Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 38/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 par 1 w zw. z art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wymierzenie grzywny A. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą A z/s w Z. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć A. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą A z/s w Z. grzywnę w kwocie 100 (słownie: sto) złotych; II. zasądzić od A. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A z/s w Z. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 grudnia 2019 r. A. K. (wnioskodawca, strona, skarżący) wniósł w oparciu o art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wymierzenie A. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą A z/s w Z. (podmiot zobowiązany) grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 9 sierpnia 2019 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

Pismem z dnia 24 stycznia 2020 r. podmiot zobowiązany udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi. Wyjaśnił, że przyczyną opóźnienia był jego stan zdrowia. Leczenie, które odbył, odbiło się negatywnie na funkcjonowaniu firmy, a większość zadań dotyczących zarządzania przedsiębiorstwem wykonywał osobiście. Nie posiada też zaplecza kadrowego, czy osoby pełniącej funkcję jego zastępcy. Podmiot zobowiązany wniósł o niewymierzanie mu grzywny i nieobciążanie kosztami postępowania z uwagi na fakt udzielenia żądanej informacji i jego obecną sytuacje zdrowotną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie przypomnieć należy, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, dalej: u.d.i.p.), w przypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przekazanie akt

i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.).

Następnie wskazać trzeba, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Kara finansowa służy zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości. Grzywna stanowi bowiem istotną dolegliwość, szczególnie w przypadkach, gdy organ notorycznie nie wywiązuje się

z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. (vide postanowienia NSA: z dnia

4 listopada 2010 r. w sprawie I OZ 836/10, z dnia 25 sierpnia 2011 r. w sprawie I OZ 597/11, z dnia 23 września 2011 r. w sprawie II OZ 790/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rolą grzywny jest jednocześnie ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania. W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w § 1 powołanego przepisu wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu. Sąd wymierzając organowi grzywnę bierze pod uwagę specyfikę i charakter danej sprawy - może uwzględnić m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r. sygn. akt I OZ 1259/13, Lex nr 1419496).

W tym miejscu wyjaśnić należy, że w rozpoznawanej sprawie wniosek

o wymierzenie grzywny został złożony w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że w tej sprawie dokonanie wykładani pojęcia organu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., wymaga odniesienia do przepisów u.d.i.p. Katalog podmiotów podlegających ustawie o dostępie do informacji publicznej zamieszczony został w przepisie art. 4 u.d.i.p. Przedmiotowy katalog jest katalogiem otwartym. Zgodnie z art. 4 ust. 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Skoro A. S. wykonuje zadania publiczne w postaci transportu publicznego, to jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 u.d.i.p..

Skargę strony na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej podmiot zobowiązany otrzymał w dniu 26 sierpnia 2019 r. Data ta wynika z informacji przedstawionej przez skarżącego na podstawie wydruku "śledzenie przesyłek". Organ zobowiązany okoliczności tej nie zakwestionował. Stosownie do treści ww. art. 21 pkt

1 u.d.i.p. podmiot zobowiązany winien w terminie 15 dni przekazać tę skargę do sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, tj. najpóźniej do dnia 10 września 2019 r. Tymczasem podmiot zobowiązany nie przesłał przedmiotowej skargi w ustawowym terminie, co oznacza że nie uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 21 pkt

1 u.d.i.p.

Należy zauważyć, że samo niewywiązanie się z obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie wynikającym z ustawy uzasadnia wymierzenie organowi zobowiązanemu grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. oraz art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z ww. przepisów nastąpiło przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Jednocześnie należy zaznaczyć, że przyczyny powodujące nieprzekazanie skargi do sądu są nieistotne dla samego wymierzenia sankcji, choć mogą mieć wpływ na wysokość przedmiotowej grzywny.

Miarkując wysokość grzywny Sąd brał pod uwagę fakt, że – wedle tłumaczeń podmiotu zobowiązanego – można mniemać, że nieprzekazanie skargi nie było podyktowane jego intencjonalnym działaniem nakierowanym przeciwko interesowi skarżącego ale spowodowane było trudnościami w funkcjonowaniu firmy, ze względów zdrowotnych jej właściciela.

Odnosząc się do treści odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Sąd zaznacza zarazem, że udzielenie żądanej informacji publicznej, której dotyczyła skarga, nie zwalniało podmiotu zobowiązanego z obowiązku przekazania skargi na bezczynność Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Już samo wniesienie skargi zainicjowało bowiem postępowanie sądowoadministracyjne, które zakończyć w przepisanej prawem formie (wyrokiem, postanowieniem) władny jest tylko Sąd.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać, że grzywna w kwocie 100 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku przekazania skargi

i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona.

Z tychże względów, działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.