Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 529/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 154, art. 155,, art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Grzegorz Panek / spr./ WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2016 r. sprawy ze skargi Gminy Boguchwała na decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 4 maja 2016 r. nr RPPK.IZ.UMWPK-O0171/11/04 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania ze środków unijnych przypadającej do zwrotu i zobowiązania do jej zwrotu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 16 lutego 2016 r. nr RPPK.IZ.UMWP-O0171/11/03 2) zasądza od Zarządu Województwa Podkarpackiego na rzecz skarżącej Gminy Boguchwała kwotę 9.200 (dziewięć tysięcy dwieście złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Gmina Boguchwała (określana dalej także jako: beneficjent) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego nr RPPK.IZ.UMWPK-O0171/11/04 z dnia 4 maja 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego nr RPPK.IZ.UMWPK-O0171/11/03 z dnia 16 lutego 2016 r. uchylającą decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego nr RPPK.IZ.UMWPK-O0171/11/00 z dnia 18 września 2012 r. i określającą kwotę 107.228,40 zł przypadającą do zwrotu przez Gminę Boguchwała, w związku z wykorzystaniem środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem obowiązujących procedur w ramach umowy o dofinansowanie projektu pn. "Budowa i przebudowa drogi gminnej Boguchwała - Wisłoczysko" nr UDA-RPPK.02.01.00-18-116/08-00 z dnia 24 sierpnia 2009 r., (ze zm.) oraz zobowiązującą Gminę Boguchwała do zwrotu części środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w kwocie 107.228,40 zł wraz z odsetkami.

Jak wynika z akt sprawy Zarząd Województwa Podkarpackiego jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Podkarpackiego na lata 2007-2013, zawarł z Gminą Boguchwała umowę o dofinansowanie projektu pn. "Budowa i przebudowa drogi gminnej Boguchwała - Wisłoczysko" w której ostateczna kwota wydatków kwalifikowanych, wynikająca z przedstawionych do rozliczenia przez Beneficjenta, w ramach poszczególnych wniosków o płatności, dokumentów księgowych potwierdzających poniesione wydatki wyniosła 3.100.023,27 zł oraz 2.170.016,28 zł dofinansowania ze środków EFRR.

W wyniku przeprowadzonej kontroli ex-post stwierdzone zostały nieprawidłowości polegające na naruszeniu przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U z 2010 r., Nr 113, poz. 759 ze zm., określanej dalej jako: p.z.p.), skutkujące zgodnie z § 11 ust.4 umowy o dofinansowanie, koniecznością nałożenia korekty finansowej i uznanie z tego tytułu części wydatków za wydatki niekwalifikowane.

Instytucja zarządzająca stwierdziła następujące naruszenie ustawy p.z.p.:

1. naruszenie art. 7 ust. 1 p.z.p. w związku z art. 22 ust. 2 p.z.p. poprzez sformułowanie w sposób nieprecyzyjny i rozbieżny z treścią ogłoszenia o zamówieniu i SIWZ zapisów dotyczących warunku udziału w postępowaniu w zakresie wymaganego doświadczenia co mogło utrudnić uczciwą konkurencję i nie zapewniło tym samym równego traktowania wykonawców;

2. naruszenie art. 25 ust. 1 p.z.p. w związku z art. 7 ust. 1 p.z.p., art. 22 ust. 2 p.z.p. oraz § 1 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawców oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane, poprzez żądanie w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, na potwierdzenie spełnienia warunków w zakresie doświadczenia, dokumentu w postaci wykazu wykonywanych robót - ograniczono tylko do wykazania robót "odpowiadających swoim rodzajem" przedmiotowi i zamówienia;

3. naruszenie art. 7 ust. 1 p.z.p., art. 22 ust. 2 p.z.p. w związku z art. 23 ust. 3 p.z.p. poprzez określenie warunków udziału w postępowaniu dla podmiotów występujących wspólnie (konsorcjum) w sposób mogący utrudnić uczciwą konkurencję i niezapewnienie równego traktowania wykonawców;

4. naruszenie art. 7 ust. 1 p.z.p., art. 22 ust. 4 p.z.p. w związku z art. 23 ust. 3 p.z.p. oraz art. 24 ust. 1 pkt 1-9 p.z.p. poprzez nieżądanie od wszystkich członków konsorcjum dokumentów na potwierdzenie spełnienia warunków udziału w postępowaniu w zakresie nie podlegania wykluczeniu z postępowania;

5. naruszenie art. 29 ust. 2 i 3 p.z.p. poprzez wskazanie w opisie przedmiotu zamówienia znaków towarowych, patentów i pochodzenia bez wskazania możliwości zastosowania rozwiązań równoważnych.

