Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 391/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-10-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: zwolniono od uiszczenia wpisu
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

I SA/Bd 391/08 POSTANOWIENIE Dnia 2 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 2 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuznania zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanowił zwolnić skarżącą od wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

I SA/Bd 391/08

UZASADNIENIE

W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł I. S. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Żądanie uzasadniła tym, że studiuje na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu w T., pozostając na utrzymaniu rodziców, których dochód wynosi 500 zł miesięcznie. Jedyny majątek rodziny stanowi dom obciążony hipoteką w wysokości 850.000 zł. W gospodarstwie domowym pozostaje również brat wnioskodawczyni, który udziela wsparcia materialnego rodzinie, opłacając m.in. czesne skarżącej. Wnioskująca nie udzieliła dokładnej informacji, co do zakresu udzielanej pomocy oraz wysokości dochodów M. S.

W dniu 1 września 2008 r. referendarz wydał postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, od którego skarżąca wniosła sprzeciw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późno zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

Jak stanowi przepis art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym możliwe jest wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych.

Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na zainteresowanym. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest kryterium majątkowe. Sąd nie kieruje się w tym zakresie zasadami słuszności, lecz bada stan majątkowy i rodzinny wnioskodawcy.

W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni podaje, iż studiuje i nie dysponuje własnymi źródłami dochodu. Przebywa we wspólnym gospodarstwie domowym z niepracującymi rodzicami, przy czym dochód ojca zainteresowanej sprowadza się do 500 zł miesięcznie. Brat skarżącej zapewnia utrzymanie rodzinie.

W świetle powyższego należy uznać, iż przedstawiony przez stronę stan faktyczny uzasadnia twierdzenie, iż nie jest ona w stanie ponieść kosztów sądowych, a zatem zostały spełnione przesłanki obligujące sąd do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Jeśli chodzi o koszty sądowe, które ewentualnie mogą pojawić się na dalszych etapach postępowania, uznać należy, że sytuacja materialna skarżącej może ulec poprawie, a zatem wniosek rozpatrzono z uwzględnieniem aktualnej sytuacji finansowej zainteresowanej.

Z powyższych względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.