Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1237/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust 2
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 120,121,122
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1237/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r., sprawy ze skargi R.T., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 25 sierpnia 2016 r. Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r., , , - skargę oddala -,


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta

i Gminy Ś. z dnia 23 marca 2016 r., nr [...] uchylającą jego własną decyzję z dnia 30 stycznia 2015 r. ustalającą R.T. (dalej: skarżący) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015r.

Rozstrzygnięcia te zapadły w następującym stanie faktycznym.

Po wydaniu w dniu 30 stycznia 2015 r. przez Burmistrza Miasta i Gminy Ś. decyzji ustalającej skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 rok, do organu pierwszoinstancyjnego w dniu 10 lutego 2015r. wpłynęła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 stycznia 2015 r. (nr [...] ) udzielająca skarżącemu pozwolenia na użytkowanie przed zakończeniem wszystkim robót inwestycji pn.: "Budynek usługowo-handlowy wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, gazową, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania i centralnej ciepłej wody, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji z przyłączami: wodociągowym, gazowym, kanalizacji sanitarnej z odprowadzeniem do szczelnego zbiornika; z kanalizacją deszczową z odprowadzeniem do podziemnego zbiornika na wody opadowe, zalicznikowym przyłączem elektroenergetycznym oraz z układem komunikacyjnym, parkingiem i murami oporowymi", na działkach nr [...] w miejscowości O, gmina Ś ".

Z informacji uzyskanej następnie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oraz zgodnie z wpisami w dzienniku budowy ww. inwestycji, wynikało, że zakończenie budowy nastąpiło w dniu 18 listopada 2014 r.

Pismem z dnia 21 kwietnia 2015r. organ podatkowy I instancji został zawiadomiony zgodnie z danymi w ewidencji gruntów i budynków, iż z dniem 21 kwietnia 2015 r. nastąpiła zmiana użytku gruntowego na działce nr [...] oraz dokonano wpisu budynku zlokalizowanego na przedmiotowych działkach. Z danych zawartych w zawiadomieniu wynikało, że budowę budynku na przedmiotowych działkach zakończono w 2014 r.

Burmistrz postanowieniem z dnia 10 grudnia 2015 r. wznowił postępowanie

w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 rok. Organ uznał bowiem, że w dacie wydania decyzji ustalającej ww. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. istniały dowody i okoliczności faktyczne nieznane organowi, które miały istotne znaczenie dla sprawy.

W kończącej postępowanie w pierwszej instancji decyzji z dnia 23 marca 2016r. organ uchylił swoją własną decyzję z dnia 30 stycznia 2015r., oraz ustalił łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2015 w kwocie 23.645 zł.

W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej z 23 marca 2016r. skarżący zarzucił jej naruszenia przepisów mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia tj.:

- nieustalenie przez organ, czy grunty, budynek i budowle znajdują się

w posiadaniu przedsiębiorcy, a następnie czy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- nieustalenie przez organ prawidłowej daty zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej znajdującego się w posiadaniu podatnika nowo wybudowanego budynku.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części obejmującej podatek od nieruchomości ustalony według podwyższonej stawki od gruntów

i budynku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ

I instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że organ I instancji nie dokonał oceny i nie ustalił od jakiej daty nieruchomość i nowo wybudowany budynek usługowo - handlowy weszły w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną i nieruchomość ta jest związana

z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 551 Kodeksu cywilnego. W ocenie skarżącego dowody

w postaci aktów notarialnych wskazują, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez osobę fizyczną do jej majątku osobistego. Organ I instancji pominął tą okoliczność, przyjmując stawkę podatku od nieruchomości za grunty i budynek oraz budowlę związane z działalnością gospodarczą. Skarżący nie negował okoliczności zakończenia w dniu 18 listopada 2014 r. robót budowlanych w stopniu umożliwiającym przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego w zakresie pomieszczeń przyziomu i parteru oraz częściowo poddasza. Wskazał jednak, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji nie odniósł się do protokołów kontroli BHP przeprowadzonych w przedmiotowym budynku w dniu 4 listopada 2015r., 29 listopada 2015r. i 18 grudnia 2015r., które wykazały bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego z zaleceniem niedopuszczenia do użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia ujawnionych zagrożeń wypadkowych. Skarżący wskazał, że dopiero kontrola z dnia 14 stycznia 2015r. potwierdziła ograniczenie lub zlikwidowanie występujących zagrożeń wypadkowych. Skarżący wyjaśnił, powołując się na art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach, że

