Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1297/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący – D. S. , z zachowaniem trybu i terminu złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej "KGP"), którą skreślono go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skarga została należycie opłacona.

W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując "na niekonstytucyjny charakter przepisu uprawniającego KGP do podjęcia decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, jak również na fakt, że postępowanie karne przeciwko skarżącemu nie zostało zakończone". Nadto wskazał, że utrzymuje się z pracy związanej z konicznością posiadania uprawnień kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej i odebranie mu licencji spowoduje utratę środków do życia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie, przez stronę o to wnioskującą, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży bowiem obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Niniejsze postępowanie wpadkowe – z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest zatem postępowaniem, w którym wyłącznie od skarżącego zależały losy wniosku, gdyż to na nim ciążył obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to go narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek związany jest bowiem tym, co w nim zostało wykazane, podniesione oraz jakimi dokumentami zostało to potwierdzone. Przepisy ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w tym przedmiocie nie przewidują po stronie Sądu obowiązku wzywania o jakiekolwiek dokumenty potwierdzające zasadność zadośćuczynienia żądaniu wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie mniej Sąd rozpoznając takowy wniosek ma obowiązek wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności wynikające ze sprawy.

W oparciu o skargę, w której zwarto rozpoznawany wniosek, a także akta sprawy, jak również mając na uwadze wyjątkowość sytuacji, w których instytucja wstrzymania może zostać zastosowana, Sąd stwierdza, że nie był w stanie ustalić czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na kondycję ekonomiczno-gospodarczą skarżącego, a zatem, czy sytuacja ta uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oczywiście zastosowanie ochrony tymczasowej nie wymaga przedstawienia dowodu na to, że rzeczywiście ww. przesłanki się ziszczą w skutek wykonania decyzji, a jedynie uprawdopodobnienia ich zaistnienia. Nie mniej, żądając wstrzymania wykonania decyzji, nie można poprzestać na gołosłownym zgłoszeniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bez próby wykazania ziszczenia się, którejś z ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Jedną z okoliczności, na jaką skarżący powołał się żądając wstrzymania wykonania skarżonej decyzji, jest utrata przez niego środków do życia, jeżeli skreślenie z listy nie zostanie wstrzymane. W tej kwestii Sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, że na wniosek skarżącego było przeprowadzone postępowanie w przedmiocie przyznania mu prawa pomocy. W ramach tego postępowania skarżący przedłożył dwa zaświadczenia – oba z 23 marca 2018 r. (k. 78 i k. 79 akt), z których wynika, że w dalszym ciągu jest zatrudniony i uzyskuje przychody jako Inspektor ds. Bezpieczeństwa Imprez. Te fakty, w zestawieniu z datą wydania skarżonej decyzji – kwiecień 2017 r. (zatem rok różnicy), dowodzą, że niewstrzymanie wykonania skarżonej decyzji przez ponad rok – tj. do chwili obecnej, niezaskutkowało utratą zatrudnienia przez skarżącego, czego się obawiał zgłaszając rozpoznawany wniosek i na co zwrócił uwagę w jego uzasadnieniu.

Kolejnymi przesłankami, jakie skarżący przywołał uzasadniając wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, to "niekonstytucyjny charakter przepisu uprawniającego KGP do podjęcia decyzji o skreśleniu z listy", jak również, że "postępowanie karne przeciwko skarżącemu nie zostało zakończone".

Sąd zauważa, że na tym etapie postępowania – rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, w żadnym razie nie może badać skargi – jej zasadności, bądź nie, jak również legalności skarżonej decyzji, czy - tym bardziej, konstytucyjności przepisów, na podstawie których decyzja została wydana. Na los rozpoznawanego wniosku nie ma i nie może mieć żadnego wpływu ewentualna wadliwość skarżonego aktu. Oceniając bowiem sprawę wpadkową, tj. udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie jest uprawniony do badania legalności zaskarżonego aktu. Ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może zatem badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. W związku z tym zarzuty dotyczące samej decyzji, w żadnym razie nie mogą mieć wpływu na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania owej decyzji.

Również kwestia zakończenia, bądź trwania postępowania karnego dla skuteczności badanego żądania skarżącego nie ma i nie może mieć żadnego wpływu. To bowiem z woli ustawodawcy istnieje zapis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia i jest to przepis powszechnie obowiązujący. Nadto jest to norma wiążąca organ – niepozostawiająca mu żadnego luzu decyzyjnego w jego stosowaniu/bądź nie w sytuacji ziszczenia się dyspozycji w nim zawartej, tj. skazania prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęcia postępowania karnego o takie przestępstwo.

W tym stanie rzeczy oraz na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem w sprawie nie uprawdopodobniono, że w związku z wykonaniem skarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.