Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 148/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 02 sierpnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Barbara Koś As. sąd. Małgorzata Bejgerowska ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Leśniarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 sierpnia 2006 roku sprawy ze skargi Polskiego Związku Działkowców " A" na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zameldowania oddala skargę /-/ M.Bejgerowska /-/ M.Kosewska /-/ B.Koś


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...]– wydaną na podstawie art. 104 kpa oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 87, poz. 960 ze zm.) – Wójt Gminy S. orzekł o zameldowaniu B. W., M. Ś. i ich syna W. Ś. na pobyt stały w altanie na działce nr [...] przy ulicy [...].

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, iż pismem z dnia [...] B. W. wniosła o zameldowanie jej, ojca jej dziecka i ich małoletniego syna w powyższym lokalu. Przesłuchana w toku postępowania administracyjnego B. W. podała, że zamieszkuje w altanie na terenie Pracowniczego Ogrodu Działkowego "A" od [...]. Oświadczyła, że pracuje w S., a w altanie na działce nr [...] przy ulicy [...] znajduje się jej centrum życiowe, tutaj ma zgromadzony cały swój dobytek. Działka należy do H. Ś. - matki M. Ś. i jako jej użytkownik wyraziła ona zgodę na zamieszkanie wyżej wymienionych na jej terenie.

Organ administracji w dniu [...] przeprowadził wizję w spornym lokalu, w której uczestniczyła wnioskodawczyni. W wyniku wizji ustalono, że B. W. zamieszkuje w altanie bez centralnego ogrzewania (składającej się z jednego pokoju, kuchni i toalety). Na terenie spornej działki znajduje się ujęcie wody i szambo.

Pismem z dnia [...] Prezes Pracowniczego Ogrodu Działkowego "A" poinformował organ pierwszej instancji, że przedmiotowa działka nie może być wykorzystywana do zamieszkania.

W celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących kwestii przebywania B. W., M. Ś. wraz z ich synem W. Ś. w przedmiotowym lokalu zlecono Straży Gminnej ustalenie, czy wyżej wymienieni zamieszkują pod wskazanym adresem. Pismem z dnia [...] Komendant Straży Gminnej poinformował, że na terenie działki nr [...] Pracowniczego Ogrodu Działkowego "A" przebywają B. W., M. Ś. i małoletni W. Ś.

Wyniki wizji lokalowej, zeznania B. W. i potwierdzenie pobytu przez Straż Gminną jako wzajemnie spójne i korelujące ze sobą organ administracji uznał za wystarczający materiał dowodowy do przyjęcia, że wnioskodawczyni wraz z najbliższymi mieszka w spornym lokalu z zamiarem stałego pobytu i orzekł o zameldowaniu B. W., M. Ś. i ich syna W. Ś. w altanie na działce nr [...] przy ulicy [...]. Organ administracji pierwszej instancji podkreślił przy tym, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu.

Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] odwołanie wniósł Prezes Pracowniczego Ogrodu Działkowego "A" żądając jej uchylenia w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz § 12 Regulaminu Pracowniczego Ogrodu Działkowego uchwalonego przez Krajową Radę Polskiego Związku Działkowców w dniu [...] oraz naruszenie prawa procesowego w postaci art. 8, 7, 77 i 80 kpa, czyli zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.

