Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 617/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 3, art. 12 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi L.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] działając na podstawie art 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm., dalej: u.k.p.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) - odmówił L.B. wydania polskiego prawa jazdy kat. B.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 18 maja 2017 r. L.B. złożyła wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy kategorii B. W związku z tym, iż wyżej wymieniona jest obywatelką Niemiec organ podjął czynności mające na celu zbadanie czy wnioskodawczyni nie posiada niemieckiego krajowego prawa jazdy. Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego przesłał pismo z [...] czerwca 2017 r., z którego wynikało, że wnioskodawczyni nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy. Warunkiem odzyskania niemieckiego prawa jazdy jest pozytywny wynik badań lekarsko-psychologicznych przeprowadzonych w Niemczech.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą krajowe prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Wobec ustalenia negatywnej przesłanki wydania wnioskującej polskiego krajowego prawa jazdy kategorii B, tj. cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami Starosta wydał decyzję odmowną.

L.B., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. oraz przepisów postępowania art. 6, 7, 8, 9 i 77 § 1 k.p.a., domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i orzeczenia o wydaniu mu prawa jazdy kat. B, ewentualnie skierowania jej na stosowne badania w celu wydania odpowiedniej opinii w Polsce.

Odwołująca wskazała, iż organ bezpodstawnie podniósł, iż wydanie polskiego prawa jazdy może być ograniczone przez przewidziany w prawie niemieckim wymóg odbycia badań i uzyskania pozytywnej opinii lekarsko - psychologicznej, choć w tym zakresie nie wskazał jakiejkolwiek podstawy prawnej. Zaznaczyła, iż w toku sprawy przedłożyła aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwskazań do prowadzenia pojazdów, w tym zakresie kat. B i spełnia wszelkie przesłanki z art. 11 ust. 1 u.k.p., w szczególności odbyła szkolenie i zdała egzamin państwowy w zakresie prawa jazdy kat. B. Strona zwróciła również uwagę na brak tłumaczenia na język polski dokumentów pochodzących od niemieckich organów. W ocenie odwołującej obowiązku poddania się badaniom lekarsko-psychologicznym w celu odzyskania prawa jazdy nie można mylić z okresem obowiązywania cofnięcia uprawnień, okres ten bowiem minął.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 2 u.k.p., kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Ponadto podkreśliło, iż na terytorium RP nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innych państwach - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem (art. 4 ust. 3 u.k.p.).

SKO wyjaśniło, że pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy reguluje art. 11 ust. 1 u.k.p., zaś przesłanki negatywne - art. 12 ust. 1 u.k.p. Zgodnie z art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p., w celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do odpowiednich organów innych państw członkowskich UE, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich EFTA o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy.

Organ odwoławczy wskazał, iż z informacji udzielonej przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego, zawartej w piśmie z [...] czerwca 2017 r., przetłumaczonym przez tłumacza przysięgłego na język polski, wynikało, iż wnioskodawczyni nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, bowiem zostało jej ono odebrane i że może ponownie uzyskać prawo do kierowania pojazdami w RFN, gdy przedłoży pozytywną ekspertyzę medyczno-psychologiczną.

Mając na uwadze powyższe, Kolegium uznało rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe, wskazując, iż w świetle orzecznictwa prawo jazdy "krajowe" nie oznacza tylko wydanego w Polsce i przez polskie organy, ale również - krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie, gdyż są to dokumenty uważane za równorzędne i w tym zakresie przepis art. 4 ust. 2 oraz 12 ust. 1 pkt 4 u.k.p. stanowi realizację założeń art. 41 Konwencji Wiedeńskiej (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Op 1/14, CBOSA). Przez posiadanie prawa jazdy należy w tym kontekście według organu rozumieć i takie sytuacje, w których prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Dokument prawa jazdy poświadcza tylko uprawnienia, a zatem ma charakter pochodny od uprawnień.

