, ust. 5 pkt 1, art. 99 ust. 2 pkt 2, ust. 9 oraz art. 114 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.) – zwanej dalej ustawa o podatku akcyzowym, z uwzględnieniem obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie średniej ważonej detalicznej ceny sprzedaży papierosów na rok 2013 (M.P. poz.910), określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. w kwocie 553 662 zł z tytułu posiadania w okresie od

1 lutego do 31 grudnia 2010 r. tytoniu do palenia znajdującego się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

Organ podatkowy pierwszej instancji przyjął, że skarżąca posługując się kontem "g", w okresie od 1 lutego do 31 grudnia 2010 r. dokonała poprzez portal [...] sprzedaży łącznie 863 kg tytoniu do palenia o nazwie "[...]", w opakowaniach jednostkowych o wadze 1 kg. W decyzji zamieszczono tabelę dotyczącą 41 aukcji, w ramach których skarżąca wystawiła tytoń na sprzedaż w badanym okresie. W zestawieniu tym przedstawiono dane dotyczące nr aukcji (ID), treści aukcji/nazwy przedmiotu (z zapisem "Oryginalny tytoń – [...] 1000 G"), liczby sprzedanych przedmiotów/kg oraz daty wystawienia i daty zakończenia. Organ wskazał także, że na portalu [...] przy poszczególnych aukcjach widnieją zdjęcia opakowań z nalepkami z nadrukiem "[...]" a z opisu wynika, że przedmiotem transakcji był oryginalny tytoń do palenia wyżej wymienionej marki w opakowaniach o wadze 1000g. Celem określenia cech oryginalności produktu oferowanego na aukcjach przez skarżącą organ zwrócił się do producenta tytoniu marki "[...]". Z firmy O otrzymał odpowiedź, że produkcja wyrobu wyżej wymienionej marki w opakowaniach 1000g miała miejsce do końca lutego 2009 r. a od 1 marca 2009 r. produkowano tę markę tytoniu jedynie w opakowaniu 300g. Ponadto producent poinformował, że nie współpracował ze skarżącą. Z kolei z przesłuchania strony wynikało, że tytoń oferowany na portalu [...] był przez nią kupowany na bazarze w [...], od nieznajomego mężczyzny, jednorazowo w ilościach 5-10 kg. Był to tytoń zapakowany w zamykane poprzez dociśnięcie woreczki foliowe, które nie wyglądały na oryginalne opakowania. Skarżąca nie pamiętała, czy były one w jakikolwiek sposób oznakowane ani czy były znaki akcyzy. Stwierdziła, że znajdował się w nich pocięty tytoń do palenia, waga jednego opakowania wynosiła około 1 kg. Podała ponadto, że dając ogłoszenia o sprzedaży na portalu [...] umieszczała również zdjęcia tytoniu o nazwie "[...]", nie mając pewności, czy oferowany tytoń tak się w rzeczywistości nazywa. Zakup tytoniu był dokonywany przez skarżącą za gotówkę, bez dokumentowania transakcji, z jej własnych środków finansowych. Mając powyższe na uwadze, jak również to,

że przeciwko skarżącej były prowadzone przez postępowania karne związane

z przesyłaniem przez nią za pośrednictwem Poczty Polskiej tytoniu do palenia nieoznaczonego znakami akcyzy, jak i to, że nie współpracowała z producentem tytoniu marki "[...]" a sama nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających zapłatę podatku akcyzowego od posiadanego tytoniu, organ uznał, że przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało, że od tego tytoniu

nie zapłacono należnego podatku akcyzowego. Konkluzja była taka, że skarżąca

w okresie od 1 lutego do 31 grudnia 2010 r. posiadała tytoń do palenia, znajdujący się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i dokonywała na portalu internetowym [...] sprzedaży tego tytoniu, oznaczonego podrobionym znakiem towarowym

i nieposiadającego znaków akcyzowych.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił również, że na podstawie zebranego

w sprawie materiału dowodowego nie można było określić jednoznacznie dnia powstania obowiązku podatkowego, należało więc uznać za dzień jego powstania

[...] lipca 2013 r., tj. dzień, w którym uprawniony organ podatkowy stwierdził dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. W tej sprawie to stwierdzenie przyjęto na dzień podpisania przez skarżącą protokołu kontroli.

W związku z powyższym organ orzekł, że będący w posiadaniu skarżącej

w kontrolowanym okresie tytoń do palenia w ilości 863 kg podlega opodatkowaniu akcyzą, zgodnie z uregulowaniami określonymi w art. 99 ust. 9 ustawy o podatku akcyzowym, z odpowiednim zastosowaniem stawek w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 i 2 tego artykułu ustawy. Ponadto, za maksymalną cenę detaliczną przyjął trzykrotną wartość średniej ważonej detalicznej ceny sprzedaży papierosów, o której mowa w ust. 5d, przeliczonej na jednostkę 1000 szt. dla papierosów, a dla tytoniu do palenia przyjął założenie, że jednostka 1000 sztuk papierosów odpowiada 1 kg tego tytoniu. Uwzględniając powyższe organ wyliczył podatek akcyzowy w wysokości 553.662,00 zł.

