Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2806/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E. I., W. I., M. L., Z. L., A. G., M. G., H. C., L. C., K. C., M. M., G. K., L. K., A. R., T. R., na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ, organ I instancji) z dnia [...] czerwca 2017r., znak: [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 37 ust.1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody w odniesieniu do działań prowadzonych na działce nr [...] obr. [...], na terenie gminy [...], tj. użytkowania strzelnicy sportowej przez [...] Klub Strzelecki "[...]".

Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.z 2017r., poz. 1257 – dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia: E. I., W. I., M. L., Z. L., A. G., M. G., H. C., L. C., K. M., M. M., G. K., L. K., A.R. oraz T.R. (dalej: wnioskodawcy, skarżący).

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

Pismem z dnia 16 listopada 2016r. wskazani wyżej wnioskodawcy wystąpili do RDOŚ z wnioskiem o wydanie decyzji nakazującej natychmiastowe wstrzymanie działalności prowadzonej na strzelnicy znajdującej na działce oznaczonej nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...], a także podjęcie niezbędnych działań zapobiegawczych oraz działań naprawczych w zakresie szkód wyrządzonych jej dotychczasowym funkcjonowaniem.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r. (o numerze wskazanym na wstępie) RDOŚ odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 37 ust.1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2016r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2016r. poz. 2134 z późn. zm.- dalej: u.o.p.) w odniesieniu do działań prowadzonych na w/w działce. W uzasadnieniu organ wskazał, że art. 37 u.o.p. nie określa kto powinien uczestniczyć w postępowaniu jako strona, dlatego też krąg stron należy ustalić na zasadach ogólnych wyrażonych w art. 28 k.p.a. W myśl wskazanego przepisu zdaniem organu wnioskodawcy tj. mieszkańcy miejscowości [...] i [...], nie będą stronami postępowania, gdyż nie posiadają interesu prawnego.

Wnioskodawcy wnieśli zażalenie na postanowienie RDOŚ z dnia [...] czerwca 2016r. zarzucając naruszenie przez organ zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 4 ust.1 u.o.p. poprzez odmówienie przez organ wnioskodawcom legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania, art. 7, 8 § 1 i 2, art. 77 § 1, 104 § 2 k.p.a. a także art. 127 ust.1 pkt 3 u.o.p. poprzez brak zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu strzelnicy na środowisko, ewidentnie szkodliwe wpływanie na stan zwierząt oraz roślin, podczas gdy z przeprowadzonych przez organ czynności terenowych wprost wynika, że środowisko, a w szczególności objętym ścisłą ochroną gatunkową ptakom, zostały wyrządzone poważne szkody, w postaci wypłoszenia zwierząt z okolicy strzelnicy na znacznej powierzchni.

GDOŚ po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwołując się do brzmienia art. 61a § 1 k.p.a. wskazał, że treść wskazanego przepisu wskazuje na obowiązek organu przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod kontem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpoznanie podania. W niniejszej sprawie zdaniem organu, zaistniały okoliczności do zastosowania wskazanego przepisu, gdyż w ocenie GDOŚ organ I instancji prawidłowo uznał, iż wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym działań prowadzonych na działce nr ew. [...] obr. [...], na terenie gminy [...], polegających na użytkowaniu strzelnicy sportowej przez [...] Klub Strzelecki "[...]". Organ przyjął bowiem, iż z treści przepisu art. 37 ust. 1 u.o.p. na który powołali się wnioskodawcy wynika, że postępowanie w tym zakresie może być wszczęte tylko z urzędu a zatem wniosek osób zamieszkujących w sąsiedztwie przedmiotowej strzelnicy nie wszczyna skutecznie postepowania. Organ wskazał również, że we wskazanym przepisie nie zostało wskazane kto powinien uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie tego przepisu, jako strona, co oznaczam, że krąg podmiotów którym będzie przysługiwał przymiot strony będzie ustalany w oparciu o ogólne reguły wynikające z art. 28 k.p.a. Dlatego też w przypadku omawianej kategorii spraw, po wszczęciu postepowania, stronami postępowania będą zawsze podmioty, których działania znacząco negatywnie oddziałują na cele ochrony obszaru Natura 2000. Działania takie w sposób nierozerwalny będą wiązały się nieruchomościami, na terenie których są podejmowane. W konsekwencji w tym, jakiego rodzaju działania będą podjęte, mają interes prawny także podmioty, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości, na terenie których miałyby być podejmowane działania w celu wykonania zobowiązań wynikających z decyzji wydanej na podstawie art. 37 u.o.p, mogą one bowiem ingerować w przysługujące im prawa zasługujące również na ochronę w prowadzonym postępowaniu administracyjnym (zob. Gruszecki K., Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz, Wolters Kluwer, 2017r.). Z powyższych względów organ uznał, że właściciele działek sąsiednich nie mogą być stroną w postępowaniu toczącym się w trybie art. 37 u.o.p. Organ wskazał również, że o źródle naruszenia interesu nie przesądza także brzmienie art. 4 ust.1 wskazanej powyżej ustawy, zgodnie z którym obowiązkiem organów administracji publicznej, osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych oraz osób fizycznych jest dbałość o przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym. Przepis ten ma bowiem ogólny charakter statuując obowiązek każdej jednostki uczestniczącej w jakimś zakresie w obrocie prawnym uwzględniać w swych działaniach ich wpływ na środowisko przyrodnicze. Jest to niejako ustawowe odzwierciedlenie konstytucyjnego obowiązku, sformułowanego w art. 86 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy jest obowiązany do dbania o stan środowiska i ponoszenie odpowiedzialność za spowodowane przez siebie jego pogorszenie. A zatem w ocenie organu odwoławczego, z brzmienia wskazanego przepisu art. 4 ust.1 u.o.p. skarżący nie mogą skutecznie wyprowadzić wniosku, że posiadają legitymację uprawniającą do występowania jako strona w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 37 ustawy o ochronie przyrody.

