Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 379/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia o zaliczeniu wpłat z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w C. (dalej: "skarżąca" albo "wspólnota"), reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata Ł. N., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., oznaczone w sentencji postanowienia, w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia o zaliczeniu wpłat z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Do skargi zostało dołączone pełnomocnictwo udzielone przez zarząd A sp. z o.o. w C. (dalej jako "A sp. z o.o. w C.").

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 21 marca 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentów wykazujących umocowanie osoby podpisanej pod skargą do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym albo sądami administracyjnymi, w szczególności poprzez nadesłanie statutu skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej oraz uchwały o powołaniu członków jej zarządu, nadesłanie dokumentu, z którego wynika powierzenie A sp. z o.o. w C. zarządu przez skarżącą Wspólnotę, wskazującego na umocowanie do reprezentowania jej w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym albo sądami administracyjnymi, nadesłanie dokumentu, z którego wynika upoważnienie do podpisania pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi Ł. N. i określającego sposób reprezentacji A sp. z o.o. w C., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Powyższe zarządzenie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 kwietnia 2016 r.

W dniu 14 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył:

– dokument nazwany uchwałą zebrania właścicieli lokali Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] z dnia 9 maja 2013 r. (w dokumencie tym wskazano, że do zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej w określonym składzie trzyosobowym wybrano dodatkowo jedną osobę; dokument ten podpisały dwie spośród tych osób, działające jako "zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej");

– umowę z dnia 26 lutego 2001 r. zawartą pomiędzy Wspólnotą a A sp. z o.o. w C. o zarządzanie nieruchomością wspólną;

– protokół z zebrania Wspólnoty z dnia 4 marca 2002 r. zawierający upoważnienie "dla Zarządcy" do reprezentowania skarżącej w postępowaniach sądowych;

– wydruk z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący A sp. z o.o. w C. oraz

– pełnomocnictwo udzielone adwokatowi Ł. N. przez dwie osoby, które w wyżej wskazanym dokumencie nazwanym uchwałą zebrania właścicieli lokali zostały wymienione wśród członków zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu wskutek niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych.

Należy bowiem mieć na względzie, że w myśl art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W przypadku gdy pierwsza czynność sprowadza się do złożenia pisma, konieczne jest więc załączenie do niego takiego dokumentu. W razie braku przesądzenia kwestii możności podpisania pisma przez osobę, która to uczyniła, nie jest możliwe ustalenie, czy pismo to wyraża wolę podmiotu, w którego imieniu zostało wniesione.

Jeśli zaś pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu na skutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Jest przy tym oczywiste, że w przypadku, gdy strona działa przez pełnomocnika, to na nim spoczywa powinność spełnienia powyższego wymogu i to on jest adresatem wspomnianego wezwania.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez pełnomocnika Wspólnoty Mieszkaniowej. Wyjaśnienie, czy pełnomocnik ten został umocowany do działania w imieniu skarżącej przez osoby upoważnione do jej reprezentacji było zatem niezbędne do nadania skardze dalszego biegu. W tym celu, mając na względzie pełnomocnictwo załączone do skargi, wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentów wykazujących umocowanie osoby podpisanej pod skargą do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym albo sądami administracyjnymi, w szczególności poprzez nadesłanie statutu skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej oraz uchwały o powołaniu członków jej zarządu, nadesłanie dokumentu, z którego wynika powierzenie A sp. z o.o. w C. zarządu przez skarżącą Wspólnotę, wskazującego na umocowanie do reprezentowania jej w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym albo sądami administracyjnymi oraz nadesłanie dokumentu, z którego wynika upoważnienie do podpisania pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi Ł. N. i określającego sposób reprezentacji A sp. z o.o. w C..

W udzielonej terminowo odpowiedzi na wezwanie do akt niniejszej sprawy złożono: dokument nazwany uchwałą zebrania właścicieli lokali skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, mający wskazywać skład jej zarządu, pełnomocnictwo podpisane w imieniu skarżącej przez osoby w tym dokumencie wymienione, umowę z dnia 26 lutego 2001 r. zawartą pomiędzy Wspólnotą a A sp. z o.o. w C. o zarządzanie nieruchomością wspólną, protokół z zebrania Wspólnoty z dnia 4 marca 2002 r. zawierający upoważnienie "dla Zarządcy" do reprezentowania skarżącej w postępowaniach sądowych oraz wydruk z rejestru przedsiębiorców KRS dotyczący A sp. z o.o. w C..

W pierwszej kolejności dostrzeżenia wymaga, że do akt sprawy nie przedłożono dokumentu, który wykazywałby, iż określone osoby zostały wybrane do zarządu skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej. Dokument, który został nazwany uchwałą zebrania właścicieli lokali, w istocie bowiem uchwałą tą nie jest. Tym samym nie pozwala on na stwierdzenie, że równocześnie złożone pełnomocnictwo podpisały osoby do tego uprawnione.

Przedstawienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od wskazania, że stosownie do art. 18 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. - Dz. U. z 2015 r., poz. 1892), dalej powoływanej jako: u.w.l., właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej (ust. 1). Jeżeli sposobu zarządu nie określono w umowie, o której mowa w ust. 1, lub w uchwale zaprotokołowanej przez notariusza, obowiązują zasady określone w niniejszym rozdziale (ust. 3). Następnie należy podnieść, że stosownie do art. 20 ust. 1 u.w.l. jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona, zaś według art. 21 u.w.l. zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (ust. 1), gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie (ust. 2).

Z pism przedłożonych na wezwanie Sądu wynika, że w skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej został wybrany zarząd, o którym mowa w art. 20 i 21 u.w.l. Zatem to ten organ skarżącej jednostki organizacyjnej (w składzie dwóch osób – art. 21 ust. 1 i 2 u.w.l.) był uprawniony do podpisania pełnomocnictwa do złożenia skargi. W konsekwencji, powinnością strony skarżącej – jeśli zamierzała usunąć braki formalne skargi – było wykazanie, że dwie konkretne osoby, które podpisały pełnomocnictwo złożone w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, wchodzą w skład zarządu skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej. Zadaniu temu jednak nie sprostano.

Zgodnie bowiem z 21 ust. 1 u.w.l. wybór danej osoby do zarządu wspólnoty mieszkaniowej następuje w drodze uchwały właścicieli lokali. W dalszej kolejności należy zauważyć, że podmioty prawne typu korporacyjnego składają oświadczenia woli w formie uchwał odpowiednich organów. Podobnie jest ze wspólnotami właścicieli lokali, obejmującymi zabudowaną nieruchomość, w której została wyodrębniona własność poszczególnych lokali. Powszechnie przyjmuje się, że wspólnota taka ma zdolność prawną, chociaż nie jest osobą prawną (art. 331 § 1 Kodeksu cywilnego). Stosownie do art. 23 u.w.l. uchwały właścicieli lokali są podejmowane bądź na zebraniu, bądź w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd, przy czym uchwała może być wynikiem głosów oddanych częściowo na zebraniu, częściowo w drodze indywidualnego ich zbierania (ust. 1). Uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos (ust. 2).

Nie ulega zatem wątpliwości, że w tych wspólnotach mieszkaniowych, w których właściciele mają prawo podejmować uchwały o wyborze członków zarządu, o tym czy uchwała została podjęta, decyduje spełnienie określonych w u.w.l. warunków. Istotne jest m. in. czy za jej podjęciem wypowiedziała się większość właścicieli obliczana w stosunku do wszystkich osób wchodzących w skład wspólnoty mieszkaniowej (będących w chwili podejmowania uchwały właścicielami lokali w danej nieruchomości). Podjęta uchwała to taka, za którą opowiedziała się więc wspomniana większość. Jednak przede wszystkim należy zaakcentować, iż ma to być uchwała właścicieli lokali (art. 20 ust. 1 u.w.l.), a nie uchwała zarządu. Zarząd wspólnoty mieszkaniowej jest jej organem wykonawczym – kieruje sprawami wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz (art. 21 ust. 1 u.w.l.), lecz nie ma kompetencji do kreowania swojego składu (wyboru oraz odwoływania z zarządu). Funkcjonuje nawet pojęcie uchwały nieistniejącej, której przykładem jest uchwała wspólnoty mieszkaniowej podjęta bez wymaganego statutem quorum lub bez wymaganej większości głosów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt I CK 336/05, Lex nr 424423 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACa 1036/14, Lex nr 1681972).

