Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2683/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 43, art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Bożena Popowska Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 546/12 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 546/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. W. na postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], nakazał M. W. "rozbiórkę budynku usługowego wykonanego na działce nr [...] obr. [...] położonej w Z. w rejonie ul. [...]".

W toku postępowania administracyjnego M. W. ustanowił pełnomocnika w osobie W. S. Na adres pełnomocnika wysłano decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. Ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że doręczyciel zakreślił wyraz "domownik" oraz umieścił nieczytelny skrót nad adnotacją o zobowiązaniu się do oddania przesyłki adresatowi, a także znajduje się czytelna data pozostawienia przesyłki domownikowi – 11 stycznia 2012 r.

Od decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżący, za pośrednictwem swojego pełnomocnika W. S, złożył w dniu 30 stycznia 2012 r. odwołanie do M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 134 w zw. z art. 123 K.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) stwierdził, że odwołanie M. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] stycznia 2012 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 K.p.a.

W uzasadnieniu postanowienia MWINB podał, że warunkiem skutecznego wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. została doręczona W. S. – pełnomocnikowi inwestora M. W. – w dniu 11 stycznia 2012 r. Decyzja ta, wobec nieobecności adresata, została zgodnie z art. 43 K.p.a. doręczona za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi. Wobec powyższego odwołanie od decyzji dnia [...] stycznia 2012 r. strona mogła złożyć najpóźniej w dniu 25 stycznia 2012 r.

Odwołanie zostało złożone przez pełnomocnika strony bezpośrednio na dziennik podawczy organu I instancji w dniu 30 stycznia 2012 r. Zatem zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. Wskazano, że strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W świetle powyższego odwołanie zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego terminu. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 134 K.p.a. w zw. z art. 129 § 2 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu.

Podkreślono, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji która korzysta z wynikającej z art. 16 K.p.a. zasady trwałości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożył M. W., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

2) art. 43 K.p.a. poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia aktu administracyjnego stronie postępowania, pomimo że decyzja administracyjna nie została doręczona pełnomocnikowi strony postępowania, ani żadnej z osób wskazanych w tym przepisie, zatem nie sposób przyjąć, że doszło do skutecznego doręczenia, a w konsekwencji przyjąć domniemania zastępczego doręczenia decyzji.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2012 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja rozbiórkowa nie została doręczona bezpośrednio pełnomocnikowi skarżącego. Została doręczona osobie, która mieszka w domu obok, osobie która nie prowadzi z byłym pełnomocnikiem skarżącego wspólnego gospodarstwa domowego, ani nie jest domownikiem byłego pełnomocnika. Ponadto osoba, której doręczono decyzję nie podjęła się doręczenia adresatowi korespondencji. Istotnym jest również, że nie powiadomiono adresata (pełnomocnika skarżącego) – zgodnie z wymogiem zawartym w art. 43 K.p.a. – o doręczeniu zastępczym poprzez pozostawienie w skrzynce lub na drzwiach adresata informacji o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy.

Mając na uwadze treść art. 43 K.p.a., który uzależnia skuteczność doręczenia zastępczego od "podjęcia się oddania pisma adresatowi" – czego osoba odbierająca decyzję nie zrobiła, jak również nie "zawiadomiono adresata" o doręczeniu zastępczym należy przyjąć, że do skutecznego doręczenia nie doszło w terminie przyjętym przez organ. Nie można zatem wywodzić negatywnych skutków dla strony niniejszego postępowania w sytuacji, w której adresat decyzji nie otrzymał jej w dniu przyjętym przez organ.

W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie we wskazanym na wstępie wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r., II SA/Kr 546/12, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i orzekł w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Wyjaśnił, że stosownie do art. 40 § 2 K.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. M. W. ustanowił swoim pełnomocnikiem W. S. Tym samym wszystkie pisma organu, w tym również decyzje winny być doręczane pełnomocnikowi i to wobec pełnomocnika stosuje się zasady doręczania pism, uregulowane w szczególności w art. 42-47 K.p.a.