W związku ze stwierdzonymi naruszeniami opisanymi w pkt 1-3 Instytucja Zarządzająca nałożyła korektę finansową w wysokości 5% kwotę wydatków kwalifikowanych objętych korektą w ramach przedmiotowego postępowaniu ustalono poprzez zsumowanie kwot kategorii wydatków określonych we wniosku o dofinansowanie dotyczących robót budowlanych, a także podatku VAT od każdej z tych kategorii. Kwota korekty ze środków EFRR wyniosła 107.228,40zł.

Pismem z dnia 7 listopada 2011 r. Gmina Boguchwała zostało wezwana do zwrotu kwoty 107.228,40 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych w związku z wykorzystaniem środków europejskich przyznanych na podstawie umowy o dofinansowanie z naruszeniem obowiązujących procedur.

W dniu 3 stycznia 2012 r. Gmina Boguchwała ponownie została wezwana do zwrotu wyżej wskazanych środków w terminie 14 dni od daty doręczenia wezwania.

W dniu 13 marca 2012 r. Zarząd Województwa Podkarpackiego postanowieniem wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu przez Gminę Boguchwała środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich.

Pismem z dnia 21 marca 2012 r. Beneficjent został poinformowany o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem. Gmina Boguchwała pismem z dnia 29 marca 2012 r. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko oraz uznała, że zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do wydania decyzji o zwrocie środków. W jej ocenie stawiane zarzuty pozostają w wyraźnej sprzeczności z opinią niezależnego specjalisty - konsumenta zamówień publicznych, z której wynika, że podczas postępowania nie doszło do naruszenia przepisów p.z.p. i wniosła o niewydanie decyzji o zwrocie środków.

W związku z takim stanowiskiem Beneficjenta Zarząd Województwa Podkarpackiego jako Instytucja Zarządzająca RPOWP złożył wniosek do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych o wszczęcie i przeprowadzenie kontroli doraźnej ww. postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego przeprowadzonego w trybie przetargu nieograniczonego zrealizowanego w ramach projektu finansowego ze środków Unii Europejskiej.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Urząd Zamówień Publicznych stwierdził brak podstaw do wszczęcia kontroli doraźnej postępowania.

Jednocześnie dokonał następczej kwalifikacji naruszeń wykrytych przez Instytucję Zarządzającą i odniósł się do nich w kontekście utrudnienia uczciwej konkurencji i nie zapewnienia równego traktowania wykonawców.

W odniesieniu do pierwszego i drugiego zarzutu postawionego przez Instytucję Zarządzającą Urząd Zamówień Publicznych uznał, że nie określając w opisie sposobu oceny spełnienia warunku doświadczenia niezbędnej wartości dla wykazywanych robót budowlanych zamawiający naruszył art. 22 ust. 2 p.z.p. w związku z art. 7 ust. 1 p.z.p. Jednocześnie wskazał, że w postępowaniu żaden wykonawca nie został wykluczony z postępowania z powodu nie wykazania spełnienia omawianego warunku doświadczenia. Tym samym, powyższe naruszenie nie miało wypływu na wynik postępowania.

Natomiast pominięcie fragmentu opisu dokumentu wymaganego na potwierdzenie spełnienia przez wykonawców warunku doświadczenia zawodowego nie nastąpiło w samym opisie sposobu oceny spełnienia warunku udziału w postępowaniu. Tym samym uznał, że pominięcie przez zamawiającego w opisie wymaganego dokumentu słowa "i wartości" nie może być traktowane jako naruszenie art. 22 ust. 2 p.z.p. w związku z art. 7 ust. 1 p.z.p. Powyższe przeoczenie stanowi uchybienie art. 25 ust. 1 pzp w związku z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie dokumentów.

W odniesieniu do zarzutu trzeciego Urząd Zamówień Publicznych nie stwierdził wystąpienia naruszenia.

W przypadku zarzutu czwartego naruszenie art. 7 ust. 1 p.z.p., art. 22 ust. 4 p.z.p. w związku z art. 23 ust. 3 p.z.p. oraz art. 24 ust. 1 pkt 1-9 p.z.p. poprzez nieżądanie od wszystkich członków konsorcjum dokumentów na potwierdzenie spełnienia warunków udziału w postępowaniu w zakresie nie podlegania wykluczeniu z postępowania Urząd Zamówień Publicznych uznał powyższe jako naruszenie ustawy Prawo zamówień publicznych w sytuacji gdy Instytucja Zarządzająca uznała powyższe tylko za naruszenie formalne.

W odniesieniu do zarzutu piątego Urząd Zamówień Publicznych wskazał, że opis przedmiotu zamówienia wskazujący na konkretny produkt poprzez wykorzystanie znaków towarowych bez jednoczesnego dopuszczenia możliwości składania ofert równoważnych należy traktować jako naruszenie art. 29 ust. 3 p.z.p. Natomiast Instytucja Zarządzająca powyższe uchybienie uznała za niemające wpływu na wynik postępowania i zakwalifikowała jako niewymagająca nałożenia korekty finansowej.

