Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 733/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 796d ust. 2, art. 796da ust. 4, art. 796e ust. 1 pkt b, i ust. 2 i 3
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 22 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego w procedurze wywozu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. W. (dalej jako strona, skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 22 sierpnia 2014r., na mocy której organ, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.)- /dalej jako O.p./; art. 21 a ust. 2, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r.- Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.); art. 59, art. 67, art. 161c ust.1, art. 162 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 4, str. 307); art. 796e ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 ze zm.) /dalej w skrócie RWKC/ – utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 26 listopada 2013r., unieważniającą zgłoszenie celne w procedurze wywozu, zarejestrowane w systemie ECS pod numerem [...] z dnia 22 września 2010 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że J. W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w [...] w dniu 22 września 2010r. dokonał w formie elektronicznej zgłoszenia celnego do procedury wywozu w Urzędzie Celnym w Opolu. Zgłoszeniem objęty został towar wskazany na fakturach eksportowych VAT o nr [...] i nr [...] w postaci części do samochodów ciężarowych o łącznej wartości 11.310,04 euro. Zgłoszenie to zostało zarejestrowane w systemie ECS pod numerem [...]. W dokumencie towarzyszącym w pkt 18 "Znaki środka transportu przy wyjściu" wskazano "KURIER", zaś deklarowanym przez skarżącego odbiorcą był podmiot "B", ul. [...],[...]. Jako urząd celny wyprowadzenia wskazany został Oddział Celny w [...], znajdujący się we właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. Ostatecznym krajem przeznaczenia była Federacja Rosyjska.

Następnie urząd celny wywozu (Urząd Celny w Opolu) otrzymał od faktycznego urzędu celnego wyprowadzenia (Oddział Celny w [...] - Urząd Celny w [...]) komunikat IE 599 potwierdzający wyprowadzenie przedmiotowego towaru poza obszar celny Wspólnoty.

W dniu 27 marca 2012r. Referat Kontroli Wewnętrznej Urzędu Celnego w [...] w związku z podejrzeniami fikcyjnego wywozu towarów przez przejście graniczne w [...] przekazał Naczelnikowi Urzędu Celnego w [...] wyniki analizy dokumentów i przebiegu czynności dokonanych w Oddziale Celnym w [...] dla środka przewozowego [...], w którym wg deklaracji przewoźnika powinny znajdować się również towary A. W związku z powyższym w piśmie z dnia 5 lipca 2013 r. skierowanym do organu I instancji, Naczelnik Urzędu Celnego w [...] przekazał zgodnie z właściwością informacje wskazujące, że przy wywozie towaru objętego dokumentem [...] z dnia 22 września 2010 r. wystąpiły nieprawidłowości, które wskazują, że komunikat IE 599 o wyprowadzeniu towaru poza obszar celny Wspólnoty został wygenerowany przez urząd celny wyprowadzenia (Oddział Celny w [...]- Urząd Celny w [...]) bezpodstawnie, ponieważ brak jest dowodów na faktyczne wprowadzenie towaru na terytorium Republiki Ukrainy, tj. wskazany przez ukraińskie organy celne brak towarów objętych ww. procedurą oraz dokumentów dotyczących wymienionej procedury wywozu.

W konsekwencji Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2013r. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie unieważnienia zgłoszenia celnego zarejestrowanego w systemie ECS pod numerem [...]. Jednocześnie organ I instancji włączył do akt sprawy pismo Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 5 lipca 2013r. wraz z załącznikami: ustaleniami i analizą Referatu Kontroli Wewnętrznej Urzędu Celnego w [...] dot. podejrzeń potwierdzenia fikcyjnego wywozu towarów poprzez przejście graniczne w [...], wydrukiem dokumentów kontrolnych "Raporty Terminala" Oddziału Celnego w [...], dokumentami handlowymi dla towarów bloki ścienne (pustaki) wysłanego przez firmę "C" S.A. [...] towarzyszącymi wysyłce dla środka przewozowego na którym miał znajdować się m.in. towar wg zgłoszenia celnego [...], pismem Państwowej Straży Ukrainy Departamentu Zwalczania Przemytu i Wykroczeń Celnych z dnia 4 marca 2013r. (tłumaczenie urzędowe na język polski włączone postanowieniem z dnia 4 listopada 2013r.), dokumentami odprawy celnej Ukraińskich Służb Celnych obejmującymi procedurą celną materiał budowlany firmy z [...]. Równocześnie skarżący został wezwany do przedłożenia dowodów alternatywnych potwierdzających wyprowadzenie towaru objętego procedurą wywozu (zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 22 września 2010r.). W toku postępowania skarżący przedłożył kserokopie faktur eksportowych (przyłączonych do zgłoszenia celnego wywozowego z dnia 22 września 2010r.) o nr [...] i [...] wystawionych w dniu 21 września 2010r. na łączną kwotę 11.310,04 euro oraz wydruk z wyciągu rachunku walutowego w D S.A. przedsiębiorstwa "A" potwierdzającego wpłatę dokonaną przez P. G. (opis operacji "[...]") w dniu 14.10.2010r. na kwotę 20.000 euro.

Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu decyzją z dnia 26 listopada 2013 r. unieważnił zgłoszenie celne zarejestrowane w systemie ECS pod numerem [...] z dnia 22 września 2010 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał w szczególności na dowody, którym dał wiarę a z których wynika, że na środku przewozowym Iveco o nr rejestracyjnym [...] przedstawionym w innym urzędzie celnym wyprowadzenia niż deklarowany zgłoszeniem celnym, brak było towaru objętego zgłoszeniem celnym [...] z dnia 22 września 2010 r.