Z akt sprawy wynika, że organ I instancji skierował swoją decyzje do W. S. pod prawidłowy adres (ul. [...], K.). Pisma tego jednak nie doręczono bezpośrednio adresatowi. W takiej sytuacji zastosowanie winien znaleźć art. 43 K.p.a. Zgodnie z tym artykułem, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Tym samym z powołanej regulacji wynikają wyraźne obowiązki doręczyciela przesyłki: po pierwsze – doręczyć można przesyłkę tylko za pokwitowaniem; po drugie – doręczyć można przesyłkę tylko dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli te osoby "podjęły się", czyli zobowiązały się do oddania pisma adresatowi; po trzecie – jeżeli osobą zobowiązującą się do oddania pisma adresatowi jest sąsiad lub dozorca domu, doręczyciel musi pozostawić o tym informację adresatowi poprzez umieszczenie zawiadomienia o odebraniu tej przesyłki przez sąsiada lub dozorcę domu w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Z potwierdzenia doręczenia wynika, że doręczyciel doręczył przesyłkę domownikowi, i na potwierdzeniu doręczenia doręczyciel zakreślił słowo "domownikowi". Zgodnie z powołanym art. 43 K.p.a. doręczenie zastępcze będzie skuteczne tylko wtedy, kiedy korespondencję odbierze dorosły domownik adresata i tylko taki domownik adresata, który podejmie się oddać przesyłkę adresatowi. Wprawdzie na formularzu przesyłki nie ma odręcznej adnotacji o zobowiązaniu się domownika do oddania przesyłki adresatowi, ale formularz nie przewiduje dokonania takiej adnotacji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akr II OSK 2070/10, opub. w LEX nr 1121199 zawarł stanowisko, że nawet brak takiej odręcznej adnotacji o zobowiązaniu się domownika do przekazania przesyłki adresatowi nie stanowi przeszkody przed przyjęciem, że doszło do skutecznego doręczenia przesyłki w świetle art. 43 K.p.a. Sąd ten przyjął, że dla skutecznego doręczenia pisma wystarczy, aby na podpisywanym przez domownika potwierdzeniu odbioru pisma znajdowała się informacja, że doręczenie następuje, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi.

Tym samym skoro doręczyciel zaznaczył na dowodzie doręczenia rubrykę wskazującą na doręczenie przesyłki domownikowi i nad informacją o zobowiązaniu się osoby odbierającej przesyłkę do przekazania jej adresatowi widnieje podpis (aczkolwiek nieczytelny), to należy uznać, że zasadnie organ odwoławczy mógł stwierdzić skuteczność doręczenia w trybie art. 43 K.p.a.

Sąd nie uznał za wiarygodną informację skarżącego, że przesyłkę tą odebrał sąsiad, ponieważ nie ma ona odzwierciedlenia w potwierdzeniu doręczenia przesyłki. Doręczyciel ani nie zaznaczył, że przesyłkę wręczył sąsiadowi, ani nie zaznaczył, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki u sąsiada umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata lub, gdy to nie było możliwe, w drzwiach mieszkania adresata. Tym samym brak byłoby podstaw do przyjęcia, że przesyłkę zawierającą decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2012 r. doręczyciel pozostawił sąsiadowi.

Co istotne w odwołaniu sam skarżący nie wskazał, kto tę przesyłkę odebrał. Skoro, jak twierdzi skarżący, przesyłkę odebrał sąsiad, to w tej sprawie sam skarżący winien tą okoliczność w jakikolwiek sposób przynajmniej uprawdopodobnić. Sam skarżący najlepiej wie, kto jest jego sąsiadem. Powoływanie się na okoliczność odebrania przesyłki bez sąsiada dopiero w skardze dodatkowo uniemożliwiała dokonania oceny tej okoliczności przez organ odwoławczy. W ocenie sądu skarżący powinien, jeżeli rzeczywiście przesyłkę odebrałby sąsiad, w pierwszej kolejności ustalić datę odebrania tej przesyłki i w razie stwierdzenia przekroczenia terminu – jednocześnie z odwołaniem złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Żadnych tych jednak czynności skarżący nie podjął.

