Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 985/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Piotr Borowiecki, , Protokolant starszy sekr. sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji i rozkazu personalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia

[...] kwietnia 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. i rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia J. G. ze służby w Policji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Komendant Miejski Policji [...] zwolnił J. G. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji z dniem 15 maja

2008 r., nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] stwierdził wniesienie odwołania od powyższego rozkazu personalnego z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 606/08 uchylił wymienione postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 1237/09 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku.

Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 357/10 oddalił skargę J. G. na powyższą decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt

I OSK 34/11 oddalił skargę kasacyjną od wymienionego wyroku.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. J. G. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej Komendanta Miejskiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie zwolnienia z Policji. Zdaniem wnioskodawcy, wymieniona decyzja obarczona jest istotnymi wadami, powodującymi konieczność jej usunięcia

z obrotu prawnego, a świadczyć ma o tym treść decyzji Komendanta Miejskiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. stwierdzająca wygaśnięcie z dniem [...] maja 2008 r. decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. Komendanta Miejskiego Policji [...] o przyznaniu J.G. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zdaniem wnioskodawcy, z treści tej decyzji jednoznacznie wynika, iż podstawą prawną zwolnienia go ze służby w Policji był art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji (nabycie prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej). Wnioskodawca wskazał, iż w obiegu prawnym nie ma oryginału rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. oraz nie istnieją akta postępowania administracyjnego, po którym ta decyzja została wydana. W ocenie strony zostały wydane dwie decyzje o zwolnieniu ze służby zawierające dwie różne podstawy prawne.

Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. 1. dz. [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] zwrócił się do J. G. o doprecyzowanie złożonego żądania poprzez wskazanie konkretnej przesłanki stwierdzenia nieważności cytowanej powyżej decyzji.

W odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2012 r. wnioskodawca wskazał, że wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 i pkt 5 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji [...] przekazał wniosek strony Komendantowi Głównemu Policji.

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] i rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...].

Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 810/13 oddalił skargę J. G. na wymienione postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt I OSK 346/14 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz postanowienia organów obu instancji.

W uzasadnieniu NSA wskazał, że organ administracji, działając z urzędu zobowiązany jest rozważyć, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności określone w art. 156 § 1 k.p.a. powołane przez stronę we wniosku. Rezultatem takiego postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego powinno być ustalenie,

czy rzeczywiście istnieją dwie decyzje w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby o odmiennych podstawach prawnych i faktycznych. Wyjaśnienie tej kwestii w drodze stosownego postępowania dowodowego pozwoli na rozstrzygnięcie sprawy merytoryczną decyzją.

Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. L. Dz. [...] J. G. został poinformowany o prowadzonym postępowaniu nieważnościowym oraz o jego uprawnieniach jako strony, a także przewidywanym terminie zakończenia postępowania.

W dniu [...] lutego 2016 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęło pismo J. G., w którym wskazał, że w całości podtrzymuje zarzuty i wnioski sformułowane

w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. oraz w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r., w dalszym ciągu zarzucając w szczególności brak w aktach postępowania oryginałów: rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby oraz decyzji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] dotyczącej wygaśnięcia decyzji

o przyznaniu J. G. równoważnika pieniężnego. Ww. wskazał na działania organów mające na celu zatajenie prawdziwych okoliczności i dokumentów dotyczących jego zwolnienia ze służby oraz faktycznego okresu, przez który tę służbę pełnił. Zainteresowany zakwestionował fakt, iż wydając decyzję o zwolnieniu ze służby, organ I instancji wiedział o wydanym wobec niego wyroku Sądu Okręgowego [...] Wydział [...]z dnia [...] kwietnia 2008 r. sygn. akt [...].

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] i rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], stwierdzając,

iż w sprawie nie zachodzą żadne przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a.