Organ zaznaczył przy tym, że ze znajdującej się w aktach sprawy Obiegowej Karty Kontrolnej pojazdu [...] oraz raportu TCS pojazdu [...] (znajdującego się w DPG [...] w dniach 24.09.2010r.-25.09.2010r.) wymieniającego wśród 17 zgłoszeń przedmiotową odprawę wywozową otwartą w oddziale celnym w Opolu wynikało, że w pojeździe tym miał znajdować się towar objęty dokonanym przez skarżącego zgłoszeniem celnym [...]. Natomiast z informacji przekazanych przez władze celne Ukrainy wynikało, że we wskazanym pojeździe, którym zgodnie z ww. dokumentacją przedmiotowy towar miał zostać wywieziony poza obszar celny Wspólnoty, brak było towaru wynikającego ze zgłoszenia celnego [...], a znajdowały się w nim jedynie bloczki ścienne o wadze 10.240 kg.

Zdaniem organu I instancji z włączonych do akt sprawy dokumentów polskich i ukraińskich służb celnych jednoznacznie wynika, że kierującym pojazdem [...] był V. D. a przedstawiającym m.in. zgłoszenie celne [...] towaru deklarowanego do odprawy celnej na przejściu drogowym w [...] w dniu 24 września 2010r. był V. V., a zatem inne osoby aniżeli wskazywany przez skarżącego pracownik "B" – R. M. Organ I instancji zaznaczył także, że skarżący nie przedstawił wiarygodnych dowodów alternatywnych (art. 796 da ust. 4 RWKC), w tym dokumentów władz celnych Federacji Rosyjskiej potwierdzających dokonanie odprawy celnej przedmiotowego towaru, które potwierdzałyby wyprowadzenie towaru objętego procedurą wywozu a także nie wyjaśnił dlaczego urzędem wyprowadzenia był nie pierwotnie deklarowany urząd wyprowadzenia w [...] ale w [...]. Natomiast przedstawiony przez skarżącego dowód zapłaty za towar (wyciąg z rachunku bankowego) dokumentujący wpłatę w wysokości 20.000 euro, podczas gdy należność wynikająca z przedmiotowych faktur eksportowych wynosi 11.310.04 euro, nie pozwala bezspornie przyjąć, że wpłata rzeczywiście dotyczyła towaru objętego procedurą wywozu z dnia 22 września 2010r.

Organ wyjaśnił również, że komunikat IE 599, mający potwierdzić wyprowadzenie towaru z obszaru celnego Wspólnoty został wygenerowany przez SYSTEM ECS w Oddziale Celnym w [...] z uwagi na awarię systemu w dniu 27 marca 2010r. a nie jak zadeklarowano pierwotnie (komunikat IE 529) w Oddziale Celnym w [...] w systemie Elektronicznej Kontroli Wywozu ECS na podstawie kontroli dokumentów wywozowego zgłoszenia celnego. Oceniając wartość dowodową komunikatu IE 599, organ I instancji uznał, że dowód ten nie stanowi wystarczającej i jednoznacznej podstawy do przyjęcia, że doszło do wywozu przedmiotowego towaru poza obszar celny Wspólnoty.

Wobec powyższego organ I instancji stwierdził, że skoro zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy wskazuje, że nie doszło do faktycznego wywozu towaru objętego zgłoszeniem celnym [...] i brak jest jednocześnie dowodów potwierdzających, że przedmiotowy towar (części samochodów ciężarowych o masie 1686 kg brutto i wartości 11.310,04 euro) opuścił obszar celny Wspólnoty, to w sprawie wystąpiły podstawy do unieważnienia dokonanego przez skarżącego zgłoszenia celnego.

W odwołaniu skarżący podniósł, że na wywóz przedmiotowego towaru z obszaru celnego Wspólnoty wskazuje komunikat IE 599. Zaznaczył, że zgodnie z art. 796e ust. 1 RWKC urząd celny wywozu potwierdza fizycznie wyprowadzenie towaru, przesyłając zgłaszającemu komunikat "Potwierdzenie wywozu". Skarżący wskazał, że otrzymał komunikat w formie elektronicznej z urzędu Celnego w [...] potwierdzający wywóz [...], co jednoznacznie sugerowało, iż towar fizycznie opuścił obszar celny Wspólnoty. Dodatkowo podniósł, że zapłaty za części samochodowe dokonano na rachunek bankowy przedsiębiorstwa, co potwierdza wydruk z wyciągu bankowego. Wyjaśnił, że towar został odebrany z oddziału firmy w [...] przez pracownika "B", R. M., który miał także dokonać wywozu tego towaru do siedziby kontrahenta w [...] środkiem transportowym o nr rejestracyjnym [...]. W związku z powyższym skarżący nie był w stanie wyjaśnić stwierdzonych nieprawidłowości przy wywozie towaru objętego dokumentem [...] z dnia 22 września 2010 r. W ocenie strony operacja wywozu stanowi eksport pośredni, zatem wywóz przekazanego w kraju towaru zagranicznemu odbiorcy spoczywa na nabywcy lub osobie działającej w jego imieniu. Dlatego też zdaniem skarżącego zgłaszającym do procedury wywozu jest podmiot, na rzecz którego dokonano zgłoszenia celnego i który w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego jest właścicielem towaru lub posiada prawo do dysponowania tym towarem, a w niniejszej sprawie jest to firma "B".

W toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w Opolu przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i włączył do akt sprawy sporządzone przez tłumacza przysięgłego tłumaczenia na język polski dokumentów odprawy celnej dokonanej przez ukraińskie władze celne oraz pisma ukraińskich władz celnych z dnia 4.03.2013r.