Dyrektor Izby Celnej nie uwzględnił wniesionego odwołania i decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji uznając, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone w sposób dokładny i szczegółowy, a zebrane dowody potwierdziły, że skarżąca była

w posiadaniu tytoniu do palenia, oraz że dokonywała jego sprzedaży

za pośrednictwem portalu internetowego. Organ odwoławczy przyznał, że w dacie kontroli nie dysponował próbkami towaru, gdyż posiadanie i sprzedaż tytoniu miało miejsce w 2010 r., jednakże ich brak nie stanowił przeszkody w dokonaniu odpowiednich ustaleń na podstawie innych dowodów zgromadzonych w sprawie.

Zdaniem organu odwoławczego, również ilość posiadanego przez skarżącą tytoniu została ustalona i udowodniona prawidłowo. Za posiadaniem przez skarżącą wskazanej ilości tytoniu przemawia zestawienie transakcji dokonywanych na portalu internetowym wraz z podaniem numerów aukcji, nazwy wyrobu akcyzowego, ilości sprzedanego wyrobu, określeniem czasu trwania oferty sprzedaży oraz wszelkimi danymi, uzyskanymi od G sp. z o.o. wskazującymi na działalność skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim rozpoznając po raz pierwszy sprawę wyrokiem z dnia 24 lipca 2014r., sygn. akt I SA/Go 2013/14 uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem WSA sporną kwestią o zasadniczym znaczeniu dla wyniku sprawy jest ilość posiadanego przez skarżącą tytoniu do palenia, przyjęta przez organy do opodatkowania akcyzą. Ilość ta została ustalona na 863 kg, co wynikało

z zestawienia danych dotyczących aukcji na portalu [...] w 2010 r., zamieszczonego w decyzji organu pierwszej instancji. Prawidłowe co do zasady było rozumowanie organów, że skoro skarżąca wystawiała na aukcjach określone ilości tytoniu, to je posiadała. Niemniej taki tok byłby logiczny i niezakłócony, gdyby aukcje prowadzono w jednym, konkretnym czasie. Natomiast w rozpatrywanej sprawie rzecz dotyczy 41 aukcji, które odbyły się w różnych terminach r., przy czym skarżąca twierdzi, że były sytuacje wystawiania na poszczególnych aukcjach tego samego towaru, oferowanego już wcześniej, a to z tego powodu, że nie wszystkie transakcje zostały zrealizowane, ponieważ za niektóre towary kupujący nie zapłacili. Okoliczność wskazana przez skarżącą nie jest niewiarygodna i niemożliwa. W konfrontacji z wpływami środków na rachunek bankowy skarżącej można powziąć wątpliwość co do wielkości obrotu w tym znaczeniu, że jest to mniejsza ilość, zatem niewykluczająca oferowania do sprzedaży więcej niż raz tego samego towaru. Znamienne jest przy tym i słusznie zwraca na to uwagę skarżąca,

że kontrolujący na podstawie analizy sporządzonych przez nich zestawień podali inne wielkości, potwierdzając również, że wystąpiły transakcje niezrealizowane.

W protokole kontroli została zamieszczona Tabela 1 – zestawienie danych dotyczących aukcji na portalu [...] w 2010, na podstawie którego kontrolujący stwierdzili, że w okresie objętym kontrolą skarżąca przeprowadziła 41 aukcji na wyżej wymienionym portalu, obejmujących 863 przedmioty sprzedaży. W trakcie przesłuchania skarżąca podała, że przedmiotem sprzedaży był tytoń

w opakowaniach o wadze 1 kg, zatem przyjęto, że ilość przedmiotów sprzedaży odpowiada 863 kg tytoniu do palenia. Następne tabele dotyczyły płatności, i tak tabela nr 2 zawierała zestawienie operacji na rachunku bankowym skarżącej

(w kontrolowanym okresie posługiwała się ona tylko tym jednym rachunkiem w swojej działalności) a tabela nr 3 – zestawienie transakcji PAYU (od kwietnia 2010 r. użytkownik "g" skonfigurował swoje konto w tej usłudze, do wypłat w ramach usługi PAYU podano numer tego samego rachunku bankowego). Według zestawień dotyczących płatności kontrolujący ustalili szacunkową ilość sprzedanego tytoniu łącznie na 111 kg (według tabeli nr 2) oraz 94 kg bądź po uwzględnieniu płatności anulowanych – 56 kg (według tabeli nr 3). Zdaniem Sądu z powyższego wynika,

