Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 22/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-03-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: par. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 137 poz 1310
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska – Banacka, Protokolant Referent Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi T. B. i M. B. na akt Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu 1. uchyla zaskarżony akt i orzeka, że nie podlega on wykonaniu w całości; 2. zasądza od Starosty [...] na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 lutego 2011 r. M. B. i T. B. zwróciły się do Starostwa Powiatowego w M. z wezwaniem o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...] o nr rej. [...] zarejestrowanego w dniu 4 listopada 2005 r. W uzasadnieniu wniosku powołały się one na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 stwierdzający niekonstytucyjność § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 dalej rozporządzenie MI z 2003 r.), na którego podstawie pobrano od nich opłatę za wydaną kartę pojazdu w wysokości 500 zł. Mając na uwadze aktualną opłatę za wydanie karty pojazdu w wysokości 75 zł domagały się zwrotu różnicy w kwocie 425 zł.

W odpowiedzi na ten wniosek pismem z dnia [...] r., nr [...] Wicestarosta Powiatu M. odmówił zwrotu wnioskowanej nadpłaty za wydaną kartę pojazdu. W piśmie tym wskazał, że wysokość opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu została naliczona prawidłowo zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia MI. Organ podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny w powołanym we wniosku wyroku uznając niekonstytucyjność § 1 ust. 1 rozporządzenia MI z 2003 r. uznał jednak za niezbędne odroczenie utraty mocy obowiązującej tego przepisu do dnia 1 maja 2006 r. Wskazał także, że dopiero z dniem 15 kwietnia 2006 r. na mocy rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421) wprowadzona została opłata wynosząca 75 zł. Tym samym skoro opłata za kartę pojazdu została pobrana zgodnie z obowiązującymi przepisami nie ma podstaw do jej zwrotu. Pismo to zostało doręczone wnioskodawczyniom w dniu 2 marca 2011 r.

Kolejnym pismem z dnia 11 marca 2011 r. M. B. i T. B. wezwały Starostę M. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie zwrotu żądanej kwoty 425 zł. Stwierdziły, że odmowa zwrotu tej kwoty jest sprzeczna z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust.1 i art. 217 Konstytucji RP.

Odpowiadając na to wezwanie Wicestarosta M. w piśmie z dnia [...] r. poinformował wnioskodawczynie, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w jego poprzednim piśmie. Pismo to zostało im doręczone dniu 23 marca 2011 r.

Pismem z dnia 4 kwietnia 2011 r. M. B. i T. B. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą odmowę zwrotu kwoty 425 zł jako naruszającą wskazywane wcześniej przez nich przepisy prawa.

W uzasadnieniu skargi opisały przebieg dotychczasowego postępowania wskazując, że wobec stanowiska organu odmawiającego zwrotu nadpłaty za wydaną kartę pojazdu wniesienie skargi stało się konieczne. Zdaniem skarżących nie jest zasadne stanowisko organu sugerujące, że pobranie opłaty w oparciu o niekonstytucyjne przepisy było zgodne z prawem i co więcej miałoby korzystać z domniemania konstytucyjności ze względu na odroczenie przez Trybunał Konstytucyjny utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu. Powołując się na treść art. 178 Konstytucji RP wniosły o odmowę zastosowania przez Sąd niekonstytucyjnego rozporządzenia, w oparciu o które została od nich pobrana opłata za kartę pojazdu w kwocie 500 zł. W tym względzie odwołały się do powołanych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych oraz postanowienia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie C 134/07 P. K. przeciwko Gminie Miasta J..

W odpowiedzi na skargę Starosta M. podtrzymał dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko dowodząc zasadności odmowy zwrotu nadpłaty za wydaną kartę pojazdu.

W pismach procesowych z dnia 5 marca 2012 r. skarżące wniosły o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania.

