Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 85/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt. p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia - A w W. na bezczynność Dyrektora Teatru [...] w T. w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu kwotę [...] zł ([...]) tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem procesowym z dnia [...] Stowarzyszenie A z siedzibą w W., reprezentowane przez J.P., wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Dyrektora Teatru [...] w T., żądając stwierdzenia obowiązku tego organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, zasądzenie kosztów postępowania oraz wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

W skardze podniesiono, iż przedmiotem żądania Stowarzyszenia A była kwestia udostępnienia opinii prawnej kancelarii [...], o której wspomniano w piśmie procesowym do Sądu z dnia [...]. Dyrektor Teatru [...] w T. (dalej: Dyrektor Teatru), po przegranej kancelarii Prezydenta RP w sprawie udostępnienia opinii prawnych dotyczących ustawy o OFE, nie powinien mieć wątpliwości co do obowiązku udostępnienia opinii.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Teatru w T. odniósł się do pierwszego żądania udzielenia informacji publicznej z dnia [...], dotyczącego prowadzenia strony BIP, a więc w innej sprawie.

Po wezwaniu Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 maja 2012 r. udzielił odpowiedzi na skargę z dnia [...], wnosząc o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu swojego stanowiska Dyrektor Teatru podniósł, iż nie jest organem administracji publicznej, natomiast reprezentuje samorządową jednostkę kultury. W jego ocenie opinia prawna sporządzona przez kancelarię [...], zawierająca interpretację przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowi własność intelektualną Kancelarii, jest chroniona prawem autorskim i nie jest informacją publiczną. Została sporządzona na zlecenie Teatru przez prywatna kancelarię, a nie instytucję wykonująca zadania publiczne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 4 pkt. 1 wyraźnie precyzuje, iż zobowiązane do udostępnienia informacji są podmioty wykonujące zadania publiczne. Przywołuje komentarz do prawa autorskiego, gdzie wyrażono pogląd, iż opinie prawne sporządzone na zlecenie podmiotów prywatnych i publicznych są przedmiotem ochrony tego prawa, ponieważ to prywatna firma jest odpowiedzialna za ich przygotowanie.

Odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie udostępnienia przez Kancelarię Prezydenta RP opinii dotyczących OFE Dyrektor Teatru stwierdził, iż jest to orzeczenie dotyczące indywidualnej sprawy odnoszącej się do praw i obowiązków wszystkich obywateli. Opinia prawna, stanowiąca przedmiot wniosku skarżącego, nie odnosi się do faktów, lecz zawiera analizę obowiązujących przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W piśmie procesowym z dnia [...] Stowarzyszenie odniosło się pokrótce do wyjaśnień Dyrektora zawartych w odpowiedzi na skargę. Opinia prawna, w jego ocenie, została sporządzona w celu realizacji zadań publicznych i w całości sfinansowana ze środków publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Chodzi to w szczególności o takie przypadki, w których skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych , sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów lub też skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych. Poza właściwością sądów administracyjnych pozostaje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania inne, aniżeli w przypadkach określonych w pkt. 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a (poza wyjątkami wynikającymi z przepisów szczególnych).

Przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie jest kwestia bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej na wniosek, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198, dalej: u.d.i.p.). Udzielenie informacji publicznej ma charakter czynności materialno-technicznej, pozostającej czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakiej mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zaś nieudzielenie takiej informacji jest jedną z postaci bezczynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego wedle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05, LEX nr 236545).

Bezczynność, o jakiej mowa wyżej, może mieć miejsce jedynie w sytuacji, w której przedmiotem wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem informacji publicznej jest informacja publiczna w rozumieniu u.d.i.p.

Wobec tego, aby Sąd mógł dokonać ustaleń w kwestii bezczynności w związku z nieudzieleniem informacji publicznej konieczna jest, w pierwszym rzędzie, właściwa kwalifikacja przedmiotu wniosku.

