Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2501/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4  ust. 2 pkt 1,  art. 5 ust. 2 a,  art. 22,  art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
article: art. 7, 77  par. 1, art.  80, 138 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c,  art. 135
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa, asesor WSA Anna Fyda-Kawula, sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), Protokolant referent Jolanta Replin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] maja 2021 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium/organ") decyzją z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. O. (dalej jako "Skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej jako "Prezydent/organ I instancji") z [...] maja 2021 r., nr [...] odmawiającą przyznania Skarżącej świadczenia wychowawczego na dziecko – K. O. na okres 2021/2022.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium przedstawiło następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Pismem z [...] lutego 2021 r. Skarżącą wystąpiła z wnioskiem do Prezydenta o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko – K. O., dołączając do niego kopie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego [...] w [...] z [...] lutego 2018 r., sygn. akt [...] orzekającego o rozwiązaniu przez rozwód związku małżeńskiego zawartego pomiędzy D. O. i A. O., z którego wynika, że miejscem zamieszkania dzieci ( M. O. oraz K. O.) będzie każdorazowe miejsce zamieszkania matki. Ponadto Skarżąca oświadczyła, że syn K. O. mieszka z nią, a kontakty syna z ojcem są sporadyczne.

Organ I instancji uzyskał także kopię prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] września 2019 r., sygn. akt [...] ustalającego w trybie zabezpieczenia, na czas toczącego się postępowania o zmianę miejsca zamieszkania małoletniego K. O., że miejscem zamieszkania K. O. będzie każdorazowe miejsce zamieszkania jego ojca - D. O. Z ww. orzeczenia wynika, że jest ono wykonalne z dniem [...] grudnia 2020 r.

W dniu [...] kwietnia 2021 r. przeprowadzony został rodzinny wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania Skarżącej, z którego wynika, że syn K. O. zamieszkuje ze Skarżącą.

Z kolei, pismem z [...] maja 2021 r. Urząd Dzielnicy [...] przekazał informację, iż D. O. również wystąpił o świadczenie wychowawcze. Z treści ww. pisma wynika, że Ośrodek Pomocy Społecznej [...] przeprowadził wywiad środowiskowy z miejscu zamieszkania D. O.. Z wywiadu wynika, że K. O. mieszka z matką (Skarżącą), która nie respektuje prawomocnych orzeczeń sądu. Z kolei, D. O. płaci na syna alimenty w wysokości 2000 zł i widuje go jedynie raz w miesiącu, ponieważ jak twierdzi – Skarżąca nastawia syna przeciwko niemu.

Uwzględniając powyższe ustalenia faktyczne, decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...], Prezydent odmówił przyznania Skarżącej świadczenia wychowawczego na dziecko – K. O. na okres 2021/2022. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji stwierdził, że po dokonaniu oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, brak jest podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na znajdujące się w aktach sprawy orzeczenie Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] września 2019 r., sygn. akt [...], z którego wynika, że miejscem zamieszkania K. O. będzie każdorazowe miejsce zamieszkania jego ojca.

Od tej powyższej decyzji organu I instancji odwołanie złożyła Skarżąca, która nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Prezydenta.

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, decyzją z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z [...] maja 2021 r., nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie jest zgodny z treścią prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] września 2019 r., sygn. akt [...] rozstrzygającego, iż na czas toczącego się postępowania o zmianę miejsca zamieszkania małoletniego K. O., miejscem zamieszkania K. O. będzie każdorazowe miejsce zamieszkania jego ojca, a nie Skarżącej. Organ zauważył, że orzecznictwo sądowo-administracyjne w zakresie samodzielnego ustalania przez organy administracji - z pominięciem orzeczeń sądów rodzinnych - faktycznego sprawowania opieki nad dzieckiem nie jest jednolite i przywołał w tym zakresie fragmenty uzasadnień wyroków sądów administracyjnych. W realiach niniejszej sprawy, w ocenie Kolegium, należy jednak przyznać prymat obowiązującym w obrocie prawnym orzeczeniom sądów powszechnych, pomimo tego, że stan faktyczny odbiega od treści ww. orzeczeń. Nie można bowiem doprowadzić do sytuacji, zdaniem Kolegium, w której organy administracji sankcjonują działania, czy też zaniechania strony zmierzające do nierespektowania prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych. Samo faktyczne sprawowanie opieki na dzieckiem, nie może być w ocenie organu, podstawą do przyznania Skarżącej świadczenia wychowawczego na dziecko - K. O..

Skargę na powyższą decyzję Kolegium wywiodła Skarżąca, która podniosła w niej, że w identycznych okolicznościach faktycznych, w sprawie dotyczącej uchylenie prawa do świadczenia wychowawczego zakończonego decyzją z [...] lipca 2021 r., Kolegium przedstawiło zgoła odmienną ocenę stanu faktycznego, który zdaniem Skarżącej nie uległ zmianie. Skarżąca wyjaśniła, że jej syn - K. O. faktycznie fizycznie mieszka z nią a nie z ojcem – D. O.. W związku z czym podniosła, że ojciec dziecka nie sprawuje bezpośredniej opieki nad synem, więc odebranie jej świadczeń wychowawczych a przyznanie ich ojcu jest nieuzasadnione i sprzeczne z powołanym w zaskarżonej decyzji przepisem art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r. poz. 2407 ze zm.), jak też przepisami rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz orzecznictwem sądowym, w szczególności wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/G1 303/21, a także wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1000/17. Zdaniem Skarżącej, przyznanie świadczenia rodzicowi, który nie zamieszkuje z dzieckiem, a tym samym nie sprawuje bezpośredniej i faktycznej nad nim opieki, prowadzi do sytuacji fikcyjnej. Dlatego też, decydujące znaczenie należy nadać ustaleniu, kto faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Skarżącą końcowo podniosła, że organy bezsprzecznie ustaliły, że to właśnie Skarżąca faktycznie opiekuje się synem.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu tego stanowiska Kolegium wskazało, że w sprawie dotyczącej uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego, brak wniosku ojca o przyznanie świadczenia na okres zasiłkowy 2019/2021 na dziecko - K. O. pozbawiłoby dziecko prawa do świadczenia wychowawczego, co godziłoby w zasadę społecznej sprawiedliwości i równości wobec prawa, określonych w art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Z kolei, przedmiotem zaskarżonej decyzji jest kwestia ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego. Przesłanki przyznania świadczenia są uregulowane odrębnymi przepisami (art. 4 i 5 ustawy). Z akt niniejszej sprawy wynika, że wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego na okres 2021/2022 złożył również ojciec dziecka.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 listopada 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), o czym strony zostały powiadomione.

W trakcie rozprawy w dniu 15 grudnia 2021 r. Skarżąca oświadczyła, że sprawa o ustalenie miejsca pobytu dziecka ( K. O.) nie została zakończona i dziecko nadal pozostaje pod jej wyłączną opieką.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Kontrola legalności obu zaskarżonych decyzji, tj. Kolegium z [...] sierpnia 2021 r. oraz Prezydenta z [...] maja 2021 r., przeprowadzona przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie wykazała, że ww. decyzje naruszają obowiązujące przepisy prawa w stopniu uzasadniającym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawą podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r., poz. 2407 ze zm., dalej jako "u.p.p."), która określa warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p. określa, że świadczenie wychowawcze przysługuje matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a. Z kolei art. 5 ust. 2a u.p.p. stanowi, że w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego. Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko (art. 5 ust. 1 u.p.p.). Natomiast z art. 22 u.p.p. wynika, że: "W przypadku zbiegu prawa rodziców, (...) do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, (...) który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, (...) świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez rodzica, (...) drugi rodzic, (...) złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy ustala kto sprawuje opiekę i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego (...)." Stosownie natomiast do treści art. 15 ust.1 u.p.p., jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia wychowawczego lub osoby pobierającej to świadczenie wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki nad dzieckiem, w tym również w przypadku, o którym mowa w art. 5a (dotyczy osoby uprawnionej do świadczenia wychowawczego na dziecko umieszczone w domu pomocy społecznej) lub art. 22, wydatkowania świadczenia wychowawczego niezgodnie z celem lub marnotrawienia świadczenia wychowawczego, organ właściwy oraz wojewoda mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych - do dyrektora centrum usług społecznych, o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1507, 1622, 1690 i 1818), w celu weryfikacji tych wątpliwości.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że na mocy prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego [...] w [...] z [...] lutego 2018 r., sygn. akt [...], którego kopia znajduje się w aktach sprawy, orzeczono o rozwiązaniu przez rozwód związku małżeńskiego zawartego pomiędzy D. O. i A. O.. W ww. orzeczeniu Sąd określił jako miejsce zamieszkania dzieci ( M. O. oraz K. O.) - każdorazowe miejsce zamieszkania matki (Skarżącej). Sąd powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom oraz nie określił zakresu kontaktu ojca z dziećmi (pkt II i III sentencji wyroku).