z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego ustawodawca na równi traktuje fakt całkowitego ukończenia budowy oraz fakt rozpoczęcia użytkowania budynku lub jego części przed całkowitym ukończeniem budowy obiektu budowlanego, a najwcześniejszym momentem branym pod uwagę przy ocenie powstania obowiązku podatkowego dla nowego budynku lub budowli przeznaczonych do działalności gospodarczej jest rozpoczęcie jego użytkowania - niezależnie czy budowa została zakończona. W ocenie skarżącego dopiero wynajęcie lokalu użytkowego innej osobie na cele związane z jej działalnością gospodarczą, świadczy o rozpoczęciu użytkowania obiektu. Skoro skarżący w dniu 23 czerwca 2014 r. podpisał z najemcą przedwstępną umowę najmu lokalu użytkowego, z uwagi na fakt, że lokal zdatny do użytkowania w działalności gospodarczej mógł być nie wcześniej niż w styczniu 2015 r., potwierdza to, że dopiero po 1 stycznia 2015 r. nastąpiło faktyczne przystąpienie do użytkowania budynku.

Skarżący wytknął również organowi, że nie dopuścił wnioskowanego przez niego dowodu z zeznań i przesłuchania kierownika budowy na okoliczność zakończenia budowy budynku oraz rozpoczęcia użytkowania budynku oraz że błędnie zinterpretował wypis z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, iż E.P. na podstawie zawartej przedwstępnej umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 23 czerwca 2014 r. wskazała adres dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej-O, ul. P, co potwierdzało faktyczne rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej w budynku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, uznało że w świetle art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych o aktualizacji obowiązku podatkowego w związku z zakończeniem budowy lub rozpoczęciem użytkowania budynku przed jego ostatecznym wykończeniem, okoliczność spełnienia przez inwestora warunków przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego świadczy o zakończeniu budowy.

Zdaniem Kolegium, skoro do użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z art. 54 ustawy prawo budowlane można przystąpić – z zastrzeżeniem art. 55 i 57 u.p.b. – po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy (jeżeli nie wniesie on w odpowiednim terminie sprzeciwu), to w sensie techniczno-budowlanym można mówić o zakończeniu budowy, gdy obiekt budowlany odpowiada wymogom, jakie przewiduje ustawa Prawo budowlane przy zawiadomieniu ww. organu o zakończeniu budowy (art. 57 ustawy prawo budowlane). Obiekt powinien być w takim stanie, by można było przekazać go do normalnej eksploatacji i użytkowania. Stąd o zakończeniu budowy w ocenie organu odwoławczego świadczy spełnienie przez inwestora warunków przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, a zatem złożenie zawiadomienia, o jakim mowa w art. 54 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy, względnie wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z art. 55 tej ustawy. Tym samym przyjęcie przez ustawodawcę w art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych sformułowania o roku, w którym budowa została zakończona należy tłumaczyć w taki sposób, który wskazuje na sytuację poprzedzającą uzyskanie decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 55 ustawy prawo budowlane, gdyż użytkowanie budynku musi być poprzedzone zakończeniem budowy. Spełnienie warunków, o których mowa w art. 57 ust. 1 i 2 ustawy prawo budowlane przesądza, iż nastąpiło zakończenie budowy. Spełnienie wszystkich warunków wymaganych dla skutecznego złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie uznawane jest za tożsame z chwilą, w której została zakończona budowa budowli albo budynku lub ich części, o której stanowi art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Odnosząc się zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że naruszenia stwierdzone przez inspektora BHP ujęte w protokole z dnia 4 listopada 2014r. pozostają bez znaczenia dla zakończenia procesu budowy, a nadto że nie wynika

