Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1373/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję tego samego organu

SENTENCJA

- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2022 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora Pałacu Młodzieży w T. z dnia [...] października 2021-r., znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia 15 września 2021 r.; 2. zasądza od Dyrektora Pałacu Młodzieży w T. na rzecz skarżącego G. M. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 czerwca 2021 r. G. M. zwrócił się do Dyrekcji Pałacu Młodzieży w T. o udostępnienie informacji publicznej w postaci podania:

1. imienia i nazwiska osoby składającej wniosek kasacyjny w roku 2019 pracowni fotograficznej i pracowni fotografii tradycyjnej, imion i nazwisk członków komisji kasacyjnej do tych wniosków, imienia i nazwiska osoby dokonującej rozchodu ewidencyjno-ilościowego tych wniosków dotyczących dokumentów podpisanych z dnia 31.10.2019 r.

2. preliminarza dochodów i wydatków zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych Pałacu Młodzieży w T. na rok 2021.

Wnioskodawca zażądał, aby informacja ta została mu przesłana na skrzynkę mailową.

W dniu 9 lipca 2021 r. do wnioskodawcy na adres jego skrzynki mailowej zostało wystosowane pismo zawierające informację o udostępnieniu informacji publicznej w zakresie pkt 2 wniosku, poprzez udostępnienie preliminarza dochodów i wydatków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych Pałacu Młodzieży w T. na rok 2021. Organ wskazał jednocześnie, że w zakresie pkt 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przedmiotem zapytania są szczegółowe dane, które muszą zostać przetworzone celem ich uzyskania, a tym samym jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot wnioskujący musi wykazać spełnienie szczególnej przesłanki istotności dla interesu publicznego, która to istotność uzasadniałaby konieczność przetworzenia informacji. W związku z powyższym do wnioskodawcy została wystosowana prośba o wskazania jaki jest szczególny interes publiczny w udostępnieniu wnioskowanej informacji w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania.

Do tego pisma wnioskodawca nie ustosunkował się.

G. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność w zakresie załatwienia punktu 2 wniosku z dnia 28 czerwca 2021 r., a wyrokiem z dnia 29 grudnia 2021 r., sygn. II SAB/Kr 182/21 Sąd zobowiązał Dyrektora Pałacu Młodzieży w T. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie dotyczącej punku 1 wniosku skarżącego z dnia 28 czerwca 2021 r., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a w pozostałym zakresie skargę oddalił oraz zasądził koszty postępowania.