W sprawie nie jest kwestionowane również i to, że na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] września 2019 r., sygn. akt [...], Sąd ustalił w trybie zabezpieczenia, na czas toczącego się postępowania o zmianę miejsca zamieszkania małoletniego K. O., że miejscem zamieszkania K. O. będzie każdorazowe miejsce zamieszkania jego ojca - D. O.. Z ww. orzeczenia wynika, że jest ono wykonalne z dniem [...] grudnia 2020 r.

Skarżąca stoi na stanowisku, że pomimo treści postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] września 2019 r., sygn. akt [...], to ona sprawuje faktyczną opiekę nad swoim małoletnim synem – K. O., ponieważ syn mieszka razem z nią.

Jak następnie ustalił organ I instancji, co zaaprobowało także Kolegium, powyższa okoliczność znalazła swoje odzwierciedlenie w wynikach wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w trybie art. 15 u.p.p., w miejscu zamieszkania Skarżącej w dniu [...] kwietnia 2021 r. Organy obu instancji nie przeczą zresztą, że Skarżąca faktycznie synem się opiekuje. Twierdzą natomiast, że samo faktyczne sprawowanie opieki na dzieckiem nie może być podstawą do przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko, w sytuacji gdy z prawomocnego orzeczenia sądu (wydanego w trybie zabezpieczenia) wynika, że miejsce zamieszkania dziecka powinno być przy ojcu, a nie przy matce, która się nim opiekuje.

Powyższe stanowisko organów Sąd w składzie orzekającym uznaje za nieprawidłowe.

Wskazać bowiem należy, że z treści art. 4 ust. 2 pkt 1-2 u.p.p. wynika, że na potrzeby ustalenia prawa matki lub ojca dziecka (opiekuna faktycznego) do świadczenia wychowawczego na dziecko ustawodawca odwołał się do atrybutów wspólnego zamieszkiwania i przebywania z dzieckiem, jak też zaspokajania jego potrzeb bytowych, wychowawczych i utrzymania dziecka. Kryterium "wspólnego zamieszkiwania", rozumianego być musi jako faktyczne miejsce zamieszkania, czyli fizyczne przebywanie dziecka u tego rodzica (lub opiekuna), który sprawuje faktyczną nad nim opiekę i faktycznie zaspokaja jego potrzeby życiowe. Zatem dla uzyskania świadczenia wychowawczego znaczenie ma nie tyle tzw. prawne miejsce zamieszkania dziecka (np. wskazane w wyroku rozwodowym czy postanowieniu w trybie zabezpieczenia), co faktyczne miejsce jego zamieszkiwania. Celem świadczenia wychowawczego jest bowiem częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowaniem dziecka, opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (art. 4 ust. 1 u.p.p). Wobec tego istotne znaczenie dla meritum tego typu spraw mają przesłanki o charakterze faktycznym (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 października 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 719/18. LEX nr 3032622).

