Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 392/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Prezydenta W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 7 marca 2011 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazana przez organ, skarga [...] Prezydenta W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] uchylającą punkt III decyzji Prezydenta W. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] i orzekającą, że odszkodowanie za część gruntu nieruchomości o pow. [...] m², z ogólnej powierzchni [...] m², położonej w W. przy ul. [...], oznaczoną hip. [...] dz. [...], zostanie w całości wypłacone przez Prezydenta W. jako organ wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, ze środków Skarbu Państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wskazać należy, że po wniesieniu skargi Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W szczególności Sąd bada, czy skargę wniósł podmiot określony w art. 50 § 1 i § 2 tej ustawy. Zgodnie z w/w przepisem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brał udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zauważyć należy, iż przedmiotem skargi Prezydenta W. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej jest decyzja Wojewody [...] uchylająca pkt III decyzji Prezydenta W. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej z dnia [...] listopada 2010 r. i orzekająca, że odszkodowanie za część gruntu nieruchomości o pow. [...] m², z ogólnej powierzchni [...] m², położonej w W. przy ul. [...], oznaczoną hip. [...] dz. [...], zostanie w całości wypłacone przez Prezydenta W. jako organ wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, ze środków Skarbu Państwa – a nie jak w uchylonym punkcie decyzji pierwszoinstancyjnej przez Marszałka Województwa [...].

Sygn. akt I SA/Wa 392/11

działającego jako organ wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, ze środków Skarbu Państwa. Zatem organ, który wydał decyzję pierwszoinstancyjną, zaskarżył decyzję wydaną w postępowaniu odwoławczym. Wobec czego należy stwierdzić, że skarga ta jest niedopuszczalna, bowiem wniósł ją organ administracji publicznej, a nie podmiot, określony w art. 50 § 1 powołanej ustawy. Przy czym również inne ustawy nie przyznają temu organowi prawa do wniesienia skargi (art. 50 § 2). Odmienna ocena prawna stanowiłaby o bezskuteczności orzeczenia wydanego w toku instancji administracyjnej. W orzecznictwie wskazuje się, iż skarżącym nie może być organ, który w sprawie został powołany do wydania aktu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 67/09). Organ administracji publicznej wydający decyzję (postanowienie) w sprawie administracyjnej nie działa bowiem jako nosiciel interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa i art. 50 § 1 powołanej ustawy, lecz jako podmiot władzy publicznej wykonujący ustawowo przyznane mu kompetencje. Tak więc Prezydent W. w zakresie, w jakim wydaje decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, działa w granicach własnych przyznanych mu ustawowo kompetencji. Skoro na podstawie przepisów art. 4 pkt 9 lit. b¹ w związku z art. 11 ust. 1, 129 ust. 5 i art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami organem właściwym do orzekania w przedmiotowej sprawie w pierwszej instancji był Prezydent W. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej ([...]), to nie można uznać, że organ ten może zajmować różną pozycję - raz organu wydającego decyzję, a następnie podmiotu inicjującego postępowanie sądowoadministracyjne. Jak już wcześniej wskazano stosownie do stanowiska wyrażonego w orzecznictwie powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w drodze postanowienia lub decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło na mocy ustawy czy porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego, zarówno w trybie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017//04 podkreślił, iż włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W

Sygn. akt I SA/Wa 392/11

zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcje organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby. Organ wydając akt administracyjny w pierwszej instancji nie działa bowiem jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej rozpoznający sprawę, na mocy przyznanych mu kompetencji. W konsekwencji powyższego uznać należy, że organ, który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Wobec czego wydanie przez skarżącego w przedmiotowej sprawie decyzji pierwszoinstancyjnej zamyka mu drogę do skutecznego wniesienia skargi sądowoadministracyjnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił przedmiotową skargę