że nie można było bez wątpliwości przyjąć tylko na podstawie tabeli nr 1,

że opodatkowaniu akcyzą podlegały 863 kg tytoniu jako ilość posiadanego przez skarżącą w okresie od 1 lutego do 31 grudnia 2010 r. wyrobu akcyzowego w postaci tytoniu do palenia. Dodatkowym argumentem za istnieniem wątpliwości w zakresie ilości tytoniu podlegającego opodatkowaniu, zdaniem Sądu jest kwestia przesyłek pocztowych, nadanych w badanym okresie przez skarżącą. Organy dysponowały informacją z [...] P.P. S.A., z której wynikało, że skarżąca w 2010 r. nadała w dwóch urzędach pocztowych 8 paczek pocztowych i 65 przesyłek za pobraniem (UP) oraz 1.538 przesyłek pocztowych (UP). Jeżeli uwzględnić, że skarżąca, jak sama oświadczyła, prowadziła działalność wyłącznie w zakresie sprzedaży tytoniu, zaś opakowanie jednostkowe towaru miało wagę 1 kg, to nasuwa się wątpliwość, czy skarżąca obracała być może jeszcze większą ilością tytoniu, czy może przesyłki obejmowały inne przedmioty, ale nie można również wykluczyć, że nadawany był ten sam towar nie tylko jeden raz. Wprawdzie kontrolujący wezwali skarżącą do wyjaśnienia, co było przedmiotem wysyłek pocztowych, nadawanych w wyżej wymienionych urzędach pocztowych, niemniej takich wyjaśnień od niej nie otrzymali. Organ prowadząc postępowanie podatkowe też nie zajmował się powyższą kwestią, nie rozważając, np. przesłuchania skarżącej w tym zakresie czy też przeprowadzenia dowodu z zeznań adresatów przesyłek. W tej sytuacji słuszny jest zarzut skarżącej, że ustalenia organu dotyczące ilości opodatkowanego tytoniu są przedwczesne i zbyt arbitralne, nie znajdują pełnego potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który na dodatek okazał się niepełny. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wobec obiektywnej trudności wykazania przez organ, że towar oferowany przez skarżącą w ramach aukcji z badanego okresu, nie mógł być wystawiany więcej niż jeden raz, przy ustalaniu ilości wyrobu akcyzowego, podlegającego opodatkowaniu z racji jego posiadania, należałoby się kierować, jako budzącymi najmniej wątpliwości, ustaleniami dotyczącymi dokonanej sprzedaży, potwierdzonej zapłatą za towar. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że ustalenie ilości posiadanego wyrobu akcyzowego nastąpiło z naruszeniem: art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W wyroku tym

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie w treści uzasadnienia wykładni zastosowania prawidłowej podstawy prawnej skarżonego aktu.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lipca 2016r., sygn. akt

I GSK 1861/14 oddalając wniesiona skargę kasacyjną podniósł, że w rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania został oparty wyłącznie na art. 141 § 4 p.p.s.a., co wymagało od wnoszącej skargę kasacyjną wskazania,

że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera jednego z koniecznych elementów, o których mowa w tym przepisie (zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeśli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazań co do dalszego postępowania), czy też, że nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 30).

Odnosząc się do treści zarzutu i podniesionej argumentacji stwierdził, że nie jest

on trafny. Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, a także wyjaśnił w sposób adekwatny do stanu sprawy przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji oraz wskazał organowi podatkowemu, jak powinien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (s. 22 wyroku). Wskazania te spełniają ogólnie przyjęte wymagania oraz cechuje je dostateczny stopień precyzji. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku podstawą rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez Sąd, że organ podatkowy dokonał ustaleń w zakresie ilości posiadanego przez stronę tytoniu do palenia z naruszeniem przepisów postępowania – art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej (s. 21 wyroku).

NSA podkreślił, że WSA uznał, że organ wykazał, iż skarżąca posiadała tytoń

do palenia poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od którego nie została zapłacona akcyza, co uzasadniało zastosowanie w sprawie art. 98 ust. 5 ustawy

o podatku akcyzowym, a także art. 8 ust. 2 pkt 2 oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy

(s. 18 i 19 wyroku). Z powyższych względów należy więc uznać, że Sąd pierwszej instancji spełnił płynący z art. 141 § 4 p.p.s.a. nakaz wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który pozwala na zapoznanie się z dotychczasowym przebiegiem postępowania w sprawie oraz motywami, jakimi kierował się Sąd przy podejmowaniu wyroku.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Go 203/14 uprawomocnił się w dniu 21 lipca 2016 r. i po uprawomocnieniu wraz z aktami sprawy został przekazany Dyrektorowi Izby Celnej. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...].11.2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zobowiązał organ I instancji, aby przy ustalaniu faktycznej ilości tytoniu sprzedanego przez stronę: - wziął pod uwagę wyłącznie transakcje zrealizowane, czyli takie za które strona otrzymała zapłatę za towar - dokonał analizy pozyskanych wykazów pocztowych, według których Strona nadała 1541 przesyłek pocztowych,

8 paczek pocztowych i 65 przesyłek pobraniowych, - ponownie przesłuchał stronę celem uzyskania informacji o charakterze przesyłanego pocztą towaru, - rozważył przeprowadzenie dowodu z zeznań adresatów przesyłek, a następnie wziął pod uwagę te przesyłki pocztowe, które zostały sfinalizowane poprzez przekazanie wpłaty na konto bankowe strony.

