Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1253/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 57 ust. 1 pkt 2, art. 128 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 3, art. 131
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. A. P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł. (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 zł. (pięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2009r. wydaną w trybie art. 57 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 16 oraz art. 62 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach ( Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) i art. 23 ustawy z 24 października 2008r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2008r. nr 216, poz. 1367) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm. zwany dalej k.p.a) odmówił D. A., obywatelowi [...] udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż w dniu [...] października 2008r. pełnomocnik cudzoziemca wystąpił do organu z wnioskiem o udzielenie D. A. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, motywując to podjęciem studiów wyższych w Polsce.

Wojewoda [...] wskazał, iż w dniu [...] stycznia 2009r. wpłynęło pismo Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej informujące, iż dane cudzoziemca zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, z terminem obowiązywania wpisu do dnia [...] września 2010r.

Zatem jak wskazał organ I instancji zgodnie z dyspozycją art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ta okoliczność stanowi podstawę do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołał się pełnomocnik cudzoziemca, domagając się uchylenia decyzji Wojewody [...] w całości. Jednocześnie podniósł, iż dane osobowe cudzoziemca zostały umieszczone w ww. wykazie w wyniku pomyłki i błędnej interpretacji przepisów przez organ, a sam zainteresowany złożył wniosek o wykreślenie jego danych osobowych z wykazu. Pobyt cudzoziemca na terytorium RP zdaniem składającego odwołanie uzasadnia także fakt, iż podjął studia wyższe w Polsce, a ich ukończenie pozwoli mu na zdobycie legalnej pracy i dalsze przebywanie w kraju.

Po rozpatrzeniu odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] czerwca 2009r. na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 23 ustawy z 24 października o zmianie ustawy o cudzoziemcach (...) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2009r.

W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu wyjaśnił, iż pełnomocnik cudzoziemca zwrócił się do organu o usunięcie jego danych z wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, jednak Szef Urzędu postanowieniem z [...] maja 2009r. odmówił wydania przedmiotowego zaświadczenia.