Ze względu na występujące rozbieżności w ocenie stwierdzonych naruszeń, w ocenie Instytucji Zarządzającej konieczne stało się zmodyfikowanie dotychczasowych zapisów wyniku weryfikacji ex-post zamówień publicznych poprzez dostosowanie ich do kwalifikacji przedstawionej w piśmie Urzędu Zamówień Publicznych z dnia 23 sierpnia 2012 r., a następnie ponownej oceny w zakresie konieczności nałożenia korekty finansowej. Zmodyfikowany wynik weryfikacji ex-post dokumentów i procedur udzielenia zamówienia publicznego został przekazany Beneficjentowi jako załącznik do pisma Marszałka Województwa Podkarpackiego z dnia 11 września 2012 r. PI VI.44/28.2011.JK.

Zarząd Województwa Podkarpackiego decyzją z dnia 18 września 2012 r. nr RPPK.IZ.UMWP-00171/11/00 umorzył w całości postępowanie w sprawie zwrotu przez Gminę Boguchwała środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich przyznanych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu w ramach osi priorytetowych I-VII Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2007-2013 - wersja: zaliczka do 60% dotacji i refundacji "Budowa i przebudowa drogi gminnej Boguchwała-Wisłoczysko" nr UDA-RPPK.02.01.00-18-116 z dnia 24 września 2009 r., zmienionej aneksami, wszczęte z urzędu w dniu 13 marca 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji Zarząd WP stwierdził, że w związku z pojawieniem się okoliczności w sprawie spełniających przesłanki zawarte w art. 105 § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części - umarza się w całości wszczęte z urzędu w dniu 13 marca 2012 r. postępowanie w sprawie zwrotu przez Gminę Boguchwała środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich.

Gmina Boguchwała pismem z dnia 26 września 2012 r. poinformowała Instytucję Zarządzającą, że nie akceptuje treści zmienionego wyniku weryfikacji.

Zakwestionowała możliwość wymierzenia korekty finansowej w przedmiotowym stanie faktycznym. Wskazała, że jeżeli przesłanką wymierzenia korekty finansowej jest naruszenie p.z.p. to owo naruszenie nie może być stwierdzone bez ustalenia, że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia doszło do naruszenia przepisów ustawy, które mogło mieć wpływ na jego wynik. Również wywodząc argumentację z definicji nieprawidłowości Gmina Boguchwała stwierdziła, że należy uznać, że w niniejszej sprawie nie występują nieprawidłowości w powyższym rozumieniu, a ewentualne niedokładności mają wyłącznie formalny charakter i nie wywołują skutków finansowych. W jej ocenie także z tego powodu, wymierzenie korekty finansowej w sprawie jest bezzasadne.

Beneficjent złożył ponadto zastrzeżenia do jednego z naruszeń wskazanych przez Urząd Zamówień Publicznych, a dotyczącego wskazania konkretnego produktu, tj. rury z betonu żwirowego "Wipro".

Mając na uwadze argumentację podniesioną przez Beneficjenta, Instytucja Zarządzająca wystąpiła do Ministra Rozwoju Regionalnego o potwierdzenie, że zastosowany wskaźnik procentowy korekty w wysokości 5 % jest adekwatny do wagi i skali stwierdzonych naruszeń, także w sytuacji gdy w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Urząd Zamówień Publicznych potwierdzono, że zamawiający w postępowaniu o udzielenie zamówienia naruszył m. in. art. 22 ust. 2 p.z.p. w związku z art. 7 ust. 1 p.z.p.

W oparciu o wskazanie zawarte w piśmie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 10 grudnia 2012 r., Instytucja Zarządzająca rozpatrzyła zastrzeżenia wniesione przez Gminę Boguchwała i podtrzymała swoje stanowisko w zakresie stwierdzonych naruszeń p.z.p. oraz naliczenia korekty finansowej w wysokości 5 %.

Pismem z dnia 29 stycznia 2013 r., Instytucja Zarządzająca poinformowała Beneficjenta, że niepodpisany przez Kierownika jednostki kontrolowanej "Wynik Weryfikacji" stał się ostateczny.

Tym samym pismem Beneficjent został wezwany w trybie art. 207 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) do zwrotu części środków z EFRR w kwocie 107.228,40 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych.

Wobec bezskutecznego upływu zakreślonego terminu na dokonanie zwrotu środków, w dniu 19 marca 2013 r. Zarząd Województwa Podkarpackiego wydał postanowienie w sprawie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie zwrotu przez Gminę Boguchwała środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich.

Decyzją z dnia 17 kwietnia 2013 r. nr RPPK.IZ.UMWPK-O0171/11/00 Zarząd Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie określił kwotę 107.228,40 zł przypadającą do zwrotu oraz zobowiązał Beneficjenta do jej zwrotu wraz z odsetkami liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu.

Gmina Boguchwała pismem z dnia 6 maja 2013 r. złożyła w terminie wniosek do Zarządu Województwa Podkarpackiego o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zarząd Województwa Podkarpackiego decyzją z dnia 6 sierpnia 2013 r. nr RPPK.IZ.UMPK-00171/11/01 utrzymał w mocy decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego nr RPPK.IZ.UMPK -O0171/11/00 z dnia 17 kwietnia 2013 r.

W uzasadnieniu stwierdzono, że Zarząd Województwa Podkarpackiego jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Podkarpackiego na lata 2007-2013 dokonał pełnej analizy przeprowadzonego przez Beneficjenta postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na roboty budowlane nr UM.OP-3410/15/09 pn. "Budowa i przebudowa drogi gminnej Boguchwała-Wisłoczysko" oraz wydanego w tym zakresie rozstrzygnięcia pod względem prawidłowości, kompletności i zgodności z przepisami prawa. W ocenie IŻ RPO złożony przez Beneficjenta wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja wydana została w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i obowiązującej procedury.

Gmina Boguchwała złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżając w całości decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 6 sierpnia 2013 r. nr RPPK.IZ.UMWP-O0171/11/01.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Rz 953/13 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że w sprawie na plan pierwszy wysuwa się kwestia skutków wiążących się z wydaniem przez Zarząd Województwa Podkarpackiego decyzji z dnia 18 września 2012 r., nr RPPK.IZ.UMWP-O0171/11/00, którą umorzono w całości postępowanie w sprawie zwrotu przez Gminę Boguchwała środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich przyznanych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu, wszczęte

z urzędu w dniu 13 marca 2012 r.

Jako podstawę prawną powyższej decyzji Zarząd Województwa wskazał m. in. przepis art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub części.

Zdaniem Sądu przepis ten ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego można stwierdzić brak sprawy administracyjnej - mogącej być przedmiotem postępowania. Umorzenie postępowania niweczy dotychczasowy wynik postępowania i może być stosowane tylko tam, gdzie osiągnięcie celu stało się nieaktualne. Sąd zauważył, że w decyzji z dnia 18 grudnia 2012 r. Zarząd Województwa Podkarpackiego wskazał, że "ze względu na występujące rozbieżności w ocenie stwierdzonych naruszeń konieczne stało się zmodyfikowanie dotychczasowych zapisów wyniku weryfikacji ex-post zamówień publicznych, sporządzonego przez Instytucję Zarządzającą RPOWP, poprzez dostosowanie ich do kwalifikacji przedstawionej w ww. piśmie Urzędu Zamówień Publicznych, a następnie dokonanie ponownej oceny w zakresie konieczności nałożenia korekty finansowej" i umorzył w całości postępowanie.

Nie wchodząc w ocenę prawidłowości umorzenia postępowania Sąd uznał, że decyzja Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 18 września 2012 r. została doręczona Gminie Boguchwała i stała się ostateczna.

Sąd wskazał, że przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja umorzenia postępowania w drodze decyzji powoduje, że stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Wzruszenie jej może nastąpić w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a nowa decyzja w tej samej sprawie wydana w zwyczajnym trybie zawsze musi spotkać się ze skutecznym zarzutem nieważności. Jednakże, tę zasadę należy odnieść tylko do tych decyzji umarzających postępowanie, gdzie takie rozstrzygnięcie zapadło po merytorycznym rozpoznaniu sprawy co do jej istoty. Natomiast w sytuacji, gdy umorzenie postępowania miało charakter wyłącznie procesowy, bez orzekania co do istoty sprawy, nie można skutecznie zarzucić nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

W ocenie Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja miała miejsce, gdyż organ, przed umorzeniem postępowania, dokonał merytorycznej oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd wskazał, że w wyniku przeprowadzonej weryfikacji prawidłowości postępowania o udzielenie zamówienia publicznego Instytucja Zarządzająca stwierdziła naruszenia ustawy Prawo zamówień publicznych i dokonała ich kwalifikacji. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Prezes Urzędu Zamówień Publicznych dokonał odmiennej kwalifikacji naruszeń uprzednio wykrytych przez Instytucję Zarządzającą. Ta okoliczność oraz chęć dostosowania swojej kwalifikacji naruszeń do kwalifikacji dokonanej przez Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych była główną przyczyną umorzenia w całości postępowania przez Zarząd Województwa Podkarpackiego wcześniej wszczętego z urzędu. Te same uchybienia, czy też naruszenia, jakich dopuścił się Beneficjent, jedynie inaczej oceniane przez pryzmat przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, były podstawą ponownego wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie zwrotu przez Gminę Boguchwała środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich, co nastąpiło postanowieniem Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 19 marca 2013 r.