W toku rozprawy sądowej oraz w późniejszym piśmie procesowym z dnia 16 marca 2012 r. pełnomocnik Starosty M., radca prawny A. W., podniosła zarzut przedawnienia prawa do stwierdzenia nadpłaty za wydaną kartę pojazdu. Wskazała, że zgodnie z art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o finansach publicznych opłata za wydanie karty pojazdu stanowi niepodatkową należność budżetową. Zgodnie z art. 67 tej ustawy do spraw dotyczących tego rodzaju należności zastosowanie mają przepisy k.p.a. oraz działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. W świetle zaś art. 79 § 2 tego ostatniego aktu roszczenie o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia, który w tym przypadku wynosi 5 lat. Na poparcie swoich twierdzeń pełnomocnik organu powołała się na stanowisko zajęte w tej kwestii m. in. przez WSA w Poznaniu w wyrokach z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 980/11 oraz z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SAB/Po 27/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), sądy administracyjne orzekają m. in. w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Badając formalną dopuszczalność wniesionej skargi stwierdzić trzeba, że w kwestii właściwości sądów administracyjnych w tego rodzaju sprawach wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 4 lutego

2008 r., sygn. akt I OPS 3/07 (ONSAiWSA z 2008 r., Nr 2, poz. 21). W uchwale tej stwierdzono, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie przepisu rozporządzenia w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu wszczyna sprawę administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem składu orzekającego uchwała ta zachowuje swoją aktualność. W szczególności w sprawach dotyczących zwrotu części opłaty uiszczonej za wydanie karty pojazdu pobranej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia MI z 2003 r. brak jest zdaniem Sądu podstaw do zastosowania przepisów art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.. – dalej zwanej u.f.p.). W tym względzie skład orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił w szczególności poglądu zawartego w powoływanych przez pełnomocnika organu wyrokach WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2011 r., II SA/Po 980/11 i z dnia 29 czerwca 2011 r., IV SAB/Po 27/11, w których przyjęto, że zwrot przedmiotowej nadpłaty podlega regulacji zawartej w art. 79 § 2 i art. 80 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).

W ocenie składu orzekającego objętej skargą opłaty pobieranej za wydanie karty pojazdu nie można zaliczyć do niepodatkowej należności o charakterze publiczno-prawnym stanowiącej dochód budżetu jednostki samorządu, o jakiej jest mowa w art. 60 pkt 7 u.f.p. Przepis art. 60 u.f.p. czytać należy bowiem łącznie z art. 61 tej ustawy, który przewiduje pobieranie dochodów wskazanych w art. 60 w trybie decyzji administracyjnych. Dodać należy, że zawarte w tym artykule stwierdzenie "o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej" odnieść należy jedynie do materii związanej z właściwością organów orzekających w tym przedmiocie. Niewątpliwie sporna opłata nie została pobrana w oparciu o decyzję administracyjną.

