Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 333/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie przekazania według właściwości skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 333/10

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r, działając na podstawie art. 65 § 1 kpa Minister Infrastruktury przekazał według właściwości Prezesowi Rady Ministrów wniosek P. Sp. z o.o. w W. dotyczący wyłączenia Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z postępowania w sprawie przebiegu procesu koordynacji pociągów na rozkład jazdy 2009/10.

W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 12 listopada 2009 roku do Ministra Infrastruktury wpłynął wniosek P. Sp. z o.o. w W., dotyczący wyłączenia Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego (Prezesa UTK) z postępowania w sprawie przebiegu procesu koordynacji pociągów na rozkład jazdy

2009/10.

Organ wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 16 poz. 94 z późn.zm.) Prezes UTK jest centralnym organem administracji rządowej, a jednocześnie, zgodnie z treścią § 1 zarządzenia nr 11 Ministra Transportu z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie nadania statutu Urzędowi Transportu Kolejowego (Dz.Urz.MT. z 2007 r. Nr 6 poz.16), jest kierownikiem Urzędu Transportu Kolejowego.

Art. 25 § 1 pkt 1 i 2 kpa stanowi, że organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych jego kierownika lub osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia.

Zgodnie z treścią art. 26 § 3 Kpa, jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał się niezdolny do załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio § 2, który stanowi, że w przypadku wyłączenia organu w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 1 sprawę załatwia organ wyższego stopnia nad organem załatwiającym sprawę, bądź też w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 2 - organ wyższego stopnia nad organem, w którym osoba wymieniona w tym przepisie zajmuje stanowisko kierownicze, przy czym w razie gdy osobą wymienioną w przepisie jest minister, organ właściwy do załatwienia sprawy wyznacza Prezes Rady Ministrów.

Jednocześnie Minister wskazał, że jako "ministra" w rozumieniu przepisów kpa należy rozumieć m.in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra (art. 5 § 2 pkt 4 kpa).

Prezes Rady Ministrów postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009r. wydanym na podstawie art. 65 § 1 kpa przekazał według właściwości Ministrowi Infrastruktury wniosek P. Sp. z o.o. w W. dotyczący wyłączenia Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z postępowania w sprawie przebiegu procesu koordynacji pociągów na rozkład jazdy 2009/10.

W uzasadnieniu wskazano, iż okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że organem którego dotyczy wniosek o wyłączenie jest Prezes UTK, który jako centralny organ administracji rządowej - na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym - traktowany jest jako "minister" w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.). Ustawodawca nie określił jednak organu władnego wyznaczyć organ właściwy w przypadku, gdy sprawa dotyczy interesów majątkowych ministra lub jego osób bliskich w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Stosownie do przepisu art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. w takich przypadkach minister podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy, ale art. 26 § 2 pkt 1 k.p.a. nie wskazuje organu władnego do jej załatwienia bądź nawet wskazania innego organu, który będzie kompetentny sprawę załatwić. W takiej sytuacji organ wyższego stopnia, o którym mowa w art. 26 § 2 pkt 1 k.p.a. jest ustalany na podstawie zasad uregulowanych w art. 17 kpa.

W sprawie niniejszej podstawą do dokonania ustalenia takiej właściwości będzie art. 17 pkt 3 k.p.a., który stanowi, że w stosunku do organów administracji publicznej niebędących organami samorządu terytorialnego albo wojewodami, organami wyższego stopnia będą odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. O tym, które organy pełnią rolę organów wyższego stopnia, rozstrzygają więc ustawy szczególne.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, nadzór nad Prezesem UTK sprawuje minister właściwy do spraw transportu. Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 216, poz. 1594) w § 1 ust. 2 pkt 4 powierza Ministrowi Infrastruktury kierowanie działem administracji rządowej "transport", ponadto z załącznika do powołanego rozporządzenia wynika, że Prezes UTK jest organem nadzorowanym przez Ministra Infrastruktury.

Prezes Rady Ministrów postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009r. wydanym na podstawie art. 127 § 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy- utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2009r.

Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i odpowiadając na zarzuty skarżącej spółki, Prezes Rady Ministrów wyjaśnił, iż w sprawie niniejszej nie zaistniała sytuacja określana "sporem kompetencyjnym". Nie można też mówić o sporze o właściwość bowiem taki możliwy jest jedynie między dwoma równorzędnymi organami administracji publicznej, co wynika z brzmienia art. 22 § 1 kpa.

Nadto zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Organ administracji publicznej, któremu przekazano podanie, nie jest związany wskazaniem co do właściwości zawartym w postanowieniu o przekazaniu, a zatem może uznać, że nie jest właściwy do załatwienia sprawy, i stosownie do tej oceny, zwrócić podanie organowi, który przekazał podanie albo przekazać podanie w drodze postanowienia innemu organowi administracji publicznej, który uzna za właściwy do rozpoznania sprawy.

W ocenie Prezesa Rady Ministrów przede wszystkim niemożliwym jest, aby organ wyższej instancji był prawnie związany postanowieniem organu niższej instancji o przekazaniu podania do rozpatrzenia.

Prowadziłoby to do sytuacji powstania sporów pomiędzy organami administracji publicznej wyższego i niższego stopnia., zaś k.p.a. nie przewiduje powstawania tego rodzaju sporów. Przyjęcie odmiennego poglądu pozbawiałoby możliwości wystąpienia organu administracji publicznej do organu wyższego stopnia nad organem przekazującym mu sprawę, z wnioskiem o rozważenie możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia przekazującego .

Skargę na powyższe postanowienie złożyła P. Sp. z o.o. w W., domagając się jego uchylenia i zarzucając mu naruszenie:

-prawa materialnego tj. art. 53 ust 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym poprzez jego nie zastosowanie wobec przyjęcia przez organ, iż wszelkie spory kompetencyjne pomiędzy organami administracji publicznej reguluje art. 22 kpa;

-przepisów postępowania tj. art. 65 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż dopuszczalne jest ponowne przekazanie sprawy organowi, który już raz uznał się niewłaściwym do jej rozpatrzenia, podczas gdy w takiej sytuacji dochodzi do powstania sporu kompetencyjnego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż ponowne przekazanie sprawy organowi przekazującemu narusza art. 65 § 1 k.p.a. i powoduje powstanie sporu o właściwość, a więc sytuację w której możliwe są do zastosowania dwa rozwiązania. Pierwsze zakłada powstanie sporu o właściwość zatem organ otrzymawszy sprawę w trybie art. 65 § 1 k.p.a., winien wystąpić o rozstrzygnięcie sporu o właściwość do uprawnionego w tej sprawie organu na zasadach określonych w art. 22 kpa. Organ rozstrzygający spór wskaże jednocześnie organ właściwy w danej sprawie. Drugie rozwiązanie oparte jest na możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia przekazującego sprawę. Organ otrzymujący sprawę w trybie art. 65 § 1 k.p.a. nie może wprawdzie skorzystać ze środka zaskarżenia tego postanowienia, niemniej organ ten może wystąpić do organu wyższego stopnia nad organem przekazującym mu sprawę, z wnioskiem o rozważenie możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia przekazującego. Usunięcie tego postanowienia spowoduje powrót sprawy do organu przekazującego, ewentualnie otworzy ponownie drogę poszukiwań organu właściwego w sprawie.

Jednocześnie skarżąca podkreśla, iż w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia ze sporem o właściwość, właściwość sporem kompetencyjnym, który na podstawie art. 53 ust 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym należy do rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny, zaś obowiązkiem Prezesa Rady Ministrów jako podmiotu wymienionego w art. 192 Konstytucji RP było wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z odpowiednim wnioskiem.

W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyjaśniając dodatkowo, iż zgodnie z Konstytucją jest on zwierzchnikiem służbowym wszystkich pracowników administracji rządowej co powoduje, iż nie może wdawać się w spór z organem podległym. Nie sposób więc uznać, aby Prezes Rady Ministrów jako organ, którego pozycja przypomina pozycję arbitra stojącego na zewnątrz sporu był zobowiązany do wszczęcia sporu kompetencyjnego przed Trybunałem Konstytucyjnym z organem przez siebie kontrolowanym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 §1 pkt 1 ppsa).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona.

Organ jest związany postanowieniem o przekazaniu mu sprawy (wniosku) na tyle, że w ramach wstępnego badania sprawy ma obowiązek w pierwszej kolejności stwierdzić, czy jest właściwy do jej rozpatrzenia. Jeżeli organ, który w następstwie tego postanowienia otrzymuje podanie i uznaje, że nie jest właściwy, może przekazać sprawę do organu właściwego. Gdy organem, który jest właściwy do rozpatrzenia sprawy, ma być organ, który wydał postanowienie o przekazaniu sprawy, konieczne jest rozpatrzenie sporu kompetencyjnego.

Postanowienie przekazujące, wydane na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., zwalnia przekazujący organ od obowiązku załatwienia sprawy, i dlatego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość powinien wystąpić organ, któremu sprawę przekazano, jeżeli nie uważa się za organ właściwy (postanowienie NSA z dnia 7 września 2005 r., I OW 153/05). W przypadku gdy organy pozostające w sporze występują do ministra właściwego do spraw administracji publicznej o rozstrzygnięcie sporu, który w ocenie ministra jest sporem kompetencyjnym rozstrzyganym stosownie do art. 22 § 2 k.p.a. przez sąd administracyjny, minister może wystąpić z wnioskiem o rozpatrzeniu sporu przez sąd administracyjny (art. 22 § 3 pkt 3 k.p.a.) albo pouczyć o możliwości wystąpienia z takim wnioskiem przez organy pozostające w sporze (art. 22 § 3 pkt 2 k.p.a.) (postanowienie NSA z dnia 8 czerwca 2004 r., OW 59/04, ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 39).

Art. 22 § 3 k.p.a. określa zamkniętą listę podmiotów uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o rozstrzygnięcie takiego sporu, a zatem złożenie wniosku przez inny podmiot jest niedopuszczalne.

Przepisy kodeksu dają podstawę do wyodrębnienia następujących, podstawowych rodzajów sporów o właściwość:

1) spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1, 2 i 4),

2) spory o właściwość między terenowymi organami administracji rządowej (art. 22 § 1 pkt 3, 6 i 7),

3) spory o właściwość między organami administracji publicznej innymi niż wymienione w pkt 1-4, 6 i 7 komentowanego przepisu,

4) spory o właściwość między organami administracji publicznej a ministrem (art. 22 § 1 pkt 9).

Dotychczasowe spory o właściwość między organami samorządu terytorialnego a terenowymi organami administracji rządowej (art. 22 § 2) stały się z dniem 1 stycznia 2004 r. sporami kompetencyjnymi.

Kognicja Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie określonym w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i z art. 15 § 2 p.s.a. oraz art. 22 § 2 k.p.a. dotyczy w istocie nie kompetencji, lecz właściwości, czyli ustalenia, jaki organ jest władny do wydania władczego rozstrzygnięcia (najczęściej w drodze decyzji administracyjnej) w konkretnej sprawie.

Zgodnie z art. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej, a zatem zakres ich kompetencji w tym obszarze jest znacznie szerszy niż określony w art. 22 § 2.

Z przepisu art. 22 § 1 wynika, że spory o właściwość mogą powstać tylko między organami tego samego stopnia, a zatem, poza przypadkami wymienionymi w pkt 9 tego przepisu, należałoby wykluczyć możliwość powstania sporów o właściwość między organami administracji publicznej wyższego stopnia a organami niższego stopnia, np. między wojewodą a organem administracji zespolonej w tym samym województwie lub między organem gminy a samorządowym kolegium odwoławczym’.

W tym miejscu należy jednak zauważyć, iż wbrew twierdzeniom Prezesa Rady Ministrów, nie jest on organem wyższej instancji nad Ministrem Infrastruktury w rozumieniu przepisów kpa, pomimo istnienia oczywistego zwierzchnictwa służbowego.

W każdym przypadku sporu o właściwość między organami administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3, gdy jednym z nich jest minister w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4, organem właściwym do rozstrzygnięcia sporu jest Prezes Rady Ministrów (art. 22 § 1 pkt 9)., co potwierdzałoby tezę organu o swoistej roli arbitra jaką pełni w rozwiązywaniu powstałych sporów.

Powyższe rozważania prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż powstały pomiędzy Ministrem Infrastruktury a Prezesem Rady Ministrów spór pozostaje poza kognicją Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczoną art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i z art. 15 § 2 p.s.a. oraz art. 22 § 2 k.p.a.

Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi należy wyjaśnić, iż rozstrzyganie sporów kompetencyjnych przyznane zostało Trybunałowi Konstytucyjnemu na podstawie art. 189 Konstytucji z 1997 r., zgodnie z którym "Trybunał Konstytucyjny

rozstrzyga spory kompetencyjne pomiędzy centralnymi konstytucyjnymi organami państwa". Postanowienia Konstytucji rozwijają m.in. art. 53 i art. 54 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. 1997 r. Nr 102 poz.643 ze zm).

Zgodnie z art. 53 ust 1 ustawy o TK ze sporem kompetencyjnym mamy do czynienia, gdy dwa lub więcej centralne konstytucyjne organy państwa uznały się właściwe do rozstrzygnięcia tej samej sprawy ( spór kompetencyjny pozytywny) albo gdy organy te uznały się za niewłaściwe do rozstrzygnięcia określonej sprawy (spór kompetencyjny negatywny).

