Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 1/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
658
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 12 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Barszcz, po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w R. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 3615/17 postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

M. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej zwana "Stroną" lub "Skarżącą") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w związku z niewykonaniem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 3615/17, którym ww. Sąd uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie czynności kontrolnych oraz umorzył postępowanie zażaleniowe. Skarżąca w treści skargi nakazała organowi przestrzegania wyroku, usunięcia skutków naruszenia poprzez likwidację (zniszczenie) wszelkich dokumentów wytworzonych i uzyskanych przez organ po dacie zakończenia kontroli tj. po dniu 15 lutego 2016 r.), odstąpienie od wykonywania jakichkolwiek czynności w związku z kontrolą z 2016 r., stwierdzenie, iż doszło do rażącego naruszenia prawa, ukarania organu grzywną oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym zwrotu kosztów pomocy prawnej.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do § 2 tego artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Z kolei art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przepis art. 53 P.p.s.a. w obecnym brzmieniu obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r., na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 – dalej: "ustawa zmieniająca"). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Zauważyć należy, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu wskazanego przepisu jest wniesienie ponaglenia. Ponaglenie jest szczególnym środkiem zaskarżenia, ponieważ nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 121/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie jest to prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienia sprawy.

W orzecznictwie przyjmuje się, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność organu podatkowego musi być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art. 141 O.p. (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2013 r., II FSK 861/13, Lex nr 1326672; postanowienie NSA z 30 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 2733/12 Lex nr 1240428). W przeciwnym razie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że z zarówno z akt sprawy przekazanych przez organ jak i odpowiedzi na skargę nie wynika, aby złożenie przez Skarżącą przedmiotowej skargi było poprzedzone ponagleniem, o którym mowa w art. 141 O.p., a które według art. 52 § 2 P.p.s.a. jest obligatoryjne.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.