Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 938/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 1  pkt 2,  art. 15  ust. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2045/06 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 lutego 2007 r., VI SA/Wa 2045/06 oddalił skargę T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Orzeczenie to zapadło w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z [...], Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z [...], Nr [...] cofającą skarżącemu, T. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego była informacja, iż przeciwko T. K. prowadzone było postępowanie karne o przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. [...] Wydział Karny z [...], sygn. [...] skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz skazany na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych. Jednocześnie Sąd orzekł względem skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku oraz świadczenie pieniężne w kwocie 150 zł na rzecz Stowarzyszenia "Droga i Bezpieczeństwo". Wyrok jest prawomocny od [...].

Cofając pozwolenie na broń [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. uznał, iż zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenie na broń nie może być wydane osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i przyjął, że skazanie strony prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, stanowi wystarczającą przesłankę do zaliczenia jej do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż osoba, która dopuściła się czynu zabronionego w stanie nietrzeźwości, sprowadzając w ten sposób zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu, nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej, a co za tym idzie, naruszając w taki sposób porządek prawny, budzi uzasadnione obawy, że broni może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, iż przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., jako umiejscowione w dziale przestępstw przeciwko komunikacji, nie mieści się w katalogu, przestępstw, zawartych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Wskazał, iż broń palną posiada od 21 lat i nigdy nie był karany za przestępstwa związane z użyciem broni, ani dokonane w jakikolwiek inny sposób. Ponadto zauważył, że posiada nienaganną opinię zarówno w miejscu zamieszkania, jak i w miejscu pracy, a więc twierdzenia organu, że po popełnieniu przestępstwa komunikacyjnego nie daje gwarancji właściwego obchodzenia się i użycia broni palnej, uważa za "niedorzeczne i wysoko krzywdzące", a cofnięcie pozwolenia na broń uważa za karę nadmiernie surową.

Komendant Główny Policji nie podzielił argumentów strony i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, iż rodzaj oraz okoliczności popełnionego przez skarżącego przestępstwa pozwalają uznać go za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym, pozwalają przyjąć, iż została spełniona dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, który to ma charakter obligatoryjny, a więc determinujący sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nakazuje on bowiem cofnięcie pozwolenia na broń osobie zaliczonej do kategorii osób, określonych w przywołanym art. 15 ust. 1 pkt 6.

Organ wskazał ponadto, iż nie neguje licznych dowodów świadczących o pozytywnym postrzeganiu skarżącego w jego środowisku. Tym niemniej fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za prowadzenie pojazdu mechanicznego na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości powoduje, iż zachowanie skarżącego nie może zostać ocenione inaczej, niż jako: "szczególnie rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego".

W skardze z [...] skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji. Zdaniem skarżącego, organ administracji publicznej dokonał nadinterpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uznając, iż w stosunku do skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego. Na poparcie swojego stanowiska skarżący wskazał na swoją nienaganną postawą jako obywatela (zarówno w miejscu pracy oraz w rodzinnej miejscowości) i posiadacza broni myśliwskiej, którą posiada od dwudziestu jeden lat, fakt że nigdy nie był karany za przestępstwa związane z użyciem jakiejkolwiek broni, jak również w jakikolwiek inny sposób (nawet mandatem karnym) oraz, że w czasie pracy zawodowej, jak i społecznej wyszkolił już wielu myśliwych. Podkreślił, że nie kwestionuje faktu popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., ale wskazał jako okoliczność łagodzącą fakt, iż nie miał wówczas przy sobie broni. Dodał też, że w przeszłości był uczestnikiem zdarzenia, podczas którego mógł użyć broni do obrony siebie i swojej rodziny, ale tego nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ dodał, iż nieposiadanie przy sobie broni w dniu zdarzenia, nie ma znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, bowiem ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 nie wskazał, że obawa, o której mowa w ww. przepisie musi wynikać z faktu popełnienia przez posiadacza broni przestępstwa z jej użyciem. Ponadto stwierdził, iż skarżący prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i posługiwania się bronią w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Naruszył on bowiem przepisy prawa, co oznacza, że nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie bezpiecznego posiadania i używania broni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną. W uzasadnieniu stwierdził, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, czyli do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zastosowanie powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku stwierdzenia, że dana osoba należy do ww. kategorii osób.

Sąd podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji, że skarżący dopuszczając się popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., za które został skazany prawomocnym wyrokiem należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zastosowanie przez organ na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji obligatoryjnej sankcji cofnięcia pozwolenia na broń wynika z oceny, iż osoba, w stosunku do której sankcja ma zostać zastosowana, należy do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy tj. do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Za takie właśnie osoby przepis nakazuje traktować tych, którzy zostali skazani prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub takich, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W pozostałych przypadkach organ zobowiązany jest każdorazowo dokonać oceny, czy dana osoba należy do kręgu osób wskazanych w wyżej cytowanym przepisie, czy też, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności dotyczących tej osoby, a istotnych ze względu na możliwość dalszego korzystania z reglamentowanego prawa, jakim jest posiadanie broni, nie można jej do takiej kategorii zaliczyć.