Następnie wskazaną na wstępie decyzją z dnia 22 sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 161 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej WKC) procedura wywozu pozwala na wyprowadzenie towaru wspólnotowego poza obszar celny Wspólnoty. Dokonanie wywozu wymaga spełnienia formalności dla niego przewidzianych, z uwzględnieniem środków polityki handlowej i, o ile znajdują zastosowanie, należności celnych wywozowych. Wyjaśnił przy tym, że przepływ dokumentów związanych ze zgłoszeniami celnymi, informacje pomiędzy organami celnymi w obrębie jednego kraju, jak i między organami celnymi poszczególnych krajów odbywa się z wykorzystaniem technik informatycznego przetwarzania danych. Podstawę prawną dla dokonywania elektronicznych zgłoszeń celnych stanowi art. 19 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne oraz przepisy Rozdziału 2 w Dziale II rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. nr 94, poz. 902). Także przepisy prawa unijnego przewidują komunikację pomiędzy organami celnymi Wspólnoty za pomocą systemów teleinformatycznych. Zgodnie bowiem z art. 4d RWKC organy celne mogą stosować systemy teleinformatyczne do wymiany informacji między urzędami celnymi biorącymi udział w danej procedurze.

Następnie organ odwoławczy zaznaczył, że w niniejszej sprawie niewątpliwie urząd celny wyjścia (Urząd Celny w Opolu) otrzymał od urzędu celnego wyprowadzenia (Oddział Celny w [...] - Urząd Celny w [...]) komunikat IE 599 wskazujący, że towar objęty zgłoszeniem [...] opuścił obszar celny Wspólnoty. Jednakże wygenerowanie tego komunikatu nie może, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Opolu, przesądzać o stwierdzeniu wywozu przedmiotowego towaru poza obszar celny Wspólnoty, bowiem w sprawie zgromadzono bowiem inne wiarygodne dowody wskazujące na brak potwierdzenia wywozu tego towaru poza obszar celny Wspólnoty.

Organ II instancji wskazał, że wprawdzie same czynności kontrolne i przeprowadzona w ich następstwie zawarta w piśmie z dnia 27 marca 2012r. analiza dokonana przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nie stanowią dowodu jednoznacznie wskazującego na brak potwierdzenia wywozu wskazanego towaru poza obszar celny Wspólnoty, jednakże podjęte działania w postaci współpracy z władzami celnymi Republiki Ukraińskiej, doprowadziły do uzyskania niebudzących wątpliwości dowodów, że w stosunku do towaru objętego zgłoszeniem celnym [...], mimo jego zadeklarowania do wywozu, brak jest dowodów na jego wywóz poza obszar celny Wspólnoty.

Zdaniem organu dowodem na faktyczne wyprowadzenie towaru z obszaru celnego Wspólnoty wbrew twierdzeniom strony nie jest komunikat IE 599, który został wygenerowany w sytuacji gdy nie została przeprowadzona rewizja celna środka przewozowego, na którym miał znajdować się przedmiotowy towar. Organ wyjaśnił przy tym, że brak rewizji celnej towarów wywożonych poza obszar celny zdarza się bardzo często i jest zrozumiały w świetle skali obrotu towarowego państw Unii Europejskiej z krajami trzecimi. Natomiast informacje przekazane przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] dotyczące wątpliwości co do faktycznego wprowadzenie towaru na terytorium Republiki Ukrainy spowodowały, że polskie organy celne zwróciły się ukraińskich władz celnych w tej sprawie.

Organ wskazał, że z uzyskanej od ukraińskich organów celnych odpowiedzi wynika, że na środku przewozowym o numerach rejestracyjnych [...], na którym znajdować się miał towar objęty zgłoszeniem wywozowym [...], w rzeczywistości towaru tego nie było.

W związku z powyższym organ wskazał, że w sprawie istnieją sprzeczne ze sobą dowody odnośnie wyprowadzenie towaru poza obszar celny Wspólnoty. Dowód w postaci wygenerowanego w systemie elektronicznym obsługi zgłoszeń celnych komunikatu IE 599 wskazuje na fakt wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty, natomiast z dowódów w postaci dokumentacji przekazanej przez ukraińskie władze celne, wynika że na środku przewozowym, na którym miał się m. in. znajdować przedmiotowy towar, w ogóle go nie było, a był tam jedynie produkt w postaci bloczków ściennych.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy po dokonaniu oceny zebranych dowodów, odmówił wiarygodności dowodowi w postaci komunikatu IE 599, wskazującego na wyprowadzenie towaru poza obszar celny Wspólnoty, i dał wiarę dowodom przedłożonym stronie polskiej przez ukraińskie władze celne.

Organ wskazał, że za taką oceną materiału dowodowego przemawia fakt, że komunikat IE 599 został wygenerowany wyłącznie na podstawie odprawy celnej przeprowadzonej "z dokumentów", czyli bez rewizji celnej. Natomiast dokumenty przedłożone przez ukraińskie władze celne wskazują na faktycznie przeprowadzoną odprawę celną, w toku której szczegółowo ustalono, że produktem który znajdował się na środku przewozowym o numerach rejestracyjnych [...] były wyłącznie bloczki betonowe na 8 paletach pokryte folią polietylenową. Nie było tam żadnego innego towaru. Co więcej, sam skarżący na wezwanie organu nie przedłożył innych wiarygodnych dowodów potwierdzających okoliczność wywozu przedmiotowego towaru poza obszar celny Wspólnoty. Organ wskazał, że w praktyce zdarza się, że towar opuszcza obszar celny Wspólnoty - z różnych przyczyn - bez jego formalnego zgłoszenia bezpośrednio na granicy w chwili wywozu, a dopiero później okazuje się, że odprawa celna w danym kraju trzecim została jednak dokonana. W takiej sytuacji przedłożony dowód z dokonanej odprawy celnej - o ile nie ma wątpliwości co do jego autentyczności - stanowi wiarygodne potwierdzenie dokonania wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty. Pomimo jednak wystosowanego wezwania żaden wiarygodny dowód dokonania odprawy celnej bądź na terytorium Ukrainy bądź Federacji Rosyjskiej czy nawet Białorusi nie został przez skarżącego przedłożony.

