Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 306/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 17 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zażalenia na bezczynność organu i niezałatwienia sprawy w terminie p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 września 2010 roku [...] Przedsiębiorstwo Komunikacyjne "A." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zażalenie na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. i niezałatwienie w terminie, o którym mowa w art. 35 k.p.a., sprawy dotyczącej ustalenia poniesionych przez spółkę kosztów i ustalenia należnego wynagrodzenia w związku dozorem pojazdu marki [...] nr rej. [...], wskazując jednocześnie, iż postępowanie w tej sprawie toczy się od czerwca 2005 roku.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając na podstawie art. 123, art. 37 w zw. z art. 35 i art. 36 § 1 k.p.a. oraz art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oddalił zażalenie jako nieuzasadnione, pouczając stronę, że postanowienie niniejsze jest ostateczne w administracyjnym toku instancji i nie przysługuje na nie zażalenie.

Na powyższe postanowienie Spółka "A." wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzucając naruszenie art. 35 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie sprawy bez zbędnej zwłoki, wniosła o uwzględnienie skargi, stwierdzenie bezczynności organów administracji publicznej i zobligowanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. do merytorycznego rozpoznania sprawy w terminie 21 dni od dnia doręczenia prawomocnego odpisu wyroku. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –[zwanej dalej w skrócie; p.p.s.a.], kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje, gdy chodzi o postępowanie administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyraźnie zatem, w ramach przywołanego przepisu ustawodawca zakreślił, w odniesieniu do postanowień, ramy ich zaskarżalności do sądu administracyjnego, wyznaczając tym samym zakres kognicji Sądu w odniesieniu do postanowień.

Dlatego też, w pierwszej kolejności niezbędne staje się w niniejszej sprawie odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego postanowienia, wydanego w trybie art. 123 i art. 37 w zw. z art. 35 i art. 36 § 1 k.p.a. Postanowienie takie nie ma charakteru rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, czy też rozstrzygającego sprawę co do istoty.

Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 p.p.s.a.).

Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter wpadkowy (incydentalny) i ani nie kończy ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.

Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB 246/00, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00, z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 oraz z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt II GSK 137/06).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.

a.ł.