W ocenie Sądu I instancji wydanie nowej decyzji w tej samej sprawie w oparciu o te same ustalenia faktyczne, jedynie inaczej oceniane pod względem prawnym, musiało spotkać się z zarzutem nieważności stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., dlatego też Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej

Nie godząc się z taki rozstrzygnięciem Zarząd Województwa Podkarpackiego wniósł skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt. II GSK 515/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd zważył, że skarga kasacyjna jest niezasadna, a zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednoznacznie, że błędnym było stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie oceny pierwszej decyzji wydanej w sprawie (umarzającej postępowanie), jako mającej charakter merytoryczny. NSA stwierdził jednocześnie, że powołane, błędne stanowisko Sądu I instancji, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

W związku z oddaleniem skargi kasacyjnej i prawomocnym stwierdzeniem przez sądy nieważności decyzji z dnia 6 sierpnia 2013 r. i decyzji z dnia 17 kwietnia 2013 r. koniecznym stało się zakończenie postępowania wszczętego postanowieniem z dnia 19 marca 2013 r.

Decyzją nr RPPK.IZ.UMWP-00171/11/02 z dnia 15 grudnia 2015 r. Zarząd Województwa Podkarpackiego na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze. zm.) umorzył w całości to postępowanie.

Mając na uwadze między innymi wskazania zawarte w uzasadnieniach przytoczonych powyżej wyroków WSA i NSA - postanowieniem z dnia 19 stycznia 2016 r. Zarząd Województwa Podkarpackiego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie uchylenia/zmiany decyzji ZWP nr RPPK.IZ.UMWP-00171/11/00 z dnia 18 września 2012 r. umarzającej w całości postępowanie wszczęte z urzędu w dniu 13 marca 2012 r. w sprawie zwrotu przez Gminę Boguchwała środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich.

Pismem z dnia 28 stycznia 2016 r., PI-IV.0024.1.2011.AR Beneficjent został poinformowany o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem oraz wypowiedzenia się, co do niego w terminie 5 dni roboczych od daty jego doręczenia. Beneficjent otrzymał pismo w dniu 1 lutego 2016 r. W dniu 4 lutego 2016 r. pełnomocnik beneficjenta zapoznał się z dokumentacją. Pismem z dnia 5 lutego 2016 r. Beneficjent zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie wskazanego w uzasadnieniu postanowienia ZWP z dnia 19 stycznia 2016 r. "istnienia interesu społecznego". W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 10 lutego 2016 r. Instytucja Zarządzająca udzieliła szczegółowych wyjaśnień w przedmiotowej kwestii.

Odnosząc się do powyższych wyjaśnień beneficjent w piśmie z dnia 15 lutego 2016 r. FP.042.03.2016 stwierdził, iż nie dopatruje się w przedmiotowej sprawie istnienia ważnego interesu społecznego i wniósł o odstąpienie od inicjowania procedury wydania decyzji.

W dniu 16 lutego 2016 r. Zarząd Województwa Podkarpackiego wydał decyzję RPPK.IZ.UMWP-00171/11/03, którą: 1) uchylił decyzję ZWP nr RPPK.IZ.UMWP-O0171/11/00 z dnia 18 września 2012 r. umarzającą w całości postępowanie wszczęte z urzędu w dniu 13 marca 2012 r. w sprawie zwrotu przez Gminę Boguchwała środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich 2) określił kwotę 107.228,40 przypadającą do zwrotu przez Gminę Boguchwała i zobowiązał Gminę Boguchwała do jej zwrotu w całości wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia wypłaty środków w ramach wniosku o płatność, w których wydatki dotyczące naruszenia wystąpiły 3) określił sposób zwrotu wskazanej w pkt. 2 kwoty. Decyzja doręczona została Beneficjentowi w dniu 19 lutego 2016 r.

W dniu 7 marca 2016 r. Beneficjent złożył do Zarządu Województwa Podkarpackiego jako do IZ RPO wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zarząd Województwa Podkarpackiego po zapoznaniu się z treścią wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz po analizie zebranego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego decyzją z dnia 4 maja 2016 utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 16 lutego 2015 r. RPPK.IZ.UMWPK-00171/11/03 r.

W jego ocenie ustalenia co do naruszeń ustawy p.z.p. oraz nałożony na beneficjenta obowiązek zwrotu środków należało uznać za prawidłowe.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Gmina Boguchwała skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisana powyżej decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 4 maja 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 16 lutego 2016 r.

