Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 44/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 4, art. 3 ust. 7 i 9
journal: Dz.U. 2001 nr 73 poz 764
law: Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia.
article: art. 6, art. 35
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie : Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Protokolant: Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie przeznaczenia gruntu rolnego do zalesienia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 października 2003r. nr [...] Starosta odmówił przeznaczenia gruntu rolnego do zalesienia oznaczonego w ewidencji jako dz. Nr [...] o pow. 20,44 ha położona w obrębie G. gm. M. na rzecz H. M.

Decyzję wydano na podstawie art. 3 ust. 1, 4 i ust. 7 ustawy z dnia 8 czerwca 2001r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. Nr 73, poz. 764 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa.

W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 27 grudnia 2001r. H. M. złożyła wniosek o przeznaczenie gruntów rolnych do zalesienia. Wniosek ten został w dniu 24 stycznia 2002r. skierowany do Burmistrza Miasta i Gminy z prośbą o akceptację przez Radę Miasta i Gminy zmiany charakteru użytkowania gruntu z rolnego na leśny. W dniu 15 lutego 2002r. Rada Miasta i Gminy uchwałą nr [...] w sprawie akceptacji zmiany charakteru użytkowania gruntu rolnego na leśny udzieliła akceptacji zmiany charakteru użytkowania gruntu z rolnego na leśny objętych wnioskiem stanowiących własność wnioskodawcy. Z dniem 2 kwietnia 2003r. weszła w życie ustawa z dnia 14 lutego 2003r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska 2001r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Po tej zmianie grunt rolny będący częścią gospodarstwa rolnego lub stanowiący jego całość może być przeznaczony do zalesienia, jeżeli spełnia co najmniej jeden z warunków:

-jest gruntem klasy VIz, VI i V, a także klasy IV, jeżeli jego powierzchnia w łącznej powierzchni gruntu przeznaczonego do zalesienia nie przekracza 10%,

-jest gruntem położonym na stoku o średnicy nachylenia powyżej 15%,

-jest gruntem zdegradowanym w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, póz. 78 z późn. zm. ),

i jeżeli jest przewidziany do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy czyli przed 2 kwietnia 2003 r., a niezakończonych decyzją ostateczną o przeznaczeniu gruntów do zalesienia, stosuje się przepisy znowelizowanej ustawy. W tej sytuacji prawnej wniosek H. M. musiał ponownie spełniać przesłanki z art. 3 ustawy. Starosta wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy z zapytaniem, czy grunty rolne wskazane we wniosku są przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zalesienie oraz potwierdzenie faktu prowadzenia przez wnioskodawcę gospodarstwa rolnego. W dniu 19.09.2003 r. ( data wpływu 22.09.2003 r. ) Urząd Miasta i Gminy poinformował, iż przedmiotowe grunty zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy nie są przeznaczone na cele leśne.