Odwołujący się stwierdził, że organ administracji mimo braku potwierdzenia pobytu, wymaganego przepisem art. 9 ust. 2 a powołanej powyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych dokonał zameldowania B. W., M. Ś. i ich syna W. Ś. w altanie na działce, która zgodnie regulaminem Pracowniczego Ogrodu Działkowego nie może być wykorzystywana do zamieszkania. Odwołujący się wskazał na treść § 12 ust. 2 i 3 tego regulaminu zgodnie, z którym altana na terenie działki nie jest obiektem mieszkalnym, a przebywanie w niej nie może stanowić podstawy do urzędowego potwierdzenia czasowego lub stałego pobytu. W treści odwołania wskazano, że w związku z oświadczeniem użytkownika działki wyrażającego zgodę na zamieszkanie na spornej działce wobec H. Ś. wszczęta zostanie procedura zmierzająca do pozbawienia jej członkostwa w POD "A". Autor odwołania wskazał, że charakter i infrastruktura pracowniczych ogrodów działkowych uniemożliwia ich stałe zamieszkiwanie. Zdaniem odwołującego się organ pierwszej instancji wykazał niekonsekwencję stwierdzając z jednej strony, że nie jest jego rzeczą dokonywanie oceny, czy dany obiekt nadaje się na miejsce pobytu ludzi w rozumieniu prawa budowlanego, a następnie w tej samej decyzji przedstawił wyniki wizji lokalnej, mające wskazywać na możliwość stałego zamieszkiwania w altanie na spornej działce. Odwołujący się podniósł, że zameldowanie wyżej wymienionych osób jako czynność ewidencyjna narusza przepisy obowiązującego prawa w szczególności unormowań statutowych i regulaminowych wydanych na podstawie ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (tekst jednolity: Dz. U. z 1996 r., nr 85, poz. 390 ze zm.). W ocenie skarżącego działanie organu pierwszej instancji zmierza do prawnego usankcjonowania faktu wykorzystywania altany przez użytkownika działki 263 w sposób sprzeczny z przepisami prawa.

Decyzją, nr [...], z dnia [...] Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, iż wnioskodawczyni wraz z konkubentem i ich synem mieszka w spornym lokalu, więc dokonanie czynności jaką jest fakt zarejestrowania zameldowania w miejscu, gdzie przebywa i deklaruje zamiar dalszego pobytu jest potwierdzeniem istniejącego stanu faktycznego.

Organ rozpatrujący wniosek o zameldowanie w oparciu o art. 47 ust. 2 powołanej wcześniej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązany był do ustalenia, czy zostały kumulatywnie spełnione przesłanki, opisane w art. 9 ust. 2a tej samej ustawy, warunkujące zameldowanie, tj. przebywanie w lokalu i posiadanie na formularzu meldunkowym potwierdzenie tego faktu.

W rozpatrywanej sprawie, zdaniem organu drugiej instancji, przesłanki te zostały spełnione, albowiem B. W. wraz z bliskimi mieszka i deklaruje zamiar dalszego pobytu w spornym lokalu, mimo braku potwierdzenia na formularzu meldunkowym faktu pobytu przez użytkownika wieczystego gruntów położonych w S.L., który jednocześnie temu nie zaprzecza. Wobec spełnienia wymogów zawartych w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zaistniały podstawy prawne do uwzględnienia wniosku o zameldowanie wyżej wymienionych osób.

Brak podpisu osoby uprawnionej na formularzu meldunkowym, a tym samym brak potwierdzenia pobytu zainteresowanych w spornym lokalu, nie może być brany pod uwagę w sytuacji, gdy B. W. wraz z najbliższymi w lokalu tym faktycznie zamieszkuje. Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób. Przepisy o ewidencji ludności w pierwszym rzędzie pełnią zatem funkcję rejestracyjną, co oznacza, iż zameldowanie następuje głównie po to, by w interesie państwa rejestrować miejsce faktycznego pobytu obywateli.

Natomiast problematyka związana z istniejącym sporem pomiędzy użytkownikiem wieczystym gruntów położonych przy ulicy [...] a użytkownikami działki nie stoi na przeszkodzie w załatwieniu spraw meldunkowych.

Kwestie orzekania o charakterze terenu, na którym znajduje się obiekt, w którym ma nastąpić zameldowanie oraz o charakterze obiektu i możliwości wykorzystywania go na pobyt stały lub czasowy ludzi należą do właściwości innych organów administracji publicznej i są rozpatrywane w innym trybie.

W konkluzji organ drugiej instancji uznał, że okoliczności stanu faktycznego zostały wyjaśnione i udowodnione.

Pismem z dnia [...] Prezes Pracowniczego Ogrodu Działkowego " A " w zaskarżył decyzje Wojewody i Wójta Gminy S. w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o ich uchylenie. W treści skargi skarżący powtórzył część zarzutów zawartych w odwołaniu. Skarżący podkreślił, że użytkowanie altan na terenie ogrodów działkowych nie podlega przepisom prawa budowlanego i kontroli organów nadzoru budowlanego. Tymczasem lokal w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych powinien spełniać wymagania określone dla pomieszczeń mieszkalnych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.). Nie jest przy tym kompetencją organu ewidencji ludności badanie we własnym zakresie, czy obiekt, w którym ma nastąpić zameldowanie odpowiada warunkom technicznym dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, bowiem wiążące w omawianym zakresie jest wyłącznie stanowisko organu nadzoru budowlanego wyrażone w formie przewidzianej przepisami prawa budowlanego, które w niniejszej sprawie nie mogło mieć miejsca.

Wskazując na przytoczone wyżej przepisy prawa skarżący zarzuca, że przystąpienie przez osoby wymienione w zaskarżonej decyzji do użytkowania altany w pracowniczym ogrodzie działkowym jako obiektu mieszkalnego nie było prawem dozwolone i tym samym nie jest zgodny z prawem stały pobyt w niej ludzi, a legalizację takiego pobytu w postaci decyzji o zameldowaniu należy również uznać za sprzeczną z prawem.

Niezależnie od powyższego skarżący podnosi, że w myśl art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dla zameldowania na pobyt stały niezbędne jest zamieszkanie pod oznaczonym adresem. Zdaniem skarżącego adres wskazany w decyzji organu pierwszej instancji nie odpowiada wymogom powyższej ustawy jako adres zameldowania, albowiem Pracowniczy Ogród Działkowy "A " zajmuje obszar [...] podzielony na [...] działek i na większości znajdują się altany. Wskazany w decyzji o zameldowaniu adres przy ulicy [...] jest adresem dla całej nieruchomości, a nie adresem konkretnego obiektu przy tej ulicy.

Zdaniem skarżącego, nie konkretyzuje oznaczenia adresu w niniejszej sprawie wskazanie dodatkowo numeru działki ([...]) użytkowanej przez wnioskodawczynię B. W., który nie jest tożsamy z numerem lokalu w rozumieniu cytowanej ustawy. Numer działki, nadany dla celów wewnętrznych przez właściwy organ Polskiego Związku Działkowców w pracowniczym ogrodzie działkowym, nie może być także uznany za numer porządkowy domu, skoro tryb ustalania numerów porządkowych i właściwe do tego organy wynikają z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 100 poz. 1086 ze zm.). Mając na uwadze opisane okoliczności skarżący twierdzi, że zameldowanie nie nastąpiło pod oznaczonym adresem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i powołując się na argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

W piśmie z dnia [...] uzupełniającym skargę Prezes Pracowniczego Ogrodu Działkowego "A" podniósł, że zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. nr 169 poz. 1419) zamieszkiwanie na działce jest wykluczone. Zameldowanie osób zamieszkujących jest, zdaniem skarżącego, legalizacją łamania tego przepisu prawa. Ponadto zarzucone zostało naruszenie przez organy administracji praw procesowych strony poprzez niezawiadomienie zarządu POD "A" o wizji lokalnej w toku postępowania oraz niezawiadomienie o prawie zapoznania się z materiałami sprawy. Wskazano także, iż występujący z wnioskiem o zameldowanie nie posiadają żadnego tytułu prawnego do użytkowania działki na terenie ROD "A" w S.L.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 - 3 tej ustawy wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, stwierdzi wady, będące przyczynami wznowienia postępowania, stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu tego rodzaju naruszeń prawa zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. zarzucić nie można.

Materialno - prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 87, poz. 960 ze zm.). Według art. 10 ust. 1 tej ustawy osoba przebywająca pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby jest zobowiązana zameldować się pod tym adresem na pobyt stały lub czasowy. Zgodnie natomiast z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy – obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonych decyzji i rozpatrywanym w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01) orzekającym o niezgodności z Konstytucją art. 9 ust. 2 ustawy – właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu byli zobowiązani do potwierdzenia faktu pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące w tym lokalu. Zameldowanie na pobyt stały stanowi zatem czynność materialno – techniczną, uwarunkowaną kumulatywnym spełnieniem dwóch przesłanek w postaci faktycznego przebywania w danym lokalu osoby zgłaszającej zameldowanie oraz potwierdzenia tego pobytu, dokonanego przez właściciela lokalu lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do niego.

W myśl art. 47 ust. 1 powołanej powyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Ustęp 2 tego przepisu stanowi, że jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy.

Dla wydania takiego rozstrzygnięcia konieczne jest przeprowadzenie stosownego postępowania administracyjnego zgodnego z naczelnymi zasadami takiego postępowania, którymi są zasada praworządności określona w art. 6 kpa, zasada prawdy obiektywnej określona w art. 7 kpa, która nakłada na organy prowadzące postępowanie, obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy oraz zasada czynnego udziału strony w postępowaniu określona w art. 10 kpa, zgodnie z którą organ administracji zobowiązany jest zagwarantować stronie czynny udział w każdym stadium postępowania oraz zagwarantować stronie przed wydaniem decyzji możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W rozpatrywanej sprawie zasadnie organy administracji przyjęły, iż w celu pozytywnego załatwienia wniosku B. W. w przedmiocie zameldowania na pobyt stały w altanie na działce nr [...] przy ulicy [...] konieczne jest ustalenie w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego, czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w szczególności czy wnioskodawczyni wraz z najbliższymi zamieszkuje we wskazanym we wniosku lokalu z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w tym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów.

Po przeanalizowaniu akt administracyjnych przedmiotowej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia powyżej przytoczonych przepisów prawa materialnego, albowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że B. W. wraz z najbliższymi faktycznie zamieszkuje we wskazanym miejscu stałego pobytu od maja 2003 r. Fakt zamieszkania B. W., M. Ś. i ich syna W. Ś. w altanie na spornej działce potwierdziła zarówno wnioskodawczyni w swoich zeznaniach, jak i Straż Gminna w piśmie z dnia [...] oraz wyniki wizji lokalnej. Ponadto, co istotne okoliczność ta na żadnym etapie postępowania administracyjnego, jak również w skardze nie była kwestionowana.

W kwestii braku potwierdzonych uprawnień przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt K 20/01). W wyroku z dnia 27 maja 2002 r. Trybunał stwierdził niezgodność art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, obowiązek meldunkowy jest instytucją wynikająca z konstytucyjnej klauzuli porządku publicznego, mającą jednocześnie związek z ochroną praw i interesów jednostki. Organ prowadzący ewidencję jest zobowiązany do gromadzenia informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób, a nie do rejestracji uprawnień do lokalu. Przepis wymagający dla dokonania czynności meldunkowej potwierdzenia uprawnień został uznany za sprzeczny z konstytucyjną (art. 52 Konstytucji RP), zasadą swobodnego poruszania się po Rzeczypospolitej Polskiej oraz swobodnego wyboru miejsca zamieszkania i pobytu. Organy ewidencyjne nie są zatem uprawnione - w związku z powołanym powyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. - do badania tytułów prawnych do zamieszkiwania w określonym miejscu.

Wobec powyższego, wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów art. 9 ust. 2a powołanej wcześniej ustawy o ewidencji ludności i dowodach z uwzględnieniem faktu utraty z dniem 19 czerwca 2002 r. mocy obowiązującej przepisu art. 9 ust. 2 (wobec jego niekonstytucyjności).

Kwestie orzekania o charakterze terenu, na którym znajduje się obiekt, w którym ma nastąpić zameldowanie, oraz o charakterze obiektu-altany i możliwości wykorzystywania jej na pobyt stały lub czasowy ludzi należą do innych organów administracji publicznej i są rozpatrywane w innym trybie. Organy administracyjne nie naruszyły zatem ustawowych kompetencji przeprowadzając wizję lokalną, której celem było jednoznaczne potwierdzenie miejsca pobytu wnioskodawczyni.

Nie jest bowiem rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności dokonywanie oceny, czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego lub prawa zagospodarowania przestrzennego i uzależnianie od tej oceny możliwości zameldowania (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Łd 1963/00, OSP 2003/5/69).

Przepis art. 52 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że każdemu zapewnia się wolność poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wyboru miejsca zamieszkania i pobytu.

Wolności, o których mowa, mogą podlegać ograniczeniom ustawowym, ale nie ograniczeniom dowolnym. O zameldowaniu lub odmowie zameldowania, w razie wątpliwości, muszą decydować przesłanki wywodzone z przepisów ustawy o ewidencji ludności. Stąd, wbrew zarzutom skarżącego, niemożliwe jest zastosowanie przez organy ewidencyjne art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. nr 169 poz. 1419), który wyklucza przeznaczenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. W takim bowiem przypadku Polski Związek Działkowców i Pracownicze Ogrody Działkowe dysponują instrumentami koniecznymi do wyegzekwowania od użytkowników działek sposobu ich użytkowania zgodnego z powołaną powyżej ustawą. Organy administracji nie mogą w tym zakresie zastępować organów związku działkowców poprzez odmowę zameldowania.

W myśl przepisu art. 9b ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje pod oznaczonym adresem. Adres określa się przez podanie w gminach, które uzyskały status miasta - nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu, nazwy województwa oraz kodu pocztowego, a w innych gminach - nazwy miejscowości, numeru domu i lokalu, nazwy gminy, nazwy województwa, kodu pocztowego oraz nazwy ulicy, jeżeli w miejscowości występuje podział na ulice. Bezspornym jest, że B. W. wraz z najbliższymi przebywa w altanie nr 263 na działce rekreacyjnej przy ulicy [...]. Zatem adres ten, jako zawierający niezbędne elementy, jest oznaczony w rozumieniu powołanych wyżej przepisów (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Łd 1963/00, OSP 2003/5/69).

Istotę ewidencji ludności stanowi gromadzenie informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób. Chodzi przy tym o to, by dane te odpowiadały stanowi faktycznemu. Skoro, więc niekwestionowaną okolicznością w niniejszej sprawie jest pobyt wnioskodawczyni w altanie na spornej działce, to jej zameldowanie jest odzwierciedleniem stanu faktycznego.

Zamieszkiwanie w danym lokalu oznacza, że interesy życiowe danej osoby na trwałe związane były z danym lokalem, choćby nawet przez czas dłuższy w lokalu tym nie zamieszkiwała z różnych przyczyn życiowych (patrz wyrok WSA w Warszawie, z dnia 2 listopada 2004 r., sygn. akt I SA 3199/02, LEX nr 155903).

W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji trafnie wskazano, że obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego lub czasowego, wynikający z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w lokalu. Osoba przybywająca do określonego lokalu winna w wykonaniu obowiązku meldunkowego w odpowiednim czasie zgłosić właściwemu organowi dane wymagane do zameldowania w nowym miejscu pobytu.

W ocenie Sądu organy pierwszej i drugiej instancji ustaliły w sposób jednoznaczny spełnienie przesłanek koniecznych do zameldowania w niniejszej sprawie.

Zgodnie z treścią art. 7 kpa obowiązkiem organów administracji publicznej jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ramach realizacji tego obowiązku zobowiązane są one w myśl art. 77 § 1 kpa w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz zgodnie z art. 80 kpa dokonać oceny, czy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały udowodnione. Odnosząc powyższe spostrzeżenia do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że organy administracji obu instancji uczyniły zadość ciążącym na nich obowiązkom. Przeprowadziły bowiem niezbędne postępowanie dowodowe, przy uwzględnieniu bezspornego faktu pobytu B. W. wraz z najbliższymi na terenie spornej nieruchomości.

Ze względu na te okoliczności, Sąd uznał, za nietrafny zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w analizowanej sprawie.

Zdaniem Sądu, organy administracyjne dokonały wnikliwej oceny zebranego, w toku prowadzonego przez nie postępowania, materiału dowodowego, albowiem wskazały w uzasadnieniach decyzji, dlaczego pewne dowody uznano za wiarygodne, a innym odmówiono waloru wiarygodności i mocy dowodowej, nie naruszając dodatkowo przepisu art. 107 § 3 kpa.

Bezspornym jest, że organ administracji winien również przeprowadzić postępowanie zgodnie z wymogami procesowymi w sposób zapewniający stronom czynny udział w każdym stadium postępowania.

W tym zakresie Sąd dostrzega naruszenie przez organy administracyjne obowiązku zapewnienia stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu i umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, wynikającego z art. 10 kpa, poprzez niezawiadamienie o wizji lokalnej, o prawie zapoznania się z aktami sprawy i zgłaszania własnych wniosków dowodowych przed organem pierwszej i drugiej instancji. Niemniej w ocenie Sądu uchybienie to choć istotne, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, albowiem pełnomocnik Pracowniczego Ogrodu Działkowego "A" uczestniczył aktywnie w czynnościach dokonywanych w trakcie postępowania, jego stanowisko w sprawie zostało przedstawione w decyzjach obu instancji, które zostały mu doręczone. Wprawdzie udział w wizji lokalnej był niewątpliwie uprawnieniem skarżącego, jednak brak tego udziału nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w szczególności, gdy zważy się, że wynik tej wizji, czyli fakt pobytu wnioskodawczyni wraz z bliskimi nie był przez żadną ze stron kwestionowany.

Sąd zauważa również, że organy obu instancji nie doręczyły wydanych przez siebie decyzji M. Ś. i nie zrealizowały wobec wszystkich stron postępowania obowiązków wynikających z art. 10 kpa. Nie umniejszając wagi tego uchybienia, nie sposób zaliczyć go do kategorii bezwzględnie dyskwalifikujących zaskarżone decyzje z obrotu prawnego, albowiem nie miał on wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie, tym bardziej, że wynik sprawy uwzględnia wniosek stron.

W zakresie naruszeń prawa procesowego Sąd nie może pominąć, że przeprowadzona w toku postępowania administracyjnego w dniu [...] wizja lokalna została odzwierciedlona w formie notatki urzędowej zamiast formy protokołu przewidzianej w art. 67 § 1 kpa. Prowadząc postępowanie dowodowe, organ administracji zobowiązany jest do utrwalenia czynności tego postępowania w formie pisemnej. Stosownie do treści przepisu art. 67 § 1 kpa organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z danej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie.

Nie ulega wątpliwości, że w analizowanej sprawie czynność wizji lokalnej i jej wyniki miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednak ani fakt przeprowadzenia tej czynności, ani jej wynik nie był na żadnym etapie postępowania administracyjnego, ani sądowego podważany, a jest to jeden z podstawowych dowodów w sprawie. W tej sytuacji brak jest podstaw do negowania tego dowodu z przyczyn jedynie formalnych, czyli sporządzenia dokumentu w formie pisemnej notatki urzędowej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpatrywanej skargi i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

/-/M. Bejgerowska /-/ M. Kosewska /-/ B. Koś Za nieobecnego Sędziego

/-/B.Koś

J.Pd.