Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 539/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: art. 19 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 79 poz 854
law: Ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus (spr.) NSA Paweł Miładowski Protokolant st.sekr. sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Zarządu Głównego Związku Nauczycielstwa Polskiego na uchwałę Rady Gminy J. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie likwidacji przedszkola, o d d a l a s k a r g ę /-/ E.Kręcichwost-Durchowska /-/ E.Makosz-Frymus /-/ P.Miładowski


UZASADNIENIE

W dniu (...) Rada Gminy J. (dalej - Rada) podjęła uchwałę nr (...) w sprawie likwidacji Publicznego Przedszkola w J., którego likwidację przewidziano na (...) (dalej - uchwała).

Pismem z dnia (...) Zarząd Główny Związku Nauczycielstwa Polskiego (dalej - Zarząd ZNP), na podstawie art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142 poz.1591 ze zm.), wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa przez uchylenie uchwały ze względu na niewypełnienie procedury określonej w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. 2004.256.2572 ze zm., dalej - ustawa o systemie oświaty) w sposób gwarantujący zapewnienie nauki w innej placówce publicznej tego samego typu.

Wobec braku reakcji na powyższe wezwanie ze strony Rady Gminy J. Zarząd ZNP, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142 poz.1591 ze zm. oraz art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 nr 153 poz. 1270 ze zm.), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę z dnia (...) wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano, że sprawa likwidacji Publicznego Przedszkola w J. była przedmiotem postępowania nadzorczego Wojewody w związku z podjęciem przez Radę Gminy J. uchwały z (...) Nr (...) i powstałym wówczas zarzutem naruszenia przez organ samorządu terytorialnego treści art. 19 ust.2 ustawy o związkach zawodowych. Uchwała ta z tego względu została wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Następnie Rada Gminy J. podjęła uchwałę z dnia (...) Nr (...), która z dniem (...) likwiduje Publiczne Przedszkole w J.. Powołując się na orzecznictwo sądowe podniesiono, że w sytuacji podjęcia po raz drugi uchwały o likwidacji, wobec uchylenia poprzedniej uchwały przez sąd, organ prowadzący obowiązany jest spełnić wszystkie przesłanki z art. 59 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Na podstawie tego przepisu placówka publiczna może być zlikwidowana przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej placówce publicznej tego samego typu. Organ

prowadzący jest obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców uczniów (w przypadku szkoły dla dorosłych - uczniów), właściwego kuratora oświaty oraz organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do prowadzenia szkół danego typu. Podkreślono, że od daty podjęcia uchwały o likwidacji placówki, której nieważność następnie stwierdzono, do czasu podjęcia nowej uchwały upływa znaczny czas, w którym mogą powstać zmiany dotyczące stanu faktycznego związanego z likwidacją. Ani zaś art. 59, ani inne przepisy ustawy o systemie oświaty nie zwalniają organu prowadzącego z dopełnienia warunków określonych ustawą w przypadku likwidacji, a niezachowanie tych warunków prowadzi do obejścia prawa.

Ponadto zarzucono, iż z treści uchwały wynika fakt wyzbycia się przez organ prowadzący placówkę oświatową zadania własnego, ustalonego treścią aktu rangi ustawowej. Przywołując art. 5 ust. 3 i 5 ustawy o systemie oświaty oraz art. 58 ust. 3 tej ustawy wraz z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz.U. z 2004 nr 46 poz.438) i jego §2, § 4 ust. 1 pkt 5 wskazano, iż prowadzenie szkół publicznych przez inne podmioty niż jednostki samorządu terytorialnego ma charakter subsydiarny, uzupełniający sieć szkół publicznych prowadzonych przez samorząd terytorialny. Wolą ustawodawcy jest zatem to, aby jednostki samorządu terytorialnego zakładały i prowadziły placówki publicznej oświaty, gdyż jest to ich zadaniem własnym. Przekazywanie wykonywania zadań własnych innym podmiotom narusza art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym. Zdaniem skarżącego to, że możliwe jest w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o systemie oświaty zakładanie i prowadzenie szkół przez różne podmioty, nie oznacza, że gmina może wyzbyć się zadania własnego i powierzyć to zadanie do realizacji innej jednostce - np. stowarzyszeniu - tak jak to ma miejsce w sprawie.

Nadto zarzucono, że zapewnienie nauki w placówce prowadzonej przez stowarzyszenie nie spełnia wymogu określonego w art.59 ust.1 ustawy o systemie oświaty, tj. zapewnienia nauki uczniom w innej placówce publicznej tego samego typu, a to z tego względu, że status placówek publicznych prowadzonych przez inne osoby prawne różni się w sposób istotny od statusu placówek publicznych prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego, min. łatwiej jest je zlikwidować. To zaś zagraża nie tylko ciągłości funkcjonowania poszczególnych placówek, ale całej sieci edukacyjnej.