Przyjmując za Trybunałem Konstytucyjnym, że opłata pobierana na mocy zakwestionowanego przez niego przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia MI z 2003 r. miała cechy należności o charakterze podatkowym to i tak brak jest zdaniem Sądu możliwości zastosowania w postępowaniu mającym za przedmiot zwrot części takiej opłaty uregulowań zawartych w u.f.p. Ustawa ta weszła bowiem w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. , a zatem przepisy art. 60, art. 61 i art. 67 u.f.p. odnieść należy do dochodów pobieranych na podstawie obowiązujących przepisów, a nie w oparciu nieobowiązujący już od wielu lat przepis rozporządzenia wydanego w dodatku z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. W kwestii oceny prawidłowości ustalenia i pobrania opłat za wydanie karty pojazdu miarodajny winien być zatem stan prawny obowiązujący w dacie pobierania tej opłaty, a nie w dacie rozpatrywania wniosku o zwrot takiej nadpłaty. W tej kwestii kierować się bowiem należy wynikającą z art. 2 Konstytucji R.P. zasadą lex retro non agit, z której wynika zakaz stosowania nowo stanowionych uregulowań prawnych do zdarzeń, które miały miejsce przed ich wejściem w życie. W szczególności dotyczy to zdarzeń, z którymi prawo nie wiązało dotąd skutków prawnych przewidzianych nowymi unormowaniami. W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym podkreśla się, że z wynikającej z art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego oraz wynikającej z art. 7 Konstytucji zasady praworządności nie można wywieść prymatu zasady bezpośredniego działania nowych przepisów wobec zasady dalszego działania przepisów dotychczasowych. Zasady te współistnieją bowiem w obszarze prawa intertemporalnego, a wybór pomiędzy nimi powinien być dokonywany przy uwzględnieniu wszelkich istotnych okoliczności, w tym skutków wyboru, mając na uwadze wolę prawodawcy, o ile można ją zrekonstruować w granicach dopuszczalnej interpretacji przepisów prawa (por. m.in. uchwałę NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06 ONSAiWSA 2006/3/71 oraz wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2011 r., II GSK 470/10). Mając na uwadze te wskazania podkreślić należy, że w sprawie zwrotu nadpłaty pobranej za wydanie karty pojazdu nie znajduje w szczególności zastosowania przepis intertemporalny zamieszczony w art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.), który miałby ewentualnie uzasadniać (w świetle ww. wyroku II SA/Po 980/11 – wraz z odpowiednim vacatio legis) konstytucyjność obowiązywania nowych przepisów wobec zdarzeń, które miały miejsce pod rządami dawnych norm. Zgodnie z tym przepisem do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w art. 60 u.f.p. wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W przepisie tym jest zatem mowa o sprawach w toku załatwianych przed wejściem w życie tej ustawy w drodze decyzji administracyjnych, a nie w drodze czynności materialno-technicznych, z jaką to sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Tym samym brak jest zdaniem Sądu wystarczającej podstawy do przyjęcia, że do zwrotu objętej postępowaniem opłaty, pobranej pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów, które nie przewidywały na gruncie prawa administracyjnego przedawnienia związanych z tą opłatą roszczeń, należy stosować wprost przepisy nowej ustawy o finansach publicznych. Przyjęcie odmiennego rozwiązania prowadziłoby bez wyraźnej podstawy prawnej, do pogorszenia sytuacji prawnej skarżących. Oczywiście stanowisko to nie podważa możliwości przedawnienia tego typu roszczeń na gruncie prawa cywilnego (zobacz w tym względzie m. in. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 r. sygn. akt III CZP 37/10). W konsekwencji skoro do pobierania opłaty za wydanie karty pojazdu nie mają zastosowania przepisy u.f.p., to przepisy tej ustawy nie mogą także odsyłać do odpowiedniego zastosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej (zamieszczonych w art. 72 – 80 o.p.) w sprawach dotyczących zwrotu nienależnie pobranych opłat. W tym względzie Sąd przychyla się w całej rozciągłości do stanowiska zawartego m. in. w wyroku WSA w Opolu z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Op 681/11.

Rozważając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy także, że w myśl art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku aktów lub czynności określonych w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy skargę można zaś wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to należy natomiast wnieść w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Omówiony warunek formalny został w sprawie spełniony, bowiem skarga M. B. i T. B. została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego aktu wskazać należy, że w oparciu o delegację wskazaną w art. 77 ust 4 Prawa o ruchu drogowym Minister Infrastruktury wydał przywołane wcześniej rozporządzenie z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. W myśl § 1 ust. 1 tego rozporządzenia, za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobierać miał opłatę w wysokości 500,00 zł. Rozporządzenie to obowiązywało w czasie rejestracji samochodu skarżących, które uiściły taką właśnie opłatę za wydanie karty pojazdu.

Wskazany przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia MI z 2003 r. został w dniu 17 stycznia 2006 r. wyrokiem w sprawie o sygn. akt U 6/04 uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego określona w tym przepisie wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 500,00 zł została zawyżona, albowiem nie uwzględnia ustawowych wytycznych do określenia wysokości tej opłaty zawartych w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wydający rozporządzenie nie był zaś umocowany do działania poza granicami upoważnienia, dla realizacji założeń w ustawie przemilczanych. Trybunał Konstytucyjny wskazał też, że ustalona opłata charakteryzuje się wprawdzie cechami podobnymi do podatku, jednakże w przeciwieństwie do podatków jest świadczeniem ekwiwalentnym. W sytuacji zatem gdy znacznie przewyższa ona wartość faktycznie świadczonej usługi nabywa cechy podatku. W konsekwencji, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, podwyższenie opłaty za wydanie karty pojazdu do wysokości 500,00 zł, nie pozostające w związku z kosztami świadczonej usługi, jest sprzeczne z art. 217 Konstytucji RP. Jednocześnie, mając na uwadze możliwe skutki finansowe wydanego wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł o utracie mocy obowiązującej kwestionowanego przepisu rozporządzenia dopiero z dniem 1 maja 2006 r.

W ocenie składu orzekającego Sądu odroczenie utraty mocy obowiązującej przepisu nie oznacza jednak, że w okresie jego pozostawania w obrocie prawnym był on w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za wydawane karty pojazdu zgodny z udzielonym Ministrowi Infrastruktury ustawowym upoważnieniem i zgodny z Konstytucją. Przeciwnie, w świetle treści uzasadnienia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego niewątpliwym jest, że zakwestionowany przepis stanowił od chwili jego wydania przepis niekonstytucyjny, wykraczający poza zakres udzielonej przez ustawodawcę delegacji. Odroczenie wejścia w życie orzeczenia Trybunału nie stanowi więc dla sądu administracyjnego przeszkody do odmowy zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisu rozporządzenia uznanego przez ten sąd za niezgodny z Konstytucją i ustawą, który stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia administracyjnego. Przepis uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny

z Konstytucją ma taki charakter od dnia jego wejścia w życie i fakt ten musi być brany pod uwagę przy kontroli aktu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2008r., II OSK 1745/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1242/08).

W myśl art. 178 Konstytucji sędziowie w zakresie sprawowania swego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że sędziowie orzekający w danej sprawie związani są jedynie aktami rangi ustawowej. Zgodnie w zasadzie przyjmuje się, zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie, że sąd może w toku rozpoznawania sprawy ocenić, czy przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy. W relacji zatem do aktów stanowionych przez władzę wykonawczą, związanie sądów tymi aktami nie istnieje.

Dokonując, opartej na podstawie art. 178 ust. 1 Konstytucji, samodzielnej oceny konstytucyjności przepisów rozporządzenia skład orzekający stwierdził, że § 1 ust. 1 rozporządzenia MI z 2003 r. został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Uznanie przez skład orzekający niekonstytucyjności przepisu w dacie jego zastosowania przez organ administracji publicznej nakazuje Sądowi stwierdzenie, że kontrolowany akt Starosty M. podjęty został z naruszeniem prawa. Organ odmówił bowiem skarżącym zwrotu części uiszczonej przez nich opłaty przy rejestracji samochodu w 2005 roku pomimo faktu, iż jej pobranie w wysokości 500,00 zł nastąpiło na mocy przepisu wykraczającego poza zakres udzielonego Ministrowi Infrastruktury upoważnienia, w wysokości zawyżonej w stosunku do wskazań zawartych w art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym i w tej części uiszczonych zatem nienależnie.

Wyrażony przez Sąd w niniejszej sprawie pogląd i ocena prawna co do odmowy zwrotu przez organ części opłaty za wydanie karty pojazdu są konsekwentnie i powszechnie przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a skład orzekający nie znalazł podstaw i argumentów, które mogłyby uzasadniać zmianę tego stanowiska (por. m.in. wyroki tut. Sądu z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 353/08 oraz z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 545/09; wyroki WSA w Gdańsku z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 453/08 oraz III SA/Gd 455/08; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 389/09; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 330/09; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt: I OSK 589/09, I OSK 591/09, I OSK 1204/09, I OSK 1354/09 oraz z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 418/08, w: LEX nr 518241).

Takie stanowisko wynika także z postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r., C-134/07 Lex nr 354541, w którego świetle pobieranie opłaty przewidzianej w § 1 ust. 1 rozporządzenia MI z 2003 r., która jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego narusza art. 90 akapit pierwszy TWE.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta M. winien ustalić opłatę za wydanie karty pojazdu, kierując się przy tym kryteriami wynikającymi z art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a następnie zwrócić skarżącym solidarnie uiszczoną kwotę wartość tę przewyższającą. Pomocnym przy ustalaniu prawidłowej wysokości opłaty za kartę pojazdu może okazać się przy tym wysokość takiej opłaty ustalona obecnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421), wydanym m. in. w celu wykonania ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt U 6/04, zgodnie z którym opłata za kartę pojazdu wynosi 75,00 zł.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonego aktu stosownie do art. 152 p.p.s.a. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 202 § 2, art. 205 § 1, art. 209 i art. 211 p.p.s.a.

SW