z nich, ażeby budowa budynku nie została zakończona. Ponadto organ zauważył, że nie stanowiły one przeszkody do wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji - pozwolenia na użytkowanie przed zakończeniem wszystkich robót. Nadto Kolegium podniosło, że fakt zawarcia w dniu 21 stycznia 2015 r. umowy najmu lokalu użytkowego w żaden sposób nie potwierdza, że to właśnie w tym momencie zakończono budowę lub przystąpiono do użytkowania budynku lub jego części. Zdaniem Kolegium, wskazanie przez najemcę jako adresu prowadzenia działalności gospodarczej adresu nieruchomości budynku, którego budowy jeszcze nie zakończono, nie przesądza o zakończeniu budowy, czy też przystąpieniu do użytkowania budynku już w dacie 23 czerwca 2014 r. Organ przeciwstawił temu inne dowody zgromadzone w sprawie, ponadto twierdząc, że powyższe pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Na powyższą decyzję Kolegium skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że nie podjął on wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność wykorzystywania przez podatnika nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

- naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 1-3) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt B ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną wykładnię przepisów polegającą na przyjęciu, że grunty, budynki i budowle nabyte przez osobę fizyczna prowadzącą jednocześnie działalność gospodarczą, należy opodatkować w stawce przewidzianej dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nawet, gdy nieruchomości nie są częścią przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną, a stanowią odrębny majątek prywatny osoby fizycznej,

- wydanie decyzji z naruszeniem art. 120 Ordynacji podatkowej, przez przyjęcie, że materiał dowodowy jest wyczerpujący, gdy tymczasem brak przeprowadzenia dowodów wpływa na treść orzeczenia oraz powoduje błędną ocenę sprawy,

- wydanie decyzji z naruszeniem art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej bez własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, a szczególnie oparcie oceny materiału wyłącznie na dowodach zebranych przez organ pierwszej instancji.

Skarżący podniósł, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntów budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie decyduje o tym, że powinny być opodatkowane w podatku od nieruchomości stawką najwyższą, a organy podatkowe nie dokonały oceny, z którym dniem przedmiotowa nieruchomość w części zabudowanej nowo wybudowanym budynkiem handlowo -usługowym weszły w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego.

Skarżący nie zgodził się z organami, że użytkowanie nowo wybudowanego budynku handlowo - usługowego rozpoczęto przed jego ostatecznym wykończeniem w roku 2014, co implikuje wprost powstanie obowiązku podatkowego od 1 stycznia 2015r. Wskazał, że użytkowanie nastąpiło w 2015roku, co powoduje, że obowiązek podatkowy powstał począwszy od 2016r.

Podniósł również, że organy podatkowe obu instancji nie zebrały środków dowodowych i nie ustaliły, czy podatnik wprowadził przedmiotową nieruchomość do ewidencji środków trwałych prowadzonego przedsiębiorstwa, czy dokonywane są odpisy amortyzacyjne, czy wliczono jakiekolwiek wydatki w poczet kosztów uzyskania przychodów, czy wliczono w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jakiekolwiek wydatki związane z przedmiotową nieruchomością w poczet pośrednich lub bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Pierwszą sporną kwestią w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie, kiedy zakończono budowę budynku usługowo – handlowego skarżącego. Ma to znaczenie dla powstania obowiązku podatkowego w świetle art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016r., poz. 716 ze zm. – dalej u.p.o.l.). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Ustawodawca wskazuje w tym przepisie dwa zdarzenia, których zaistnienie powoduje powstanie obowiązku podatkowego w przypadku budynku albo budowli. Dla powstania obowiązku podatkowego, wystarczające jest przy tym ziszczenie się jednego z tych zdarzeń. Jednym z nich, jest zakończenie budowy. Sytuacja o której mowa w tym przepisie wyjaśniona została między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2016r. (Sygn. akt II FSK 6/14 – orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu tego wyroku wskazano między innymi, że spełnienie wszystkich warunków wymaganych dla skutecznego złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie uznawane jest za tożsame z chwilą, w której została zakończona budowa (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie "zakończenia budowy" nie ma swojej legalnej definicji na gruncie u.p.o.l. Również przepisy podstawowego dla procesu budowlanego aktu prawnego, jakim jest ustawa z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm. – dalej u.p.b.) takiej definicji nie zawierają. Jak trafnie wskazano jednak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014r., w sprawie II FSK 1228/12 (publ. LEX nr 1463399) zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego. Zgodnie zaś z przepisami Prawa budowlanego rozpoczęcie użytkowania następuje zawsze po zakończeniu budowy, gdyż w myśl art. 54 tej ustawy do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Z kolei art. 55 pkt 1 u.p.b. przewiduje, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do określonej kategorii. Tym samym przyjęcie przez ustawodawcę w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. sformułowania o roku, w którym budowa została zakończona należy tłumaczyć w taki sposób, który wskazuje na sytuację poprzedzającą uzyskanie decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 55 u.p.b., gdyż użytkowanie budynku musi być poprzedzone zakończeniem budowy. W doktrynie wskazano, że spełnienie warunków, o których mowa w art. 57 ust. 1 i 3 u.p.b. przesądza, iż nastąpiło zakończenie budowy (por. pkt 3 w L. Etel, Komentarz do art. 6 ustawy o podatku od nieruchomości, publ. LEX/el). Tym samym spełnienie wszystkich warunków wymaganych dla skutecznego złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie uznawane jest za tożsame z chwilą, w której została zakończona budowa budowli albo budynku lub ich części, o której stanowi art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Wobec tego to, że mamy do czynienia w tym przepisie z określonym stanem faktycznym - zakończeniem budowy, nie oznacza, że przy jego wykładni nie należy sięgać do norm zawartych w innych ustawach, które dość precyzyjnie sytuują ten moment w czasie poprzez szereg warunków koniecznych, nie tylko do formalnego, ale też i z uwagi na obowiązkową kontrolę z art. 59a u.p.b., do rzeczywistego zaistnienia tego faktu. Jak wskazano w powołanym już wyroku NSA w sprawie II FSK 1228/12 na gruncie reguł wykładni funkcjonalnej należy zaaprobować, że zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane rozpoczęcie użytkowania następuje zawsze po zakończeniu budowy.

Przenosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skarżący w dniu 3 listopada 2014r. wystąpił do właściwego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Po przeprowadzeniu przez organ nadzoru budowlanego obowiązkowej kontroli zakończonej budowy obiektu budowlanego, stwierdzono w protokole tej kontroli, przyjęcie do użytkowania części obiektu budowlanego w zakresie kondygnacji piwnic oraz parteru. Wskazano również roboty budowlane pozostałe do wykonania. Z kolei decyzją z dnia 20 stycznia 2015r. udzielono skarżącemu pozwolenia na użytkowanie przed zakończeniem wszystkich robót inwestycji w zakresie kondygnacji piwnic oraz parteru. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano między innymi, że skarżący zawiadomił w 2014r., zgodnie z art. 59 ust. 3 u.p.b. o zakończeniu inwestycji i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania. Również z zapisów dziennika budowy wynika, że w dniu 18 listopada 2014r. zakończono roboty budowlane w stopniu umożliwiającym przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego w zakresie powierzchni przyziemia i parteru oraz częściowo poddasza. Wobec powyższego organ prawidłowo ustalił, że budowa została zakończona, w myśl art. 6 ust. 2 u.p.o.l. w 2014r., czyli obowiązek podatkowy powstał od dnia 1 stycznia 2015r.