Kolejnym z zarzutów, było podjęcie decyzji o likwidacji szkoły publicznej wyłącznie z uwagi na czynniki ekonomiczne.

W uzasadnieniu wskazano także na interes prawny ZNP, który zdaniem skarżącej polega na reprezentowaniu nauczycieli-członków Związku zatrudnionych w Publicznym Przedszkolu w J. i ochronie ich statusu prawnego. Interes prawny wynika zatem z art.1 ust.1 ustawy z dnia 23 maja 1991r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2001 r. nr 79 poz.854 ze zm.) oraz ze Statutu ZNP.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy J. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu Rada wskazała, iż w dniu (...) Rada Gminy J. podjęła uchwałę Nr (..) o zamiarze likwidacji Publicznego Przedszkola w J., prowadzonego przez Gminę J.. Zgodnie z art.59 ustawy o systemie oświaty o zamiarze likwidacji zostali powiadomieni, na zebraniu zwołanym pisemnie, rodzice uczniów uczęszczających do przedszkola oraz Wielkopolski Kurator Oświaty. Postanowieniem z dnia (...) Wielkopolski Kurator Oświaty zaopiniował pozytywnie zamiar likwidacji Przedszkola. Wobec powyższego w dniu (...) Rada Gminy J. podjęła uchwałę nr (...) o likwidacji w/w przedszkola. Uchwałą tą zapewniono możliwość uczęszczania uczniów likwidowanego przedszkola do innego przedszkola publicznego w J., co do założenia którego wyraziło wolę Stowarzyszenie Rozwoju Wsi S. "Szkoła dzieciom". Przedszkole to po uzyskaniu pozytywnej opinii Kuratora jest założone i od dnia (...) prowadzi działalność w siedzibie zlikwidowanego przedszkola i na bazie jego majątku.

Wskazano, że uchwała z dnia (...) o likwidacji nie była przedmiotem konsultacji ze skarżącym związkiem zawodowym, jak również innymi organizacjami związkowymi, reprezentatywnymi w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do spraw społeczno - gospodarczych w trybie art. 19 ustawy o związkach zawodowych. W ocenie Organu uchwała o likwidacji jest bowiem aktem indywidualnym a nie generalnym. Wojewoda Wielkopolski nie stwierdził nieważności uchwały, jak również nie była ona przedmiotem skargi do Sądu Administracyjnego. Rada podkreśliła, iż wychodząc naprzeciw postulatom Związku Nauczycielstwa Polskiego, zawartym w piśmie z dnia (...) skierowanym do Wojewody Wielkopolskiego dotyczącego obowiązku konsultacji ze związkami zawodowymi likwidacji przedszkola, mimo niepodzielania przez Organ tego poglądu, postanowiono zasięgnąć opinii Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych i Międzyzakładowej Komisji Pracowników Oświaty i Wychowania NSZZ Solidarność, a także ZNP Zarząd Oddziału w J. Spośród tych organizacji związkowych tylko ZNP Zarząd Oddziału w J. wyraził opinię negatywną.

Po uzyskaniu w/w opinii, uchwałą z dnia (...) Nr (...) Rada Gminy uchyliła uchwałę z dnia (...) podejmując kolejną Nr(...), której dotyczy skarga, o tej samej treści co uchwała uchylona.

Odnosząc się do zarzutu skargi - naruszenia art.59 ustawy o systemie oświaty Organ stwierdził, że jest on nietrafny. Zdaniem organu uchwała zaskarżona nie wymagała przeprowadzenia na nowo całej procedury wynikającej z art.59 ustawy o systemie oświaty, a przytoczone przez skarżącego wyroki sądowe dotyczą innego stanu faktycznego tj. sytuacji gdy stwierdzenie nieważności uchwał przez sąd wywołało skutek ex tunc. Natomiast uchylenie przez Radę Gminy w dniu (...) uchwały z dnia (...) wywarło skutek ex nunc, co czyniło zbędnym powtarzanie całej procedury, wymaganej przepisem art.59 ustawy o systemie oświaty, w stosunku do zaskarżonej uchwały.

Ponadto w ocenie Organu Związek Nauczycielstwa Polskiego nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały i dlatego nie jest uprawniony do wniesienia skargi.

Za bezpodstawne uznał organ również twierdzenia, że Gmina wskutek likwidacji wyzbyła się zadań własnych. Gmina bowiem nadal prowadzi przedszkola. W miejsce zlikwidowanego powstało inne publiczne przedszkole, zaś o likwidacji nie decydowały względy ekonomiczne, skoro Gmina jest zobowiązana do dotowania nowo założonego publicznego przedszkola.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 02/153/1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego

w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm., dalej - ppsa)). Jak wynika z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 i 6 ppsa kontrola Sądu administracyjnego obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 ppsa Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, stwierdza ich nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń, np. brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, czy też naruszenia procedury jej uchwalania.

Przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie w trybie art. 101 usg jest uchwała Rady Gminy w J. z dnia (...) Nr (...) w sprawie likwidacji Przedszkola w J. Skarga została złożona przez Zarząd Główny Związku Nauczycielstwa Polskiego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że warunkiem wniesienia skargi z art. 101 ust. 1 usg jest posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, które zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej.

Oceniając wyżej przytoczone argumenty skargi należy uznać, że obrazują one przede wszystkim interes faktyczny Strony skarżącej, a nie Jej interes prawny, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 usg. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2003 r., II SA 2637/02 (LEX nr 80699) "interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 usg, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej".

Co istotne w niniejszej sprawie, "przepis art. 101 usg nie daje podstaw do skargi osobie, która chciałaby skarżyć uchwałę rady gminy, nie opierając się na prawach własnych, osobistych, a opierając się na interesie ogółu, czyli tzw. interesie publicznym" (por.: wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1999 r., IV SA 872/99, LEX nr 48223). "Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 usg musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia albo jako indywidualnego podmiotu, albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej" (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114).

Biorąc pod uwagę powyższe poglądy prawne, na gruncie rozpatrywanej sprawy Sąd nie doszukał się związku pomiędzy zarzucanymi Radzie Gminy J. naruszeniami prawa a interesem prawnym Strony skarżącej. Tym samym, zdaniem Sądu nie sposób mówić o posiadaniu interesu prawnego w niniejszej sprawie przez Stronę skarżącą.

Jako nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut Strony skarżącej dotyczący rzekomego wyzbywania się przez Radę Gminy w J. ustawowego obowiązku prowadzenia przedszkola. Sąd stoi na stanowisku, że skoro przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm.) przewidują (konkretnie w art. 59 ust. 1) możliwość likwidacji szkoły publicznej to realizowanie dyspozycji tego powszechnie obowiązującego przepisu prawa nie może być traktowane jako naruszanie prawa. Sąd ma na uwadze, że z różnych względów likwidacja przedszkola przez niektórych może być postrzegana jako nieodpowiednie działanie organów samorządu terytorialnego, to jednak subiektywne odczucia określonej grupy osób nie może stanowić przeszkody w działaniu organów samorządu terytorialnego zgodnie z literą prawą, jak to miało miejsce w przypadku rozpatrywanej uchwały Rady Gminy J.

Jako zarzuty natury pozaprawnej - wręcz populistycznej należy uznać twierdzenia Strony skarżącej, że likwidacja placówki oświatowej w drodze przejęcia jej do prowadzenia przez inne niż organy samorządu terytorialnego podmioty zagraża ciągłości funkcjonowania całej sieci edukacyjnej, a poza tym, że postawą szczególnie społecznie demoralizującą jest sytuacja, kiedy nawet organy władzy publicznej nie chcą przestrzegać prawa regulującego ich funkcjonowanie, łamiąc zasadę określoną w art. 7 Konstytucji zobowiązującą organy władzy publicznej do działania na podstawie i w granicach prawa. Zdaniem Sądu, te zarzuty nie mają żadnego uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym rozpatrywanej sprawy. Twierdzenie, że likwidacja placówki oświatowej w drodze przejęcia jej do prowadzenia przez inne niż organy samorządu terytorialnego podmioty zagraża ciągłości funkcjonowania całej sieci edukacyjnej jest twierdzeniem czysto demagogicznym, niemającym żadnego oparcia w rzeczywistości. Zapewniono bowiem uczniom likwidowanego przedszkola możliwość uczęszczania do innego przedszkola publicznego w J., co do założenia którego wyraziło wolę Stowarzyszenie Rozwoju Wsi S. "Szkoła dzieciom". Przedszkole to po uzyskaniu pozytywnej opinii Kuratora jest założone i od dnia (...) prowadzi działalność w siedzibie zlikwidowanego przedszkola i na bazie jego majątku. Jest to przedszkole publiczne i dotowane jest ze środków Gminy.

Sąd nie dostrzegł także zarzucanego przez Stronę skarżącą łamania zasady określonej w art. 7 Konstytucji zobowiązującą organy władzy publicznej do działania na podstawie i w granicach prawa.

Ubocznie Sąd uznał za stosowne odnieść się również do kwestii zarzucanego naruszenia art. 19 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych.

Otóż skarżący twierdził, iż "sprawa likwidacji Publicznego Przedszkola w J. była przedmiotem postępowania nadzorczego wojewody w związku z podjęciem przez Radę Gminy J. uchwały z (...) Nr (...) i powstałym wówczas zarzutem naruszenia przez organ samorządu terytorialnego treści art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U.01.79.854 j.t. - ze zm., dalej - ustawy o związkach zawodowych). Skarżący twierdzi również, iż uchwała ta z tego względu została wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.

W rzeczywistości jednak rzeczona uchwała nie była przedmiotem postępowania nadzorczego, a uchylona została przez samą Radę uchwałą z dnia (...) Nr (...), której dotyczy skarga, zawierającą taką samą treść, co uchwała uchylona. Wojewoda Wielkopolski nie stwierdził nieważności uchwały, jak również nie była ona przedmiotem skargi do Sądu Administracyjnego.

Jeśli zaś chodzi o regulację art. 19 ust. ustawy o związkach zawodowych i wynikające zeń obowiązki poddawania założeń i projektów aktów prawnych opiniowaniu przez związki zawodowe, jak wskazuje sama Rada - uchwała z dnia (...) nie była przedmiotem konsultacji ze skarżącym związkiem zawodowym, jak również innymi organizacjami związkowymi, reprezentatywnymi w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego. (Dz.U.01.100.1080 ze zm.) w trybie art. 19 ustawy o związkach zawodowych, w ocenie Organu nie było bowiem takiego obowiązku. Poddanie uchwały opiniowaniu ZNP było jedynie wyjściem na naprzeciw postulatom Związku Nauczycielstwa Polskiego (zawartym w piśmie z dnia (...)), pomimo niepodzielania przez Organ poglądu o konieczności takiego opiniowania. Zasięgnięto opinii Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych i Międzyzakładowej Komisji Pracowników Oświaty i Wychowania NSZZ Solidarność a także ZNP Zarząd Oddziału w J.. Spośród tych organizacji związkowych tylko ZNP Zarząd Oddziału w J. wyraził opinię negatywną.

Rozpatrując wskazane zarzuty zawarte w skardze Sąd uznał, że istota zarzutu naruszenia art. 19 ust. 2 uozz sprowadza się do dokonania poprawnej wykładni użytego w tym przepisie pojęcia aktu prawnego. Z art. 19 ust. 2 uozz wynika, że organy władzy i administracji rządowej oraz organy samorządu terytorialnego kierują założenia albo projekty aktów prawnych w zakresie objętym zadaniami związków zawodowych do odpowiednich władz statutowych związku, określając termin przedstawienia opinii nie krótszy jednak niż 30 dni. Zgodnie z poglądami doktryny "obowiązkowi poddania konsultacji związkowej podlegają projekty i założenia tylko tych aktów prawnych, które stanowią przepisy powszechnie obowiązujące na obszarze gminy (powiatu, województwa), wydawane przez odpowiednie organy na podstawie delegacji ustawowej o szczegółowym charakterze. Spośród trzech grup przepisów gminnych wymienionych w art. 40 usg chodzi tu tylko o tzw. przepisy powszechnie obowiązujące na obszarze gminy, do wydawania których upoważnienie ma charakter szczególny" (por.: G. Ninard, Konsultacje ze związkami zawodowymi w procesie legislacyjnym organów samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny z 1999 r., nr 1-2, s. 99). Z kolei, w wyroku z dnia 7 grudnia 2005 r., II OSK 332/05 (OSS z 2006 r., nr 2, poz. 44) NSA wskazał, że uchwała rady gminy o utworzeniu, likwidacji, przekształceniu zakładu budżetowego jest indywidualnym aktem organizacyjnym, a nie cała działalność uchwałodawcza gminy jest objęta obowiązkiem współdziałania ze związkami zawodowymi w formie opiniowania założeń i projektów aktów prawnych, bowiem obowiązek ten nie obejmuje spraw załatwianych w drodze indywidualnych aktów organizacyjnych". Skoro więc przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez Stronę skarżącą jest likwidacja Przedszkola w J. to, zdaniem Sądu, zaskarżony akt (uchwała) jest indywidualnym aktem organizacyjnym, gdyż dotyczy nie ogółu społeczności gminy, lecz wyraźnie określonej jej części. Tym samym nie jest ona (uchwała) aktem prawnym w rozumieniu przepisu art. 19 ust. 1 uozz, którego projekt winien być skierowany do zaopiniowania, zgodnie z art. 19 ust. 1 uozz, do odpowiednich władz statutowych związku. Ten pogląd Sądu znajduje oparcie w kolejnym orzeczeniu NSA - z dnia 9 grudnia 2005 r., II OSK 333/05 - w którym NSA wskazał wprost, że "pojęcie 'aktu prawnego', użyte w przepisie art. 19. ust. 1 uozz oznacza akt o charakterze generalnym, a nie indywidualnym".

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

/-/ E. Kręcichwost - Durchowska /-/ P. Miładowski /-/ E. Makosz Frymus Za nieobecną z powodu urlopu

s. Kręcichwost

/-/ P. Miładowski