Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 395/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 59 § 1 pkt 2 i 7; art. 64 § 1 pkt 4; art. 64 § 6 i 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz- Wóltańska, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant sekretarz - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi F. S.A. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie) z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Z. [...] w W., w związku z zaległościami D.S. A. (obecnie F. S.A.) z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wszczął postępowanie egzekucyjne, w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...]. od [...] do [...], od [...] do [...].

Odpisy w/w tytułów wykonawczych oraz zawiadomienia o zajęciu egzekucyjnym zostały skutecznie doręczone zobowiązanej Spółce w dniach: [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r., zaś dłużnikom zajętych wierzytelności zawiadomienia doręczono odpowiednio w dniach [...] r, [...]., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r.

Pismem z dnia [...] 2016 r. pełnomocnik Spółki F. S.A., działając na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. wniosła do Dyrektora II O. Z. w W. o umorzenie postępowania egzekucyjnego podnosząc, iż nie jest dopuszczalne prowadzenie egzekucji w sytuacji, gdy obowiązek zapłaty kosztów egzekucyjnych określonych na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. wygasł w konsekwencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016r. sygn. akt SK 31/14. W uzasadnieniu wskazała, że przepis ten został uznany za niezgodny z art. 2 Konstytucji co oznacza, że nie może być stosowany ponieważ nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne.

Postanowieniem z dnia [...] 2016 r. nr [...] Dyrektor II O. Z. w W. odmówił umorzenia postepowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki.

Pismem z dnia [...] 2016 r. pełnomocnik Spółki zaskarżyła w/w postanowienie w całości, wniosła o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

- art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. SK 31/14 poprzez błędne uznanie, że jedynym skutkiem wyroku TK jest powstanie dla ustawodawcy obowiązku podjęcia odpowiednich działań legislacyjnych przy jednoczesnym pominięciu skutku wyroku Trybunału Konstytucyjnego w postaci obalenia domniemania konstytucyjności m.in. przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. i przez przyjęcie, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma charakter zakresowy, podczas gdy użycie w sentencji wyrazów "w zakresie" nie oznacza, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest zakresowy,

- art. 59 § 1 pkt 2 i 7 w zw. z art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. w zw. z art, 190 ust. 1 Konstytucji i wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego poprzez zaniechanie uznania niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz że egzekwowany obowiązek nie powinien był powstać i stać się wymagalnym, a w konsekwencji zaniechanie umorzenia postępowanie egzekucyjnego, mimo, że to działanie stanowiłoby wyraz realizacji przez Dyrektora Z. obowiązku uwzględnienia skutku wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Z. II O. w W. błędnie zinterpretował wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Podkreśliła, że Dyrektor Z. nie uwzględnił wszystkich skutków, jakie wywierają wyroki Trybunału Konstytucyjnego, również wyroki zakresowe i pozornie zakresowe. Podkreśliła, że zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Zdaniem pełnomocnika oznacza to, że stwierdzenie niekonstytucyjności określonego przepisu, a więc obalenie domniemania zgodności z Konstytucją, odnosi się do wszelkich podmiotów prawa, w tym to prawo stosujących: organów, sądów, obywateli także ustawodawcy. Dodatkowo zauważyła, że w art. 190 ust 3 Konstytucji przewidziano skutki wyroków Trybunału Konstytucyjnego specyficzne dla ustawodawcy, a dokładnie - utratę mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów. Jednocześnie pełnomocnik Spółki zauważyła, że Dyrektor Z. II O. w W., skoncentrował się na skutkach wyroku dla ustawodawcy, zaś zapomniał o obowiązku uwzględnienia skutków niniejszego wyroku we własnym zakresie. Tymczasem wyrok Trybunału Konstytucyjnego, mimo niespowodowania utraty mocy art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. obalił domniemanie konstytucyjności tego przepisu i skutek ten jest powszechnie obowiązujący i ostateczny, w szczególności w stosunku do stosujących go organów i sądów. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdziła, iż należałoby uznać że Dyrektor Z. powinien był odmówić zastosowania obowiązujących przepisów (art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a.) w takim zakresie, w jakim niekonstytucyjnie nieobowiązująca norma (maksymalna wysokość opłat za czynności egzekucyjne i opłaty manipulacyjne) znalazły zastosowanie w okolicznościach sprawy. Końcowo zauważyła, że z uwagi na takt. że Skarżąca na zasadzie zawartej umowy ratalnej nr [...] w całości spłaciła w sposób dobrowolny swoje zobowiązania poza postępowaniem egzekucyjnym to nałożenie obowiązku ich zapłaty w maksymalnej wysokości okazało się niekonstytucyjne ze względu na nadmierną represyjność.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie.

Powołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2012 r. sygn. akt II FSK 492/11 wyjaśnił, iż z umorzenia postępowania egzekucyjnego następuje w przypadku pojawienia się przeszkody o trwałym charakterze, która uniemożliwia dalsze jego prowadzenie. Oznacza to, przerwanie toku tego postępowania z powodu niemożności lub niedopuszczalności dalszego jego prowadzenia, ze skutkami w postaci, m. in. uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych (art. 60 ustawy egzekucyjnej). Umorzenie postępowania może nastąpić na wniosek zobowiązanego, wierzyciela lub z urzędu.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. prawidłowe było wskazanie przez organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia 30 września 2016 r., że powoływane przez pełnomocnika Spółki podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w zakresie kosztów egzekucyjnych tak na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., jak i na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. nie wystąpiły w sprawie.

Zauważył, iż Skarżąca uzasadniając wniosek o umorzenie egzekucji administracyjnej jak i zarzuty podniesione w przedmiotowym zażaleniu, przywołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016 r. sygn. akt SK 31/14, który opublikowany został w Dzienniku Ustaw w dniu 16.08.2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1244).

W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji, (1); art 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji. (2); art. 64 § 8 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości obniżenia opłaty, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 tej ustawy i opłaty manipulacyjnej w razie umorzenia postępowania z uwagi na dobrowolną zapłatę egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji,(3); art. 64 § 1 pkt 1-5. 7, 11, 12 i art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłat egzekucyjnych i opłaty manipulacyjnej, nie są niezgodne z art. 217 Konstytucji. (4);

Zatem zdaniem organu z takiego sformułowania sentencji wynika m.in. stwierdzenie, że art. 64 § 1 pkt 4 i art 64 § 6 u.p.e.a., w zakresie, w jakim nie przewiduje maksymalnej wysokości opłat egzekucyjnych i opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. takie ujęcie niekonstytucyjności oznacza niekonstytucyjność pominięcia ustawodawczego.

Pominięcie ustawodawcze jak wskazał to unormowanie niepełne - takie, które z punktu widzenia norm konstytucyjnych cechuje zbyt wąski zakres zastosowania, bądź też, które z uwagi na przedmiot oraz cel regulacji, pomija treści dla niej istotne. Podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że jest on władny do oceny konstytucyjności również z punktu widzenia tego, czy w przepisach aktu normatywnego nie brakuje unormowań, bez których, ze względu na charakter regulacji objętej aktem, może on budzić wątpliwości natury konstytucyjnej. W takim wypadku zarzut niekonstytucyjności może dotyczyć zarówno tego, co ustawodawca w danym akcie unormował, jak i tego, co w akcie tym pominął, choć postępując zgodnie z Konstytucją, powinien był unormować (orzeczenie z dnia 3 grudnia 1996 r. o sygn. K 25/95).

W kontekście powyższego, analizowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 31/14 w swej sentencji zawiera stwierdzenie świadczące o występowaniu pominięcia prawodawczego. Oznacza to, że niekonstytucyjność normy prawnej wynikającej z art. 64 § 1 pkt 4 i art 64 § 6 u.p.e.a., wynika z braku wskazania w tych przepisach górnej granicy stawki opłaty za dokonane zajęcie granicy opłaty manipulacyjnej.

Wskazał też, iż w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego oraz w doktrynie prawa konstytucyjnego przeważa pogląd, że skutkiem stwierdzenia niekonstytucyjności pominięcia prawodawczego jest jedynie zobowiązanie ustawodawcy do dokonania odpowiednich zmian w przepisach objętych kontrolą Trybunału Konstytucyjnego. Wyrok dotyczący pominięcia ma zatem jedynie skutek zobowiązujący, a nie derogujący - nie powoduje on uchylenia niekonstytucyjnego przepisu, lecz obliguje ustawodawcę do uchwalenia odpowiedniej nowelizacji, usuwającej niekonstytucyjną lukę prawną (tam też. A. Kustra. Wznowienie postępowania w następstwie stwierdzenia niekonstytucyjności pominięcia prawodawczego, Skutki wyroków Trybunału Konstytucyjnego, s. 211).

Powołując wyroki z dnia 3 grudnia 1996r., sygn. K 25/95 i z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt SK 41/09, wskazał, iż linia orzecznicza pozwala na postawienie tezy, że skutkiem stwierdzenia pominięcia ustawodawczego w art. 64 § 1 pkt 4 i ar, 64 § 6 u.p.e.a. jest jedynie zobligowanie ustawodawcy do jak najszybszego dokonania odpowiednich zmian w obowiązujących przepisach. Mimo orzeczenia o niezgodności przedmiotu kontroli (art 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a.) z wzorcami kontroli (art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji) ze względu na brak pewnych istotnych treści w kontrolowanym przepisie, nie traci on mocy.

Pismem z dnia [...] 2017 r. F. S.A. .reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze zarzuciła naruszenie:

- art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. SK 31/14 przez błędne uznanie, że jedynym skutkiem Wyroku TK jest powstanie dla ustawodawcy obowiązku podjęcia odpowiednich działań legislacyjnych przy jednoczesnym pominięciu skutku wyroku TK w postaci obalenia domniemania konstytucyjności m.in. przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599);

- art. 59 § 1 pkt 2 i 7 w zw. z art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 upea w zw. z art. 190 ust. 1 Konstytucji i wyrokiem TK przez zaniechanie uznania niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz że egzekwowany obowiązek nie powinien był powstać i stać się wymagalnym, a w konsekwencji zaniechanie umorzenia postępowania egzekucyjnego, minio że to działanie stanowiłoby wyraz realizacji przez organy administracji obowiązku uwzględnienia skutku wyroku TK obalenia domniemania konstytucyjności;

- art. 79 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP przez pominięcie charakteru skargi konstytucyjnej jako instrumentu kontroli konkretnej oraz jej skutków dla skarżącego w wypadku jej uwzględnienia polegających na zmianie ostatecznego rozstrzygnięcia, które okazało się niekonstytucyjne.

Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że wyrok TK z dnia 28 czerwca 2016 r. odnosi skutki na prawidłowość prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie kosztów egzekucyjnych należnych organowi egzekucyjnemu określonych na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Pismem z dnia [...] 2017 r. skarżąca podtrzymała zarzuty, wnioski zawarte w skardze.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy też postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego.

Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Rozpatrując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Umorzenie postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2012 r. sygn. akt II FSK 492/11 umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje w przypadku pojawienia się przeszkody o trwałym charakterze, która uniemożliwia dalsze jego prowadzenie. Oznacza to przerwanie toku tego postępowania z powodu niemożności lub niedopuszczalności dalszego jego prowadzenia, ze skutkami w postaci, m. in. uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych (art. 60 ustawy egzekucyjnej).

W przedmiotowej sprawie, pełnomocnik F. S.A. pismem z dnia [...] r. na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując, iż nie jest dopuszczalne prowadzenie egzekucji w sytuacji, gdy obowiązek zapłaty kosztów egzekucyjnych określonych na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. wygasł w konsekwencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14.

Zauważyć należy, iż powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy tzw. pominięcia prawodawczego. Pominięcia takie polegają na tym, że ustawodawca unormował jakąś dziedzinę stosunków społecznych, ale dokonał tego w sposób niepełny, regulując ją tylko fragmentarycznie.

Wejście w życie przedmiotowego orzeczenia nie powoduje zatem utraty mocy obowiązującej przepisów art. 64 § 1 pkt 4. art. 64 § 6 i art. 64 § 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że przepisy te utraciły walor domniemania konstytucyjności w zakresie, w jakim dotyczą kwestii objętych stwierdzonym przez Trybunał pominięciem prawodawczym.

Zgodnie ze wskazaniami Trybunału interwencja ustawodawcy powinna polegać na określeniu:

1) maksymalnej wysokości opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.;

2) maksymalnej wysokości innych opłat egzekucyjnych, w stosunku do których można wysunąć podobne zarzuty do rozpatrywanych w omawianym orzeczeniu:

3) maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, o której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a.:

4) sposobu obliczania opłat egzekucyjnych i manipulacyjnych w razie umorzenia postępowania w związku z dobrowolną zapłatą egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych.

Tym samym należy uznać, iż nie wystąpiły przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. dające podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z treścią art. 59 § 1 u.p.e.a. postepowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasi z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. (§ 1)

Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. (§2)

W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2§1 pkt 8 i 9, postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadkach określonych w § 1 pkt 4, 6, 7, 9 i 10 oraz w § 2. (§2a)

W przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. (§3)

Postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. (§4)

Art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a wskazuje, iż postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. Niedopuszczalność może być powodowana przesłankami natury podmiotowej , jak i przedmiotowej - prowadzenie egzekucji obowiązku; który w ogóle nie podlega egzekucji administracyjnej (inne niż określone w art. 2, 3, 3a i 4 u.p.e.a.).

W rozpatrywanej sprawie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec Spółki poprzedzone zostało wysłaniem i doręczeniem pisemnych upomnień zawierających wezwanie do wykonania obowiązku, zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postepowania egzekucyjnego. Tym samym niezasadne jest wskazanie, iż obowiązek zapłaty kosztów egzekucyjnych określonych na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. wygasł w całości w konsekwencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r.

Należy też podkreślić, iż wskazane w piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2017 r. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II FSK 1974/16 oraz wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych I SA/Wa GL1442/16, I SA/Lu 854/16, I SA/Wa 951/16, I A/Gd 759/16, I SA/Gl 142/16 dotyczą wysokości kosztów egzekucyjnych, a nie umorzenia postępowania egzekucyjnego, które to postępowania są postępowaniami odrębnymi.

Mając powyższe na względzie uznając, iż nie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego na mocy art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę uznając ją za niezasadną.