W złożonej skardze Gmina Boguchwała zarzuciła IZ RPO:

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

naruszenie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 161 ustawy p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że mogą stanowić naruszenie ustawy p.z.p. te same działania beneficjenta, co do których Prezes Urzędu Zamówień Publicznych odmówił wszczęcia postępowania kontrolnego (ustalając w postępowaniu wyjaśniającym że nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia doszło do naruszenia przepisów ustawy, które mogło mieć wpływ na jego wynik);

naruszenie art. 207 ust. 1 w związku z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych poprzez błędne przyjęcie, że mogą stanowić naruszenie ustawy p.z.p. również takie działania beneficjenta, które nie miały wpływu na wynik postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i które nie miały jakichkolwiek skutków finansowych;

naruszenie art. 207 ust. 1 w związku z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez błędne przyjęcie, że mogą stanowić "naruszenie" w rozumieniu rozporządzenia 1083/2006 również takie działania beneficjenta, które nie zagrażały doprowadzeniem do "finansowania nieuzasadnionego wydatku" lub też powstania jakiejkolwiek "szkody";

4) naruszenie art. 29 ust. 3 ustawy p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że znakiem towarowym jest nazwa typu/rodzaju rur ("Wipro"), która to nazwa nie jest nazwą własną, a określony tą nazwą typ/rodzaj rur produkowany jest przez wielu różnych producentów,

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. i art. 32 k.p.a. poprzez zaniechanie doręczania pism ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi;

2) naruszenie art. 154 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 16 k.p.a. poprzez rażące naruszenie w/w przepisów skutkujące uchyleniem w niedopuszczalnym trybie decyzji Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 18 sierpnia 2012 r. nr RPPK.IZ.UMWPK-O0171/11/00 umarzającej w całości postępowanie wszczęte z urzędu w dniu 13 marca 2012 r. w sprawie zwrotu przez Gminę Boguchwała środków w wysokości 107.228,40 zł skutkujące wszczęciem i prowadzeniem postępowania, co do tych samych naruszeń, oraz pomimo braku w sprawie interesu publicznego, które to działanie podważa zasadę trwałości decyzji administracyjnych;

3) naruszenie z art. 16 k.p.a., art. 105 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania co do tych samych "naruszeń" i przy tych samych okolicznościach, które były przedmiotem wcześniejszego postępowania ostatecznie umorzonego jako bezprzedmiotowe; a następnie umorzonego w całości w związku z oddaleniem skargi kasacyjnej i prawomocnym stwierdzeniem przez Sądy Administracyjne nieważności decyzji z dnia 6 sierpnia 2013 r. i decyzji z dnia 17 kwietnia 2013 r.;

4) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 140 k.p.a. oraz związku z art. 8 k.p.a. i art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych poprzez zajęcie przez Instytucją Zarządzającą dwóch różnych stanowisk w tej samej sprawie i odnośnie tej samej kwestii tj. odnośnie tego, czy korektą skutkować może nieprawidłowość, która nie miała wpływu na wynik postępowania o udzielenie zamówienia publicznego;

5) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w związku. z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 140 k.p.a. oraz związku z art. 8 k.p.a. i art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych poprzez zajęcie w toku jednego postępowania dwóch różnych stanowisk bez wyjaśnienia podstawy takiej zmiany tj. przyjęcie, iż naruszenie opisane w decyzji z dnia 16 lutego 2016 r. zakwalifikowane zostało pierwotnie, jako uchybienie nie mające wpływu na wynik postępowania, co skutkowało zajęciem stanowiska, że jest to uchybienie nie wymagające nałożenia korekty finansowej, a następnie zajęcie w decyzji ostatecznej z dnia 4 maja 2016 r. stanowiska, że przedmiotowe naruszenie należy zakwalifikować, jako naruszenie, co skutkowało zastosowaniem wskaźnika procentowego korekty wobec przedmiotowego naruszenia w wysokości 5 %;

6) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 140 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie i nie odniesienie się zarówno w toku pierwotnego postępowania jak i postępowania zainicjowanego na skutek uchylenia decyzji umarzającej postępowanie z dnia 18 września 2012 r. do wniosku strony z dnia 2 sierpnia 2013 r. o wystąpienie przez Instytucję Zarządzającą do Ministerstwa Rozwoju Regionalnego o zajęcie stanowiska w kwestiach związanych ze stosowaniem tzw. Taryfikatora, które to kwestie pojawiły się na gruncie niniejszej sprawy i bez których rozstrzygnięcie tej sprawy było niemożliwe;

7) naruszenie art. 207 ust. 1 i art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie naruszenie ustawy p.z.p. bez uzasadnienia, w jaki konkretnie sposób działania Beneficjenta mogły wpłynąć na wynik postępowania o udzielenie zamówienia publicznego lub mogły wywołać jakichkolwiek skutki finansowe;

8) naruszenie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach w związku z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie "naruszenia" w rozumieniu rozporządzenia 1083/2006 bez uzasadnienia, w jaki konkretnie sposób działania beneficjenta zagrażały doprowadzeniem do "finansowania nieuzasadnionego wydatku" lub też powstania jakiejkolwiek ,,szkody";

9) naruszenie art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez określenie kwoty środków podlegającej zwrotowi bez uwzględnienia charakteru i wagi ewentualnych nieprawidłowości;

10) naruszenie art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych poprzez błędne zastosowania metody wskaźnikowej zamiast dyferencyjnej w odniesieniu do przedmiotu zamówienia nazwą własną lub znakiem towarowym.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Podkarpackiego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), której art. 134 § 1 wskazuje, iż Sąd orzekając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami podnoszonymi w skardze, ani też powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 145 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (§ 1 pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie przepisu art. 154 k.p.a.

