Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1424/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 5, art. 92a ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę


UZASADNIENIE

P. Z. (dalej też jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości ośmiu tysięcy złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganej licencji.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 roku, poz. 267, dalej też jako k.p.a.), oraz art. 4 pkt 22, art. 6 ust. 4 i 5, art. 87, art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1265., dalej też jako u.t.d.) oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] kwietnia 2012 r. w W. na terenie Portu Lotniczego [...], inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował P. Z. Do kontroli kierujący pojazdem okazał m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydanej przez Prezydenta Miasta [...], kasę fiskalną, paragon fiskalny za ostatnią usługę przewozu i świadectwo legalizacji ponownej taksometru.

Następnie pismem z dnia [...] maja 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. skarżący złożył wyjaśnienia w treści których podał, że jest posiadaczem licencji nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta [...]. Wskazał, że licencja na krajowy transport drogowy taksówką uprawnia do wykonywania przewozów na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. W związku z tym oświadczył, że nieprawdą jest, iż wykonuje transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji.

Z pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. (do którego to organu zwrócił się [...] Inspektor Transportu Drogowego), wynika, że nie udzielił on skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Jednocześnie z pisma Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] maja 2012 r. wynika, że skarżący posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszar miasta [...] udzieloną [...] września 2011 r. i ważną do dnia [...] września 2026 r.

W związku z poczynionymi ustaleniami [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że stosownie do treści art. 6 ustawy o transporcie drogowym, licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się na określony pojazd i obszar: gminy, gmin sąsiadujących, po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...]. Organ stwierdził, że z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że skarżący wykonywał w dniu kontroli drogowej transport drogowy taksówką poza obszarem oznaczonym w udzielonej jej licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Licencja na dzień kontroli tj. [...] kwietnia 2012 r. uprawniała skarżącego do wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze Miasta [...]. Odległość z Miasta [...] do lotniska [...] wynosi około 30 km. Natomiast na podstawie paragonu fiskalnego [...] odległość przejechana wyniosła 7,4 km.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym wskazał, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Podał, że w dniu [...] kwietnia 2012 r. wykonywał kurs z okolic [...] do [...], przy czym klient zapłacił mu, po czym jazda była kontynuowana na lotnisko [...]. Wskazał, że podczas kontroli wyjaśnił okoliczności znajdowania na terenie Portu Lotniczego [...], jednak nie został wysłuchany przez kontrolującego go inspektora. Podał, że fakt wykonywania w dniu kontroli kursu z okolic [...] do [...] potwierdza wydruk z kasy fiskalnej. Do odwołania skarżący załączył kopię paragonu fiskalnego na kwotę 117,20 z dnia [...] kwietnia 2012 r. z godziny 9:20.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 pkt 22, art. 6 ust. 4 i ust. 5, art. 87, art. 92a ustawy z dnia 6 września

2001 r. o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy - decyzją z dnia 31 lipca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, stwierdził, że w drodze wyjątku dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar. Organ odwoławczy doszedł do przekonania, że z brzmienia tego artykułu wynika jednak, że powyższe może mieć miejsce bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem sytuacji, w której przewóz jest wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. W tej sytuacji, organ II instancji uznał, że przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar jest możliwy, jednak pod pewnymi warunkami. Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że licencja na transport drogowy taksówką została udzielona stronie skarżącej na obszar Miasta [...]. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że w oparciu o przepis art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, w drodze wyjątku, powyższa licencja dawała stronie skarżącej możliwość wykonywania transportu m. in. do [...].

Organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowa realizacja omawianego przepisu art. 6 ust. 5 cyt. ustawy, w tym konkretnym przypadku, kształtowałaby się następująco. W pierwszej sytuacji, wyjątek polegałby na wykonywaniu przez przewoźnika przewozu rozpoczętego na terenie Miasta [...] do [...], a następnie kontynuacji lub podjęcia nowego zlecenia z terenu miasta [...] do Miasta [...]. W drugiej sytuacji, wyjątek polegałby, na złożeniu zamówienia przez klienta znajdującego się w [...] na taksówkę z [...], lecz tylko do [...].

Organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany sprzecznie z treścią udzielonej licencji, ma miejsce wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że kontrolowany przewóz rozpoczął się w [...] i zakończył się w [...]. Organ odwoławczy nie dał przy tym wiary paragonowi fiskalnemu przedłożonemu przez skarżącego z godziny 09:20, gdyż zdaniem organu nie dotyczył on przewozu poprzedzającego moment rozpoczęcia kontroli. W trakcie kontroli, skarżący okazał bowiem paragon fiskalny nr [...] ([...]) z godziny 09:31 z ostatniego przewozu poprzedzającego moment kontroli, która miała miejsce o godzinie 09:32. Organ odwoławczy wskazuje co prawda, że okazany przez stronę paragon nr [...] ([...]) z godziny 09:20 mógł dotyczyć przewozu z okolic [...] do [...], bowiem odległość pomiędzy [...] a [...] wynosi od 25 do ponad 30 km, jednakże kolejny paragon fiskalny zatrzymany podczas kontroli przeprowadzonej w porcie Lotniczym [...] wskazuje w sposób jednoznaczny, że strona po przyjeździe do [...] wykonała przejazd długości 7,4 km w ciągu kolejnych 11 minut. W powyższej sytuacji, jasnym jest, że przejazd poprzedzający chwilę kontroli mógł dotyczyć wyłącznie obszaru [...]. Organ odwoławczy wskazuje również, że nie daje wiary argumentacji skarżącego opierającej się na twierdzeniu, że wykonując kurs z okolic [...] do [...], klient zlecił stronie jazdę na Lotnisko [...]. W zaistniałej sytuacji oba przejazdy winny bowiem zostać objęte jednym paragonem fiskalnym, zwłaszcza, że w sumie cały przejazd wyniósłby 37,6 km, a w tym czasie klient miał czas by sprecyzować swoje żądanie i jasno wskazać stronie cel swojego przejazdu. Powyższa argumentacja skarżącego nie zasługuje więc na uwzględnienie. Ocenił zatem, że przewóz z dnia kontroli był wykonany bez licencji, a w sprawie nie zaszły okoliczności wymienione przepisem art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Organ zauważył ponadto, że w założeniu udzielonego stronie uprawnienia na obszar Miasta [...], leży stała realizacja obowiązków przewoźnika na tym terenie. Wyjątki opisane w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, mają charakter incydentalny i wymagają spełnienia określonych w tym przepisie warunków, które - zdaniem organu - w tej sprawie nie zachodziły. Ponadto organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie zaszły jakiekolwiek okoliczności wyłączające, czy też zmniejszające odpowiedzialność skarżącego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podkreślił, że w dniu [...] kwietnia 2012 r. wykonywał kurs z okolic [...] do [...]. Skarżący podkreślił, że ww. kurs był realizowany do firmy [...] na ulicę [...] w [...] jednak w wyniku prośby pasażera, po zatrzymaniu się pod firmą był kontynuowany na lotnisko [...]. Zdaniem strony potwierdzają to przedstawione przez niego paragony fiskalne. Skarżący wyjaśnił, że opłata za kurs nie mogła być objęta 1 paragonem, ponieważ pasażer najpierw zapłacił za kurs z [...] na ulicę [...] w [...], a następnie za kurs z ulicy [...] w [...] na lotnisko [...]. Strona wskazała w treści skargi dane osobowe pasażera, którego przewoziła z okolic [...] do [...] w dniu [...] kwietnia 2012 r. Skarżący zaznaczył, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, ponieważ nie był w stanie przewidzieć okoliczności jaką było kontynuowanie kursu na lotnisko [...]. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że Prezydent [...] nie udzielił P. Z. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Na dzień kontroli dysponował on licencją Nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze miasta [...]. Z załączonego do niniejszej sprawy protokołu kontroli oraz kopii paragonu fiskalnego [...] wynika, że przewóz pasażera odbył się na trasie liczącej 7,4 km, przy czym odległość z [...] na Lotnisko [...] wynosi około 30 kilometrów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne badają akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej też jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę w tej sprawie należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy pierwszoinstancyjna decyzja organu z [...] listopada 2012 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zagadnieniem stanowiącym istotę sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy skarżący posiadając licencję do wykonywania transportu drogowego na obszar [...] - w stanie faktycznym niniejszej sprawy - był uprawniony do wykonywania transportu drogowego taksówką na terenie m. [...].

