Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 319/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 w zw. z art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 143  1, art. 1 a pkt 20, art/ 141 par. 1, art. 26 par 1 i 2, art. 27
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Joanna Szopa, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi Z. C., K. J., E. J. i D. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rzecz adwokata M. C. wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć dwadzieścia groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem podatku VAT.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 roku, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 26 § 1, art. 141 § 1 i § 2, art. 143 § 1 i § 2 i art. 7 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) stwierdziło niedopuszczalność zażalenia Z.C., działającej w imieniu swoim i na rzecz dzieci: E.J., K.J. i D.J., na postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...].

Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. wezwał T.J. do opróżnienia z osób i rzeczy prawa jego reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...], znajdującego się w budynku mieszkalnym nr [...], Osiedle [...], w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, wskazując, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym terminie zostanie zastosowany przymusowy środek egzekucyjny w postaci opróżnienia lokalu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Z.C., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, wydanego w związku z tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. wystawionym przez Komendanta Powiatowego Policji. W zażaleniu zarzucono pominięcie w zaskarżonym postanowieniu Z.C. mimo, że na podstawie ustawy o Policji jest ona wraz z dziećmi uprawniona do zamieszkiwania w lokalu i jest w nim zameldowana. Podniesiono, że po przejściu na emeryturę T.J. nie utracił prawa do zajmowanego lokalu. Prawa tego nie utraciła też jego była żona z dziećmi, w związku z czym Z.C. wniosła do Sądu Rejonowego pozew o zobowiązanie do zawarcia umowy najmu przedmiotowego lokalu. Nadto mieszkanie zostało podzielone na podstawie wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] czerwca 2000 r. wydanego w sprawie o sygn. akt [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że wniesione zażalenie jest niedopuszczalne.

Kolegium podniosło, że według art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru.

W myśl art. 141 § 1 tej ustawy jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia zobowiązanego z zajmowanego lokalu lub pomieszczenia, w celu wydania tej nieruchomości lub opróżnionego lokalu (pomieszczenia) wierzycielowi. Dotyczy to również obowiązku wydania nieruchomości na oznaczony okres czasu. Przy tym stosownie § 2 wskazanego artykułu egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikom oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione i wydane.

Art. 143 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje, że egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu:

1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;

2) postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia).

Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego (§ 2 art. 143 ustawy).

Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego dnia [...] marca 2005 r. przez wierzyciela - Komendanta Powiatowego Policji, osobą zobowiązaną do wykonania obowiązku stwierdzonego tym tytułem jest T.J.. Natomiast w myśl przywołanego wcześniej art. 143 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tylko zobowiązanemu służy prawo do wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Wobec więc tego, że skarżąca nie jest osobą zobowiązaną, nie przysługuje jej prawo wniesienia zażalenia.

Organ podkreślił, że Z.C. i jej dzieci, jako domownicy zobowiązanego T.J., na mocy art. 141 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają obowiązek opuścić opróżniany lokal wraz z zobowiązanym.

Mając powyższe na uwadze oraz powołując się na przepisy art. 134 i art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 roku wnieśli: Z.C., K.J., E.J. i D.J..

W skardze zarzucono niezgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Kolegium. Skarżący podnieśli, że egzekucja dotyczy ich bezpośrednio, gdyż są osobami uprawnionymi do zamieszkiwania i ubiegania się o zawarcie umowy najmu lokalu. Natomiast wskutek postanowienia Kolegium stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia skarżący zostali pozbawieni możliwości dochodzenia swoich praw, które przysługują im zgodnie z przepisami ustawy o Policji. Jednocześnie zobowiązanym do wykonania obowiązku opróżnienia lokalu nie jest również T.J., ponieważ nie jest on głównym najemcą lokalu. Zdaniem skarżących wadliwa jest także decyzja nakazująca opróżnienie zajmowanego przez nich lokalu. Ponadto obowiązujące przepisy prawa wymagają rozstrzygnięcia kwestii przysługiwania eksmitowanej osobie uprawnienia do lokalu socjalnego. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżone postanowienie pominęło okoliczność, że postępowanie egzekucyjne było wcześniej zawieszone na podstawie art. 56 § 1 pkt 5 oraz § 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 34 i art. 35 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, a przyczyną zawieszenia postępowania była okoliczność zamieszkiwania wraz z T.J. jego byłej żony i dzieci, w tym małoletniego D.J..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a nadto wskazując, że organ egzekucyjny jak i organ odwoławczy, jakim jest Kolegium, nie są uprawnione do kwestionowania w postępowaniu egzekucyjnym ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2004 r., która stanowiła podstawę wystawienia tytułu wykonawczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Należy podkreślić, że zażalenie, którego niedopuszczalność stwierdzono zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego , zostało wniesione w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zmierzającym do wykonania obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego.

