Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 3548/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2015 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., w części stwierdzającej nabycie przez Powiat W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie prawa własności gruntu stanowiącego działkę nr [...], położoną w W. przy ul. [...]

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2002 r., nr [...], działając na podstawie art. 60 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą", przekazał na rzecz Powiatu W. mienie Skarbu Państwa stanowiące prawo własności nieruchomości zabudowanej, położonej w W. przy ul. [...]. Decyzja niniejsza stała się ostateczna i weszła do obrotu prawnego.

Po rozpatrzeniu wniosku R. D. oraz wniosku K. Ł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., w części stwierdzającej nabycie przez Powiat W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości zabudowanej, położonej w W. przy ul.[...], Minister Skarbu Państwa wydał w dniu [...] stycznia 2013 r. decyzję [...], którą stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w powyższym zakresie.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił Prezydent W.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], Minister Skarbu Państwa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to zostało doręczone wszystkim stronom postępowania i wobec niezaskarżenia stało się ostateczne.

Następnie w dniu 7 czerwca 2013 r. Minister Skarbu Państwa ponownie otrzymał wniosek Prezydenta W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2013 r.

Mając na uwadze, iż powyższa sprawa była już rozpatrywana przez organ II instancji, który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, Minister Skarbu Państwa wydał w dniu [...] września 2013 r. postanowienie nr [...] o niedopuszczalności wniesionego odwołania.

Następnie pismem z dnia 6 grudnia 2013 r. Prezydent W. zwrócił się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2013 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, w części stwierdzającej nabycie przez Powiat W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie prawa własności gruntu stanowiącego działkę nr [...], położoną w W.

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...].

Miasto W. złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku pełnomocnik Miasta W. zwrócił uwagę, że decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] winna orzec jedynie w części dotyczącej budynku umiejscowionego na spornej nieruchomości gruntowej, gdyż grunt - zdaniem wnioskującego - stanowi własność Skarbu Państwa i winien zostać przekazany na rzecz Miasta W.

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2009 r., zmienioną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], wydaną w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.) – zwanego dalej "dekretem", własność osób fizycznych między innymi K. L. oraz R. D. w dniu 1 stycznia 1999 r. stanowił tylko budynek, natomiast nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa.

Jak wynika z akt sprawy dawni właściciele nieruchomości wystąpili o ustanowienie na ich rzecz prawa własności czasowej w dniu 1 kwietnia 1949 r., a więc decyzja Prezydenta W. z dnia [...] września 2009 r., zmieniona decyzją własną z dnia [...] listopada 2011 r. ustanowiła między innymi na rzecz K. L. oraz R. D. prawo użytkowania wieczystego wobec działki oznaczonej nr[...], przy czym decyzja ta skutek prawny wywarła przed 1 stycznia 1999 r., a więc datą graniczną w omawianej sprawie.

Mając na uwadze skutki wydania decyzji Prezydenta W. organ odwoławczy podkreślił, że Skarb Państwa dysponował prawem własności nieruchomości gruntowej, a nie własnością budynku i tego stanu prawnego nie zmienia fakt prowadzenia w budynku umiejscowionym na przedmiotowej działce Poradni dla Dzieci.

Art. 60 ustawy, który stanowi, iż mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych, przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, wskazuje na potrzebę samodzielnego władztwa nad przejmowanym mieniem.

Natomiast biorąc pod uwagę fakt, że budynek w którym znajdowała się Poradnia dla Dzieci nie był własnością Skarbu Państwa, a grunt był w użytkowaniu wieczystym osób trzecich, to w takiej sytuacji nie można mówić o samodzielnym władztwie nad przejmowanym mieniem, należącym do Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Lecznictwa Otwartego W., w skład którego wchodzi Poradnia dla Dzieci.

Proces komunalizacji ma na celu uwłaszczenie samorządu terytorialnego na gruncie Skarbu Państwa w celu umożliwienia realizacji zadań własnych, np. ochrony zdrowia, jak w niniejszej sprawie. Samorząd samodzielnie nie może realizować tego zadania na samym gruncie w oderwaniu od usytuowanej na nim budowli. Dopiero budynek powiązany z tym gruntem i znajdująca się w nim przejmowana jednostka opieki zdrowotnej może służyć ochronie zdrowia.

Wobec tego organ odwoławczy stwierdził, że Minister Skarbu Państwa prawidłowo ocenił stan prawny i faktyczny w I instancji i wydając skarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], nie popełnił błędów, które dawałyby podstawy prawne do stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Od decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] Miasto W. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciło: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 60 w zw. z art. 47 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. powinno dotyczyć budynku łącznie z gruntem, podczas gdy stwierdzenie nieważności decyzji powiatyzacyjnej powinno dotyczyć tylko budynku znajdującego się na działce nr [...]; - art. 7 dekretu, art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.) - zwanej dalej "ugn" i art. 233 Kodeksu cywilnego poprzez błędne przyjęcie, że do ustanowienia użytkowania wieczystego na gruncie wystarczające jest wydanie decyzji administracyjnej, podczas gdy do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego konieczne jest zawarcie umowy cywilnoprawnej w formie aktu notarialnego; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 7 art. ,77, art. 80 Kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sposób odpowiadający prawdzie obiektywnej i dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego polegające na błędnym przyjęciu, że w dniu 1 stycznia 1999 r. sporny grunt znajdował się w użytkowaniu wieczystym spadkobierców dawnych właścicieli, co stanowiło przeszkodę do zastosowania art. 60 ustawy, podczas gdy w tej dacie grunt był własnością Skarbu Państwa we władaniu Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Lecznictwa Otwartego W., w skład którego wchodziła Poradnia dla Dzieci. W skardze Miasto W. wniosło o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2013 r.; -zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że trudno zgodzić się z twierdzeniami Ministra Skarbu Państwa, iż decyzją Prezydenta W. z dnia [...] września 2009 r., zmienioną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do gruntu oznaczonego jako działka nr [....]. W niniejszej sprawie nie została zawarta umowa cywilnoprawna w wykonaniu przedmiotowych decyzji, dlatego kuriozalne wydaje się stwierdzenie Ministra Skarbu Państwa, że w dniu 1 stycznia 1999 r. grunt ten znajdował się w użytkowaniu wieczystym spadkobierców dawnych właścicieli. W sprawach dekretowych istnieje dwustopniowy tryb powstawania praw wymienionych w art. 7 d.w.u.g. Decyzja dekretowa określa jedynie warunki, na jakich zostanie zawarta umowa cywilnoprawna o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Do takich warunków zalicza się, przykładowo, stwierdzenie nieważności decyzji przyznających własność nieruchomości budynkowych W., która to sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W decyzji dekretowej w pkt 6 wskazano, że termin zawarcia umowy w formie aktu notarialnego zostanie wyznaczony po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., w części dotyczącej powiatyzacji przedmiotowego budynku.

Trudno też zgodzić się z twierdzeniami Ministra Skarbu Państwa, że w niniejszej sprawie nie można mówić o samodzielnym władztwie nad przejmowanym mieniem należącym do Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Lecznictwa Otwartego W., w skład którego wchodzi Poradnia dla Dzieci albowiem grunt był w użytkowaniu wieczystym osób trzecich. W przedmiotowej sprawie własność osób fizycznych w dniu 1 stycznia 1999 r. stanowił tylko budynek znajdujący się na gruncie natomiast w dniu 1 stycznia 1999 r. grunt był własnością Skarbu Państwa we władaniu Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Lecznictwa Otwartego W., w skład którego wchodziła Poradnia dla Dzieci, co stanowiło przesłankę do zastosowania art. 60 ustawy.

Decyzje wydawane w trybie art. ustawy są decyzjami deklaratoryjnymi, tzn. nie tworzą, nie znoszą i nie zmieniają istniejącego stosunku prawnego, lecz potwierdzają istniejące prawa i obowiązki w dniu 1 stycznia 1999 r. Nie ulega wątpliwości, że w dniu 1 stycznia 1999 r. na gruncie oznaczonym jako obecna działka nr [...] znajdował się budynek, w którym prowadzona była działalność lecznicza - Poradnia dla Dzieci. Zgodnie z art. 47 ustawy z dniem 1 stycznia 1999 r. jednostki samorządu terytorialnego przejęły uprawnienia organu administracji rządowej, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, w rozumieniu przepisów o zakładach opieki zdrowotnej. Poradnia dla Dzieci, znajdująca się przy ul. [...], podlegała pod Samodzielny Zespół Publicznych Zakładów Lecznictwa Otwartego W., w odniesieniu do którego, na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 czerwca 2001 r. w sprawie wykazu samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, które zostały przejęte przez gminy, powiat i samorządy województw (Dz. U. Nr 65, poz. 659 ze zm.) Powiat W. przejął uprawnienia organu administracji rządowej, który utworzył ten Zespół.

Stosownie do art. 60 ustawy mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego staje się z tym dniem z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego. W przedmiotowej sprawie grunt, oznaczony jako działka nr [...], znajdował się na terenie objętym działaniem dekretu. Z dniem 21 listopada 1945 r., tj. z dniem wejścia w życie dekretu, nieruchomości [...], w tym przedmiotowy grunt, na podstawie art. 1 dekretu przeszły na własność Gminy W. Z chwilą likwidacji gmin nieruchomości przeszły na własność Skarbu Państwa. Jednocześnie zgodnie art. 5 dekretu budynki i inne przedmioty znajdujące się na gruntach przejętych na własność gminy pozostały własnością dotychczasowych właścicieli, o ile inne przepisy nie stanowiły inaczej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu, względnie osoby prawa ich reprezentujące - uprawnieni byli w ciągu 6-ciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę do złożenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego (dawniej prawa własności czasowej) z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Złożenie wniosku o ustanowienie własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) w trybie art. 7 dekretu powodowało, że własność budynków oraz innych przedmiotów znajdujących się na gruntach objętych wnioskiem, nie przechodziła na gminę. Budynki i przedmioty związane trwale z gruntem stawały się własnością byłego właściciela gruntu do czasu rozpatrzenia wniosku złożonego w trybie art. 7. W myśl art. 5 dekretu budynki stanowiły nieruchomości odrębne, dla których mogły być prowadzone odrębne od gruntowych księgi wieczyste.

Wobec tego stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. powinno dotyczyć tylko budynku znajdującego się na działce nr [...], a nie budynku łącznie z gruntem. Zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa, jak też poprzedzającą ją decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [....] stycznia 2013 r. wydane zostały w sytuacji nieustalonych istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego okoliczności faktycznych oraz z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, a więc z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

W niniejszym postępowaniu nadzorczym kontrolowana była decyzja nadzorcza, której podstawę prawną stanowił przepis art. 156 Kpa. Wobec tego w niniejszej sprawie istotne było to, czy Minister Skarbu Państwa orzekając w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. o legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w sposób rażący, a więc jednoznaczny, oczywisty naruszył przepis art. 156 Kpa.

Zdaniem Sądu, nie można Ministrowi Skarbu Państwa postawić zarzutu wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. w warunkach rażącego naruszenia prawa. Sąd zwraca uwagę, że wydanie wówczas przez Ministra Skarbu Państwa takiego, a nie innego rozstrzygnięcia było wynikiem dokonanej przez organ interpretacji przedmiotowego zakresu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. oraz oceny skutków prawnych wywoływanych przez ostateczną decyzję wydaną w trybie art. 7 ust. 2 dekretu.

Z uzasadnienia decyzji nadzorczej z dnia [...] stycznia 2013 r. wynika, że Minister Skarbu Państwa uznał, iż rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. ma charakter niepodzielny (dotyczy komunalizacji nieruchomości zabudowanej) i nie zawiera wyodrębnionego rozstrzygnięcia dotyczącego budynku. Organ stanął też na stanowisku, że skutki pozytywnej dla wnioskodawców decyzji dekretowej działają ex tunc przez co w dacie 1 stycznia 1999 r. Wojewoda [...] działał z rażącym naruszeniem art. 60 ust. 1 ustawy, skoro skomunalizował nieruchomość niebędącą własnością Skarbu Państwa.

W ocenie Sądu, nawet gdyby uznać takie stanowisko organu nadzoru za błędne to wadliwość ta nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Osnowa decyzji z 2002 r. nie zawiera odrębnego rozstrzygnięcia, co do gruntu i co do budynku Przychodni dla Dzieci, lecz ma charakter ogólny - dotyczy nieruchomości zabudowanej, co determinowało formułę rozstrzygnięcia organu nadzoru orzekającego w 2013 r. Wobec tego Minister Skarbu Państwa w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. objął swym orzeczeniem całość rozstrzygnięcia komunalizacyjnego, kontrolowanego w postępowaniu nadzorczym. Nie można pominąć i tego, że sami wnioskodawcy mieli rozbieżne oceny, co do zakresu kwestionowanego rozstrzygnięcia z 2002 r. Żądanie zawarte we wniosku R. D. z dnia 23 lutego 2012 r. dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej, w części dotyczącej budynku, a żądanie wniosku K. L. z dnia 14 maja 2012 r. dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej w całości.

Zdaniem Sądu, samo wadliwie uzasadnione stanowisko Ministra Skarbu Państwa, zawarte w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. odnośnie skutków prawnych decyzji dekretowej, popierające stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [..] lipca 2002 r. jest niewystarczające do wycofania decyzji komunalizacyjnej z obrotu prawnego w ramach sprawy nieważnościowej. Jak słusznie podniósł Minister Skarbu Państwa w zaskarżonej decyzji tryb regulacji stanu prawnego przewidziany w przepisie art. 60 ust. 1 ustawy miał charakter celowy. Służył dostosowaniu stanu prawnego mienia nieruchomego do przyjętych w ustawie rozwiązań ustrojowych i umożliwieniu realizacji przez właściwe jednostki samorządu terytorialnego przejmowanych zadań z zakresu opieki zdrowotnej (art. 47 ustawy). Istota tej komunalizacji zasadzała się na własności Skarbu Państwa do nabywanego mienia oraz władztwie w sensie prawnym instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych, przejmowanych przez właściwe jednostki samorządu terytorialnego.

W sytuacji, gdy w dacie komunalizacji budynek znajdujący się na części działki nr [...], stanowiącej obecnie działkę nr [...] był odrębną od gruntu nieruchomością budynkową, stanowiącą własność osób fizycznych, należało przyjąć, że wydana decyzja komunalizacyjna z dnia [...] lipca 2002 r., co do całości rozstrzygnięcia, stanowiła zaprzeczenie istoty komunalizacji i nie nadawała się do wykonania w momencie jej wydania. Trudno bowiem wyobrazić sobie, aby Samodzielny Publiczny ZOZ wykonywał zadania z zakresu opieki zdrowotnej na nieruchomości zabudowanej budynkiem należącym do osób fizycznych. W takiej sytuacji nie można uznać, że Przychodnia dla Dzieci przy ul. [...] miała w dacie 1 stycznia 1999 r. tego rodzaju formalne władztwo nad całością przedmiotowego mienia, dające temu podmiotowi pełnię praw do samodzielnego korzystania z nieruchomości zabudowanej budynkiem prywatnym, na cele ochrony zdrowia, zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki (art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej - Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.).

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podziela stanowisko Miasta W., że w niniejszej sprawie Minister Skarbu Państwa, uzasadniając zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2014 r., błędnie przyjął, że decyzja Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2009 r., zmieniona decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], wydana w trybie art. 7 dekretu wywarła skutki przed dniem 1 stycznia 1999 r. Decyzja uwzględniająca wniosek dekretowy, o której mowa w przepisie art. 7 ust. 2 dekretu jest decyzją o charakterze konstytutywnym, a nie deklaratoryjnym. Przyznanie prawa użytkowania wieczystego w tym trybie uwarunkowane jest tym, czy w dacie wydania tej decyzji spełnione są przesłanki z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu i czy stan geodezyjno-prawny nie stoi na przeszkodzie zadysponowaniu gruntem na rzecz osoby trzeciej. Decyzja ta – jak słusznie podnosi skarżący – nie powoduje powstania prawa użytkowania wieczystego, ponieważ prawo to powstaje poprzez wpis do księgi wieczystej, dokonany na podstawie umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste, zawartej po uostatecznieniu się decyzji uwzględniającej wniosek dekretowy (art. 7 ust. 3 dekretu w zw. z art. 27 ugn). Wobec tego wydanie decyzji o przyznaniu prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 7 ust. 2 dekretu nie rodziło skutków prawnych z datą wsteczną i nie świadczyło o tym, że w dacie 1 stycznia 1999 r. część gruntu oznaczonego jako działka nr [...] obecnie oznaczonego jako działka nr [...], była obciążona prawem użytkowania wieczystego na rzecz osób fizycznych. Jednak, jak wskazano wyżej, kwestia wadliwej oceny skutków prawnych decyzji dekretowej nie mogła być argumentem za stwierdzeniem nieważności decyzji nadzorczej z 2013 r.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.