Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 34/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-03-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celnego
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 245 par. 2, art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. A. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi T. A. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie opłaty za przechowywanie towaru postanawia : przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010r., Wojewódzki Sądu Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę wniesioną przez T. A. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie opłaty za przechowywanie towaru.

W dniu 22 lutego 2010r skarżąca nadesłała wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Z uzasadnienia złożonego wniosku wynika, iż skarżąca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, utrzymującą się z prac dorywczych, z których otrzymuje dochód miesięczny w wysokości 600 zł, nie posiada także żadnego majątku. Tym samym nie stać jej na wynajęcie i opłacenie adwokata i sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.

Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do § 2 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przy czym uwzględnienie wniosku w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest dodatkowo uwarunkowane niepozostawaniem przez stronę w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

Odnosząc przywołaną wyżej regulację prawną do realiów niniejszej sprawy, należy uznać, że przedstawione przez skarżącą okoliczności, dotyczące jej sytuacji finansowej i osobistej, pozwoliły stwierdzić, iż złożony przezeń wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Za taką oceną przemawia zarówno sytuacja materialna, jak i osobista, a w szczególności brak jakichkolwiek stałych dochodów, brak zgromadzonych zasobów finansowych oraz prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego.

Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności należało uznać, iż sytuacja materialna skarżącej stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Ponadto mając na względzie etap, w którym znajduje się postępowanie w sprawie oraz kierując się zapewnieniem skarżącej prawa do sądu należało uznać, iż zasadny jest także wniosek o ustanowienie adwokata.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 245 § 2 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.