W odwołaniu strona zarzuciła m.in. nieustalenie przez organ I instancji terminu doręczenia Komendantowi Miejskiemu Policji [...] pisma Sądu Rejonowego [...] z informacją o zakończeniu postępowania karnego, ani nawet istnienia takiego pisma, jak również nieustalenie terminu doręczenia organowi administracyjnemu wyroku Sądu Rejonowego [...] - [...] Wydział [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. akt [...] oraz brak sprawdzenia, czy odpis wyroku nie jest sprzeczny z prawem. Ponadto strona zarzuciła, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w kwestii, co stało się z oryginałem rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], a także autentycznymi aktami postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go z Policji w związku

z uzyskaną wysługą emerytalną.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść art. 156 § 1 k.p.a. wskazał,

że decyzję w sprawie zwolnienia J. G. ze służby wydał właściwy organ.

W dniu zwolnienia J. G. pełnił służbę w Komendzie Miejskiej Policji

[...]. Organ powołując się na przepis art. 32 ust. 1, art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji wskazał, że organem właściwym do wydania rozkazu personalnego

o zwolnieniu wymienionego ze służby w Policji był Komendant Miejski Policji [...], zaś organem uprawionym do wydania decyzji w II instancji był Komendant Wojewódzki Policji [...]. MSWiA podniósł, że kwestia właściwości organów wydających decyzje w sprawie zwolnienia J. G. ze służby w Policji stanowiła również przedmiot analizy i oceny sądów administracyjnych, które jak już wyżej wskazano - oddaliły skargi w przedmiotowej sprawie.

Organ nie stwierdził także, aby decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podał, że Komendant Miejski Policji [...] jako podstawę prawną rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] wskazał przepis art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego.

Organ podał, że w aktach osobowych wymienionego znajduje się wyrok Sądu Okręgowego [...] Wydział [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. sygn. akt [...] utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego [...] w [...] Wydziale [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. akt [...], uznający J. G. winnym popełnienia czynu z art. 231 § 1 i art. 157 § 1 w związku z art. 11 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks kamy (Dz. U. z 1997 r.

Nr 88 poz. 553, z późn. zm.) i wymierzeniu mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszonej na okres próby 2 lat oraz nawiązkę w kwocie 700 zł. Zwolnienie J. G. ze służby stanowiło konieczność wynikającą

z jednoznacznego brzmienia przepisu prawa. Organ podkreślił, że w dniu wydania przez Komendanta Miejskiego Policji [...] rozkazu personalnego nr [...] w obrocie prawnym funkcjonował już prawomocny wyrok Sądu w tej sprawie. Zasadności zastosowania wobec strony powyższej przesłanki nie zakwestionowały sądy administracyjne, które badały sprawę zwolnienia ww. ze służby w Policji - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia

6 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 357/10 i Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 34/11.

Minister stwierdził jednocześnie, że w sprawie niniejszej nie ma znaczenia,

czy zaskarżone rozstrzygnięcia zostały oparte na kopii stosownego wyroku, czy też na podstawie informacji uzyskanej z Sądu. Ustawodawca w przepisie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji nie określa żadnych warunków dotyczących daty, czy jakichkolwiek innych okoliczności zapoznania się przez organ z faktem wydania w sprawie wyroku. Ustawodawca uzależnia obowiązek zastosowania tej przesłanki od samej okoliczności wydania wyroku.

Odnosząc się do zarzutów strony jakoby w aktach osobowych

i administracyjnych sprawy brak było oryginału rozkazu personalnego o zwolnieniu

ze służby wydanego przez Komendanta Miejskiego Policji [...] Minister wskazał, iż ta kwestia także była już przedmiotem analizy sądów administracyjnych

w przedmiotowej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 34/11 stwierdził: "W tym miejscu trzeba przypomnieć,

że zgodnie z art. 174 pkt 2 Ppsa zarzut naruszenia przepisów postępowania stanowiący podstawę skargi kasacyjnej wymaga dla swej skuteczności wykazania, że tego rodzaju uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna złożona

w rozpoznawanej sprawie nie wskazuje jednak na to jaki wpływ na treść wyroku miałby fakt oparcia go na dokumentach w postaci oryginału decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji oraz oryginału odwołania. Istotnie w aktach osobowych skarżącego znajduje się potwierdzona za zgodność kopia rozkazu z dnia [...] maja 2008r. na której jest odnotowane że skarżący rozkaz otrzymał w dniu [...] września 2008r. Jest też kopia odwołania skarżącego z dnia [...] września 2008r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, którym dysponował Sąd I instancji pozwalał na pełną ocenę zaskarżonej decyzji".

