Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 146/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Służba cywilna
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art, 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 9b ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 97 poz 674
law: Ustawa  z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010 r., sprawy ze skargi J. M. na decyzję Opolskiego Kuratora Oświaty w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję , 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

J. M. wnioskiem z dnia 26 lipca 2009r. (data wpływu do organu) skierowanym do Wójta Gminy Murów zwrócił się o wydanie "aktu mianowania z dnia 1 września 2006 r. jako decyzji zaległej z dnia 5 kwietnia 2000r. uzyskanego z mocy prawa na podstawie Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r." We wniosku wskazał, że swoje żądanie opiera na treści art. 10 ust. 2 pkt 7 oraz art. 10 ust. 2c w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000r. (Dz. U. Nr 19, poz. 239) Karty Nauczyciela z dnia 26 stycznia 1982r. w brzmieniu obowiązującym w marcu 2000r. (Dz. U. Nr 56, poz. 357)." Wnioskodawca stwierdził, że jest magistrem fizyki o specjalności nauczycielskiej z przygotowaniem pedagogicznym. Pracował jako nauczyciel fizyki w K. Zespole Szkół Hutniczo-Mechanicznych od dnia 1 września 1996r. do dnia 31 marca 1997r., następnie jako nauczyciel fizyki w K. [...] Liceum Ogólnokształcącym od 1 września 1997r. do dnia 31 sierpnia 1999r., gdzie uzyskał dwie oceny wyróżniające. Odnotował, że z dniem 31 sierpnia 1999r. umowa o pracę zmieniła się w mianowanie z mocy prawa. Nie był tego świadomy, ponieważ Dyrektor [...] LO nie poinformował go o tym fakcie. Od dnia1 września 1999r. do 31 sierpnia 2000r. pracował w K. [...] Liceum Ogólnokształcącym na podstawie umowy o pracę, zatem z mocy prawa powinien był zostać zatrudniony na podstawie mianowania. Poza tym, J. M. wskazał, iż w dniu 5 kwietnia 2000r. uzyskał z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego na podstawie Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w tym dniu. Akt mianowania nie został wydany, więc ze względu na właściwość urzędową w dniu 1 września 2006 r. z chwilą zatrudnienia w Publicznym Gimnazjum w Z. instancją właściwą do wydania zaległego aktu mianowania stał się Wójt Gminy Murów. Oświadczył także, że w dniu 31 sierpnia 1999 r. oraz 5 kwietnia 2000r. (jak i w chwili obecnej) spełnia warunki opisane w art. 10 ust. 2 Karty Nauczyciela.

Wójt Gminy Murów decyzją z dnia [....], nr [...], działając na podstawie art. 9b ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu powyższego wniosku odmówił nadania J. M. stopnia nauczyciela mianowanego

W uzasadnieniu opisał przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny sprawy. Po zacytowaniu treści art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997r. Nr 56, poz. 357) w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000r. i przedstawieniu przebiegu pracy wnioskodawcy podniósł co następuje. Przepisy ustawy Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000r. nie stanowiły delegacji do wydania aktu mianowania. W stanie prawnym obowiązującym przed dniem 6 kwietnia 2000r. mianowanie było tylko sposobem nawiązania stosunku pracy, nie wiązało się natomiast z posiadaniem stopnia awansu. Zdaniem Wójta instytucja awansu zawodowego nauczycieli została wprowadzona ustawą z dnia 8 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 z późn. zm.), gdyż art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowił, że nauczyciele którzy byli zatrudnieni w dniu wejścia ustawy tj. 6 kwietnia 2000r. na podstawie mianowania uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania. Zaś w świetle ust. 9 art. 7 cyt. ustawy organem uprawnionym do wydania aktu nadania odpowiedniego stopnia awansu zawodowego dla nauczyciela był dyrektor szkoły, który powinien był wydać akt w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy tj. do dnia 5 października 2000r. Uznał, że zgodnie z powyższymi zapisami J. M. winien otrzymać powyższy akt również do dnia 5 października 2000r., bowiem na podstawie posiadanych dokumentów ustalił, że J. M. pracował w okresie od 6 kwietnia 2000r. do 31 sierpnia 2000r. w [...] Liceum Ogólnokształcącym w K. i dyrektor tej szkoły był upoważniony do wydania takiego aktu mianowania, lecz tego nie uczynił, Fakt ten potwierdził Dyrektor [...] Liceum Ogólnokształcącego w K. Dalej wywiódł, cytując przepis art. 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001r. w sprawie zmiany ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 1194), że dawał on delegację do nadania stopnia nauczyciela mianowanego, tym nauczycielom, którzy spełniali warunki do uzyskania mianowania z mocy prawa, gdy spełniali warunki art. 10 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela w brzmieniu z dnia 5 kwietnia 2000r. jednak nie legitymowali się stosownym dokumentem. Po przeanalizowaniu stanu faktycznego sprawy w świetle powyższego przepisu stwierdził, że J. M. nie był w dniu 21 października 2001r. zatrudniony w szkole, przedszkolu lub placówce oraz, że przerwa w zatrudnieniu w szkole, w jego przypadku przekraczała 5 lat. Ostatnią bowiem pracę pedagogiczną wykonywał w [...] Liceum Ogólnokształcącym w K. Ustanie zatrudnienia nastąpiło w dniu 31 sierpnia 2000r. Ponowne zatrudnienie w Publicznym Gimnazjum nastąpiło w dniu 1 września 2006r. Dlatego przyjął, iż w tej sytuacji brak było przesłanek do wydania J. M. aktu nauczyciela mianowanego z dniem 1 września 2006r., jako decyzję zaległą z dnia 5 kwietnia 2000r. Tylko bowiem przywołany przepisy art. 7 ust. 9 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 z późn. zm.) i art. 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001r. w sprawie zmiany ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 1194) stanowiły delegację dla dyrektorów szkół i organów prowadzących do nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.

Na koniec podkreślił, że w obowiązującym stanie prawnym, brak jest przepisów, które by rozszerzały obowiązek wydania w chwili obecnej aktu mianowania na podstawie poprzednich przepisów. Ponadto w okresie w którym przysługiwało J. M. prawo uzyskania decyzji nadającej stopień awansu nauczyciela mianowanego nie pracował na terenie tutejszej gminy. Pracę na terenie gminy podjął w dniu 1 września 2006r. Obowiązujące zaś przepisy Karty Nauczyciela upoważniają organ prowadzący do wydania aktu nadania nauczyciela mianowanego po spełnieniu wymagań egzaminacyjnych i odbyciu stażu. Ponadto w złożonym podaniu J. M. wskazał, że w dniu 5 kwietnia 2000r. uzyskał z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego na podstawie Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w tym dniu, tymczasem przepisy Karty Nauczyciela w brzmieniu z dnia 5 kwietnia 2000r. nie przewidywały stopni awansu zawodowego nauczycieli. Od mianowania rozumianego jako stopień awansu zawodowego należy odróżnić mianowanie jako sposób nawiązania stosunku pracy. Powyższe wywody doprowadziły organ do przyjęcia, że brak było przesłanek do wydania J. M. aktu mianowania z dnia 1 września 2006r.

W odwołaniu do powyższej decyzji J. M. podniósł, iż decyzja Wójta Gminy Murów została podjęta bez sprawdzenia podstaw, na jakie się powoływał. Zarzucił, że organ nie przeprowadził rzetelnego postępowania wyjaśniającego. Nie wystosowano pism do organu prowadzącego szkoły, w jakich pracował w latach 1997-2000r. Tymczasem zgodnie z orzecznictwem sądowym wystarczyło sprawdzić, czy podczas pracy w [...] LO w K. zmienił się stosunek pracy na mianowanie na stanowisko, niezależnie od decyzji dyrekcji tego liceum. W tym celu należało sprawdzić, czy spełniał warunki dotyczące mianowania na stanowisko określone w ówczesnym brzmieniu Karty Nauczyciela. Stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem WSA i NSA, aby ustalić jego status nauczyciela nie musi tego dochodzić przed sądami wystarczy rzetelna ocena odpowiednich urzędników. Odwołujący stwierdził, że w świetle przytoczonych okoliczności faktycznych organ powinien uznać zgodnie z prawem jego status w dniu 6 kwietnia 2000r. jako status nauczyciela zatrudnionego przez mianowanie. W piśmie uzupełniającym odwołanie datowanym na dzień 30 listopada 2009r. J. M. rozszerzył argumentację prawną i faktyczną przedstawioną w odwołaniu.

Opolski Kurator Oświaty decyzją z dnia [...], Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 z pózn. zm.), postanowił umorzyć postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu wskazał, że J. M. nauczyciel Publicznego Gimnazjum w Z. zwrócił się do Wójta Gminy Murów o wydanie aktu mianowania z mocy prawa na podstawie Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000r. jako decyzję zaległą. Jednak po szczegółowej analizie materiałów w przedmiotowej sprawie i stanu prawnego w tym zakresie organ odwoławczy postanowił umorzyć postępowanie, albowiem sprawa która została załatwiona decyzją Wójta z dnia 14 października 2009 r. została zaskarżona i rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 17 grudnia 2007r. sygn. akt II SA/Op 439/07. A ponadto organ odwoławczy nie stwierdził żadnych innych przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. upoważniających do wznowienia postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu J. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że zaskarżana decyzja Kuratora nie dotyczy postępowania odwoławczego i nie ma żadnego związku z decyzją Wójta Gminy Murów z dnia 14 października 2009r. odmawiającą nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa, choć umarza to postępowanie.

Zauważył, że nie wnosił o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tylko "o wydanie aktu mianowania z mocy prawa na podstawie Karty Nauczyciela w brzmieniu w dniu 5 kwietnia 2000r. jako decyzję zaległą." na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.), która weszła w życie w dniu 5 kwietnia 2000r. Zaakcentował, iż Sąd Administracyjny w dniu 17 grudnia 2007r. w sprawie o sygn. 439/07 zajmował się wnioskiem skarżącego w podobnej sprawie opartej na art. 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001r. w sprawie zmiany ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz.1194). Zdaniem skarżącego, Opolski Kurator pomylił ustawy, rozpoznając sprawę. Zarzucił organom brak rzetelności w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym.

W odpowiedzi na skargę Opolski Kurator Oświaty, podzielając zarzut skarżącego o braku podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego wniósł o jej uwzględnienie w części. Zaznaczył, że nie mógł zastosować trybu autokontroli do swojej decyzji przewidzianego w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż powinien uwzględnić skargę w całości. Zdaniem organu odwoławczego, w zaskarżonej sprawie nie ma on możliwości zadośćuczynienia skardze, ponieważ wymaga ona uprzedniego podjęcia postępowania w przedmiocie określenia organu właściwego miejscowo do rozpoznania wniosku skarżącego.

Na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010r. skarżący zaakcentował, że organy obu instancji pomyliły ustawy nowelizujące Kartę Nauczyciela. Wskazał, że próba porozumienia się Kuratorów Opolskiego oraz Małopolskiego nie doprowadziły do pozytywnego skutku. W rezultacie pozostaje jedynym nauczycielem na terenie województwa opolskiego, który nie ma żadnego stopnia awansu nauczyciela.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem wynika, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania tej decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle powyższego, kontrola sprawowana przez Sąd obejmuje zgodność decyzji z prawem materialnym oraz przepisami procedury administracyjnej.

Uwzględnienie skargi na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skargę należało uwzględnić bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 ust. 1 lit. c P.p.s.a.).

