Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 872/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2006 r. sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę W. S.A. z siedzibą w C. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000,- złotych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] września 2005 r., na drodze krajowej nr [...], w C. (km [...], kierunek K.), około godz. 12:22 zatrzymano i przeprowadzono kontrolę pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) 20.500 kg, kierowany przez S.P. W toku kontroli stwierdzono, iż kierowca w/w pojazdem wykonywał w imieniu skarżącej spółki W. S.A. transport drogowy bez ładunku na trasie z M. do C. W protokole kontroli stwierdzono, iż kierowca nie okazał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oraz, że w zatrzymanym pojeździe brak jest zainstalowanego przyrządu kontrolno-pomiarowego (tachografu). Ponadto w protokole stwierdzono, iż kierowca okazał do kontroli tygodniową kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych nr [...], której ważność upłynęła w dniu 25 września 2005 r. o godzinie 13:10. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] września 2005 r., nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy; k-43-45). Ponadto w toku kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę kontrolowanego pojazdu, który zeznał m.in., iż wywrotka [...] (jedna z dwóch posiadanych przez spółkę W.) wykorzystywana jest do przewozu materiałów służących do budowy dróg. Kierowca oświadczył, iż w dniu kontroli na budowie w M. przewoził kontrolowanym pojazdem materiał spod frezarki. Zeznał on, iż w chwili zatrzymania do kontroli jechał bez ładunku na bazę znajdującą się na ul. B. po piasek, który miał zawieźć do K. Potwierdził on, iż w trakcie kontroli nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego, a także, iż okazał w/w kartę opłaty nr [...] oraz, że pojazd nie posiada zainstalowanego tachografu (vide: Protokół przesłuchania świadka z dnia [...] września 2005 r. – k. 47 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] października 2005 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez organ I instancji o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o przysługującym jej prawie do złożenia wyjaśnień przed wydaniem decyzji.

W piśmie z dnia [...] października 2005 r. strona skarżąca, ustosunkowując się do protokołu kontroli z dnia [...] września 2005 r., wyjaśniła, iż w dniu kontroli zatrzymany samochód ciężarowy nie wykonywał transportu drogowego, ani też przewozu na potrzeby własne, albowiem jak stwierdzono w protokole samochód ten nie przewoził ładunku. Skarżąca poinformowała, iż pojazd ten został jedynie skierowany do bazy w C. celem wykonania naprawy, ponieważ zostały stwierdzone wycieki oleju. Ponadto strona poinformowała, iż spółka W. S.A. nie wykonywała i nie wykonuje transportu drogowego, wobec czego nie musi posiadać stosownej licencji. Skarżąca stwierdziła, iż poddany kontroli pojazd zgodnie z załączonym do pisma zaświadczeniem Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów z dnia [...] października 2005 r. nie wymaga zamontowania tachografu. Strona dodała ponadto, iż prawdą jest, że kierowca nie posiadał ważnej karty opłaty drogowej. Spowodowane to było – zdaniem strony – faktem, iż zatrzymany do kontroli samochód został jedynie skierowany do bazy w C. celem wykonania naprawy, natomiast kierowca lekkomyślnie nie wykupił stosownej karty opłaty, myśląc, iż w takim przypadku nie jest ona potrzebna.

Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz 4 pkt 4 i art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) w zw. z Lp. 1.1.7. Załącznika do cyt. ustawy, a także na podstawie art. 3 ust. 1-2 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370) w zw. z art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. WE nr L 370) w zw. z Lp. 1.11.7 w/w Załącznika do ustawy, a ponadto na podstawie art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) w zw. z Lp. 1.4.1. Załącznika do cyt. ustawy – nałożył na skarżącą spółkę W. S.A. karę pieniężną w łącznej wysokości 8.000,- złotych, w tym karę 2.000,- złotych z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, 3.000,- zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez zainstalowanego w pojeździe przyrządu kontrolnego (tachografu), a także karę w wysokości 3.000,- zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, powołując się na ustalenia kontroli oraz wyjaśnienia strony skarżącej, iż kontrolowany przejazd spełnia wszelkie przesłanki przewozu drogowego na potrzeby własne skarżącej spółki bez względu na to, czy jest on realizowany w celu naprawy, czy też pod załadunek. Zdaniem organu skarżąca w trakcie kontroli nie udokumentowała faktu posiadania zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne lub uprawnień do wykonywania transportu drogowego. Ponadto organ stwierdził, iż kontrolowany pojazd nie korzysta ze zwolnienia określonego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85, a więc winien mieć w chwili kontroli zainstalowany przyrząd kontrolno-pomiarowy, zaś jego brak spowodował to, iż kontrola czasu prowadzenia pojazdu, przerw w prowadzeniu pojazdu oraz okresów odpoczynku kierowcy nie była możliwa. Jednocześnie organ podniósł, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że kierowca okazał do kontroli kartę opłaty, której ważność upłynęła w dniu 25 września 2005 r., a więc przed datą kontroli.

Skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, w piśmie z dnia [...] stycznia 2006 r. odwołała się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Strona zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., a także przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w konsekwencji jego błędną ocenę. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. w uzasadnieniu strona skarżąca stwierdziła, iż zatrzymany do kontroli pojazd marki marki [...] o nr rej. [...] nie wykonywał transportu drogowego, ani też przewozu na potrzeby własne, a jedynie skierowany został do bazy spółki W. S.A. w C., celem dokonania stosownych napraw. W tej sytuacji – zdaniem skarżącej spółki – nie było wymogu, aby samochód ten posiadał stosowne zaświadczenie, o którym mowa w art. 33 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie strony skarżącej organ naruszył również regulacje wspólnotowe, gdyż kontrolowany pojazd podlega wyłączeniu, o którym mowa w art. 4 pkt 12 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85, a więc nie musi być wyposażony w tachograf. Potwierdza to ponadto otrzymane zaświadczenie wydane przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów z dnia [...] października 2005 r., zgodnie z którym w/w pojazd nie wymaga zamontowania tachografu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego oraz na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] września 2005 r. kontroli pojazdu kierowanego przez S.P. - stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że wykonywany był przejazd na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia i bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz że w pojeździe należącym do skarżącej spółki akcyjnej nie było zainstalowanego tachografu. W ocenie organu w świetle przepisu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wykonywany w dniu [...] września 2005 r. przewóz był przewozem na potrzeby własne mimo, że pojazd nie był załadowany. Ustosunkowując się do argumentów podnoszonych w odwołaniu Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż zgodnie z przepisami obowiązującymi od dnia 1 maja 2004 r. każdy pojazd wykorzystywany do przewozów drogowych i zarejestrowany w Państwie Członkowskim, w tym w Polsce, musi być wyposażony w przyrząd kontrolny. Zdaniem organu odwoławczego przyjąć należy, iż kontrolowany pojazd nie podlegał wyłączeniom w zakresie obowiązku instalacji tachografu, a więc od 1 maja 2004 r. musiał być wyposażony w ten przyrząd kontrolny.

W dniu [...] marca 2006 r. skarżąca spółka W. S.A., reprezentowana przez radcę prawnego – działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 4 pkt 12 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., a także przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a. – poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w konsekwencji jego błędną ocenę. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Pełnomocnik spółki W. S.A. stwierdził, że kontrolowany pojazd podlegał na podstawie unormowań wspólnotowych wyłączeniu z obowiązku posiadania przyrządu kontrolnego (tachografu). Ustosunkowując się do pozostałych nałożonych kar pieniężnych skarżąca stwierdziła, iż obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej ma tylko przedsiębiorca wykonujący transport drogowy na terytorium RP oraz wykonujący przewóz na potrzeby własne. Podobnie, jeśli chodzi o obowiązek posiadania zaświadczenia, to – zdaniem strony – obowiązek ten ciąży na przedsiębiorcy tylko w przypadku, gdy przewóz wykonywany jest dla własnych potrzeb. Natomiast za czas, w którym pojazd nie jest używany dla przewozu bezpośrednio związanego z działaniem pomocniczym w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, przedsiębiorca nie musi dokonywać opłaty za przejazd po drogach krajowych. W tej sytuacji – zdaniem skarżącej – skierowanie pojazdu do bazy spółki w celu przeprowadzenia niezbędnych napraw, w czasie niewykorzystywania tego pojazdu dla celów firmy, w żaden sposób nie jest związane z podstawową działalnością wykonywaną przez przedsiębiorcę, którą jest w przypadku spółki W. S.A. – budownictwo drogowe. W konsekwencji skarżąca uznała, iż nie była zobowiązana do posiadania stosownego zaświadczenia, ani też opłaty, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki W. S.A. z siedzibą w C. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, jak również przepisów tzw. pochodnego (wtórnego) prawa wspólnotowego, w tym w szczególności art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dziennik Urzędowy WE L 370 z 31.12.1985) i art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dziennik Urzędowy WE L 370 z 31.12.1985).

Decyzje organów obu instancji nie naruszają również unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 8.000,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo uznały, że w dniu [...] września 2005 r. skontrolowanym pojazdem marki [...] o nr rej. [...] należącym do strony skarżącej dokonywano przewozu na potrzeby własne bez posiadania wymaganego przepisami ustawy zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne oraz bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ponadto organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż skontrolowany pojazd ciężarowy, którym dokonywano spornego przewozu - nie posiadał zainstalowanego przyrządu kontrolnego (tachografu).

Z akt postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim z ustaleń dokonanych w toku kontroli wynika, iż w chwili zatrzymania do kontroli kierowca, będący pracownikiem skarżącego przedsiębiorcy – wykonywał przejazd bez ładunku do bazy skarżącej spółki W. S.A., znajdującej się na ul. B. w C. celem załadowania piasku, który to materiał następnie kierowca miał zawieźć do K. Potwierdzają to jednoznaczne w tym zakresie zeznania kierowcy prowadzącego kontrolowany pojazd.