Odnosząc się do pozostałych podniesionych w zażaleniu zarzutów organ odwoławczy wskazał, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, gdyż instytucja odmowy wszczęcia postepowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym. Tym samym organ odwoławczy nie może odnieść do treści postanowienia RDOŚ odnoszącego się do wpływu użytkowania strzelnicy sportowej przez [...] Klub Strzelecki "[...]" na obszar Natura 2000 Dolina [...] i Jezioro [...] (PLH320006).

Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem GDOŚ, skarżący wnieśli skargę na wskazane wyżej postanowienie z dnia [...] sierpnia 2017r., zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie:

- art. 28 k.p.a. w związku z art. 4 ust.1 u.o.p. poprzez odmówienie przez organ skarżącym legitymacji do występowania z wnioskiem o wszczęci postepowania, podczas gdy na podstawie art. 4 u.o.p. obowiązkiem każdej osoby fizycznej jest dbanie o stan przyrody i w konsekwencji zgodnie z art. 28 k.p.a., skarżący jako zobowiązani na mocy ustawy o ochronie przyrody, zawiadamiając organ o występujących naruszeniach i żądaniu wszczęcia postepowania w istocie są stroną tego postępowania;

-art. 28 w związku z art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 46 ustawy o broni i amunicji, poprzez odmówienie przez organ skarżącym legitymacji do występowania z wnioskiem o wszczęcie postepowania, podczas gdy skarżący posiadają interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania, jako osoby które pozostają w strefie zagrożenia oddziaływania strzelnicy, w szczególności poprzez ekspozycję na strzały oraz hałas dobiegające ze strzelnicy, co uzasadnia występowanie ich na prawach strony w trakcie postępowania o wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy, który zgodnie z art. 46 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy, a także w toku postepowań związanych z oceną oddziaływania na środowisko strzelnicy;

- art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności poprzez wybiórcze traktowanie dostarczonej organowi dokumentacji oraz brak przeprowadzenia dowodu z wcześniej wytworzonych, własnych dokumentów organu, które rozmijają się z przyjętą w postanowieniu oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy;

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący brak zaufania stron i uczestników postepowania, w tym w szczególności skarżących, poprzez brak informowania o podejmowanych czynnościach pomimo monitów skarżących zmierzających do powzięcia informacji o prowadzonej sprawie, a także wykonaniu czynności terenowych w tajemnicy przed skarżącymi, co w konsekwencji doprowadziło do uniemożliwienia wglądu skarżącym w sposób dokonywania ustaleń końcowych przeprowadzonych czynności;

- art. 8 § 2 k.p.a. poprzez bezzasadne odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, zasadzające się na ignorowaniu przez organ wcześniej wydanej przez siebie opinii wyrażonej co do sąsiadującej działki o tych samych parametrach środowiskowych, która to opinia dotyczy negowania możliwości rozpoczęcia działalności znacznie mniej uciążliwej środowiskowo niż strzelnica;

-art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego, w szczególności dostarczonych przez skarżących dokumentów organu, którego treść znacząco odbiega od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia;

- art. 104 § 2 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia istoty sprawy, tj. brak poruszenia w uzasadnieniu decyzji kwestii podniesionych przez skarżących, w szczególności dotyczących naruszenia prawa przez [...] Klub Sportowy "[...]" w postaci art. 33, art. 46, art. 51, art. 52, art. 83 i art. 125 u.o.p. oraz art. 59, art. 71 ust.2, art. 79, art. 97 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

