Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 483/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-06-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji I instancji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. nr [...]


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), uwzględniło skargę P. K. i uchyliło własne postanowienie z dnia [...] r. nr [...] (stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania) oraz umorzyło postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem P. K. od decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], ustalającej na wniosek A. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w B..

P. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na ww. decyzję autokontrolną organu odwoławczego. W skardze tej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], który to wniosek skierował w pierwszej kolejności do organu drugiej instancji na zasadzie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a w razie nieuwzględnienia tego wniosku przez organ – do Sądu, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. W motywach przedmiotowego wniosku skarżący podał, że w przypadku dopuszczenia do obrotu prawnego wskazanej decyzji Burmistrza Miasta B., mogą zostać wyrządzone znaczące szkody i spowodowane trudne do odwrócenia skutki w postaci wzniesienia budynku handlowo-usługowego oraz daleko posuniętej i trudnej do odwrócenia ingerencji w teren działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w B..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek w pierwszej kolejności został skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z akt sprawy nie wynika, by został on przez ten organ załatwiony, zatem aktualnym stało się jego rozpoznanie przez Sąd.

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (a więc również aktów wydanych w pierwszej instancji postępowania administracyjnego).

W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122).

W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, albowiem objęta rozpoznawanym wnioskiem decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, nie ma przymiotu wykonalności. Rozstrzygnięcie to ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że z punktu widzenia zagospodarowania terenu stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ma jedynie charakter "promesy" uprawniającej (łącznie z innymi dokumentami) do ubiegania się o pozwolenie na budowę, na terenie w niej wskazanym. Nie jest zatem aktem upoważniającym do rozpoczęcia czy kontynuowania inwestycji. Wydanie przez organ administracji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi dla strony obowiązku określonego działania, zaniechania lub nakazu znoszenia zachowania innych podmiotów. Pomimo więc tego, że decyzja ustalająca warunki zabudowy może stanowić podstawę do ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, to decyzja taka nie może powodować takich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienia NSA: dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 665/09, LEX nr 552936; z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OZ 828/08, LEX nr 527765 oraz z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt II OZ 639/11, LEX nr 1083863).

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.