Zdaniem Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw, aby przyjąć, iż w chwili kontroli w/w pojazd był jedynie kierowany do bazy w C. celem wykonania naprawy. Opierając się przede wszystkim na zasadach logiki i doświadczenia życiowego przyjąć należy, iż skoro kierowca kontrolowanego pojazdu jednoznacznie oświadczył w toku kontroli, iż jedzie w celu załadunku piasku, nic nie wspominając przy tym o jakiejkolwiek awarii pojazdu, to późniejsze stanowisko strony skarżącej w tej materii, nie poparte do tego żadnymi dodatkowymi dowodami - nie mogło być uznane przez Sąd za wiarygodne.

Niemniej należy wyraźnie stwierdzić, iż – wbrew twierdzeniom strony - to, czy pojazd skarżącej spółki wykonywał zjazd na bazę celem wykonania dalszych przewozów o charakterze pomocniczym (przewóz piasku), związanych z podstawową działalnością spółki (budownictwo drogowe), czy też wykonywał zjazd do bazy firmy celem dokonania rzekomej naprawy wycieków oleju – nie mogło mieć jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla ostatecznego wyniku niniejszej sprawy.

Należy zauważyć bowiem, iż zgodnie z przepisem art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej

w zakresie usług turystycznych.

Mając na uwadze powyższą ustawową definicję przewozu na potrzeby własne oraz materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie przyjąć trzeba – daniem Sądu - iż pomimo tego, że pojazd skarżącej spółki nie był załadowany, to jednak sporny przewóz wykonywany był przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, jaką w przypadku spółki W. S.A. jest budownictwo drogowe. To stanowi zaś o prawidłowym zakwalifikowaniu powyższego przewozu, jako przewozu, o którym mowa w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Powrót do bazy celem dokonania przeglądu ewentualnych uszkodzeń powstałych w dniu, w którym skarżąca wykonywała przewozy na potrzeby własne firmy nie zwalnia przedsiębiorcy od posiadania nie tylko tachografu i stosownego zezwolenia, ale również prawidłowo uiszczonej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W tej sytuacji, jeśli chodzi o zarzut nieposiadania zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne należy podnieść, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności. W myśl przepisu art. 87 ust. 2 w/w ustawy przedsiębiorca wykonujący przewozy na potrzeby własne odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty, w tym również wypis z zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie przewozu na potrzeby własne.

Z akt postępowania administracyjnego wynika bezspornie, iż w dniu kontroli skarżący przedsiębiorca nie posiadał wymaganego zaświadczenia, co potwierdził w toku postępowania oraz w uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej.

W świetle przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50,- zł do 15.000,- zł. Konsekwencją tego unormowania jest treść L.p. 1.1.7. Załącznika do w/w ustawy, który karą 2.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

Jeśli chodzi o drugie, stwierdzone w toku postępowania kontrolnego - przewinienie polegające na nieuiszczeniu opłaty, należy podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty drogowej następuje poprzez nabycie karty opłaty, którą należy następnie prawidłowo wypełnić. Kwestię uiszczania przedmiotowych opłat szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). § 3 cyt. rozporządzenia stanowi, iż przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, siedmiodniową albo dobową. Zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje przez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Jak stanowi z kolei § 4 ust. 2 rozporządzenia wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty.

Zdaniem Sądu z akt sprawy, w tym w szczególności z protokołu kontroli z dnia [...] września 2005 r. – wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż w chwili kontroli przeprowadzonej przez upoważnionego pracownika [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, iż skarżący wykonywał przewóz na potrzeby własne bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ustalenia poczynione w tym zakresie przez organ zarówno I, jak i II instancji, nie budzą jakichkolwiek zastrzeżeń i wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ustalenia te nie były również podważane przez skarżącego.

W konsekwencji Sąd uznał, iż organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.4.1. Załącznika do tej ustawy, który karą 3.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Ustosunkowując się do kwestii zarzutów związanych z ostatnią z nałożonych na stronę skarżącą kar pieniężnych, należy podnieść, iż w świetle przepisu artykułu 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. obowiązek zainstalowania urządzenia rejestrującego dotyczy tych pojazdów, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w artykule 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85.

Jak stanowi powołany przez skarżącą spółkę przepis art. 4 pkt 12 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozów dokonywanych pojazdami używanymi do niehandlowych przewozów towarów w celach prywatnych.

Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż pojazd, którym strona skarżąca wykonywała sporny przewóz nie należy do kategorii pojazdów wyłączonych z obowiązku zainstalowania tachografu, gdyż nie był on w dniu [...] września 2005 r. używany w celach prywatnych, lecz pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej skarżącej spółki. Pojazd ten nie podlegał również pozostałym wyłączeniom, o których mowa w przepisach rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85.

Organy zasadnie uznały, iż od dnia 1 maja 2004 r., jako daty akcesji Polski do Unii Europejskiej, wszystkie pojazdy określone w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821 muszą mieć zainstalowany tachograf, bez względu na to, czy przy ich użyciu wykonywane są usługi w ramach transportu drogowego, czy też przewóz ma charakter przewozu na potrzeby własne przedsiębiorcy.

W konsekwencji Sąd uznał, iż organy obu instancji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.11.7. pkt 1 Załącznika do tej ustawy, który karą 3.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez zainstalowanego przyrządu kontrolnego (tachografu) w pojeździe.

Zdaniem Sądu należy stwierdzić, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.