Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1858/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1873/14 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 18 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 25 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1873/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 18 lutego 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "spółka" lub "skarżącą") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla wyrobów piekarniczych i ciastkarskich, których data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia przekracza 14 i 45 dni.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: skarżąca jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży nowoczesnych wyrobów spożywczych. W asortymencie sprzedaży znajduje się m.in. pieczywo świeże, sklasyfikowane w grupowaniu 10.71.11.0 PKWiU oraz wyroby ciastkarskie świeże zaliczone do grupowania 10.71.12.0 PKWiU. Sprzedawane produkty mogą występować w różnych formach, np. mogą być chłodzone lub głęboko mrożone. Kwestia klasyfikacji statystycznej wskazanych produktów nie jest przedmiotem niniejszego wniosku. Status towaru (pieczywo lub wyroby ciastkarskie objęte odpowiednimi grupowaniami PKWiU) jest na gruncie niniejszego wniosku elementem stanu faktycznego.

W przypadku produktów zamrożonych, termin przydatności do spożycia/data minimalnej trwałości przekracza 14 dni (pieczywo) oraz 45 dni (wyroby ciastkarskie). Produkty te wymagają rozmrożenia i odpieczenia przed spożyciem. Z punktu widzenia konsumenta są to jednak wyroby świeże. Przed podaniem sprzedawca może je rozmrozić i odpiec, może też zrobić to nabywca we własnym zakresie. Jest to jednak wciąż ten sam towar, klasyfikowany do tego samego grupowania statystycznego.

W związku z powyższym skarżąca zapytała jaką stawkę VAT należy stosować w stosunku do sprzedawanego pieczywa i wyrobów ciastkarskich, których termin przydatności do spożycia lub data minimalnej trwałości przekracza odpowiednio 14 dni i 45 dni?

Przedstawiając swoje stanowisko skarżąca wskazała, iż jej zdaniem w odniesieniu do pieczywa zastosowanie znajdzie stawka 5%, natomiast w odniesieniu do wyrobów ciastkarskich - stawka 8% VAT. W opinii spółki, zarówno stawka 5%, jak i stawka 8% znajdzie zastosowanie do danej kategorii produktów (odpowiednio pieczywo i wyroby ciastkarskie), bez względu na datę ich minimalnej trwałości, czy też wskazany termin przydatności do spożycia. Podniosła, że kryterium przydatności zostało wprowadzone do polskiej ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054, ze zm., dalej: "ustawą o VAT") niezgodnie z art. 98 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L 2006 Nr 347; dalej: "Dyrektywa 112").

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 18 lutego 2014 r. uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Organ stwierdził, iż nie jest właściwy do dokonywania klasyfikacji statystycznej towarów bądź usług, ani do oceny poprawności klasyfikacji towaru, według PKWiU.

Zdaniem organu, polskie przepisy dotyczące kwestii zastosowania obniżonych stawek podatku dla artykułów spożywczych pozostają w zgodzie z przepisami unijnymi. W ocenie organu, jeśli wyroby ciastkarskie i ciastka, o których mowa we wniosku, nie zostały wymienione w załączniku nr 3 do ustawy o VAT, a wyroby piekarskie nie zostały wymienione w załączniku nr 10 do ustawy, to spółka nie ma możliwości zastosowania odpowiednio stawki VAT 8% do dostawy wyrobów ciastkarskich oraz 5% do dostawy pieczywa, opierając się w tym zakresie bezpośrednio na przepisach Dyrektywy 112.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą interpretację wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie następujących przepisów:

- art. 41 ust. 2 w związku z poz. 32 załącznika nr 3 (z uwzględnieniem art. 146a pkt 2) oraz art. 41 ust. 2a w związku z poz. 23 załącznika nr 10 do ustawy o VAT, poprzez stwierdzenie, że w stosunku do opisanych wyrobów spółki nie znajdą zastosowania obniżone stawki podatku VAT,

- art. 98 Dyrektywy 112 poprzez zastosowanie przepisów ustawy o VAT sprzecznych z ww. przepisem Dyrektywy,

- Punktu 7 preambuły Dyrektywy 112, poprzez wskazanie, że do konkurencyjnych towarów zastosowanie znajdą różne stawki VAT, a tym samym naruszenie zasady neutralności podatku VAT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną. Uzasadniając orzeczenie Sąd wskazał, że stosowanie stawek obniżonych jest zawsze prerogatywą, a nie obowiązkiem państwa członkowskiego. Przepisy Dyrektywy 112 przewidują możliwość stosowania przez państwo członkowskie nie jednej, a dwóch stawek obniżonych, nie ograniczając różnicowania tych stawek w ramach jednej kategorii, to państwo członkowskie ma swobodę co do stosowania stawek obniżonych, granicą których jest niepowiększanie zakresu kategorii, do jakich mogą mieć zastosowanie stawki obniżone oraz nienaruszenie tzw. neutralności podatkowej. Państwa członkowskie mają swobodę co do zastosowania obniżonych stawek podatkowych, przy czym stawki obniżone mogą dotyczyć jedynie towarów i usług wskazanych w Dyrektywie, w tym - środków spożywczych.

