Wyrok NSA, sygn. akt II SA 132/94
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1994-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)

SENTENCJA

WYROK

IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 marca 1994 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie

następującymi c Przewodniczący Sędzia NSA I. Góraj

Sędziowie NSA I. Śmietanka-Szwaczkowska, M. Flasiński	(spr.)

Protokolant L. Chindelewicz

po rozpoznaniu w dniu 21 marca 1994 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 listopada 1993 r. Nr 138A-416-93 w przedmiocie wypłacenia odprawy zwolnionemu strażakowi Państwowej Straży Pożarnej

oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15.VII.1992 r. starszy strażak Państwowej Straży Pożarnej w Jednostce Ratownictwa w K. zwrócił się do Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w K. o zwolnienie go ze służby na emeryturę z dniem 3.X.1992 r.

Decyzją - rozkazem personalnym nr 6/92 z dnia 1.X.1992 r. Komendant Rejonowy PSP na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. nr 88 poz.400 ze zm.) zwolnił skarżącego ze służby z dniem 3.X.1992 r.

Kilka miesięcy później bo 28.I.1993 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Rejonowego PSP w K. z informacją, że 13.I.19933 r. Komisja Lekarska przy MSW w Z. stwierdziła, iż jest niezdolny do służby w RSP. W związku z tym skarżący wniósł o wypłacenie mu należnej odprawy emerytalnej.

Decyzją z 29.I.1993 r. Komendant Rejonowy PŚP odmówił skarżącemu wypłacenia odprawy wyjaśniając, iż został on zwolniony ze służby na własną prośbę, a kilka miesięcy po zwolnieniu wydano orzeczenie o stanie jego zdrowia.

Od decyzji tej skarżący odwołał się ale Komendant Woje¬wódzki PSP w Z. utrzymał ją w mocy.

Z kolei K. S. zwrócił się do Komendanta Głównego o zmianę wyżej wymienionej decyzji.

Komendant Główny PSP rozpatrując sprawę 1.IV.19931 r. nie uwzględnił tego wniosku podnosząc, że orzeczenie o trwałej niezdolności skarżącego wydane zostało w dniu 13 stycznia 1993 r., czyli po zwolnieniu ze służby. Z tego tytułu skarżący będzie miał podwyższoną emeryturę.

Z kolei skargę K. S. na tę decyzję NSA postano¬wieniem z dnia 6 lipca 1993l r., sygn. akt II SA 1358/93 odrzucił, gdyż w sprawie nie wyczerpano toku instancji administracyjnych.

Następnie skarżący zwrócił się do Ministra Spraw Wewnę¬trznych o rozpoznanie odwołania, w trybie nadzorczym.

Minister wydał postanowienie z dnia 30 września 19931 r. stwierdzające, że odwołanie jest niedopuszczalne. Kiedy jednak K. S. złożył skargę na to, postanowienie Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z 4.XI.1993 r. uchylił to postanowienie na podstawie art. 200 § 2 kpa a następnie na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego PSP. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że fakt wydania orzeczenia przez Komisję lekarską o trwałej niezdolności do służby, po zwolnieniu ze służby, nie powoduje automatycznie zmiany pod¬stawy zwolnienia, a tym samym wypłaty świadczeń w dniu zwolnienia nienależnych.

Decyzja Ministra była przedmiotem skargi K. S., który wniósł o jej uchylenie, a także uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej. Zarzucił, iż skoro został uznany przez komisję lekarską za trwale niezdolnego do służby w PSP, to winien otrzymać przedmiotową odprawę, bowiem przełożony znając 25-letni przebieg jego służby oraz jego aktualny stan zdrowia winien był z urzędu, jeszcze przed zwolnieniem, skierować go na badania przez komisję lekarską, zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. nr 79 poz. 349 ze zm.), który stwierdza, że do komisji lekarskiej kieruje się z urzędu osobę, której stan zdrowia daje podstawę do przypuszczenia, że dalsze pełnienie przez tę osobę służby na zajmowanym stanowisku jest niemożliwe.

Odpowiadając na skargę radca prawny w imieniu Ministra Spraw Wewnętrznych wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Bezspornym w sprawie jest, iż skarżący został zwolniony ze służby w PSP na własną prośbę na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 88 poz. 400 ze zm.).

Bezspornym jest także, iż dopiero po upływie trzech miesięcy od rozwiązania stosunku służbowego bo 13.Vl.1993r. Komisja Lekarska stwierdziła u skarżącego zespół rzekomonerwicowy, obustronne przytępienie słuchu, zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego, zespół bólowy korzeniowy szyjny, lewostronne skrzywienie kręgosłupa, nadciśnienie tętnicze itp. W konsekwencji Komisja zaliczyła skarżącego do trzeciej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia.

Zgodnie z art. 98 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy o Państwowej Straży Pożarnej odprawa należy się strażakowi PSP, gdy zwolniono go na podstawie art. 38 ust. 4 i art. 43 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy.

Przepis ten nie daje podstawy do wypłacenia odprawy w przypadku zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy czyli na własne żądanie strażaka.

Stwierdzenie niezdolności do służby strażaka już po jego zwolnieniu na własne żądanie nie może zmienić podstawy zwolnienia. Skoro zatem w zaskarżonej decyzji ani utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji nie można się dopatrzyć naruszenia prawa przeto skarga została oddalona na podstawie art. 207 § 5 kpa.