- naruszenie art. 37 ust.1 i 2 P.o.ś w związku z § 3 pkt 55 b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez brak wszczęcia postepowania i brak wstrzymania działalności na strzelnicy pomimo braku uzyskania odpowiedniej decyzji administracyjnej, a także podjęcia działań na obszarze Natura 2000 sprzecznych z ustaleniami planu zadań ochronnych spowodowanych rozpoczęciem działalności mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

- naruszenie art. 127 ust.1 pkt 3 P.o.ś tj. brak zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu strzelnicy na środowisko, ewidentnie szkodliwe, wpływające na stan zwierząt oraz roślin i w konsekwencji stwierdzenie braku negatywnego oddziaływania strzelnicy na środowisko, podczas gdy z przeprowadzonych przez organ czynności terenowych wprost wynika, iż środowisku, a w szczególności objętym ścisłą ochroną gatunkową ptakom, zostały wyrządzone poważne szkody, w postaci wypłoszenia zwierząt z okolicy strzelnicy na znacznej powierzchni.

Podnosząc wskazane zarzuty skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości postanowienia GDOŚ z dnia [...] sierpnia 2017r. oraz poprzedzającego go postanowienia RDOŚ z dnia [...] grudnia 2016r. a także o zobowiązanie organu do wszczęcia postepowania i nakazanie natychmiastowego wstrzymania prowadzenia działalności strzeleckiej na terenie strzelnicy w [...] i zwrot od GDOŚ na rzecz skarżących kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo uzasadnili stawiane w skardze zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, bowiem do Sądu zostało zaskarżone postanowienie GDOŚ z dnia [...] sierpnia 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ z dnia [...] czerwca 2017r. ( skarżący w skardze błędnie wskazali datę postanowienia organu I instancji wskazując [...] grudnia 2016r.- nie ma to jednak znaczenia dla rozpoznawanej sprawy), odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 37 ust.1 i 2 u.o.p. w odniesieniu do działań prowadzonych na działce nr [...] obr. [...], na terenie gminy [...], tj. użytkowania strzelnicy sportowej przez [...] Klub Sportowy "[...]".

Badając prawidłowość wydania wskazanego wyżej postanowienia Sąd doszedł do przekonania, ze skarga jest niezasadna. Zakwestionowane rozstrzygnięcie, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie narusza bowiem prawa w stopniu mogącym powodować uchylenie wskazanego orzeczenia.

Podstawą procesową do wydania zaskarżonego postanowienia był art. 61a ust.1 k.p.a. Wskazany przepis stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W niniejszej sprawie żądanie, które zostało wniesione pismem z dnia 16 listopada 2016r. przez skarżących, oparte było o przepis art. 37 ust. 1 u.o.p. W piśmie tym wniesiono o wydanie decyzji nakazującej natychmiastowe wstrzymanie działalności prowadzonej na strzelnicy, a także wszczęcie działań zapobiegawczych oraz działań naprawczych w zakresie szkód wyrządzonych dotychczasowym funkcjonowaniem strzelnicy.

Wskazany przez skarżących we wniosku przepis art. 37 ust.1 u.o.p. stanowił i stanowi, że jeżeli działania mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszaru znajdującego się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, zostały podjęte bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 34, lub uzgodnienia lub decyzji, o których mowa w art. 35a, regionalny dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich - dyrektor właściwego urzędu morskiego, wydaje decyzję, w której nakazuje, w zależności od potrzeb, ich natychmiastowe wstrzymanie lub podjęcie niezbędnych działań zapobiegawczych lub działań naprawczych.

Istotą sporu zawisłego przed Sądem było zatem rozstrzygnięcie czy organy prawidłowo uznały w świetle wskazanych wyżej przepisów, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania a co za tym idzie czy zasadnie odmówiły wszczęcia postępowania na wniosek skarżących.

Badając wskazaną powyżej kwestię należy wskazać, że jak wynika z cytowanego wyżej art. 37 ust.1 u.o.p., przepis ten nie określa kto powinien być stroną takiego postepowania lub na czyj wniosek może być ono wszczęte. W związku z tym należy przyjąć, na co słusznie wskazał organ odwołując się do Komentarza do ustawy o ochronie przyrody autorstwa K. G. (Wolters Kluwer 2017 – komentarz do art. 37 ustawy zawarty w LEX), że krąg stron będzie ustalany zgodnie z ogólnymi regułami wynikającymi z art. 28 k.p.a. stanowiącego, że stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Dlatego też w przypadku spraw regulowanych art. 37 ust. 1 u.o.p. stronami będą zawsze podmioty znacząco negatywnie oddziałujące na cele ochrony obszaru Natura 2000. Działania takie w sposób nierozerwalny będą wiązały się z nieruchomościami, na terenie których są podejmowane. W konsekwencji w tym, jakiego rodzaju działania będą podjęte, mają interes prawny także podmioty, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości, na terenie których miałyby być podejmowane działania w celu wykonania zobowiązań wynikających z decyzji wydanej na podstawie art. 37 u.o.p., mogą one bowiem ingerować w przysługujące im prawa zasługujące również na ochronę w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Dlatego też stroną postępowania – oprócz podmiotu oddziałującego negatywnie na środowisko – mogą być także podmioty, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości.

