Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1622/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6323 Zezwolenie i cofnięcie zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 57
journal: Dz.U. 2008 nr 115 poz 728
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto E. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta E., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] odmawiającą wydania zezwolenia na prowadzenie Domu Pomocy Społecznej w E. przy ul. [...] dla [...].

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że 20 stycznia 2009 r. Prezydent Miasta E. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie zezwolenia na prowadzenie Domu Pomocy Społecznej w E., przy ul. [...] przeznaczonego dla [...]. Inspektorzy Wydziału Polityki Społecznej Delegatury [...] Urzędu Wojewódzkiego w E. przeprowadzili w związku z tym kompleksową kontrolę Domu Pomocy Społecznej w E. w zakresie oceny spełniania standardów, w celu wydania zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej na czas nieokreślony. W wyniku kontroli stwierdzono, że osoba pełniąca obowiązki dyrektora przedmiotowego Domu Pomocy Społecznej nie posiada wymaganego 3-letniego stażu pracy w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, a zatem podmiot prowadzący wyżej wskazaną placówkę nie spełnia warunku określonego w art. 57 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j. t. z 2008 r. Dz. U. Nr 115, poz. 728, ze zm.). W tej sytuacji decyzją z [...] marca 2009 r. Wojewoda [...] odmówił wydania żądanego zezwolenia z uwagi na niespełnienie warunków określonych we wskazanych artykułach. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Minister Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2009 r. uchylił decyzję Wojewody i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w zakresie ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, czy osoba kierująca przedmiotowym Domem Pomocy Społecznej w E. posiada co najmniej 3-letni staż pracy w pomocy społecznej oraz specjalizację z zakresu organizacji pomocy społecznej, czy też nie. Minister wskazał również na konieczność wyjaśnienia kwestii struktury organizacyjnej Domu Pomocy Społecznej jako jednostki organizacyjnej pomocy społecznej działającej w strukturach samorządu Miasta E. Wojewoda [...] przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające i ustalił, że osoba pełniąca obowiązki dyrektora domu pomocy społecznej nie posiada 3-letniego stażu pracy w pomocy społecznej, a tym samym nie spełnia wymogu określonego w art. 122 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Do akt załączono również projekt uchwały w sprawie reorganizacji Ośrodka [...] w E. W tej sytuacji Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. ponownie odmówił wydania zezwolenia na prowadzenie przedmiotowego Domu Pomocy Społecznej w E.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Prezydent Miasta E. złożył odwołanie. Po jego rozpatrzeniu organ II instancji stanął na stanowisku, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska, przywołując treść art. 57 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, Minister wyjaśnił, że wymóg ustawodawcy określony w art. 122 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, sformułowany w celu zapewnienia poprawnego wykonywania zadań z pomocy społecznej, jest warunkiem koniecznym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie danej placówki, a jego brak stanowi podstawę do wydania decyzji odmownej. Wynika to, zdaniem organu odwoławczego, zarówno z artykułów 57 ust. 3 pkt 1 i 122 ust.1, ale także z art. 22 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi o kompetencjach nadzorczych wojewody także w zakresie zgodności zatrudniania pracowników jednostek organizacyjnych pomocy społecznej z wymaganymi kwalifikacjami. Minister Pracy i Polityki Społecznej podzielił stanowisko Wojewody [...], który stwierdził w swojej decyzji, że nie ma podstaw do uznania, że osoba kierująca przedmiotowym Domem Pomocy Społecznej w E. posiada wymagane ustawą o pomocy społecznej kwalifikacje. Minister podkreślił, że nie można uznać, iż praca wykonywana w Związku [...] jak i w Powiatowym Urzędzie Pracy spełnia przesłanki pracy w pomocy społecznej. Skutkiem takiego stanowiska organu odwoławczego było stwierdzenie, że osoba pełniąca obowiązki Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w E. nie posiada wymaganego prawem 3-letniego stażu pracy w pomocy społecznej, a zatem w chwili obecnej Dom Pomocy Społecznej w E. przy ul. [...] nie spełnia warunku określonego w ustawie o pomocy społecznej m.in. w art. 122. W związku z tym Wojewoda [...] nie mógł wydać zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej na czas nieokreślony. Organ odwoławczy zaznaczył, że pomimo niespełniania wymienionych standardów wskazany Dom Pomocy Społecznej może nadal działać na podstawie zezwolenia warunkowego, które posiada, nie dłużej jednak niż do końca 2010 r. Mając powyższe na uwadze organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina Miasto E. W uzasadnieniu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Zarzuciła zaskarżonym decyzjom naruszenie art. 57 ust. 3 pkt 1 oraz art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728, ze zm.). Podniosła, że nie zgadza się z ustaleniami organów orzekających w sprawie, gdyż organ I instancji rozpoznając przedmiotową sprawę dokonał nieprawidłowego połączenia dwóch postępowań administracyjnych: w indywidualnej sprawie wydania Gminie Miasto E. zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej - prowadzonego na podstawie art. 57 ustawy o pomocy społecznej oraz kontrolnego, niedotyczącego Gminy Miasto E. lecz wyłącznie jednostki organizacyjnej pomocy społecznej - Domu Pomocy Społecznej funkcjonującego wówczas w strukturach Ośrodka [...] w E. - prowadzonego na podstawie art. 126 w związku z art. 28 ust. 8 ustawy o pomocy społecznej. W przedmiotowych postępowaniach występowały dwa różne podmioty: Gmina Miasto E. oraz Ośrodek [...] w E. Różny był też cel prowadzonych postępowań. W pierwszym z nich Wojewoda winien w drodze decyzji administracyjnej rozstrzygnąć, czy Gmina Miasto E. zapewnia ustawowo określone standardy prowadzenia domu pomocy społecznej, określone w art. 56-57 ustawy o pomocy społecznej, zaś w drugim winien ustalić, czy Ośrodek [...] prowadzi działalność zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Powyższe okoliczności zostały zupełnie pominięte przez organy obu instancji przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. Organ I instancji równorzędnie potraktował oba postępowania, odmawiając zezwolenia na prowadzenie domu na podstawie ustaleń dotyczących doświadczenia zawodowego osoby, której powierzono kierowanie domem, poczynionych w toku postępowania kontrolnego.