Z treści Dyrektywy 112 nie wynika jednak, aby w przypadku, gdy państwo zdecyduje się na wprowadzenie stawek obniżonych, stawki te musiały dotyczyć całej kategorii określonej w Załączniku nr III, w tym całej kategorii środków spożywczych.

Zasada neutralności jest więc naruszona, tylko gdy państwo członkowskie opodatkowuje różnymi stawkami podatku VAT towary lub usługi podobne (a w konsekwencji konkurencyjne względem siebie). Oceny podobieństwa produktów należy dokonywać z perspektywy konsumenta. Cechami, które należy uwzględnić przy tej ocenie są skład, smak, funkcja towarów (środków spożywczych) oraz ewentualnie inne właściwości, które mogłyby mieć wpływ na decyzję konsumenta co do wyboru danego towaru.

W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z taką argumentacją spółki, że całość kategorii wyroby ciastkarskie albo kategorii pieczywo świeże winna być traktowana jako towary podobne, a w konsekwencji niedopuszczalne jest zróżnicowanie stawki podatkowej dla tych towarów. Pomiędzy wskazanymi towarami (pieczywo świeże, sklasyfikowane w grupowaniu 10.71.11.0 PKWiU oraz wyroby ciastkarskie świeże zaliczone do grupowania 10.71.12.0 PKWiU - stanowiące produkty zamrożone, których termin przydatności do spożycia/data minimalnej trwałości przekracza 14 dni (pieczywo) oraz 45 dni (wyroby ciastkarskie), a tymi wyrobami, których data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia nie przekracza wskazanych okresów, istnieją bowiem zasadnicze różnice mające wpływ na decyzję konsumenta o wyborze danego rodzaju wyrobu. W składzie wyrobów ciastkarskich i piekarniczych występuje różnego rodzaju mąka, ale też dodatki. Dodatki smakowe mają co prawda niewielki wpływ na wybory konsumenta, ale dodatki np. w postaci konserwantów przedłużających termin przydatności tych wyrobów do spożycia, niewątpliwe mają znaczenie przy wyborze danego towaru. Przeciętny konsument nie traktuje bowiem jako zamiennych wyrobów bez dodatków konserwantów, o terminie przydatności do spożycia np. kilku dni oraz wyrobów z konserwantami o przedłużonym terminie przydatności do spożycia przekraczającym odpowiednio 14 lub 45 dni lub z terminem przydatności do spożycia przez okres kilku miesięcy. Ustawodawca unijny jak i krajowy uznaje termin przydatności do spożycia za element istotny dla ochrony konsumenta. Konsument ma prawo do informacji o składzie produktu i terminie jego przydatności do spożycia. Prawo to zostało wprowadzone po to, aby dać konsumentom możliwość wyboru pomiędzy towarami, które uważają oni za odpowiednie dla siebie ze względów zdrowotnych, stylu życia, upodobań smakowych, itp. Termin przydatności do spożycia pieczywa lub wyrobów ciastkarskich, czyli produktów kupowanych powszechnie, jest istotnym elementem decyzji konsumenta o zakupie danego jego rodzaju.

Według Sądu termin przydatności do spożycia musi być więc uznany za istotne kryterium różnicujące podejmowanie decyzji o zakupie danych towarów przez klienta, a więc za kryterium świadczące o braku ich podobieństwa.

Dopiero na tle każdego indywidualnego przypadku i każdego poszczególnego towaru jest możliwe stwierdzenie, czy doszło do naruszenia zasady neutralności fiskalnej, czy też nie. Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wyszczególniła występujących na rynku pieczywa i wyrobów ciastkarskich podlegających stawce obniżonej, które mogą być uznane za podobne. Pomimo różnic w terminie przydatności do spożycia, gdzie termin przydatności do spożycia wyrobów będzie się różnił np. o kilka dni, o podobnym składzie czy procesem wytwarzania, to w tak przedstawionym stanie, ocenę organu uznać należy za prawidłową.

Skoro zatem polskie przepisy dotyczące zastosowania obniżonych stawek podatku VAT dla pewnych kategorii "Pieczywa świeżego oraz wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych" pozostają w zgodzie z przepisami unijnymi w przyjętym zakresie, stanowisko zaprezentowane przez organ w interpretacji indywidualnej w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego jest zgodne z przepisami prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) błędne zastosowanie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy interpretacja została wydana z naruszeniem art. 41 ust. 2 ustawy o VAT w związku z poz. 32 załącznika nr 3 oraz poz. 23 załącznika nr 10 do ustawy o VAT, art. 98 Dyrektywy 112 oraz art. 14c § 2 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012, poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa");

b) wadliwe zastosowanie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów oraz istotnych elementów stanu faktycznego przedstawionych przez skarżącą i pominięcie wyjaśnienia powyższego w uzasadnieniu.

2. przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) dokonanie błędnej wykładni art. 41 ust. 2 ustawy o VAT w związku z poz. 32 załącznika nr 3 do ustawy o VAT (z uwzględnieniem art. 146a pkt 2 ustawy o VAT) oraz art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w związku z poz. 23 załącznika nr 10 do ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że wskazane w tych przepisach kryterium terminu przydatności do spożycia może być stosowane (mimo sprzeczności z art. 98 Dyrektywy 112);

b) niewłaściwe zastosowanie art. 98 Dyrektywy 112 w związku z punktem 7 preambuły do Dyrektywy poprzez zastosowanie przepisów ustawy o VAT sprzecznych z ww. przepisami Dyrektywy 112;

c) niewłaściwe zastosowanie art. 34 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dz. Urz. UE C 2012, nr 326, dalej: "Traktat") poprzez zaakceptowanie krajowych przepisów i praktyki prowadzących do stosowania zakazanych Traktatem ograniczeń ilościowych i dyskryminacji jednych towarów (i ich producentów) względem innych.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie skarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie skarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Złożono także wniosek o skierowanie pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie zgodności art. 41 ust. 2 ustawy o VAT w związku z poz. 32 załącznika nr 3 do ustawy o VAT (z uwzględnieniem art. 146a pkt 2 ustawy o VAT) oraz art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w związku z poz. 23 załącznika nr 10 do ustawy o VAT z (a) art. 98 Dyrektywy VAT w związku z punktem 7 preambuły do Dyrektywy VAT oraz z (b) art. 34 Traktatu.

Postanowieniem z 19 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1858/15, Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił przedmiotowe postępowanie z uwagi na okoliczność, że postanowieniem z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I FSK 2078/14, Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne, czy przyjęte w przypadku wyrobów ciastkarskich i ciastek, jak w art. 41 ust. 2 w zw. z poz. 32 załącznika nr 3 do ww. ustawy o podatku od towarów i usług, uzależnienie stawki ich opodatkowania jedynie od kryterium "daty minimalnej trwałości" lub "terminu przydatności do spożycia" narusza zasadę neutralności VAT i zakaz różnicowania sytuacji towarów w rozumieniu art. 98 ust. 1-2 Dyrektywy 2006/112/WE (zarejestrowane pod sygn. C-499/16). Pytanie prejudycjalne dotyczy bezpośrednio kwestii będącej przedmiotem zarzutów kasacyjnych zgłoszonych w sprawie. W dniu 9 listopada 2017 r., Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-499/16, w którym rozstrzygnął w przedmiocie powyższego pytania prejudycjalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując oceny zarzutów skargi kasacyjnej, z uwzględnieniem granic wyznaczonych przez art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodność z prawem unijnym krajowych regulacji, z których wynika możliwość stosowania obniżonej stawki podatku VAT do produktów spożywczych (pieczywa, wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych) w zależności od kryterium "daty minimalnej trwałości" lub "terminu przydatności do spożycia" była przedmiotem kontroli Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 9 listopada 2017 r. w sprawie C-499/16 AZ przeciwko Ministrowi Finansów (ECLI:EU:C:2017:846).

W powołanym wyroku Trybunał orzekł, że artykuł 98 Dyrektywy 112 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on – pod warunkiem poszanowania zasady neutralności podatkowej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – przepisom krajowym, takim jak w postępowaniu głównym, które uzależniają stosowanie obniżonej stawki podatku od wartości dodanej do wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych, jedynie od kryterium ich "daty minimalnej trwałości" lub "terminu przydatności do spożycia".

Trybunał wyjaśnił, że zgodnie z art. 98 ust. 3 Dyrektywy 112 państwa członkowskie mogą stosować CN przy ustaleniu stawek obniżonych do poszczególnych kategorii towarów, aby precyzyjnie określić zakres danej kategorii. Dalej Trybunał stwierdził, że przyjęte w ustawie o VAT kryterium związane z określoną liczbą dni trwałości produktów spożywczych precyzyjnie określa zakres danej kategorii i w konsekwencji selektywne stosowanie obniżonej stawki VAT do określonego i swoistego aspektu towarów objętych jedną z kategorii rzeczonego załącznika III jest co do zasady zgodne z art. 98 Dyrektywy 112/2006/UE (pkt 28 uzasadnienia wyroku).