W odniesieniu do zarzutu strony, że nie otrzymała oryginału rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...], Minister wskazał, że na znajdującej się w aktach osobowych kserokopii potwierdzonej za zgodność

z oryginałem istnieje podpis strony z datą: "[...] września 2008 r." z którego wynika,

iż otrzymała rozkaz personalny (k. 130 akt osobowych). Organ powołał się także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 357/10, w którym wskazano: "Co się zaś tyczy kwestii doręczenia decyzji (rozkazu) zwalniającej z organów Policji nie budzi wątpliwości,

że orzeczenie to zostało skarżącemu doręczone, co własnoręcznie potwierdził. Od nakazu tego J. G. wniósł odwołanie, a następnie od decyzji ostatecznej wniósł skargę do sądu administracyjnego." Organ podał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 34/11 stwierdził: "Sąd I instancji prawidłowo ocenił zaskarżoną decyzję w wyniku czego oddalił skargę. Niewątpliwie przeprowadzone postępowanie administracyjne dotknięte było pewnymi nieprawidłowościami w postaci np. nie zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania. Trzeba jednak zgodzić się z Sądem I instancji, że z uwagi na przyczyny zwolnienia skarżącego ze służby (popełnienie umyślnego przestępstwa) obligujące organ do podjęcia decyzji w tym przedmiocie, zaistniałe uchybienia nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia".

Odnośnie wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną) Minister stwierdził, że nie ma ona zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał, że Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. L. dz. [...] zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]

z prośbą o przesłanie akt osobowych, materiałów sprawy dotyczących zwolnienia policjanta ze służby oraz ustosunkowanie się do kwestii rzekomego wydania dwóch decyzji w sprawie zwolnienia J. G. ze służby.

Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. l.dz. [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] poinformował, iż brak jest dokumentów świadczących o tym, że istniała inna decyzja zwalniająca J. G. ze służby

w Policji na innej podstawie prawnej niż określona w rozkazie personalnym Komendanta Miejskiego Policji [...]z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], znajdującym się w aktach osobowych. Niezależnie od powyższego Komendant Wojewódzki Policji [...] wskazał, iż na dzień zwolnienia ze służby J. G. nie posiadał 30 - letniej wysługi emerytalnej, która upoważniałaby organ administracyjny do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Stosownie do tej regulacji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Zgodnie z twierdzeniem organu I instancji policjant został przyjęty do służby w Policji w dniu [...] sierpnia 1996 r., a poprzednie okresy zatrudnienia i służby wojskowej również nie zmieniają stanu faktycznego sprawy.

Niezależnie od powyższego Minister podkreślił, iż decyzja Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...], na której treść uzasadnienia strona się powołuje, w żaden sposób nie rozstrzyga kwestii zwolnienia ze służby. Powyższe potwierdził także Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 226/12 w sprawie ze skargi J.G. na decyzję w przedmiocie m. in. przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Odnośnie zarzutu wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. (decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały) w kontekście podnoszonych przez stronę w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. braku właściwości rzeczowej i miejscowej, organ stwierdził, iż kwestie te były przedmiotem oceny sądów administracyjnych, podobnie jak spełnienie przez zaskarżone decyzje kryteriów z art. 107 k.p.a.

Podsumowując Minister stwierdził, że nie istnieją żadne obiektywne dowody, na podstawie których można byłoby uznać twierdzenia J. G. o istnieniu innej decyzji o zwolnieniu go ze służby w związku z pełną wysługą emerytalną. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia J. G. ze służby w Policji wyczerpują którąkolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Z tego względu Minister utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji KWP [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. i rozkazu personalnego KMP [...] nr [...] z dnia [...] maja 2008 r.

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi J. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. skarżący zarzucił naruszenie procedury administracyjnej i prawa materialnego.

Zdaniem skarżącego, sprawa została rozpatrzona w okoliczności ignorowania przez organy administracji obowiązku działania na podstawie prawa a co za tym idzie nierzetelnie, niesprawiedliwie, z naruszeniem jego interesu prawnego. W ocenie strony, sprawa nie została rozpoznana ponownie w postępowaniu odwoławczym, organy administracyjne Policji przyjęły, że z Policji skarżący został zwolniony tylko i wyłącznie na podstawie art. 41 ust. 1 pkt. 4 ustawy o Policji co, zdaniem skarżącego, nie jest prawdą, a sporne i niejasne kwestie zostały rozpatrzone na jego niekorzyść. Nie została rozstrzygnięta m. in. zasadnicza kwestia sporna jaką była treść zawarta w oryginale rozkazu personalnego nr [...]. Skarżący podniósł, że nie zostało wyjaśnione, kiedy do jego akt personalnych dołączono odpis wyroku ze sprawy karnej sygn. akt [...]. Skarżący odnosząc się do wyroku WSA we Wrocławiu sygn. akt [...] stwierdził, że organy Policji przedłożyły Sądowi "akta sprawy zmodyfikowane do swoich potrzeb". Skarżący wniósł o przesłuchanie świadków: 1) [...] M. S. na okoliczność treści rozkazu personalnego nr [...], 2) [...] R. W. na okoliczność, jaka była jego rzeczywista wola wyrażona w decyzji nr [...]. Skarżący wniósł o uzupełnienie przez organ akt sprawy

o oryginał rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r., o akta postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, o urzędowy dokument, dowód doręczenia, uzyskania odpisu wyroku

ze sprawy karnej o sygn. akt [...]. Skarżący wniósł także o przesłanie akt sprawy do rozpoznania do Sądu Administracyjnego [...] w [...] lub do Sądu [...].

Skarżący podniósł jednocześnie, że w postępowaniu w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 357/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie uwzględnił istotnego faktu, jaki w sprawie występował, polegającego na tym, że istniał już wtedy dokument - wyrok Sądu w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 606/08 - stwierdzający, że nigdy

nie doręczono skarżącemu oryginału rozkazu personalnego nr [...]. W sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 357/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu "zawyrokował, że oryginał rozkazu personalnego nr [...] mi doręczono".

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2017 r. skarżący podtrzymał skargę. Stwierdził, że organy Policji nigdy nie uzyskały oficjalnej informacji z sądu karnego

o tym, że zakończyło się postępowanie karne o sygnaturze akt [...], a odpis wyroku uzyskały w sposób nieuprawniony. Skarżący podniósł, że odpis wyroku ze sprawy karnej nie powinien być dowodem w sprawie. Wniósł o przeprowadzenie dowodu

z pisma z dnia [...] lutego 2017 r. Sądu Rejonowego [...][...] Wydział [...] w sprawie [...]. W ocenie skarżącego jest to dowód na to, że Komenda Miejska Policji [...] nie otrzymała nigdy oficjalnej informacji o zakończeniu postępowania karnego o sygn. akt [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r., na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze. Zgodnie z tym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny nie ma zatem podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków. Jednocześnie wskazania wymaga, że organ nadesłał w niniejszej sprawie do Sądu dokumenty, na podstawie których wydana została zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji. Dodatkowo wskazania wymaga, że przepisy P.p.s.a. nie zawierają podstawy prawnej do przekazania niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej do rozpatrzenia innemu sądowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. uwzględnił wniosek dowodowy zawarty w piśmie skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. i na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., przeprowadził dowód uzupełniający z pisma Sądu Rejonowego [...][...][...] Wydział [...] sygn. akt [...] z dnia [...] lutego 2017 r., w którym wskazano, że w aktach postępowania o sygn. [...] brak jest informacji, aby było wysyłane zawiadomienie do Komendy Miejskiej [...] o zakończeniu postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak i decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] nie naruszają prawa. Organy te należycie przeprowadziły postępowanie nieważnościowe wszczęte wnioskiem skarżącego i zasadnie stwierdziły, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. i rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]

w przedmiocie zwolnienia J. G. ze służby w Policji.