Mając powyższe na względzie skarżąca podniosła, że organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie na okoliczności niemającej żadnego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy, wykraczając poza przedmiot prowadzonego postępowania administracyjnego, naruszając w ten sposób art. 57 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 1 pkt 1 Kpa. Strona skarżąca wskazała również, że organ I instancji podczas przeprowadzania obligatoryjnej wizytacji Domu Pomocy Społecznej w E. nie stwierdził istnienia żadnych innych podstaw do wydania decyzji odmownej, natomiast jedynym powodem odmowy wydania zezwolenia był staż pracy osoby, której powierzono obowiązki Dyrektora przedmiotowego Domu. Zdaniem skarżącej gminy, zgodnie z art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458), zatrudnienie osoby na stanowisku kierownika gminnej jednostki organizacyjnej, bądź powierzenie danej osobie pełnienia obowiązków kierownika takiej jednostki, a więc również badanie przy zatrudnieniu kwalifikacji i doświadczenia zawodowego tej osoby stanowi wyłączną kompetencję wójta (burmistrza, prezydenta miasta), dokonującego tych czynności nie w imieniu gminy lecz pracodawcy - danej jednostki organizacyjnej gminy. W ocenie skarżącej gminy czynności te mogą podlegać kontroli wojewody, lecz w innym postępowaniu niż postępowanie o wydanie zezwolenia na prowadzenie Domu Pomocy Społecznej i nie mogą skutkować odmową wydania zezwolenia na prowadzenie takiego domu. W prowadzonym postępowaniu o wydanie zezwolenia organ I instancji dowolnie rozszerzył przedmiot tego postępowania na badanie kwalifikacji i stażu pracy osoby aktualnie kierującej Domem, oceniając tym samym prawidłowość czynności dokonanych przez pracodawcę (jednostkę organizacyjną gminy - wówczas Ośrodek [...]), związanych z zatrudnieniem osoby pełniącej obecnie obowiązki dyrektora. Tymczasem, w ocenie strony skarżącej, w postępowaniu o wydanie zezwolenia na prowadzenie Domu Pomocy Społecznej wojewoda może badać, czy jednostka samorządu terytorialnego (Gmina i Miasto E.) spełnia wskazane w ustawie warunki do prowadzenia domu pomocy społecznej, a nie czy pracodawca (jednostka organizacyjna gminy) prawidłowo dokonał zatrudnienia osoby, której powierzono wykonywanie czynności kierownika tejże jednostki. Wobec czego organ I instancji wykroczył poza przedmiot postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie, tj. badanie spełniania przez Gminę Miasto E. ustawowych warunków do prowadzenia Domu Pomocy Społecznej, naruszając w ten sposób art. 57 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 1 pkt 1 kpa. Dodatkowo strona skarżąca podniosła, że nie podziela poglądu wyrażonego przez organ I instancji o nieprowadzeniu przez Z. działalności w zakresie pomocy społecznej, jak również poglądu organu II instancji, że działalność ta miała charakter incydentalny, wobec powyższego nie można jej brać pod uwagę przy ocenie doświadczenia zawodowego osoby pełniącej obowiązki dyrektora przedmiotowego Domu Pomocy Społecznej. Swoje stanowisko skarżąca gmina wsparła szeroką argumentacją.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi.

Postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia przez Gminę Miasto E. wniosku o wydanie, na czas nieokreślony, zezwolenia na prowadzenie Domu Pomocy Społecznej [...], położonego w E. przy [...]

Przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j. t. z 2008 r. Dz. U. Nr 115, poz. 728, ze zm.) określają szczegółowo tryb postępowania zmierzającego do uzyskania zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej. Materialnoprawną podstawą wydania takiego zezwolenia jest art. 57 tej ustawy stanowiący, że domy pomocy społecznej mogą prowadzić, po uzyskaniu zezwolenia wojewody jednostki samorządu terytorialnego, Kościół Katolicki, inne kościoły, związki wyznaniowe oraz organizacje społeczne, fundacje i stowarzyszenia; inne osoby prawne a także osoby fizyczne. Zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej wydaje wojewoda właściwy ze względu na położenie domu. Wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot o nie występujący spełnia warunki określone w omawianej ustawie; spełnia standardy, o których mowa w art. 55 ust. 1 i 2 ustawy a także przedstawi: dokumenty potwierdzające tytuł prawny do nieruchomości, na której jest usytuowany dom, dokumenty potwierdzające spełnianie wymagań określonych odrębnymi przepisami, regulamin organizacyjny domu pomocy społecznej lub jego projekt. Natomiast w przypadku podmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4 tego artykułu (czyli Kościół Katolicki, inne kościoły, związki wyznaniowe oraz organizacje społeczne, fundacje i stowarzyszenia, inne osoby prawne, osoby fizyczne), który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie: dokumenty potwierdzające status prawny tego podmiotu, informację o sposobie finansowania domu i niezaleganiu z płatnościami wobec urzędu skarbowego i składkami do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności za przestępstwo umyślne osoby, która będzie kierowała domem, oraz zaświadczenie, że ze względu na stan zdrowia jest ona zdolna do kierowania domem.

Wojewoda wydaje zezwolenie po przeprowadzeniu wizytacji obiektu, w którym usytuowany jest dom pomocy społecznej. Zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej wydaje się na czas nieokreślony. Wojewoda prowadzi rejestr domów pomocy społecznej. Wojewoda corocznie, do dnia 30 czerwca, ogłasza rejestr domów pomocy społecznej w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Bez zgody wojewody właściwe organy samorządu województwa, powiatu i miasta na prawach powiatu nie mogą zmienić przeznaczenia oraz typu domu pomocy społecznej i ośrodka wsparcia.

