Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 333/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 90r, art. 90p ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: art. 108
journal: Dz.U. 2005 nr 249 poz 2104
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych
article: art. 128, art. 169
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1241
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych.
article: art. 2, art. 167 ust. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Anna Wojtowicz-Hess po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 października 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1095/12 w sprawie ze skargi G. Ł. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dotacji celowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od Gminy Ł. na rzecz Ministra Finansów zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 15 października 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1095/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Gminy [...] (dalej: Gmina, skarżąca) na decyzję Ministra Finansów z dnia [...]marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Gmina [...] otrzymała w 2010 r. dotację celową z budżetu państwa przeznaczoną na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym w łącznej kwocie 693.732 zł.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Wojewoda [...] zobowiązał Gminę do zwrotu kwoty 138.746,40 zł wraz z należnymi odsetkami, jako dotacji celowej pobranej w 2010 r. z budżetu państwa w nadmiernej wysokości na realizację zadania własnego Gminy. Uzasadniając podjętą decyzję Wojewoda [...] argumentował, że na realizację wskazanego zadania Gmina przeznaczyła kwotę w całości pochodzącą z przyznanej dotacji celowej. W świetle natomiast art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm., dalej: "u.f.p.") - co najmniej 20% wydatkowanej kwoty powinno pochodzić ze środków własnych Gminy.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Minister Finansów utrzymał w mocy powołaną decyzję Wojewody [...] po rozpatrzeniu odwołania Gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wspomnianym wyrokiem oddalił skargę Gminy. W ocenie Sądu organy trafnie uznały, że doszło do pobrania dotacji celowej w nadmiernej wysokości, przy czym wysokość ta została wyliczona prawidłowo.

Sąd podzielił stanowisko organów, iż art. 128 ust. 2 u.f.p. jednoznacznie określa górny limit procentowy na dofinansowanie kosztów realizacji zadań własnych bieżących i inwestycyjnych jednostek samorządu terytorialnego, dotacją celową udzieloną z budżetu państwa na poziomie 80% kosztów realizacji zadania. Wyjątki od tej generalnej zasady mogą określić jedynie "odrębne ustawy". Zgodnie z wykładnią językową art. 128 ust. 2 u.f.p. przepisu użycie wyrazu "dofinansowanie" oznacza, że środki z budżetu państwa w postaci dotacji celowej mają na celu wsparcie realizacji określonego zadania własnego gminy w części, a nie w całości. Ustawodawca wyraźnie rozgranicza pojęcia "dofinansowania" i "finansowania" realizacji zadań publicznych np. art. 126, art. 127 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 u.f.p. zawierający definicję dotacji celowych. Rozróżnienie takie zawiera także art. 169 ust. 2 u.f.p. definiujący pojęcie "dotacji pobranej w nadmiernej wysokości". Takie rozumienie powyższej normy prawnej prowadzi do logicznej konkluzji, że pozostała część finansowania realizacji zadania spoczywa na jednostce samorządu terytorialnego.

Odnosząc się do wskazanego przez skarżącą pisma Ministra Edukacji Narodowej z 23 lipca 2010 r. i zawartego w nim stwierdzenia, że "ustawą odrębną", o której mówi zarówno ust. 1 jak i ust. 2 art. 128 u.f.p, jest ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm., dalej: "u.s.o.") WSA zauważył, że żaden z przepisów tej ustawy nie określa, iż udział procentowy dofinansowania tego zadania środkami dotacji celowej z budżetu państwa powinien być wyższy niż 80% kosztów realizacji zadania. Przepis art. 90r ust. 1 u.s.o. stanowi jedynie, że na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym gmina otrzymuje dotację celową z budżetu państwa.

Za chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP ze względu naruszenie zasady zabezpieczenia interesów w toku (wyprowadzanej z zasady zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa) poprzez bezpośrednie stosowanie nowej ustawy o finansach publicznych. W sprawie brak było podstaw do dalszego stosowania przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm., dalej: "ustawa z 2005 r."). Dotacja udzielana była pod rządami ustawy o finansach publicznych z 2009 r. na warunkach oraz zasadach w niej wyrażonych, a nie była to kontynuacja "interesów w toku" zapoczątkowanych pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z 2005 r. Zmiana zasad czy wysokości przyznawania dotacji celowych nie narusza zasady zabezpieczenia interesów w toku, gdy określone korzyści przyznawane są po wejściu w życie nowych regulacji w przedmiotowym zakresie. W odniesieniu do stosowania art. 108 ustawy z 2005 r. który był częściowym odpowiednikiem obecnie obowiązującego art. 128 u.f.p. nie wprowadzono przepisów intertemporalnych.

