Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 4316/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 176/18 w sprawie ze skargi A. O. w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt III SAB/Kr 6/13 przez Burmistrza T. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 176/18, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi A. O. w przedmiocie niewykonania przez Burmistrza T. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt III SAB/Kr 6/13, w punkcie pierwszym oddalono skargę, a w drugim przyznano koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

Postępowanie przed Sądem I instancji zainicjowane zostało skargą A. O. (dalej "skarżący") z dnia [...] stycznia 2018 r. na niewykonanie przez Burmistrza T. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2013 r., wydanego po rozpoznaniu skargi na bezczynność ww. organu. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązał Burmistrza T. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2011 r. sprecyzowanego wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie oszacowania strat jakie wystąpiły w związku z niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi w gospodarstwie rolnym w dniu [...] lipca 2011 r., nakazując wydanie stosownego rozstrzygnięcia w terminie jednego miesiąca od zwrotu akt.

W odpowiedzi na skargę na niewykonanie wyroku z dnia 8 października 2013r., wnosząc o jej oddalenie, organ wskazał, że prawomocne orzeczenie Sądu w ww. sprawie wpłynęło do Urzędu Miejskiego w T. w dniu [...] lutego 2014 r. i zostało przekazane do Ośrodka Pomocy Społecznej w T. celem rozpatrzenia w dniu [...] lutego 2014 r. Ośrodek Pomocy Społecznej w T., realizując wytyczne zawarte w ww. wyroku, odebrał od skarżącego w dniu [...] lutego 2014 r. oświadczenie, w którym sprecyzował swoje dotychczasowe żądania. Oświadczył, że na podstawie wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oczekuje pomocy finansowej w związku z utratą plonów gospodarstwa rolnego w lipcu 2011 r. oraz na wzmocnienie fundamentów i ścian, ponieważ grad zniszczył blachę na dachu i poniósł straty w budynkach gospodarczych i mieszkalnym, a więc pomocy finansowej na odbudowę całego domu.

Postępowanie administracyjne dotyczące strat w uprawach rolnych oraz szkód w budynku mieszkalnym zostało rozpatrzone odrębnie i zakończone indywidualnymi decyzjami w przedmiocie strat w budynku i w uprawach rolnych. Sprawa przyznania zasiłku celowego na pokrycie strat w gospodarstwie rolnym – uprawach rolnych spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi w roku 2011 - załatwiona została decyzją własną organu z dnia [...] marca 2014 r., [...], odmawiającą przyznania wnioskowanego świadczenia, a następnie utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 967/14, oddalił skargę na ww. decyzję SKO wskazując przy tym, że "wyrok WSA z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt III SAB/KR 6/13 jedynie zobowiązał Burmistrza T. do rozpozna wniosku skarżącego (...). Nie oznaczało to natomiast, że Burmistrz T. ma obowiązek przyznać skarżącemu pomoc w formie zasiłku celowego". Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 277/15, oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Sprawa przyznania zasiłku celowego w związku z poniesionymi stratami w budynku mieszkalnym, spowodowanymi niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, załatwiona została ostateczną decyzją własną organu z dnia [...] marca 2014 r., [...], odmawiającą przyznania wnioskowanego świadczenia. Decyzja ta również była przedmiotem postępowania odwoławczego i została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...]. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 968/14, oddalił skargę. Skarga kasacyjna na przedmiotowe orzeczenie została z kolei prawomocnie oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1397/15.

