Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1361/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-09-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 lipca 2015r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. – dalej jako "Skarżąca" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 lipca 2015r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem. W treści skargi Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając złożony wniosek Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja powinna być wstrzymana z uwagi na jej wadliwość. W sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody.

W ocenie Skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji grozi utratą przez spółkę płynności finansowej, a następnie może skutkować jej upadłością, czyli sytuacją, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania przez Skarżącą sporu i zwrotu wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Skarżąca obecnie ponosi znaczne straty – nie osiąga planowanych zysków oraz ponosi straty finansowe. Zdaniem Skarżącej Spółka zasługuje na tymczasową ochronę polegającą na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o zgodności z Konstytucją przepisów prawa materialnego, stanowiącego podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała także, że toczy się wobec niej szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kolejnych kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry, co bardzo utrudnia normalne funkcjonowanie Spółki, m.in. z uwagi na zajęcia ruchomości czy rachunków bankowych oraz dokonywanie przez Spółkę wpłat na poczet kar, które są ogromnym obciążeniem finansowym.

Zdaniem Skarżącej, brak jest przesłanek negatywnych wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżąca wskazała także na liczne postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, którymi wstrzymano wykonanie decyzji w analogicznych sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Zdaniem Sądu Skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadniając swój wniosek, Skarżąca ograniczyła się niemal wyłącznie do wskazania zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenia, że ponosi straty finansowe i nie osiąga zysków. Lakoniczne stwierdzenie strony o grożącej jej utracie płynności finansowej nie znajduje potwierdzania w aktach sprawy. Do wniosku nie załączono bowiem żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie wskazanych przez nią skutków wykonania decyzji, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu jej wykonania na dalszą działalność Spółki.

Sąd stwierdza, że Skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w należyty sposób. Jakkolwiek w treści wniosku wskazano, że Skarżąca uiściła już znaczną kwotę tytułem wymierzonych kar pieniężnych oraz że obecnie ponosi straty, gdyż nie osiąga planowanego zysku, to jednak informacja ta nie jest wystarczająca do wstrzymania wykonania decyzji. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest bowiem dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym spółki. W ocenie Sądu, spółka nie uprawdopodobniła jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej – znacznej szkody lub spowodowania konkretnych – trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji (tj. zapłata kwoty 12.000 zł) wiąże się ze stratami dla Skarżącej; nieznana jest bowiem wysokość uzyskiwanych przez spółkę przychodów, czy ponoszonych przez nią uzasadnionych kosztów związanych z prowadzoną działalnością. Natomiast okoliczności powoływane przez Skarżącą Sąd uznał za zbyt ogólnikowe, by móc ocenić, czy w niniejszej sprawie zaistnieją okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała w sposób nie budzący wątpliwości swojej sytuacji finansowej pozwalającej na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

W szczególności Spółka nie przedstawiła żadnych danych dotyczących jej majątku ruchomego i nieruchomego, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, czy posiadanych wierzytelności. Brak jest także danych o wysokości ponoszonych przez Spółkę wydatków. Dysponowanie takim danymi jest natomiast niezbędne, aby dokonać weryfikacji tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki.

Brak danych odnoszących się do sytuacji majątkowej Skarżącej uniemożliwia Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005).

Bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowego wniosku, wobec niewykazania aktualnej kondycji Spółki, pozostaje również liczba spraw zarejestrowanych ze skarg Spółki oraz wynikająca z nich łączna wartość przedmiotu zaskarżenia.

Okoliczności te nie przesądzają o spełnieniu przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ponadto podkreślić należy, że przekonanie strony o zasadności podniesionych w skardze zarzutów, nie jest wystarczającym argumentem aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (FZ 358/04), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, przeświadczenie strony o tym, że decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a.

Sąd zauważa ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych lub wymierzająca karę pieniężną, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W związku z powyższym skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej wnioskiem.

Dodatkowo Sąd wskazuje, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie z dnia 7 września 2015 r. nr [...], którym Dyrektor Izby Celnej odmówił Skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.