Przyjmuje się, że postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie określonym w art. 154 k.p.a. ma za przedmiot ustalenie przesłanek wzruszenia obowiązującej decyzji, która może być dotknięta wadami niekwalifikowanymi, a więc niedającymi podstaw do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wydanie 8, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 696).

Zauważyć przy tym należy, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują szereg trybów, w których można poddać weryfikacji ostateczne decyzje administracyjne. Dwa z nich mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji wadliwych, przy czym wadliwość tą określa się mianem wadliwości kwalifikowanej. Są to tryby: wznowienia postępowania, którego przesłanki - wady stanowiące podstawy wznowienia - określone są enumeratywnie w art. 145 § 1 , art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145 b § 1 k.p.a. oraz stwierdzenie nieważności decyzji, którego przesłanki określa art. 156 § 1 k.p.a. Pozostałe tryby wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych to zmiana lub uchylenie decyzji: na mocy, której strona nie nabyła prawa (art. 154 k.p.a.); na mocy, której strona prawo nabyła (art. 155 k.p.a.); zmiana lub uchylenie decyzji w warunkach nadzwyczajnych (art. 161 k.p.a.); uchylenie decyzji na skutek niedopełnienia przez stronę określonych czynności (art. 162 § 2 k.p.a.) oraz zmiana lub uchylenie decyzji na podstawie przepisów szczególnych (art. 163 k.p.a.).

W doktrynie i orzecznictwie sądowym podkreśla się, że wszystkie nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego oparte są na zasadzie niekonkurencyjności, polegającej na tym, że nie mogą być stosowane zamiennie. Podkreśla się również, że tryby zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej określone w art. 154 i 155 k.p.a. służą do wzruszania zarówno decyzji administracyjnych prawidłowych, to znaczy wolnych od wad materialnoprawnych i procesowych, jak też w odniesieniu do takich wadliwych decyzji ostatecznych, które są jednak dotknięte wadami innymi niż wady kwalifikowane. Jednak okoliczność, że ostateczna decyzja administracyjna dotknięta jest wadą niekwalifikowaną nie oznacza, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 154 czy 155 k.p.a. owa wadliwość decyzji jest dodatkową przesłanką weryfikacji tej decyzji. Przeciwnie, możliwość wzruszania w trybie wskazanych przepisów zarówno decyzji ostatecznych prawidłowych, jak i wadliwych, ale dotkniętych wadami niekwalifikowanymi - innymi niż określone w art. 145 § 1 k.p.a., w art. 145a § 1 k.p.a., w art. 145b § 1 k.p.a. oraz w art. 156 § 1 k.p.a. - oznacza tyle, że owa niekwalifikowana wadliwość decyzji nie jest przesłanką negatywną zastosowania trybów z art. 154 i 155 k.p.a. Inaczej mówiąc wadliwość ta jest okolicznością neutralną z punktu widzenia możliwości wzruszenia decyzji w trybach z art. 154 i 155 k.p.a.

Trzeba tutaj jednak podkreślić, że w żadnym jednak przypadku wymienionych trybów nie można traktować jako służących do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną niejako w kolejnej - trzeciej instancji. Przedmiotem bowiem postępowania w tych trybach jest, co do zasady, nie ponowne rozpatrzenie sprawy, ale byt prawny dotychczasowej decyzji (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 586/06, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Istota postępowania prowadzonego w trybach nadzwyczajnych określonych w art. 154 k.p.a. sprowadza się do zbadania czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tych przepisach - tzn., czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiają za zmianą lub uchyleniem decyzji. Oznacza to, że organ administracji rozpoznając sprawę w trybie określonym w art. 154 k.p.a. nie jest uprawniony do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy lecz winien dokonać jej analizy jedynie pod kątem zbadania dwóch przesłanek jakimi są interes społeczny lub słuszny interes strony. (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1081/10, z 25 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 607/10, z 25 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1810/09, z 5 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 586/06, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie prezentowane są dwa odmienne stanowiska co do dopuszczalności stosowania przepisów w zakresie nadzwyczajnych środków zaskarżenia decyzji administracyjnych do decyzji umarzającej postępowanie w sprawie. Sąd w niniejszym składzie przychyla się do stanowiska, zgodnie z którym decyzja umarzająca postępowanie, nie podlega uchyleniu lub zmianie w trybie art. 154 k.p.a. Sąd podziela w tej mierze stanowisko, że "z zakresu stosowania przepisu art. 154 należy wyłączyć niektóre decyzje ostateczne, o których mowa w art. 138. W szczególności w trybie art. 154 § 1 nie jest dopuszczalne uchylenie lub zmiana decyzji kasacyjnej, tj. decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi (art. 138 § 2), ponieważ decyzja kasacyjna nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Z tej przyczyny należy uznać, że także decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego oraz decyzja o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i umorzeniu postępowania pierwszej instancji, jako decyzje proceduralne, nie podlegają przepisom art. 154" (A. Wróbel, komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, uwagi 5 do art. 154 - stan prawny na 15 września 2013 r., Lex 2015). Powyższy pogląd prezentowany jest także aktualnie - M. Jaśkowska, A. Wróbel, komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, uwagi 5 do art. 154, Lex 2015). Ponadto, podobny pogląd wyraził T. Kiełkowski w monografii "Nabycie prawa na mocy decyzji administracyjnej" (LEX 2012), w której stwierdził między innymi, że "Odrzuciwszy wcześniej możliwość stosowania trybów fakultatywnych (art. 154 i 155 k.p.a.) w odniesieniu do ogółu ukrytych pod nazwą "decyzja" czynności formalnych, wypada teraz stwierdzić, że decyzja o umorzeniu postępowania podlega wzruszeniu - gdy idzie o rozwiązania kodeksowe - tylko w trybie stwierdzenia nieważności i w trybie wznowienia postępowania. Kryterium nabycia prawa do niej po prostu nie przystaje i nie można się na nie powoływać ani w celu uzasadnienia jej trwałości, ani w celu uzasadnienia dopuszczalności jej uchylenia lub zmiany".