Zaskarżona decyzja nie jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonej analizy materiału dowodowego, a dokonana przez organ odwoławczy ocena prawna stanu faktycznego jest niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Opolskiego Kuratora Oświaty z dnia [...], Nr [...] który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz.1071 z póz. zm.)- zwanej dalej K.p.a., postanowił umorzyć postępowanie odwoławcze z powodu załatwienia decyzją Wójta z dnia 14 października 2009r. kwestii zaskarżonej i rozstrzygniętej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 17 grudnia 2007r. sygn. akt II SA/Op 439/07. Tym samym organ odwoławczy przyjął, iż organ pierwszej instancji dopuścił się rażącego naruszenia prawa, ponieważ ponownie wydał decyzję dotyczącą sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Kwestią, która podlegała kontroli sądowej jest zatem zbadanie zasadności zastosowania przez Kuratora Oświaty przepisu art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., według którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Artykuł ten uprawnia organ odwoławczy do podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Ponieważ przepis art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, w każdej indywidualnej sprawie przyczyny bezprzedmiotowości postępowania należy poszukiwać z uwzględnieniem treści art. 105 K.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego będzie miała miejsce wtedy, gdy strona skutecznie cofnie odwołanie (art. 137 K.p.a.), jak i wówczas, gdy organ odwoławczy w toku postępowania ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie (art. 127 § 1 K.p.a.). Wypełnia to przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Inne przesłanki bezprzedmiotowości postępowania przed pierwszą instancją nie będą tu miały zastosowania (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck, W-wa 2006, s. 615).

W niniejszej sprawie przesłanką umorzenia postępowania odwoławczego - jak wskazał Kurator Oświaty - jest okoliczność rażącego naruszenia prawa przez organ pierwszej instancji, który - jego zdaniem - ponownie wydał decyzję dotyczącą sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.). Kurator Oświaty, zajmując takie stanowisko nie przedstawił żadnej argumentacji, która potwierdziłaby ten fakt. Nawet gdyby przyjąć, że okoliczność ta faktycznie wystąpiła w badanej sprawie, czego nie można stwierdzić z uwagi na brak wymaganego uzasadnienia, obowiązkiem organu odwoławczego, w takiej sytuacji, było załatwienie sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., według którego organ odwoławczy, m. in. uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i umarza postępowanie pierwszej instancji będące w toku, gdy staje się bezprzedmiotowe. Umorzenie tylko postępowania odwoławczego spowodowało, że Kurator Opolski pozostawił w obiegu prawnym decyzję, która w jego ocenie, rażąco naruszała prawo przez dwukrotne rozstrzygnięcie tej samej materii. Innymi słowy, pomimo stwierdzonego naruszenia prawa organ odwoławczy swoim rozstrzygnięciem nie wyeliminował wadliwej decyzji. Pozostaje ona nadal w obrocie prawnym. Już tylko ta wada zaskarżonej decyzji Kuratora Oświaty obligowała Sąd do jej uchylenia.

Przechodząc do dalszej oceny zaskarżonej decyzji należy dostrzec, że organ odwoławczy, podejmując zaskarżoną decyzję był związany rygorami procedury administracyjnej. Winien więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 K.p.a.), a mianowicie podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Był zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 K.p.a.). Musiał wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzeć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a.

W niniejszej sprawie Kurator Oświaty dopuścił się naruszenia wszystkich tych reguł procesowych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, czego dowodem jest przede wszystkim uzasadnienie jego decyzji, a właściwie jego brak, który został przez Sąd zasygnalizowany powyżej. Uzasadnienie organu odwoławczego sprowadza się wyłącznie do jednego zdania, przytaczającego okoliczności faktyczne, które - jego zdaniem - wpłynęły na umorzenie postępowania odwoławczego. Tymczasem uzasadnienie decyzji, jako jej integralna część, winno wyjaśniać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. organ obowiązany jest wskazać w uzasadnieniu swoje stanowisko w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy i podać jego motywy, wyjaśnić podstawę prawną decyzji oraz dokonać oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa. Zadaniem uzasadnienia jest przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia oraz wskazanie toku rozumowania organu zwłaszcza, że w omówionej sprawie organ odwoławczy kierował się inną przesłanką przy jej rozstrzyganiu niż Wójt Gminy Murów.

Dokonując dalszej kontroli zaskarżonej decyzji należy odnotować, że wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, nie wskazał on w zaskarżonej decyzji jaki materiał dowodowy podlegał jego "szczegółowej" analizie i na podstawie jakich dokumentów oparł zaskarżone rozstrzygnięcie. Powołanie się tylko na sygnaturę i datę wyroku bez przedstawienia odpowiedniej argumentacji nie może oznaczać, iż Kurator Oświaty zbadał w sposób wyczerpujący i wnikliwy cały materiał dowodowy. Brak jest również w uzasadnieniu jakiejkolwiek analizy stanu prawnego przedmiotowej sprawy. Zatem powyższe stwierdzenia Kuratora Opolskiego wskazujące na szczegółowe rozpatrzenie materiału dowodowego należy uznać za bezpodstawne.

Na koniec przyjdzie zauważyć, że jeśli w wyniku nieprecyzyjnego (zawiłego) określenia żądania zawartego w podaniu organ miał wątpliwości co do jego treści to winien wezwać wnioskodawcę do jednoznacznego oświadczenia się co do jego intencji. Dopiero odpowiedź strony daje organowi prawo do uznania, na podstawie jakich przepisów sprawa powinna być rozpoznana. Organ pierwszej instancji nie uczynił tego, chociaż, co wynika z uzasadnienia decyzji, nie zrozumiał woli skarżącego. Natomiast organ odwoławczy pomimo kwestionowania w odwołaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz ustaleń faktycznych organu pierwszej instancji także nie wyjaśnił tej kwestii, a niewątpliwie takie działanie przyczyniło by się do wyjaśnienia zakresu żądania skarżącego. W odwołaniu bowiem J. M. wprost stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji "została podjęta bez sprawdzenia podstaw" na jakie się powoływał, jak też bez przeprowadzenia odpowiedniego postępowania wyjaśniającego, oraz wskazał, że oczekuje uznania jego statusu nauczyciela "zatrudnionego przez mianowanie" na dzień 6 kwietnia 2000r. W tym miejscu należy przypomnieć Kuratorowi Oświaty, że postępowanie odwoławcze służy ponownemu rozpatrzeniu sprawy przez organ wyższego stopnia nad organem, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Dlatego także on powinien przestrzegać zasad zawartych w procedurze administracyjnej.

W konsekwencji powyższych ustaleń, w ocenie Sądu stwierdzić należało, że w niniejszej sprawie organy zaniechały wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. To z kolei prowadzi do wniosku, że brak było dostatecznych podstaw do wydania w sprawie zaskarżonej decyzji. Wskazane naruszenia prawa dają podstawę do stwierdzenia, że w sprawie naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art., art. 77 § 1 K.p.a. Brak należytego uzasadnienia decyzji skutkował ponadto naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a.

Wskazane naruszenia proceduralne uniemożliwiły właściwą kontrolę ze strony Sądu zaskarżonej decyzji. Jako, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy dlatego należało ją uchylić.

Z tego też powodu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie o niewykonywaniu z pkt 2 oparto o art. 152 P.p.s.a.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań i sprowadzają się do tego, że badając ponownie sprawę organ odwoławczy winien ustalić wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, w tym czy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było zgodne z zamiarem skarżącego. Następnie w zależności od poczynionych ustaleń, powinien dokonać oceny sprawy na podstawie zebranego materiału dowodowego, oraz wydać stosowną decyzję, przedstawiając w niej swoje stanowisko za pomocą przekonywującej i wyczerpującej argumentacji. Biorąc pod uwagę, że skarżący na rozprawie w obecności pełnomocnika organu doprecyzował swoje żądanie organ przy ponownym rozpoznaniu winien tą okoliczność mieć na uwadze, załatwiając odwołanie J. M.