Analizując ustalony przez organ stan faktyczny należy wskazać, że organ prawidłowo ustalił, że kontrolowany przewóz rozpoczął się w [...] i zakończył się w [...]. Tym ustaleniom nie zaprzeczył skarżący w czasie kontroli, ani po wszczęciu postępowania administracyjnego. Nie przedstawił bowiem w postępowaniu administracyjnym swojej wersji wykonywania kontrolowanego przejazdu, nie tylko odmawiając składania wyjaśnień i podpisania protokołu kontroli. Zawiadomiony o wszczęciu postępowania także nie przedstawił wersji wydarzeń o której mowa w skardze. W piśmie jakie złożył w toku postępowania przed organem I instancji także nie zakwestionował stanu faktycznego wskazanego w protokóle kontroli, który został mu doręczony. W lakonicznym odwołaniu skarżący także nie przedstawił wiarygodnych wyjaśnień, z których wynikałaby chociażby konkretna trasa zamówionego przejazdu [...] -[...], o której miałby stanowić dołączony paragon.

Skarżący w odwołaniu ograniczył się do stwierdzenia, że "klient zapłacił, po czym kontynuowaliśmy jazdę na lotnisko [...] " oraz do niekwestionowanego faktu, że w tym dniu wykonywał kurs z okolic [...] do [...], co potwierdza złożony wydruk z kasy fiskalnej.

Brak jest natomiast ze strony skarżącego jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej - w postępowaniu przed organami obu instancji - wyjaśniającej okoliczności wydania jednemu klientowi dwóch paragonów, skoro byłby to jeden przejazd z tym samym pasażerem z [...] na lotnisko [...].

Brak jakichkolwiek, elementarnych wyjaśnień strony w postępowaniu administracyjnym - chociażby w pismach procesowych - uniemożliwia skonfrontowanie stanu faktycznego ze złożonymi paragonami i dokonanie odmiennej oceny materiału niż uczynił to organ. Przedstawiony przez stronę w postępowaniu administracyjnym dowód w postaci paragonu fiskalnego z godz. 9.20 nawet gdyby potwierdzał przejazd z [...], to nie obala oceny, że paragon fiskalny z godz. 9.31 - przedstawiony w czasie kontroli - wystawiony był kolejnemu pasażerowi przemieszczającemu się na terenie [...], a takiej usługi nie przewidywał zakres posiadanej przez skarżącego licencji.

Nie można przy tym zarzucić organowi, że nie prowadził postępowania w kierunku podnoszonym w skardze, ponieważ uniemożliwiał to brak przedstawienia przez stronę własnej wersji wydarzeń stanowiących podstawę ustaleń stanu faktycznego.

Zdaniem Sądu oznacza to, że organ odwoławczy zasadnie nie dał wiary paragonowi fiskalnemu z godziny 09:20, gdyż nie dotyczył on przewozu poprzedzającego moment rozpoczęcia kontroli. W trakcie kontroli, skarżący okazał paragon fiskalny nr [...] ([...]) z godziny 09:31 z ostatniego przewozu poprzedzającego moment kontroli, która miała miejsce o godzinie 09:32.

W ocenie Sądu organ odwoławczy w sposób uprawniony nie wykluczył, że okazany przez stronę paragon z godziny 09:20 mógł dotyczyć przewozu z okolic [...] do [...], skoro odległość pomiędzy [...] a [...] wynosi od 25 do ponad 30 km, Jednakże zasadnie ocenił, że kolejny paragon fiskalny, ten zatrzymany podczas kontroli przeprowadzonej w porcie Lotniczym [...], wskazuje w sposób jednoznaczny, że strona po przyjeździe do [...] wykonała przejazd długości 7,4 km w ciągu kolejnych 11 minut.

Oznacza to prawidłową ocenę organu, że przejazd poprzedzający chwilę kontroli mógł dotyczyć wyłącznie obszaru [...].

Ustalenia faktyczne i ich ocena dokonane przez organ nie pozostawiają wątpliwości, są logiczne. Zatem uprawniona była odmowa wiarygodności argumentacji skarżącego, że wykonując kurs z okolic [...] do [...], klient zlecił stronie jazdę na Lotnisko [...]. W zaistniałej bowiem sytuacji oba przejazdy byłyby objęte jednym paragonem fiskalnym. Przemawia za tym także ocena, że w czasie przejazdu, który wyniósłby 37,6 km, klient miałby możliwość sprecyzowania swojego zlecenia i jasnego wskazania kierowcy taksówki cel przejazdu.

Należy zwrócić uwagę, że dopiero po zakończeniu postępowania administracyjnego - w skardze do Sądu, skarżący podaje własną wersję stanu faktycznego: zarówno szczegóły drogi przejazdu z pasażerem na trasie [...] - [...] ul. [...] jak i dane osobowe pasażera z [...] - w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego trzykrotnie był pouczany o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., 77 i 81 k.p.a. (pismo z [...] maja 2012 r., [...] lipca 2012 r. i [...] września 2012 r.). Jak wynika z treści jego pisma z [...] lipca 2012 r. powołał się jedynie na posiadaną licencję na obszar wykonywania przewozów taksówką - miasto [...].

W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że w sytuacji, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany sprzecznie z treścią udzielonej licencji, ma miejsce wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Zatem obowiązkiem organu było ustalenie - w świetle wyników kontroli - czy skarżący wykonywał przewóz taksówką sprzecznie z treścią udzielonej licencji. Tylko wyczerpującymi wyjaśnieniami - popartymi wnioskami dowodowymi mógł skarżący obalić ustalenia wynikające z protokołu kontroli drogowej. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, zatem brak jest podstaw, by organowi zarzucić jakiekolwiek naruszenie prawa.

Co do zasad podejmowania i wykonywania transportu drogowego określa je rozdział II ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją".

W myśl art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, na określony pojazd i obszar obejmujący:

1) gminę;

2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;

3) miasto stołeczne Warszawę.

Zgodnie z art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Jak słusznie zauważył organ, stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92. poz. 879, z późn. zm.), a ponadto - wykonując transport drogowy - wypis z licencji.

Z kolei zgodnie z art. 92a ust. 1, ust. 2 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenie podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych. Zgodnie z art. 92 ust. 6 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, u których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

W myśl treści Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, karą pieniężną w wysokości osiem tysięcy złotych sankcjonuje ustawodawca naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji.

W ocenie Sądu oznacza to, że organ prawidłowo ustalił i ocenił, że skarżący nie posiada licencji na wykonywanie przewozu taksówką na obszarze miasta [...], natomiast nie udowodnił dokonywania transportu taksówką w sytuacji o której mowa w art. 6 ust. 5 u.t.d. W trakcie kontroli, jak wynika z zapisu protokołu kontroli, który jest dokumentem urzędowym, odmówił złożenia wyjaśnień. W toku postępowania I instancyjnego wprawdzie zajął stanowisko w piśmie z [...] lipca

2012 r., jednakże nie składał ani wniosków dowodowych, ani nie podnosił twierdzeń przeczących ustaleniom protokołu kontroli. W tej sytuacji jego twierdzenie i zarzut, podniesiony dopiero w odwołaniu (7 miesięcy po kontroli), że nie został wysłuchany w czasie kontroli pozostaje gołosłowne. Poza tym także w odwołaniu - oprócz kserokopii paragonu fiskalnego z godz. 9.20 z dnia kontroli, z przewozu poprzedzającego, jak twierdził, kontrolowany przewóz - nie składał żadnych dowodów na podniesione tam okoliczności.

W tych okolicznościach argumenty skarżącego podniesione w skardze, że kontrolowany przez inspektorów kurs był kontynuacją realizowanego przewozu tego samego pasażera do firmy [...] na ulicę [...] w [...], po zatrzymaniu się pod tą firmą, a następnie był kontynuowany na lotnisko [...] na skutek prośby pasażera, niestety nie znalazły żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym. Wskazanie danych osobowych pasażera przed Sądem nie może odnieść żadnych skutków procesowych w postępowaniu przed Sadem administracyjnym.

Zauważyć należy, że skarżący nie zgłasza w skardze pod adresem organu żadnych konkretnych zarzutów wskazujących na naruszenie przez organ prawa materialnego czy procesowego, bowiem powołana z imienia i nazwiska osoba wskazana jako pasażer kontrolowanego przejazdu nie była zgłaszana w postępowaniu administracyjnym jako świadek.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a sąd orzekł jak w sentencji wyroku.