Ponownie przeprowadzając postępowanie podatkowe, organ podatkowy

I instancji, na podstawie materiałów przekazanych przez Pocztę Polską S.A ustalił, że skarżąca w okresie od 1 lutego 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. nadała: -1531 przesyłek pocztowych w UP, - 8 paczek pocztowych w UP, - 65 przesyłek pobraniowych w UP. Następnie organ I instancji wezwał G Sp. z o. o., do przekazania informacji o osobach (z wyszczególnieniem ich danych osobowych: imienia, nazwiska, adresu korespondencyjnego), które za pośrednictwem tego serwisu dokonały transakcji zakupu przedmiotów wystawionych przez skarżąca korzystającą z konta/nicka "g" w aukcjach o wymienionych numerach. Nadto, organ podatkowy I instancji ustalił na podstawie komentarzy do zarchiwizowanych aukcji/transakcji 294 loginy/nicki osób kupujących tytoń oferowany przez użytkownika "g.

Ponadto po otrzymanych od G Sp. z o. o. wykazów osób dokonujących zakupu tytoniu podczas aukcji oferowanych przez użytkownika "g" i po porównaniu jej z listą osób, do których skarżąca nadała przesyłki/paczki, stwierdzono, że wielu kupujących nie występuje na wykazach pocztowych. Wezwano ich aby wyjaśnili, czy dokonywali zakupu tytoniu poprzez portal internetowy [...], gdzie sprzedającym był użytkownik tego portalu posługujący się nickiem "g", a jeśli tak, to w jakiej ilości i na czyją rzecz, a w przypadku zakupu dokonanego na rzecz innych osób wskazanie ich danych. Większość osób, które udzieliły odpowiedzi, potwierdziła fakt zakupu tytoniu na aukcjach internetowych oferowanych przez skarżącą, pozostali ze względu na odległy czas aukcji internetowych nie pamiętali tego faktu.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował stronę, iż zgodnie z art. 208 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 21 lutego 2017 r w sprawie właściwości urzędów skarbowych i izb administracji skarbowej w zakresie akcyzy (Dz. U. z 2017 r. poz. 371), stał się organem właściwym do prowadzenia postępowania.

Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał stronę do osobistego stawiennictwa w Urzędzie celem złożenia do protokołu wyjaśnień na okoliczność posiadanego i oferowanego na sprzedaż w okresie od 1 lutego 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. tytoniu do palenia znajdującego się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Strona nie stawiła się na wezwanie i tym samym dowód z przesłuchania Strony postępowania na ww. okoliczność nie został przeprowadzony. Następnie organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2018 r., określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. w kwocie 1.174.045 zł w związku z posiadaniem w okresie od 1 lutego 2010 r., do 31 grudnia 2010 r., tytoniu do palenia znajdującego się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art.207 oraz art. 210 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej poprzez błędne wskazanie okresu opodatkowania gdyż decyzja w sposób niejednoznaczny i tym samym błędny wskazuje rozstrzygnięcie w sprawie. Wskazano, że wydając przedmiotową decyzję podatkową organ wskazał

w rozstrzygnięciu w sposób ogólny i nieprecyzyjny tytuł opodatkowania i okres opodatkowania. Sformułowanie w rozstrzygnięciu jest niedokładne a strona nie jest

w stanie z całą pewnością uznać rozstrzygnięcie za orzeczenie w sprawie.

Zdaniem strony organ wskazał w decyzji 2 okresy opodatkowania wyrobów akcyzowych. Z jednej strony uznał, że strona posiadała w okresie od 1lutego 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. tytoń do palenia znajdujący się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości

a z drugiej strony ustalono zobowiązanie podatkowe za lipiec 2013r. w związku

z posiadaniem ww okresie 2010r. wyrobów akcyzowych. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do sądu administracyjnego skargę zarzucając wydanej decyzji : naruszenie norm proceduralnych - art. 207 oraz art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacja podatkowa poprzez błędne wskazanie okresu opodatkowania i tym samym błędne rozstrzygnięcie

w sprawie.

Ponadto zarzuciła naruszenie norm prawa materialnego - art. 12 ustawy o podatku akcyzowym poprzez zaakceptowanie zastosowanie tej normy prawnej pomimo,

że stan faktyczny w sprawie pozwala na opodatkowanie transakcji na podstawie niezastosowanej normy prawnej art. 8 ust 2 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym (obowiązującą w 2010 r.) i błędnie zastosowania przepisu art. 13 ust 1 pkt 1 ustawy. W konsekwencji pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i decyzji I instancji w całości jako naruszających prawo oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Strona w uzasadnieniu podniosła, że wydając przedmiotową decyzję podatkową organ wskazał w rozstrzygnięciu w sposób ogólny i nieprecyzyjny tytuł opodatkowania i okres opodatkowania. Sformułowanie w rozstrzygnięciu jest niedokładne a strona nie jest w stanie z całą pewnością uznać rozstrzygnięcie

za orzeczenie w sprawie. Organ I instancji wskazał w decyzji 2 okresy opodatkowania wyrobów akcyzowych. Z jednej strony uznał, że strona posiadała

w okresie od 1 lutego 2010 r., do 31 grudnia 2010 r., tytoń do palenia znajdujący się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a z drugiej strony ustalono zobowiązanie podatkowe

za lipiec 2013r., w związku z posiadaniem ww okresie 2010r., wyrobów akcyzowych.