Wnioskodawca nie spełnił przewidziany art. 3 ust. l ustawy wymogu przeznaczenia do zalesienia gruntów rolnych przewidzianych do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak zgodności zmiany przeznaczenia gruntów rolnych do zalesienia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie przeznaczenia gruntu rolnego do zalesienia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła H. M. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego pod zalesienie. Podniosła, że zmiana ustawy dokonana została już po złożeniu wniosku i uzyskaniu akceptacji Rady Miasta i Gminy. Uchwała ta przesądza ostatecznie o przeznaczeniu gruntu pod zalesienie, gdyż decyzja Starosty jest wyłącznie decyzją o charakterze formalnym, pozbawioną elementu uznania administracyjnego niezbędnego dla rozstrzygnięć władczych przyznających określone uprawnienia. Wyżej wymieniona uchwała w świetle przepisów procesowych jest postanowieniem organu pierwszej instancji, na które służy zażalenie (por. postanowienie NSA z dnia 12.11.2002 r., sygn. akt II SA/Łd 1056/02, OSS 2003/1/5). Z tego względu uprawomocnienie się tego postanowienia, będącego decyzją ostateczną, na mocy której strona nabyła prawo w rozumieniu art. 155 k.p.a. powoduje, iż może ono zostać zmienione wyłącznie za zgodą strony albo w wyniku stwierdzenia jego nieważności w trybie art. 156 lub zmiany wywołanej wznowieniem postępowania w trybie art. 145 k.p.a. Sprawa zatem co do istoty została zakończona decyzją ostateczną o przeznaczeniu gruntów do zalesienia, więc w tym wypadku nie stosuje się przepisów ustawy po nowelizacji i nie jest wymagane przeznaczenie gruntu do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ani w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Gdyby nawet uznać powyższe argumenty za nietrafne, nie sposób przyjąć, iż zmiana polegająca na uzależnieniu możliwości przeznaczenia gruntu do zalesienia od przeznaczenia go na ten cel w planie zagospodarowania przestrzennego może mieć znaczenie w przedmiotowej sprawie. Przeznaczenie gruntu do zalesienia zostało bowiem zaakceptowane przez Radę Miasta i Gminy w wyżej przywołanej uchwale jeszcze przez wejściem w życie powyższej zmiany ustawy. Tym samym, Rada Miasta i Gminy, będąc jednocześnie organem uprawnionym do uchwalania i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 20 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyraziła w sposób nie budzący wątpliwości zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu. Okoliczność, iż powyższa zmiana nie znalazła dotąd odzwierciedlenia w planie zagospodarowania przestrzennego nie przesądza o tym, iż grunt nie został przeznaczony do zalesienia. Uchwała Rady Miasta i Gminy akceptująca taką zmianę została bowiem podjęta po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dotyczy materii będącej przedmiotem regulacji planu, w tej konkretnej, jednostkowej sytuacji może być zatem uznana za zmianę tegoż planu. Oba wyżej wymienione akty są bowiem aktami prawa miejscowego o równorzędnej randze, zatem ma do nich zastosowanie powszechnie akceptowana reguła wykładni prawniczej lex posterior derogat legi priori. Przyjęcie przeciwnego poglądu prowadziłoby do podważenia jednej z podstawowych zasad państwa prawnego, mianowicie zasady ochrony praw nabytych. Złożony wniosek zgodnie z obowiązującym wówczas prawem spełniał wszelkie przesłanki jego uwzględnienia. Nie został uwzględniony jedynie z uwagi na brak środków na wypłatę ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych.

Decyzją z dnia 1 grudnia 2003r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie 127 § 2 w związku z art.17 pkt l oraz art.138 § l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 ust. l ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia / Dz.U.Nr 73, poz. 764 ze zm. / utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 27 grudnia 2001r. H. M. wystąpiła do Starosty o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntu rolnego o pow. 20,44 ha (dz. nr [...], obręb geodezyjny G. gm. M.) do zalesienia. Do wniosku dołączono wykaz powierzchni gruntów, z uwzględnieniem klas bonitacyjnych, wypis z rejestru gruntów i mapę. Starosta przedmiotowy wniosek zarejestrował pod nr [...]. Pismem z dnia 29 maja 2002 r. Starosta poinformował wnioskodawcę, że wniosek nie zostanie rozpatrzony w 2002 r. z uwagi na fakt, iż przyznany roczny limit zalesieniowy pozwolił w niepełnym wymiarze załatwić jedynie cztery wnioski.

Ustawa z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. Nr 46, poz. 392 ) w art. l wprowadziła zmiany do ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ( Dz.U. Nr 73, poz. 764 ). Nowe brzmienie otrzymał m.in. art. 3 ust. l tej ustawy, który stanowił jaki grunt rolny będący częścią gospodarstwa rolnego lub stanowiący jego całość może być przeznaczony do zalesienia.

Zgodnie z art. 3 ust. l ustawy, grunt rolny będący częścią gospodarstwa rolnego lub stanowiący jego całość może być przeznaczony do zalesienia, jeżeli spełnia co najmniej jeden z wymienionych warunków:

1) jest gruntem klasy VIz, VI i V, a także klasy IV, jeżeli jego powierzchnia w łącznej powierzchni gruntu przeznaczonego do zalesienia nie przekracza 10 %,

2) jest gruntem położonym na stoku o średnim nachyleniu powyżej 15 %,

3) jest gruntem zdegradowanym w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych,

i jeżeli jest przewidziany do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W związku z wprowadzoną zmianą do ustawy o przeznaczeniu gruntów do zalesienia i art. 4 ustawy zmieniającej, który stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy — Prawo ochrony środowiska Starosta przeprowadził postępowanie w sprawie ustalenia, czy spełnione są w/w kryteria określone ustawą. Organ I instancji ustalił, że wnioskodawczyni nie spełnia podstawowego wymogu określonego w art.3 ust. l cyt. wyżej ustawy, tj. przedmiotowy grunt nie jest przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do zalesienia i odmówił przeznaczenia gruntu rolnego do zalesienia.

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji w tej kwestii. W przedmiotowej sprawie zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, że grunt jest przewidziany do zalesienia, jest jednym z warunków, który musi być spełniony, aby możliwe było wydanie decyzji o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia.

Argument odwołującej, że prawo do skorzystania z możliwości zmiany przeznaczenia gruntów rolnych pod zalesienia, przysługiwało jej już przed zmianą ustawy, a jedynie konkretyzacja w postaci wydania decyzji napotykała przeszkody natury finansowej, a nie prawnej, Kolegium uznało za bezzasadny. Starosta rozpatruje bowiem wnioski według kolejności ich wpływu, a jeżeli zgłoszone wnioski przekraczają roczny limit zalesienia, powiadamia właścicieli gruntów, których wnioski nie zostały rozpatrzone, o terminie ich rozpatrzenia oraz planowanym rozpoczęciu zalesienia w kolejnych latach. W przedmiotowej sprawie Starosta dopełnił tego obowiązku i tym samym poinformował stronę o niemożliwości zakończenia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że Starosta odmawiając przeznaczenia przedmiotowego gruntu rolnego do zalesienia, w związku z zapisem w mpzp o nieprzeznaczeniu tego gruntu na cele leśne, nie naruszył prawa. W konsekwencji zaś uznał, że brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła H. M. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Skarżąca podniosła, że Burmistrza w dniu 29 grudnia 2003 r. wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. W punkcie 2 decyzji stwierdzono jednoznacznie, że planowane zalesienie działek nr [...] jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego gminy M. Nie ma więc przeszkód prawnych ani niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania, które uniemożliwiałyby przeznaczenie przedmiotowego terenu pod zalesienie. Skarżąca podkreśliła, że wniosek złożony w dniu 27 grudnia 2001 r. zgodnie z obowiązującym wówczas prawem spełniał wszelkie przesłanki jego uwzględnienia. Nie został uwzględniony z powodu nieuzasadnionego umieszczenia wnioskodawczyni na liście oczekujących pod pozycją [...] a nie pod pozycją [...], zgodnie z kolejnością wpływu wniosków oraz z uwagi na brak środków na wypłatę ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych. Po złożeniu wniosku skarżąca uzyskała ustną informację, że został on zarejestrowany pod pozycją 2, natomiast w piśmie Starosty z dnia l marca 2002r. podano pozycję [...]. Skarżąca podejmowała czynności w celu zmiany powyższej okoliczności, łącznie z zażaleniem do SKO, jednakże bezskutecznie. Prawidłowe rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie polegać więc powinno nie tylko na wydaniu decyzji o przeznaczeniu gruntów pod zalesienie ale także na umieszczeniu wniosku skarżącej pod pozycją [...].

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, iż wspomniana w skardze decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana w dniu 23 grudnia 2003r. a więc po zakończeniu postępowania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów do zalesiania /Dz.U. nr 73 poz. 764/ stanowi, że organem właściwym do wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu do zalesienia jest starosta, właściwy ze względu na miejsce położenia gruntu /art. 3 ust. 4 pow. ustawy/. Wyrażenie zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej /art. 3 ust. 7 i 9/. Wystąpienie starosty do wójta o akceptację przez radę gminy wniosku konkretnej osoby o zmianę przeznaczenia określonego gruntu stanowiło istotny i niezbędny element procedury do momentu wejścia w życie zmiany przedmiotowej ustawy, tj. do dnia 14 lutego 2003r. Po tej dacie niezbędnym elementem uzyskania pozytywnej decyzji o przeznaczeniu gruntów do zalesienia stało się przeznaczenie danego terenu do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W dniu wejścia w życie zmiany ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów do zalesiania wniosek skarżącej o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych do zalesienia nie został rozpatrzony. Z uwagi zatem na treść art. 4 ustawy z dnia 14 lutego 2003r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska, który nakazuje zastosowanie przepisy tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną o przeznaczeniu gruntów do zalesienia, - do rozpatrzenia wniosku skarżącej bezsprzecznie należało zastosować przepisy w brzmieniu obowiązującym po przedmiotowej nowelizacji. Postępowanie organów było więc zgodne z prawem.

Stosownie bowiem do art. 6 Kpa organ administracji zobligowany jest do rozpoznania sprawy na podstawie obowiązującego prawa, mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym. W przypadku zastosowania przepisów nieobowiązujących, decyzja wydana na ich podstawie, jako rażąco naruszająca prawo, dotknięta jest wadą nieważności. Zgodnie bowiem z podstawową zasadą postępowania administracyjnego organy administracji stosują przepisy prawa materialnego, obowiązujące w dniu wydania decyzji. Przepisy te decydują również o tym, czy i w jakim zakresie organ ten powinien ewentualnie stosować przepisy dawniejsze. Organ orzekający powinien ocenić sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania przez ten organ decyzji odwoławczej. Oznacza to, że jeśli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji a momentem złożenia wniosku, czyli wszczęcia postępowania, organ orzekający - zachowując tożsamość sprawy - obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego. Organ administracji orzeka bowiem w sposób merytoryczny (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1999r. sygn. akt IV SA 2079/97, nie publikowany).

Przepisy przejściowe nowych ustaw lub ustaw nowelizujących z reguły nawiązują do postępowań administracyjnych będących w toku (niezakończonych decyzjami ostatecznymi). Regulację taką zawiera art. 4 ustawy z dnia 14 lutego 2003r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 46, poz. 392), który stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną o przeznaczeniu gruntów do zalesienia, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Właśnie taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Organy administracji orzekające w sprawie obowiązane były zatem uwzględnić zmiany stanu prawnego wprowadzone ustawą z dnia 14 lutego 2003r. nowelizującą ustawę o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że warunkiem koniecznym dla wydania decyzji o przeznaczeniu do zalesienia było ustalenie, że grunt objęty wnioskiem był przewidziany do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Bezzasadny jest zatem zarzut, iż odnośnie wniosku złożonego przed wejściem w życie nowelizacji ustawy wymóg zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinien być stosowany. Bezsporne jest, że przedmiotowe grunty zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. nie były przeznaczone na cele leśne. Wbrew twierdzeniom skarżącej wymogu tego nie może zastąpić uchwała Rady Miasta i Gminy nr [...] 15 lutego 2002r. w sprawie akceptacji zmiany charakteru użytkowania gruntu rolnego na leśny udzielająca akceptacji zmiany charakteru użytkowania z rolnego na leśny w odniesieniu do gruntu wnioskodawczyni objętego wnioskiem. Wskazać przy tym należy, że na podstawie tej uchwały skarżąca nie nabyła prawa. Dopiero decyzja starosty o przeznaczeniu gruntu do zalesienia przyznawałaby prawo skarżącej. Również przywołana w skardze decyzja Burmistrza w dniu 29 grudnia 2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy stwierdzająca, że planowane zalesienie działek nr 12/5 jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego gminy M. nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, jako że zapadła ona już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Organy administracji orzekają natomiast w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji.

Skarżąca zarzuciła w skardze, iż wniosek jej został nieprawidłowo zarejestrowany pod pozycją [...] zamiast pod pozycją [...]. Uchybienie tego rodzaju mogło być jednak skutecznie zwalczane w drodze skargi na bezczynność Starosty. Sposób zarejestrowania wniosku skarżącej nie ma wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia. Stwierdzić bowiem należy, że ewentualne nieprawidłowe zarejestrowanie wniosku powodowałoby bezczynność organu. Bezczynność organu nie uzasadnia jednakże przyjmowania za podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanu faktycznego i prawnego z innej daty (daty złożenia wniosku czy daty, w której powinna być zgodnie z przepisem art. 35 kpa wydana decyzja) niż data wydania decyzji. Reasumując należy stwierdzić, że gdyby nawet organ prowadzący postępowanie naruszył przepisy postępowania administracyjnego, to uchybienie takie nie miałoby istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania jedynie gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu należy wyjaśnić skarżącej, iż jeszcze przed nowelizacją przepisu art. 417 kodeksu cywilnego wprowadzoną ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 162, poz. 1692 ), która to nowelizacja przewiduje możliwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych przed sądem powszechnym w przypadku naruszającego prawo milczenia organu administracji publicznej (niewydania decyzji), w orzecznictwie wyrażano pogląd, iż zwłoka w załatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 § 2 kpa może stanowić podstawę odpowiedzialności za szkodę na podstawie art. 417 kc ( vide: uchwała SN z 28 września 1990 r., III CZP 33/90, OSNCP 1991, Nr 1, poz. 3 ). Oczywiście, należy jednak zastrzec, iż sam fakt naruszenia przez organ administracji przepisów dotyczących terminów załatwiania spraw nie przesądza jeszcze o zasadności takiego roszczenia, gdyż przepisy kodeksu cywilnego przewidują jeszcze inne przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej.

Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd nie dopatrzył się niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.) skargę jako niezasadną oddalił.