Jak wynika z dokumentów zawartych w aktach postępowania administracyjnego, Komendant Powiatowy Policji wydał w dniu [...] lipca 2004 r. decyzję nr [...], którą na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.) w związku z art. 95 ust. 2 pkt 4 i art. 95 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 ze zm.) oraz § 7 ust. 1 pkt 7, § 7 ust. 2 i § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469) nakazał opróżnienie i przekazanie do dyspozycji Komendy Powiatowej Policji lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] przez T.J. - głównego najemcę oraz wszystkie zamieszkałe z nim osoby, w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego (k. 65-67 akt administracyjnych).

W oparciu o powyższą decyzję w dniu [...] marca 2005 roku Komendant Powiatowy Policji jako wierzyciel wynikającego z decyzji obowiązku o charakterze niepieniężnym wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. W tytule wykonawczym jako osobę zobowiązaną do wykonania obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego w D. przy ul. [...] wskazano T.J. (k. 63-63 akt administracyjnych).

Na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego oraz wniosku wierzyciela Burmistrz Miasta podjął czynności egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przesyłając w dniu 9 lutego 2011 r. zobowiązanemu T.J. odpis tytułu wykonawczego (potwierdzenie odbioru k. 31).

Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., wydanym na podstawie art. 143 § 1 w związku z art. 7 § 1 i 2 i art. 141 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), Burmistrz Miasta wezwał T.J. do opróżnienia z osób i rzeczy prawa jego reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku mieszkalnym nr [...], Osiedle [...], w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, wskazując, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym terminie zostanie zastosowany przymusowy środek egzekucyjny w postaci opróżnienia lokalu (k. 28 akt administracyjnych).

Ostatnio wymienione postanowienie stało się przedmiotem zażalenia, którego niedopuszczalność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze działające jako organ odwoławczy na mocy art. 134 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku z wydaniem postanowienia z dnia [...] lutego 2011 r. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazać należy, że normująca to postępowanie ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) przewiduje w art. 26 § 1, iż organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. W myśl § 2 art. 26 wzór, o którym mowa w § 1, określony w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zawiera treść określoną w art. 27.

Artykuł 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa podstawowe wymogi stawiane przez ustawę tytułowi wykonawczemu, zaliczając do jego obligatoryjnych elementów wskazanie zobowiązanego, przez podanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację (art. 27 § 1 pkt 2 ustawy).

Normatywną definicję zobowiązanego zawiera art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowiąc, że zobowiązanym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej, albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osoba lub jednostka, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają.

Pojęcie zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym ma charakter formalny i nie można w tym wypadku utożsamiać zobowiązanego z podmiotem ogólnie określonych w normach prawa materialnego praw i obowiązków. Z kolei obowiązek, w związku z niewykonaniem którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne musi mieć charakter indywidualny i konkretny. Jako zobowiązanego w tytule wykonawczym można wskazać jedynie taki podmiot, na którym ciążył obowiązek o charakterze pierwotnym, uprzednio określonym poprzez wydanie odpowiedniego orzeczenia czy decyzji, a który wobec niewykonania go został następnie skierowany na drogę postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny nie jest przy tym uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).

Określenie zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego ma podstawowe znaczenie w postępowaniu egzekucyjnym, w tym między innymi istotne znaczenie z punktu widzenia uprawnienia do wnoszenia środków zaskarżenia w tym postępowaniu.

Zaznaczyć należy, że jeśli chodzi o uprawnienie do wniesienia zażalenia ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wprowadza ogólnej zasady ustalającej krąg podmiotów, którym przysługuje legitymacja w tym zakresie. W niektórych przypadkach ustawa ogranicza się jedynie do ogólnego wyrażenia możliwości wniesienia środka zaskarżenia w postaci zażalenia (np. art. 56 § 4 ustawy) i w odniesieniu do takich przypadków w doktrynie prawa administracyjnego wskazuje się na możliwość szerszego określenia kręgu podmiotów uprawnionych, jako wszystkich podmiotów postępowania egzekucyjnego czy nawet wszystkich podmiotów mających interes prawny w zaskarżeniu konkretnego postanowienia (por. Dorota Dąbek "Zażalenie w egzekucji administracyjnej" w "System egzekucji administracyjnej" pod red. J. Niczyporuka, S. Fundowicza i J. Radwanowicz, Warszawa 2004, str. 529 oraz Ewa Pierzchała "Środki prawne w postępowaniu egzekucyjnym w administracji", Warszawa 2007, str. 72-74). W większości jednak przypadków ustawa egzekucyjna wprost określa uprawnionego do wniesienia zażalenia. Wśród podmiotów oznaczonych wymieniony zostaje najczęściej zobowiązany. Jego rola w postępowaniu egzekucyjnym jest największa, gdyż na nim ciąży wypełnienie obowiązku administracyjnego.

W niniejszej sprawie postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2011 r. zostało wydane w oparciu o przepisy art. 143 § 1 w związku art. 141 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Stosownie do art. 141 § 1 tej ustawy, jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia zobowiązanego z zajmowanego lokalu lub pomieszczenia, w celu wydania tej nieruchomości lub opróżnionego lokalu (pomieszczenia) wierzycielowi. Dotyczy to również obowiązku wydania nieruchomości na oznaczony okres czasu. (§ 1).

W myśl art. 141 § 2 ustawy egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikom oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione i wydane. Jak wskazuje się w literaturze, z przepisu tego wynika, że stosuje się go w zasadzie wobec zobowiązanego, jednakże wywiera on także skutki wobec innych osób, które zajmują nieruchomość (lokal) - domowników. Wobec których podmiotów, poza zobowiązanym, może być zastosowany ten środek, wynika niekiedy z decyzji administracyjnej lub przepisów ogólnych, będących materialną podstawą egzekucji. Przy czym organ egzekucyjny nie ma uprawnień do badania powiązań zobowiązanego z innymi podmiotami zajmującymi nieruchomość bądź znajdującymi się w lokalu (tak np. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", Warszawa 2008, str. 558-559).

Według art. 143 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przystępując do czynności egzekucyjnych egzekutor doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia).

Jednocześnie art. 143 § 2 ustawy przewiduje, że zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (z przyczyn określonych w art. 33 i 34 ustawy) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego.

Przywołany przepis art. 143 § 2 ustawy wskazuje zatem w sposób jednoznaczny, że podmiotem legitymowanym do wniesienia zażalenia jest w tym wypadku zobowiązany.

Należy jednocześnie podkreślić, że przepis art. 141 § 2 ustawy, określający zakres podmiotowy środka egzekucyjnego stosowanego w celu opróżnienia lokalu, wprowadza wyraźnie rozróżnienie pomiędzy zobowiązanym a domownikami, wymieniając odrębnie te podmioty i nie kwalifikując domowników w toku egzekucji obowiązku opróżnienia lokalu jako zobowiązanych w rozumieniu przepisów ustawy, która tym pojęciem posługuje się w ścisłym, formalnym, znaczeniu.

Treść art. 143 § 2 w powiązaniu nadto z art. 141 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie pozwala zatem na uznanie uprawnienia innych niż zobowiązany osób zamieszkałych w lokalu (rodziny, domowników) do wniesienia zażalenia przewidzianego w art. 143 § 2 ustawy.

W okolicznościach sprawy, w świetle treści tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego w dniu [...] marca 2005 r. przez Komendanta Powiatowego Policji, wymienionym w tym tytule zobowiązanym do wykonania obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego jest T.J. Niewątpliwie zaś zażalenie na postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2011 r. nie zostało wniesione przez tego zobowiązanego.

Mając na względzie omówione wyżej przepisy, w szczególności zaś art. 143 § 2 w związku z art. 141 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należało zatem uznać za prawidłowe stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego o niedopuszczalności zażalenia, które nie pochodziło od uprawnionego do jego wniesienia podmiotu. Jednocześnie stwierdzenie w drodze postanowienia niedopuszczalności zażalenia pozostawało w zakresie kompetencji Kolegium wynikających z przepisów art. 134 w związku z art. 144 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze zauważyć należy, że oczywiście niezasadny, jako sprzeczny z treścią tytułu wykonawczego, jest zarzut kwestionujący przysługiwanie T.J. przymiotu zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostają zaś argumenty skarżących, że egzekucja dotyczy ich bezpośrednio, skoro przepis art. 143 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do wniesienia zażalenia uprawnia jedynie zobowiązanego. Z analogicznych względów nieskuteczny jest zarzut odwołujący się do okoliczności wydania w dniu [...] marca 2005 r. postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego z przyczyn, o których mowa w art. 35 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Z kolei zarzuty wadliwości decyzji nr 98/04 Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lipca 2004 r., która stanowiła podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, wykraczają poza przedmiot postępowania, dotyczącego wyłącznie oceny legalności mającego charakter formalny postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie wzywające do opróżnienia lokalu.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012 r. poz. 270).