Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1875/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, 8, 28, 77, 80, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skarg Centrum Handlowego [...] Sp. z o.o. w [...] i [...] Spółki jawnej w [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016 r. [...] Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa (dalej jako organ/KKU) działając na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 1990r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm. dalej jako ustawa) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23, z późn. zm. dalej jako kpa) utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015r., znak: [...]. Ww decyzją z [...] marca 2015r. wojewoda stwierdził, że 27 maja 1990r. Gmina [...] nabyła z mocy prawa, nieodpłatnie, prawo własności nieruchomości Skarbu Państwa, oznaczonej jako działki ewidencyjne nr: [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie [...], w jednostce ewidencyjnej [...], ujawnionej w księdze wieczystej Nr [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż materialnoprawną podstawę orzeczenia stanowi art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, staje się w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 27 maja 1990r. z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Organ wyjaśnił także kwestie ewidencyjne opisując mające na przestrzeni lat dzielenie i łączenie działek. Wskazał także, że aktem notarialnym z dnia [...].11.1998r., rep. A Nr [...] na rzecz Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej w [...] zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa położonej w [...] oznaczonej jako działki nr: [...],[...],[...],[...],[...] i [...], przeniesiono też na rzecz ww Przedsiębiorstwa nieodpłatnie własność budynku dworca autobusowego, znajdującego się na tych działkach. Prawo użytkowania wieczystego i przeniesienie własności nieruchomości nastąpiło na podstawie art. 204 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, który w dniu zawarcia aktu notarialnego w ust. 1 wskazywał, że spółdzielni, związkowi spółdzielczemu oraz innym osobom prawnym, które w dniu 5 grudnia 1990 r. były użytkownikami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy, przysługuje roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu oraz o przeniesienie własności znajdujących się na nim budynków, innych urządzeń i lokali.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. Burmistrz Miasta [...] zatwierdził m.in. podział położonej w [...] nieruchomości, ujawnionej w KW [...], oznaczonej jako działka nr [...] na działki nr: [...] i [...]. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2008r., znak: [...] Burmistrz Miasta [...] zatwierdził m.in. podział nieruchomości położonej w mieście [...], ujawnionej w KW [...], oznaczonej jako działka nr [...] na działki nr: [...] i [...]. W decyzji stwierdzono, że podziału dokonuje się pod warunkiem, że zbycie działek gruntu wydzielonych w wyniku podziału nastąpi wraz z ustanowieniem służebności drogowej po działce nr [...] istniejącą drogą wewnętrzną.

Organ wskazał zatem, że w dniu 27 maja 1990r. objęte decyzją komunalizacyjną działki nr [...],[...] i [...] tworzyły stanowiącą własność Skarbu Państwa nieruchomość, która oznaczona była w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr: [...],[...],[...],[...] i [...] (szczegółowo przedstawił dowody na okoliczność ww ustaleń, wskazując m.in. na postanowienie z dnia [...].04.1998r., sygn. akt [...], stwierdzające, że Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie prawo własności do części ww działek, akt notarialny z dnia [...].12.1979r., mocą którego Skarb Państwa nabył od osób fizycznych prawo własności m.in. działki nr [...], decyzję z dnia [...].12.1979r. o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonej jako działka [...] (...)). Jednocześnie organ wyjaśnił, że aktualnie działki nr [...],[...] i [...] stanowią własność Skarbu Państwa i pozostają w użytkowaniu wieczystym [...] sp. j. w [...] (dalej jako spółka/skarżąca), przy czym na działkach nr: [...], [...], [...], [...] i [...] posadowiony jest budynek stanowiący własność ww spółki.

Organ wyjaśnił następnie jak ustala się czy dana działka należała do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, i na tę okoliczność przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2013r., sygn. akt I OSK 1697/11 i przyjął, że zgodnie z brzmieniem art. 6 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym na dzień 27 maja 1990 r., nieruchomość objęta skarżoną decyzją komunalizacyjną należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego oraz że nie odnaleziono dokumentu, na podstawie którego ww działki zostałyby oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej.

Odnosząc się do zarzutów spółki wskazujących na to, że organem założycielskim Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej w [...] Oddział Terenowo - Osobowy w [...] nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, gdyż przedsiębiorstwa komunikacji samochodowej znalazły się na liście zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 5 lutego 1983r. w sprawie ustalenia listy przedsiębiorstw o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej – organ wyjaśnił, że ww rozporządzenie utraciło moc na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1988 r. w sprawie ustalenia listy przedsiębiorstw o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej, w których dyrektora powołuje i odwołuje organ założycielski (Dz. U. Nr 8, poz. 57). W pkt III załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1988 r. "Przedsiębiorstwa transportu, żeglugi i łączności" nie wymieniono Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej w [...]; a Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2008r., sygn. akt I OSK 1441/07 uznał, że jeżeli określone mienie ogólnonarodowe należało do przedsiębiorstwa państwowego w sensie faktycznym, a nie prawnym - gdyż nie legitymowało się ono odpowiednim tytułem prawnym do użytkowanego mienia - to mienie podlegało komunalizacji ex lege na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej z 1990 r. Odpowiadało to bowiem ustrojowej przesłance wymienionej w tymże przepisie (mienie należało do rady narodowej i terenowego organu administracji państwowej). W tym zakresie organ wyjaśnił dalej, że dowód ustalenia opłat za użytkowanie nieruchomości (jak również decyzja administracyjna o ustaleniu opłat za użytkowanie) powołana przez skarżącą nie stanowi dowodu istnienia prawa zarządu do tej nieruchomości a jej walor dowodowy ma znaczenie jedynie w postępowaniu uwłaszczeniowym. Istotą takiej decyzji jest jedynie rozstrzygnięcie o wysokości tej opłaty.

Wg KKU przepis art. 5 ust. 1 ustawy pod względem systemowym był zsynchronizowany z przepisami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990r.). Z mocy art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości terenowe organy administracji zarządzały tymi gruntami państwowymi, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Należały one zatem do terenowego organu administracji państwowej. Zgodnie zaś z art. 38 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) umowa o nabyciu nieruchomości. Istnienia zarządu wg organu nie można bowiem domniemywać (zob. wyroki NSA: z 2.06.2006 r., sygn. akt I OSK 1295/05; z 18.06.2013r., sygn. akt I OSK 45/12; z 19.12.2013r., sygn. akt I OSK 1370/12).

Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących niedoręczenia spółce decyzji komunalizacyjnej organ przywołał zasadę określoną w art. 10 kpa i treść art. 28 kpa ( a także art. 140 kc i 233 kc) a w konsekwencji uznał je za zasadne. Wskazał, że [...] Sp. j. zwróciła się do Starosty [...] z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego m.in. nieruchomości objętych przedmiotową decyzją komunalizacyjną we własność i postępowanie to prowadzone pod nr [...], zostało zawieszone do czasu zakończenia procesu komunalizacji. Tu organ wskazał, że jak wynika z orzecznictwa, strona postępowania administracyjnego, niebędąca jedyną stroną (...), która została w tym postępowaniu pominięta przez niedoręczenie jej decyzji organu pierwszej instancji, może wnieść odwołanie w terminie, który biegnie dla stron postępowania, którym decyzję doręczono (tak NSA w wyroku z 7.04.2009 r., sygn. akt II OSK 505/08 i z 21.05.2015r., sygn. akt IV SA/Wa 2838/13), co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Organ uznał przy tym, że brak doręczenia stronie decyzji nie może stanowić podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania gdyż zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wyjaśnił bowiem, że użycie w art. 138 § 2 kpa spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, to jednak brak wykazania, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" – powoduje niedopuszczalność zastosowania ww przepisu (gdyż nie ma konieczności przeprowadzenia ponownie postępowania).

W skardze skierowanej do tut. Sądu będąca użytkownikiem wieczystym [...] Spółka jawna w [...] (dalej jako skarżąca/spółka) zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy poprzez wydanie rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy decyzji stwierdzającej, iż działki ewidencyjne nr [...], nr [...] oraz nr [...] nabyła Gmina [...] z dniem 27 maja 1990 r., podczas gdy z uwagi na fakt, iż przedmiotowe działki należały do Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej w [...], obowiązkiem Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej w Warszawie było uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] oraz wydanie rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia przejścia własności ww. nieruchomości na rzecz Gminy [...] z dniem 27 maja 1990 r.

Z ostrożności procesowej zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie

- art. 6 w zw. z art. 28 w zw. z art. 107 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] w dniu [...] marca 2015 r. pomimo, że organ II instancji wskazał wprost, iż Wojewoda prowadząc postępowanie ustalił w sposób nieprawidłowy krąg stron postępowania, co winno skutkować uchyleniem decyzji wydanej przez organ administracji publicznej I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia;

- art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Wojewody podczas gdy organ II instancji działał z pełną wiedzą istniejących w aktach sprawy wykazów zmian gruntowych stanowiących jednoznacznie, iż przedmiotowe nieruchomości znajdowały się w zarządzie Państwowego Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w [...], co w przypadku analogicznych postępowań prowadzonych z udziałem [...] sp. j. skutkowało odmową wszczęcia postępowania w sprawie,

- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji opartej na niekompletnym materiale dowodowym, gdyż nieobejmującym swym zakresem spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej w Warszawie do wydania decyzji odmawiającej przejścia z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa własności ww działek nr [...],[...] i [...] i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, iż w kontrolowanej sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 5 ust. 1 ustawy do komunalizacji gdyż nieruchomość pozostawała w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego, dla którego organem założycielskim nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego. Zarzuciła też, że "użyte w przepisie art. 5 ust. 1 ustawy pojęcie "należące do" oznacza przynależność mienia państwowego do określonego podmiotu w sensie prawnym, a nie faktycznym" (wyrok WSA z dnia 22 lutego 2012 r. wydany w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1914/11). Jako dowód skarżąca przywołała pismo Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] października 1986 r. znak: [...], dotyczące opłaty z tytułu podatku od nieruchomości w zakresie działki nr [...], posługującej się określeniem: "zostały wymierzone opłaty z tytułu użytkowania terenu państwowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości" i zarzuciła, że ww oświadczenie o obowiązku ponoszenia opłat przez Krajową Państwową Komunikację Samochodową w [...] stanowi potwierdzenie istnienia uprawnienia po stronie przedsiębiorstwa państwowego do przedmiotowych nieruchomości w sensie prawnym. Wskazała też na wykazy zmian gruntowych potwierdzające, że do 1992 r. istniała jedynie działka nr [...], z której w następstwie wtórnych podziałów powstały ostatecznie działki nr [...], nr [...] i nr [...] a także, że jako osoba władająca wpisane było Państwowe Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w [...] Oddział Terenowo — Osobowy w [...] ul. [...]; przywołała też protokół uzgodnień z dnia [...] listopada 1998r. Spółka zwróciła też uwagę na obowiązujący w dniu 27 maja 1990 r. na terenie przedmiotowych działek miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wg którego owe nieruchomości stanowiły zasób Państwowego Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w [...] Oddział w [...]. Powołując się na wyrok w sprawie I SA/Wa 1901/07 spółka zarzuciła, że skoro w zakresie istnienia tytułu prawnego po stronie przedsiębiorstwa państwowego do ww nieruchomości powstały wątpliwości, to obowiązkiem organów administracji publicznej było nakierowanie postępowania na spełnienie przesłanek wynikających z art. 5 ust. 1 ustawy.

Tożsamą przedmiotowo skargę złożyła także spółka Centrum [...] Sp. z o.o. w [...].

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako ppsa) uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do wniosku, że skargi nie zasługują na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zawiera ona określenie stanu faktycznego sprawy i rzeczowe, szczegółowe odniesienie do stanu prawnego. Wyczerpuje zatem kryteria określone w art. 107 § 3 kpa i jednocześnie odnosi się do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów. W ocenie Sadu decyzja nie narusza zatem art. 7, 8, 77 i 80 kpa.

Komunalizacja mienia ogólnonarodowego (państwowego) na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm. – dalej jako ustawa), nastąpiła z mocy prawa z dniem wejścia w życie ustawy, tj. z dniem 27 maja 1990 r. Co do zasady decyzja komunalizacja potwierdza przejście prawa własności danego składnika mienia Skarbu Państwa na właściwą gminę, ma zatem charakter deklaratoryjny. Może ona jednak zapaść gdy istnieje określony tytuł prawny kształtujący z dniem 27 maja 1990 r. stan własności (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1502/11, Lex nr 1342078; wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1503/11, Lex nr 1341451).

Kwestionowana decyzja została wydana na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego stało się w dniu wejścia w życie tej ustawy, z mocy prawa, mieniem właściwych gmin.

W sprawie skarżące nie kwestionują własności Skarbu Państwa w dacie określonej w ustawie. Co do zasady nie jest też kwestionowane, iż Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji Samochodowej w [...] Oddział Terenowo - Osobowy w [...] w dniu 27 maja 1990r. nie tylko wg danych ewidencyjnych było podmiotem władającym ww gruntem, lecz faktycznie gruntem tym władało; akta sprawy nie zawierają jednak żadnego dokumentu potwierdzającego prawne "powierzenie" ww nieruchomości ww przedsiębiorstwu. Tymczasem, jak słusznie wskazał organ, decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd czy użytkowanie powinna określać położenie nieruchomości, jej powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej. (uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 23.09.1993r., sygn. III CZP 81/93). Stąd też aby przeciwstawić się komunalizacji mienia osoba mieniem tym władająca winna w postępowaniu komunalizacyjnym wykazać, że mienie to należało do niej w sensie prawnym, a nie jedynie faktycznym, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

Identyczne stany faktyczne wskazujące na rzeczywiste władanie nieruchomością występowały w dotyczących komunalizacji gruntów sprawach prowadzonych ze skarg [...] SA w [...] (także gdy mowa o gruntach zajętych przez [...] pod tory kolejowe, zaplecze taboru czy nawet dworce kolejowe). Ostatecznie, na gruncie podobnej (gdy chodzi o stan faktyczny) sprawy Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 27 lutego 2017r. w sprawie I OPS 2/16 podjął następującą uchwałę: "pozostawanie nieruchomości we władaniu przedsiębiorstwa (...) bez udokumentowanego prawa w sposób określony w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) oznacza, że nieruchomość ta należała w dniu 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.).

Powyższa uchwała ma odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżąca spółka nie wykazała bowiem, aby zaistniały przesłanki wykluczające komunalizację, a zatem aby zostały naruszone przepisy ustawy. Skutkowało to oddaleniem skargi w trybie art. 151 ppsa.

Oddaleniu podlegała również skarga Centrum [...] sp. z o.o. w [...]. Trzeba bowiem podkreślić, że dla komunalizacji w trybie ww. ustawy decydujące znaczenie ma stan faktyczny istniejący w dniu 27 maja 1990 r. Stroną prowadzonego na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy postępowania administracyjnego o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez gminę z dniem 27 maja 1990 r. własności nieruchomości stanowiącej dotychczas własność Skarbu Państwa jest, poza daną gminą, jedynie podmiot, któremu do przedmiotowej nieruchomości przysługuje tytuł prawnorzeczowy albo prawo zarządu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1192/10). Ww spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała aby do nieruchomości przysługiwał jej jakikolwiek tytuł rzeczowy, a swoje argumenty osadziła na argumentacji [...] Sp. j. w [...]. Ponieważ jednak argumenty te były tożsame ( a zostały przez Sąd uznane za niezasadne) to skarga ww spółki z o.o. również podlegałaby oddaleniu, nawet gdyby zostało wykazane, że posiada ona tytuł rzeczowy do nieruchomości objętej komunalizacją.

Nie można też uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 28 kpa w stosunku do [...] Spółki jawnej w [...]. Spółka została uznana za stronę postępowania administracyjnego przez organ II instancji i brała czynny udział w tym postępowaniu. Zasady, jakimi kierował się organ II instancji nie uchylając decyzji I instancji do ponownego rozpoznania, zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naruszenie przepisów postępowania przed organem I instancji (poprzez niedoręczanie ww spółce decyzji komunalizacyjnej) nie miało wpływu na wynik sprawy, a w każdym razie wpływu tego spółka nie wykazała. Z tych względów orzeczono jak w wyroku.