W dniu 15 września 2021 r. Dyrektor Pałacu Młodzieży w T. wydał decyzję, w której odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym punktem 1 wniosku G. M. z dnia 28 czerwca 2021 ze względu na brak wykazania szczególnej istotności przetworzenia tych danych z punktu widzenia interesu publicznego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy G. M. podkreślił, że jego wniosek dotyczył informacji prostej oraz że wskazał w nim dokument z dnia 31.10.2019 r., w którym żądana informacja zalega. Nadto wyjaśnił, że informacja ta jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, gdyż chodzi w niej o utylizację dużego majątku będącego na stanie publicznej placówki. Majątek był budowany od szeregu lat z funduszy publicznych, datków sponsorów oraz rodziców wychowanków placówki. Fakt kto personalnie podjął decyzję o likwidacji tego majątku powinien być publicznie dostępny. Podał również, że w chwili składania wniosku był członkiem komisji rewizyjnej Rady Rodziców Pałacu Młodzieży, jest członkiem Rady Osiedla [...]", dziennikarzem i wydawcą. Jeżeli okaże się, że w składzie komisji były osoby nieuprawnione, jego działanie istotnie przyczyni się do poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego od tej decyzji Dyrektor Pałacu Młodzieży w T. decyzją z dnia 27 października 2021 r., znak [...] utrzymał ją w mocy, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 17 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176) - o dostępie do informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w pierwszej kolejności organ dokonał ponownej oceny, czy wnioskowana informacja jest informacją publiczną, następnie czy jest ona informacją publiczną przetworzoną oraz, po trzecie, czy wnioskodawca wykazał, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (powoływanej dalej jako u.d.i.p.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Wobec tak szerokiej definicji informacji publicznej organ uznał, że informacja wskazana w pkt 1 wniosku G. M. należy do kategorii informacji publicznej i podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie. Organ wyjaśnił, że w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, przy czym ustawa nie zawiera definicji informacji przetworzonej. Organ przywołał poglądy prezentowane w orzecznictwie, że "suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności czy liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona" (vide wyrok NSA z 26.01.2017 r., I OSK 2124/16, LEX nr 2254526; a także np. wyrok WSA w Szczecinie z 16.02.2017 r., II SA/Sz 1489/16, LEX nr 2247684; wyrok WSA w Rzeszowie z 20.12.2016 r. II SA/Rz 1519/16, LEX nr 2205205; czy chociażby wyrok WSA w Opolu z 30.09.2016 r., II SAB/Op 26/16, LEX nr 212171). Powołał się również na orzecznictwo, w którym podkreśla się, iż "zasadniczą cechą informacji przetworzonej jest okoliczność, że jej uzyskanie wiąże się zawsze z poniesieniem przez podmiot zobowiązany określonych kosztów w szerokim znaczeniu tego słowa, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z jego bieżącą działalnością. Czynności, jakie należy podjąć w tym zakresie, mogą mieć różny stopień złożoności i dlatego nie można stworzyć takiego ich katalogu, który byłby zamknięty i adekwatny w każdej sytuacji faktycznej. Wszystkie one wymagają intelektualnego wkładu osób przygotowujących informację, w postaci analizy akt wielu spraw celem selekcji dokumentów i usunięcia danych chronionych prawem, niemniej chodzić może tylko o działania pracochłonne i ponadstandardowe, wykraczające poza zwykle zadania tych osób, absorbujące znacznie ich czas i siły. Nie ulega więc wątpliwości, że konieczność dokonania przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej wielu czynności w celu wyszukania żądanej informacji publicznej, zgodnej z kryteriami wniosku, jest w istocie wytworzeniem żądanej informacji - jest to zasadnicza różnica między informacją publiczną, tzw. prostą - bo możliwą do udostępnienia niejako "od ręki", a informacją publiczną przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W orzecznictwie podnosi się również, że w pewnych przypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu funkcji. Informację wytworzoną w ten sposób, mimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, należy uznać za informację przetworzoną, jeżeli powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej" (vide wyrok NSA z 28.10.2016 r., I OSK 310/16, LEX nr 2228289).

Dlatego też organ dokonał oszacowania czynności niezbędnych do przeszukania archiwum: ustalenia przedmiotowego wniosku kasacyjnego, analizy dalszych dokumentów, w tym stworzenia listy nazwisk, powstałych w związku z zainicjowaniem sprawy wnioskiem kasacyjnym. Podkreślił, że przetworzenie informacji w niniejszej sprawie nie polega na wytworzeniu nowej informacji, jednak wskazana powyżej pracochłonność i wysokość nakładów skutkują tym, że suma informacji prostych powinna być traktowana jako informacja przetworzona.

Organ zaakcentował również, że w punkcie 1 wniosku z dnia 28 czerwca 2021r. G. M. wnosił o udostępnienie jedynie imion i nazwisk osób składających wniosek kasacyjny, członków komisji kasacyjnej osoby dokonującej rozchodu ewidencyjno-ilościowego, czyli i de facto nie był zainteresowany samym sposobem likwidacji majątku publicznego. W ocenie organu fakt ten nie stanowi uzasadnienia troski skarżącego o interes publiczny i nie stanowi potwierdzenia wykazania szczególnej przesłanki w uzyskaniu w/w informacji publicznej - istotności dla interesu publicznego. Sam fakt, że w chwili składania wniosku G. M. był członkiem komisji Rewizyjnej Rady Rodziców Pałacu Młodzieży, jest członkiem Rady Osiedla "[...]" oraz dziennikarzem i wydawcą nie czyni, że żądana informacja przetworzona, o którą wnioskował powinna być mu udostępniona. W zakresie prowadzonej przez wnioskodawcę działalności dziennikarskiej i wydawniczej w ocenie organu nie ma on realnej możliwości wpływania na funkcjonowanie Pałacu Młodzieży w T., dlatego też należy uznać że w odniesieniu do tej przesłanki, w szczególności w kwestii udostępnienia samych imion i nazwisk osób biorących udział w procesie kasacji mienia Pałacu Młodzieży w T., nie istnieje szczególnie istotny interes publiczny, bowiem pozyskanej informacji przetworzonej, wnioskodawca nie jest w stanie wykorzystać dla wywarcia realnego i skutecznego wpływu na działanie placówki. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że wnioskodawca zaniechał działalności dziennikarskiej zatem czynnie nie wykonuje zawodu przynajmniej w kontekście portalu [...], którego był redaktorem naczelnym i wydawcą. A dotychczasowe zasypywanie organu wnioskami o dostęp do informacji publicznej przemawia za tym, że jedynym celem wnioskodawcy jest paraliżowanie działalności administracji instytucji poprzez realizacje tych wniosków. Żadna z wcześniej udostępnionych wnioskodawcy informacji publicznych nie przyczyniła się do poprawy funkcjonowania organu wręcz przeciwnie wielość spraw do załatwienia w związku z przygotowaniem odpowiedzi na rozliczne pisma wnioskodawcy przyczynia się do obstrukcji w załatwianiu innych istotnych spraw.

Organ zarzucił także, że wnioskodawca nie wskazał żadnych realnych i konkretnych możliwości wykorzystania żądanej informacji publicznej dla dobra ogółu lub ochrony interesu publicznego, a co za tym idzie - nie można przyjąć, że istnieją jakieś realne, konkretne, możliwości wykorzystania żądanej informacji w sposób, który mógłby znacząco wpłynąć na realizację interesu publicznego.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. M., zarzucając jej naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez bezzasadne żądanie wskazania ważnego interesu publicznego w uzyskaniu przedmiotowych informacji,

2) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego zastosowanie i błędną, niezgodną z prawem, rozszerzającą jego wykładnię w sytuacji, gdy informacje objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej nie są informacją przetworzoną w rozumieniu tego przepisu,

3) art. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wskazane przez wnioskodawcę okoliczności nie uzasadniają "szczególnego interesu publicznego".

4) art 107 KPA, gdyż wydana przez dyrektora Pałacu Młodzieży decyzja nie czyniła zadość ustawowym wymogom.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że wnioskowana informacja jest informacją prostą, informacją krótką, składająca się z kilku nazwisk i widniejącą na wskazanym przez skarżącego dokumencie. Zakwalifikowanie przez organ i przekształcenie informacji prostej w informację przetworzoną nie może wynikać, jak twierdzi organ, "z oszacowania czynności niezbędnych do przeszukania archiwum, ustalenia przedmiotowego wniosku kasacyjnego, a następnie analizy dalszych dokumentów i stworzenia listy nazwisk". Samo zestawienie, uszeregowanie orzeczeń według określonego kryterium nie jest cechą informacji przetworzonej, ale cechą informacji pracochłonnej, a wytworzenie takiej informacji może jedynie stanowić o kosztach jej wytworzenia. Czasochłonność, kosztowność oraz trudności organizacyjno - techniczne lub biurowe, jakie wiążą się z przygotowaniem danej informacji publicznej, nie mogą zwalniać z obowiązku udostępnienia informacji. Przeprowadzenie niezbędnych czynności anonimizacji wybranych w powyższy sposób orzeczeń sądowych nie stanowi o wytworzeniu informacji przetworzonej, gdyż anonimizacja to wyłącznie czynność techniczna, w wyniku której nie powstaje żadna nowa informacja. W oparciu o powyższe skarżący nadal twierdzi że udostępnienie 6 imion i nazwisk zgodnie z wnioskiem nie tworzy nowego jakościowo dokumentu. Co najwyżej, organ mógł wystąpić o zwrot poniesionych kosztów zważywszy na fakt, iż organ do wnioskowanej informacji już dotarł.

Wreszcie skarżący zarzucił, że wykazał (w przeciwieństwie do Dyrektora Pałacu Młodzieży w T.), że żądana informacja jest szczególnie ważna dla interesu publicznego, gdyż jest w stanie ją wykorzystać do wywarcia istotnego, realnego i skutecznego wpływu na poprawność działania placówki. Skarżący jako dziennikarz, radny Osiedla [...], ale przede wszystkim członek Komisji Rewizyjnej Rady Rodziców Pałacu Młodzieży - jednego z organów Pałacu Młodzieży w T. - w obowiązkach służbowych ma wyjaśnianie, nadzorowanie i sprawowanie kontroli nad środkami oraz powierzonym mieniem. Kasacja sprzętu fotograficznego (który w części pochodził z funduszy Rady Rodziców) powinna być przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami a poprawność obsady osobowej komisji kasacyjnej to podstawowy priorytet w działaniach każdego organu.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i w całości podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Strony nie wskazały takich adresów. Dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Wskazać także należy, że zgodnie z przepisem art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1.09.2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901).

Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Nadmienić należy, że wyrokiem z dnia z 29 grudnia 2021 r., sygn. II SAB/Kr 182/21 WSA w Krakowie w sprawie ze skargi G. M. na bezczynność Dyrektora Pałacu Młodzieży w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 28 czerwca 2021 r., którego dotyczyła aktualnie zaskarżona decyzja, Sąd przesądził, że Dyrektor Pałacu Młodzieży w T. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a więc podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, że żądanie zawarte w punkcie 1 wniosku skarżącego dotyczyło udostępnienia informacji publicznej oraz że Dyrektor Pałacu Młodzieży w T. nie wykazał, iżby miała ona charakter informacji przetworzonej oraz że organ bezpodstawnie wezwał wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego. Nadto w wyroku tym Sąd wyjaśnił, że "informacja przetworzona" jest – w myśl powszechnie akceptowanego poglądu – jakościowo nową informacją, która w chwili złożenia wniosku nie istnieje w żądanej i ukształtowanej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (por. wyrok NSA z 12.12.2012 r., I OSK 2149/12). Wytworzenie takiej informacji wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane materiały źródłowe (informacje proste). Może tu chodzić o konieczność wykonania pewnych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, wyciągów itp., połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Musi więc istnieć informacja źródłowa, podstawowa (prosta), której wykorzystanie w postaci zestawienia, obliczenia itd. spowoduje powstanie informacji jakościowo nowej, "przetworzonej" właśnie (por. wyrok WSA z 17.04.2013 r., II SAB/Kr 21/13, CBOSA) – w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych – a więc informacji, która zostanie przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy wedle określonych przez niego "parametrów" i której wytworzenie wymagać będzie, co do zasady, intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok WSA z 11.06.2013 r., II SA/Bk 230/13). Takie określenie zasadniczych przypadków, w których ma się do czynienia z informacją przetworzoną, nie pozwala wykluczyć uznania, iż niekiedy nawet suma informacji prostych może tworzyć informację przetworzoną. W pewnych przypadkach bowiem szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych jemu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki NSA: z 17.10.2006 r., I OSK 1347/05; z 09.08.2011 r., I OSK 792/11; z 14.04.2017 r., I OSK 2791/16; z 26.03.2018 r., I OSK 2349/17; z 27.03.2018 r., I OSK 1526/16).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika, że wnioskowana w punkcie 1. wniosku z dnia 28 czerwca 2021 r. informacja publiczna miałaby być informacją przetworzoną. Poza szerokim przytoczeniem poglądów orzecznictwa odnośnie do rozumienia pojęcia "informacji przetworzonej" organ – w istocie w jednym zdaniu – odniósł się do realiów sprawy. Stwierdził bowiem jedynie, że "dokonał oszacowania czynności niezbędnych do przeszukania archiwum: ustalenia przedmiotowego wniosku kasacyjnego, analizy dalszych dokumentów, w tym stworzenia listy nazwisk, powstałych w związku z zainicjowaniem sprawy wnioskiem kasacyjnym". Nawiasem mówiąc, zdanie to nie jest precyzyjne i nie wiadomo, czy sformułowanie "oszacowania" oznacza ustalenie katalogu czynności koniecznych do wykonania, a to ustalenia przedmiotowego wniosku kasacyjnego oraz analizy dalszych dokumentów, w tym stworzenia listy nazwisk, czy też użycie słowa "oszacowania" oznacza wynik przeprowadzonej przez organ analizy w zakresie określenia czasochłonności i wartości nakładów poniesionych w celu załatwienia wniosku.

Jak się wydaje z treści wniosku, wskazanie imion i nazwisk osoby składającej wniosek kasacyjny, imion i nazwisk członków komisji kasacyjnej powołanej do rozpatrzenia tych wniosków oraz imienia i nazwiska osoby dokonującej rozchodu ewidencyjno-ilościowego dotyczących dokumentów podpisanych w dniu 31.10.2019 r. nie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany nadmiernych, ponadstandardowych czynności. Wszak wniosek nie dotyczy jakościowo nowej informacji, gdyż odszukanie jednego czy też kilku dokumentów i udostępnienie z nich imion i nazwisk nie wymaga przeprowadzenia, w oparciu o posiadane materiały źródłowe, żadnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych. Udostępnienie żądanej informacji nie łączy się z "przetworzeniem" posiadanych materiałów źródłowych (informacje proste), w informację przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy wedle określonych przez niego kryteriów. Skarżący kryteriów takich nie wskazał, żądając jedynie podania imion i nazwisk wymienionych w dokumencie.

Nadto, nie można zaakceptować sposobu, w jaki podmiot zobowiązany uzasadnił, że żądana informacja jest informacją przetworzoną. Dokonanie rzetelnej oceny w tej mierze powinno być bowiem oparte o sprawdzalne dane, w tym: wielkości zbiorów archiwalnych podmiotu, wskazania stosowanych metod archiwizowania akt, sposobów wyszukiwania określonych dokumentów, a to na podstawie stosowanej przez podmiot zobowiązany instrukcji kancelaryjnej, jednolitego rzeczowego wykazu akt oraz organizacji działania archiwum zakładowego. Dopiero wówczas można by określić, czy odszukanie jednego (kilku) dokumentów może przekraczać zakres udostępnienia informacji prostych.

Argument organu, że "dokonał oszacowania czynności niezbędnych do przeszukania archiwum: ustalenia przedmiotowego wniosku kasacyjnego, analizy dalszych dokumentów, w tym stworzenia listy nazwisk, powstałych w związku z zainicjowaniem sprawy wnioskiem kasacyjnym" jest niezrozumiały, gołosłowny i w żaden sposób nie uzasadnia dokonanej przez organ oceny, że informacja żądana przez skarżącego ma charakter informacji przetworzonej.

Przypomnieć należy, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez ustawę terminie. Oznacza to, że zasadą jest udostępnienie informacji, a wyjątkiem jej odmowa. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w piśmiennictwie przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej (por. M. Bernarczyk, M. Jabłoński i K. Wygoda, Biuletyn Informacji Publicznej, Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, s. 85; A. Knopkiewicz, Tryby udostępniania informacji publicznej, RPiES 2004, nr 4, s. 97 i nast.; R. Stefanicki, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, wybrane zagadnienia w świetle orzecznictwa sądowego, PiP 2004, nr 2, s. 109; por. też wyrok NSA z 20 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Lu 507/02 czy wyrok WSA w Warszawie z 17 lutego 2004 r. sygn. akt II SAB 424/03 oraz wyrok NSA z 18 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1209/04).

W związku z dokonaniem oceny, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji nie wykazał, aby miała ona charakter informacji przetworzonej, zbędne jest ustosunkowanie się do twierdzeń organu, że nie jest ona szczególnie istotna dla interesu publicznego.

W oparciu o powyższe, stwierdzając naruszenie art.153 p.p.s.a. oraz art.art.3 ust.1 pkt 1) ustawy o dostępie do informacji publicznej, na podstawie art.145 ust.1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art.135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.