Na podstawie całości akt nadesłanych przez organ, które stanowiły podstawę rozstrzygnięć podjętych przez Komendanta Głównego Policji i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, brak jest podstaw do stwierdzenia, aby w sprawie wystąpiła jakakolwiek przesłanka nieważności określona w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., co trafnie ustaliły organy.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U.

z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej k.p.a. Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu była zatem ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem. Oceny takiej organy obu instancji w tej sprawie dokonały, wszechstronnie rozpatrując materiał dowodowy, co znalazło wyraz w uzasadnieniach obu decyzji, odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Prawidłowo Komendant Główny Policji i Minister Spraw Wewnętrznych

i Administracji stwierdzili, że rozkaz Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o zwolnieniu J. G. ze służby w Policji, jak też utrzymująca go w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydane zostały przez właściwe organy.

Nie zaszła zatem przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym to przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została

z naruszeniem przepisów o właściwości. Także zaskarżona decyzja i decyzja organu

I instancji z dnia [...] marca 2016 r. wydana została przez właściwe w sprawie nieważnościowej organy.

Trafnie organy wskazały też, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego

ze służby stanowił przepis art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego.

W aktach osobowych skarżącego znajduje się odpis sentencji wyroku Sądu Okręgowego [...] Wydział [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. sygn. akt [...] utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. akt [...], uznający J.G. winnym popełnienia czynu z art. 231 § 1 i art. 157 § 1 w związku z art. 11 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks kamy (Dz. U. z 1997 r. Nr 88 poz. 553, z późn. zm.) i wymierzający karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszonej na okres próby 2 lat oraz nawiązkę w kwocie 700 zł. Odpis niniejszego wyroku znajduje się na karcie nr 104 akt osobowych. Wobec funkcjonowania w obrocie prawnym wymienionego wyroku Sądu Okręgowego, bezspornie w dniu wydania ([...] maja 2008 r.) rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, istniała podstawa prawna do jego wydania. Kwestia ta zresztą była przedmiotem badania sądów administracyjnych obu instancji, albowiem zgodność z prawem decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. i rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji była poddana ocenie WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt IV SA/wr 357/10 skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 34/11 oddalił zaś skargę kasacyjną J. G.od tego wyroku.

Prawidłowo przy tym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził,

że dla prawidłowości zastosowanej w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby podstawy prawnej, tj. art. art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, nie ma znaczenia, czy rozstrzygnięcie zostało oparte na kopii wyroku, czy też na podstawie informacji uzyskanej z Sądu. Istotne jest bowiem, że w obrocie prawnym funkcjonował wyrok Sądu Okręgowego, który dawał podstawę do zastosowania wymienionej przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, co jest bezsporne. Tym samym okoliczność, że w aktach postępowania prowadzonego w I instancji przez Sąd Rejonowy brak jest informacji, aby było wysyłane zawiadomienie do KMP [...] o zakończeniu postępowania (pismo SR z dnia [...] lutego 2017 r.), pozostaje bez znaczenia w sprawie. Powyższe nie podważa istnienia - w dniu wdania rozkazu personalnego ([...] maja 2008 r.) – podstawy prawnej określonej w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Także podnoszona przez skarżącego kwestia braku

w aktach sprawy oryginału rozkazu Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji nie stanowi przesłanki dającej podstawę do stwierdzenia jego nieważności, co zasadnie wskazały organy. Nadto, także ta kwestia była już przedmiotem oceny sądów administracyjnych. NSA w powołanym już wyżej wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 r. nie kwestionował faktu, że w aktach osobowych skarżącego znajduje się potwierdzona za zgodność kopia rozkazu z dnia [...] maja 2008 r., na której jest odnotowane, że skarżący rozkaz otrzymał w dniu [...] września 2008 r. NSA wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony

w sprawie, którym wówczas dysponował Sąd I instancji pozwalał na pełna ocenę zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę nie ma żadnych podstaw,

aby obecnie – w nowym wprawdzie postępowaniu – ale opierającym się ponownie m.in. właśnie na aktach osobowych skarżącego kwestionować treść tej potwierdzonej

za zgodność kopii rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2008 r. Przeprowadzenie przez organ postępowania nieważnościowego opartego m.in. na dokumentach zawartych w aktach osobowych skarżącego nie narusza prawa. Kwestia doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2008 r. o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji także była już przedmiotem oceny sądów administracyjnych, co zasadnie wskazały organy nadzoru. Wskazania przy tym wymaga, iż w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 606/08 Sąd nie stwierdził – wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze – że nigdy nie doręczono skarżącemu oryginału rozkazu personalnego nr [...]. Sąd

w uzasadnieniu powołanego wyroku stwierdził jedynie, że doręczenie skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2008 r. było wadliwe, a co za tym idzie nieskuteczne. Rozważania Sądu zawarte w tym wyroku nie dotyczyły zatem doręczenia tego rozkazu w dniu [...] września 2008 r., o czym jest mowa w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt IV SA/wr 357/10 i wyroku NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 34/11.

W sprawie tej zasadnie zatem organy stwierdziły, że nie zaszła przesłanka

z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podstawa prawna do wydania rozkazu personalnego

o zwolnieniu skarżącego ze służby bezspornie istniała. Nie miało miejsca także rażące naruszenie prawa. NSA w powołanym już wyżej wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 34/11 wprost wskazał, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo umyślne, co skutkowało obowiązkiem właściwego organu zwolnienia go ze służby w Policji. Okoliczności podnoszone przez skarżącego w postępowaniu nieważnościowym nie stanowią o rażącym naruszeniu przepisu będącego podstawą prawną zwolnienia ze służby.

Organy dokonały także ustaleń w ramach wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt I OSK 346/14, co do tego, czy istnieją dwie decyzje w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby o odmiennych podstawach faktycznych i prawnych.

Zarówno Komendant Główny Policji, jak i Minister Spraw Wewnętrznych

i Administracji po dokonaniu ustaleń w tym zakresie nie stwierdzili, aby istniała inna decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji poza decyzją Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie przepisu art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Organy ustaliły przy tym, że na dzień zwolnienia ze służby J. G. nie posiadał 30-letniej wysługi emerytalnej, która upoważniałaby organ do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Wskazania wymaga przy tym, że na karcie nr 105 akt osobowych skarżącego znajduje się zestawienie okresu zatrudnienia, służby wojskowej oraz okresów służby w policji zaliczanych do wysługi lat funkcjonariusza zwolnionego ze służby w Policji.

Prawidłowo przy tym organy nadzoru wskazały, że sama decyzja KMP [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] nie rozstrzyga kwestii zwolnienia skarżącego ze służby i nie stanowi przesłanki wpływającej na zgodność

z prawem rozkazu personalnego KMP [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Akta tego postępowania (oznaczone nr [...]) organ także nadesłał do Sądu. Również one były poddane badaniu organów nadzoru na okoliczności podniesione przez stronę w ramach postępowania nieważnościowego.

Z tych względów brak jest podstaw do zakwestionowania ustalenia organów nadzoru, że decyzja i rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, nie dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.).

Odnosząc się do zarzutu wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

w kontekście podnoszonych przez wnioskodawcę braku właściwości rzeczowej

i miejscowej, organ stwierdził, iż kwestie te były przedmiotem oceny sądów administracyjnych, podobnie jak spełnienie przez zaskarżone decyzje kryteriów z art. 107 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Zasadnie organy nadzoru nie stwierdziły, aby sytuacja taka występowała w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, prawidłowo Komendant Główny Policji w decyzji z dnia [...] marca 2016 r. stwierdził, iż w sprawie tej nie wystąpiły kwalifikowane wady uzasadniające wyeliminowanie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. i rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o zwolnieniu J.G. ze służby w Policji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Minister Spraw Wewnętrznych

i Administracji zasadnie zaś utrzymał tę decyzję w mocy. Odnosząc się natomiast do uwag skarżącego dotyczących dostępu do akt zakończonego postępowania administracyjnego, wskazania wymaga, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów także po zakończeniu postępowania administracyjnego (zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a.).

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w wyroku.