Powyższy wyrok ma istotne znaczenie, gdyż skarżąca spółka podnosiła argument, iż kryterium przydatności zostało wprowadzone do polskiej ustawy niezgodnie z art. 98 Dyrektywy 112. Tymczasem w świetle przywołanego wyżej wyroku Trybunału za prawidłowe należy uznać stanowisko zarówno organu podatkowego, jak i Sądu pierwszej instancji, który przyjął, że polskie przepisy dotyczące zastosowania obniżonych stawek podatku dla artykułów spożywczych o różnym terminie przydatności do spożycia pozostają w zgodzie z przepisami unijnymi. Mając to na względzie Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował zawarte w indywidualnej interpretacji stanowisko organu podatkowego, który stwierdził, że wyroby ciastkarskie i ciastka, o których mowa we wniosku, nie zostały wymienione w załączniku nr 3 do ustawy o VAT, a wyroby piekarskie nie zostały wymienione w załączniku nr 10 do ustawy, to spółka nie ma możliwości zastosowania odpowiednio stawki VAT 8% do dostawy wyrobów ciastkarskich oraz 5% do dostawy pieczywa, opierając się w tym zakresie bezpośrednio na przepisach Dyrektywy 112.

Zauważyć ponadto należy, że z wyroku Trybunału wynika ponadto, że sąd odsyłający powinien zbadać, czy uregulowanie krajowe narusza zasadę neutralności podatkowej, która sprzeciwia się temu, aby towary lub usługi podobne, które są konkurencyjne wobec siebie, były traktowane odmiennie z punktu widzenia VAT (pkt 29 i 30 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Trybunał przypomniał, że dokonując oceny podobieństwa danych towarów lub usług, zasadniczo należy uwzględniać punkt widzenia przeciętnego konsumenta. Towary lub usługi są podobne, gdy wykazują analogiczne właściwości i zaspokajają te same potrzeby konsumenta, według kryterium porównywalności w użytkowaniu, i gdy istniejące różnice nie wpływają w znaczący sposób na decyzję przeciętnego konsumenta o skorzystaniu z jednego lub drugiego towaru bądź usługi (pkt 31 uzasadnienia wyroku).

Mając to na względzie Trybunał uznał, że do sądu krajowego należy wszczęcie konkretnego badania w celu stwierdzenia, czy okoliczność, że data ważności została określona w ten sposób, iż okres trwałości nie przekracza 45 dni, jest decydująca z punktu widzenia przeciętnego polskiego konsumenta podczas dokonywania przez niego wyboru zakupu ciastek i wyrobów ciastkarskich. Powinien on zatem zbadać, czy na polskim rynku obecne są wyroby ciastkarskie i ciastka, których okres trwałości nie przekracza 45 dni, lecz które w oczach konsumenta są podobne do wyrobów ciastkarskich i ciastek o dacie minimalnej trwałości przekraczającej 45 dni, takich jak wyroby produkowane przez AZ, i które są wzajemnie zastępowalne (pkt 32 i 33 uzasadnienia wyroku).

Odnosząc się do powyższej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę pragnie podzielić pogląd wyrażony w wyroku NSA z 25 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 1155/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"), iż z uwagi na autonomię proceduralną państw członkowskich, obarczenie przez Trybunał sądu odsyłającego obowiązkiem badania preferencji konsumenckich w zakupie wyrobów ciastkarskich nie oznacza, że badania takiego dokonać ma Naczelny Sąd Administracyjny, czy też WSA, które zasadniczo nie prowadzą postępowania dowodowego. NSA zwrócił uwagę, że w polskiej procedurze podatkowej postępowanie dowodowe przeprowadzają organy podatkowe i to do ich obowiązków należy konieczność przeprowadzenia takiego postępowania. Jednak specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ wydający interpretację nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie prezentowany był pogląd, że w postępowaniu interpretacyjnym nie może toczyć się spór o zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe (wyrok NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 864/12, publ. CBOSA).

W wydanej interpretacji indywidualnej organ rozstrzyga wątpliwości co do prawa podatkowego na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, a nie wątpliwości co do stanu faktycznego. Preferencje konsumenta w zakupie wyrobów opisanych we wniosku o interpretację nie dotyczą wątpliwości co do prawa lecz wymagają odpowiedzi na pytanie o spełnienie przesłanek faktycznych istotnych dla prawidłowego procesu subsumpcji.

Zatem organ podatkowy udzielając indywidualnej interpretacji w sprawie, takiej jak rozpatrywana, mógł ograniczyć się jedynie do wykładni przepisów prawa podatkowego mając na względzie stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację, bez konieczności odnoszenia się do argumentów spółki dotyczących kwestii konkurencyjności towarów w kontekście potencjalnego naruszenia zasady neutralności.

Wobec niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 oraz art. 209 P.p.s.a.