Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1252/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan - Pytlowany Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 711/10 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 711/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego, uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że nie podlega wykonaniu.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do sierpnia 2005 r..

Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżaca, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wniosła o wznowienie postępowania zakończonego wymienioną decyzją wymiarową. W uzasadnieniu podniosła, że w toku postępowania prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. w zakresie podatku od towarów i usług za te same okresy, których dotyczyła decyzja w przedmiocie podatku akcyzowego, ustalono m.in., że E. Spółka z o.o., od której podatniczka dokonywała zakupów oleju napędowego, w rzeczywistości istniała. Ujawniono również wiele innych okoliczności nieznanych wcześniej Dyrektorowi Izby Celnej w O.

W dniu [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w O. postanowił wznowić postępowanie w sprawie, po czym nie znajdując podstaw do uchylenia wymienionej wyżej ostatecznej decyzji w sprawie wysokości podatku akcyzowego za w/w miesiące, w motywach decyzji z dnia [...] maja 2010 r., odniósł się m.in. do ustaleń prawomocnie zakończonego postępowania. Zwrócił m.in. uwagę, że w jego wyniku stwierdzono, iż strona w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywała zakupów, a następnie odsprzedaży oleju napędowego, od którego nie został naliczony i odprowadzony należny podatek akcyzowy. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. do akt sprawy włączono materiały i dowody źródłowe zgromadzone w toku postępowania kontrolnego w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2005 r., z których wynikało, iż wystawca faktur dokumentujących zakup przez stronę oleju napędowego – E. Sp. z o.o., nie był jego rzeczywistym dostawcą. Decyzja z dnia [...] marca 2007r. określająca podatek akcyzowy została poddana kontroli sądowej, w wyniku której prawidłowość ustaleń organów podatkowych potwierdził najpierw Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. w wyroku z dnia [...] września 2007 r., sygn. akt I SA/OI 259/07, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 66/08. Odnosząc się do przedłożonych przez stronę przy piśmie z dnia [...] marca 2010 r. dowodów (dokumenty założycielskie Spółki E., zeznania świadków) organ stwierdził, że nie wskazywały one na istnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ponadto część tych dowodów powstała po dniu wydania decyzji ostatecznej, a zatem nie mogły one stanowić przyczyny uchylenia decyzji ostatecznej.

Utrzymując w mocy powyższą decyzję, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w O. stwierdził, że przeprowadzone postępowanie wznowieniowe nie wykazało istnienia przesłanek wskazanych przez stronę w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w niniejszej sprawie strona odpowiadając na wezwanie organu do potwierdzenia okoliczności, na które powołała się we wniosku o wznowienie postępowania, przedstawiła dokumentację mającą wskazywać na istnienie E. Sp. o.o., fakt uczestniczenia Prezesa jej zarządu – S. P.. w obrocie gospodarczym oraz dostarczanie jej paliwa przez E. P.H.U. A. Z. Tymczasem przedstawione dokumenty założycielskie Spółki E. były znane organowi podatkowemu w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Nie mogły mieć zatem wpływu na ocenę stanu faktycznego.

W ocenie organu, podstaw wznowienia postępowania nie mogły stanowić dokumenty w postaci kopii: protokołu kontroli podatkowej z dnia [...] maja 2009 r., pisma Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] września 2009 r., pisma z Departamentu Bezpieczeństwa PKO Bank Polski S.A. z dnia [...] listopada 2008 r., odpowiedzi TP S.A. z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz protokołów z przeprowadzonych po dniu wydania decyzji przesłuchań świadków. Powyższe dowody nie istniały bowiem w dniu podejmowania rozstrzygnięcia przez organy podatkowe, a ponadto zeznania świadków nie wskazały na istnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, gdyż nie potwierdziły źródła pochodzenia paliwa, które było przedmiotem obrotu w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Zdaniem organu, nie miały żadnego znaczenia w sprawie również przedłożone przez stronę kopie porozumienia kompensacyjnego z dnia [...] maja 2004 r. oraz protokołu z dnia [...] maja 2009 r., z uwagi na to, iż stanowiły one tylko wybiórcze części tych dokumentów, z pozostawionymi pustymi obszarami, co mogło wskazywać, iż puste fragmenty zawierały treści niekorzystne dla podatnika. W ocenie organu, bez znaczenia pozostawały również dowody na okoliczność sposobu rozliczenia ze Spółką E., polegającego na dokonaniu przelewu na rachunek firmy E. PHU A. Z.