Natomiast przedłożone przez skarżącego faktury VAT odnoszące się do towaru, który miał być wywieziony poza obszar celny wspólnoty, nie mogą stanowić dowodów potwierdzających jego faktyczny wywóz. Faktura taka może potwierdzić jedynie, że towary nią objęte były przeznaczone na eksport. Podobnie nie może stanowić potwierdzenia wywozu dokument zgłoszenia celnego [...]. Potwierdza on jedynie dokonanie zgłoszenia celnego w urzędzie celnym wyjścia (Urząd Celny w Opolu). Wynika z niego m.in. rodzaj i ilość towaru, który ma być przedmiotem wywozu, nie stanowi on natomiast dowodu na jego faktyczny wywóz poza granice Wspólnoty. Także dowód w postaci wydruku bankowego nie potwierdza wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty, gdyż potwierdza on dokonywanie operacji finansowych, których nie można jednak nawet powiązać z towarem będącym przedmiotem postępowania.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji oraz decyzja organu odwoławczego rozstrzyga wyłącznie w zakresie unieważnienia zgłoszenia celnego. Organy celne nie zajmowały się kwestią uchybienia przez skarżącego obowiązkom wobec przepisów prawa celnego. Skarżący miał prawo scedować obowiązki związane z wywozem towaru poza obszar celny Wspólnoty na osobę przewoźnika, czy importera, zatem po jego stronie nie zaszły okoliczności uzasadniające unieważnienie zgłoszenia celnego. Natomiast ujawnienie braku wiarygodnych dowodów wywozu towaru z obszaru celnego Wspólnoty związane jest z wynikami współpracy polskich i ukraińskich służb celnych, które wskazują, że polski eksporter nie ponosi w najmniejszym stopniu winy za zaistniałą sytuację. Jednak wiarygodne wykazanie przez skarżącego, że towar opuścił obszar celny Wspólnoty jest kwestią odrębną, związaną nie tylko z jego poczynaniami.

W skardze wniesionej do tut. Sądu na powyższą decyzję skarżący, domagając się uchylenia decyzji organów celnych obu instancji i umorzenia postępowania w sprawie jako oczywiście bezzasadnego, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy Dyrektorowi Izby Celnej w Opolu do ponownego rozpoznania podniósł zarzuty:

- błędu w ustaleniach faktycznych będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji, poprzez błędne przyjęcie, iż nie doszło do faktycznego wywozu towaru objętego zgłoszeniem celnym [...] poza obszar celny Wspólnoty;

- naruszenia zasad postępowania administracyjnego zawartych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071), a mianowicie art. 7, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny.

W uzasadnieniu skarżący powielił argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał, że po jego stronie nie zaszły okoliczności uzasadniające wydanie decyzji unieważniającej zgłoszenie celne w procedurze wywozu zarejestrowane w systemie ECS pod nr [...], gdyż dopełnił wszystkich prawem przewidzianych procedur w zakresie wywozu towarów poza obszar celny Wspólnoty. W następstwie wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty skarżący otrzymał komunikat w formie elektronicznej z Urzędu Celnego w [...] potwierdzający wywóz [...], co świadczyło o fizycznym opuszczeniu towaru z obszaru celnego Wspólnoty.

Zaznaczył, że sprzedaż towaru na rzecz kontrahenta potwierdzają dwie faktury eksportowe oraz wydruk wyciągu z rachunku bankowego. Zaś zgodnie z deklaracją strony zawartą w zgłoszeniu do procedury celnej, a opartą o zapewnienia firmy "B" towar miał zostać wywieziony właśnie przez tę firmę do jej siedziby w [...] przy ul. [...],[...] poprzez urząd wyprowadzenia w [...] ([...]).

Skarżący podkreślił, że zakupiony przez "B" towar został przyjęty przez urząd wyprowadzenia w [...] ([...]) w dniu 22 września 2010 r. o godz. 13:22, co zostało potwierdzone przez polskiego celnika Urzędu Celnego w [...] potwierdzeniem wywozu [...], data wyprowadzenia towaru 27 września 2010 r. W związku z powyższym skarżący wskazał, że niezrozumiałym pozostaje dlaczego Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu, oraz Dyrektor Izby Celnej w Opolu stoją na stanowisku, że towarem przewożonym do Ukrainy i zgłoszonym do odprawy celnej były bloczki komórkowe, chociaż z posiadanej przez skarżącego dokumentacji wyraźnie wynika, iż towarem wywożonym z obszaru Celnego Wspólnoty były części samochodowe, których sprzedaż stanowi przedmiot działalności gospodarczej firmy A.

Skarżący wskazał ponownie, że nie ma wiedzy, na podstawie jakich okoliczności władze celne Ukrainy nie stwierdziły towarów objętych procedurą wywozu wg eksportu [...], ponieważ to nie on dokonywał wywozu towaru poza obszar Celny Wspólnoty, tylko pracownik B – R. M.

W ocenie skarżącego przedmiotem niniejszego postępowania jest eksport pośredni oznaczający, że towary wydawane są zagranicznemu odbiorcy w kraju dostawcy, a ich wywóz poza granice Wspólnoty spoczywa już na nabywcy, czyli w przedmiotowej sprawie firmie "B" bądź osobie działającej w jej imieniu.