Ustęp 8 omawianego artykułu 57 zawiera delegację dla Ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do określenia w drodze rozporządzenia przy uwzględnieniu indywidualnych potrzeby i możliwości psychofizycznych mieszkańców domów oraz osób kierowanych do domów pomocy społecznej: sposobu funkcjonowania określonych typów domów pomocy społecznej i obowiązujących standardów podstawowych usług świadczonych przez domy pomocy społecznej, rodzaju dokumentów wymaganych do uzyskania zezwolenia, wzoru wniosku o wydanie zezwolenia oraz trybu kierowania i przyjmowania osób ubiegających się o przyjęcie do domu pomocy społecznej. Na podstawie tej delegacji Minister Polityki Społecznej w dniu 19 października 2005 r. wydał rozporządzenie w sprawie domów pomocy społecznej (Dz. U. Nr 217, poz. 1837) określające sposób funkcjonowania określonych typów domów pomocy społecznej (§ 5); obowiązujący standard podstawowych usług świadczonych przez te domy (§ 6); rodzaje dokumentów wymaganych do uzyskania zezwolenia na prowadzenie domu (§7); wzór wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie domu oraz tryb kierowania i przyjmowania osób ubiegających się o przyjęcie do domu (§ 8, 9 i 10).

W ocenie Sądu przywołane przepisy art. 57 oraz przepisy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie domów pomocy społecznej stanowią pełną i jasną regulację prawną dotyczącą możliwości, warunków i trybu uzyskania zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej. Z przepisów tych w niniejszej sprawie wynika zatem, że Gmina Miasto E. by uzyskać zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej, jako podmiot o nie występujący będący jednostką samorządu terytorialnego, winna była złożyć stosowny wniosek określony przez Ministra Polityki Społecznej, o którym mowa w § 7 rozporządzenia oraz spełnić warunki określone w niniejszej ustawie, które w całości precyzuje § 6 powołanego rozporządzenia. Przepis ten zawiera pełną regulację warunków określających, kiedy dom pomocy społecznej uznaje się za spełniający ustawowe warunki. Ponadto Gmina Miasto E. jako podmiot wnioskujący spełnić musi standardy, o których mowa w art. 55 ust. 1 i 2 ustawy, dotyczące rodzaju, zakresu i standardu świadczonych usługi, których precyzyjne wyliczenie zawierają przepisy § 5 rozporządzenia. Dodatkowo Gmina Miasto E. musiała przedstawić dokumenty potwierdzające tytuł prawny do nieruchomości, na której jest usytuowany dom, dokumenty potwierdzające spełnianie wymagań określonych odrębnymi przepisami (np. dotyczącymi prawa budowlanego, ochrony sanitarnej, czy bezpieczeństwa przeciwpożarowego) oraz regulamin organizacyjny domu pomocy społecznej lub jego projekt, o którym mowa w § 4 rozporządzenia.

Jak wynika z akt sprawy Gmina Miasto E., jako podmiot wnioskujący do właściwego wojewody o wydanie pozwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej, spełniła podane powyżej wymagania. Również w treści uzasadnienia wydanych decyzji nie ma ani jednego zarzutu, z którego wynikałoby, że przyczyną odmowy wydania wnioskowanego zezwolenia jest niespełnienie przez podmiot wnioskujący któregokolwiek z ustawowych warunków. W tej sytuacji brak było zdaniem Sądu podstaw prawnych do wydania decyzji odmawiającej wydania wnioskowanego zezwolenia. Oznacza to, że wydając decyzję odmowną organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, czyli art. 57 ustawy o pomocy społecznej. Naruszenie to miało zaś wpływ na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy poprzez odmowę wydania stronie skarżącej wnioskowanego zezwolenia mimo spełnienia przez nią ustawowych warunków do jego otrzymania.

Wyjaśnić przy tym należy, że redakcja artykułu 57 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, w której ustawodawca stwierdził, że "wojewoda wydaje zezwolenie", jeżeli podmiot o nie występujący spełnia zawarte w ustawie warunki oznacza, że w tej sprawie wojewoda nie ma tzw. "luzu decyzyjnego", ponieważ nie mamy w niniejszej sprawie do czynienia z tzw. decyzją uznaniową. Wojewoda w przypadku stwierdzenia, że podmiot wnioskujący spełnia ustawowe przesłanki do uzyskania zezwolenia, jest zobowiązany do wydania takiego zezwolenia.

