Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1149/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 marca 2017 r. w zakresie odrzucenia skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1400/16 ze skargi Gminy [...] na rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody powierzchniowej [...] z rzeki [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1400/16, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - P.p.s.a., odrzucił skargę Gminy [...] na rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody powierzchniowej [...] z rzeki [...] w km 68+020 i 68+080 w[...] , Miasto[...] , powiat[...] . Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała naruszenia przez przepisy powyższego rozporządzenia interesu prawnego albo uprawnienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2015 r., poz. 525 ze zm.). W toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji skarżąca przedstawiła mapę, na której zaznaczono działki stanowiące własność skarżącej Gminy położone w obrębie strefy pośredniej, tj. działkę nr[...] , działkę nr [...] oraz[...] . Sąd pierwszej instancji wskazał, że wszelkie ograniczenia i zakazy związane z korzystaniem z nieruchomości znajdujących się na obszarze ochrony pośredniej ujęcia wody, ustanowione zostały rozporządzeniem nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody powierzchniowej [...] z rzeki [...] w km 68+020 i 68+080 w[...] , Miasto[...] , powiat[...] . Zaskarżone rozporządzenie zmienia tylko jeden z zakazów (§ 4 pkt 3), natomiast generalnie poszerza znacznie istniejący do tej pory obszar ochrony pośredniej, w taki sposób, że wymienione wyżej działki skarżącej znalazły się w tej strefie ochronnej. Sąd pierwszej instancji przytoczył przepis § 4 rozporządzenia i wskazał, że spośród wszystkich wymienionych w nim ograniczeń i zakazów, dla terenów rekreacyjno – wypoczynkowych, będących własnością skarżącej, zastosowanie może znaleźć zakaz określony w § 4 pkt 1,8, 12 rozporządzenia. W tym zakresie wyjaśnił szczegółowo, że żaden z nich nie stanowi naruszenia interesu prawnego wynikającego z prawa własności skarżącej przysługującego do tych działek. Skarżąca nie wykazała również, aby rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] naruszało interes prawny Gminy także poprzez utrudnienie lub uniemożliwienie zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, o których mowa w art. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm.) - u.s.g.

Gmina [...] wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości, domagając się jego zmiany, ewentualnie uchylenia i przekazania sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do ponownego rozpoznania. Na podstawie 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie polegające na: nieprawidłowym uznaniu, że wydane przez Dyrektora RZGW w [...] rozporządzenie nie naruszyło interesu prawnego skarżącej, a także że skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego wydaniem ww. aktu, a tym samym, że skarżącej nie przysługuje prawo do rozpoznania złożonej skargi (czego skutkiem jest zastosowanie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.); niezbadaniu, czy uprawnienia skarżącej wynikające z przysługującego jej prawa własności do nieruchomości znajdujących się w poszerzonej strefie ochronnej ujęcia wody nie zostały naruszone przepisem ww. aktu prawa miejscowego. WSA w Krakowie skupił się wyłącznie na kwestii nienaruszenia interesu prawnego skarżącej. Sąd w przedmiotowej sprawie nie zbadał, wbrew art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, czy uprawnienia skarżącej, wynikające z przysługującego jej prawa własności (do rozporządzenia swoją własnością tj. znajdującymi się w granicach strefy ww. nieruchomościami) nie zostały naruszone ww. przepisami prawa miejscowego; art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) polegające na nieskontrolowaniu działalności Dyrektora RZGW w [...] pod względem zgodności z prawem odnośnie aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., tj. zaskarżonego rozporządzenia. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie wniesionej skargi, choć zarówno interes prawny skarżącej, jak również przysługujące jej uprawnienia zostały naruszone wydaniem przez Dyrektora RZGW w [...] rozporządzenia nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor RZGW w [...] wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty, zmierzające do podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji nie są usprawiedliwione.

Zgodnie z art. art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, prawo do zaskarżenia aktu prawa miejscowego na jego podstawie przysługuje jedynie podmiotowi, który wykaże naruszenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem, że zaskarżony akt godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego, który musi być konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1212683, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i z dnia 16 września 2008 r. sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121). Dla skuteczności skargi wniesionej na podstawie powyższego przepisu konieczne jest wykazanie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego już w momencie wydania rozporządzenia na sytuację skarżącej. W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 63 ust. 1 o wojewodzie i administracji rządowej w województwie może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Tylko więc takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia. W niniejszej sprawie skarżąca obowiązana była zatem wykazać, że w wyniku wydania zaskarżonego rozporządzenia doszło do naruszenia jej interesu prawnego albo uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartymi w kwestionowanym rozporządzeniu unormowaniami a jej własną, indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z prawa materialnego. Tym samym od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie upoważnia do zaskarżania rozstrzygnięć organów administracji, a który występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez określoną regulację normatywną nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej.