Skargę kasacyjną złożyła Gmina [...]. Wyrok zaskarżyła w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. .

Wnosząca skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 128 ust. 2 u.f.p. w zw. z art. 90r u.s.o. polegające na błędnej wykładni tego przepisu, w konsekwencji ustalenie, że dotacje celowe na pomoc materialną dla uczniów, powinny być w 20% pokryte z wkładu własnego beneficjenta;

II przepisów postępowania, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, skutkiem którego było oddalenie skargi, a w konsekwencji niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Wojewody [...] naruszającej zasady konstytucyjne oraz przepisy prawa materialnego;

2) art. 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji nadużycie zaufania w stosunkach między jednostkami samorządu terytorialnego, a państwem;

3) art. 167 ust. 4 Konstytucji RP poprzez uzależnienie przyznania dotacji od dysponowania wkładem własnym przez beneficjenta, bez odpowiednich zmian w podziale dochodów publicznych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuty kasacyjne można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez przyjęcie jego błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania (pkt 1) albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wnosząca skargę kasacyjną powinna jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty, a jeżeli stawia zarzut w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną, należy również precyzyjnie określić, czy naruszenie nastąpiło poprzez błędną wykładnię przepisu czy jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wskazać, jaką interpretację przepisu przyjął Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka być powinna zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną. Z kolei naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polega na błędnym przyjęciu, że stan faktyczny ustalony w sprawie odpowiada stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej. Strona zobowiązana jest więc do wskazania, dlaczego przyjęty przez Sąd I instancji przepis nie odpowiada przepisowi stanowiącemu podstawę orzekania. Skarga kasacyjna nie spełniająca tych warunków uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07; z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1894/11, z dna 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1795/11, z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11, z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 97/13, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest istotne, gdyż stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. W rozpoznawanej sprawie te okoliczności nie występują, zatem istnieją podstawy do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które wyznaczają zakres kontroli kasacyjnej, jaką NSA może podjąć w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) i dokonać oceny zaskarżonego orzeczenia.

Mając powyższe na należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stawiając zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu, Gmina w zarzucie zawartym w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej ograniczyła się do stwierdzenia, że naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a. nastąpiło poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a w konsekwencji niewyeliminowanie decyzji Wojewody [...]naruszającej konstytucyjne zasady i przepisy prawa materialnego.

Odnosząc się do powyższego zarzutu, wskazać trzeba, że artykułowi 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - jako przepisowi z zakresu procedury sądowoadministracyjnej - przypisać należy charakter przepisu prawa procesowego. Wskazuje on jedną z przesłanek uchylenia zaskarżonego aktu, formę i treść jaką przybiera orzeczenie sądu pierwszej instancji po merytorycznym rozpoznaniu skargi.

O naruszeniu powołanego przepisu można mówić wówczas, gdy sąd pierwszej instancji wadliwie przyjmie, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego, jak i gdy sąd ten błędnie uzna, iż wytknięte naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Zatem, aby powołany wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a. mógł stanowić samodzielną podstawę kasacyjną niezbędne jest jednoczesne wskazanie, jakich mających wpływ na wynik sprawy naruszeń przepisów prawa materialnego sąd pierwszej instancji się nie dopatrzył.

W pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej ujętych w ramach naruszenia przepisów postępowania Gmina zarzuciła naruszenie art. 2 i art. 167 ust. 4 Konstytucji RP. Natomiast naruszenie przepisów ustawowych zarzuciła w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to jest naruszenia prawa materialnego polegającego, zdaniem skarżącej na błędnej wykładni art. 128 ust. 2 u.f.p. w zw. z art. 90r u.s.o. wskutek przyjęcia, że dotacja dla gminy na sfinansowanie pomocy materialnej dla uczniów nie może być wyższa aniżeli 80 % kosztów realizacji tego zadania. Zdaniem skarżącej sfinansowanie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów w formie dotacji powinno obejmować 100 % kosztów tej pomocy.

Należy zauważyć, że obie podstawy rozpoznawanej skargi kasacyjnej: naruszenia przepisów postępowania i naruszenia prawa materialnego pozostają ze sobą w ścisłym związku, albowiem zarzuty sformułowane w ramach naruszenia przepisów postępowania w pkt 2 i 3 petitum skargi dotyczą naruszenia prawa materialnego. Zatem zasadne będzie ich łączne rozpoznanie.

Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd kasacyjny nie podziela stanowiska Gminy.

Zgodnie z przepisem art. 128 ust. 1 u.f.p. udzielanie dotacji celowych dla jednostek samorządu terytorialnego określają odrębne ustawy.

Odrębną ustawą, o której mówi powyższy przepis jest ustawa o systemie oświaty. Zgodnie z art. 90r ust. 1 u.s.o. na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym gmina otrzymuje dotację celową z budżetu państwa. Sposób ustalania wysokości tej dotacji, w myśl art. 90r ust. 3 u.s.o. ma określić w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, po zasięgnięciu opinii reprezentacji jednostek samorządu terytorialnego, uwzględniając w szczególności: wskaźnik dochodów podatkowych na jednego mieszkańca w gminie (pkt 1); liczbę dzieci w wieku od 6 do 18 lat, zameldowanych na terenie gminy na pobyt stały (pkt 2); stosunek liczby osób, którym przyznano zasiłek okresowy, o którym mowa w art. 36 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, do liczby osób zameldowanych na terenie gminy na pobyt stały (pkt 3). W oparciu o powyższą delegacje ustawową zostało wydane przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w dniu 22 lutego 2005 r. rozporządzenie w sprawie terminów przekazywania dotacji celowej gminom na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym oraz sposobu ustalania wysokości tej dotacji (Dz. U. Nr 36, poz. 319). Ani to rozporządzenie, ani żaden z innych przepisów ustawy o systemie oświaty nie wskazują, że dotacja finansowa ma w całości finansować zadania pomocy materialnej dla uczniów.

W tej sytuacji znajduje zastosowanie art. 128 ust. 2 u.f.p., formułujący zasadę, że kwota dotacji na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych nie może stanowić więcej niż 80 % kosztów realizacji zadania, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej. Ustawa o systemie oświaty nie wprowadza odmiennych uregulowań w tej kwestii.

Przepis art. 128 u.f.p. obowiązuje od dnia 1 stycznia 2010 r. na mocy art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, dalej: "ustawa wprowadzająca").

Niniejsza sprawa dotyczy właśnie rozliczenia dotacji celowej pobranej w 2010r., zaplanowanej w ustawie budżetowej na 2010 r. (bezsporne). W myśl art. 120 ustawy wprowadzającej przepisy tej ustawy oraz ustawy o finansach publicznych z 2009 r. miały zastosowanie po raz pierwszy do opracowywania i uchwalania projektu ustawy budżetowej na rok 2010.

Należy zauważyć, że obowiązujący do dnia 31 grudnia 2009 r. (na mocy art. 85 ustawy wprowadzającej) art. 108 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych nie zawierał ograniczenia, o jakim mowa w art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. Przepis ten stanowił, że udzielanie dotacji celowych dla jednostek samorządu terytorialnego określają odrębne ustawy. Dotacje te mogą być przyznane na: realizację zadań z zakresu administracji rządowej, zadań inspekcji i straży oraz innych zadań zleconych odrębnymi ustawami (pkt 1); dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych (pkt 2).

Przy interpretacji art. 128 ust. 2 u.f.p. należy mieć także na uwadze, że udzielanie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym jest zadaniem własnym gminy według art. 90p ust. 1 u.s.o.

Przepis art. 90p i art. 90r u.s.o. znajdują się w Rozdziale 8a ustawy o systemie oświaty zatytułowanym "Pomoc materialna dla uczniów", który został dodany na mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 281, poz. 2781). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie K 35/07, opubl. OTK-A 2007//3/28 oceniając zgodność z Konstytucją RP m.in. art. 90p ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 90r ust. 1 u.s.o., stwierdził, że "Z istoty bowiem zadania własnego wynika, iż jego finansowanie musi mieć charakter samodzielny i kreatywny, tzn. organy samorządu muszą mieć zagwarantowane prawo decydowania w jakiejś mierze o zakresie i sposobie realizacji zadania ustawowo zdefiniowanego, lub co najmniej o sposobie jego realizacji i finansowaniu" (por. wyrok TK z 28 czerwca 2001r., sygn. U 8/00, OTK ZU nr 5/2001, poz. 123). Pogląd wnioskodawczyń, że dotacja celowa na pomoc stypendialną dla uczniów miałaby być jedynym, tzn. wyłącznym źródłem finansowania zadań pomocy stypendialnej, nie jest trafna. Nie jest on zgodny z zasadami finansowania samorządów przyjętymi w ustawie z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966, ze zm.)...W konsekwencji dotacje celowe stanowią istotne i rosnące źródło wsparcia realizacji zadania własnego gminy. Pomoc stypendialna jako zadanie własne gminy i koszty jej obsługi nie mogą jednak być ograniczane, tak jak sugerują wnioskodawcy, tylko do wysokości dotacji celowej.".

Należy nadmienić, że w dacie wyrokowania przez Trybunał Konstytucyjny obowiązywała ustawa finansach publicznych z 2005 r.

Przedstawione stanowisko Trybunału Konstytucyjnego dodatkowo podparł Sąd I instancji, a wcześniej - organy argumentacją, że art. 128 ust. 2 u.f.p., jak i art. 90r ust. 1 u.s.o. mówią o dotacji w celu dofinansowania (a nie sfinansowania) zadań własnych.

Z kolei art. 169 ust. 1 u.f.p. stanowi, że dotacje udzielone z budżetu państwa:

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.

Natomiast w myśl art. 169 ust. 2 u.f.p,, zawierającego definicję pojęcia "dotacje pobrane w nadmiernej wysokości" dotacjami takimi są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania.

Ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek terytorialnego

(Dz. U. z 2008 r. Nr 88, poz. 539 z późn. zm.) także rozróżnia finansowanie od dofinansowania, albowiem w art. 8 ust. 1 pkt 4 stwierdza, że dochodami jednostek samorządu terytorialnego mogą być dotacje celowe z budżetu państwa na finansowanie lub dofinansowanie zadań własnych.

W kwestii braku podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 2 Konstytucji RP należy podzielić stanowisko Sądu I instancji.

Udzielenie omawianej dotacji celowej uwarunkowane jest corocznym wystąpieniem z odpowiednim wnioskiem przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, który udziela tę dotację, zgodnie z art. 90r ust. 2 u.s.o. Zatem omawiana dotacja celowa udzielana jest co roku. Skoro ustawa o finansach publicznych zaczęła obowiązywać od dnia 1 stycznia 2010 r., przepisy ustawy wprowadzającej i ustawy o finansach publicznych z 2009 r. miały zastosowanie po raz pierwszy do opracowywania i uchwalania projektu ustawy budżetowej na rok 2010, w myśl art. 120 ustawy wprowadzającej, a nadto ustawa wprowadzająca i ustawa o finansach publicznych zostały uchwalone w dniu 27 sierpnia 2009 r. i opublikowane w Dzienniku Ustaw Nr 157 z dnia 24 września 2009 r., to nie można mówić o naruszeniu interesów w toku. Gmina miała czas na dostosowanie swoich wydatków na 2010 r. do wymogów nowych uregulowań.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 167 ust. 4 Konstytucji RP, mówiący, że zmiany w zakresie zadań i kompetencji jednostek samorządu terytorialnego następują wraz z odpowiednimi zmianami w podziale dochodów publicznych. Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku w sprawie K 35/05 wychodząc z założenia, że zadania oświatowe są zadaniami własnymi samorządu, stwierdził: "Środki niezbędne na realizację zadań oświatowych zagwarantowane są w dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w tym w dochodach własnych, w subwencji oświatowej i dotacjach na cele oświatowe. Przepisy prawa nie ograniczają możliwości jednostek samorządu do przeznaczania na zadania oświatowe również innych dochodów poza subwencją oświatową i dotacjami na cele oświatowe. Gwarancje państwa w ramach przekazywanych środków budżetowych dotyczą tylko "środków niezbędnych" i nie ograniczają samorządu w jego samodzielnych decyzjach w zakresie wydatkowania środków na realizację zadań oświatowych." Należy przy tym zauważyć, że omawiana dotacja mimo wprowadzenia art. 128 ust. 2 u.f.p. nadal dotyczyła zadania własnego samorządu, która jak wynikało z art. 90r ust. 1 u.s.o. czy cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego stanowić powinna dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej.

Z powyższych względów uznając skargę kasacyjną Gminy [...] jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalono.

Na mocy art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia od Gminy [...] na rzecz Ministra Finansów zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, mając na uwadze wysokość kwoty, którą skarżąca musi zwrócić w niniejszej sprawie – 138.746,40 zł i do tego z odsetkami, a ponadto ograniczoną swobodę gminy jako jednostki samorządu terytorialnego, obowiązaną do działania na podstawie i w granicach prawa, do dysponowania środkami pieniężnymi.