Odnosząc się także do treści art. 175 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.UE.L 2008 Nr 145) skarżący zauważył, iż deklaracja poprzedzająca wyprowadzenie przybiera jedną z wymienionych w rzeczonym artykule form, w tym odpowiedniego zgłoszenia celnego, jeżeli towary opuszczające obszar celny Wspólnoty zostają objęte procedurą celną, dla której wymagane jest zgłoszenie celne. Na podstawie tego przepisu skarżący dokonał zgłoszenia celnego na rzecz "B", który z kolei dokonał wywozu towarów poza obszar celny Wspólnoty.

Ponadto skarżący wskazał, iż w istocie zgłaszającym do procedury wywozu będzie podmiot, na rzecz którego dokonywane jest zgłoszenie celne, oraz który - w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego przez właściwy organ celny - jest właścicielem towaru lub posiada podobne prawo do dysponowania tym towarem a w niniejszej sprawie jest to bez wątpienia "B". Zatem niezrozumiałe dla strony jest postępowanie organów celnych, w wyniku którego skarżący ponosi negatywne konsekwencje działania innych podmiotów i w konsekwencji ma on odpowiadać za działania swoich kontrahentów na rzecz których dokonywał zgłoszenia celnego, a którzy samodzielnie dokonali wywozu towarów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przyjętą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przeprowadzonej przez tut. Sąd dnia 14 stycznia 2015r. pełnomocnik skarżącego w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j.) [dalej p.p.s.a], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych kryteriów, a przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd stwierdza, że nie narusza ona prawa w sposób skutkujący koniecznością jej uchylenia.

W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy organy podatkowe w świetle zebranego materiału dowodowego oraz przepisów prawa materialnego miały podstawę do stwierdzenia, że brak było dowodów jednoznacznie potwierdzających, iż towar objęty w urzędzie wyjścia (OC Opole) procedurą wywozu został faktycznie wyprowadzony poza obszar celny Unii, co w konsekwencji doprowadziło do unieważnienia zgłoszenia celnego w procedurze wywozu, zarejestrowanego w systemie ECS pod numerem [...] z dnia 22 września 2010 r.

Zakres niezbędnych ustaleń w sprawie potwierdzenia wywozu towaru poza granice celne Wspólnoty wyznaczają przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego regulujące procedurę wywozu art. 161-162 WKC oraz art. 788-796e RWKC określające także zasady dokumentowania oraz potwierdzenia faktycznego wyprowadzenia towaru poza teren Unii. Stosownie do treści art. 161 ust. 1 WKC procedura wywozu pozwala na wyprowadzenie towaru wspólnotowego poza obszar celny Unii. Dokonanie wywozu wymaga spełnienia przewidzianych dla niego formalności, z uwzględnieniem środków polityki handlowej oraz, jeśli znajdują zastosowanie, należności celnych wywozowych.

Z regulacji tych wynika, że dokonanie wywozu towaru winno być dokonane zgodnie z procedurą pozwalającą na wyprowadzenie poza obszar Unii towarów unijnych, która wymaga zastosowania wobec towarów nią objętych określonych środków polityki handlowej i spełnienia formalności wywozowych. Zwolnienie do wywozu udzielane jest pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu (art. 162 Wspólnotowego Kodeksu Celnego).

Szczegółowy tryb wymiany informacji pomiędzy organami celnymi w wypadku objęcia towaru procedurą wywozu poza obszar celny Unii regulują przepisy art. 796a - 796e RWKC. Zgodnie z art. 796d ust. 2 RWKC urząd celny wyprowadzenia przesyła "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" do urzędu celnego wywozu najpóźniej w dniu roboczym następującym po dniu, w którym towary opuściły obszar celny Unii. W przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami urząd celny wyprowadzenia może przesłać komunikat w późniejszym terminie.

Nadmienić w tym miejscu należy, iż ustawodawstwo unijne wprowadziło pewne standardy natury organizacyjnej i technologicznej, służące uproszczaniu procedur celnych przez administracje poszczególnych państw członkowskich, w tym m. in. polegające na wykorzystaniu systemów informatycznych. Przepis art. 4d RWKC stanowi, że organy celne mogą stosować systemy teleinformatyczne do wymiany informacji między urzędami celnymi biorącymi udział w danej procedurze Jak zatem trafnie zaznaczono w zaskarżonej decyzji obecnie przepływ dokumentów związanych ze zgłoszeniami celnymi, informacje pomiędzy organami celnymi w obrębie jednego kraju, jak i między organami celnymi poszczególnych krajów odbywa się z wykorzystaniem technik informatycznego przetwarzania danych. W prawie krajowym zagadnienia dotyczące dokonywania elektronicznych zgłoszeń celnych zostały unormowane, jak słusznie wskazał Dyrektor Izby, w wydanym na podstawie art. 19 ustawy Prawo celne rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. nr 94, poz. 902).

W niniejszej sprawie zgłoszenie celne zostało dokonane z wykorzystaniem Systemu Kontroli Eksportu ECS. System ten jest systemem unijnym, umożliwiającym wymianę zgłoszenia wywozowego i wymianę informacji w formie elektronicznej między urzędami celnymi na terenie Unii Europejskiej. Umożliwia m.in. awizowanie wysyłki towarów do urzędu celnego granicznego i zwrotne informowanie urzędu celnego wywozu o wyprowadzeniu towarów z obszaru celnego Unii. Elektroniczne potwierdzenie wyprowadzenia towarów przesyłane z urzędu wywozu do zgłaszającego zastępuje kartę 3 SAD. W systemie tym dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium Unii jest komunikat IE-599 podpisany przez system ECS przy użyciu klucza do bezpiecznej transmisji danych. Komunikat IE-599 zawiera dane zgłoszenia z momentu zwolnienia zgłoszenia do procedury wywozu oraz informacje o potwierdzeniu wywozu lub zatrzymaniu towaru na granicy. Komunikat IE-599 jest wysyłany do zgłaszającego przez urząd celny wywozu.

W sytuacji natomiast braku możliwości udokumentowania faktu wywozu towaru poza obszar celny Unii, dopuszczalne jest przedstawienie dowodów alternatywnych potwierdzających fakt wyprowadzenia danego towaru. Zgodnie z art. 796da ust. 4 RWKC taki dowód może stanowić w szczególności jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich:

a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii;

b) dowód zapłaty, faktura lub potwierdzenie dostawy należycie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii;

c) oświadczenie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorstwo, które wyprowadziło towary poza obszar celny Unii;

d) dokument poświadczony przez organy celne państwa członkowskiego lub kraju spoza obszaru celnego Unii;

e) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na platformy wiertnicze i produkcyjne ropy naftowej i gazu oraz turbiny wiatrowe.

W myśl art. 796e ust. 1 lit. b) RWKC urząd celny wywozu potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu jeżeli, w przypadkach określonych w art. 796da ust. 2, nie otrzymał w ciągu 10 dni komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu celnego wyprowadzenia, ale jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796 da ust. 4 są dostateczne.

W ramach ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie budziło sporu, że skarżący dokonał w formie elektronicznej zgłoszenia celnego do procedury wywozu w Urzędzie Celnym w Opolu. Zgłoszeniem objęty został towar wskazany na fakturze eksportowej VAT nr [...] i nr [...] w postaci części do samochodów ciężarowych o łącznej wartości 11.310,04 euro. Zgłoszenie to zostało zarejestrowane w systemie ECS pod numerem [...]. W pkt 18 "Znaki środka transportu przy wyjściu" wskazano "KURIER", zaś deklarowanym przez skarżącego odbiorcą był podmiot "B", ul. [...],[...]. Jako nadawcę/eksportera wskazano: A, ul. [...][...] i ten sam podmiot, a zatem skarżący, został w tym dokumencie określony jako "zgłaszający" (pkt 14). Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 161 ust. 5 WKC zgłoszenie do wywozu musi zostać złożone w urzędzie celnym właściwym dla dozoru miejsca, gdzie osoba dokonująca wywozu ma swoją siedzibę lub gdzie towary zostały zapakowane do transportu wywozowego. Dla celów omawianego art. 161 ust. 5 WKC, przepisy art. 788 ust. 1 i 2 RWKC wprowadzają pojęcie "eksporter" wskazując, że należy przez nie rozumieć osobę, na rzecz której dokonywane jest zgłoszenie i która w chwili jego przyjęcia jest właścicielem towarów lub posiada podobne prawo dysponowania nimi. Natomiast, w przypadku gdy własność lub podobne prawo do dysponowania towarami, na podstawie umowy posiada (w chwili wywozu) osoba mająca swoją siedzibę poza Wspólnotą, to za eksportera uważana jest strona umowy mająca swoją siedzibę we Wspólnocie. W świetle powołanych przepisów skarżący jako eksporter dokonał w formie elektronicznej zgłoszenia celnego do procedury wywozu.

Także jako urząd celny wyprowadzenia wskazany został Oddział Celny w [...], znajdujący się we właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. Ostatecznym krajem przeznaczenia była Federacja Rosyjska.

Nie budzą również wątpliwości Sądu ustalenia, że urząd celny wywozu (OC Opole) otrzymał od faktycznego urzędu celnego wyprowadzenia (Oddział Celny w [...] - Urząd Celny w [...]) komunikat IE 599 potwierdzający wyprowadzenie przedmiotowego towaru poza obszar celny Wspólnoty.

Spór sprowadza się przede wszystkim do rozstrzygnięcia czy organy celne prawidłowo stwierdziły, że wygenerowanie takiego komunikatu nie jest wystarczające do uznania, że rzeczywiście nastąpił wywóz towaru poza obszar Wspólnoty w sytuacji, gdy nie przeprowadzono rewizji celnej odprawianego towaru, a z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynikało w ocenie organów, że towar objęty przedmiotowym zgłoszenie celnym nie opuścił obszaru celnego Wspólnoty.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, komunikat IE 599, wskazujący, że towar objęty zgłoszeniem celnym opuścił obszar celny Wspólnoty, nie może mieć przesądzającego znaczenia dla stwierdzenia wywozu towaru w sytuacji, gdy istnieją wiarygodne dowody potwierdzające, że do takiego wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty nie doszło.

W ocenie Sądu organy celne mają prawo ocenić, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 O.p., czy wygenerowany komunikat IE 599 w konfrontacji z innymi dowodowymi zebranymi w sprawie jest dowodem wiarygodnym, czy też należy mu odmówić mocy dowodowej i wezwać zgłaszającego do przedstawienia alternatywnych dowodów potwierdzających fakt wyprowadzenia danego towaru, o których mowa w art. 796 da ust. 4 RWKC.

W rozpatrywanej sprawie Sąd podziela stanowisko organów celnych, że komunikat IE 599 nie potwierdzał wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty.

Świadczy o tym materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, w szczególności odpowiedź władz celnych Republiki Ukraińskiej (pismo Departamentu do Walki z Przemytem i Naruszeniami Przepisów Celnych), z którego bezsprzecznie wynika, że w pojeździe o nr rejestracyjnym [...], na którym miał znajdować się towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym takiego towaru nie było, a ukraińskie organy celne po dokonaniu rewizji celnej stwierdziły, że w pojeździe tym znajdowały się wyłącznie bloczki ścienne (a nie części samochodowe objęte zgłoszeniem celnym) z betonu porowatego na 8 paletach, owinięte folią polietylenową. Innych towarów w pojeździe o numerach rejestracyjnych [...] władze celne Republiki Ukrainy nie stwierdziły.

Podkreślenia wymaga, że pojazd ten wjechał w ukraińską strefę kontroli, gdzie został poddany rewizji ukraińskich władz celnych bezpośrednio po zakończeniu kontroli po stronie polskiej. Organy celne Ukrainy wykluczyły przy tym, by mogło dojść do przeładunku już po stronie ukraińskiej. Zauważyć także należy, że po stronie polskiej wygenerowano wprawdzie komunikat IE 599, jednak bez przeprowadzenia rewizji celnej towaru. Nie bez znaczenia pozostają także włączone do materiału dowodowego: pismo Naczelnika Urzędu Celnego w [...] wraz z załącznikami: ustaleniami i analizą Referatu Kontroli Wewnętrznej Urzędu Celnego w [...] dotyczące podejrzeń potwierdzenia fikcyjnego wywozu towarów poprzez przejście graniczne w [...], w tym objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Wynikające z nich, jak określono: "łatwe do stwierdzenia nieprawidłowości" dotyczące m.in. braku na pojeździe, na którym miał znajdować się również towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym, ponad 16 ton ładunku, niedokonanie przez funkcjonariuszy wpisu o stwierdzonych nieprawidłowościach do systemu TCS, niezauważenie przez nich, że doszło do zerwania zamknięć - w zestawieniu z faktem odstąpienia od oczywistej rewizji w trakcie odprawy - pozwoliły kontrolującym na postawienie tezy, że faktycznym i jedynym towarem wywożonym z Polski na pojeździe o numerach rejestracyjnych [...] w dniu 25.09.2010 r. było 320 sztuk pustaków o masie 10.240 kg.

W świetle przedstawionych wyżej dowodów i wynikających z nich okoliczności trafnie stwierdził Dyrektor Izby Celnej, że należało odmówić wiarygodności dowodowi w postaci komunikatu IE 599, wskazującego na wyprowadzenie przedmiotowego towaru poza obszar celny Wspólnoty, a dać wiarę dowodom przedłożonym organom przez ukraińskie władze celne.

W tej sytuacji rzeczą strony skarżącej w niniejszej sprawie było wykazanie, że towar, który został objęty zgłoszeniem celnym wywozowym, został wyprowadzony poza obszar celny Unii, bądź to za pomocą dokumentów wskazanych w ust. 4 art. 796da RWKC, bądź za pomocą innych dowodów, potwierdzających w sposób jednoznaczny dokonanie wywozu. Na temat wymogów dotyczących dokumentowania wywozu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2013 r. sygn. I GSK 1068/12, wskazując, że "dokumenty, o których mowa w art. 796da RWKC powinny w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzać, że objęty konkretnym zgłoszeniem celnym wywozowym towar, w tym samym stanie opuścił obszar celny Unii. Zatem z dokumentów tych winno wynikać, że towar zgłoszony do procedury wywozu to ten sam towar i w takiej samej ilości, który następnie opuścił obszar celny Wspólnoty. Rzeczą strony jest wykazanie tych okoliczności. Może ona wykazać fakt wywozu towaru, przedstawiając jeden z dokumentów, o których mowa w przepisie art. 796da RWKC, może też przedstawić zupełnie inny dokument nie wymieniony w tym przepisie. Istotne jest, by pozwalał on na identyfikację zgłoszonego do procedury wywozu towaru i potwierdzał wystąpienie tego samego towaru poza granicami Wspólnoty. Dokument ten powinien być wiarygodny, mieć postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność kopii." Pogląd wyrażony w tym wyroku Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela i uznaje za własny.

W tym kontekście tut. Sąd za prawidłową uznaje ocenę organów celnych, że skarżący nie wykazał w wiarygodny sposób, by eksportowany towar opuścił obszar celny Unii. Wbrew zarzutom skargi, przedstawione przez stronę dowody w postaci faktur eksportowych VAT nr [...] i nr [...] nie stanowiły jednoznacznego dowodu potwierdzającego fakt wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty. Przedłożone dowody potwierdzają jedynie przeprowadzenie transakcji pomiędzy stroną a podmiotem z mającym siedzibę w [...] w [...]. Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. I SA/Rz 1006/13 wskazano, że faktura VAT stanowi jedynie dowód na dokonanie sprzedaży. Sam fakt, że druga strony umowy wskazała w fakturze miejsce siedziby znajdujące się poza obszarem Unii nie może w braku innych dowodów przesądzać, że towar został wyprowadzony z jej obszaru.

Z kolei przedstawione na dowód otrzymania zapłaty za towar – wydruk z wyciągu bankowego świadczy o wpływie na rachunek skarżącego kwoty 20.000 euro. Również nie jest to dowód na potwierdzenie wywozu towaru poza granice Wspólnoty, tym bardziej, że uwidocznionej na wyciągu bankowym wpłaty nie można powiązać z rozliczeniem za towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym, gdzie wartość tego towaru z dwóch faktur eksportowych wynosi 11.240 euro. Dodać należy, że sama zapłata za towar jest dowodem wykonania pewnej transakcji handlowej i nie jest równoznaczna z wyprowadzeniem tego towaru poza obszar celny Unii Europejskiej. Z powyższych względów dowody te nie mogą być uznane na korzyść strony skarżącej. Także dokument zgłoszenia celnego nr [...] nie dokumentuje wywozu towaru. Prawidłowe w tej mierze jest stanowisko organu odwoławczego, że potwierdza on dokonanie zgłoszenia w urzędzie celnym wyjścia (Urząd Celny w Opolu), wskazuje na rodzaj i ilość towaru, który ma być przedmiotem wywozu, nie stanowi jednak dowodu na faktyczny wywóz towaru poza granice Wspólnoty. Pomimo stosownego wezwania organu celnego nie zostały przedłożone przez stronę żadne inne dowody, które potwierdzałyby okoliczność wywozu towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym poza obszar celny Wspólnoty.