Strona nie rozumie dlaczego pomimo stwierdzeń iż strona w 2010r. posiadała tytoń

tj. wyrób akcyzowy, za datę powstania obowiązku podatkowego należy uznać datę doręczenia protokołu kontroli pomimo, że ustalono okresy sprzedaży w 2010r.,

co powoduje, że logicznym jest iż musiała posiadać tytoń przed jego sprzedażą.

Skarżąca zwróciła uwagę, że w podobnych sprawach będących przedmiotem postępowania organ odwoławczy wcześniej poparł opodatkowanie w momencie posiadania w poszczególnych okresach, co wynika ze spraw rozpoznanych pod sygn. akt I GSK 824/16 i wcześniej I SA/Go 513/15 . Sąd I instancji wówczas jednoznacznie wskazał, że zasadnie organy uznały, iż obowiązek podatkowy powstał z dniem nadania przez K.O. przesyłek na poczcie. W sprawie nie został ustalony faktyczny dostawca, jak i też strona go nie wskazała, z tego też względu zasadnie organ kontroli skarbowej na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym uznał, że osoba zobowiązaną do uiszczenia zobowiązania podatkowego podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży spornego tytoniu jest ich faktyczny posiadacz.

Zdaniem skarżącej pomimo tego że nie wskazała identyfikowalnego źródła zakupionego tytoniu, którym mogłaby wykazać legalność źródło pochodzenia tytoniu obowiązek powinien powstać w 2010 w poszczególnych okresach nadania tych wysyłek a nie w 2013r. Dalej podniosła, że decyzje wskazały jednoznacznie daty poszczególnych wysyłek. Organy były zatem w posiadaniu wiedzy na temat określonego dnia w którym skarżąca była w posiadaniu wyrobów akcyzowych.

Tak więc istnieje rozbieżność pomiędzy ustalonym stanem faktycznym a zastosowaną normą prawną z art. 12 ustawy o podatku akcyzowym.

Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie 20 listopada 2019r., pełnomocnik skarżącej przedłożył skan postanowienia Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] listopada 2018r., o umorzeniu prowadzonego wobec skarżącej śledztwa z powodu uchylania się od opodatkowania i nie składania deklaracji w podatku akcyzowym w łącznej kwocie 859 303 zł, z tytułu posiadania tytoniu do palenia w ilości 1830 kg odpowiednio za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2010r., z powodu przedawnienia, które nastąpiło z końcem 2015r.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy przypomnieć, że sprawa była już rozpoznawana przez WSA w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 24 lipca 2014r., sygn. akt I SA/Go 203/14 uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2014r., a wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna została przez NSA wyrokiem z dnia 21 lipca 2016r., oddalona. Zatem istotną kwestią mającą wpływ na rozpoznanie obecnej sprawy ma zagadnienie zakresu wystąpienia związania z art.153 P.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba

że przepisy prawa uległy zmianie.

W wyroku z dnia 24 lipca 2014r., sygn. akt I SA/Go 203/14, Sąd uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził "zdaniem WSA sporną kwestią o zasadniczym znaczeniu dla wyniku sprawy jest ilość posiadanego przez skarżącą tytoniu

do palenia, przyjęta przez organy do opodatkowania akcyzą. Ilość ta została ustalona na 863 kg, co wynikało z zestawienia danych dotyczących aukcji na portalu [...]

w 2010 r., zamieszczonego w decyzji organu pierwszej instancji. Prawidłowe co do zasady było rozumowanie organów, że skoro skarżąca wystawiała na aukcjach określone ilości tytoniu, to je posiadała. Niemniej taki tok byłby logiczny

i niezakłócony, gdyby aukcje prowadzono w jednym, konkretnym czasie. Natomiast

w rozpatrywanej sprawie rzecz dotyczy 41 aukcji, które odbyły się w różnych terminach (...), przy czym skarżąca twierdzi, że były sytuacje wystawiania

na poszczególnych aukcjach tego samego towaru, oferowanego już wcześniej,

a to z tego powodu, że nie wszystkie transakcje zostały zrealizowane, ponieważ

za niektóre towary kupujący nie zapłacili. Okoliczność wskazana przez skarżącą nie jest niewiarygodna i niemożliwa. W konfrontacji z wpływami środków na rachunek bankowy skarżącej można powziąć wątpliwość co do wielkości obrotu w tym znaczeniu, że jest to mniejsza ilość, zatem niewykluczająca oferowania do sprzedaży więcej niż raz tego samego towaru (...) Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wobec obiektywnej trudności wykazania przez organ, że towar oferowany przez skarżącą

w ramach aukcji z badanego okresu, nie mógł być wystawiany więcej niż jeden raz, przy ustalaniu ilości wyrobu akcyzowego, podlegającego opodatkowaniu z racji jego posiadania, należałoby się kierować, jako budzącymi najmniej wątpliwości, ustaleniami dotyczącymi dokonanej sprzedaży, potwierdzonej zapłatą za towar. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że ustalenie ilości posiadanego wyrobu akcyzowego nastąpiło z naruszeniem: art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej". Dalej WSA uznał, że organ wykazał, iż " skarżąca posiadała tytoń do palenia poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od którego nie została zapłacona akcyza, co uzasadniało zastosowanie w sprawie art. 98 ust. 5 ustawy

o podatku akcyzowym, a także art. 8 ust. 2 pkt 2 oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy".