Dyrektor Izby Celnej wskazał ponadto, że w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu odwoławczym nie mogła być rozpatrzona podniesiona dopiero w odwołaniu przesłanka z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej dotycząca dokumentu wystawionego przez Pierwszy Urząd Skarbowy w G. o wykreśleniu z ewidencji podatników podatku VAT Spółki E. z dniem [...] lutego 2004 r.. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w przypadku, gdy strona domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci prawomocnego orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dowód na podstawie którego dokonano ustaleń istotnych dla sprawy, był sfałszowany.

K. B. nie zgodziła się z takim rozstrzygnięciem i zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., który skargę uwzględnił uznając, że zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności przepisów art. 122 , art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom ustawowym, jest lakoniczne i nie zawiera pełnych i wszechstronnych ustaleń co do okoliczności i dowodów, na które powołuje się wniosek o wznowienie oraz nie dokonuje pełnej oceny znaczenia tych dowodów i okoliczności z punktu widzenia przesłanek wznowienia postępowania. W tym sensie trafny jest zarzut skargi, że decyzja dokonała wybiórczej i niepełnej analizy przedłożonych dowodów i wynikających z nich okoliczności.

Wskazaną wprost we wniosku podatniczki podstawą wznowienia postępowania było wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej).

Analizując w ramach badania podstawy z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej powołane przez skarżącą dowody i okoliczności organ tylko częściowo spełnił wymogi stawiane mu wyżej wskazanymi przepisami. Trafne jest jego stwierdzenie, że przesłanką przyjęcia omawianej podstawy nie mogą być te dowody, które albo były znane w dacie wydawania decyzji wymiarowej albo powstały już podacie tej decyzji. Do takich dowodów organ zaliczył powoływane we wniosku o wznowienie dokumenty założycielskie firmy E. Sp. z o.o., znane organom podatkowym przed wydaniem decyzji i grupę dowodów w postaci: kopii protokołu kontroli podatkowej z dnia [...] maja 2009r., kopii pisma Departamentu Bezpieczeństwa PKO B.P. S.A. z dnia [...] listopada 2008r., kopii odpowiedzi TP S.A. z dnia [...] stycznia 2008r., kopii pisma Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] września 2009r. oraz protokoły przesłuchań świadków z okresu od [...] maja 2008r. do [...] marca 2009r. Oczywistym jest, co trafnie zauważono w zaskarżonej decyzji, iż dowody te nie istniały przed datą [...] marca2007r. (tj. datą ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe).

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera jednak pełnej i wyczerpującej analizy okoliczności wynikających z tych dowodów i tylko zdawkowo stwierdza, że "zeznania świadków, dokonane po wydaniu decyzji ostatecznej, nie wniosły nowych dowodów ani nie wskazały nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, gdyż nie potwierdziły źródła pochodzenia paliwa". Co do pozostałych z wymienionych wyżej dowodów, poza odniesieniem, ale w innym kontekście, do protokołu kontroli z dnia [...] maja 2009r., brak w zaskarżonej decyzji oceny ich treści i ewentualnego znaczenia dla sprawy w aspekcie istnienia podstawy wznowienia.

Należy więc w związku z tym podkreślić, że jeżeli nawet dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został wytworzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianej dacie i może uzasadniać nie tylko wznowienie postępowania, ale i orzeczenie co do istoty sprawy. W takim przypadku w grę wchodzić bowiem może jako podstawa wznowienia nie "nowy dowód" lecz "nowa okoliczność". Aby to stwierdzić konieczne jest jednak przeanalizowanie pod tym kątem każdego ze zgłaszanych dowodów i zamieszczenie wyników tej analizy w uzasadnieniu decyzji. Takiej analizy i oceny w zaskarżonej decyzji brakuje.

