Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 762/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 145, art. 174, art. 175 par. 1 i 3, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Juliusz Antosik, Sędzia NSA (del.) Grażyna Jarmasz, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1189/06 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 1999 r. i październik 2001 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od H. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 900 zł (słownie: dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1189/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę H. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 maja 2006 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 1999 r. i październik 2001 r.

Z akt sprawy wyłania się następujący przebieg postępowania. Wyrokiem z dnia 3 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wr 61/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 5 grudnia 2003 r. w przedmiocie określenia H. B. zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: maj 1999 r., luty, lipiec i październik 2000 r. oraz sierpień i październik 2001 r. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby Skarbowej - decyzją z dnia 22 maja 2006 r. - uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące: luty, lipiec i październik 2000 r. oraz sierpień 2001 r. Tą samą decyzją utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1999 r. w kwocie 1.586,- zł i za październik 2001 r. w kwocie 4.327,- zł. Powyższą decyzję w części dotyczącej zobowiązania za maj 1999 r. i październik 2001 r. zaskarżył podatnik skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji podał, że przeprowadzone przez Urząd Skarbowy postępowanie podatkowe wykazało, że Skarżący, nie będący zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, w latach 1999-2001 dokonał sprzedaży w kraju sześciu samochodów osobowych, z czego pięć sprowadzonych było z zagranicy i jeden zakupiony w kraju. Poza wskazanym wyżej okresem Skarżący sprzedał jeszcze dwa samochody w 1998 r. i jeden w 2002 r. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy, a także okoliczności stanu faktycznego pozwalały stwierdzić, że samochody nie zostały nabyte dla celów prywatnych. Za taką oceną, zdaniem organu II instancji, przemawia dodatkowo ilość oraz częstotliwość sprzedaży samochodów, a także krótki okres między ich nabyciem a sprzedażą. Okoliczności te wskazują, że samochody nabywane były z zamiarem ich dalszej odsprzedaży we własnym imieniu i na własny rachunek. Dokonanej oceny nie zmienia to, że Skarżący nie dokonał zgłoszenia prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie handlu samochodami, nie dokonał rejestracji dla celów podatku od towarów i usług, nie składał miesięcznych deklaracji podatkowych, nie obliczał i nie wpłacał podatku należnego oraz nie prowadził ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Rozpoznając skargę na powyższe rozstrzygnięcie podatkowego organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga, nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd zaznaczył, że rozpoznając sprawę związany był wcześniejszym, prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 61/04, w którym przesądzono kwestię statusu Skarżącego jako podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT. W tym wcześniejszym wyroku Sąd podzielił stanowisko organów w kwestii opodatkowania dokonywanych przez podatnika czynności sprzedaży spornych samochodów - uznając je za czynności objęte art. 2 ustawy, zaś jedyną przyczyną uchylenia zaskarżonej wówczas decyzji było niezastosowanie przez organy podatkowe w stosunku do Podatnika zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT.

Sąd wskazał, że wyroku tego, jak i podjętej po jego wydaniu decyzji organu odwoławczego Skarżący nie kwestionował w zakresie uwzględniającym (stosowane tylko do podatników) zwolnienie od podatku VAT sprzedaży samochodów uznanych za towary używane, neguje natomiast swój status podatnika w odniesieniu do sprzedaży tych aut, które z uwagi na krótszy niż 6 miesięcy okres ich używania - nie zostały objęte zwolnieniem przedmiotowym.

Tymczasem, jak zauważa Sąd, stanowisko przyjęte w wyroku z dnia 3 listopada 2005 r. jest wiążące w sprawie z uwagi na prawomocny charakter orzeczenia i związanie zawartą w nim oceną prawną. Obowiązujące w prawie podatkowym regulacje nie mogą być przez podatników traktowane instrumentalnie i wybiórczo, stąd kwestionowanie przez skarżącego poprawnego pod względem merytorycznym i proceduralnym rozstrzygnięcia organów - nie mogło spotkać się z uznaniem orzekającego w sprawie Sądu.

Pismem z dnia 22 marca 2007 r. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA we Wrocławiu, w której zarzucił:

1. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez błędne jego zastosowanie i ustalenie, że czynności sprzedaży używanych samochodów Volkswagena Jetta 1,7 rok produkcji 1995, w maju 1999 r. oraz Volkswagena Passata, rok produkcji 1994 w październiku 2001 r. podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT, pomimo, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Skarżący nie miał zamiaru wykonywania czynności sprzedaży pojazdów w sposób częstotliwy;

2. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 121, art. 122, art. 187, art. 188 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezpodstawne zastosowanie przez organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie wykładni przepisów prawa podatkowego wyrażającej się regułą interpretacyjną, w myśl której wszelkie wątpliwości rozstrzygnięto na korzyść Skarbu Państwa (in dubio pro fisco) i poprzez przyjęcie, że Skarżący jest podatnikiem podatku od towarów i usług z uwagi na stały i częstotliwy charakter dokonanych czynności, pomimo, iż organ nie dokonał oceny materiału dowodowego pod kątem istnienia zamiaru dokonywania czynności w sposób częstotliwy;

3. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 187 § Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezpodstawne przyjęcie iż skarżący ze sprzedaży pojazdów w maju 1999 r. oraz w październiku 2001 r. osiągnął znaczny zysk, co nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, a jednocześnie wskazuje na fakt, iż w niniejszej sprawie organ podatkowy (co zostało zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji) nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego Skarżący wskazał, że kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy okoliczności wskazywały na zamiar wykonywania czynności opodatkowanych przez Stronę w sposób częstotliwy. Zdaniem Skarżącego, organ podatkowy powinien w każdym przypadku udowodnić, że intencją określonej czynności cywilnoprawnej, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie. Tymczasem, jak ocenia Strona, stan faktyczny niniejszej sprawy wskazuje na to, iż Skarżący owego zamiaru nie miał (Skarżący twierdzi, że nabywał samochody na swój osobisty użytek oraz na użytek rodziny, każdy zakupiony pojazd był rejestrowany na nazwisko Skarżącego, było wykupywane ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej, nieszczęśliwych wypadków oraz autocasco).

Zdaniem Skarżącego, wykazane uchybienia wskazują na stosowanie niedopuszczalnej w prawie polskim zasady, zgodnie z którą wątpliwości interpretacyjne rozstrzygane są na korzyść Skarbu Państwa.

Ponadto Strona zwróciła uwagę na fakt, że samochód osobowy marki "Volkswagen Passat" został zakupiony za kwotę 25.710,66 zł, następnie sprzedany w dniu 10 października 2001 r. za kwotę 24.000 zł, podobnie "Volkswagen Jetta 1,6" zakupiony został za cenę 10.000 zł, zaś sprzedany za kwotę 8.800 zł. Pomimo tej okoliczności wskazano, w ocenie Skarżącego błędnie, że z transakcji Skarżący osiągał znaczny zysk, co świadczy o zarobkowym charakterze dokonywanych czynności. Powyższa okoliczność świadczy, jak wywodzi Strona, że organy orzekające nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co z kolei stanowi naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący podniósł również, że w każdej sytuacji, gdy strona przedstawia niepełny materiał dowodowy, organ podatkowy ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić lub wezwać zainteresowanego do uzupełnienia i sprecyzowania swych twierdzeń.

Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w sytuacji uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż w niniejszej sprawie nie ma naruszeń przepisów postępowania, a zachodzi jedynie wskazane w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów prawa materialnego - o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji uchylenie decyzji podatkowych i umorzenie postępowania w sprawie. Niezależnie od powyższego Strona wniosła o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów z tytułu zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej - ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

Zgodnie z art. 174 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 roku, sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 roku, sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 ppsa), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.