W wyroku tym nie przesądzono jednak zagadnienia dotyczącego prawidłowości ustalenia daty powstania obowiązku podatkowego w szczególności zastosowania regulacji z art. 12 ustawy o podatku akcyzowym zgodnie

z, którym jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy

z tytułu czynności lub stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą,

za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym organ podatkowy stwierdził dokonanie danej czynności lub istnienie danego stanu faktycznego. Z tego też względu w tym zakresie nie ma związania wynikającego z treści art.153 P.p.s.a.

Zwrócić także należy uwagę, że w wydanej przez organ I instancji decyzji wskazano na dwie samodzielne wykluczające się podstawy prawne dotyczące daty powstania obowiązku podatkowego t.j. art. 10 ust. 10 oraz art.12 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z art.10 ust.10 tej ustawy, obowiązek podatkowy z tytułu nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4, powstaje z dniem nabycia lub wejścia w posiadanie tych wyrobów, z zastrzeżeniem ust. 11. Natomiast w przypadku gdy nie można ustalić daty nabycia lub wejścia

w posiadanie tytoniu wówczas dopiero można zastosować regulacje z art.12 ustawy o podatku akcyzowym

Zgodnie bowiem z art. 12 ustawy o podatku akcyzowym jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności lub stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym organ podatkowy stwierdził dokonanie danej czynności lub istnienie danego stanu faktycznego. W tym miejscu należy przypomnieć, że art.12 ustawy o podatku akcyzowym dedykowany jest przypadkom szczególnym, kiedy nie ma możliwości ustalenia dokładnego dnia powstania obowiązku podatkowego.

Nie zawsze moment kluczowy, z punktu powstania obowiązku podatkowego

w akcyzie, jest możliwy do ustalenia. Takim właśnie sytuacjom szczególnym dedykowany jest komentowany artykuł. Artykuł ten, normując sprawę powstania obowiązku podatkowego, w przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy faktu dokonania czynności lub też zaistnienia stanu faktycznego, przy równoczesnym braku możliwości określenia konkretnego dnia ich wystąpienia, określa jasno moment powstania takiego obowiązku podatkowego. W omawianym artykule ustawy prawodawca przyjął zasadę stosowania domniemania. Zgodnie z którym

w przypadku ujawnienia przez organ podatkowy dokonania czynności lub zaistnienia stanu faktycznego, bez możliwości określenia dokładnej daty zaistnienia tych istotnych akcyzowo zdarzeń, za datę powstania obowiązku podatkowego uznaje się dzień, w którym uprawniony organ stwierdził ich dokonanie lub też zaistnienie. Przepis ten stosowany jest jako ostateczny środek. Dotyczy tylko tych stanów faktycznych, kiedy nie można określić dnia powstania obowiązku podatkowego

na podstawie innych przepisów normujących moment powstania obowiązku podatkowego. Potwierdzeniem powyższego jest, m.in. wyrok WSA w Kielcach

z 6.11.2014 r. (I SA/Ke 440/14, Legalis), w którym sąd stwierdził, że: "przepis może być stosowany jedynie w drodze wyjątku - tylko wtedy, gdy nie można określić daty powstania obowiązku podatkowego zgodnie z regułami ustanowionymi przez wcześniejsze przepisy. Podkreślić należy, że rozwiązanie z art. 12 nie może być stosowane automatycznie, w przypadku wystąpienia jakichkolwiek problemów przy ustalaniu faktycznej daty dokonania czynności lub też wystąpienia stanu faktycznego, powodujących powstanie obowiązku podatkowego. Artykuł 12 ustawy o podatku akcyzowym jest kołem ratunkowym umożliwiającym rozstrzygnąć sprawę momentu powstania obowiązku podatkowego. Należy jednak pamiętać, że wcześniej należy podjąć wszelkie niezbędne działania dowodowe które wykluczą możliwość ustalenia powstania obowiązku podatkowego. Na potwierdzenie tej okoliczności można przytoczyć prawomocny wyrok z 30.12.2013 r. WSA w Opolu (I SA/Op 723/13, Legalis). W wyroku tym sąd stwierdził, że możliwość zastosowania art. 6 ust. 6 AkcyzU z 2004 r. (przepis odpowiadający treścią obecnemu art. 12) powinna zostać poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, zgodnie

z przepisami Ordynacji podatkowej, z którego musi bezspornie wynikać, że ustalenie momentu dokonania czynności, rzutującej na powstanie obowiązku podatkowego, nie jest możliwe.( patrz Akcyza – komentarz pod redakcją M. Ziemnego str.163-164, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017r).