Organ odwoławczy wskazał, iż dane osobowe D. A. nadal znajdują się ww. wykazie, zatem zgodnie z dyspozycją art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, organ prowadzący postępowanie jest zobligowany do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, cudzoziemiec zaskarżył decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2009r. nr [...], odmawiającą wykreślenia jego danych osobowych zawartych w wykazie, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. Decyzji tej zarzucił naruszenie przepisów ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach w zakresie nieuwzględnienia wniosku o wykreślenie danych osobowych z wykazu, a także przepisów intertemporalnych poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 14 ustawy z 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz naruszenie przepisu art. 33 ustawy z 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż decyzja o zobowiązaniu go do opuszczenia terytorium RP wygasła.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że decyzja Szefa Urzędu z [...] czerwca 2009r. dotyczy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zaś przedstawiona w skardze argumentacja powołuje się głównie na decyzję, która dotyczy przedmiotu innego postępowania. Zatem, z uwagi na powyższe pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi na decyzję z [...] czerwca 2009r., podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko zaprezentowane wcześniej w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ trafnie wskazał, że istnieje ustawowa przeszkoda do wydania cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski wynikająca z faktu wpisania jego danych w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej jest niepożądany. Zatem zastosowanie znalazła treść art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Faktem jest, że skarżący podważał w przedmiotowym postępowaniu zasadność istnienia wpisu w wykazie osób niepożądanych wskazując na wygaśnięcie z mocy prawa decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Polski zawartej w ostatecznej decyzji Rady do Spraw Uchodźców, lecz stanowisko to nie mogło przesądzić o uwzględnieniu jego wniosku. Przede wszystkim należy zauważyć, że w toku niniejszego postępowania administracyjnego cudzoziemiec niezależnie od kwestionowania istnienia wpisu, kwestionował również jego podstawę i długość okresu na jaki wpis ten został umieszczony w wykazie. W ocenie cudzoziemca wpis w wykazie w istocie nie powinien istnieć a zatem zezwolenie na zamieszkanie powinno zostać mu udzielone. Zarzuty te zgłaszał zarówno w przedmiotowym postępowaniu jak i w postępowaniu odrębnym prowadzonym przed Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców zainicjowanym wnioskiem z [...] lutego 2009 r. o wykreślenie jego danych z wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. W postępowaniu tym [...] maja 2009 r. Szef Urzędu odmówił cudzoziemcowi wydania zaświadczenia o żądanej treści czyli zaświadczenia o wykreśleniu jego danych z wykazu. Z treści wspomnianego postanowienia wynika, że podstawą wpisu danych cudzoziemca, była ostateczna decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy zawierająca nakaz opuszczenia przez niego w wyznaczonym terminie terytorium RP czyli treść art. 128 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 128 ust. 3 pkt 3 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika cudzoziemca złożonego na rozprawie sądowej, Szef Urzędu wydał ostateczne postanowienie w tej sprawie [...] lipca 2009 r. a więc już po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, która zapadła [...] czerwca 2009 r. Postanowieniem tym utrzymano w mocy postanowienie z [...] maja 2009 r. a skarga od jego treści nie została złożona. W postanowieniu z [...] maja 2009 r. Szef poza wskazaniem podstawy wpisu danych cudzoziemca do wykazu wyjaśnił również, że wpis ten obowiązuje do [...] września 2010 r., oraz że dane te zostały umieszczone również w S.[...]. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił, że dane cudzoziemca są prawdziwe, że nie zostały one umieszczone w wykazie na skutek błędu a w oparciu o obowiązującą decyzję, której zasadności organ nie może badać, wobec czego brak jest podstaw do wykreślenia wpisu na podstawie art. 131 ustawy o cudzoziemcach. Okoliczność ta czyli istnienie wpisu w wykazie - przesądziła o czym już wspomniano – o możliwości udzielenia cudzoziemcowi przez organ zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie jest prawidłowa a w postępowaniu o wydanie takiego zezwolenia, brak jest zdaniem Sądu podstaw do badania zasadności wpisu danych cudzoziemca do wykazu. Postępowanie w sprawie wykreślenia danych z wykazu przesądziło o prawidłowości istnienia wpisu, przy czym organ wyraźnie podkreślił, że w jego ocenie decyzja odmawiająca nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy zawierająca nakaz opuszczenia przez niego terytorium RP nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Cudzoziemiec zarówno w skardze jak i w toku postępowania administracyjnego, podnosił fakt wygaśnięcia z mocy prawa decyzji o zobowiązaniu go do opuszczenia terytorium RP, której to okoliczności w sposób deklaratoryjny organ nie potwierdził w toczącym się postępowaniu administracyjnym o wykreśleniu jego danych z wykazu, nie uwzględnił tego również w niniejszym postępowaniu. W ocenie Sądu skoro okoliczność ta była podnoszona w sprawie o wykreślenie danych i nie została uwzględniona, przesądza to tym samym rozstrzygnięcie w sprawie przedmiotowej. Tym niemniej odpowiadając na ciągle pojawiający się argument braku zastosowania przez organ treści art. 14 ustawy z 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 70 poz.416) i art. 33 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP należy stwierdzić, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Jeśli chodzi o treść art. 14 ustawy z 18 marca 2008 r. to stanowi on, że do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Cudzoziemiec naruszenia treści tego przepisu upatruje w tym, że organ jego zdaniem nie zastosował treści art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, co powoduje nieprawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przepis ten stanowi, że wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który w ocenie cudzoziemca, ma wprost zastosowanie do jego sytuacji. Cudzoziemiec konieczność zastosowania wspomnianego przepisu do swojej sytuacji upatruje w tym, że jakkolwiek w odniesieniu do niego w dniu [...] września 2007 r. wydana została ostateczna decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy z określeniem terminu do opuszczenia terytorium RP, to [...] października 2007 r. wystąpił on ponownie z wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy, które to postępowanie zostało umorzone ostateczną decyzją Rady do Spraw Uchodźców nr [...] z [...] grudnia 2008 r. a więc w czasie obowiązywania ustawy z 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ocenie cudzoziemca spowodowało to skutek polegający na wygaśnięciu w stosunku do niego tej części decyzji o odmowie udzielenia mu statusu uchodźcy z [...] czerwca 2007 r. utrzymanej w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z [...] września 2007 r., w której nakazano mu opuszczenie terytorium RP. Stanowisko cudzoziemca jest błędne. Przede wszystkim należy podkreślić, że treść art. 33 ust. 1 pkt 1-3, jest praktycznie tożsamy z treścią uprzednio obowiązującego w tej mierze art. 20 ust. 1-3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Treść obydwu tych przepisów we wskazywanej części odnosi się do wszczęcia postępowania o nadanie statusu uchodźcy po raz pierwszy, a wygaśnięcie decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odnosi się do odrębnej decyzji wydanej w stosunku do cudzoziemca przed złożeniem przez niego wniosku o nadanie mu statusu uchodźcy, a więc przed wszczęciem przez niego takiej sprawy. Żaden ze wspomnianych przepisów w omawianej części, nie odnosi się do sytuacji, w której już została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy z nakazem opuszczenia terytorium RP przez cudzoziemca. Niezależnie od tego decyzja o zobowiązaniu do opuszczenia kraju o jakiej jest w tych przepisach mowa, to decyzje o jakiej stanowią np. art. 57 ust. 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach lub art. 97 ust. 1 tej ustawy. Decyzje o jakich jest mowa w tych przepisach, nie są tożsame z decyzją o nakazie opuszczenia kraju o jakiej stanowił art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP przed jej zmianą, a który to przepis miał zastosowanie do decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy wydanych w odniesieniu do cudzoziemca w dniu [...] czerwca 2007 i ostatecznie [...] września 2007 r. Ustawodawca w wyraźny sposób rozróżnił wspomniane decyzje, czego dowodzi jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę treść art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach przed jego zmianą dokonaną ustawą z 24 października 2008 r.(Dz.U. z 2008 r. Nr 216 poz.1367).

Na koniec należy odnieść się do zarzutu podniesionego na rozprawie a odnoszącego się do zawieszenia postępowania w sprawie w związku z toczącą się sprawą o wykreślenie danych cudzoziemca z wykazu osób niepożądanych. Istotnie jeśli uznać, że prowadzenie tej sprawy, która zazębiała się ze sprawą o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie wyczerpuje w szerszym rozumieniu przesłanki art. 97 § 1 pkt 4 kpa to zawieszenie postępowania powinno mieć miejsce, z tym jednak, że fakt ten nie miał żadnego znaczenia dla ostatecznej prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach WSA orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust.1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.