Wbrew zarzutom skargi należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że na gruncie zaskarżonego rozporządzenia, nie można dopatrzyć się naruszenia interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie. Skarżąca nie przedstawiła bowiem takiego rodzaju argumentu (okoliczności), który mógłby świadczyć o tym, że zaskarżone rozporządzenie narusza jej interes prawny lub uprawnienie.

Skarżąca wniosła skargę na rozporządzenie wydane przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] będącego organem administracji rządowej niezespolonej właściwym w sprawach gospodarowania wodami w regionie wodnym, w zakresie określonym ustawą. Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 z późn. zm.), w przypadkach określonych ustawą dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej wydaje akty prawa miejscowego. Zgodnie z art. 58 ust. 1 tej ustawy, strefę ochronną ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody, wskazując zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują, stosownie do art. 52-57.

Gmina w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wskazała, że swój interes prawny wywodzi z prawa własności nieruchomości o nr [...] i [...] w obrębie [...] w [...] oraz nr [...] obręb [...] w [...] znajdujące się w strefie ochronnej ujęcie wody powierzchniowej [...] a także z brzmienia art. 1 i art. 7 pkt 1, 2, 3 i 7 u.s.g. Według skarżącej zakazy wprowadzone przez Dyrektora RZGW w [...] w zaskarżonym rozporządzeniu wpływają na możliwość (utrudniają albo uniemożliwiają) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (gminy).

Należy wskazać, że ograniczenia i zakazy związane z korzystaniem z nieruchomości znajdujących się na obszarze ochrony pośredniej ujęcia wody, ustanowione zostały rozporządzeniem nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody powierzchniowej [...] z rzeki [...] w km 68+020 i 68+080 w[...] , Miasto[...] ,[...] . Natomiast zaskarżone rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] zmienia tylko jeden z zakazów (§ 4 pkt 3), natomiast znacznie poszerza istniejący do tej pory obszar ochrony pośredniej, w taki sposób, że wymienione wyżej działki skarżącej znalazły się w tej strefie ochronnej (§ 1 pkt 1 zaskarżonego rozporządzenia). Zgodnie z § 4 rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] maja 2013 r., w brzmieniu ustalonym załącznikiem nr 1 do obwieszczenia nr [...] Dyrektora RZGW z dnia [...] października 2016 r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego rozporządzenia w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody powierzchniowej [...] z rzeki [...] w km 68+020 i 68+080 w[...] , Miasto[...] , powiat [...] (Dz. Urz. Woj. Podk. z 2016 r. poz. 3251), na terenie ochrony pośredniej zabrania się:

1) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, z wyłączeniem spełniających wymagania określone w przepisach odrębnych:

a) wód opadowych i roztopowych, o których mowa w art. 9 ust 1 pkt 14 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne,

b) oczyszczonych ścieków pochodzących z oczyszczalni komunalnych, przydomowych i przemysłowych,

c) ścieków pochodzących z obiektów chowu lub hodowli ryb łososiowatych lub ryb innych niż łososiowate (...)

2) przechowywania lub składowania odpadów promieniotwórczych;

3) lokalizowania nowych magazynów ropy naftowej i produktów ropopochodnych o pojemności piórników powyżej 5000 l i rurociągów do ich transportu (z wyłączeniem gazu płynnego) oraz substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, a także substancji priorytetowych określonych y przepisach wydanych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

4) budowy torów kolejowych, dróg krajowych, wojewódzkich i powiatowych oraz mostów na ich ciągach, a także parkingów bez ujmowania wód opadowych i roztopowych w systemy kanalizacji deszczowej zamkniętej lub otwartej w postaci rowów izolowanych oraz bez urządzeń zapewniających oczyszczanie ich przed wprowadzaniem do wód i do ziemi, do poziomu wymaganego przepisami odrębnymi;

5) lokalizowania składowisk odpadów komunalnych, niebezpiecznych, innych niż niebezpieczne i obojętne oraz obojętnych;

6) prowadzenia ferm chowu lub hodowli zwierząt, bez posiadania zbiornika na gnojowicę i gnojówkę oraz szczelnej płyty gnojowej;

7) mycia pojazdów mechanicznych poza myjniami usługowymi, posiadającymi zamknięte obiegi wody lub podłączonymi do kanalizacji sanitarnej;

8) realizowania budownictwa mieszkalnego oraz urządzania kempingów bez przyłączenia do kanalizacji zbiorczej, a w przypadku braku takiej kanalizacji, bez wyposażenia w szczelny zbiornik do gromadzenia ścieków lub przydomową oczyszczalnię ścieków. Po zrealizowaniu systemu kanalizacji zbiorczej wprowadza się obowiązek przyłączenia do niej istniejących obiektów budownictwa mieszkalnego oraz kempingów w terminie nie dłuższym niż 2 lata od wykonania kanalizacji, a w przypadku urządzeń mających ważne pozwolenie wodnoprawne do czasu jego wygaśnięcia;