Brakiem zaskarżonej decyzji, świadczącym o naruszeniu cytowanych przepisów postępowania, jest nadto nierozważenie powoływanych przez stronę dowodów i okoliczności co do spełnienia przesłanki wymienionej wyżej w punkcie drugim, a więc czy i dlaczego są to dowody lub okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy albo dlaczego odmawia im się takiego waloru. Zadaniem Sądu I instancji, organy w ogóle nie rozważały przedstawionych "nowych dowodów i okoliczności" w aspekcie najistotniejszej dla rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej kwestii, czy można przyjąć, że podatek akcyzowy od nabywanego przez skarżącą oleju został uiszczony we wcześniejszej fazie obrotu. Ta okoliczność może bowiem przesądzać o zasadności twierdzeń podatniczki. Należało zatem rozważyć, czy oferowane dowody i wynikające z nich okoliczności, pozwalają nie tylko na przyjęcie (jak tego domaga się obecnie skarżąca), że E. Spółka z o.o. rzeczywiście istniała, ale czy został przez nią lub inny podmiot i wcześniej uiszczony wymagany podatek akcyzowy.

Szczególnym naruszeniem przepisów postępowania, w tym przede wszystkim art. 191 Ordynacji podatkowej, jest przedstawiona w zaskarżonej decyzji ocena dowodów w postaci "porozumienia kompensacyjnego" z dnia [...] maja 2008r. i kopii protokołu kontroli z dnia [...] maja 2009r. Organ, bez zbadania treści tych dokumentów i wynikających z nich okoliczności, stwierdził, że nie mają one znaczenia "z uwagi na to, że są to tylko wybiórcze części tych dokumentów, z pozostawionymi pustymi obszarami, co może również wskazywać, iż puste fragmenty mogły zawierać niekorzystne fakty dla strony". Treść zacytowanego fragmentu uzasadnienia jednoznacznie świadczy, że organ nie dokonał oceny zgodnej z zasadą swobodnej oceny dowodów, a posłużył się spekulacjami i przypuszczeniami, niedwuznacznie sugerując, iż strona dopuściła się manipulacji dokumentami.

Wprawdzie słuszne co do zasady są stwierdzenia zaskarżonej decyzji, że "fałszywość dowodu" może stanowić podstawę wznowienia pod warunkiem, że przedłożony zostanie prawomocne orzeczenie sądu, orzekające, iż dowód, na podstawie którego dokonano istotnych ustaleń, był sfałszowany, a takiego orzeczenia co do fałszywości zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. nie ma. Jednak samo twierdzenie strony, że dokument stwierdzał nieprawdę, nie wystarcza do uznania, że dowód był sfałszowany, ale nie zawiera tego uzasadnienie zaskarżonej decyzji, że przesłanki omawianej podstawy wznowienia są w pewnych sytuacjach spełnione bez wydania przez sąd orzeczenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy t.j.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w powiązaniu z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 tejże ustawy oraz w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej,

b) art. 151 p.p.s.a.,

c) art. 141 § 4 p.p.s.a.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O., oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podkreślił, że strona poprzez złożenie przedmiotowego wniosku zakreśliła podstawę badania przesłanek do wznowienia postępowania do treści art. 240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Rozpatrując zatem poszczególne dowody przez nią wskazane, wskazał więc w decyzji (w sposób zwięzły, a nie lakoniczny – jak twierdzi WSA), iż albo istniały one w momencie wydawania decyzji i były znane organowi, albo zostały sporządzone po dniu wydania decyzji, lecz nie wnosiły wiedzy o nowych okolicznościach, nieznanych w dacie wydawania decyzji. żaden z powoływanych przez stronę dowodów lub okoliczności nie miał cech mogących spowodować zmianę treści decyzji podatkowych w kwestiach zasadniczych, bowiem nie miał wpływu na ocenę materiału dowodowego zebranego uprzednio w postępowaniu podatkowym toczącym się w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, dotyczy to również wzmiankowanych już dowodów w postaci "porozumienia kompensacyjnego" i kopii protokołu kontroli.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami i granicami zaskarżenia. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w niniejszej sprawie nie występują.

Punktem wyjścia do przeprowadzenia prawidłowej kontroli zaskarżonego wyroku jest okoliczność, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji było postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Zakres rozpoznania takiej sprawy przed organami podatkowymi, a co za ty idzie również przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w O. wyznaczała treść art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity, Dz. U. z 2012, poz. 749), który to przepis wskazuje na możliwość wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Wniesiona przez Dyrektora Izby Celnej w O. skarga kasacyjna wskazuje na podstawę kasacyjna wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawi i podnosi zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z art. 133 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. i w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że wbrew temu co twierdzi Sąd I instancji, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest lakoniczne lecz zwięzłe i wyjaśnił ogólnie, że żaden z powołanych przez stronę dowodów i żadna ze wskazanych okoliczności nie miały cech mogących spowodować zmianę treści decyzji podatkowych w kwestiach zasadniczych, bowiem nie miały wpływu na ocenę materiału dowodowego zebranego uprzednio w postępowaniu podatkowym toczącym się w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy ponownie podkreślić, że granice niniejszej sprawy wyznaczył wniosek skarżącej o wznowienie postępowania z uwagi na zaistniałe nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym nieznane organowi, który wydał decyzję.

Skarżąca w toku postępowania wznowieniowego przedłożyła szereg dokumentów, które jej zdaniem miały dowodzić, że niezasadnie była obciążona akcyzą, bowiem nowe dowody i wynikające z nich okoliczności wskazują, że firma E. Sp. z o.o., od której pochodziło nabywane przez skarżącą paliwo, rzeczywiści istniała i firma ta powinna była, zgodnie z obowiązującymi przepisami, odprowadzić należny podatek akcyzowy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd I instancji uznał, że postępowanie w zakresie wniosku strony o wznowienie postępowania w przedmiocie podatku akcyzowego zostało przeprowadzone przez organy podatkowe z naruszeniem przepisów postępowania (Ordynacji podatkowej). Przede wszystkim organy podatkowe nie dokonały pełnych i wszechstronnych ustaleń, co do okoliczności i dowodów, na które powołała się strona skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania. Organy podatkowe co wyraźnie podkreślił Sąd I instancji, nie dokonały także pełnej oceny znaczenia tych dowodów i okoliczności, z punktu widzenia przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Powyższe spostrzeżenia znajdują oparcie w tezie, że organy podatkowe zobowiązane są każdorazowo rozważyć, czy przedstawione przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności mogą przesądzić o zasadności jej twierdzeń – w rozpoznawanej sprawie m. in. w zakresie istnienia firmy E. Sp. z o.o. oraz uiszczenia (bądź nie) przez nią podatku akcyzowego. Odrzucenie przez organy podatkowe znaczenia wskazanych przez skarżącą dowodów w postaci dokumentacji opisanej przez Sąd I instancji, poprzez w zasadzie gołosłowne stwierdzenie, że nie wnosi ona żadnych istotnych elementów do niniejszej sprawy nie spełnia wymogu prawidłowego przeprowadzenia postępowania podatkowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeprowadzona przez organy ocena dowodów naruszała zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) bowiem, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, organy posłużyły się spekulacjami i przypuszczeniami (szczególnie w zakresie istnienia firmy E. Sp. z o.o.), stan faktyczny rozpoznawanej sprawy został ustalony z naruszeniem podstawowej zasady prowadzenia postępowania prze organy podatkowe, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Drugi z podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej wymienia art. 151 p.p.s.a. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższy przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że strona skarżąca powołująca się na zarzut jego naruszenia powinna powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji w toku rozpoznawania sprawy. Autor skargi kasacyjnej ani w petitum skargi, ani w jej uzasadnieniu – wskazując na naruszenie art. 151 p.p.s.a. – nie powiązał tej normy z innymi przepisami prawa.

Ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozważenie, i w konsekwencji nie wzięcie pod uwagę w zaskarżonym wyroku przedstawionego w sprawie stanowiska Dyrektora Izby Celnej w O.

Tak sformułowany zarzut nie został uzasadniony. Nie sposób jednak zgodzić się z twierdzeniem, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę stanowiska Dyrektora Izby Celnej w O. Podjęte przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie oraz jego uzasadnienie wyrażają pogląd, że decyzja podjęta przez organ w sposób istotny narusza przepisy postępowania i z tej przyczyny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o jej uchyleniu.

Wobec powyższego skargę kasacyjną jako niezasadną należało, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalić.