Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1508/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska (spr.), sędzia NSA Krystyna Chustecka, asesor WSA Marta Katarzyna Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Karolina Zawadzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z [...] stycznia 2004 r., wydaną na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 13 § 1 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 oraz art. 21 § 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) i art. 5 ust. 1 pkt 4 i 7 lit. c) w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) , po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Wójta Gminy B. z [...] października 2003 r. określającej wysokość należności z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2003 w kwocie [...] zł postanowiło utrzymać w mocy decyzję organu I instancji.

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Wójt Gminy B ustalił, że budynek należący do J. P., położony we wsi T. jest budynkiem letniskowym, a nie budynkiem mieszkalnym służącym zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Budynek zbudowany jest z [...], dwuizbowy, z doprowadzoną wodą i energią, posiada urządzenia grzewcze. Organ powołał się na wyrok NSA z 3 października 2002 r. III S.A. 189/02 w którym sąd stwierdził, że chociaż budynek ze względu na parametry techniczne może spełniać potrzeby mieszkaniowe podatnika, to w sytuacji, gdy jest wykorzystywany sezonowo, nie może korzystać z uprzywilejowanej stawki podatku od nieruchomości jaka jest przewidziana dla budynków służących wyłącznie celom mieszkaniowym. Wójt Gminy podkreślił ponadto, że podatnik posiada mieszkanie w W. Jest tam na stałe zameldowany, korespondencję odbiera również pod tym adresem. Skarżący nie czyni starań o uzyskanie decyzji administracyjnej o zmianie charakteru budynku i sposobu jego użytkowania. Według informacji geodezyjnej działka nr [...] o pow. [...] m 2 stanowi niesklasyfikowany teren zurbanizowany i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W odwołaniu od decyzji Wójta skarżący zakwestionował prawidłowość zakwalifikowania budynku położonego na terenie wsi T. w planie zagospodarowania przestrzennego jak "budynku pozostałego", gdyż zdaniem podatnika stanowi on budynek mieszkalny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z [...] stycznia 2004 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozpoznając odwołanie SKO stwierdziło, że organ podatkowy I instancji dokonał prawidłowego wymiaru podatku. SKO podniosło, że działki letniskowe skarżącego położone są w miejscowości T., której tereny stosownie do zapisów prawa miejscowego mającą charakter wypoczynkowo - letniskowy. Organ II instancji podniósł, że skarżący sam przyznaje, że uzyskał pozwolenie na budowę budynku letniskowego, nie uzyskał zaś decyzji administracyjnej o zmianie użytkowania budynku letniskowego. Podatnik nie wykazał, aby głównym miejscem zamieszkania jego i rodziny nie było mieszkanie w W, nie wskazuje jako miejsca stałego pobytu domu w T., zaś [...] adres służy jedynie jako adres do doręczenia korespondencji. SKO powołało się na ustalenia dokonane przez pracowników Urzędu Gminy B. podczas wizji lokalnej na nieruchomości a także na fakt, iż pracownicy Rejonu Energetycznego w W. obsługujący gm. B., w tym m. T. nie zastali skarżącego podczas odczytywania liczników. W przypadku skarżącego w okresie zarówno roku 2003 jak i roku uprzedniego w żadnym okresie nie udało się inkasentom dokonać odczytu licznika i wystawienia rachunku czy też pozostawienia rachunków u sąsiadów. Skarżący sam dokonał w RE W zgłoszenia stanu licznika we wrześniu 2003 r. za cały rok tj. od września 2002 r. do września 2003 r., a uprzednio analogicznie: zgłoszenie we wrześniu 2002 r. za okres od września 2001 r. do września 2002 r. Organ wnioskował, że kwota opłaty [...] zł za roczne używanie energii elektrycznej jest drastycznie niska jak na zużycie związane z oświetleniem, podgrzewaniem ciepłej wody, używanie sprzętu TV i AGD oraz koszenie trawnika. Tym samym organ przyjął, że obiekt letniskowy nie służył do zaspakajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych. SKO podało informacyjnie, że według informacji uzyskanych z Urzędu Gminy B. działka, będąca własnością podatnika według zapisów opracowań związanych z "nowym" planem zagospodarowania przestrzennego gminy B. będzie mieć przeznaczenie pod budownictwo mieszkaniowe, co może skutkować zmianą posiadanego obiektu z letniskowego na mieszkalny, a tym samym zmianą podstawy opodatkowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł, że uznanie budynku za dom letniskowy jest bezzasadne, bo zarówno wyposażenie jak i sposób zagospodarowania terenu takiego stwierdzenia nie potwierdzają . Zużycie energii i wody potwierdzone rachunkami w pełni zaspakaja potrzeby mieszkaniowe skarżącego za cały rok. Wyjaśnił też, że jest rencistą i mając ograniczone możliwości finansowe nie będzie się starał o uzyskanie decyzji administracyjnej o zmianie użytkowania budynku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 210 §1 pkt 6 oraz art. 210 §4 Ordynacji podatkowej mającym wpływ na wynik sprawy. Zatem skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Artykuł 210 O.p. wymienia elementy, jakie powinna zawierać prawidłowa decyzja podatkowa. Prawidłowa decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne, lecz nie zawiera prawidłowego uzasadnienia prawnego, gdyż nie uwzględnia zmiany stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003 r. Prawidłowe uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych użyte w ustawie określenie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Tak więc od 1 stycznia 2003 r. zmienił się stan prawny, a zatem organy podatkowe orzekające w sprawie podatku od nieruchomości winny mieć na względzie konieczność uwzględniania regulacji prawnych przyjętych w prawie budowlanym. Pojęcie budynku mieszkalnego zostało zdefiniowane w §3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) . Budynek mieszkalny jest to budynek przeznaczony na mieszkania, mający postać : a) budynku wielorodzinnego, zawierającego 2 lub więcej mieszkań; b) budynku jednorodzinnego; c) budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej. Zgodnie zaś z §3 pkt 7 tego rozporządzenia istnieją również budynki rekreacji indywidualnej, czyli budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku rodzinnego.

Przyjąć zatem należy, że pojęcia "budynek mieszkalny" i "budynek rekreacji indywidualnej" nie są pojęciami tożsamymi, zaś organy podatkowe orzekające w sprawie powinny uwzględnić nowy stan prawny i uwzględnić pojęcia zdefiniowane w prawie budowlanym. Zatem nie jest wystarczające odwoływanie się do kryterium zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych. Kryterium to, na które zresztą powołuje się skarżący, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. , straciło już na swoim znaczeniu. W obecnie obowiązującym stanie prawnym konieczne jest sięganie do rozwiązań prawnych przyjętych w prawie budowlanym. Punktem wyjścia dla organów podatkowych będą zatem ustalenia wynikające z pozwolenia na budowę. Jeśli zatem pozwolenie na budowę będzie dotyczyło budynku letniskowego czy też budynku rekreacji indywidualnej, budynek ten podlegać będzie opodatkowaniu według stawki właściwej dla budynków pozostałych.

Wydając zatem ponownie decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno należycie ją uzasadnić, zgodnie z art. 210 §1 pkt 6 i §4 Ordynacji podatkowej i wskazać na prawidłową podstawę prawną obowiązującą od dnia 1 stycznia 2003 r. Należy także wyjaśnić skarżącemu istotę tych zmian. Odnoszenie się w decyzji do kryterium zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych, faktu zameldowania na pobyt stały w miejscowości innej, niż opodatkowana nieruchomość, kwestie zużycia wody, energii elektrycznej oraz inne ustalenia dowodowe nie przesądzają świetle jednoznacznych regulacji art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. o wysokości stawki podatku od budynków mieszkalnych i pozostałych. Tak więc spór zaistniały w sprawie dotyczący opodatkowanie budynku i zaliczenia go do budynków mieszkalnych lub do budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.a) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.e) u.p.o.l. ) musi być rozstrzygnięty na podstawie obowiązujących przepisów z przytoczeniem przepisów prawa zgodnie z art. 210 §4 Ordynacji podatkowej. Należy też wyjaśnić stronie skarżącej, że korzystanie z preferencyjnej stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych wymaga wystąpienia w odrębnym trybie o zmianę przeznaczenia budynku letniskowego na budynek mieszkalny i uzyskania stosownej decyzji.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152, 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.