Pomimo powyższego, skarżący w dniu [...] kwietnia 2017 r. skierował do Urzędu Miejskiego w T. wniosek, w którym oświadczył, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2013 r. został wykonany przez Burmistrza T., jednak niezgodnie z oczekiwaniami skarżącego. Z tego oświadczenia wynika zatem, że skarżący ma świadomość zrealizowania ww. wyroku. W dniu [...] kwietnia 2017 r. skarżący ponownie wnioskował o rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej pomocy z tytułu poniesionych strat w gospodarstwie rolnym i budynku mieszkalnym. Z uwagi na tożsamość podmiotową i przedmiotową sprawy ze sprawą ostatecznie i prawomocnie zakończoną, organ odmówił wszczęcia postępowania, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniami z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] oraz nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Od obu postanowień SKO skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W przedstawionym stanie rzeczy, zdaniem organu, przedmiotowy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie został wykonany przez Burmistrza T. z zachowaniem wymogów postępowania administracyjnego, a procedura odwoławcza została wykorzystana przez stronę w sposób wyczerpujący.

W dalszym ciągu odpowiedzi na skargę organ wskazał przyczyny odmowy udzielenia pomocy finansowej z tytułu poniesienia strat w gospodarstwie rolnym jak i budynku mieszkalnym skarżącego. Wskazał, że znana mu jest sytuacja skarżącego, który wielokrotnie ubiegał się o pomoc finansową od Ośrodka i niejednokrotnie pomoc taką otrzymywał.

Sąd I instancji w pierwszej kolejności odniósł się do stanu prawnego sprawy, dokonując porównania aktualnego brzmienia art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej – "P.p.s.a." i przepisu tego w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Wskazał, że w dotychczasowej treści art. 154 § 1 P.p.s.a., w wyniku nowelizacji pominięto frazę "oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności", co oznacza, że obecne zastosowanie tego przepisu ogranicza się jedynie do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Z uwzględnieniem dokonanej wykładni art. 154 § 1 P.p.s.a. Sąd ocenił zasadność skargi na niewykonanie wyroku z dnia 8 października 2013 r. na podstawie materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych i ustalił, że brak jest w sprawie podstaw do zastosowania środków przewidzianych w art. 154 § 1 i 2 P.p.s.a., w konsekwencji czego skargę oddalił na mocy art. 151 tej ustawy.

Sąd wskazał, że organ załatwił żądania skarżącego, gdyż prowadził dwa odrębne postępowania – jedno dotyczące przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na pokrycie strat w gospodarstwie rolnym – uprawach rolnych spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi w roku 2011 (ostateczną i prawomocną decyzją organu z dnia [...]. marca 2014 r., [...] – oraz drugie, dotyczące pomocy w formie zasiłku celowego w związku z poniesionymi stratami w budynku mieszkalnym spowodowanymi niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi (ostateczną i prawomocną decyzją organu z dnia [...] marca 2014 r., [...]).

Sąd I instancji dokonał wykładni pojęcia "niewykonanie wyroku", użytego w art. 154 § 1 P.p.s.a. Przyjął, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności organu w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Niewykonaniem wyroku nie jest natomiast brak podjęcia przez organ oczekiwanego przez skarżącego rozstrzygnięcia. O niewykonaniu wyroku można bowiem mówić wtedy, gdy takie rozstrzygnięcie - bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania - nie zostało wydane, bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy.

Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy uznał, że skoro organ w przewidzianej prawem formie zakończył postępowanie, co miało przed wniesieniem skargi, to skarga nie była zasadna.

Sąd dodatkowo podkreślił, że w ramach postępowania toczącego się w trybie art. 154 P.p.s.a., na skutek skargi na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie jest możliwa merytoryczna weryfikacja aktu wydanego w wykonaniu takiego wyroku. Weryfikacja taka dokonana została natomiast zarówno co do decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym o pomoc w związku ze stratami w gospodarstwie rolnym, jak i w postępowaniu w związku ze stratami w substancji budynku mieszkalnego. Były one bowiem kontrolowane przez obydwie instancje sądowe – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i Naczelny Sąd Administracyjny.

Odnosząc się natomiast do żądania wymierzenia organowi grzywny, Sąd uznał, że za jej wymierzeniem nie mógł przemawiać fakt nieznacznego uchybienia zakreślonego przez Sąd w wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność terminu do załatwienia wniosku skarżącego. W pierwszym z wymienionych postępowań administracyjnych organ wydał decyzję w terminie [...] miesiąca od zwrotu akt (akta zostały zwrócone i wpłynęły do organu w dniu [...] lutego 2014 r.; vide: pismo z dnia [...] lutego 2014 r., k. [...], cz. [...] akt administracyjnych), w drugim, z nieznacznym uchybieniem tego terminu, aczkolwiek w rozsądnym terminie, także wydał stosowną decyzję (w dniu [...] marca 2014 r.). W konsekwencji powyższego, skoro zarzucane przez skarżącego niewykonanie wyroku nie wystąpiło, to w świetle art. 154 § 1 P.p.s.a., brak było podstaw do wymierzenia organowi grzywny, jak i do zastosowania innych środków prawnych, o których mowa w tym przepisie.

Powołując się na stanowisko orzecznictwa Sąd wskazał, że przewidziana w art. 154 P.p.s.a. możliwość wymierzenia przez sąd grzywny organowi pozostającemu w zwłoce w wykonaniu orzeczenia sądu nie zakłada w żadnym razie automatyzmu w zastosowaniu przez sąd tej sankcji, jeśli tylko strona - po uprzednim wezwaniu organu do wykonania wyroku - wniesie skargę z żądaniem wymierzenia organowi grzywny, a sąd stwierdzi, że upłynęły ustawowe terminy załatwienia sprawy. Wymierzenie organowi grzywny może mieć miejsce tylko wtedy, gdy po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, organ administracji pozostaje w bezczynności z przyczyn od niego zależnych. Przyjmując nawet, że co do zasady istnieje możliwość wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, poprzez przekroczenie wskazanego w nim terminu załatwienia sprawy, to 2 dniowe uchybienie organu w wydaniu decyzji w drugim z postępowań administracyjnych z całą pewnością nie stanowi wystarczającej podstawy do wymierzenia grzywny, skoro celem tej skargi jest zdyscyplinowanie organu do określonego działania, co w obliczu wydania decyzji w nieodległym przedziale czasowym (w rozsądnym terminie) staje się bezprzedmiotowe i nie miało związku ani z opieszałym, czy też celowym zaniechaniem organu w wydaniu tego aktu, a już z całą pewnością z rażącym działaniem organu. Wymierzenie organowi grzywny jest też dyskrecjonalnym uprawnieniem sądu.

Zdaniem Sądu, za uwzględnieniem skargi nie mógł też przemawiać fakt, złożenia przez skarżącego kolejnego wniosku, w dniu [...] kwietnia 2017 r., w którym domagał się od organu rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej strat w gospodarstwie rolnym i budynku mieszkalnym. Sprawy te są bowiem odrębne od przedmiotowej, przy czym jak wynika z akt również załatwione ostatecznymi postanowieniami odmawiającymi wszczęcia postępowania administracyjnego. Wobec tego i w tym aspekcie nie można doszukiwać się bezczynności organu.

Odpowiadając natomiast na zarzutu pełnomocnika skarżącego z urzędu, że w dalszym ciągu wniosek o odszkodowanie skarżącego za poniesione straty w lipcu 2011 r. nie został rozpatrzony Sąd stwierdził, że ewentualna zarzucana bezczynność organu w tym zakresie powinna być zwalczana skargą na bezczynność organu, a nie skargą na niewykonanie wyroku z art. 154 P.p.s.a.

W skardze kasacyjnej sporządzonej przez uprawnionego pełnomocnika wyznaczonego dla skarżącego kasacyjnie z urzędu, zaskarżono wyrok Sądu I instancji w jego punkcie pierwszym, w takim też zakresie wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie Burmistrzowi T. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt III SAB/Kr 6/13, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, zrzekając się jednocześnie rozprawy przez Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Korzystając z jednej tylko podstawy kasacyjnej, a to art. 174 pkt 2 P.p.s.a., autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

art. 151 i art. 154 § 1 P.p.s.a polegające na nieuwzględnieniu skargi i jej oddalenie pomimo ustalenia, że Burmistrz T. nie rozpatrzył wniosku skarżącego kasacyjnie, a więc w sytuacji naruszenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt III SAB/Kr 6/13, a tym samym dokonanie niewłaściwej kontroli przez Sąd I instancji.