W rozpoznawanej sprawie organ dokładnie ustalił co wynika

z przedstawionych w decyzji tabel, daty wysłania przez skarżącą przesyłek

z tytoniem. Regulacja z art.8 ust.2 pkt 4 oraz art.10 ust.10 ustawy o podatku akcyzowym posługuje się pojęciem posiadania, przy czym nie jest ono definiowane

w tej ustawie. Zatem należy do niego zastosować regulacje z art. 339 i art. 348 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Zgodnie z tymi regulacjami: domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym (art. 339 k.c.). Przeniesienie posiadania następuje przez wydanie rzeczy. Wydanie dokumentów, które umożliwiają rozporządzanie rzeczą, jak również wydanie środków, które dają faktyczną władzę nad rzeczą, jest jednoznaczne z wydaniem samej rzeczy ( art. 348 k.c.). W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe dokładnie ustaliły daty nadania poszczególnych przesyłek. Nadanie przesyłki jest jednoznaczne z wyzbyciem się posiadania, ale stanowi także graniczny termin

w, którym można jednoznacznie stwierdzić wejście w posiadanie, albowiem można wydać rzecz tylko w przypadku wcześniejszego wejścia w jej posiadanie.

Podzielić należy pogląd zaprezentowany przez Sąd Najwyższy w wyroku

z dnia 6 listopada 2014 r. IV KK 151/14 ( LEX 155252) na , który organ pierwszej instancji powołał się w piśmie z dnia [...] czerwca 2018r., ( 2447-2448 tom V akt adm.) " że zgodnie z art. 10 ust. 10 u.p.a., obowiązek podatkowy z tytułu nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4, u.p.a., powstaje z dniem nabycia lub wejścia w posiadanie tych wyrobów, z zastrzeżeniem ust. 11 tego artykułu. Natomiast jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności lub stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie czynności lub istnienie danego stanu faktycznego (art. 12 u.p.a.). Przeprowadzając wykładnię powyższych przepisów należy pamiętać, że dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.Urz.UE z 2009 r. L 9, str. 12-30, z późn. zm.) stanowi, iż "Podatek akcyzowy staje się wymagalny

w momencie dopuszczenia do konsumpcji w państwie członkowskim " (art. 7 ust. 1), a dopuszczenie do konsumpcji oznacza m.in. przechowywanie poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy wyrobów akcyzowych na które nie nałożono akcyzy zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa wspólnotowego

i ustawodawstwa krajowego (art. 7 ust. 2 lit. b). W dyrektywie 2008/118/WE doprecyzowano definicję pojęcia "dopuszczenie do konsumpcji". (zob. J. Matarewicz, Zmiany wynikające z wejścia nowej dyrektywy Rady 2008/118/WE, Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych 2009, nr 2, s. 21). Komentując orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 5 kwietnia 2001 r., wydane

w sprawie C-325/99 G, podnosi się, że w tym orzeczeniu wskazano, iż samo przechowywanie wyrobów akcyzowych, w stosunku do których nie uiszczono podatku akcyzowego, stanowi wydanie do konsumpcji w sytuacji, gdy wyroby

są składowane poza składem podatkowym. W konsekwencji, nielegalne wyprowadzenie wyrobów akcyzowych ze składu podatkowego stanowi czynność opodatkowaną podatkiem akcyzowym, niemniej jednak w sytuacji, gdy fakt ten został stwierdzony w momencie stwierdzenia posiadania przez dany podmiot wyrobów akcyzowych z nieuiszczoną akcyzą, obowiązek zapłaty akcyzy powstaje w momencie stwierdzenia posiadania przez dany podmiot wyrobów akcyzowych poza terenem składu podatkowego. Zgodnie bowiem z przepisami dyrektywy Rady 2008/118/WE, składowanie wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy może odbywać się wyłącznie na terenie składu podatkowego według zasad określonych przez poszczególne państwa członkowskie (por. S. Parulski, Akcyza. Komentarz 2010, LEX Administracja Skarbowa).

W rozpoznawanej sprawie co jest istotne w czasie kontroli nie stwierdzono przechowywania przez skarżącą tytoniu, natomiast ustalono dokonanie przez nią wielu transakcji sprzedaży towaru przeznaczonego do konsumpcji. Nie było zatem konieczne korzystania z regulacji z art.12 ustawy o podatku akcyzowym

i wprowadzonego w nim domniemania skoro nie tylko ustalono, że skarżąca dokonywała sprzedaży tytoniu ale również w jakich datach ta sprzedaż następowała, czyli ustalono moment "dopuszczenia do konsumpcji" tytoniu. Ponadto w innych postępowaniach organy podatkowe, na co wskazał WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 25 lutego 2016r., sygn. akt I SA/Go 513/15 " zasadnie uznały, że obowiązek podatkowy powstał z dniem nadania przesyłek na poczcie". Taki sposób ustalenia daty powstania obowiązku podatkowego wynika także z przedłożonego na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej skanu postanowienia o umorzeniu śledztwa z dnia [...] listopada 2018r. w, którym przyporządkowano do poszczególnych miesięcy od lutego do listopada 2010r., ilość sprzedanego tytoniu ( k. 56-58 akt sądowych).