W przedmiotowej sprawie decyzja wydana w trybie art. 154 § 1 k.p.a. dotyczyła decyzji orzekającej o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że postępowanie, które z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, podlega umorzeniu odpowiednio w całości albo w części.

Postępowanie jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma podstaw prawnych do władczej ingerencji organu administracji, a zatem rozstrzygnięcie sprawy co do istoty staje się niedopuszczalne. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a więc brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego.

Podkreślić trzeba, że w myśl dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a., w przypadku, gdy zostanie wypełniona hipoteza tego przepisu, organ ma obowiązek wydania decyzji określonej treści, tj. decyzji umarzającej postępowanie administracyjne. Cytowany przepis stanowi bowiem, iż organ "wydaje" wówczas decyzję o umorzeniu postępowania, a nie "może" taką decyzję wydać. A zatem, art. 105 § 1 k.p.a. nie pozostawia organowi administracji luzu decyzyjnego, co oznacza, że rozstrzygnięcie wydane na jego podstawie nie ma charakteru uznaniowego, lecz stanowi decyzję związaną.

W ocenie Sądu tryb nadzwyczajny, o którym mowa w art. 154 k.p.a., może mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Jego zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 607/10, Lex nr 784233).

Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, brak było podstaw do zmiany w trybie art. 154 § 1 i § 2 decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, jako decyzji związanej.

Odnośnie kwestii dotyczącej "merytoryczności" decyzji z dnia 18 września 2012 r. umarzającej postępowanie należy zaznaczyć, że decyzja ta, jak słusznie uznał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 515/14, nie zawierała merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu środków europejskich przez Gminę Boguchwała. Jednak w istocie, organ uzasadniając zasadność umorzenia postepowania w tym przedmiocie uznał, że stało się ono konieczne ze względu na dostosowanie kwalifikacji wykrytych w toku kontroli naruszeń do kwalifikacji przedstawionej w piśmie Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych. Tym samym należało uznać, że organ podejmując rozstrzygnięcie dokonywał merytorycznej oceny stwierdzonych uchybień i w tym znaczeniu decyzja ta była "merytoryczna".

Ponadto, w ocenie Sądu, nawet ewentualne przyjęcie możliwości zastosowania trybu z art. 154 k.p.a. do decyzji umarzającej postępowanie administracyjne, nie oznaczałoby prawidłowości podjętych w sprawie rozstrzygnięć.

Trzeba tutaj bowiem zauważyć, że do zastosowania tego trybu konieczne jest aby za uchyleniem bądź zmianą decyzji przemawiały interes społeczny lub słuszny interes strony. Z uwagi na szczególny rodzaj inwestycji realizowanej w ramach umowy o dofinansowanie projektu pn. "Budowa i przebudowa drogi gminnej Boguchwała -Wisłoczysko" należy uznać, że interes społeczny nie przemawia za tym aby środki na realizację tej inwestycji były zwracane. Co więcej zwrot tych środków jest wbrew interesowi społecznemu. Konieczność dokonania ich zwrotu oznaczałaby bowiem, że jednostka samorządu terytorialnego - gmina Boguchwała musiałaby część zrealizowanej inwestycji pokryć z własnych środków.

Z uwagi na powyższe, na obecnym etapie postępowania Sąd uznał, że brak jest podstaw i potrzeby do szczegółowego odnoszenia się do zarzutów skargi i uzasadnienia zaskarżonej decyzji związanych z domaganiem się zwrotu przyznanej kwoty dofinansowania w wysokości 107.228,40 zł.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).