W przedmiotowej sprawie, mimo iż skarżący nie został skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to charakter czynu, jakiego się dopuścił i za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z., dawał organowi podstawę do zaliczenia go do osób, które mogą użyć broni w sposób niezgodny z celami określonymi w ustawie o broni i amunicji. Zauważyć bowiem należy, iż przestępstwo objęte przepisem art. 178a § 1 k.k., usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI k.k., zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", a więc pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż stanowisko organu stanowi nadinterpretację przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. W przedmiotowym stanie faktycznym organ nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Jak podniesiono w orzecznictwie, nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (wyrok NSA z 14 stycznia 2003 r., III SA 1173/01).

Sąd podzielił również stanowisko organu, że nieposiadanie przez stronę broni w dniu zdarzenia nie ma znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, bowiem ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 nie wskazał, że obawa musi wynikać z faktu popełnienia przez posiadacza broni przestępstwa z jej użyciem. Wart odnotowania jest również fakt, który zauważył organ w zaskarżonej decyzji, iż skarżący dopuszczając się przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., z uwagi na stwierdzoną zawartość alkoholu we krwi - prawie 2 promile - był w stanie zamroczenia alkoholowego, co nie mogło pozostać bez znaczenia dla oceny jego zachowania jako osoby dysponującej bronią.

T. K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, opierając skargę kasacyjną na:

1) naruszeniu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji;

2) naruszeniu przepisów postępowania, polegającego na obrazie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.);

3) naruszeniu prawa procesowego polegającego na naruszeniu art. 7 Konstytucji RP.

Powołując się na wskazane powyżej zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu podniesiono, że niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. l pkt 2 w zw z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polega na podtrzymaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie argumentacji obu organów policji. Sąd przyjął, że skarżący dopuszczając się popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., za które został skazany prawomocnym wyrokiem należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W świetle zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego teza ta jest nie do przyjęcia. Nie wykazano bowiem bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego pozwalającego uznać, że T. K. jest osobą niebezpieczną w świetle art. 15 ust.l pkt.6 ustawy o broni i amunicji i że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem Państwa lub porządku publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 października 2001 r., III SA 886/02 podniósł, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania. W takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

Naruszenie art. 135 w zw. z art. 145 § l pkt l lit. a p.p.s.a. oraz art. 18 ust. l pkt 2 w zw. z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polega na utrzymaniu przez WSA w Warszawie stanu sprzecznego z regulacjami ustawowymi. Niedopuszczalne jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] w przedmiocie pozwolenia na broń myśliwską. Istotny wpływ tego naruszenia na wynik postępowania polega na tym, że nie stosując środków przewidzianych w art. 135 p.p.s.a. Sąd wydał orzeczenie sprzeczne z prawem.

Orzekając wbrew żądaniom skargi WSA w Warszawie wykroczył poza granice, jakie wyznacza mu art. 7 Konstytucji RP. Wpływ tego naruszenia na wynik postępowania polega na tym, że nie stosując środków przewidzianych w art. 135 p.p.s.a. sąd wydał orzeczenie sprzeczne z prawem.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie. Podniesiono w szczególności, że organ administracji podziela w całości interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna, choć formalnie odpowiada przedstawionym wymogom, to jednak podniesionych w niej zarzutów nie można uznać za usprawiedliwione.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Trafnie wywiódł, Sąd I instancji, że zgodnie z tym ostatnim przepisem, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z powołanym przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane.

Zastosowanie przez organ policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k., a więc nie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W takiej sytuacji, rozpoznając sprawę cofnięcia pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy czym chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne), a na odrzuceniu takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Dlatego też, dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie.

Pierwszą z tych okoliczności jest fakt, że popełnione przez skarżącego przestępstwo należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a więc pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący siadając za kierownicą w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, w którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie. Statystyki dowodzą, że większość wypadków drogowych z takim skutkiem jest spowodowana przez nietrzeźwych kierowców.

Po drugie, skarżący dokonał powyższego przestępstwa w stanie nietrzeźwości. Oznacza to, że po spożyciu alkoholu traci on umiejętność racjonalnego kierowania swym działaniem. Jako kierowca, a więc osoba znająca przepisy ruchu drogowego (zdał egzamin na prawo jazdy), wiedział on doskonale o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwach, jakie za sobą pociąga kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Mimo to usiadł za kierownicą, bo był w stanie upojenia alkoholowego (prawie 2 promile alkoholu we krwi) i nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, co czyni, a w każdym bądź razie nie umiał racjonalnie pokierować swoim działaniem. Fakt ten uzasadnia stwierdzenie, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ w określonych sytuacjach, w które sam się może wprowadzić, nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem. Tym samym, zostały spełnione przesłanki uzasadniające cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej, wskazane w art. 18 ust. l pkt 2 w zw. z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W tym stanie rzeczy Sąd I instancji trafnie uznał, że nienaganna opinia skarżącego zarówno w środowisku zawodowym, jak i społecznym nie stanowi dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości.

Skoro Sąd I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy i dokonał prawidłowej wykładni mających w niej zastosowanie przepisów prawa materialnego, to jest rzeczą oczywistą, że postawione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania są całkowicie bezzasadne. Nie naruszono zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP), ponieważ zaskarżona decyzja została wydana na podstawie i w granicach prawa. Sąd I instancji nie zastosował w sprawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., ponieważ te przepisy mają zastosowanie jedynie w odniesieniu do decyzji naruszających prawo, czego nie można powiedzieć o decyzjach organów Policji, będących przedmiotem niniejszego postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.