W rozpoznawanej sprawie co należy podkreślić, protokół z przeprowadzonej

u skarżącej kontroli z dnia [...] czerwca 2013r., doręczony 1 lipca 2013, na który powołał się organ I instancji w decyzji z dnia [...] maja 2018r., ustalił 863 kg tytoniu do palenia ( k. 337 tom. I akt adm.). W decyzji z dnia [...] maja 2018r. ustalono natomiast znacznie większą ilość bo 1830 kg tytoniu do palenia, zatem w przypadku 967 kg tytoniu nie można stwierdzić, że data powstania obowiązku podatkowego powstała z momentem podpisania protokołu z kontroli skoro w nim stwierdzono 863kg a nie 1830 kg. Z treści decyzji wydanej [...] maja 2018r., wynika, że po ponownym bardzo szczegółowo przeprowadzonym postępowaniu ustalono znacznie większą ilość sprzedanego przez skarżącą tytoniu niż zostało to ustalone

w protokole sporządzonym [...] czerwca 2013r. Sam organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2018r., podniósł, że na "wcześniejszym etapie postępowania organ stwierdził posiadanie przez skarżącą tytoniu w ilości 863 kg (...). Należy

tu wskazać, iż przeprowadzone ponownie postępowanie podatkowe i szczegółowa analiza zgromadzonych dokumentów wskazują, że operator pocztowy przekazał tylko część informacji o nadanych przesyłkach pobraniowych/paczkach(...) Najprawdopodobniej Poczta Polska S.A. przekazując w 2013r., materiały z 2010 nie była już w posiadaniu wszystkich dokumentów (s.125 uzasadnienia decyzji organu

I instancji).

Z powyższego wynika, że co do 967 kg tytoniu, data sprzedaży tej ilości tytoniu została ustalona dopiero w decyzji z dnia [...] maja 2018r.,a nie protokołu

z kontroli z dnia [...] czerwca 2013r. Zatem po upływie 7- 8 lat od dokonywanej

od lutego do grudnia 2010r. sprzedaży tytoniu.

W rozpoznawanej sprawie data ustalenia powstania obowiązku podatkowego

z art.10 ust.10 lub art. 12 ustawy o podatku akcyzowym ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia czy w sprawie mogło wystąpić przedawnienie. Zdaniem sądu

w rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy powstawał z każdym miesiącem

od lutego do listopada 2010r., w sposób wskazany przez organ w postanowieniu

o umorzeniu śledztwa. Oznacza to, że termin przedawnienia w przypadku sprzedaży dokonywanej za miesiące od lutego do listopada 2010r. upływał z końcem 2015r., natomiast w przypadku sprzedaży odnoszącej się do grudnia 2010r., z końcem 2016r.

Organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] kwietnia 2019r. podniósł, że w sprawie zaistniały zdarzenia spełniające przesłanki określone w art. 70 § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wskazując, że jak wynika z akt sprawy, pismem z [...] marca 2014r., skarżąca wniosła skargę na decyzję z dnia [...] lutego 2014, która wpłynęła do organu odwoławczego 19 marca 2014r., natomiast prawomocne orzeczenie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 lipca 2014r. sygn. akt I SA/Go 203/14 wpłynęło do organu odwoławczego dnia 26 października 2016r., a zatem termin ten zaczął biec dalej od dnia 27 października 2016.

Odnosząc się do tego twierdzenia organu należy zauważyć, że tak wskazany przez organ II instancji okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia wyniósł rok

i 301 dni, zatem w przypadku sprzedaży tytoniu obejmującego miesiące od lutego

do listopada 2010r., termin przedawnienia upływał z dniem 28 października 2017r., natomiast w przypadku sprzedaży za grudzień 2010r., z dniem 28 października 2018r. Decyzja organu odwoławczego została natomiast wydana [...] kwietnia 2019r.

Organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględni dokonaną przez sąd w niniejszym orzeczeniu wykładnię art. 10 ust 10 oraz art.12 ustawy

o podatku akcyzowym. Wyjaśni kwestię dotyczącą dnia powstania obowiązku podatkowego co do 967 kg tytoniu. Ustali także, czy prowadzone wobec skarżącej postępowanie o przestępstwo skarbowe zakończone przedłożoną przez pełnomocnika skarżącej kopią postanowienie o umorzeniu śledztwa z dnia [...] listopada 2018r., [...] jest prawomocne. Ponadto dokona ustaleń czy w sprawie oprócz regulacji z art. art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej wystąpiły inne zdarzenia skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu termu przedawnienia, następnie rozstrzygnie kwestię dotyczącą przedawnienia.

Mając więc na uwadze powyższe zaskarżoną decyzję należało na podstawie art.145§1 pkt 1 lit. a) i c) uchylić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. oraz § 2 ust.1 pkt 1 lit. g rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018r., w sprawie wynagrodzenia

za czynności doradcy podatkowego w postepowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz.U.2018.1687).