W sporze kompetencyjnym podlegającym rozstrzyganiu przez Trybunał Konstytucyjny mogą brać udział tylko centralne konstytucyjne organy państwa, a to znaczy, że spierające się organy muszą spełniać dwa warunki: 1) muszą być organami "konstytucyjnymi", a więc ich byt i kompetencja do określonych działań muszą bezpośrednio wynikać z Konstytucji, 2) muszą należeć do kategorii organów "centralnych", co z kolei wyklucza spory pomiędzy organami różnego szczebla w tej samej strukturze organizacyjnej . W konsekwencji spór kompetencyjny, w rozumieniu art. 189 Konstytucji, nie może wystąpić pomiędzy centralnymi organami państwa, z których choćby jeden nie jest organem konstytucyjnym (por. Z. Czeszejko-Sochacki, L. Garlicki, J. Trzciński, Komentarz do ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, Warszawa 1999, s. 176-177). Nie może też wystąpić spór kompetencyjny, w znaczeniu art. 189 Konstytucji, między konstytucyjnymi organami państwa, z których choćby jeden nie jest organem centralnym.( vide postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23.06.2008r. sygn. akt 1/2008).

Z wnioskiem w sprawach dotyczących sporów kompetencyjnych mogą wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego - stosownie do art. 192 Konstytucji - Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałek Sejmu, Marszałek Senatu, Prezes Rady Ministrów, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego i Prezes Najwyższej Izby Kontroli. Organom tym przysługuje legitymacja bierna, a więc zdolność do występowania w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym sporu kompetencyjnego

O ile nie budzi wątpliwości, iż Prezes Rady Ministrów jest centralnym konstytucyjnym organem państwa o tyle Minister Infrastruktury już warunku tego nie spełnia bowiem jego kompetencje wynikają z ustawy z dnia 4.09.1997r" o działach administracji rządowej" ( Dz.U z 2007r., Nr 65, poz. 437 ze zm.) oraz ustawy z dnia 8.08.1996r. "o Radzie Ministrów" ( Dz.U z 2003r. Nr 24, poz. 199 ze zm.) a nadto z Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 216, poz. 1594).

Jednocześnie jego pozycja nie jest równorzędna wobec Prezesa Rady Ministrów w tej samej strukturze organizacyjnej.

Ostatecznie więc zarzut skargi o konieczności wszczęcia przez Prezesa Rady Ministrów sporu kompetencyjnego na podstawie art. 53 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. 1997 r. Nr 102 poz.643 ze zm). należy uznać za chybiony wobec braku spełnienia ustawowych przesłanek dla przyjęcia istnienia takiego sporu.

Powyższe rozważania prowadzą więc do wniosku, iż w sprawie niniejszej mamy do czynienia z kolizją normy art. 65 § 1 kpa oraz art. 19 kpa, w której w ocenie Sądu pierwszeństwo należy przyznać zasadzie wyrażonej w art. 19 kpa.

Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej powoduje nieważność decyzji bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organy z urzędu muszą przestrzegać swojej właściwości.

Właśnie skutek w postaci wydania rozstrzygnięcia dotkniętego kwalifikowaną wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa w przypadku zaakceptowania przez organ wadliwej właściwości, przemawia za przyjęciem tezy, iż w sprawie niniejszej, wobec braku możliwości wdania się w spór kompetencyjny czy też spór o właściwość, zasada wyrażona w art. 19 kpa jest bezwzględnie obowiązującą.

Oceniając merytorycznie argumentację zaprezentowaną przez Prezesa Rady Ministrów w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2009r. a podtrzymaną w zaskarżonym postanowieniu, należy uznać ją za zasadną.

Przedmiotem postanowienia o przekazaniu był wniosek skarżącej spółki o wyłączenie na podstawie art. 25 § 1 pkt 1 kpa Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, a więc centralnego organu administracji rządowej. Zgodnie z art. 10 ustawy o transporcie kolejowym Prezes UTK w rozumieniu przepisów kpa, traktowany jest jak " minister’( art. 5 § 2 pkt 4 kpa). Wobec nie wskazania przez art. 26 § 2 pkt 1 kpa organu właściwego do załatwienia wniosku o wyłączenie, właściwym organem wyższego stopnia będzie organ ustalony na podstawie art. 17 pkt 3 k.p.a., który stanowi, że w stosunku do organów administracji publicznej niebędących organami samorządu terytorialnego albo wojewodami, organami wyższego stopnia będą odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. O tym, które organy pełnią rolę organów wyższego stopnia, rozstrzygają więc ustawy szczególne.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, nadzór nad Prezesem UTK sprawuje minister właściwy do spraw transportu.

Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 216, poz. 1594) w § 1 ust. 2 pkt 4 powierza Ministrowi Infrastruktury kierowanie działem administracji rządowej "transport", ponadto z załącznika do powołanego rozporządzenia wynika, że Prezes UTK jest organem nadzorowanym przez Ministra Infrastruktury.

Z przyczyn wyjaśnionych powyżej zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.