Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 322/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 58 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 44
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

[...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]maja 2016 roku nr [...]nałożył na P. B. karę pieniężną w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.). Podstawę faktyczną nałożenia kary pieniężnej stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję (lp. 1.2 załącznika nr 3 do utd). Decyzja została doręczona stronie na zasadach określonych w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego dnia [...]czerwca 2016 roku wraz z pouczeniem o terminie do wniesienia odwołania (dowód: kserokopia koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru - w aktach sprawy).

Jak wynika z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Pocztowego [...][...]przesyłka nr [...] została awizowana w FUP [...][...] w dniu [...] czerwca 2016 roku (listonosz nie zastał adresata), natomiast powtórne zawiadomienie zostało wystawione w dniu 14 czerwca 2016 roku. Przesyłka została zwrócona dnia 21 czerwca 2016 roku z adnotacją "niepodjęta w terminie".

Strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pismem nadanym w dniu 6 października 2016 r.

Pełnomocnik strony pismem z dnia 5 października 2016 r. złożył wniosek

o doręczenie decyzji z ewentualnym wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, w którym powołał się na art. 39 k.p.a. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o prawidłowe doręczenie decyzji pełnomocnik strony wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i wstrzymanie wykonalności decyzji. Strona podnosi, że decyzja nie została stronie doręczona i strona nie otrzymała awiza. Strona wskazuje, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zawiadomienia

o przesyłce nie pozostawiono w skrzynce pocztowej adresata, ani w drzwiach mieszkania, ani w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zdaniem skarżącego z dokumentów sporządzonych przez listonosza nie wynika, w którym urzędzie pocztowym pozostawiono przesyłkę na 14 dni do dyspozycji adresata. Wpisany został tylko enigmatyczny skrót "[...]", nie zostały natomiast wypełnione pola 1 - 4. Skarżący twierdzi, że o wydaniu decyzji dowiedział się 28 września 2016 roku, kiedy doręczono mu tytuł wykonawczy, a zatem zachował termin do złożenia wniosku wynikający z art. 148 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...]grudnia 2016r. [...][...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 59 § 1 i 2 w zw. z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23), po rozpoznaniu wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 roku nr [...],odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie organu odwoławczego strona wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu oraz nie dochowała siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku. Zdaniem organu decyzja nr [...]została prawidłowo wysłana na adres strony wynikający z danych zamieszczonych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Decyzja została doręczona stronie dnia 20 czerwca 2016 roku na zasadach określonych w art. 44 k.p.a., tj. dwukrotnie awizowana i pozostawiona do odbioru w placówce pocztowej. Wbrew przekonaniu pełnomocnika strony koperta oraz zwrotne potwierdzenie odbioru zawierają informacje o dwukrotnej awizacji przesyłki (6 i 14 czerwca 2016 roku), natomiast skrót "[...]", to urząd pocztowy nr [...]w [...].

Zdaniem organu wszystkie wymagane elementy zwrotnego potwierdzenia odbioru zostały wypełnione. Strona nie uprawdopodobniła okoliczności, zgodnie

z którą przesyłka nie była awizowana. Nie wskazała żadnej możliwej przyczyny, dla której rzekomo listonosz nie pozostawił mu informacji o przesyłce (awizo). W ocenie organu decyzja została stronie prawidłowo doręczona, dlatego też wniosek strony

o doręczenie decyzji jest bezpodstawny. Organ zważył też, że wbrew przekonaniu pełnomocnika strony na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania strona ma 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie miesiąc, który ma wynikać z przepisu art. 148 k.p.a. dotyczącego postępowania wznowieniowego. Tymczasem w omawianym przypadku strona złożyła wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ósmego dnia od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. 6 października 2016 r., a zatem kolejna przesłanka przywrócenia terminu nie została przez stronę spełniona.

Pismem z dnia 10 stycznia 2017 r. P. B. reprezentowany przez adw. T. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie, zarzucając:

1. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art 58 § 2 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż skarżący P. B. złożył prośbę o przywrócenie terminu po upływie siedmiodniowego terminu, w sytuacji gdy skarżący odebrał tytuł wykonawczy [...]

w dniu [...]września 2016 roku i w tym dniu dowiedział się o decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]maja 2016 r. nr decyzji: [...], a tym samym, wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 06 października 2016 roku został złożony w terminie określonym w art. 58 § 2 k.p.a.;

2. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. w zw z art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż skarżący P. B. nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, w sytuacji gdy jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienia o przesyłce zawierającej przedmiotową decyzję, nie pozostawiono ani w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, ani w drzwiach mieszkania ani również w widocznym miejscu w wejściu na posesji adresata, a nadto P. B. nigdy takiego awiza nie otrzymał, co jednoznacznie wskazuje, iż skarżący uprawdopodobnił brak winy w niedochowaniu terminu do złożenia odwołania.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący rozwinął podniesione zarzuty podnosząc, że organ całkowicie błędnie przyjął, aby skarżący P. B. złożył wniosek o przywrócenie terminu po upływie siedmiodniowego terminu, tj. w dniu [...]października 2016 r. Skarżący P. B. odebrał tytuł wykonawczy [...]w dniu [...]września 2016 r. i w tym dniu dowiedział się o decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]maja 2016 r. nr decyzji: [...] a tym samym, wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu [...] października 2016 r. został złożony w terminie określonym w art. 58 § 2 k.p.a. Powyższa okoliczność jednoznacznie wynika z potwierdzenia odbioru, tytułu wykonawczego przez P. B..

Ponadto wskazano, że decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]maja 2016 r. nigdy nie doręczono skarżącemu jak również nigdy nie była ona awizowana, ponieważ P. B. nigdy takiego awiza nie otrzymał. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienia o przesyłce zawierającej przedmiotową decyzję, nie pozostawiono ani w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, ani w drzwiach mieszkania ani również w widocznym miejscu w wejściu na posesję adresata.

Z dokumentów sporządzonych przez listonosza nie wynika, w którym urzędzie pocztowym pozostawiono przesyłkę na 14 dni do dyspozycji adresata. Nie wiadomo również, czy i gdzie umieszczono zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym. Na druku "Potwierdzenie odbioru przesyłki listowej" wpisany został jedynie enigmatyczny skrót "[...]" numer przesyłki i przystemplowano datownik (06 czerwca 2015). Nie zostało natomiast wypełnione żadne z pól o numerach 1-4 potwierdzenia odbioru. W efekcie doręczyciel nie wpisał żadnych informacji dotyczących sposobu awizacji przesyłki.

W związku z powyższym organ błędne uznał, iż skarżący P. B. nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, bowiem jak wynika z powyższych okoliczności skarżącemu nie doręczono skutecznie decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy nie można ustalić w sposób pewny, czy przesyłkę doręczono i gdzie umieszczono zawiadomienie dla skarżącego P. B., a przede wszystkim nie można ustalić, czy takie zawiadomienie w ogóle pozostawiono.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do treści art. 58 § 1 w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).

Jak wynika z akt sprawy w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]maja 2016 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2 000,00 zł

Decyzja została prawidłowo wysłana na adres strony wynikający z danych zamieszczonych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Decyzja została doręczona stronie dnia 20 czerwca 2016 r. na zasadach określonych w art. 44 k.p.a., tj. dwukrotnie awizowana i pozostawiona do odbioru w placówce pocztowej. Dlatego w ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że decyzja została stronie prawidłowo doręczona.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej koperta oraz zwrotne potwierdzenie odbioru zawierają informacje o dwukrotnej awizacji przesyłki (6 i 14 czerwca 2016 roku), natomiast skrót "[...]", to urząd pocztowy nr [...]w [...].

Jednocześnie zdaniem Sądu strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, zgodnie z którą przesyłka nie była awizowana. Nie wskazała żadnej możliwej przyczyny, dla której rzekomo listonosz nie pozostawił mu informacji

o przesyłce (awizo).

W orzecznictwie podkreśla się, że instytucja procesowa przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Jej celem jest ochrona jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestników postępowania. Jednakże każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy).

Jednocześnie jeżeli strona o samej treści decyzji dowiedziała się jak twierdzi

w dniu 29 września 2016r. to organ błędnie przyjął, że wniosek złożony został

z uchybieniem 7-dniowego terminu. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia wobec nieuprawdopodobnienia braku winy.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.