Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 319/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6  art. 52 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić R. B. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi


UZASADNIENIE

Rozpoznając wniosek R. B. Prezydenta Miasta w dniu [...] listopada 2016 r. wydał interpretację indywidualną dotyczącą podatku od nieruchomości. Przedmiotowa interpretacja zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi została doręczona stronie w dniu 1 grudnia 2016 r.

Pismem z dnia 27 grudnia 2016 r., nadanym w placówce pocztowej w tym samym dniu, strona wniosła do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że termin do złożenia wezwania został zachowany, bowiem wniesienie wezwania uzależnione było od stanowiska organu nadzorującego (Departamentu Infrastruktury Ministerstwa Obrony Narodowej), które zostało przedstawione podatnikowi w dniu 13 grudnia 2016 r.

Organ odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 24 stycznia 2017 r. stwierdzając, że przedmiotowe wezwanie zostało wniesione po ustawowym terminie czternastu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej.

W dniu 22 lutego 2017 r. (data nadania przesyłki) strona, za pośrednictwem organu, wniosła skargę do tut. Sądu na interpretację z dnia [...] listopada 2016 r.

W odpoiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po terminie określonym, w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W świetle § 3 powołanego przepisu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

Podkreślenia wymaga, że złagodzenie skutków nieterminowego wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa zawarte w drugim zdaniu przywołanego wyżej przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. zostało wprowadzone wraz z nowelizacją p.p.s.a. wprowadzoną ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658), obowiązującą od dnia 15 sierpnia 2015 r. Jak wskazano w uzasadnieniu projektu nowelizacji, istota zmiany polegała na przesądzeniu, że to sąd jest wyłącznie właściwy do przywrócenia terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd zobligowany jest zatem zawsze rozważyć, czy nastąpiło naruszenie terminu z winy skarżącego. Przy tym w uzasadnieniu projektu wskazano, że Sąd nie będzie w tej materii wydawał odrębnego rozstrzygnięcia, a uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, będzie skutkowało merytorycznym rozpoznaniem skargi (zob. uzasadnienie projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, druk sejmowy 1633 z dnia 10 lipca 2013 r.).

W niniejszej sprawie będąca przedmiotem skargi interpretacja indywidualna zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi została doręczona stronie w dniu 1 grudnia 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki znajdującego się w aktach administracyjnych. Natomiast skarżący złożył do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 27 grudnia 2016 r. nadanym w placówce pocztowej w tym samym dniu, tj. po terminie określonym w art. 52 § 3 p.p.s.a., który upłynął dla niego z dniem 15 grudnia 2016 r.

Wprawdzie w złożonym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżący stwierdził, że termin do złożenia wezwania został zachowany, bowiem strona liczy go od momentu doręczenia stanowiska organu nadzorującego (Departamentu Infrastruktury Ministerstwa Obrony Narodowej), które zostało przedstawione podatnikowi w dniu 13 grudnia 2016 r., jednak wskazany przez stronę sposób liczenia terminu czternastodniowego nie ma uzasadnienia w przepisach prawa. Jak bowiem wskazano, z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że termin czternastodniowy należy liczyć od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W przedmiotowej sprawie dzień ten wypadał w dniu 1 grudnia 2016 r., w którym doręczono stronie zaskarżoną interpretację indywidualną.

W konsekwencji, Sąd dokonując analizy akt sprawy nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za uznaniem, iż uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Sąd nie mógł zatem złagodzić skutków nadania wezwania niezgodnie z terminem i rozpoznać skargi stosownie do treści art. 52 § 3 zdanie drugie p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.