9) lokalizowania nowych cmentarzy oraz grzebania zwłok zwierzęcych w odległości mniejszej niż 150 m od studzien, źródeł i strumieni;

10) urządzania pryzm kiszonkowych i obornikowych bez szczelnej izolacji od podłoża;

11) stosowania środków ochrony roślin, które według zezwolenia na wprowadzanie środków ochrony roślin do obrotu są klasyfikowane jako niebezpieczne dla środowiska;

12) prowadzenia robót ziemnych w pasie do 50 m po obu stronach cieków bez wcześniejszego powiadomienia użytkownika ujęcia wody;

Na terenie strefy ochronnej znajdują się nieruchomości skarżącej, tj. działka nr[...] , działkę nr [...] oraz[...] . Działka [...] (o pow. 0,54 ha) oraz działka [...] (o pow. 1,94 ha) stanowią tereny rekreacyjno – wypoczynkowe oraz w nieznacznej części pastwisko trwałe (działka nr[...] – 0.06 ha), natomiast działka [...] o powierzchni 0,0087 ha stanowi grunty orne.

Zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że zakaz urządzania kempingów bez przyłączenia do kanalizacji zbiorczej, a w przypadku braku takiej kanalizacji, bez wyposażenia w szczelny zbiornik do gromadzenia ścieków, pozostaje w zgodzie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250 z późn. zm.), zgodnie z którym właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych (...). Pozostawienie wyboru co do sposobu odprowadzania ścieków: do kanalizacji zbiorczej lub w razie jej braku do szczelnych zbiorników do gromadzenia ścieków nie stanowi o naruszeniu prawa własności nieruchomości. Ograniczenie polegające na zakazie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, z wyłączeniem spełniających wymagania określone w przepisach odrębnych: wód opadowych i roztopowych, o których mowa w art. 9 ust 1 pkt 14 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne; oczyszczonych ścieków pochodzących z oczyszczalni komunalnych, przydomowych i przemysłowych; ścieków pochodzących z obiektów chowu lub hodowli ryb łososiowatych lub ryb innych niż łososiowate (...) również nie ogranicza w niedozwolony sposób wykonywania prawa własności. Nawet bowiem poza granicami ochrony ujęć wody trudno oczekiwać akceptacji lub przyzwolenia dla odprowadzania każdych, bez wyjątku, rodzajów ścieków do ziemi lub wód płynących. W tym zakresie ustawa Prawo wodne również wprowadza pewne ograniczenia. Także ewentualne postanowienie dotyczące prowadzenia robót ziemnych w pasie do 50 m po obu stronach cieków bez wcześniejszego powiadomienia użytkownika ujęcia wody (pkt 12) nie wyłącza ani nie uniemożliwia sposób wykonywania prawa własności, gdyż polega wyłącznie na informowaniu o tym fakcie użytkownika ujęcia wody.

Trudno jest przyjąć, aby także pozostałe zakazy mogły stanowić naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przysługującego skarżącej. Skarżąca nie wykazała, aby rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] naruszało interes prawny skarżącej gminy poprzez wyłączenie, czy istotne ograniczenie wykonywania prawa własności wskazanych przez skarżącą nieruchomości leżących w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody. Nie można również zgodzić się z twierdzeniami skarżącej, podnoszonymi w skardze kasacyjnej, że przepisy zaskarżonego aktu naruszają prawo skarżącej do rozporządzania jej własnością.

Uprawnienie właściciela do rozporządzania rzeczą wynika w art. 140 K.c. (ius disponendi). Uprawnienie to oznacza możliwość dokonywania czynności prawnych dotyczących rzeczy i umożliwia właścicielowi realizację w sensie ekonomicznym wartości wymiennej rzeczy. Trzeba podkreślić, że ustawodawca nie definiuje pojęcia rozporządzenia, ale przyjmuje się zazwyczaj, że chodzi o uprawnienie do wyzbycia się własności i uprawnienie do obciążenia prawa własności. Innymi słowy, uprawnienie właściciela do rozporządzania rzeczą obejmuje uprawnienie do przeniesienia prawa własności, jego obciążenia i zniesienia prawa. Żaden z ujętych w przepisach zaskarżonego rozporządzenia zakazów nie stanowi ingerencji w powyższe uprawnienia skarżącej, nie uniemożliwia, ani nie ogranicza jej uprawnienia do przeniesienia własności, jej obciążenia, czy też zniesienia. Nie można w konsekwencji uznać, aby istota prawa własności przysługującej skarżącej została przez przepisy kwestionowanego rozporządzenia naruszona.

Nie można pominąć też tego, że zaskarżony akt stanowi przejaw działania administracji publicznej, a konkretnie jest aktem prawa miejscowego wydanym przez terenowy organ administracji rządowej - na podstawie art. 92 ust. 2 w związku z art. 58 ust. 1 Prawa wodnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie organy wykonujące administrację publiczną mają prawo ingerowania w stosunki cywilnoprawne w sposób wyznaczony ustawą, a prawo własności (inne prawa rzeczowe) nie jest prawem absolutnym i nienaruszalnym (wyrok NSA z dnia 18 maja 2001 r., sygn. akt sygn. akt II SA/Kr 376/01).

Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że przepisy zaskarżonego rozporządzenia nie naruszają art. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 7 u.s.g. nie uniemożliwiają ani nie utrudniają wykonywania przez gminę jej zadań własnych określonych wskazanymi regulacjami.

Zgodnie z art. 1 u.s.g. mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową. Ilekroć w ustawie jest mowa o gminie, należy przez to rozumieć wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 pkt. 1,2,3,7 u.s.g.: zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy: 1) ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej; 2) gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego; 3) wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz; 7) gminnego budownictwa mieszkaniowego.

Pierwsze ze wskazanych zadań własnych gminy obejmują sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej. Gmina nie sprecyzowała, jakiego konkretnie zadania nie będzie mogła zrealizować lub które z nich będzie utrudnione. Jak wynika z Wniosku o zmianę strefy ochronnej sporządzonego przez Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. "We wszystkich sołectwach gminy [...] wykonana jest sieć wodociągowa, a około 74% mieszkańców korzysta z wodociągu publicznego. Na terenie gminy funkcjonują 3 ujęcia wód podziemnych oraz jedno ujęcie wód powierzchniowych. Część miejscowości, tj. [...] (północna i środkowa część), [...] zaopatrywana jest z ujęcia powierzchniowego wody dla [...] - [...] natomiast część z ujęć wód podziemnych, zasilających gminne wodociągi. Miejscowości zasilane z gminnej sieci wodociągowej to: [...] (południowa część) oraz[...] . Wszystkie ujęcia głębinowe eksploatowane są przez Zakład Gospodarki Komunalnej w [...] ". W powyższym stanie faktycznym brak jest podstaw do dopatrzenia się przeszkód w realizacji zadania jakim jest gospodarka wodna.

Odnośnie utrudnienia albo uniemożliwienia realizacji zadania własnego gminy dotyczącego "gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego", wskazać należy, że § 4 pkt 4 zaskarżonego rozporządzenia zakazuje budowy torów kolejowych, dróg krajowych, wojewódzkich i powiatowych oraz mostów na ich ciągach, a także parkingów bez ujmowania wód opadowych i roztopowych w systemy kanalizacji deszczowej zamkniętej lub otwartej w postaci rowów izolowanych oraz bez urządzeń zapewniających oczyszczanie ich przed wprowadzaniem do wód i do ziemi, do poziomu wymaganego przepisami odrębnymi. Oznacza to, że zakaz ten może dotyczyć skarżącej wyłącznie w zakresie budowy parkingów bez ujmowania wód opadowych i roztopowych w systemy kanalizacji deszczowej zamkniętej lub otwartej. Nie dotyczy natomiast dróg gminnych, a wyłącznie krajowych, wojewódzkich i powiatowych. Przy czym podkreślić należy, że nie jest to zakaz realizacji określonego przedsięwzięcia na własnej nieruchomości (zakaz realizacji prawa zabudowy), ale nakaz jego realizacji w określonych standardach ochrony środowiska wodnego i nie jest możliwe upatrywanie w nim niedopuszczalnego naruszenia prawa.

Natomiast sprawy "wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz" to również niezwykle szeroki wachlarz zadań własnych gminy. Także i w tym przypadku skarżąca nie wskazała, na czym miałoby polegać naruszenie jej aktualnego, realnego interesu prawnego.

Odnośnie utrudnienia albo uniemożliwienia realizacji zadania własnego gminy polegającego na realizacji gminnego budownictwa mieszkaniowego, to wskazać należy, że zaskarżone rozporządzenie nie zabrania realizacji tego zadania, ani też go nie utrudnia.

W tym stanie rzeczy uprawnione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, z którego wynika, że skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że przepisy zaskarżonego rozporządzenia pozbawiają skarżącą uprawnień albo uniemożliwiają ich realizację. Z tych przyczyn Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. i odrzucił skargę. Wobec braku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia nie było podstaw do kontroli zaskarżonego aktu zgodnie pod kątem jego legalności.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek Dyrektora RZGW w [...] o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. i tylko w tych wypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami (art. 209 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przepisy te nie mają zastosowania.