Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1654/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-02-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

M. N. wystąpił do tutejszego Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy

w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jedynym źródłem jego utrzymania jest wykonywana działalność gospodarcza, z której nie uzyskuje dochodów, lecz ponosi stratę. Jednocześnie wskazał, że to z bieżących obrotów z działalności gospodarczej pokrywa swoje wydatki związane z utrzymaniem oraz uiszcza alimenty na rzecz małoletnich córek. Oświadczył, że nie posiada żadnych zasobów finansowych, nie jest właścicielem nieruchomości ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 EUR. M. N. podał również, że pozostaje w separacji z żoną, tytułem alimentów zobowiązany jest do przekazywania kwoty 3.000 zł miesięcznie. Wyjaśnił przy tym, że córki zamieszkują

z jego żoną.

Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 19 grudnia 2013 r. wnioskodawca został zobowiązany do przedłożenia następujących dokumentów źródłowych: 1) odpisów wszystkich złożonych zeznań podatkowych za 2012 r. (PIT–28, PIT–36, PIT–36L, PIT–37, PIT–38, PIT–39), a w przypadku ich nieskładania za ww. rok – stosownego zaświadczenia w tym przedmiocie z właściwego urzędu skarbowego; 2) odpisów dokumentów księgowych potwierdzających wysokość przychodu/dochodu (poniesionej straty) za okres ostatnich trzech miesięcy z tytułu prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej oraz odpisów złożonych za ww. okres deklaracji VAT–7; 3) odpisu ewidencji środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych oraz ewidencji wyposażenia; 4) wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych (rachunków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, rachunków osobistych, rachunków lokat oraz kont i lokat dewizowych, w tym podlegających zajęciu egzekucyjnemu), obrazujących historię i salda tych rachunków w okresie ostatnich trzech miesięcy, a w przypadku ich nieposiadania – złożenia stosownego oświadczenia w tym przedmiocie; 5) oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na niego pojazdów mechanicznych (podania ich marki, modelu, roku produkcji oraz aktualnej wartości); 6) dowodów dotyczących egzekucji prowadzonej obecnie na jego majątku; 7) dokumentów obrazujących wysokość poniesionych w okresie ostatnich trzech miesięcy kosztów utrzymania (opłat za czynsz, energię elektryczną, gaz, wodę i odprowadzanie ścieków, wywóz odpadów, ogrzewanie, itp.); 8) dokumentu potwierdzającego zainicjowanie postępowania sądowego w sprawie separacji lub orzeczenia sądu w tej sprawie; 9) dokumentu potwierdzającego wysokość miesięcznych środków przekazywanych na utrzymanie córek (np. oświadczenia matki dzieci, potwierdzenia przelewów); 10) w związku z zadeklarowanym brakiem dochodów i zasobów finansowych – jasnego wskazania przez wnioskodawcę, z jakich środków ponosi on konieczne koszty utrzymania (jak chociażby wyżywienie, opłaty za mieszkanie), koszty zastępstwa procesowego z wyboru w sprawach zawisłych przed tut. Sądem oraz przekazuje środki na utrzymanie małoletnich dzieci; 11) oświadczenia wnioskodawcy, czy zamieszkuje wspólnie z małżonką i dziećmi, a jeżeli tak – wskazania, w jakiej części małżonka partycypuje w ponoszeniu kosztów utrzymania zajmowanej nieruchomości;

12) oświadczenia wnioskodawcy, czy nadal posiada środki finansowe pochodzące

z udzielonego mu kredytu bankowego; jeżeli tak – złożenia oświadczenia o aktualnej ich wysokości oraz przedłożenia zaświadczenia z banku o wysokości aktualnego zadłużenia

z tego tytułu, daty uruchomienia kredytu, harmonogramu spłat, rachunku bankowego, na który przekazano przyznane środki finansowe, terminowości dokonywanych przez wnioskodawcę spłat rat kredytowych.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawca przedłożył odpisy: zeznania podatkowego PIT–36L z załącznikiem PIT/B za 2012 r., bilansu na dzień 31 grudnia

2012 r., rachunku zysków i strat na dzień 31 sierpnia, 30 września oraz 31 października 2013 r., deklaracji VAT–7 za sierpień, wrzesień i październik 2013 r., wyroku sądu z dnia 17 kwietnia 2013 r. orzekającego separację wraz z postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 października 2013 r. w przedmiocie nadania wyrokowi wykonalności

w zakresie alimentów, tytułów wykonawczych z dnia 31 grudnia 2012 r., 15 stycznia

2013 r. oraz 20 i 26 marca 2013 r. wraz z zawiadomieniami o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego z dnia 8 kwietnia 2013 r. Wnioskodawca przedłożył również oświadczenie z dnia 6 maja 2013 r., w którym podał, że nie jest w stanie dołączyć wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych, ponieważ zostały one zajęte przez organ celny (zarówno konta firmowe, jak i prywatne),

w związku z czym nie ma do nich dostępu. Natomiast w oświadczeniu z dnia 7 stycznia 2014 r. poinformowano m.in., że skarżący utrzymuje się obecnie z uzyskanego kredytu bankowego, bowiem nie dysponował wystarczającymi środkami niezbędnymi do pokrycia kosztów utrzymania

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1654/13 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.

Od powyższego postanowienia M. N., reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata [...], wniósł sprzeciw, zarzucając mu naruszenie następujących przepisów postępowania:

1. art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", poprzez uznanie, że skarżący jest w stanie ponieść koszty postępowania,

2. art. 86a w zw. z art. 164 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) – dalej jako "u.p.e.a.", poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że skarżący posiada dostęp do środków zgromadzonych na swoich rachunkach bankowych pomimo ich zajęcia, które mogą być przeznaczone na poniesienie kosztów postępowania sądowego, oraz poprzez uznanie, że skoro jest posiadaczem zajętych rachunków bankowych to posiada on środki finansowe na poniesienie kosztów sądowych.

Stawiając powyższe zarzuty wniesiono o wydanie postanowienia przyznającego skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.

W ocenie pełnomocnika skarżący wykazał w sposób dostateczny brak dochodów oraz zasobów finansowych, wskazując, że środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym zostały zajęte w trybie zabezpieczenia; okoliczności te wynikają ze złożonego przez skarżącego oświadczenia oraz przedstawionych przez niego dokumentów źródłowych i są bezsporne. Podniesione we wniosku okoliczności winny zatem zostać rozpoznane na korzyść skarżącego, który bieżące koszty związane ze swoim utrzymaniem pokrywa ze środków pochodzących z zaciąganych zobowiązań. Pełnomocnik skarżącego za błędną uznał także argumentację, w świetle której skarżący, pomimo zajęcia rachunku bankowego, może dysponować środkami na nim zgromadzonymi. Przywołał art. 86a u.p.e.a., zgodnie z którym wskutek zajęcia bank wstrzymuje wszelkie wypłaty z rachunku. Tym samym wskazywana przez referendarza sądowego wysokość środków pieniężnych znajdujących się na rachunkach, które zgodnie z przepisami Prawa bankowego są wolne od zajęcia – zdaniem pełnomocnika – jest nieistotna.

Reasumując, pełnomocnik stwierdził, że wnioski wywiedzione przez referendarza sądowego, iż skarżący, pomimo toczących się postępowań egzekucyjnych, ma możliwość uzyskania środków pieniężnych na pokrycie kosztów sądowych, są nieprawidłowe.

Do sprzeciwu nie dołączono żadnych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, w sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Rozpatrując ponownie wniosek M. N. o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dopatrzył się istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie takiego prawa.

Zgodnie z art. 245 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§ 1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3).

W myśl art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:

1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;

2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Instytucja prawa pomocy stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu jako podstawowego standardu państwa prawnego. Celem tej instytucji jest zapewnienie dostępu do sądu administracyjnego osobom, którym brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia.

Warto również wskazać, że przytoczone powyżej przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie,

o którym mowa w przytoczonych wyżej przepisach. Tym samym to na wnoszącym

o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tego prawa, zaś rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby skarżący sprostał opisywanym wymaganiom.

Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dodatkowych oświadczeń z dnia 7 stycznia 2014 r. i 6 maja 2013 r. oraz dokumentów źródłowych ustalono, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, z żoną pozostaje w separacji, jego dwie małoletnie córki zamieszkują z matką. Wnioskodawca nie uzyskuje żadnych dochodów, gdyż prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi mu straty. I tak, w zeznaniu podatkowym za 2012 r. wykazał z tego tytułu stratę w wysokości 280.700,13 zł, deklarując przychód

w kwocie 1.470.121,03 zł oraz koszty jego uzyskania w kwocie 1.750.821,16 zł. Z danych zawartych w rachunku zysków i strat wynika, że w miesiącach od sierpnia do października 2013 r. wnioskodawca osiągnął przychody netto ze sprzedaży odpowiednio w kwotach: 3.821,14 zł, 3.841,14 zł i 230.650,41 zł, poniósł koszty działalności operacyjnej (amortyzacja, usługi obce, ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia, pozostałe koszty rodzajowe, wartość sprzedanych towarów) w wysokości: 20.223,66 zł, 21.551,13 zł

i 324.577,65 zł, wykazując straty netto o wartości: 16.400,84 zł, 17.728,36 zł i 93.926,25 zł. Zgodnie z przedłożonym bilansem wnioskodawca posiadał na dzień 31 grudnia 2012 r. aktywa trwałe o łącznej wartości 597.418,90 zł, w tym środki trwałe o wartości 38.920,51 zł. Wnioskodawca nie jest właścicielem żadnych nieruchomości, nie posiada oszczędności, pojazdów mechanicznych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 EUR, jego rachunek bankowy prowadzony przez Bank [...] S.A. podlega zajęciu do łącznej kwoty 291.345,50 zł (co potwierdzają odpisy tytułów wykonawczych i zawiadomienia o zajęciu konta z dnia 8 kwietnia 2013 r.). Zgodnie z treścią dodatkowego oświadczenia wnioskodawcy zajęciu podlegają zarówno jego rachunki firmowe, jak i osobiste.

Wnioskodawca partycypuje w kosztach utrzymania córek w ten sposób, że zobowiązany jest do przekazywania na ich rzecz środków pieniężnych w wysokości

1.500 zł na każdą z nich. Według dodatkowego oświadczenia średnie miesięczne koszty utrzymania wnioskodawcy wynoszą około 400 zł. Wskazane wydatki wnioskodawca reguluje z bieżących obrotów oraz ze środków z uzyskanego kredytu bankowego, który – jak wyjaśnił jego pełnomocnik w piśmie z dnia 7 stycznia 2014 r. – zaciągnął, gdyż nie dysponował wystarczającymi środkami na te cele, przy czym, pomimo wezwania, w żaden sposób nie odniesiono się do kwestii aktualnej wysokości posiadanych z tego tytułu środków, aktualnego zadłużenia z tego tytułu oraz terminowości dokonywanych spłat rat kredytowych, nie podano daty uruchomienia kredytu, nie przedstawiono harmonogramu spłat oraz rachunku bankowego, na który przekazano przyznane środki finansowe.

Mając na uwadze opisane okoliczności faktyczne przyjąć należy, że sytuacja finansowa wnioskodawcy pozostaje nadal niejasna, w szczególności w kwestii dotyczącej braku dochodów i zasobów pieniężnych w kontekście ponoszonych przez niego wydatków. Co więcej, przyjąć można, że wnioskodawca, poprzez wskazanie jedynie okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem, iż znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, która nie pozwala mu na pokrycie kosztów sądowych, przedstawił swoją sytuację finansową

w sposób wybiórczy. W konsekwencji nie sposób stwierdzić, czy w ogóle, a jeśli tak, to

w jakiej części, jest on w stanie ponieść koszty sądowe w niniejszej sprawie.

Wpływ na taką ocenę miały przedstawione poniżej następujące okoliczności faktyczne.

Wnioskodawca podał, że utrzymuje się sam, pomimo że od dłuższego czasu nie osiąga jakichkolwiek dochodów z wykonywanej działalności gospodarczej. Zarazem, jak wynika ze złożonego dodatkowo oświadczenia, ponosi wydatki związane z bieżącymi kosztami utrzymania (ok. 400 zł miesięcznie), jak również przekazuje środki na rzecz małoletnich córek, które zamieszkują z matką (łącznie 3.000 zł).

Wprawdzie z dodatkowego oświadczenia jego pełnomocnika wynika, że wnioskodawca wszelkie koszty pokrywa ze środków przyznanego mu kredytu bankowego, to jednak kwoty tych środków (którymi rzekomo dysponuje wnioskodawca) jego pełnomocnik nie podał, podobnie jak nie wyjaśnił, z czego, a także w jakiej wysokości, wnioskodawca spłaca należne raty. Co więcej, w rubryce PPF dotyczącej posiadanych zasobów finansowych sam wnioskodawca nie wykazał środków pochodzących z kredytu bankowego, do czego był zobowiązany – zwłaszcza w sytuacji, gdy pokrywa nimi bieżące

i konieczne wydatki, co oznacza, że wciąż posiada środki z tego tytułu.

W świetle powyższego, a także z uwagi na wskazywane okoliczności, że od ubiegłego roku skarżący nie uzyskał dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, co podważa jego zdolność kredytową, utrzymywanie się wnioskodawcy

z kredytu bankowego uznać należy za niewiarygodne. Oczywiste jest bowiem, że kredyt czy pożyczkę należy sukcesywnie spłacać.

Odnosząc się zaś do podnoszonej przez wnioskodawcę okoliczności niemożności przedstawienia wyciągów z posiadanych przez niego rachunków bankowych, z uwagi na to, że podlegają one zajęciu egzekucyjnemu, wyjaśnić należy wnioskodawcy, że fakt zajęcia rachunków bankowych w toku prowadzonej egzekucji w żaden sposób nie wpływa na niemożność uzyskania wyciągów z kont, których wciąż jest posiadaczem. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że złożone przez wnioskodawcę oświadczenie, w którym wyjaśnił, iż posiadane przez niego konta bankowe zostały zajęte przez organ celny, nie czyni zadość wymogom określonym w wezwaniu. Jak już bowiem wskazano, wnioskodawca wciąż jest posiadaczem tych rachunków bankowych, a zatem może uzyskać wyciągi potwierdzające ich salda i obrazujące księgowane na nich transakcje. W skierowanym do wnioskodawcy wezwaniu jasno zaś sprecyzowano, jakie dane dotyczące stanu majątkowego wnioskodawcy wymagają potwierdzenia w formie dokumentu źródłowego,

a dla wykazania których wystarczające jest złożenie oświadczenia.

W konsekwencji, skoro wnioskodawca nie przedstawił wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych, to nie można przyjąć, że nie posiada on środków na uiszczenie należności z tytułu kosztów sądowych. Nieznana jest bowiem wysokość środków pieniężnych, jakimi aktualnie dysponuje wnioskodawca.

Okoliczność prowadzenia egzekucji względem majątku wnioskodawcy nie przesądza o niemożności poniesienia kosztów sądowych. Wskazać należy, że także wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za przyznaniem prawa pomocy. Strata stanowi jedynie różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie przekłada się jednak na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia kosztów sądowych. Wykazanie straty nie jest również jednoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że strata może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Ponadto fakt poniesienia straty nie musi oznaczać, że w kolejnych latach podatkowych podatnik nie wykaże dochodu z prowadzonej działalności. Co więcej, zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej

w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Zatem poniesienie straty niekoniecznie musi oznaczać zakończenie działalności gospodarczej przedsiębiorcy.

W związku z powyższym uznać należy, że wnioskodawca nie wykazał, iż spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. W ocenie Sądu, wnioskodawca uniemożliwił dokonanie pełnej oceny swojej kondycji finansowej poprzez powoływanie okoliczności (i ich udokumentowanie) w taki sposób, by prowadziły one do wniosku, że aktualnie nie ma on realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych.

Takie zachowanie wnioskodawcy skutkuje niewyjaśnieniem istotnych wątpliwości dotyczących jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Wprawdzie, jak już wskazano,

w świetle przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów należałoby przyjąć, że nie uzyskuje on dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak skoro ponosi on bieżące, konieczne wydatki i posiada na ten cel środki z zaciągniętego kredytu bankowego (przy czym nieznana jest kwota posiadanych środków), a jednocześnie brak dokumentów, które pozwoliłyby na weryfikację danych o zasobach pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, uznać trzeba, że istotne wątpliwości dotyczące jego rzeczywistych możliwości płatniczych wciąż pozostają niewyjaśnione.

Ponadto uwadze Sądu nie mogło umknąć, że pomimo powoływania się we wniosku o przyznanie prawa pomocy na brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych i środków obrotowych, brak dostępu do kont bankowych i ciężką sytuację materialną, wnioskodawca w sprawach zarejestrowanych w tutejszym Sądzie pod sygnaturami akt I SA/Gd 1305/12,

I SA/Gd 1306/12 i I SA/Gd 1307/12 uiścił w całości wpisy sądowe od skarg, jak również wniósł opłaty kancelaryjne z tytułu sporządzenia i doręczenia wyroków wraz

z uzasadnieniem (zwrotu nadpłaconej opłaty zażądał na rachunek bankowy).

Wskazać również należy, że zaprezentowana we wniosku zła kondycja finansowa wnioskodawcy kontrastuje z tym, że w przedmiotowym postępowaniu skarżącego reprezentuje profesjonalny pełnomocnik. Korzystanie z usług adwokata zazwyczaj wiąże się z ponoszeniem przez mocodawcę kosztów. Okoliczność ta potwierdza zatem brak pełnego wyjaśnienia sytuacji skarżącego, co – jak wskazano – należy do wnioskującego

o przyznanie prawa pomocy.

Rozpoznając niniejszą sprawę nie można pominąć okoliczności, że wnioskodawca ubiegał się już o przyznanie prawa pomocy w innych sprawach zawisłych przez tutejszym Sądem (sygn. akt I SA/Gd 809/13, I SA/Gd 591/13, I SA/Gd 550/13, I SA/Gd 1305–1307/12, I SA/Gd 301–302/13, I SA/Gd 75–77/12). Jego żądania rozpoznane zostały odmownie z uwagi na wskazanie jedynie tych okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem, że znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, która nie pozwala mu na pokrycie kosztów sądowych i przedstawienie swojej sytuacji finansowej w sposób wybiórczy. W sprawach tych wnioskodawca powołał się na te same okoliczności co

w niniejszej sprawie, jak również uchylił się od wyjaśnienia kwestii dotyczących posiadanych środków pieniężnych.

Należy wskazać, że prawidłowość rozstrzygnięć Sądu pierwszej instancji potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny oddalając zażalenia od wydanych w ww. sprawach postanowień (zob. postanowienie z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt I GZ 591/13, postanowienie z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt I GZ 449/13, postanowienie z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt I GZ 424/13, postanowienie z dnia 20 września 2014 r.

sygn. akt I GZ 387/13, oraz postanowienia z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt I GZ 3811/13, I GZ 382/13, I GZ 383/13 i I GZ 384/13).

Tym samym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że wnioskodawca obrazując swoją kondycję finansową w niniejszej sprawie kolejny raz zachował się

w sposób tożsamy, mimo że mógł oczekiwać, znając stanowisko Sądu w tym zakresie,

iż będzie to skutkowało odmową przyznania mu prawa pomocy.

Powyższe postępowanie wnioskodawcy, polegające na selektywnym podawaniu informacji i przedkładaniu dokumentów skutkuje niewyjaśnieniem istotnych wątpliwości dotyczących jego rzeczywistych możliwości płatniczych. W tych okolicznościach stwierdzić trzeba, że to sam wnioskodawca uniemożliwił dokonanie pełnej oceny jego sytuacji finansowej.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.