Skarżący nie są podmiotami, którym przysługiwałoby jakiekolwiek prawo rzeczowe do nieruchomości, na której znajduje się strzelnica, nie są również podmiotami których działania mają negatywny wpływ na środowisko. Swój interes prawny do bycia stroną w tym postepowaniu, jak wynika z treści skargi, skarżący wywodzą z art. 74 ust.4 oraz art. 86 Konstytucji RP oraz art. 4 ust.1 ustawy o ochronie przyrody, które nakładają na każdego obywatela oraz organy obowiązek dbania o przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym a także w oparciu o przepis art. 46 ustawy o broni i amunicji, gdyż pozostają oni w strefie zagrożenia oddziaływania strzelnicy, w szczególności przez ekspozycję na strzały oraz hałas dobiegający ze strzelnicy.

Należy zatem zauważyć, iż niewątpliwie uciążliwości jakie mogą wynikać z działalności strzelnicy tj. ekspozycja na strzały a zatem dobiegający ze strzelnicy hałas nie wykazują po stronie skarżących interesu prawnego. Wskazują i wykazują one jedynie interes faktyczny skarżących, bowiem mogą oni nie chcieć być narażonymi na tego typu ekspozycje ze strony prowadzonej na działce nr [...] działalności przez [...] Klub Strzelecki [...]. Jednak posiadanie jedynie interesu faktycznego to za mało by być uznanym za stronę i móc wszcząć skutecznie postępowanie z art. 37 ust. 1 u.o.p.

Z kolei powoływany przepis art. 86 Konstytucji oraz art. 4 ust.1 u.o.p. również zdaniem Sądu nie wykazują po stronie skarżących interesu prawnego. Wskazane przepisy określają bowiem po stronie każdego, zarówno osób fizycznych jaki i organów administracji publicznej oraz osób prawnych i jednostek organizacyjnych obowiązek dbania o stan środowiska/przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym. Przepis ten bowiem ma bardzo ogólny charakter i nakłada obowiązek dbania o środowisko (przyrodę) na wszystkie jednostki, które w swych działaniach zobligowane są do uwzględnienia wpływu na przyrodę, co nie oznacza, że z przepisu tego można wywieść zindywidualizowany interes skarżących do zainicjowania i uczestniczenia w postepowaniu z art. 37 ust.1 u.o.p.

Również zapis art. 74 ust.4 Konstytucji RP nakładający na organy obowiązek wspierania działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska nie może stanowić przepisu prawa materialnego z którego skarżący mogą wywieść swój interes prawny. Należy bowiem podnieść, że "wspieranie" jest obowiązkiem władz publicznych, nie wynikają z tego jednak bezpośrednio żadne prawa podmiotowe obywateli czy ich organizacji (v. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz pod red. K. Gardockiego, tom II – Wyd. Sejmowe, 2016).

Skoro zatem skarżący nie wykazali swojego zindywidualizowanego interesu prawnego poprzez skuteczne wskazanie normy prawnej, z której ten interes wywodzą to zasadnie organy odmówiły wszczęcia postępowania na wniosek skarżących. Tym samym zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i brak jest podstaw do jego uchylenia.

Ze względu na powyższe mając na względzie, iż przedmiotem zaskarżenia było orzeczenie proceduralne, to brak było podstaw do rozpoznania przez Sąd zarzutów merytorycznych odnoszących się już do kwestii, które winny być przedmiotem badania organu po wszczęciu postepowania. Słusznie również w tym względzie podniósł w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a ust.1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, co oznacza, że nie może odnieść się do tej części postanowienia organu I instancji odnoszącego się do wpływu użytkowania strzelnicy sportowej na obszar Natura 2000. Jest to bowiem poza zakresem postępowania zakończonego rozstrzygnięciem proceduralnym.

W wyniku kontroli legalność zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wymienione akty administracyjne zostały wydane zgodnie z prawem. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 p.p.s.a. - orzeczono jak sentencji wyroku.