Dlatego też odnosząc się do argumentacji organów dotyczącej sprzeczności ustalenia, że dziecko faktycznie zamieszkuje z matką, z ustaleniami postanowienia zabezpieczającego, że tymczasowe miejsce zamieszkania dziecka ma być przy ojcu, wyjaśnić trzeba, że miejsce faktycznego pobytu dziecka należy odróżnić od miejsca jego zamieszkania w prawnym znaczeniu tego określenia. O prawnym miejscu zamieszkania stanowi art. 26 Kodeksu cywilnego. W stosunku do dziecka jest to tzw. domicilium necessarium, tj. miejsce zamieszkania określone ustawowo w zależności od miejsca zamieszkania innych osób bez względu na to, czy dziecko w rzeczywistości w danej miejscowości przebywa (E. Michniewicz-Broda, Komentarz do art. 26 Kodeksu cywilnego, Lex 2014). Istotą prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] września 2019 r., sygn. akt [...] wydanego w trybie zabezpieczenia jest określenie prawnego miejsca zamieszkania dziecka na czas trwania postępowania sądowego. Przyjęta przez organy wykładnia prowadziłaby do skutku niezgodnego z celami u.p.p. Zgodnie z tym stanowiskiem rodzic dziecka, który faktycznie z nim zamieszkuje i ponosi koszty jego utrzymania traciłby prawo do świadczenia wychowawczego tylko dlatego, że w orzeczeniu sąd ustalił tymczasowe (formalne) miejsce zamieszkania dziecka u drugiego z rodziców, z którym faktycznie dziecko nie zamieszkuje, a z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu, dla przyznania prawa do przedmiotowego świadczenia istotne jest natomiast ustalenie, czy dziecko "wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu" ubiegającego się o to świadczenie podmiotu należącego do ustawowego kręgu osób uprawnionych. Wynika to bezpośrednio z treści powołanego art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p. odwołującego się bezpośrednio do "wspólnego zamieszkiwania i przebywania z dzieckiem, jak też zaspokajania jego potrzeb bytowych, wychowawczych i utrzymania dziecka". Tak więc, wspólne zamieszkiwanie dziecka z rodzicem lub opiekunem faktycznym determinuje przyznanie rozważanej formy wsparcia ze środków publicznych. Taką interpretację wzmacnia dodatkowo art. 22 u.p.p. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Ustawodawca przypisał zatem istotne znaczenie dla omawianego wsparcia finansowego rzeczywistemu wspólnemu zamieszkiwaniu dziecka z osobą uprawnioną, przy czym dziecko to powinno znajdować się na utrzymaniu osoby uprawnionej. Wyjątek w tej mierze mógłby dotyczyć, w świetle art. 5 ust. 2a u.p.p., jedynie przypadku orzeczenia opieki naprzemiennej. Jednak taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy świadczy niezbicie, że Skarżąca faktycznie opiekuje się małoletnim synem – K. O., co wynika chociażby z faktu, że stałym miejscem zamieszkania dziecka jest właśnie miejsce zamieszkania jego matki. K. O. pozostaje także na utrzymaniu Skarżącej. Wskazane wyżej atrybuty nie zostały jednak w niniejszej sprawie właściwie ocenione przez organy. Nie było wszak podstaw, aby odmówić Skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia, skoro K. O. mieszka ze Skarżącą, która go wychowuje oraz ponosi koszty jego utrzymania zaspokajając tym samym jego potrzeby bytowe. Raz jeszcze należy powtórzyć, że celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowaniem dziecka, opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (art. 4 ust. 1 u.p.p), i chociaż świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi (faktycznemu albo prawnemu), to w istocie świadczenie to służy dziecku, ponieważ przyznawane jest na zaspokojenie konkretnych potrzeb dziecka, a nie rodzica (opiekuna faktycznego).

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie Prezydent wydał swą decyzję z naruszeniem art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p., a w konsekwencji także z mającym wpływ na wynik sprawy, istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z kolei Kolegium, nie dostrzegając powyższych uchybień i pomijając zarzuty odwołania, także naruszyło tożsame przepisy prawa co organ I instancji oraz dodatkowo art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W konsekwencji prowadzi to do wniosku, że obie decyzje organów orzekających w niniejszej sprawie powinny zostać uchylone.

Przy ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy Prezydent weźmie pod uwagę zaprezentowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną, w szczególności będzie miał na uwadze wyrażone w niniejszym uzasadnieniu stanowisko Sądu dotyczące wykładni i stosowania przepisów u.p.p. Weźmie zatem pod uwagę, że prawidłowo interpretowany przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p. znajduje zastosowanie do sytuacji Skarżącego w ten sposób, że nie pozbawia jej prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko – K. O. z powodu tego, że zgodnie z treścią orzeczenia sądowego, tymczasowym miejscem zamieszkania K. O. będzie każdorazowe miejsce zamieszkania jego ojca - D. O.. W sytuacji więc gdy w niniejszej sprawie nie zajdą żadne negatywne przesłanki do przyznania Skarżącej świadczenia wychowawczego, Prezydent będzie zobowiązany świadczenie to przyznać.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku.