Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1085/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 5 art. 4 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 27 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Protokolant Asystent Sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi J. K.-S. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1085/14

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 rok w kwocie 81.586,00 zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

Decyzją z dnia [...] organ podatkowy I instancji ustalił M. K. i J. K.-S. podatek od nieruchomości za 2012 rok w kwocie 81.586,00 zł od zabudowanej nieruchomości położonej w obrębie K. oznaczonej nr działki 470/54. Przedmiot opodatkowania stanowiły:

– grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 10.698 m2, opodatkowane wg stawki 0,72 zł, podatek w kwocie 7.702,56 zł,

– budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 4.676,19 m2, opodatkowane wg stawki 15,80 zł, podatek w kwocie 73.883,80 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ przywołał art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określające przedmiot i podatnika podatku od nieruchomości, a także art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, definiujący pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wskazał, iż J. K.-S. i M. K. są współwłaścicielami działki nr 470/54 o pow. 10.698 m2, położonej w obrębie K., której grunty sklasyfikowane są jako inne tereny zabudowane (Bi). Dla ww. działki jest założona księga wieczysta Nr [...]. Na podstawie umowy dzierżawy działka jest użytkowana przez firmę A Spółka z o.o. z siedzibą w J. Podatnicy przedłożyli aneks z dnia 15.12.2011 r. do umowy dzierżawy z dnia 01.04.2011 r., obowiązujący od stycznia 2012 r., w którym z umowy dzierżawy wyłączony został budynek magazynowy z częścią socjalną.

W ocenie organu nie wpływa to jednak na sposób opodatkowania nieruchomości, która była w posiadaniu przedsiębiorcy.

Wskazano, że J. K.-S. w 2012 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. W dniu 19.07.2012 r. współwłaściciele złożyli informacje w sprawie podatku od nieruchomości, w której wykazali: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 10.238 m2, grunty pozostałe o pow. 460 m2, budynki pozostałe - garaże - o pow. 448,80 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 4.090,44 m2.

Organ nie dał wiary danym zawartym w złożonych przez skarżących informacjach, ponieważ są, jego zdaniem, niezgodne z ustaleniami poczynionymi w toku postępowania.

Organ wskazał, iż grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

W postępowaniu organ ustalił, iż nie zachodzą przesłanki by uznać, iż przedmiotowe grunty nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż: nie są to grunty związane z budynkami mieszkalnymi, nie są to grunty określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, tj. grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, jak również nie zachodzi przesłanka by grunty te nie były i nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Organ wyjaśnił, iż w dniu 22 sierpnia 2013 r. przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego z uprawnieniami budowlanymi, z udziałem pracowników Urzędu Gminy w K. oraz przedstawiciela firmy A, przeprowadzona została wizja lokalna. Na jej podstawie sporządzona została przez biegłego opinia do celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości za lata 2010 - 2013. Zawarte w opinii informacje, którym organ dał wiarę co do rzetelności dokonanych pomiarów powierzchni użytkowej budynków, stanowią podstawę do ustalenia podatku od nieruchomości za 2012 rok. Z opinii biegłego wynika, iż na działce nr 470/54 usytuowane są następujące budynki:

1. budynek biurowo-socjalny o pow. użytkowej 482,48 m2,

2. budynek magazynowy o pow. użytkowej 414,41 m2,

3. budynek magazynowy o pow. użytkowej 935,52 m2,

4. hala magazynowa z dokami załadowczymi o pow. użytkowej 2.378,41 m2,

5. budynek gospodarczy o pow. użytkowej 391,89 m2,

6. budynek gospodarczo-socjalny o pow. użytkowej 55,08 m2,

7. budynek stacji transformatorowej o pow. użytkowej 18,40 m2.

Łączna powierzchnia użytkowa tych budynków wynosi 4.676,19 m2. Ponieważ zabudowana nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorców, tj. Spółki A oraz J. K.-S., podlega opodatkowaniu według stawek właściwych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na nieruchomości znajduje się ponadto plac utwardzony kostką betonową o pow. 262,10 m2, będący budowlą. Z pism podatników z dnia 09.12.2013 r. wynika, że plac utwardzony wykonany został przez dzierżawcę. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od ww. budowli ciąży na właścicielu, czyli Spółce A, która wykazała tę budowlę do opodatkowania.

Powyższą decyzję zaskarżyli współwłaściciele opodatkowanej nieruchomości – J. K. – S. i M. K., składając tożsame w treści odwołania. Zarzucili organowi I instancji naruszenie:

1) art. 122 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 181 tej ustawy, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, poprzez błędne przyjęcie powierzchni nieruchomości, z pominięciem wskazań powierzchni opodatkowanych w składanych informacjach,

2) art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego dla przyjęcia do opodatkowania większej powierzchni gruntów oraz budynków, co w konsekwencji uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonej decyzji,

3) art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie wskazanej normy i nieuwzględnienie płatności podatku od nieruchomości w ratach.

Wobec powyższego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie powołało się na treść art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) - u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. oraz art. 21 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa, dalej O.p. i wskazało, że każda nieruchomość lub obiekt budowlany będący w posiadaniu podmiotu legitymującego się statusem przedsiębiorcy, wpisanego do rejestru przedsiębiorców, bez względu na sposób ich faktycznego wykorzystywania, podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek podatkowych. Wyznacznikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest kryterium posiadania przez przedsiębiorcę, które to kryterium zostało spełnione w niniejszej sprawie, bowiem J. K.-S. (współwłaścicielka) była w 2012 r. przedsiębiorcą, a w zakresie prowadzonej działalności miała wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi.

Kolegium wskazało, że nie istnieje warunek faktycznego wykorzystania nieruchomości i obiektów budowlanych na cele związane z działalnością gospodarczą. Podatnik prowadzący działalność gospodarczą nie może oczekiwać "obniżki" podatku od nieruchomości w okresie czasowego niewykorzystania budynków i gruntów na potrzeby tej działalności. To, że budynek magazynowy z częścią socjalną wyłączony został z umowy dzierżawy zawartej ze Spółką A (w której udziałowcami są J. K.-S. i M. K. - dane z KRS) w żaden sposób nie świadczy o braku potencjalnej możliwości jego wykorzystania na cele związane z prowadzoną przez J. K.-S. działalnością gospodarczą lub wynajem innemu podmiotowi. Skarżący nie wskazali, by w tym względzie istniały obiektywne przeszkody, które uniemożliwiałyby korzystanie z ww. budynku.

Zdaniem organu w świetle art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. nie ma znaczenia, czy nieruchomość jest w danym okresie faktycznie wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Od decyzji przedsiębiorcy zależy w jaki sposób i jak intensywnie będzie wykorzystywał dany obiekt.

Kolegium podkreśliło, że z analizy ww. przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, iż ustawodawca warunkuje zastosowanie niższych stawek opodatkowania gruntów i budynków znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy jedynie wtedy, gdy:

- dotyczy to budynku mieszkalnego oraz gruntu związanego z tym budynkiem (tutaj wymagane jest spełnienie warunku faktycznego "zajęcia" na prowadzenie działalności gospodarczej),

- przedmiot opodatkowania (grunt, budynek) nie jest i nie może być wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Takie okoliczności w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły. Sporny budynek, jak wskazano, jest budynkiem magazynowo - socjalnym i nie zostały wskazane żadne obiektywne przeszkody uniemożliwiające jego wykorzystanie na prowadzenie działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe stwierdzono, iż skarżący niezasadnie przyjmują, że niebędący przedmiotem umowy dzierżawy budynek magazynowo-socjalny nie powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ponadto zauważono, iż z wyliczeń skarżących zawartych w odwołaniu wskazujących na bezprawne, ich zdaniem, zawyżenie podatku od nieruchomości o kwotę 7.062,13 zł wynika, iż przyjmują oni, że skoro budynki nie były wydzierżawiane Spółce A, to w ogóle nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Stanowisko to, zdaniem organu, jest całkowicie błędne.

Za nieuprawnione uznano też stanowisko skarżących, iż współwłasność przedsiębiorcy i innej osoby nie skutkuje tym, że dana nieruchomość może być opodatkowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W rozpatrywanej sprawie, co nie ulega wątpliwości, grunty działki nr 470/54 obręb K., stanowią współwłasność M. K. i J. K.-S. Zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Z przywołanego przepisu, uwzględniając dodatkowo regulację art. 5 u.p.o.l. wynika, iż o konieczności zastosowania konkretnej stawki podatku decydują względy przedmiotowe - charakter przedmiotu opodatkowania, a nie względy podmiotowe. Zatem w sytuacji, gdy jeden ze współwłaścicieli ma status przedsiębiorcy, to jest to okoliczność przemawiająca za zastosowaniem - w odniesieniu do wszystkich współwłaścicieli (podatników) - maksymalnej stawki podatku.

Analizując stan faktyczny sprawy, w odniesieniu do obowiązujących przepisów prawa, Kolegium uznało, iż organ podatkowy I instancji prawidłowo ustalił M. K. i J. K.-S. wysokość podatku od nieruchomości za 2012 rok w kwocie 81.586,00 zł, przyjmując za przedmiot opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 10.698 m2 (całość gruntów działki nr 470/54, oznaczonej symbolem Bi, na których usytuowane są budynki) i budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. użytkowej 4.676,19 m2, określonej przez biegłego rzeczoznawcę budowlanego R. G.

Odnosząc się do zarzutów odwołania i pism skarżących z dnia 25 czerwca 2014 r., w których wskazują, iż zawyżona została powierzchnia użytkowa niektórych budynków, a mianowicie: budynku magazynowego, hali magazynowej z dokami załadowczymi, budynku stacji transformatorowej, wyjaśniono, iż powierzchnie użytkowe wyszczególnionych w zaskarżonej decyzji budynków organ podatkowy I instancji przyjął na podstawie opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. R. G. do celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów budowlanych położonych na działce oznaczonej nr 470/54 obręb K. W zakresie opracowania mieściło się ustalenie powierzchni użytkowej budynków usytuowanych na ww. działce. Rzeczoznawca dokonał stosownych obmiarów urządzeniem mierniczym laserowym Bosch i taśmą mierniczą. Wyszczególnił powierzchnie użytkowe kondygnacji budynku biurowo-socjalnego. Podał powierzchnie użytkowe pomieszczeń o wysokości ponad 2,20 m i o wysokości od 1,40 m do 2,20 m.

Kolegium nie znalazło podstaw, by opinii rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. R. G., sporządzonej dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów budowlanych znajdujących się na działce nr 470/54, w której określono powierzchnię użytkową poszczególnych budynków, nie dać wiary.

Dalej SKO wskazało, że przedłożone przez skarżących na etapie postępowania odwoławczego opracowania dr inż. arch. M. G. nie zostały sporządzone dla celów ustalenia powierzchni użytkowej na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości. Zauważono, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie posługuje się pojęciem powierzchni użytkowej "netto", która została określona w ww. opracowaniu: "Inwentaryzacja powierzchni budynków magazynowych i trafostacji", sporządzonym na zlecenie J. K.-S. i M. K. Brak jest podstaw, by w postępowaniu podatkowym za podstawę ustalenia powierzchni użytkowej przyjmować opracowania sporządzone dla innych celów.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] J. K.-S. i M. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

• naruszenie prawa materialnego tj.:

– art. 4 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 roku Nr 95, poz. 613 z późn. zm. oraz tekst jednolity Dz. U. z 2014 roku, poz. 849), które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie zawyżonych powierzchni użytkowych budynków;

– art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez sprzeczne z prawem przyjęcie, iż do całej nieruchomości mają zastosowanie stawki przewidziane dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy związana z prowadzeniem działalności gospodarczej jest tylko część nieruchomości znajdująca się w posiadaniu przedsiębiorcy tzn. A Sp. z o.o.;

• naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 197, art. 210 § 4 i art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku poz. 749 z późn. zm.), w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszające zasadę praworządności i zaufania zaakceptowanie nieprawidłowego przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania dowodowego z jednoczesnym brakiem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, a także brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów.

Strona skarżąca wskazała, że w zaskarżonej decyzji organy podatkowe oparły się wyłącznie na opinii powołanego w postępowaniu biegłego, bez dokonania oceny tego dowodu, z pominięciem przedłożonej przez stronę inwentaryzacji i bez rzetelnego wyjaśnienia, dlaczego dały wiarę opinii biegłego, nie dając w tym zakresie wiary przedłożonej przez stronę inwentaryzacji. Zdaniem strony, skoro z innych dowodów, w tym z przedstawionych przez nią, wynika, iż opinia biegłego nie odzwierciedla stanu faktycznego, to organ jest obowiązany te kwestie wyjaśnić, nie zaś bezkrytycznie, opierać się na wadliwej opinii biegłego, bezzasadnie przy tym nie dając wiary dowodowi przedstawionemu przez stronę, zwłaszcza w sytuacji, kiedy brak było podstaw prawnych do powołania biegłego w sprawie.

Ponadto strona skarżąca podniosła, że w związku z ograniczeniem powierzchni podlegającej dzierżawie oraz w związku z faktem, że nieruchomość nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa skarżącej, tj. niewykorzystywania przez skarżącą do prowadzenia jej działalności gospodarczej, a także nie może wykorzystywać nawet potencjalnie pozostałej powierzchni działki do prowadzenia działalności gospodarczej, przyjęcie, iż całość nieruchomości winna być opodatkowana według stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji kiedy tej stawce podlegają wyłącznie grunty wydzierżawiane A Spółce z o.o., narusza przepisy prawa materialnego tzn. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a także przepisy postępowania podatkowego, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca podniosła, że prowadziła działalność usługową polegającą na świadczeniu usług rehabilitacyjnych (hipoterapia) oraz nauki jazdy konnej. Działalność ta była prowadzona przez skarżącą w znacznej odległości od nieruchomości objętej przedmiotową skargą i wymagała specjalistycznej infrastruktury, co więcej z uwagi na specyfikę ukształtowania terenu (co organ dostrzega w swoim uzasadnieniu) nie mogła ona nawet potencjalnie służyć tej działalności ze względów bezpieczeństwa biorców usług oraz zwierząt, nad którymi pieczę sprawowała skarżąca. Tym samym nie sposób przyjąć, że nieruchomość jest związana z prowadzoną działalnością faktycznie a nawet potencjalnie, bowiem przedmiotowa nieruchomość nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa skarżącej w rozumieniu art. 55¹ k.c.

Podniesiono również, iż samo oznaczenie przeważającej działalności gospodarczej w CEDIG symbolem 68.20.2. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi nie może powodować, iż wszystkie nieruchomości, które mogą być potencjalnie wynajmowane i wydzierżawione przez skarżącą, są w posiadaniu podatnika jako przedsiębiorcy, a w związku z tym związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Okoliczność związania z działalnością gospodarczą należy oceniać w świetle całokształtu materiału dowodowego, do którego zebrania były zobligowane organy podatkowe, a który świadczy o tym, iż przedmiotowa nieruchomość nie jest w posiadaniu skarżącej jako przedsiębiorcy. Tym samym oparcie się jedynie na potencjalnej możliwości wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej tzn. wydzierżawienia pozostałej części nieruchomości, w sytuacji gdy przedmiotowa nieruchomość nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa skarżącej, jest sprzeczne z prawidłowo odczytywaną normą z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Przyjęcie, iż cała nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, spowodowało zawyżenie zobowiązania podatkowego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. i zasądzenie od organu podatkowego na rzecz strony skarżącej kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie prezentując tezy przedstawione w uzasadnieniu zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.

W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Następnie podkreślić trzeba, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne.

W myśl sformułowanej w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2004 r. Nr 93, poz. 894 ze zm.), zwanej dalej O.p., zasady swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń.

Mając powyższe na względzie, po analizie materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organów podatkowych zawarte w zaskarżonej decyzji jest właściwe. Sąd pragnie przy tym wskazać, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające, zgromadziły (zapewniając stronie prawo do wzięcia czynnego udziału) i wszechstronnie oceniły zgodnie z art. 187 O.p. materiał dowodowy, czego potwierdzeniem jest drobiazgowe i analityczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe wyczerpały swoje możliwości dowodowe i nie przekroczyły przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności.

Podniesione przez podatniczkę w uzasadnieniu skargi zarzuty, dotyczące reguł postępowania, stanowią jedynie polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organ, wynikającą z przedstawionej w środku zaskarżenia odmienności ocen w zakresie materiału zebranego w toku postępowania. Natomiast odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przedłożonej przez stronę inwentaryzacji, z której wynika inna powierzchnia użytkowa budynków przyjętych do opodatkowania niż powierzchnia wynikająca z opinii powołanego przez organ biegłego, stwierdzić należy, że zasadnie SKO podniosło, że inwentaryzacji zleconej przez stronę skarżącą nie można przypisać waloru dowodu z opinii biegłego, gdyż stosownie do art. 197 § 1 O.p. to organ może powołać biegłego, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, natomiast ekspertyzę należy traktować jak każdy inny dowód w sprawie, w tym przypadku organ uznał ją za wyjaśnienia przedstawione na poparcie stanowiska strony i tak została przez organ podatkowy potraktowana i oceniona inwentaryzacja wykonana na zlecenie strony. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, opinia powołanego przez organ podatkowy biegłego G. wskazuje w oparciu o fizyczny obmiar powierzchnię użytkową poszczególnych budynków z uwzględnieniem wskazań wynikających z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Biegły wyszczególnił powierzchnie użytkowe kondygnacji budynku biurowo-socjalnego. Podał powierzchnie użytkowe pomieszczeń o wysokości ponad 2,20 m i o wysokości od 1,40 m do 2,20 m. W budynku biurowo-socjalnym biegły zaznaczył, iż elementy stropodachu ograniczają wysokość poddasza do 2,07-2,10 m, wobec czego powierzchnia została zaliczona do powierzchni użytkowej w 50%.

Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, to również uznać je należy za chybione.

Istota problemu prawnego, jaki zarysował się w sprawie, dotyczy kwestii wielkości powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w podwyższonej stawce przewidzianej dla przedsiębiorców.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w/w ustawie określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznacza - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż decydującym o zakwalifikowaniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. Wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że podmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki, które w przedmiotowej sprawie nie występują, to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Pojęcie działalności gospodarczej zostało określone w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807). Jest nią zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Cel zarobkowy nie oznacza konieczności osiągania dochodu z nieruchomości - błędne jest twierdzenie, iż działalnością gospodarczą jest tylko taka działalność, która przynosi korzyści finansowe. Jak bowiem wskazuje doświadczenie, częste są przypadki, iż działalność taka przynosi również straty.

W związku z tym, iż ustawodawca użył określenia – "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a więc szerszego niż "prowadzenie działalności gospodarczej", do tego rodzaju nieruchomości zaliczyć należy także te, które nie biorą bezpośredniego udziału w działalności wytwórczej, budowlanej, handlowej czy usługowej. Wskazać również wypada, iż regulacja art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiuje pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazując jednocześnie, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości skutkuje tym, że budynek, budowla i grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu według najwyższych stawek podatkowych. W definicji nie ma warunku faktycznego wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Czasowe ich niewykorzystywanie, co ma miejsce w odniesieniu do budynku magazynowego z częścią socjalną wyłączonego z umowy dzierżawy na rzecz firmy A z dniem 1 stycznia 2012 r. - lub zawieszenie działalności, nie ma znaczenia dla zasadności ich opodatkowania stawkami jak przy działalności gospodarczej (vide - wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 302/2007).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie okoliczności na jakie powołuje się strona skarżąca, tj. wyłączenie z umowy dzierżawy budynku magazynowo-socjalnego oraz to, że działka nr 470/54 nie została wniesiona do prowadzonego w innym miejscu i zakresie przedsiębiorstwa skarżącej, tj. B, nie powoduje, że działka ta nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie mogą stanowić podstawy do zmiany wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. Nie można zatem zakwalifikować ich jako nieruchomości niemieszkalne czy pozostałe, do których stosowana jest niższa stawka podatkowa.

Nie mniej w przypadku przedmiotowej nieruchomości zachodzi nie tylko warunek posiadania przez przedsiębiorcę, ale i wykorzystywania w prowadzonej działalności skoro w zakresie prowadzonej przez skarżącą działalności mieści się wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi, a w tym przypadku nieruchomość w 2012 r. była przedmiotem dzierżawy na rzecz firmy A, zaś strona skarżąca nie wykazała, że była ona majątkiem służącym realizacji jej pozamieszkaniowych potrzeb osobistych, czy też potrzeb jej rodziny.

Zaznaczyć przy tym należy, że – wbrew twierdzeniom skargi - ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, nie jest jedynym kryterium decydującym o kwalifikacji gruntu czy też budynku do gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skoro do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel, to tym bardziej do takich nieruchomości należy zaliczyć sporną nieruchomość będącą przedmiotem dzierżawy przez przedsiębiorcę mającego w zakresie przedmiotu prowadzonej działalności wynajem nieruchomości.

W ocenie Sądu, w ustalonym stanie faktycznym, organy podatkowe prawidłowo ustaliły M. K. i J. K.-S. wysokość podatku od nieruchomości za 2012 rok w kwocie 81.586,00 zł, przyjmując za przedmiot opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 10.698 m2 (całość gruntów działki nr 470/54, oznaczonej symbolem Bi, na których usytuowane są budynki) i budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. użytkowej 4.676,19 m2, określonej przez biegłego rzeczoznawcę budowlanego R. G. Przy ustalaniu podatku od nieruchomości za 2012 rok organy zastosowały stawki określone w uchwale Nr [...] Rady Gminy K. z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy K. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 377, poz. 4132).

W tym stanie rzeczy zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za nieuzasadnione.

Reasumując, stwierdzić należy, że organy podatkowe prawidłowo wywiązały się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wyczerpano bowiem wszystkie możliwości dowodowe zmierzające do ustalenia charakteru spornej nieruchomości. Zgromadzony materiał dowodowy został rozpatrzony z zachowaniem reguł określonych w art. 191 O.p. Organy podatkowe wbrew zarzutom skargi nie naruszyły przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku rolnym i dokonały właściwej subsumcji normy prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Poza tym, wbrew zarzutowi skargi, zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie prawne. Uważna lektura tego aktu pozwala na stwierdzenie, jaki stan faktyczny został przyjęty przez organ i na jakiej podstawie prawnej organ nie uwzględnił argumentacji strony skarżącej.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji, o jej oddaleniu.

m.m.