Uzasadniając przedstawione zarzuty, autor skargi kasacyjnej wskazał, że jego mandant w dniu [...] lipca 2011 r. złożył wniosek dotyczący szacowania szkód powstałych w wyniku niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w gospodarstwie rolnym. Wniosek ten został złożony w trybie Zarządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Ze względu na zmianę wzoru formularza wniosek został ponowiony [...] sierpnia 2011 r. Zgodnie z przewidzianą procedurą powołana została Komisja ds szacowania szkód w gospodarstwach rolnych na obszarach, na których wystąpiło niekorzystne zjawisko atmosferyczne. W dniu [...] sierpnia 2011 r. Komisja udała się do obecnie skarżącego kasacyjnie celem sporządzenia protokołu, do czego nie doszło ze względu na odmienne stanowiska co do powierzchni gospodarstwa. Burmistrz nie przekazał zatem wniosku skarżącego kasacyjnie do Wojewody [...] argumentując, że zawiera on braki formalne.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, fakt odmiennego stanowiska i odmowa podpisu skarżącego kasacyjnie nie powinny powodować zaniechania sporządzenia protokołu przez komisję lecz powinno to być odnotowane w protokole i przekazane do merytorycznego rozpoznania przez Wojewodę. Odmienne stanowisko strony postępowania administracyjnego nie może powodować pozbawienia jej merytorycznego rozpoznania sprawy przez właściwy organ. Wniosek skarżącego po zgromadzeniu stosownej dokumentacji winien być zatem przez Burmistrza T. przekazany do Wojewody [...], co do tej pory nie nastąpiło.

Odnosząc się do wydanych przez organ decyzji administracyjnych, autor skargi kasacyjnej stwierdził, że dotyczyły one wniosków o przyznanie innego rodzaju pomocy, a pismo z dnia [...] lutego 2014 r. zawiera jedynie oświadczenie skarżącego kasacyjnie precyzujące jego oczekiwania w zakresie pomocy, nigdzie jednak nie zostało w nim wskazane, by cofał którykolwiek swój wcześniejszy wniosek.

Z przytoczonych względów, autor skargi kasacyjnej uznał za błędne stwierdzenie Sądu I instancji co do tego, że jeśli istnieje jeszcze nierozpatrzony wiosek o odszkodowanie za poniesione straty w lipcu 2011 r. to ewentualna bezczynność organu powinna być zwalczana skargą na bezczynność. Było to już uczynione w odniesieniu do wniosków z [...] lipca 2011 r. oraz [...] sierpnia 2011 r. i zakończyło się wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2013 r. sygn. III SAB/Kr 6/13, w którym stwierdzono bezczynność organu i zobowiązano go do rozpoznania złożonych wniosków. Dotychczas wydane decyzje odnoszą się jedynie do wniosków o przyznanie pomocy w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej. Jako nierozpoznany pozostaje nadal wniosek skarżącego kasacyjnie dotyczący przyznania pomocy finansowej na wznowienie produkcji rolnej w gospodarstwach rolnych, gdzie wystąpiły szkody spowodowane przez niekorzystne zjawiska atmosferyczne. Wyrok Sądu I instancji z [...] października 2013 r. nie zwolnił organu od obowiązku rozpatrzenia tego wniosku.

Autor skargi kasacyjnej, powołując się na stanowisko piśmiennictwa prawniczego zawierającego wykładnię pojęcia "niewykonanie wyroku" stwierdził, że skoro wniosek skarżącego nie został do chwili obecnej rozpoznany, a został on już uprzednio skutecznie zaskarżony, Sąd zaś wydał orzeczenie stwierdzające bezczynność organu i zobowiązujące organ do rozpoznania wniosku z [...] lipca 2011r. i wydanie stosownego rozstrzygnięcia, nie sposób podzielić opinii zaprezentowanej w zaskarżonym wyroku. O niewykonaniu wyroku można bowiem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie - bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania - nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki w sprawie nie występują. Znajdzie zatem w sprawie zastosowanie zasada pełnego związania sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej.

Zgodnie z brzmieniem art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Skarżący kasacyjnie skorzystał wyłącznie z jednej z podstaw kasacyjnych, zarzucając Sądowi I instancji uchybienia procesowe. Analizowana przez Naczelny Sąd Administracyjny skarga kasacyjna nie zasługuje jednak na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji uchybił przepisowi art. 154 § 1 P.p.s.a., gdyż mylnie potraktował jako zakończone decyzjami administracyjnymi wszystkie sprawy skarżącego kasacyjnie zainicjowane przez niego wnioskiem z [...] lipca 2011 r., uzupełnionym [...] sierpnia 2011 r. Tymczasem, jego zdaniem, Burmistrz T. rozpatrzył wyłącznie wnioski o przyznanie pomocy na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej. Zaniechał natomiast rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na wznowienie produkcji rolnej w gospodarstwach rolnych, w których wystąpiły szkody spowodowane przez niekorzystne zjawiska atmosferyczne.

Stanowisko skarżącego kasacyjnie wynika z błędnego potraktowania złożonego przez niego w dniu [...] lipca 2011 r. wniosku, jako wniosku otwierającego mu drogę do postępowania prowadzonego na podstawie innych niż przepisy ustawy o pomocy społecznej, przepisów. Stanowisko to jednak, w świetle regulacji prawnych obowiązujących w czasie składania przez skarżącego kasacyjnie wniosku, nie jest trafne.

Na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2011 r. (Dz.U. z 2011 r. Nr 167 poz. 996) wydanego na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej określono szczegółowe warunki udzielania pomocy społecznej rodzinom rolniczym, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2011 r. huraganu, deszczu nawalnego lub przymrozków wiosennych. Pomoc ta była udzielana jednorazowo, w formie zasiłku celowego przyznawanego przez kierownika ośrodka pomocy społecznej, który działał z upoważnienia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), na zasadach określonych w art. 40 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Pomoc udzielana była na wniosek osoby zainteresowanej, złożony stosownie do wzoru załączonego do rozporządzenia. Wniosek ten kierowany był do kierownika ośrodka pomocy społecznej gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

Po wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pomocy, kierownik ośrodka pomocy społecznej ustalał średnią wysokość szkód w danym gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej na podstawie protokołu oszacowania szkód sporządzonego przez komisję, przekazanego przez wojewodę za pośrednictwem wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

Wniosek złożony przez skarżącego kasacyjnie w dniu [...] lipca 2011 r. spowodował otwarcie procedury określonej w przywołanym rozporządzeniu. Postępowanie zakończono prawomocnymi decyzjami.

Mylnie zatem uznaje skarżący kasacyjnie, że jego wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu poniesionych szkód wywołanych warunkami atmosferycznymi powinien być rozpatrywany w jakimś dodatkowym, szczególnym trybie, poza ściśle wyznaczonym trybem przywołanego rozporządzenia, a organ zaniechał tego.

W tym stanie rzeczy, gdy organy zakończyły zainicjowane przez skarżącego postępowanie stosownymi decyzjami, nie jest możliwe przypisanie Sądowi I instancji błędu w postaci oddalenie skargi w sytuacji braku spełnienia się przesłanek, o których mowa art. 154 § 1 P.p.s.a. Zaskarżony wyrok był całkowicie słuszny w stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wobec nieskuteczności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 184 w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu kasacyjnie z urzędu pozostawiając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wynika to z faktu, że orzeka o tym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w drodze odrębnego postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy albo wojewódzki sąd administracyjny w składzie jednego sędziego (art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, art. 261 § 1 P.p.s.a).