Druga sporna kwestia dotyczyła prawidłowości zastosowania stawek podatkowych. Skarżący zarzucił bowiem, że organy nie ustaliły, czy budynek znajdował się w posiadaniu przedsiębiorcy. Wbrew jednak zarzutom skargi, organy prawidłowo ustaliły, że poczynając od miesiąca lutego 2015r. budynek znajdował się w posiadaniu skarżącego, jako przedsiębiorcy, nie zaś osoby fizycznej i od tego miesiąca wymiar podatku został ustalony, jak dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Jak wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z treści tego przepisu wynika wobec powyższego, że dla zastosowania odpowiedniej stawki podatkowej, koniecznym jest jedynie stwierdzenie, że przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Bez znaczenia jest przy tym, czy jest on wykorzystywany do takiej działalności. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżący w oświadczeniu z dnia 31 stycznia 2015r. stwierdził, iż przedmiotowy budynek z dniem sporządzenia oświadczenia przekazał na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Wycenił również wartość tego środka trwałego według cen rynkowych i przyjął ją jako wartość początkową do amortyzacji. W związku z powyższym od dnia 1 lutego 2015r. zaistniały podstawy do opodatkowania budynku, jako związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w skardze, organy podatkowe prawidłowo ustaliły, w jakim dniu przedmiotowa nieruchomość weszła w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego. Znamiennym jest, że skarżący nie zakwestionował faktu przekazania przedmiotowej nieruchomości na cele prowadzonej działalności gospodarczej. W skardze znalazły się jedynie ogólne wywody, że istnieje konieczność ustalenia przez organy podatkowe, kiedy dany składnik z majątku prywatnego został przekazany na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Wywody te są prawidłowe, lecz nie odnoszą się do stanu faktycznego niniejszej sprawy. W szczególności skarżący nie zakwestionował ustaleń organów podatkowych co do daty przekazania środka trwałego w postaci nieruchomości na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Okoliczność ta wynika z samego oświadczenia skarżącego do którego w skardze w ogóle się nie odniesiono. Jeżeli skarżący uważa, że przekazał przedmiotową nieruchomość na cele prowadzonej działalności w innej dacie, aniżeli ustaliły to organy podatkowe, powinien datę taką wskazać, czego jednak nie uczynił. Oznacza to tym samym, że jedynym zamiarem skarżącego, było kwestionowanie ustaleń organów w oderwaniu od stanu faktycznego występującego w sprawie.

Jak zostało to wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia, organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który został przyjęty przez Sąd za podstawę rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, niezasadne są podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Organy podatkowe określając wymiar podatku, działały na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, czyli zgodnie z zasadą legalizmu, wyrażoną w art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm. – dalej: O.p.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ należycie wyjaśnił treść rozstrzygnięcia oraz odniósł się do wszystkich twierdzeń skarżącego, czym wypełnił obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasadę informowania, wyrażone w art. 121 O.p. Organy właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy, w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, nie naruszając zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p. Skarżący podnosząc zarzut naruszenia tej zasady wskazał jedynie, że organy nie ustaliły, kiedy przedmiotowa nieruchomość weszła do przedsiębiorstwa skarżącego. Fakt ten ustalony został jednak w oparciu o dowód z oświadczenia skarżącego, który wyraźnie oświadczył, z jakim dniem nieruchomość weszła w skład jego przedsiębiorstwa. W istocie zaprzeczając temu ustaleniu, skarżący neguje własne oświadczenie. Jak już wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, skarżący na żadnym z etapów postępowania nie podał, dlaczego ustalenie to jest błędne. Organy podatkowe, dysponując oświadczeniem samego skarżącego, czyli osoby posiadającej w tej kwestii bezpośrednią informację, nie miały podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, tym bardziej, że skarżący poza ogólnikowym kwestionowaniem ustaleń organów, nie zaoferował żadnych wniosków dowodowych. Inna sytuacja miałaby miejsce, gdyby organy odmówiły wiarygodności oświadczeniu skarżącego. Wówczas faktycznie byłyby zobowiązane do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego.

Podsumowując należy stwierdzić, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, zaś Sąd działając na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), nie znalazł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych też powodów, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 wyżej wskazanej ustawy.

Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.