W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego dotyczył przekazania, w trybie udostępnienia informacji publicznej na wniosek, opinii prawnej sporządzonej przez kancelarię prawną [...] Spółka Partnerska Radców Prawnych pt. "[...]" na potrzeby Dyrektora Teatru.

Przystępując do kwalifikacji tej opinii zauważyć trzeba, iż u.d.i.p., ani też inne akty normatywne nie zawierają pełnej definicji informacji publicznej. Ogólną definicję znajdujemy w art. 1 ust. 1 tej ustawy, który za informacje publiczną uznaje każdą informację o sprawach publicznych. Pewne uszczegółowienie zawiera art. 6 u.d.i.p., w którym ustawodawca wymienia rodzaje informacji podlegającej udostępnieniu . Są to w szczególności , zgodnie z pkt. 4 ust. 1 art. 6, dane publiczne, w tym:

a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

–treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

–dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska,

wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez

funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,

c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,

d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych.

W wykazie tym nie ma opinii czy ekspertyz sporządzanych przez podmioty zewnętrzne na rzecz organów administracji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż jedynie niektóre opinie prawne tego rodzaju będą miały charakter informacji publicznej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 2012 r., I OSK 2130/11 (Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych) na tle rozważań dotyczących udostępnienia opinii i ekspertyz sporządzonych na potrzeby Kancelarii Prezydenta RP w związku z pracami nad regulacjami prawnymi odnoszącymi się do Otwartych Funduszy Emerytalnych wyraził pogląd następujący: " Prezydent RP jest podmiotem biorącym udział w procesie legislacyjnym. Art. 122 Konstytucji daje mu różnorodne uprawnienia. Prezydent może bowiem ustawę podpisać, skierować do Trybunału Konstytucyjnego lub przekazać ustawę Sejmowi do ponownego rozpatrzenia. Przy podejmowaniu tego rodzaju decyzji osoba sprawująca ten urząd powinna mieć pewien zasób wiedzy co do dziedziny czy przedmiotu, którego uchwalone akty prawne dotyczą. Może w związku z tym, ze względu na ogromną różnorodność uchwalanego prawa korzystać z opinii ekspertów. Opinie te nie są jednak informacją publiczną jeżeli nie dotyczą konkretnego aktu będącego już przedmiotem toczącego się procesu legislacyjnego. Są natomiast dokumentem wewnętrznym, służącym gromadzeniu informacji, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane w procesie decyzyjnym. Trzeba przy tym dodać, że opinie i ekspertyzy mające jedynie charakter poznawczy nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych przez ten podmiot. Dlatego poddanie tego procesu ścisłej kontroli społecznej byłoby niecelowe i utrudniłoby wewnętrzny proces kształtowania się stanowisk uzgadniania i ścierania się opinii dotyczących istniejącego stanu rzeczy, jego oceny oraz ewentualnej potrzeby zmian."

W cytowanym wyżej wyroku NSA, co trzeba zauważyć, nie podzielił stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2011 r., II SAB/Wa 187/11 (LEX nr 951096), przywoływanego przez skarżącego, w którym przyjęto, że wszystkie opinie ekspertów, zarówno te wewnętrzne jak i zewnętrzne (sporządzone na zlecenie Kancelarii Prezydenta RP), stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 i 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W ocenie Sądu pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, odpowiednio zmodyfikowany, znajduje zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, bowiem opinia sporządzona na potrzeby dyrektora instytucji samorządowej nie dotyczy konkretnego postępowania tego organu prowadzonego w ramach wykonywania zadań publicznych czy też podejmowanego w celu realizacji takich zadań (wbrew twierdzeniom skarżącego). Ma ona charakter poznawczy, nie odnosi się wprost do przyszłych działań i zamierzeń tego organu. Jej celem jest jedynie poszerzenie zakresu jego wiedzy w kwestii zasad udostępniania informacji publicznej .

W tym stanie rzeczy nie zachodzi w sprawie bezczynność organu podlegającego kontroli sądu administracyjnego. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę