Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 3736/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – V Wydział w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Barbara Wasilewska, Sędziowie WSA - Joanna Zabłocka, WSA - Jolanta Bożek (spr.), Protokolant - Anna Michałowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 listopada 2004 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Na podstawie siedmiu zgłoszeń celnych dokonanych przez K. sp. z o.o. w W. w dniach [...] - [...] marca 2000 r. na podstawie dokumentów SAD o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], zostały dopuszczone do obrotu na p. obszarze celnym towary – leki sprowadzone ze S. Wartość celna towarów została ustalona

w wysokości cen transakcyjnych wynikających z załączonych do zgłoszeń celnych faktur wystawionych przez eksportera- firmę K. ze S.

Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] do [...] do [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał zgłoszenia celne zawarte w wyżej wymienionych dokumentach SAD za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego i ustalił wartość celną importowanych leków w nowej (obniżonej) wysokości.

Orzekając na skutek odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] .

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w firmie importera w okresie od dnia 25 października 2001 r. do dnia 12 listopada 2001 r. ustalono, że Spółka zadeklarowała wartości celne sprowadzonych leków

w nieprawidłowej wysokości. Ujawniono, że dnia 3 stycznia 2000 r. pomiędzy K. ze S. jako dostawcą i K. sp. z o .o . jako nabywcą zawarta została Umowa

o dystrybucję i dostawę, zmieniona następnie aneksem z 5 stycznia 2000 r. Jak wynika z punktu 2 umowy K. dostawca – eksporter zobowiązała się zapewnić K. sp. z o.o. odpowiedni poziom dochodu ze sprzedaży towarów nabywanych od dostawcy w wysokości 1,7% wartości produktów sprzedawanych osobom trzecim przez nabywcę. Tym samym kontrahent zagraniczny zagwarantował Stronie zniżkę

w wysokości 1,7 % od sprzedaży realizowanej przez K. W toku kontroli ujawniono również noty kredytowe nr :

[...] z [...].06.2000 r. na kwotę 2 680 717,00 USD ,

[...] z dnia [...].09.2000 r. na kwotę 1 307 790,20 USD,

[...] z dnia [...].12.2000 r. na kwotę 1 009 598,79 USD,

[...] z dnia [...].12.2000 r. na kwotę 1 147 492,00 USD,

[...] z dnia [...].12.2000 r. na kwotę 1 701 149,00 USD,

[...] z dnia [...].12.2000 r. na kwotę 1 045 977,00 USD.

Jak ustalono w trakcie kontroli, zgodnie z treścią księgi zakupów za lata 1999 - 2001, noty kredytowe wystawione na podstawie zawartych umów pomniejszały zobowiązania Strony wobec eksportera. Noty te były księgowane i kompensowane

z kolejnymi otwartymi fakturami. W związku z powyższymi ustaleniami dokonano obniżenia wartości celnej towarów objętych wyżej wymienionymi zgłoszeniami SAD. Prawidłową wartość celną ustalono w wyniku proporcjonalnego rozbicia kwoty wynikającej z ujawnionych not kredytowych w stosunku do wartości celnej towarów objętych zgłoszeniami celnymi K. sp. z o.o. w 2000 r.

W związku z powyższymi ustaleniami organ odwoławczy wskazał, że wartość celna towarów w dniu dokonania zgłoszenia celnego została ustalona w sposób nieprawidłowy.

Kontrahent zagraniczny zagwarantował Stronie zniżkę w wysokości 1,7 % od sprzedaży realizowanej przez K.

Ujawniona umowa wraz z aneksem winna być przedstawiona organowi celnemu

w dniu zgłoszenia celnego. Strona pomimo złożenia oświadczenia (pole 10b DWC)

o prawdziwości danych i zobowiązania do dostarczenia dodatkowych informacji

i dokumentów służących do ustalenia wartości celnej przywiezionych towarów w/w umowy nie przedłożyła.

Ponadto w trakcie kontroli na podstawie Aktu założycielskiego spółki K. sp. z o.o. ustalono ponadto, że wszystkie udziały w kapitale zakładowym tej Spółki należą do firmy K. w S.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. uzupełnionej pismem procesowych z 28 października 2003 r. K. sp. z o.o. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] W. lub o uchylenie obu decyzji.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła:

1. rażące naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia

2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) - zwanej dalej " Konstytucją" oraz art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr137, poz. 926, ze zm.) - zwanej dalej "Ordynacją podatkową" poprzez brak uwzględnienia faktu, iż Skarżący działał w zaufaniu do organów administracji celnej i do działań podejmowanych przez te organy,

2. rażące naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji oraz art. 120 i art. 125 Ordynacji podatkowej przez brak zastosowania w sprawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, tj. Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. nr 104, poz. 1193 ze zm.),

3. naruszenie przepisów proceduralnych, tj. . art. 122, art. 180, art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej mające wpływ na wynik postępowania,

4. naruszenie art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia i zawarcia w uzasadnieniu decyzji wszystkich przesłanek, którymi kierował się organ celny rozstrzygając sprawę,

5. naruszenie art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez brak dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy z uwagi na zastosowanie się organu celnego pierwszej instancji do wytycznych organu celnego drugiej (pismo Prezesa GUC z dnia 28 września 2001r.) instancji w przedmiocie rozstrzygnięcia sprawy,

6. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 § l, art. 23 § 4, art. 23 § 9 oraz art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117, ze zm.) - zwanej dalej "Kodeksem celnym", Wyjaśnień dotyczących wartości celnej (załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. - Dz. U. Załącznik do N-ru 80, poz. 908 z dnia 8paździemika 1999 r.) - zwanych dalej "Wyjaśnieniami dotyczącymi wartości celnej", Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r.

w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. nr 104, poz. 1193 ze zm.), a także naruszenie art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony (zwanego dale " Układem Europejskim"), sporządzonego w Brukseli

w dniu 12 grudnia 1991 r. (zał. do Dz. U. z 1994 r., Nr 11, poz. 38, ze zm.)

Rozwijając w motywach skargi i w późniejszych pismach przygotowawczych zarzuty o charakterze merytorycznym, Skarżący sformułował generalną tezę, że deklarowana wartość celna towaru była prawidłowa i odpowiadała rzeczywistej wartości (cenie) transakcyjnej kształtującej się w wysokości wynikającej z faktur eksportera przedstawionych przy zgłoszeniu celnym, zatem brak było podstaw do jej korekty (obniżenia) o kwotę premii pieniężnej. Umowa z dnia 3 stycznia 2000 r nie była umową kupna-sprzedaży, a jedynie umową gwarantującą określony poziom zysku ze sprzedaży towarów, który powinna zrealizować strona p., a noty kredytowe wystawiane na podstawie ww. umowy nie były związane z wartością celną importowanych towarów. Noty kredytowe wystawione przez zagranicznego dostawcę odnosiły się wyłącznie do korekty ustalonego między stronami zysku, który zagraniczny dostawca gwarantował Skarżącemu z tytułu sprzedaży przez Skarżącego na rynku p. towarów nabywanych od tego dostawcy. Ponadto noty wystawiane były po dokonaniu zgłoszenia celnego odnosiły się więc do towaru krajowego.

Skarżący podniósł , że w okresie od 12 grudnia 2000 r. do 10 lipca 2001 r. przeprowadzona została w spółce kontrola skarbowa. W związku z zaistniałymi w toku tej kontroli wątpliwościami dotyczącymi prawidłowości deklarowanej wartości celnej, Inspektor Kontroli Skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w L. wystąpił w dniu 5.03.2001 r. do Urzędów Celnych w K. i W. o zajęcie stanowiska w tej sprawie. Odpowiadając na wystąpienie Inspektora Kontroli Skarbowej, Urząd Celny w K. stwierdził w piśmie z 30.04.2001r., że sposób deklarowania przez Skarżącego wartości celnej w roku 1999 był prawidłowy. Natomiast Urząd Celny w W. wskazał w piśmie z 23.05.2001 r. jakie przepisy mają zastosowanie w sprawie i stwierdził, że zasadnym byłoby, aby poddano szczegółowej analizie dokument SAD i DWC oraz zbadano wpływ powiązania stron na wartość celną.

Skarżący zarzucił, że organ celny pierwszej instancji nie uwzględnił jego wniosku o dopuszczenie w sprawie dowodu z ww. pisma Inspektora Kontroli Skarbowej i odpowiedzi na to pismo udzielonych przez organy celne oraz, że organ odwoławczy włączył pismo Urzędu Celnego w W. z dnia 23.05.2001 r. do akt administracyjnych dopiero na etapie postępowania sądowego, co według Skarżącego pozbawiło go możliwości wypowiedzenia się co do treści tych dowodów i w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podniósł, że zaistniała po stronie organów celnych rozbieżność ocen co do prawidłowości deklarowania wartości celnej towarów dopuszczonych do obrotu w roku 1999 obligowała organ odwoławczy do wyjaśnienia różnicy stanowisk Urzędów Celnych

w K. i w W., czego jednak organ odwoławczy nie uczynił w zaskarżonej decyzji.

Skarżący podniósł, że przeprowadzona w jego firmie kontrola była wynikiem realizacji polecenia wydanego przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł, który w piśmie z 28 września 2001 r. skierowanym do urzędów celnych stwierdził, że nie przedstawienie organom celnym przez importerów leków not kredytowych lub faktur korygujących powodowało zawyżanie wartości celnej i polecił przeprowadzenie kontroli wśród firm zajmujących się importem farmaceutyków. Zdaniem Skarżącego była to ingerencja organu nadrzędnego w rozstrzygnięcie organu niższego szczebla, a tym samym rażące naruszenie art. 127 Ordynacji podatkowej.

Skarżący zarzucił organom celnym także rażące naruszenie art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę udostępnienia i wglądu do dokumentów mających istotne znaczenie dla postępowania celnego, co spowodowało, że organy celne orzekały na podstawie niepełnego materiału dowodowego, dopuszczając się tym samym naruszenia art. 122, 180, 187 § 1, 188, 191 oraz 210 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zarzucił również naruszenie art. 21 Kodeksu celnego, ponieważ zgodnie

z dyspozycją tego przepisu wartość celna towarów określana jest w celu ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny, jak również stosowania środków polityki handlowej, nie jest zatem celem ustalenia tej wartości osiągnięcie założonych skutków w zakresie obowiązków wynikających z innych przepisów, które w jakikolwiek sposób odwołują się do przepisów celnych.

Ponadto podniósł, że w związku z treścią instrukcji wypełniania dokumentu SAD zawartej w Załączniku nr 6 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych byłby zobowiązany do wypełnienia pola 45 SAD jeżeli otrzymałby rabat potwierdzony, tj. uwidoczniony na fakturze, a ponieważ faktury otrzymane od zagranicznego dostawcy nie zawierały wskazania upustu brak było podstaw do wypełnienia tego pola zgłoszenia. Organy celne rozstrzygając sprawę pominęły – w ocenie Skarżącego - uregulowania zawarte w ww. Zarządzeniu Ministra Finansów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. (Dz.U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych

i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowa sprawa jako nie rozpoznana przez NSA przed 1.01.2004 r. podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny.

Należności celne przywozowe (art. 85 § l Kodeksu celnego) są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Zgodnie z art. 23 § l K. cel. wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na p. obszar celny. Ponieważ o wartości transakcyjnej decyduje cena zapłacona lub należna, to nie może być traktowana jako wyłączny dowód określający tę wartość cena towaru wadliwie podana

w dokumentach celnych. Organ celny nie jest związany treścią składanych dokumentów ani deklarowaną wartością, lecz obowiązany jest wartość tę ustalić samodzielnie, w granicach zasady swobodnej oceny dowodów i w określonym przepisami celnymi trybie (v. wyrok NSA w Warszawie z 10.12.2002 r. Sygn. akt V SA 1709/02).

Ustalenia wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego dokonuje się na podstawie wniosku o dokonanie zgłoszenia celnego i dokumentów przedstawionych przez importera. Zgłoszenie celne powinno być podpisane przez zgłaszającego

i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany (art. 64 § l Kodeksu celnego). Zgodnie z art. 64 § 2 Kodeksu celnego, do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Z regulacją tą wiąże się potrzeba złożenia oświadczenia o ewentualnym późniejszym dostarczeniu niezbędnego dokumentu.

Z kolei, na podstawie art. 83 § l K.cel. organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego. Może on w szczególności (zgodnie z § 2 powołanego przepisu) kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. Uprawnienie organów celnych do kontroli zgłoszenia celnego wynika również z przepisów Kodeksu Wartości Celnej (Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., ratyfikowanego przez RP l lipca 1995r. - zał. do Dz.U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483). Zgodnie z art. 17 KWC, "nic w Porozumieniu nie będzie interpretowane jako ograniczenie lub poddawanie w wątpliwość praw administracji celnych do satysfakcjonującego je upewnienia się o prawdziwości i dokładności jakiegokolwiek oświadczenia, dokumentu czy deklaracji przedłożonych dla celów określenia wartości celnej". Stosownie do art. 83 § 3 K.cel., jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania

w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane.

Sąd podziela stanowisko organów celnych, że ujawniona w toku kontroli umowa z

3 stycznia 2000 r. (wraz z aneksem z 5.01.2000 r) oraz noty kredytowe, zarejestrowane w księgowości importera miały wpływ na ustalenie wartości celnej sprowadzonych farmaceutyków. Postanowienia umowy przewidywały udzielanie rabatu na warunkach w niej wskazanych, znanych importerowi przed dokonaniem zgłoszenia celnego. Realizacja postanowień umowy powodowała, że ceny leków wskazane na załączonych do zgłoszeń celnych fakturach nie były ostateczne

i Spółka zgłaszając towar do procedury dopuszczenia do obrotu o fakcie tym wiedziała. Powinna zatem poinformować organy celne o możliwości otrzymania

w przyszłości not kredytowych, a także przedłożyć te dokumenty po ich otrzymaniu od kontrahenta zagranicznego.

Sąd nie podzielił również zarzutu Strony dotyczącego niezastosowania przez organy celne przepisów rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r.

w sprawie deklaracji skróconych ... (Dz. U. Nr 104, poz.1193 ). W/wymienione rozporządzenie Ministra Finansów określa jedynie przykładowo dokumenty (§206), które należy dołączyć do zgłoszenia celnego o objęcie towarów procedurą dopuszczenia do obrotu. Faktura jest dokumentem stanowiącym podstawę ustalenia wartości celnej, nie jest jednak jedynym dokumentem służącym do ustalenia wartości celnej towaru.

Ponieważ w niniejszej sprawie, jak wynika z prawidłowych ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji , rabat - na podstawie umowy wiążącej Skarżącego

z eksporterem -przysługiwał Skarżącemu już w dacie zgłoszenia celnego, Skarżący deklarując wartość celną zobowiązany był do ujawnienia tej umowy.

W sytuacji gdy faktura nie odzwierciedlała wartości celnej towaru, Skarżąca Spółka zobowiązana była do złożenia przy zgłoszeniu celnym wszystkich dokumentów, które mają znaczenie dla określenia wartości celnej, czego nie uczyniła.

Chybiony jest również zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia postanowień art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego z 16.12.1991r., stanowiących o dostosowaniu ustawodawstwa krajowego w zakresie prawa celnego do ustawodawstwa Wspólnoty Europejskiej.

Unormowania ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny, stanowiące

w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny rozstrzygnięć organów celnych, w szczególności regulacje w zakresie wartości celnej przedmiotu importu opierają się na rozwiązaniach przyjętych w Porozumieniu w sprawie stosowania Art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu 1994 r. (zał. do Dz.U. z 1995 r. Nr 98. poz. 483), które recypowane zostały do Kodeksu celnego.

W konsekwencji, oparte na przepisach Kodeksu celnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie mogą być poczytane za naruszające prawo Wspólnoty bądź konstytucyjne zasady praworządności i sprawiedliwości (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP).

Sąd nie podzielił zarzutów wskazujących na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu nie można organom celnym postawić zarzutu naruszenia zasady praworządności w związku ze zmianą stanowiska w sprawie upustów. Przede wszystkim Sąd ocenia prawidłowość postępowania prowadzonego przed organami celnymi, a nie postępowania przed organami kontroli skarbowej. Odmowa udostępnienia akt przeprowadzonej u skarżącej kontroli skarbowej nie może być przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie zwłaszcza, że postępowanie celne

w sprawie zostało uruchomione w wyniku kontroli przeprowadzonej przez organy celne.

Należy zauważyć, że stanowisko jakie zajął Dyrektor Urzędu Celnego w W.

w odpowiedzi na zapytanie Inspektora Kontroli Skarbowej w sprawie upustów zostało sformułowane na potrzeby toczącego się wcześniej postępowania kontroli skarbowej, nie było więc dowodem w prowadzonej przez organy celne sprawie celnej, wszczętej postanowieniami z [...] października 2002 r.

Omawiane pismo z [...] maja 2001 r. Nr [...] zostało załączone do akt wspólnych przekazanych Sądowi przez Dyrektora Izby Celnej w W. Wbrew ocenie Skarżącego Dyrektor Urzędu Celnego w W. uznał, że brak pełnych danych uniemożliwia zajęcie stanowiska w sprawie. W związku z powyższym zarzut nie włączenia pisma do akt postępowania celnego należy uznać za chybiony.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia w postępowaniu celnym zasady czynnego udziału strony. Skarżący miał możliwość zapoznawania się z aktami sprawy, składania wyjaśnień i wniosków, z czego w toku postępowania korzystała, o czym m.in. świadczą jego liczne i obszerne pisemne wyjaśnienia. Przed wydaniem decyzji w obu instancjach umożliwiono Skarżącemu, zgodnie z art. 200 § l Ordynacji Podatkowej, wypowiedzenie się w zakresie ustaleń dokonanych przez organy celne oraz zgłoszenia wniosków dowodowych.

Z treści krytycznie omawianego przez stronę pisma Prezesa Głównego Urzędu Ceł z [...].09.2001 r. Nr [...], skierowanego do wszystkich dyrektorów urzędów celnych, wynika jedynie kwestia konieczności zwrócenia szczególnej uwagi na prawidłowość deklarowania wartości celnej przez firmy importujące farmaceutyki

i sugestia przeprowadzenia niekiedy kontroli postimportowych. O ocenie prawidłowości dokonanych zgłoszeń celnych miały decydować wyniki kontroli.

W siedzibie skarżącej kontrola przeprowadzona została w okresie od 25.10. do 12.11.2001r., zatem zarzut niezachowania toku instancyjności i rozstrzygnięcia sprawy na poziomie II instancji jest gołosłowny.

Sposób gromadzenia materiału dowodowego i jego ocena nie spowodowały też - zdaniem Sądu - naruszenia innych przepisów postępowania wskazanych przez skarżącą w pkt 3 i 4 skargi. Przepisy te nakładają na organ prowadzący postępowanie obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy

i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu uzyskania w wyniku postępowania takiego obrazu faktycznego, który jest zgodny

z rzeczywistością. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu jak i okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów. Organ administracyjny rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć żadnego

z przeprowadzonych dowodów, może jednak, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 191 Ordynacji Podatkowej, odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas jest zobowiązany swoje stanowisko uzasadnić, podając z jakiej to robi przyczyny.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i argumentacja zawarta w wydanych decyzjach nie pozwala na stwierdzenie, że dokonana przez organy celne ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nastąpiła z przekroczeniem granic jego swobodnej oceny. Ocena dowodów znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji zawierającym, wbrew twierdzeniom skarżącej, wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, jak również przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 21 Kodeksu celnego. Skarżący podniósł, że brak jest podstaw do określenia przez organy celne wartości celnej dla celów innych niż wskazane w art. 21 Kodeksu celnego. Zauważyć należy, że przedmiotem decyzji organów celnych było uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 30.08.2004 r. sygn. akt GSK 814/04 decyzja taka może dotyczyć wszystkich elementów zgłoszenia celnego, w tym także wartości celnej. Możliwości wydania decyzji nie wyłącza okoliczność, że stawka celna jest zerowa. Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny uprawniony jest do dokonania z urzędu oceny, czy zgłoszenie jest prawidłowe. Nie można przyjąć takiej wykładni art. 21 Kodeksu celnego, według której uniemożliwia on ocenę prawidłowości wszystkich zgłoszeń celnych w zakresie deklarowanej wartości celnej. Wniosek taki nie jest uzasadniony, skoro ustawodawca poddał kontroli wszystkie elementy zgłoszenia celnego, a wartość celne zadeklarowana w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego przez stronę nie była prawdziwa.

Nie trafny jest zarzut Skarżącego odnośnie obowiązku zawieszenia postępowania

w celu "uzyskania przesądzenia" ze strony Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej (WCO) w sprawie zasadności obniżania wartości celnej w stanie faktycznym występującym w niniejszej sprawie . Wskazany przez skarżącą problem mógł być bowiem rozstrzygnięty i podlegał rozstrzygnięciu przez krajowe organy celne, bowiem żaden przepis nie zobowiązuje tych organów do występowania w tego rodzaju sprawach o stosowną opinię. Kwestia, która mogłaby być przedmiotem wnioskowanej opinii, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, nie zachodziły zatem przesłanki do zawieszenia postępowania. W tej sytuacji powyższy wniosek Skarżącego nie był zasadny.

Biorąc wszystkie okoliczności sprawy pod uwagę stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30.08. 2002 r.(Dz.U.153 poz. 1270) oddalił skargę jako niezasadną.