Tym samym zasadnie M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził skuteczne doręczenie decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2012 r. w dniu 11 stycznia 2012 r. domownikowi pełnomocnika skarżącego. Postanowienie wydane na podstawie art. 134 K.p.a. nie narusza więc przepisów postępowania (art. 43 K.p.a.) w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 czerwca 2012 r., II SA/Kr 546/12, wniósł M. W. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy w toku postępowania administracyjnego przepisów:

- art. 7, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

- art. 43 K.p.a. poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia aktu administracyjnego stronie postępowania, pomimo że decyzja administracyjna nie została doręczona pełnomocnikowi strony postępowania, ani żadnej z osób wskazanych w tym przepisie, zatem nie sposób przyjąć, iż doszło do skutecznego doręczenia, a w konsekwencji przyjąć domniemania zastępczego doręczenia decyzji.

Wobec powyższego skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono między innymi, że Sąd Wojewódzki błędnie przyjął za organami, iż termin 11 stycznia 2012 r. jest dniem, w którym doręczono pełnomocnikowi skarżącego decyzję nakazującą rozbiórkę budynku. Organ przyjął, iż decyzja ta została doręczona skutecznie w trybie art. 43 K.p.a. (tzw. doręczenie zastępcze). Nie są to twierdzenia mające potwierdzenie w stanie faktycznym.

Decyzja rozbiórkowa nie została doręczona bezpośrednio pełnomocnikowi skarżącego, ponadto nie powiadomiono adresata (pełnomocnika skarżącego) – zgodnie z wymogiem zawartym w art. 43 K.p.a. – o doręczeniu zastępczym poprzez pozostawienie w skrzynce lub na drzwiach adresata informacji o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy. Mając na uwadze treść art. 43 K.p.a., który uzależnia skuteczność doręczenia zastępczego od podjęcia się oddania pisma adresatowi, jak również "zawiadomienia adresata" o doręczeniu zastępczym należy przyjąć, że do skutecznego doręczenia nie doszło w terminie przyjętym przez organ. Nie można zatem wywodzić negatywnych skutków dla strony niniejszego postępowania w sytuacji, w której adresat decyzji nie otrzymał jej w dniu przyjętym przez organ.

Błędnie Sąd I instancji przyjął, iż to "domownik" odebrał korespondencję przesłaną do byłego pełnomocnika skarżącego. Fakt, że listonosz zakreślił słowo "domownikowi" na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie przesądza o tym, że to właśnie domownik odebrał przesyłkę. W. S. nie zamieszkuje z osobą, której podpis znajduje się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Niezrozumiałym też jest dlaczego listonosz doręczający przesyłkę osobie, która nie była jej adresatem wskazał, że doręcza ją "domownikowi".

Nie sposób przyjąć, iż przesyłka została doręczona adresatowi, czy też domownikowi adresata w sytuacji, gdy nawet nie wiadomo komu ona został doręczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwraca uwagę na fakt, że podpis rzekomego "domownika" jest nieczytelny uznając, że nie ma to znaczenia dla niniejszej sprawy. Nie sposób się z tą konstatacją zgodzić, albowiem nie można przyjąć, że przesyłka została doręczona, w sytuacji gdy nie wiadomo komu. Jeżeli już przyjmuje się, że przesyłka została doręczona w sposób skuteczny, to takie zdarzenie winno być weryfikowalne. Przez złożenie parafki na tzw. awizie, bez określenia w sposób czytelny imienia i nazwiska osoby odbierającej przesyłkę nie sposób ustalić kto ją odebrał, a jeżeli nie wiadomo kto ją odebrał, to nie można uznać, że została doręczona.

Przyjęcie, iż nieczytelny podpis osoby nieznanej z imienia i nazwiska wystarczy do uznania, że przesyłka została w sposób skuteczny doręczona nie pozwala stronie skarżącej na przedstawienie przeciwdowodu i podjęcia skutecznej obrony.

Sąd I instancji zarzuca skarżącemu, iż nie wskazał sąsiada, który odebrał przesyłkę. Skarżący nie mógł wskazać sąsiada, albowiem nie wie który z nich przesyłkę odebrał.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została udzielona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Skarga kasacyjna została oparta na drugiej podstawie kasacyjnej i zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. i art. 43 K.p.a.

Przepis art. 43 K.p.a. stanowi, że "W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania."

Z adnotacji doręczyciela znajdującej się na potwierdzeniu odbioru decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] stycznia 2012 r. wynika, że decyzja została odebrana przez domownika W. S. – pełnomocnika M. W. – w dniu 11 stycznia 2012 r., przy czym przesyłka została nadana na poprawny adres pełnomocnika. "Pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może wprawdzie zostać obalone" (zob. wyrok NSA z dnia 12.12.2008 r., II GSK 555/08, LEX nr 526569). Jednak, jak wyjaśnił dalej w powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, co skład orzekający w niniejszej sprawie w całości akceptuje, ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia spoczywa na zainteresowanym. Zasada prawdy obiektywnej – ustanowiona w art. 7 K.p.a. i dodatkowo realizowana unormowaniem zawartym w art. 77 § 1 K.p.a. – kształtuje całe postępowanie, ale z kilkoma wyjątkami. Jednym z nich jest ciężar obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, jakim jest pocztowy dowód doręczenia, który spoczywa na osobie zainteresowanej. W tym zakresie regulacje przewidziane w art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nie znajdują zastosowania. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Już bowiem w wyroku z dnia 20 stycznia 1999 r., III SA 1594/98, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, co oznacza, że stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jest oczywiście możliwe przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych (art. 76 § 3 kpa), ale należało mieć na uwadze, że również w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne" (LEX nr 44831).

Skarżący kasacyjnie nie "przełamał" natomiast domniemania prawdziwości danych znajdujących się na potwierdzeniu odbioru decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2012 r. W szczególności zauważyć należy, że pełnomocnik strony W. S. składając odwołanie w żaden sposób nie kwestionował, że decyzja została mu przekazana i jest oczywiste, że składając odwołanie znał jej treść. Musiał więc znać dane osoby, która przekazała mu decyzję. Jeśli osoba ta nie była jego domownikiem, jak zaznaczono to na potwierdzeniu odbioru, i miało to wpływ na termin przekazania decyzji pełnomocnikowi strony, to ciężar wykazania tego typu okoliczności (zaprzeczających treści dokumentu urzędowego) spoczywał na stronie i jego pełnomocniku.

Tymczasem twierdzenia skarżącego kasacyjnie, że osobą, która odebrała przesyłkę był sąsiad pełnomocnika, a nie domownik, nie zostały w żaden sposób potwierdzone, a zatem w żaden sposób nie zostały udowodnione ani nawet uprawdopodobnione okoliczności, które mogłyby zaprzeczać treści dokumentu urzędowego.

Jeśli więc przyjmiemy jako prawdziwą (gdyż nie zakwestionowaną przez zainteresowanego) treść potwierdzenia odbioru decyzji, z której wynika, że przesyłkę odebrał w dniu 11 stycznia 2012 r. domownik adresata przesyłki, to nie było konieczności pozostawiania zawiadomienia o tym fakcie w oddawczej skrzynce pocztowej lub w drzwiach mieszkania. Ten ostatni wymóg dotyczy tylko przesyłek doręczanych zastępczo za pośrednictwem sąsiada lub dozorcy domu. Doręczenie należało więc uznać za skuteczne.

Skoro więc zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.