Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2288/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracyjnej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 22 lipca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2288/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. Sp. z o.o. w W. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że samo założenie możliwych "ciągów zdarzeń" nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku, tym bardziej, że skarżąca nie wykazała, aby groziła jej egzekucja składników majątkowych spółki. Oprócz twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wniosku skarżąca nie przedstawiła dodatkowych dokumentów, popierających jej tezę; nie poparła żadnymi dokumentami twierdzeń dotyczących negatywnych skutków, jakie potencjalnie wywołać może dla niej funkcjonowanie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na to, że wniosek nie był należycie uzasadniony, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.").

Zażalenie na powyższe zażalenie wniosła skarżąca, wnosząc o jego zmianę w całości poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w sposób wywierający istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji kiedy skarżąca spółka spełniła przesłanki określone w wymienionym przepisie i konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji stanowiącej przedmiot skargi do WSA, albowiem wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wykonanie decyzji wymierzającej karę w wysokości 400.000 zł doprowadzi do upadłości spółki, bowiem kapitał zakładowy skarżącej wynosi 5.000 zł, zaś jej obroty są niewystarczające do pokrycia kary.

Spółka wskazała, że nie posiada majątku, który mógłby zostać spieniężony i środki przeznaczone na pokrycie kary. Wobec tego jedynym możliwym scenariuszem będzie egzekucja przymusowa kary o w konsekwencji upadłości spółki. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, została spełniona przesłanka nieodwracalnych skutków i znacznej szkody.

Również zaciągnięcie kredytu na potrzeby spłaty zobowiązania z tytułu kary będzie się wiązało z negatywnymi konsekwencjami w postaci opłat, prowizji odsetek. W związku z tym nawet w sytuacji uchylenia kary spółka zostanie obciążona wysokimi i niepotrzebnymi kosztami, które nigdy nie zostaną zwrócone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami.

Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjny, Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej.

Należy bowiem stwierdzić, że skarżąca do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dołączyła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, takich jak bilanse finansowe, wyciągi z kont bankowych, deklaracje podatkowe itp. Brak takich dokumentów spowodował, że Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji w przypadku skarżącej. Niewystarczające są w tym zakresie oświadczenia strony, że nie ma ona środków wystarczających na pokrycie zobowiązania wynikającego z decyzji, a na jej zapłatę będzie musiała zaciągnąć kredyt.

Tak sporządzony wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie pozwolił WSA na zastosowanie tej instytucji. Sąd nie może bowiem sam ustalić sytuacji finansowej skarżącej, skoro nie dysponował stosownymi dokumentami.

W tych okoliczności sprawy NSA podzielił stanowisko WSA w Warszawie o niewykazaniu przez skarżącą przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., NSA orzekł jak w sentencji.