Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1710/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 83  ust. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak Podsiadły, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1710/10

UZASADNIENIE

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją nr: [...] z dnia [...] na podstawie art. 83 ust 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) oraz art. 104 § 1 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., zwanej dalej kpa) umorzył postępowanie w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, stacji kontroli pojazdów w miejscowość B., prowadzonej przez J. K. wykonującego działalność gospodarczą jako Stacja Diagnostyczna Podstawowa Stacja Kontroli Pojazdów, zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E o rozszerzonym zakresie badania c, e, f, h.

Przedstawiając stan sprawy organ wskazał, że pismem z dnia 16 maja 2009 r. J. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Stacja Diagnostyczna, Podstawowa Stacja Kontroli Pojazdów w B., wystąpił z wnioskiem o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań, tj. stacji kontroli pojazdów rodzaju A, B, C, D, E, T, o rozszerzonym zakresie badania c, e, f, h. W dniu 25 maja 2009 r. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydał decyzję Nr [...] umarzającą w pkt. I postępowanie w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań c, e, f. W punkcie II decyzji zostało stwierdzone że poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych dla strony prowadzącej przedmiotową stację kontroli pojazdów w zakresie pojazdów rodzaju A, B, C, J, D, E, T wydane zostanie odrębną decyzją. Decyzja nr [...] z dnia [...] stwierdzająca, że stacja nie spełnia wymagań, została wydana po dokonaniu sprawdzenia przedmiotowej stacji kontroli pojazdów, z którego to sprawdzenia został sporządzony protokół nr [...] opisujący niezgodność z wymaganiami stwierdzone podczas dokonywania oględzin w zakresie wymagań dla stacji podstawowej przeprowadzającej badania pojazdów rodzaju A, B, C, D, T, E.

Od decyzji z dnia [...] skarżący wniósł odwołanie a w wyniku jego

rozpatrzenia, Minister Infrastruktury decyzją z [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 2 października 2009 r. strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie wydania zaświadczenia. Sprawdzenie stacji kontroli pojazdów odbyło się w dniu 4 listopada 2009 r. na podstawie którego organ wydał decyzję z dnia [...][...], od której skarżący nie wniósł odwołania, na skutek czego decyzja stała się prawomocna. Decyzją tą organ odmówił wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych dla podstawowej stacji kontroli pojazdów, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 lit a), b) i c) ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Natomiast dnia [...] J. K. złożył nowy wniosek w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E o rozszerzonym zakresie badania c, e, f, h. Pismem z dnia 11 stycznia 2010 r. strona została wezwana o doprecyzowanie zgodnie z art. 83 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym żądania co do rodzaju stacji, dla której ma być przeprowadzone postępowanie administracyjne dotyczące wydania poświadczenia zgodności. W odpowiedzi z dnia 21 stycznia 2010 r. storna wskazała, że ubiega się o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, jako stacja przeprowadzająca badanie techniczne pojazdów rodzaju A, B, C, D, T, E rozszerzone o badania specjalistyczne c, e, f, h.

Analizując wniosek strony organ wskazał, że obecnie obowiązujące przepisy nie dają podstawy do wydania poświadczenia w zakresie badania pojazdów rodzaju A, B, C, D, T, E z rozszerzeniem w zakresie badań specjalistycznych rodzaju c, e, f, h. Organ podkreślił, że obowiązujące przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym przewidują dwa typy stacji kontroli pojazdów: podstawową i okręgową i nie przewidują możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej. Jedynie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. - o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U., Nr 97, poz. 802) umożliwił podmiotom, które w dniu wejścia w życie nowej ustawy, prowadziły podstawowe stacje kontroli pojazdów albo podstawową stację kontroli pojazdów wykonującą niektóre zadania z zakresu okręgowej stacji kontroli pojazdów, do dnia 31 grudnia 2015 r. wykonywać badania techniczne w zakresie określonym w posiadanym poświadczeniu, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. J. K. nie uzyskał takiego poświadczenia, wydanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, co wynika z akt sprawy.

Minister Infrastruktury decyzją nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, po rozpatrzeniu odwołania J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Stacja Diagnostyczna, Podstawowa Stacja Kontroli Pojazdów, od decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jednocześnie wskazał, że wydawanie poświadczeń dla przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów reguluje art. 83 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który spełnia warunki wskazane w ust. 3 w\w artykułu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie złożył J. K. i wniósł o jej uchylenie a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez brak oparcia decyzji na materiale zgromadzonym w sprawie. Jednocześnie skarżący zarzucił organowi, że nie wziął pod uwagę posiadanych przez skarżącego opinii Instytutu Transportu Samochodowego. Ponadto zarzucił naruszenie art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji pominięcie okoliczności równoważności certyfikatów wydanych na podstawie art. 83 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu dotychczasowym z poświadczeniem wydanym na podstawie art. 83 ust. 3 pkt 5 tej ustawy.

W uzasadnieniu J. K. wskazał, że od wielu lat prowadzi Stację Diagnostyczną, i uzyskał szereg certyfikatów. W dniu 28 stycznia 2003 r. otrzymał zezwolenie na wykonywanie badań kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E rozszerzonych o badania dodatkowe c, e, f i h. Ponadto dysponuje opiniami Instytutu Transportu Samochodowego, które są równoważne z certyfikatem wydanym przez jednostkę naukowo-badawczą.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne

sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga nie jest zasadna. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził aby doszło do naruszenia powoływanych w skardze przepisów postępowania, które mogło by mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego nr: [...] z dnia [...], którą na podstawie art. 83 ust 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 § 1 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzono postępowanie w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, stacji kontroli pojazdów w miejscowości B., ul. [...] prowadzonej przez J.K. wykonującego działalność gospodarczą jako Stacja Diagnostyczna Podstawowa Stacja Kontroli Pojazdów, zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E o rozszerzonym zakresie badania c, e, f, h.

Trzeba wskazać, że umorzenie na podstawie art. 105 kpa postępowania administracyjnego, jest zakończeniem postępowania w danej instancji bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Umarzający postępowanie organ administracji publicznej nie załatwia sprawy co do istoty z powodu pojawienia się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego. Orzeczenie o umorzeniu postępowania przybiera formę decyzji administracyjnej. Jest to decyzja w znaczeniu czysto procesowym (formalnym), a więc taka, która - stosownie do art. 104 § 2 - kończy sprawę w danej instancji "w inny sposób" niż poprzez jej rozstrzygnięcie co do istoty w całości lub w części (por. wyr. NSA z 24.4.2003 r., III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003, Nr 6, s. 25). Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 80,).

Organ miał wprawdzie podstawy do wydania decyzji o odmowie wydania żądanego

zaświadczenia poświadczenia zgodności o rozszerzonym zakresie badania jednakże dokonując oceny zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania Sąd nie stwierdził by doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło by mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art.77 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. -Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.) należy bowiem wskazać, że przepis ten wskazuje wyraźnie, iż "certyfikat wydany na podstawie art. 83 ust. 2 pkt 3 ustawy w brzmieniu dotychczasowym, uznaje się za równoważny z poświadczeniem wydanym na podstawie art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres, na który został wydany". Z akt sprawy wynika, iż opinia wydana przez Instytut Transportu Samochodowego w dniu [...] Nr [...] stanowiła podstawę do wydania przez Starostę B. w dniu [...] upoważnienia Nr [...] do wykonywania badań technicznych rodzaju A, B, C, D, T, E/b, c ,e ,f, h. Przedmiotowe upoważnienie posiadało ważność do dnia 31 grudnia 2003 r. Po tym terminie strona nie uzyskała ani wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących Stacje Kontroli Pojazdów, ani także poświadczenia wydanego w trybie art. 83 ust. 4 ustawy: Prawo o ruchu drogowym.

Obecnie obowiązujący przepis art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908. ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 97, poz. 802), wdraża nowy poddział rodzajów badań technicznych pojazdów, przyporządkowując je odpowiednio do podstawowej lub okręgowej stacji kontroli pojazdów. Przepisy te nie przewidują możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, któremu udzielano by prawa do przeprowadzania niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 ww. ustawy, podmioty, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzą podstawową stację kontroli pojazdów albo podstawową stację kontroli pojazdów wykonującą niektóre badania z zakresu okręgowej stacji kontroli pojazdów, mogą do dnia 31 grudnia 2015 r. wykonywać badania techniczne w zakresie określonym w posiadanym poświadczeniu, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy. Podmioty te mogą uzyskiwać z ważnością do tego terminu kolejne poświadczenia w zakresie posiadanego wyposażenia i warunków lokalowych. Jak wykazano w decyzji II instancji J. K. nie uzyskał wcześniej wydanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego poświadczenia. Potwierdza to analiza całości akt sprawy, w tym akt sprawy

otrzymanych ze Starostwa Powiatowego w B. Dlatego też w obecnym stanie prawnym, chcąc prowadzić stację kontroli pojazdów, skarżący powinien złożyć do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego wniosek, w którym ubiega się o wydanie poświadczenia jako podstawowa lub okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów ponieważ omówiona wyżej kwestia korzystania z praw nabytych, nie odnosi się do niego.

Podnoszony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 Kpa jest nieuzasadniony. Zarówno decyzja pierwszej jak i drugiej instancji wydane zostały z uwzględnieniem wszelkich przepisów postępowania administracyjnego. Na każdym poziomie rozpatrzenia sprawy, strona zgodnie z art. 10 kpa była informowana o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie materiałami, a zaskarżone decyzje zawierają szczegółowe uzasadnienia, w którym wyczerpująco został omówiony zarówno stan faktyczny jak i prawny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że zarówno decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] jak i poprzedzającej ja decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego nr: [...] z dnia [...] nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.