Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1760/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6162 Scalanie i wymiana gruntów
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Scalanie gruntów
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Ustanowiono pełnomocnika z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. G., K. G., S. P., M. S., C. P., K. Ś., H. K., S. R., A. K., J. Z., G. Z., A. O., K. B., K. B. oraz M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [..] w przedmiocie scalenia gruntów - postanawia - przyznać wnioskodawcy prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

K. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie scalenia gruntów. Skarżący, wezwany do uiszczenia kwoty 200 zł tytułem wpisu od skargi, złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Podał, że ma 80 lat, jest niepełnosprawny, cierpi na różne schorzenia. Z uwagi na spłatę różnych kredytów do dyspozycji pozostaje mu co miesiąc kwota od 400 do 585 zł, co nie wystarcza na wszystkie konieczne lekarstwa oraz "na życie". Kredyty te zaciągnął na zakup aparatu słuchowego, remont pieca kuchennego oraz węgiel. Mieszka sam. Spoczywa na nim obowiązek alimentacyjny w kwocie 200 zł.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:

Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata to prawo pomocy w całkowitym zakresie, na co wskazuje art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przyznawanej jest ono stronie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, o czym stanowi z kolei art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Należy w tym miejscu pamiętać, że instytucja prawa pomocy ma wyjątkowy charakter, bowiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że to strony postępowania ponoszą wszelkie łączące się z nim koszty, a wyraża ją art. 199 P.p.s.a. Jeśli jednak strona nie może własnym staraniem wygospodarować środków na pokrycie kosztów postępowania z jej udziałem i dzieje się to z przyczyn obiektywnych, to wówczas możliwe jest otrzymanie przez nią dofinansowania ze środków Skarbu Państwa.

Uwzględniając podane wyżej regulacje, jak i przedstawione we wniosku okoliczności dotyczące skarżącego uznano, że uzasadnionym jest udzielenie mu wsparcia w całym żądanym przez niego zakresie. Jest on bowiem osobą niepełnosprawną w podeszłym wieku (80 lat), choruje, z czym wiążą się wydatki na lekarstwa. Mieszka samotnie. Pobiera wprawdzie świadczenie w kwocie 1217,31 zł, jednak ze względu na konieczność spłaty kredytów pozostaje mu do dyspozycji kwota od 400 do 585 zł. Wprawdzie zasadniczo pożyczki i kredyty jako prywatne zobowiązania stron nie mogą wyprzedzać obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej, ale jest tak wówczas, gdy cele na które zostały zaciągnięte nie wiążą się z wydatkami koniecznymi tj. mającymi wpływ na egzystencję. W przypadku K. B., zaciągnięte przez niego zobowiązania niewątpliwie dotyczą zaspokojenia podstawowych życiowych, bowiem zgodnie z twierdzenie strony, ich przeznaczenie to aparat słuchowy, remont pieca kuchennego oraz węgiel.

Wobec powyższych okoliczności uznano za właściwe udzielenie stronie wsparcia w najszerszych przewidzianych przez ustawodawcę granicach tj. zwolnienie jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie na jej rzecz adwokata. O powyższym orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.