W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na obu wymienionych w art. 174 ppsa podstawach. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, na wstępie należy stwierdzić, że za nieuzasadnione przede wszystkim należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej wskazał jako naruszone przepisy art. 121, art. 122, art.. 187 § 1, art. 188 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony jest przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie stanowiskiem, podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd. Tezę tę potwierdzają zwłaszcza poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 31 maja 2004 roku, sygn. FSK 103/04, w którym stwierdzono wprost, że "zarzuty stanowiące podstawy kasacyjne, jako skierowane przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji, formułowane muszą być z odniesieniem do przepisów zastosowanych przez ten sąd" (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 541). Podobne poglądy odnaleźć także można w wyroku tegoż Sądu z dnia 14 kwietnia 2004 roku, sygn. FSK 121/04, w którym zauważono, że "skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa... zastosowanego przez Sąd" (ONSAiWSA z 2004 roku, nr 1, poz. 11). Tym samym więc, jak przesądzono w tym orzeczeniu, wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu nie stosowanego czyni zgłoszony zarzut nieskutecznym. Podobną wypowiedź odnaleźć także można w wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. FSK 73/04 gdzie nadmieniono, że w ramach podstaw skargi kasacyjnej "skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy" (Monitor Prawniczy z 2004 roku, nr 14, str. 632). Z kolei w wyroku z dnia 18 sierpnia 2007 r. sygn. akt I FSK 1204/04 (opubl. Jurysdykcja Podatkowa 2007/6/93) stwierdzono, że: " ... aby skutecznie postawić w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania przez organ, należy zarzut ten powiązać z odpowiednimi przepisami regulującymi postępowanie przed sądem administracyjnym I instancji. Samo przytoczenie przepisów Ordynacji podatkowej jest niewystarczające. Należy je powiązać z zarzutami naruszenia przez WSA przepisów art. 145 lub art. 141 § 4 ppsa".

Pamiętając o powyższych poglądach zauważyć trzeba w tym miejscu, że Sąd I instancji przywołanych wyżej przepisów procedury podatkowej ani nie stosował ani też nie miał do tego jakichkolwiek podstaw prawnych. Zasadniczo nie miał także podstaw prawnych do ustalania stanu faktycznego sprawy i rozpatrywania w tym celu całokształtu zebranego materiału dowodowego. Nie taki bowiem jest zakres kognicji tegoż Sądu, która, mając na względzie treść art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprowadza się w istocie rzeczy do kontroli legalności zaskarżonych aktów i czynności administracyjnych, która między innymi obejmuje ocenę prawidłowości gromadzenia i analizy dowodów poprzedzających ich podjęcie.

Skoro więc wskazane wyżej przepisy Ordynacji podatkowej nie mogły znaleźć zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to też Sąd I instancji nie mógł im uchybić przy podejmowaniu zaskarżonego wyroku. W konsekwencji uznać należało, że pełnomocnik skarżącej nie wykonał zatem obowiązków w zakresie prawidłowego sformułowania podstaw kasacyjnych, co zarzuty takie czyni bezskutecznymi.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego zauważyć trzeba, że zarzuty te sprecyzowane zostały jako: "błędne jego zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i ustalenie, że czynności sprzedaży używanych samochodów Volkswagena Jetta 1,7 rok produkcji 1995, w maju 1999 r. oraz Volkswagena Passata, rok produkcji 1994 w październiku 2001 r. podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT, pomimo, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Skarżący nie miał zamiaru wykonywania czynności sprzedaży pojazdów w sposób częstotliwy". Zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego to tzw. błąd subsumpcji, który wyraża się w tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej" (por.: cyt. wyżej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15.10.2001 r., sygn. I CKN 102/99). Podobny pogląd można także odnaleźć w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 31.05.2004 r., sygn., FSK 103/04, stwierdził, że "błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. "błąd subsumpcji" to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może, zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, które skarżący uznaje za prawidłowy" (publ. [w:] T. Woś, ... op. cit., str. 541).

W kontekście takich poglądów można, zatem wyprowadzić wniosek, iż błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Stanowisko zbieżne z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zajął już zresztą między innymi w wyroku z dnia 06.04.2005 r., sygn. FSK 692/04 (niepubl.) oraz w wyroku z dnia 13.10. 2004 r., sygn., FSK 548/04 (niepubl.), w którym stwierdzono, wprost, że "brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności w sprawie ustalenia stanu faktycznego wyklucza możliwość oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego". W innym orzeczeniu tegoż Sądu zauważono zaś, że "nie można w sposób skuteczny stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania normy prawa materialnego, gdy z uzasadnienia skargi wynika, że wadliwie ustalone zostały okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania zostały naruszone przez Sąd w procesie kontroli legalności decyzji" (wyrok NSA z dnia 14.10. 2004 r., sygn. FSK 568/04 - niepubl.).

Mając zatem na względzie przywołane wyżej poglądy dotyczące rozważanej tu kwestii zauważyć trzeba, że w niniejszej sprawie strona skarżąca w istocie rzeczy stanu faktycznego sprawy skutecznie nie podważyła, przez co przedmiotowy zarzut w tym zakresie uznać trzeba za nieuzasadniony.

Stąd też kierując się przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 184 oraz art. 204 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.

-----------------------

9