Nadmienić należy, że z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że zgłoszenie celne nr [...] towaru na pojeździe o numerach rejestracyjnych [...] przedstawione zostało na przejściu drogowym w [...] przez obywatela Ukrainy V. V.. Strona nie wyjaśniła, dlaczego urzędem wywozu nie był deklarowany pierwotnie urząd wywozu w [...], nie wyjaśniono też zmiany środka transportu i osoby przedstawiającej powyższe zgłoszenie celne. Nie był nim wskazywany przez stronę pracownik firmy B – R. M..

Jak już wskazano powyżej, rzeczą strony skarżącej w niniejszej sprawie było wykazanie, że towar, który został objęty zgłoszeniem celnym wywozowym, został wyprowadzony poza obszar celny Wspólnoty. Ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał na skarżącym. Przy czym wskazać należy, że z treści art. 796da ust. 4 RWKC wynika, że dla wykazania faktu wywozu towaru wystarczy przedstawienie jednego z dokumentów, o których mowa w tym przepisie. Strona może także przedłożyć zupełnie inny, niewymieniony w tym przepisie, dokument. Istotne jest jedynie to, by dokument, na który powołuje się strona, był wiarygodny, a więc by miał postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii. Dokument taki musi również pozwalać na identyfikację wywiezionego towaru w taki sposób, by można było bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że dotyczy tego samego towaru, który został zgłoszony do procedury wywozu. Ocena mocy dowodowej i wiarygodności danego dokumentu należy natomiast do organu celnego, który potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu, jeżeli jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796 da ust. 4 RWKC są dostateczne (art. 796 e ust. 1 lit. b RWKC).

Dokonując zatem oceny przedstawionych przez skarżącego dowodów wskazać należy, że wszystkie te dowody wskazywały na to, że prawdopodobnie dokonał skarżący sprzedaży towaru (części do samochodów), ale żaden z tych dowodów nie wskazywał w sposób dostateczny, że towar został wyprowadzony z obszaru Wspólnoty. Przedstawione przez stronę dokumenty (faktura sprzedaży, potwierdzenie wykonanej operacji, zgłoszenie celne) nie są dowodami, które jednoznacznie pozwoliłyby stwierdzić, że wywóz taki miał miejsce, a zgodnie z art. 199 ust. 1 RWKC przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów procedurą obciąża zgłaszającego.

W ocenie Sądu nie znajdują uzasadnienia podniesione w skardze zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania. Oczywiście chybione okazały się zarzuty naruszenia art. 7 K.p.a., albowiem nie miał on zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Organy celne prowadząc postępowanie celne stosują bowiem odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o czym stanowi art. 73 ustawy Prawo celne, zgodnie z którym "do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego". Tak też czyniły organy w rozpoznawanej sprawie i w rezultacie zaskarżona decyzja nie mogła naruszać podniesionych w skardze przepisów K.p.a.

Wskazać zatem należy, iż zgodnie z przepisami zawartymi w dziale IV Ordynacji podatkowej organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe są zobowiązane w myśl art. 187 § 1 O.p. w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ jako dowód może dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1).

W kontekście tych regulacji Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi stan faktyczny sprawy został ustalony jednoznacznie i sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Analiza akt pozwala na stwierdzenie, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zmierzający do wyjaśnienia wszystkich kwestii spornych. W rozpoznawanej sprawie organy celne - zdaniem Sądu - dokonały prawidłowej i wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów. Ocena ta została przeprowadzona w zgodzie z art. 191 O.p. i nie przekraczała granic wyznaczonych tym przepisem. Organy celne według swojej wiedzy, doświadczenia oraz mającego cechy pełnej logiki przekonania oceniły wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, rozpatrzyły przy tym poszczególne dowody nie tylko każdy z osobna, ale także we wzajemnej łączności.

Z przedstawionych powyżej powodów Sąd nie podzielił zarzutów naruszenia zasad postępowania, co miało się przejawiać w braku wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięciu dowodów, które według skarżącego miały potwierdzać wywóz towarów poza granice Wspólnoty. Jak już powyżej wskazano, wobec podważenia wiarygodności urzędowego potwierdzenia wywozu (komunikatu IE 599), ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał na stronie, podczas gdy ocena przedstawionych przez niego dowodów należała do organów celnych. Zdaniem Sądu ocena przeprowadzona w tym zakresie przez organy mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p., natomiast wywody skargi stanowią jedynie polemikę z tak dokonaną oceną.

Organ w zaskarżonej decyzji dokonał wykładni przepisów WKC i RWKC mających zastosowanie w sprawie, a następnie dokonał ich subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, z oceną tą należy się zgodzić, bowiem przestawione w rozpoznawanej sprawie dokumenty nie potwierdzają w sposób jednoznaczny, że ten sam towar i w tej samej ilości, który był objęty określonym zgłoszeniem celnym wywozowym, został wyprowadzony poza obszar celny Wspólnoty.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, iż urząd celny wyjścia był uprawniony na podstawie art. 796e ust. 2 i ust. 3 RWKC do uznania, że towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym nie opuścił obszaru celnego Unii.

Reasumując, Sąd dokonując oceny całokształtu okoliczności stanu faktycznego sprawy niniejszej doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, ponieważ skarżący domagając się potwierdzenia wywozu określonego towaru poza obszar celny Unii nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających dokonanie takiego wyprowadzenia. Zdaniem Sądu brak było również podstaw do postawienia organom zarzutu naruszenia przepisów procesowych według art. 145 § 1 p.p.s.a.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił.