Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 32/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6 w zw. z art. 58 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 9, ust 2, art. 9 ust 5, art. 11 ust 4 i 12, art. 12 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. i W. P. s.c. A." Gospodarstwo Rolne w B. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie podjęcia uchwały o zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W. R. i W. P. s.c. "A." Gospodarstwo Rolne w B. pismem z dnia [...] roku wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w trybie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na bezczynność Wójta Gminy K. w sprawie podjęcia uchwały w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca wskazała, że przedmiotowa uchwała o zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dotyczy jej nieruchomości położonych w Gminie K. obręb B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd w pierwszej kolejności bada, czy skarga jest dopuszczalna, a więc między innymi wyjaśnia czy wniesiona została w sprawie

z zakresu administracji publicznej i czy należy do katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.

Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a

Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w przepisach (art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a.).

Stosownie do powyższego sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości orzekają m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a.) oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem

w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Należy jeszcze raz podkreślić, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy dotyczy aktów wymienionych w pkt 1- 4a powołanego art. 3 § 2.

Tymczasem, jak wynika z treści skargi, intencją skarżących było zaskarżenie bezczynności organu wykonawczego gminy, czyli wójta w przedmiocie podjęcia uchwały o zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przyjęło się określać studium mianem aktu kierownictwa wewnętrznego, czy też aktu gminnej polityki planistycznej. Wobec powyższego, postanowienia studium mają charakter nienormatywny, są bowiem kierowane do organów gminy i bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2000 r., II SA 2437/99).

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) sporządza studium zawierające część tekstową i graficzną stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717). Studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 powołanej ustawy). Wójt sporządza projekt studium, który następnie przedstawia radzie gminy do uchwalenia (art. 11 ust. 4 i 12). Studium zatem uchwala rada gminy, co wynika wprost z brzmienia art. 12 ust. 1 ustawy.

Analiza przywołanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do wniosku, że żaden przepis prawa nie nakłada na organ wykonawczy gminy jakim jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) obowiązku podjęcia uchwały w przedmiocie zmiany studium, a działalność tego organu ogranicza się do sporządzenia jedynie projektu studium, który ostatecznie jest uchwalany przez radę gminy.

W tej sytuacji skoro Wójt Gminy K. nie jest przez prawo zobowiązany do podjęcia uchwały w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., zatem nie można mówić

o bezczynności organu w tym zakresie.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli

z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym, a sąd odrzuca skargę postanowieniem (art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.