Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1383/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 77 par. 1, art. 80, art. 78, art. 107 par. 3,
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 92a, art. 92c, art. 93, art. 73 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 92b ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VI SA/Wa 1383/19

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] o nałożeniu na skarżąca – M. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: Z. w [...] (dalej jako: skarżąca), kary pieniężnej w wysokości 12.000.00 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych).

Podstawą prawną wskazaną przez GITD były przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. h, 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej dalej "utd" (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 58, ze zm.) lp. 6.1.3 oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, art. 22, art. 23, art. 32, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.).

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:

• niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi;

• podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu.

Powyższe naruszenia stwierdzono podczas kontroli drogowej w dniu [...] stycznia 2019 r. przeprowadzonej w [...] na drodze krajowej nr [...]. Kontroli poddano zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] - zespół pojazdów o DMC powyżej 3,5 tony. Kierowca M. T. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy na trasie [...] na podstawie wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydanej przez Prezydenta [...]. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu skarżącej. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r.

Pismem z dnia 22 marca 2019 r. strona wniosła odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r., wnosząc o jej uchylenie. Odwołująca zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów:

• Art. 7 kpa poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

• Art. 77 kpa poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

• Art. 107 kpa poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji;

• Art. 92b utd poprzez niezastosowanie w sprawie;

• Art. 92c utd poprzez niezastosowanie w sprawie.

Skarżąca podkreśliła, iż w jej ocenie używanie magnesu przez kierowcę nie spełnia dyspozycji naruszenia lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd. Przytoczyła definicję magnesu z encyklopedii PWN. Nadto zarzuciła, iż organ niezasadnie nie przesłuchał kierowcy w toku postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.

Natomiast art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12 000 złotych.

Stosownie do art. 92a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określają lp. 1-9 - załącznika nr 3 do utd.

Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Z kolei, z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym wynika, że obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej: "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014:

- rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania, naprawy tachografów oraz elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016. str. 1, z późn. zm.),

- rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017r. ustanawiający standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1).

Organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd, a organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Nie znajdą również zastosowania art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1.

Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale lVa kpa.

Odnośnie naruszenia polegającego na podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiana lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystania z tego urządzenia lub przedmiotu tj. Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd, organ przywołał przepis art. 34 rozporządzenia 165/2014, zgodnie z którym kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust.1). Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki. aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd (ust. 4). Zgodnie z ust. 5 ww. przepisu, kierowcy: zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu.

Natomiast zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia 165/2014: Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

Organ wskazał następnie, że zgodnie z art. 33 rozporządzenia 165/2014: 1. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Przedsiębiorstwa transportowe wydają wystarczającą liczbę wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w tachografy analogowe, mając na uwadze indywidualny charakter wykresówki, długość okresu pracy i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany, w przypadku gdy zostaną zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorstwa transportowe wydają kierowcom tylko wykresówki zgodne z homologowanym wzorem i odpowiednie do użycia w urządzeniu zainstalowanym w pojeździe. W przypadku gdy pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy, przedsiębiorstwo transportowe i kierowca zapewniają, biorąc pod uwagę długość okresu pracy, by drukowanie danych z tachografu na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych mogło być prawidłowo przeprowadzone w razie kontroli.

3. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 10.000,00 złotych sankcjonuje podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu.

Organ odwoławczy do istotnego w przedmiocie powyższego naruszenia materiału dowodowego zaliczył: protokół kontroli drogowej, protokół przesłuchania świadka, dane cyfrowe zabezpieczone podczas postępowania kontrolnego, dokumenty okazane podczas kontroli, zdjęcia niedozwolonego przedmiotu (k. 7). Stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo zakwalifikował stan faktyczny w sprawie jako naruszenie lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd. GITD wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż zachowanie kierowcy wyczerpało także dyspozycję naruszenia lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd. Kierowca dokonał tego czynu poprzez przyłożenie niedozwolonego przedmiotu do tachografu, a dokładnie do czujnika ruchu, który z uwagi na swoje właściwości oraz wersję - Kitas 2, nie był odporny na działanie pola i odziaływania wytworzonego przez magnes. Powyższe zostało potwierdzone przez kierowcę, który przesłuchany podczas czynności kontrolnych zeznał (k.6-6v), iż używał niedozwolonego przedmiotu podczas czynności związanych z załadunkiem oraz następnie prowadzeniem pojazdu.

Organ ocenił przy tym zeznania kierowcy jako spójne i konkludujące z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w tym wydrukami map, dokumentami przewozowymi oraz danymi cyfrowymi zabezpieczonymi podczas czynności kontrolnych. Stwierdził, że kierowca, realizując zadanie przewozowe na rzecz skarżącej, dopuścił się naruszenia lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd w okresach od godziny 00:05 do godziny 04:10 dnia [...] stycznia 2019 r. oraz w okresie od godziny 21:00 dnia [...] stycznia 2019 r, do godziny 03:00 dnia [...] stycznia 2019 r. Powyższe naruszenie polegało na posługiwaniu się przez kierowcę niedozwolonym przedmiotem - magnesem. Przedmiot ten został uwieczniony na fotografii znajdującej się w aktach sprawy (k. 7). GITD wskazał nadto, iż w sprawie brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 92b utd, nie doszło bowiem do naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców, co jest przesłanką konieczną zastosowania powyższej regulacji. Natomiast załączone przez stronę dowody w żaden sposób nie świadczą, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania przepisu art. 92c utd. W sprawie brak sytuacji nadzwyczajnych oraz niezależnych od strony, które mogłyby prowadzić do zastosowania powyższej regulacji. W związku z tym, zdaniem GITD, organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną wskazaną w lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd.

W związku z powyższym organ odwoławczy utrzymał nałożoną na stronę karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za naruszenie sankcjonowane w lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd.

Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, organ przywołał art. 34 rozporządzenia 165/2014 oraz art. 32 rozporządzenia 165/2014, zgodnie z którym:

1. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.

2. Tachografy cyfrowe nie mogą być ustawione w sposób powodujący automatyczne przełączanie się na konkretną kategorię czynności po wyłączeniu silnika lub zapłonu pojazdu, chyba że kierowca ma w dalszym ciągu możliwość ręcznego wyboru odpowiedniej kategorii czynności.

3. Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

4. W pojazdach nie instaluje się więcej niż jednego tachografu, chyba, że do celów badań eksploatacyjnych, o których mowa w art. 21.

5. Państwa członkowskie zabraniają produkcji, dystrybucji, reklamy lub sprzedaży urządzeń wykonanych lub przeznaczonych do celów manipulowania tachografami.

GITD wskazał, że konsekwencją powyższego unormowania jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5.000 zł sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Organ odwoławczy do istotnego w przedmiocie powyższego naruszenia materiału dowodowego zaliczył: protokół kontroli drogowej, protokół przesłuchania świadka, dane cyfrowe zabezpieczone podczas postępowania kontrolnego, dokumenty okazane podczas kontroli, zdjęcie niedozwolonego przedmiotu (k. 7). GITD stwierdził, iż kierowca w dniu [...] stycznia 2019 r. o godzinie 15:21 wyciągnął kartę kierowcy z tachografu a następnie włożył ją dopiero o godzinie 09:03 dnia [...] stycznia 2019 r. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd od godziny 21:00 dnia [...] stycznia 2019 r. do godziny 03:00 dnia [...] stycznia 2019 r. - kierowca dokonał w powyższym okresie przejazdu z [...] do [...] celem załadunku, który miał miejsce w okresie od godziny 23:45 dnia [...] stycznia 2019 r. do godziny 00:50 dnia [...] stycznia 2019 r., a następnie pokonał odcinek z [...] do [...] gdzie kierowca od godziny 03:00 do godziny 09:15 dnia [...] stycznia 2019 r. miał czas wolny. GITD wskazał, iż kierowca poprzez niewłożenie karty do tachografu dopuścił się naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. Kierowca, mając świadomość, iż tachograf jest wyposażony w czujnik typu Kitas 2 podatny na działanie magnesu, przyłożył niedozwolony przedmiot do czujnika ruchu, przez co urządzenie nie zarejestrowało prowadzenia pojazdu bez włożonej prawidłowo karty kierowcy.

Nadto organ odwoławczy "z ostrożności procesowej" podkreślił, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż doszło do podwójnego ukarania. Naruszenie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd dotyczy zachowania kierowcy polegającego na prowadzeniu pojazdu bez włożonej do urządzenia karty kierowcy i takie zachowanie w pełni wyczerpuje dyspozycję naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze skutkującej nierejestrowaniem na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W ocenie organu oznacza to, że kierowca, poza niewłożeniem do tachografu karty kierowcy, przyłożył do czujnika ruchu niedozwolony przedmiot w postaci magnesu, co w pełni wyczerpuje dyspozycję naruszenia lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd. Jednak w niniejszej sprawie doszło do obu naruszeń, które w tej sytuacji posiadały swój niezależny byt. Naruszenie lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd jest skutkiem przyłożenia przez kierowcę niedozwolonego przedmiotu natomiast naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd jest skutkiem prowadzenia pojazdu przez kierowcę podczas gdy w tachografie nie znajdowała się karta kierowcy i bez znaczenia jest, iż samo przyłożenie magnesu do czujnika powodowało nierejestrowanie faktycznej aktywności. W związku z powyższym w należało stwierdzić, iż kierowca dopuścił się dwóch niezależnych od siebie naruszeń mimo, iż skutek jest jeden tj. nierejestrowania faktycznej aktywności kierowcy. Zachowania kierowcy (oba) spełniają dyspozycję naruszenia lp. 6.2.1 oraz lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd i niniejszej sprawie naruszenie lp. 6.1.3 w żaden sposób nie pochłania naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd.

W związku z powyższym organ odwoławczy utrzymał nałożoną na stronę karę pieniężną w kwocie 5.000 za naruszenie sankcjonowane w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd.

Zdaniem GITD, organ I instancji prawidłowo zastosował w sprawie przepis art. 92a ust. 3 utd i zredukował nałożoną na stronę karę pieniężną z kwoty 15.000 do kwoty 12.000 zł .

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego przyjął, iż organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. W ocenie organu odwoławczego, zachowanie kierowcy oraz przedsiębiorcy w niniejszej sprawie wyczerpuje dyspozycję naruszenia lp. 6.1.3 oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. Nadto organ wskazał, że stwierdzone naruszenie zostało popełnione po dniu 3 września 2018 r. czyli dniu obowiązywania nowego załącznika nr 3 do utd. Kierowca przyznał się do prowadzenia pojazdu korzystając z magnesu, który wpływał na działanie tachografu oraz, że prowadził pojazd bez włożonej karty kierowcy do cyfrowego urządzenia rejestrującego (v. protokół kontroli).

W ocenie organu odwoławczego powyższe zachowania kierowcy należy również zakwalifikować jako naruszenie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Stan faktyczny ustalony przez organ odwoławczy wyczerpuje dyspozycję naruszenia lp. 6.1.3 oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, w związku z czym zasadne jest utrzymanie nałożonej na stronę kary pieniężnej. W tym wypadku brak jest podstaw do przyjęcia, że naruszenia lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd w pełni wyczerpuje również naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd.

W ocenie organu, wyjaśnienia strony wskazane w odwołaniu są powieleniem argumentacji wskazywanej w toku postępowania przed organem I instancji. Zarzut strony, iż organ nie dopuścił i nie przeprowadził dowodu z przesłuchania kierowcy w toku postępowania administracyjnego, organ uznał za niezasadny. Kierowca został przesłuchany w toku postępowania kontrolnego, a jego zeznania są spójne oraz konkludują z pozostałym materiałem dowodowym. GITD stwierdził, że wszystkie wątpliwości w sprawie zostały rozstrzygnięte w toku postępowania dowodowego. Dodatkowo argumentacja, iż magnes nie jest przedmiotem specjalnie służącym do manipulowania danymi zapisywanymi przez tachograf ponieważ co innego wynika z przytoczonej definicji z encyklopedii PWN jest w ocenie organu absurdalny i niezasadny. Organ wskazał, iż z materiału dowodowego wynika, że kierowca posłużył się magnesem w celu zakłócenia działania urządzenia rejestrującego i to zachowanie kierowcy w pełni wyczerpuje dyspozycję naruszenia lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd. Organ wskazał także, iż w sprawie przepis art. 92b utd nie może mieć zastosowania, ponieważ nie doszło do naruszeń przepisów o czasie pracy kierowcy. Natomiast brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 92c utd. Zdaniem organu, zaskarżona decyzja w pełni wyczerpuje założenia wskazane w przepisie art. 107 kpa. W związku z powyższym należy wskazać, iż wszystkie zarzuty strony są niezasadne. Dodatkowo organ I instancji podczas czynności kontrolnych wykonał prawidłowo wszystkie czynności, które umożliwiają organowi odwoławczego wydanie niniejszej decyzji. Zdaniem GITD, organ I instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosował proces subsumpcji stanu faktycznego do obowiązującego stanu prawnego, w związku z tym brak jest podstaw do zmiany kwalifikacji prawnej czynu. Jak wskazano powyższej przesłuchiwanie kierowcy na okoliczności z przepisu art. 92b ust. 1 utd jest zbędne w niniejszej sprawie natomiast dopuszczenie dowodu na okoliczności czynności podczas postępowania kontrolnego jest nieuzasadnione. Jak wynika z materiału dowodowego kierowca został pouczony o odpowiedzialności karnej podczas czynności przesłuchania natomiast kierowca podpisując protokół kontroli był w pełni świadomy faktu poświadczenia zgodności treści dokumentu ze stanem faktycznym, nie wnosząc do niego zastrzeżeń. Pozostałe zarzuty strony wskazane w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, a zmierzają wyłącznie do uniknięcia przez stronę odpowiedzialności. Strona, powołując się na przesłanek z art. 92 c ust. 1 utd, w żaden sposób nie wykazała, jakie to okoliczności nadzwyczajne i niezależne od strony przyczyniły się do powstania naruszenia. Nie poparła swoich twierdzeń żadnymi dowodami. Załączone w toku postępowania dokumenty w tym wymierzenie kary porządkowej, oświadczani oraz certyfikat za udział w szkoleniu kierowcy w żaden sposób nie świadczą o wystąpieniu okoliczności z przepisu art. 92c utd.

Odnośnie charakteru odpowiedzialności przedsiębiorcy, organ wskazał iż nie jest ona oparta na zasadzie winy (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 października 2016 r. 11 SA/Go 564/16). Zgodnie z przepisami utd, za naruszenie tych przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 1 ww. ustawy. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 2 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2.000 zł za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy, natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 2 karą pieniężną w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do ww. ustawy, lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12.000 zł. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie ma zatem charakteru akcesoryjnego, lecz jest niezależna od odpowiedzialności prawnej innych podmiotów.

Organ zaznaczył, że wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnianych przezeń kierowców polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach czy odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło (v. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1376/14).

Organ podkreślił, że kierowca w momencie kontroli drogowej podpisał protokół kontroli drogowej nie wnosząc uwag, w związku z tym poświadczył, że informacje w nim zawarte są zgodne z prawdą. Nadto GITD nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie przepisów egzoneracyjnych określonych w utd. Wskazał, iż okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie przepisów egzoneracyjnych określonych w art. 92b oraz w art. 92c utd, co ugruntowało się w linii orzeczniczej sądów administracyjnych, powinien wykazać sam przedsiębiorca. Wskazał, iż wymagałoby to udowodnienia przez podmiot, że dołożył należytej staranności, a więc uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz i jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa (v. wyrok WSA w Opolu z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Op 123/15, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 28/15).

Od powyższej decyzji M. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 7 kpa poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

2. art. 77 kpa poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

3. art. 107 kpa poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji;

4. art. 92c utd poprzez niezastosowanie w sprawie.

Według skarżącej, organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne na podstawie protokołu z kontroli nr [...] z dnia [...] 01.2019 roku, w którym opisano naruszenia polegające na:

1. Podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu - Ip. 6.1.3. zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;

2. Niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi - lp. 6.2.1 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - pomimo, iż strona w toku prowadzonego postępowania złożyła obszerne wyjaśnienia i dowody wskazujące na brak wpływu przewoźnika na powstanie ww. naruszenia opisanego pod l.p. 6.2.1 oraz na to, że naruszenie opisane pod l.p 6.1.3 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu) nie miało miejsca. Wskazując na definicję magnesu zawartą w encyklopedii PWN (https://encyklopedia.pwn.pl/szukaj/magnes.html) zanegowała, aby stanowił on przedmiot niedozwolony. Nie zgodziła się nadto z odmową przeprowadzenia dowodu z ponownego przesłuchania kierowcy.

W jej ocenie, naruszenia niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi odpowiedzialność za przedmiotowe naruszenie powinna "zamknąć się na kierowcy". Możliwość ujawnienia przez przedsiębiorcę tego rodzaju nagannego zachowania kierowcy (oraz możliwość przeciwdziałania), które polega na podłączeniu do tachografu cyfrowego takiego niedozwolonego "urządzenia", jakim jest magnes, wobec łatwości (i szybkości) jego montażu oraz demontażu - a więc inaczej, niż w przypadku podobnych zabiegów podejmowanych w celu zakłócenia pracy tachografów analogowych, których budowa oraz konstrukcja jest inna jest praktycznie żadna (...)." - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.02.2013 r. sygn. akt: II GSK 2080/11.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Kontrola sądowa sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018, poz. 1302), zwaną dalej: p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek w sprawie nie zachodzi.

Przedmiotem postępowania administracyjnego były stwierdzone w toku kontroli drogowej dwa delikty administracyjne, jakich dopuścił się kierowca wykonujący przewóz drogowy w imieniu i na rzecz skarżącej. Były to:

• niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi;

• podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu.

Rozważaniom Sądu zostały poddane w szczególności zarzuty skarżącej, która negowała w skardze stanowisko organu odwoławczego, iż zachowanie kierowcy oraz przedsiębiorcy w niniejszej sprawie wyczerpało dyspozycję naruszenia lp. 6.1.3 oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd.

Po pierwsze, należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie organy administracyjne I oraz II instancji dokonały właściwej oraz wszechstronnej analizy materiału dowodowego, który został zgromadzony w sposób nie budzący zastrzeżeń.

Przypomnieć trzeba, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.).

Zdaniem Sądu, nie można mówić o jakichkolwiek uchybieniach dowodowych w sytuacji, z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organy obydwu instancji prowadziły postępowanie dowodowe w sposób należyty, korzystając w pierwszej kolejności z domniemania prawdziwości zapisów zawartych w dokumencie urzędowym - protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz protokołu zeznań przesłuchanego w tym samym dniu świadka - kierowcy pojazdu M. T. Nadto do materiału dowodowego organy zaliczyły takie dowody, jak dane z karty kierowcy i tachografu, jak również fotografia użytego przez kierowcę magnesu. Podkreślenia wymaga, że wniosek o powtórne przesłuchanie kierowcy skarżąca stawiała jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, w związku z czym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego już w decyzji z dnia [...] marca 2019 r. zakomunikował stronie przyczyny, dla których postanowił dowodu tego nie ponawiać - żądanie to dotyczyło stwierdzenia okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami (art. 78 kpa). Organ wywiódł swoje stanowisko w prawidłowy sposób w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Tak więc, zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych (art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa) nie mogą być uwzględnione jako zasadne.

Zdaniem Sądu, organy administracyjne nie dopuściły się również błędów subsumpcyjnych, prawidłowo kwalifikując ustalony stan faktyczny do poszczególnych typów naruszeń prawa transportowego. Uzasadnił w sposób właściwy pod względem kwalifikacji prawnej obydwa naruszenia - zaniechanie użycia karty kierowcy i w podobnym celu, jakim było zakłócenie pracy tego urządzenia, użycia magnesu. W tym miejscu należy przyznać rację organowi, co do zakwalifikowania magnesu jako niedozwolonego urządzenia, wymienionego w lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd. oraz opisanego w art. 32 ust. 3 rozporządzenia 165/2014 (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. akt: II GSK 365/16).

Należy zauważyć, iż jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, co do zasady, za naruszenia prawa popełnione przez kierowcę odpowiedzialność administracyjna ponosi profesjonalny podmiot zajmujący się działalnością transportową. Odpowiedzialność powyższa ma charakter obiektywny, gdyż w myśl obowiązującego prawa, przedsiębiorca odpowiada za skutek w postaci naruszenia prawa (delikt administracyjny). Ustawodawca przewidział w tej sytuacji możliwość uwolnienia się od tej odpowiedzialności przez przedsiębiorcę - w kontrolowanej sprawie tzw. przesłanki egzoneracyjne zawiera przepis art. 92c utd.

Przepisy art. 92a u.t.d. regulują odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy (przewoźnika drogowego lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne, a także innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu przepisów ustawy) jak również innych podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym. Powołany przepis ustanawia odpowiedzialność administracyjną, mającą charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy (por. D. Szumiło-Kulczycka, Prawo administracyjno-karne, Zakamycze, Kraków 2004, s. 150 i powołana tam uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 roku, w spr. III AZP 16/95, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1998 roku, w spr. IV SA 1792/96, z dnia7 grudnia 1994 roku, w spr. SA/Lu 49/94 oraz z dnia 5 czerwca 2001 roku, w spr. III SA 2661/00, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).

Obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wymierzenia kary administracyjnej z tytułu naruszenia przepisów o jakich mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika wprost z art. 92a i 93 tej ustawy. Przy ustaleniu odpowiedzialności przewoźnika znajdują zastosowanie zasady i reguły postępowania przewidziane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, także w części dotyczącej postępowania dowodowego. Jednak organy administracji ustalają jedynie, czy doszło, czy nie doszło, do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2007 roku, w spr. I OSK 1257/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2011 roku, w spr. VIII SA/Wa 364/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).

Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przedsiębiorcy, albowiem omawiany przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Przy czym ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania. W sprawach administracyjnych mających za przedmiot wymierzenie administracyjnej kary z tytułu naruszenia przepisów o jakich mowa w art. 92a ust. 1u.t.d., działania organu nakierowane są na ustalenie, czy istotnie doszło do naruszeń prawa skutkujących sankcją administracyjną. Celowi, który ma – w ramach spoczywającego na nim obowiązku – zrealizować organ w postępowaniu o wymierzenie kary administracyjnej służy przewidziana w art. 73 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy szeroko ujęta możliwość badania dokumentów i innych nośników informacji objętych zakresem kontroli, a także dokonywanie oględzin i zabezpieczanie zebranych dowodów.

W myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 tej ustawy, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Z treści powyższego przepisu wynika, że to na podmiocie wykonującym przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem - z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego - spoczywa obowiązek wykazania istnienia przesłanek zwalniających go od odpowiedzialności (kary pieniężnej) przewidzianej art. 92a u.t.d.

Skarżąca w sprawie wskazywała, że nie miała wpływy na działania swojego kierowcy, który mimo prawidłowo zaplanowanego zadania przewozowego, na własna rękę dopuścił się fałszowania danych. Został za to zresztą ukarany mandatem karnym.

Według stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego (v. wyrok z dnia 24 września 2019 r. II GSK 3808/17) "w orzecznictwie i piśmiennictwie trafnie wskazuje się, że 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Zasadne jest więc i założenie, że sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, aby do naruszeń nie dochodziło (por. np. wyroki NSA: z dnia 25 lipca 2019 r. II GSK 1804/17, z dnia 25 lipca 2019 r. II GSK 2916/17, z dnia 23 stycznia 2019 r. II GSK 4846/16, z dnia 18 września 2018 r. II GSK 2867/16).".

Zdaniem Sądu, odpowiedzialność skarżącej z tytułu zaistniałych naruszeń podczas wykonywania zadania przewozowego na jej rzecz przez kierowcę M. T., nie ulega wątpliwości. Skarżąca nie wykazała żadnej okoliczności, która mogłaby ją od tej odpowiedzialności uwolnić. Jak wynika z zeznań kierowcy wykonującego przedmiotowe zadanie przewozowe, który potwierdził zarzucane mu naruszenia, używał on celowo magnesu dla zakłócenia pracy tachografu. Celem było stworzenie pozoru przestrzegania czasu pracy kierowców. Jak zeznał świadek, w pojeździe jest założony GPS, do którego wgląd ma właściciel. Zaznaczył, że czasami zlecenia są ciężkie do zrealizowania zgodnie z przepisami o czasie pracy kierowców. Magnesu używał już wcześniej. Zdaniem Sądu, powyższe zeznania potwierdzają, że brak wpływu skarżącej postępowanie kierowcy w trasie wynikał z niedostatecznego wglądu w jego czynności a tym samym był skutkiem wadliwej organizacji pracy.

Jak słusznie wskazał organ, wyłączenie odpowiedzialności przewidziane w art. 92b ust. 1 pkt 1 utd nie miało w kontrolowanej sprawie zastosowania. Zgodnie z tym przepisem: nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzeń unijnych, w artykule tym wymienionych. Odnosi się on zatem wyłącznie do naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Przepis ten nie dotyczy więc naruszeń, za które w rozpoznawanej sprawie nałożono na skarżącą karę pieniężną.

Orzecznictwo zawarte w niniejszym wyroku dostępne jest na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponieważ wszczęte skargą przedsiębiorcy transportowego postępowanie sądowe nie ujawniło podstaw do postawienia organom inspekcji transportu drogowego zarzutu naruszenia norm proceduralnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), jak również wadliwego zastosowania prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), Sąd w oparciu o dyspozycję przepisu art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.