Sąd nie podzielił opinii organów orzekających w niniejszej sprawie, że do warunków ustawowych, o spełnieniu których mowa w art. 57 ust. pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, należy też kwestia obsady i warunków jakim musi odpowiadać osoba, która jest lub ma być powołana na stanowisko dyrektora domu pomocy społecznej. Wynika to przede wszystkim z faktu, że przepis art. 57 ustawy w całości określa warunki, jakie ma spełnić podmiot wnioskujący o wydanie przedmiotowego zezwolenia, czyli w niniejszej sprawie Gmina Miast E. Nigdzie w tym przepisie nie są formułowane warunki dotyczące osoby, która jest dyrektorem (pełni obowiązki dyrektora) takiego domu. Potwierdza to również treść rozporządzenia Ministra Pomocy Społecznej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie domów pomocy społecznej, które w żadnym z przepisów nie określa warunków, jakie miałby spełniać dyrektor domu pomocy społecznej (czy osoba pełniąca jego obowiązki). Zdaniem Sądu redakcja przepisu art. 57 w połączeniu z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego jest jasna i nie wymaga żadnych zabiegów interpretacyjnych.

Dodatkowo zauważyć należy, że rozumienie przepisu art. 57 ustawy o pomocy społecznej, przedstawione przez organy orzekające w niniejszej sprawie, spowodowałoby niemożność uzyskania zezwolenia na prowadzenie jakiegokolwiek nowego domu pomocy społecznej, nawet przy spełnieniu wszystkich ustawowych warunków, aż do czasu ustalenia konkretnej osoby, która miałaby pełnić funkcję jego dyrektora. Takie podejście jest całkowicie prawnie nieuzasadnione i nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o pomocy społecznej. Podkreślić należy, że co do zasady, zdaniem Sądu, za nim konkretnej osobie złoży się propozycję objęcia funkcji dyrektora domu pomocy społeczne wypadałoby by najpierw ten dom w ogóle w sensie prawnym istniał, czyli by jednostka samorządu terytorialnego, która chce taki dom prowadzić, posiadała odpowiednie zezwolenie na jego prowadzenie.

W tej sytuacji wyjaśnić należy, że w ocenie Sądu orzekającego art. 122 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej dotyczący warunków, jakie muszą spełniać osoby kierujące jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej, należy rozpatrywać łącznie z art. 123 tej ustawy, który stanowi, że prawa i obowiązki pracowników zatrudnionych w samorządowych jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej regulują przepisy o pracownikach samorządowych, a w odniesieniu do wychowawców i innych pracowników pedagogicznych publicznych placówek opiekuńczo-wychowawczych i ośrodków adopcyjno-opiekuńczych zatrudnionych na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, regulują przepisy ustawy - Karta Nauczyciela. Wobec tego, jeśli jednostka samorządu terytorialnego np. po uzyskaniu zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej, zatrudni na stanowisku jego dyrektora osobę niespełniającą warunków określonych w art. 122 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej lub fakt taki zostanie ujawniony w wyniku przeprowadzonej kontroli, wówczas dopiero Wojewoda ma możliwość skorzystania z przysługujących mu, jako organowi nadzoru i kontroli, prawnych środków określonych w art. 126, 128, a przede wszystkim w art. 129 i 130 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Wówczas w wyniku zastosowania tych środków Wojewoda może orzec o czasowym lub stałym cofnięciu zezwolenia na prowadzenie placówki oraz orzec karę pieniężną w wysokości od 200 do 6.000 zł. Jednocześnie uzasadniając merytorycznie swoje stanowisko co do kwestii, która działalność i dlaczego jest, a która nie jest działalnością w zakresie pomocy społecznej i może (lub nie może) być zaliczona do wymaganego ustawowo co najmniej 3-letniego stażu pracy w pomocy społecznej. Jednak, jak słusznie zostało podniesione w skardze, jest to postępowanie administracyjne odrębne od określonego w art. 57 ustawy o pomocy społecznej.

Biorąc powyższe wyjaśnienia pod uwagę Sąd orzekający stanął na stanowisku, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 57 ustawy o pomocy społecznej, które miało, jak wyżej podniesiono, bezpośredni wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, mają na względzie ocenę prawną Sądu orzekającego zawartą w niniejszym wyroku, rozpatrzy ponownie złożony przez Gminę Miasto E. wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie przedmiotowego domu pomocy społecznej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.