Przedłożony w niniejszej sprawie (w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi) dokument, mający wykazywać, że dwie osoby, które podpisały równocześnie złożone pełnomocnictwo, wchodzą w skład zarządu skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, został co prawda nazwany uchwałą właścicieli lokali, niemniej jednak analiza jego treści nie pozwala na uznanie, by był nią w istocie, czy szerzej, aby wykazywał, że te osoby zostały – i to kiedykolwiek – skutecznie wybrane do zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej. Nie spełnia on bowiem wymogów opisanych w art. 23 u.w.l. Nie wynika z niego, by większość głosów właścicieli lokali była za ukształtowaniem zarządu w sposób w nim opisany. Z przedłożonego dokumentu wynika jedynie, że modyfikacji w składzie zarządu dokonuje sam zarząd. Ponadto, co w tej sprawie jest również istotne, pierwotny skład zarządu (sprzed tejże modyfikacji) także nie został w żaden sposób poparty dowodem.

Dokument ten nie może zatem służyć wykazaniu, że większość głosów właścicieli lokali została oddana za wybraniem zarządu skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej. Nie stanowi on więc dowodu zaistnienia tej okoliczności i tym samym nie może zostać uznany za wystarczająco dokumentujący wybór do zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej dwóch osób, które podpisały nadesłane w sprawie pełnomocnictwo. Przykładem bowiem spełnienia tego wymogu, co jest znane sądowi z urzędu z innych spraw, w których wspólnotę mieszkaniową reprezentował ten sam pełnomocnik (autor skargi), jest nadesłanie protokołu z zebrania właścicieli lokali, w którym opisane zostały wszystkie wskazane w art. 23 u.w.l. okoliczności i została zawarta uchwała właścicieli o wyborze konkretnej osoby (osób) do zarządu wspólnoty.

Wymaga jednocześnie podkreślenia, że skutecznego pełnomocnictwa dla adwokata Ł. N. nie mogła udzielić A sp. z o.o. w C.. Wybrany zarząd wspólnoty (art. 21 u.w.l.) jest bowiem organem wspólnoty mieszkaniowej, a jego działanie jest działaniem wspólnoty. Ustanowienie zarządu (art. 20, art. 21 u.w.l.) wyklucza ustanowienie zarządcy z art. 18 u.w.l. i odwrotnie: ustanowienie zarządcy z art. 18 u.w.l. wyklucza ustanowienie zarządu, o którym mowa w art. 20 i art. 21 u.w.l. (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt III CZP 96/11, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt III CZP 62/05, uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2003 r. sygn. akt III CZP 74/03 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 308/16). Właścicielom nieruchomości powierzono wybór w kwestiach związanych ze sposobem zarządzania, jednak względy natury organizacyjno-gospodarczej przemawiają za brakiem potrzeby mnożenia struktur zarządu nieruchomością wspólną i wynikających z tego konsekwencji (np. problemu rozkładu uprawnień pomiędzy te struktury). Tym samym, skoro wybrano – o czym była mowa wyżej – w skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej zarząd, o którym mowa w art. 20 i art. 21 u.w.l., to A sp. z o.o. w C. nie może być zarządcą, o którym mowa w art. 18 u.w.l., lecz co najwyżej faktycznym administratorem.

Jest również bezsporne, że przy umownym powierzeniu czynności zarządzania zastosowano zwykłą formę pisemną i jest to umowa zawarta przez zarząd a nie przez właścicieli lokali. Na podstawie tej umowy zlecono administrowanie przedmiotową nieruchomością A sp. z o.o. w C.. Spółka ta nie ma natomiast statusu zarządcy, któremu właściciele powierzyli zarząd nieruchomością wspólną, o jakim mowa w art. 18 ust. 1 u.w.l. Dostrzeżenia wymaga, że praktyka zawierania umów o zarządzanie nieruchomością wspólną (administrowanie wspólnotą mieszkaniową) z licencjonowanymi zarządcami jest już wykształcona od dłuższego czasu. Jest to sytuacja, kiedy organ wspólnoty, jakim jest jej zarząd, nie przestaje wówczas sprawować swoich funkcji, a jedynie zleca wykonanie poszczególnych czynności w zakresie zwykłego zarządu nieruchomością wspólną. Zarządca zapewnia fachową obsługę wspólnoty mieszkaniowej, współdziałając w tym zakresie z zarządem. Taka pomoc świadczona przez profesjonalnych zarządców wspólnotom mieszkaniowym nie zmienia ustawowego sposobu sprawowania zarządu, czego skutkiem jest brak obowiązku zawarcia umowy w formie aktu notarialnego, o której mowa w art. 18 ust. 1 u.w.l. Umowa zlecenia administrowania wspólnotą mieszkaniową ma charakter mieszany, do której – w zakresie nieuregulowanym – powinno się stosować przepisy o umowie zlecenia (art. 734 Kodeksu cywilnego). W rozpatrywanym przypadku zawarcie takiej umowy przez skarżącą nie oznaczało tym samym modyfikacji w zasadach zarządu nieruchomością wspólną, za który jest nadal odpowiedzialny jej zarząd. Stąd należało uznać, że A sp. z o.o. w C., nie będąc zarządcą, o jakim mowa w art. 18 ust. 1 u.w.l., nie mogła w tej roli podpisać pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi Ł. N.. Powinni to natomiast uczynić członkowie zarządu skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt I ACa 652/13).

Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 35 § 2 p.p.s.a. osoba prawna lub zarząd spółki partnerskiej świadczący na podstawie odrębnych przepisów pomoc prawną przedsiębiorcy, osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej, mogą udzielić pełnomocnictwa procesowego – w imieniu podmiotu, któremu świadczą pomoc prawną – adwokatowi lub radcy prawnemu, jeżeli zostały do tego upoważnione przez ten podmiot. Powyższe przepisy przesądzają zatem, że warunkiem uznania pełnomocnictwa za skutecznie udzielone przez osobę prawną lub zarząd spółki partnerskiej jest istnienie zobowiązania umownego pomiędzy nią a stroną skarżącą, której przedmiotem jest pomoc prawna. Z umowy zawartej w dniu 26 lutego 2001 r. pomiędzy skarżącą a A sp. z o.o. w C. wynika, że nie dotyczy ona świadczenia pomocy prawnej, a zarządzania nieruchomością wspólną (§ 3 ust. 1 umowy). Zakres obowiązków zarządcy został uregulowany enumeratywnie w ust. 2 § 3 umowy i nie obejmuje świadczenia pomocy prawnej. Tym samym A sp. z o.o. w C. nie spełnia wymogów wynikających z art. 35 § 2 p.p.s.a. i w rezultacie nie może udzielić pełnomocnictwa do reprezentowania Wspólnoty w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podjęcie zatem w dniu 4 marca 2002 r. podczas zebrania Wspólnoty uchwały nr 8 o treści "Wspólnota Mieszkaniowa udziela pełnomocnictwa dla Zarządcy do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej przed sądem" pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, albowiem pełnomocnictwo to zostało udzielone A sp. z o.o. w C., która nie świadczy skarżącej pomocy prawnej.

Ostatecznie należy wskazać, że w niniejszej sprawie A sp. z o.o. w C. nie spełnia również wymogów z art. 35 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. W doktrynie wskazuje się, że wyliczenie zawarte w tym przepisie ma charakter wyczerpujący i może być rozszerzone jedynie w drodze przepisów szczególnych, za które uważa się ustawę z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 126, poz. 1069 z późn. zm.), jak również ustawy: z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t. j. - Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 213) i z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (t. j. - Dz. U. z 2011 r. Nr 155, poz. 925).

Wskazana powyżej sytuacja prawna uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, czy osoba, która podpisała się pod złożoną w niniejszej sprawie skargą była prawidłowo umocowana do tej czynności, gdyż brak formalny skargi nie został usunięty w wyznaczonym terminie. Powyższe obliguje zatem Sąd do jej odrzucenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 949/14).

Jednocześnie brak jest przesłanek do zastosowania art. 44 § 1 p.p.s.a. w niniejszej sprawie, albowiem przepis ten dotyczy "podjęcia naglącej czynności" przez "osobę niemogącą przedstawić pełnomocnictwa". Zastosowanie tego trybu byłoby zupełnie niezasadne w sytuacji, gdy nie tylko brak jest naglącej czynności, ale i brak jest przesłanek do uznania, iż nie można było przedstawić pełnomocnictwa. Niedołączenie bowiem właściwego pełnomocnictwa przy wniesieniu skargi jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, jednakże jest to brak usuwalny, zaś rzeczą sądu jest wezwanie do jego uzupełnienia w zakreślonym terminie. Jeżeli wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył prawidłowego pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy kierować do wnoszącego pismo pełnomocnika. Tymczasowe dopuszczenie pełnomocnika do podjęcia czynności, z możliwością zatwierdzenia czynności przez stronę (art. 44 § 2 p.p.s.a.), nie może być stosowane zamiast wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 46 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FSK 905/07 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 kwietnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wr 1225/01).

W świetle wyżej wskazanych okoliczności uznać należało, że – pomimo wezwania – pełnomocnik skarżącej nie spełnił wymogu wykazania swego umocowania do wniesienia skargi i dlatego skargę tę należało odrzucić na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.