Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 805/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie w części
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c", art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 53 ust. 6
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 11 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant sekretarz sądowy Nina Krzemieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2009 roku przy udziale -- sprawy ze skargi E. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołań od decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżone postanowienie w zakresie punktu 15, 2. oddala skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania A. O. (pkt 1), E. K. (pkt 2), I. K. (pkt 3), P. K. (pkt 4), K. K. (pkt 5), E. P. (pkt 6), D. P. (pkt 7), B. O. (pkt 8), P. O. (pkt 9), R. D. (pkt 10), M. K. (pkt 11), I. K. (pkt 12), J. K. (pkt 13), G. D. (pkt 14), E. W. (pkt 15), A. W. (pkt 16) i A. A. (pkt 17), wobec nieusunięcia braków formalnych odwołania w ustawowym terminie.

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, A. O., E. K., I. K., P. K., K. K., E. P., D. P., B. O., P. O., R. D., M. K., I. K., J. K., G. D., E. W., A. W. i A. A. złożyli, w jednym piśmie (pismo z dnia 27 maja 2008 roku), odwołanie od decyzji Burmistrza K. z dnia [...] roku, Nr [...] (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie farmy wiatrowej wraz z przyłączem oraz stacją transformatorową na działce Nr ewid. [...] obręb J., gmina K. W treści odwołania strony wniosły o odsunięcie urządzeń prądotwórczych nie o 300 m, a o 900 m od ich domostw. W motywach wyjaśnili, że powszechnie wiadomo, że praca urządzeń wiatrowo – prądotwórczych, zależnie od siły wiatrów, wydaje charakterystyczne wizgi, tomot i buczenia. Dokumentacja nie podaje natężenia decybeli i odległości strefy niesłyszalności. W odległości 300 m głośność tych urządzeń hałas sprawia wręcz ból fizyczny, co jest ani do uniknięcia, ani do przyzwyczajenia się. Po pewnym czasie wśród okolicznych mieszkańców wybuchnie epidemia chorób na tym tle. Dlatego powołując się na ochronę interesów osób trzecich odwołujący się wskazali, że odległość 1 km domostw od urządzeń wiatrowych, będzie odległością bezpieczną dla zdrowia i życia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. pismem z dnia 3 lipca 2008 roku wezwało odwołujących się do usunięcia braków odwołania od decyzji Burmistrza K. z dnia [...] roku poprzez złożenie jednoznacznego oświadczenia woli,

1. czy pismo z dnia 27 maja 2008 roku jest wyrazem niezadowolenia z decyzji Burmistrza K.,

2. czy pismo z dnia 27 maja 2008 roku jest wnioskiem skierowanym do inwestora o zmianę lokalizacji inwestycji,

3. bądź w przypadku stwierdzenia, że pismo z dnia 27 maja 2008 roku jest odwołaniem od decyzji Burmistrza K., to koniecznym było określenie zarzutów odnoszących się do tej decyzji, określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazanie dowodów uzasadniających żądanie (żądania) odwołania, w tym wykazanie, że odwołujący się są stronami postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Nadto, E. K., I. K., P. K., K. K., E. P., D. P., B. O., P. O., R. D., M. K., I. K., J. K., G. D., E. W., A. W. i A. A. zostali wezwani do wskazania dokładnego adresu zamieszkania, a G. D. i E. W. także do podpisania pisma z dnia 27 maja 2008 roku. W treści wezwania organ określił 7 – dniowy termin do usunięcia określonych braków pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Jako podstawę prawną wezwania organ wskazał przepis art. 64 § 2 w zw. z art. 128 i 134 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W uzasadnieniu wezwania organ wyjaśnił, że z racji tego, że treść pisma z dnia 27 maja 2008 roku budzi wątpliwości, organ wezwał strony do sprecyzowania swoich żądań. W przypadku uznania, że pismo datowane na 27 maja 2008 roku stanowi odwołanie, strony zobowiązane będą do wskazania zarzutów do decyzji, istoty i zakresu żądania, dowodów uzasadniających to żądanie. Odwołujący się nie zawarli tych elementów w piśmie z dnia 27 maja 2008 roku, co było niezbędne w świetle rygorów art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto organ podał, że strony zobowiązane będą do wskazania przepisu prawa materialnego, z którego wywodzą przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego. Zgodnie z wymogami art. 63 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, podanie wnoszone pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Tymczasem E. W. i G. D. nie podpisali odwołania. Podanie (w tym również odwołanie) powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądania oraz czynić zadość wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (art. 63 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Wszyscy odwołujący się, poza A. O., nie wskazali dokładnego adresu zamieszkania, podając tylko jako adres nazwę miejscowości.

Pismem z dnia 18 lipca 2008 roku E. W. wskazała, że treść pisma z dnia 27 maja 2008 roku wyraźnie sugeruje, że stanowi ono odwołanie od decyzji Burmistrza K. Zakres i istota żądania odwołujących się też została precyzyjnie określona – chodzi bowiem o charakterystyczne wizgi, łomoty, buczenia, co sprawia ból fizyczny w odległości 300 metrów. Odwołujący się wnoszą o oddalenie inwestycji od ich domostw o 900 m.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku stwierdziło niedopuszczalność odwołania określonych osób, w tym w punkcie 15 odwołania E. W. W uzasadnieniu, w odniesieniu do odwołania E. W., organ wskazał, że treść jej pisma z dnia 18 lipca 2008 roku sprowadza się w zasadzie do polemiki z treścią wezwania z dnia 3 lipca 2008 roku i przyjęciu poglądu, że wezwanie to było nieuzasadnione. Z drugiej jednak strony, pismo to wyczerpuje się w powtórzeniu twierdzeń zawartych w odwołaniu. Ustosunkowując się do treści rzeczonego pisma organ wyjaśnił, iż co do zasady odwołanie nie jest sformalizowanym środkiem, zgodnie bowiem z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego wystarczy, by z niego wynikało niezadowolenie z treści rozstrzygnięcia. Jednakże przepisy szczególne mogą ustalać inne wymagania co do treści odwołania. Takim przepisem szczególnym jest art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten wymaga by odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji zawierało zarzuty odnoszące się do decyzji, określało istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywało dowody uzasadniające to żądanie. Jak wskazał organ, celem takiego uregulowania jest zagwarantowanie racjonalności i celowości odwołania. Nałożenie pewnych ograniczeń na odwołujące się strony ma na celu zmniejszenie liczby bezzasadnych odwołań powodujących odsunięcie w czasie realizacji ostatecznych decyzji. Zarzuty odnoszące się do decyzji powinny określać elementy decyzji, z których strona jest niezadowolona wraz ze wskazaniem przepisów prawa, na których strona opiera swoje wątpliwości. Odwołujący się musi określić istotę swojego żądania. Wskazując zakres żądania, czyli precyzyjnie określając elementy decyzji, z którymi się nie zgadza, odwołujący się powinien wskazać sposób rozstrzygnięcia sprawy. Strona odwołująca się zobowiązana jest również do wskazania dowodów uzasadniających jego żądanie, przy czym dowodem jest wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie jest dopuszczalne rozpatrzenie odwołania od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nie spełnia ono powyższych wymogów.

Przenosząc te uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że E. W. nie usunęła braków odwołania. Nie jest zarzutem wobec decyzji powołanie się na ochronę interesu osób trzecich i odniesienie się do odległości inwestycji od zabudowy mieszkaniowej, gdyż decyzja nie narusza interesu osób trzecich. Strona przy tym nie wykazała, że interes ten został naruszony. Odwołujący się nie powołali żadnych dowodów uzasadniających ich twierdzenia, nawet nie wykazała, że okoliczne domostwa znajdują się w odległości 30 m od inwestycji. Nie powołali żadnej normy prawnej, która stanowiłaby, że inwestycja ma być zlokalizowana w odległości 900 m. Nie jest, w ocenie organu, istotą i zakresem żądania odwołanie odniesienie się do kwestii "przesunięcia" inwestycji, bowiem organ jest związany treścią wniosku inwestora, a odrębną kwestią jest skierowanie takiego wniosku do inwestora. Odwołania w istocie sprowadzają się do odmowy wyrażenia zgody na planowaną inwestycję. Nie ma w odwołaniu żadnych wniosków dotyczących decyzji organu, a w konsekwencji dowodów i określenia granic zarzutów. Organ w treści wezwania zobowiązał strony do jednoznacznego oświadczenia, czy pismo z dnia 27 maja 2008 roku stanowi odwołanie, czy wniosek do inwestora o zmianę lokalizacji inwestycji. E. W., jak podał organ, nie złożyła w tym zakresie jednoznacznego oświadczenia woli. Strona odwołująca się nie wskazała na przepis prawa, z którego wynikałby jej interes prawny jako strony postępowania administracyjnego. Z tych powodów Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że termin do usunięcia braków wniesionego odwołania upłynął bezskutecznie, co uprawniało organ do stwierdzenia niedopuszczalności odwołań.

W skardze na powyższe postanowienie E. W. wskazała na naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez nieprawidłowe wezwanie wszystkich stron do uzupełnienia braków formalnych odwołania i błędne wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Na tej podstawie strona wniosła o uchylenie postanowienia w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia na mocy art. 61 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W motywach skargi strona wywodziła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno wezwać odwołujących się do usunięcia braków formalnych odwołania, na mocy art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania, a nie pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów wskazanych w jej treści.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że Sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd nie przejmuje, zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności.

Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W stanie faktycznym sprawy przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania.

Odwołanie jest środkiem zaskarżenia jako instytucji procesowej, za pomocą której uprawnione podmioty mogą żądać weryfikacji rozstrzygnięć administracyjnych w celu ich kasacji lub reformacji. Celem odwołania jest doprowadzenie do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia całości sprawy, co nadaje mu charakter środka prawnego renowacyjnego. Wniesienie odwołania przesuwa sprawę do wyższej instancji. Zgodnie z treścią art. 128 Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Wprowadza je m.in. przepis art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalając, że odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Biorąc pod uwagę zarówno przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i regulację zawartą w art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy przyjąć, iż odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego powinno czynić zadość wymogom formalnym określonym w kodeksie, natomiast w odniesieniu do części uzasadniającej jego wniesienie powinno odpowiadać warunkom wskazanym w art. 53 ust. 6 w/w ustawy. Sformalizowanie treści odwołania ma zapobiec wykorzystywaniu tej instytucji wyłącznie w celu blokowania procesu inwestycyjnego. W tym zakresie skład orzekający zgadza się z poglądami wyrażonymi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W stanie faktycznym sprawy strona skarżąca została wezwana m. in. do wskazania okoliczności, o których stanowi art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca wystosowała do organu pismo z dnia 18 lipca 2008 roku. Tym niemniej organ uznał, że strona nie uzupełniła tych braków i stwierdził niedopuszczalność odwołania.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się zatem do oceny, na ile rygorystycznie należy interpretować wymogi określone w art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rekapitulując, przepis ten stanowi, iż odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać:

1. zarzuty odnoszące się do decyzji,

2. określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania, oraz

3. wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

Zdaniem Sądu przepis ten wymaga sprecyzowania określonych w nim kwestii w odniesieniu do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu, odwołanie od takiej decyzji musi zawierać racjonalne argumenty i uzasadnienie poprzez powiązanie planowanej inwestycji z sytuacją strony odwołującej się. Uzasadnienie w znaczeniu tego przepisu to zbiór, zestawienie argumentów, motywów, dowodów i pobudek przemawiającym za złożeniem odwołania. Wymóg taki musi spełniać przedstawienie zarzutów skierowanych przeciwko decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarzuty to bowiem zastrzeżenie zawierające ujemną ocenę czegoś. Innymi słowy strona musi w odwołaniu konkretnie wskazać dlaczego jest niezadowolona z planowanej inwestycji poprzez skierowanie do tej decyzji konkretnych argumentów. Poprzez określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania należy rozumieć konkretnie wskazane oczekiwania strony, które miałyby być spełnione przez organ orzekający. Żądanie to bowiem życzenie wyrażone w kategorycznej formie. W końcu, strona odwołująca się powinna wskazać dowody uzasadniające jej żądanie. Zdaniem Sądu, określenia dowodu użytego w tym przepisie nie można rozumieć w znaczeniu konkretnego dokumentu, jak np. operatu, opinii, czy ekspertyzy przygotowanej przez uprawnioną osobę. Z takim rozumieniem pojęcia dowodu przemawia istota postępowania odwoławczego. Organ II instancji ma obowiązek ponownie rozpatrzyć sprawę merytorycznie. Działanie organu odwoławczego nie sprowadza się jedynie do kontroli legalności rozstrzygnięcia I instancji. Nadto, mimo wprowadzenia wymogów co do treści odwołania w art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, żaden przepis tej ustawy nie wyłączył stosowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją zatem na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego) i maja obowiązek prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego). W końcu, organy są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego i czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Zdaniem składu orzekającego wymogów określonych w art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie należy rozumieć nazbyt rygorystycznie. Wymagania te odnoszące się do treści odwołania sprowadzają się do zawarcia w odwołaniu racjonalnej argumentacji kwestionującej lokalizację inwestycji.

Przenosząc te ogólne uwagi na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, że odwołanie skarżącej wypełniało wymagania określone w przepisie art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem stwierdzenie jego niedopuszczalności było nieuzasadnione. Skarżąca już w treści odwołania (pismo z dnia 27 maja 2008 roku) wyjaśniła, że wnosi o zlokalizowanie urządzeń prądotwórczych w odległości 900 m, a nie 300 m od zabudowy mieszkaniowej. Tym samym określiła swoje oczekiwanie. Wskazała, że faktem powszechnie znanym jest to, iż takie obiekty wywołują wizgi i hałas. Zamieszkiwanie w zwiększonym narażeniu na hałas będzie, w perspektywie czasu, powodować choroby na tym tle. Strona jednocześnie wyjaśniła, że są to fakty powszechnie znane. W ocenie Sądu, nie sposób kwestionować tego, że urządzenia takie jak turbina o średnicy śmigła do 64 m na wieży o wysokości do 85 m będzie powodować hałas. Należy zatem przyjąć, że hałas wywoływany przez tego typu urządzenie jest faktem notoryjnym, a jako taki w prawie nie wymaga dowodu. Inną kwestią jest określenie rozmiarów i natężenia tego hałasu, gdyż wyjaśnienie tej kwestii wymaga wiadomości specjalnych.

Owszem Samorządowe Kolegium Odwoławcze właściwie wskazało, że organy orzekając w sprawie wniosku o lokalizacje inwestycji celu publicznego są związane wnioskiem inwestora, zatem nie mogą w tym zakresie modyfikować lokalizacji inwestycji. Pogląd takie jest właściwy. Tym niemniej, organ może odmówić ustalenia warunków lokalizacji inwestycji w określonej odległości wskazując, że ta sprecyzowana we wniosku jest zbyt mała.

W treści wezwania z dnia 3 lipca 2008 roku organ wezwał skarżącą, jak i pozostałych odwołujących się, do wyjaśnienia czy pismo z dnia 27 maja 2008 roku stanowi odwołanie, czy wniosek do inwestora o zmianę lokalizacji. Zdaniem Sądu wezwanie w tym zakresie było zbędne, gdyż wstępny akapit tego pisma i jego treść wskazywała, że stanowi ono odwołanie.

Kwestionowane w skardze postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania odnosiło się do siedemnastu osób, które wniosły odwołanie. Tym niemniej, pozostała reszta osób, poza skarżącą, mimo wezwania, nie uzupełniła jego braków w stopniu umożliwiającym nadanie odwołaniu prawidłowego biegu. Tylko część braków formalnych odwołania została uzupełniona. W tej sytuacji odwołanie, które nie zawiera podpisu, bądź wskazania adresu zamieszkania, nie może mieć nadanego biegu. Podobnie, pozostała reszta odwołujących się nie uzupełniła braków formalnych odwołania w zakresie wymogów określonych w art. 63 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej sytuacji, Sąd uznał, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołań pozostałych osób było uzasadnione. W szczególności, organ w wezwaniu pouczył strony o skutkach zaniechania uzupełnienia, w terminie, braków formalnych odwołania.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, iż organ prawidłowo wezwał strony do uzupełnienia braków formalnych odwołania pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Zdaniem organu odwołanie zawierało dwa rodzaje braków. Po pierwsze chodziło o braki formalne odnoszące się do każdego podania strony, czyli braki określone w art. 63 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. brak podpisu, brak wskazania adresu zamieszkania). A nadto, odwołanie zawierało braki określone w art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tą drugą grupę braków można nazwać brakami odnoszącymi się do merytorycznej strony odwołania. W sytuacji, gdy odwołanie zawiera takie dwie grupy braków, prawidłowym było zastosowanie rygoru stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

W tej sytuacji Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast podstawę do oddalenia skargi w pozostałym zakresie stanowił przepis art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

K.O.