W ocenie SKO, z cytowanych przepisów, w tym w szczególności z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.p.k. wynika w rozpoznawanej sprawie ponad wszelką wątpliwość ewidentna przeszkoda, wykluczająca możliwość skutecznego ubiegania się przez L.B. o wydanie polskiego prawa jazdy, w czasie gdy obowiązuje zatrzymanie (lub cofnięcie) uprawnień do kierowania pojazdami w Niemczech, w której wcześniej wnioskodawczyni takie uprawnienie uzyskała.

Skargę na powyższą decyzję złożyła L.B., działająca przez pełnomocnika adw. P.B., zarzucając jej:

1/ naruszenie prawa materialnego w postaci:

a) art. 4 ust. 2 u.k.p., poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że przez posiadanie ważnego prawa jazdy należy rozumieć sytuacje, w której uprawnienia do prowadzenia pojazdów zostały bezterminowo cofnięte,

b) art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji niezasadną odmowę wydania prawa jazdy kategorii B;

2/ naruszenie przepisów postępowania w postaci:

a) art. 6 k.p.a. polegające na uchybieniu zasadzie praworządności, tj. działaniu organu bez (wbrew) podstawy prawnej, i to w szczególności poprzez:

- wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego,

- niewskazanie konkretnej podstawy prawnej mogącej uzasadniać przyjęte przez organ założenie, że L.B. ma w Niemczech jedynie tymczasowo zatrzymane prawo jazdy, które może odzyskać po przedstawieniu orzeczenia lekarskiego, a tym samym, że posiada ona w Niemczech ważne prawo jazdy (co narusza także art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a.),

- bezpodstawne przyjęcie, iż wydanie polskiego prawa jazdy może być ograniczone przez przewidziany w prawie niemieckim wymóg odbycia badań i uzyskania pozytywnej opinii lekarsko-psychologicznej, choć w tym zakresie organ, dopuszczając się obrazy art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., nie wskazał konkretnej podstawy prawnej (skarżąca w toku sprawy przedłożyła aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów, w tym w zakresie kat. B),

b) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania wbrew zasadzie praworządności oraz na niepodjęciu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i do jej załatwienia z uwzględnieniem słusznego interesu odwołującego, sprowadzające się w szczególności do niedostatecznego zbadania i umotywowania założenia, iż odwołujący nadal posiada ważne prawo jazdy w Niemczech, mimo iż z informacji pochodzącej z niemieckiego Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego wynika, że odwołująca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, a jedynie mógłaby ponownie uzyskać nowe prawo jazdy po spełnieniu dodatkowych wymogów (w zakresie kat. B obowiązujących jedynie w Niemczech),

c) art. 8 k.p.a. sprowadzające się do prowadzenia postępowania w sposób umniejszający zaufanie do władzy publicznej, zamiast - zgodnie z dyspozycją tego przepisu - w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej,

d) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku należytego i kompletnego zgromadzenia oraz rozpatrzenia całości materiału dowodowego, zwłaszcza informacji z niemieckiego Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego, co w szczególności sprowadza się do wadliwego ustalenia, iż L.B. znajduje się w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.,

e) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów materialno-prawnych i postępowania, czego skutkiem jest oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na błędnie ustalonym stanie faktycznym.

Ponadto strona skarżąca zarzuciła organowi błędne ustalenia faktyczne sprowadzające się do bezpodstawnego przyjęcia, iż skarżąca posiada w Niemczech ważne prawo jazdy, skoro ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (pisma niemieckiego Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego) wynikało jasno, że nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie Starosty do wydania niezwłocznie decyzji uwzględniającej w całości wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy kat. B oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. y 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Badając legalność zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - zwanej dalej p.p.s.a.), sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Rozstrzyga jednak tylko w granicach danej sprawy co oznacza, że nie może oceniać innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w sytuacji naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a., skarga podlega natomiast oddaleniu.

W niniejszej sprawie, przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą odmówiono L.B. wydania krajowego prawa jazdy kat. B.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 4 ust. 2 u.k.p. kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że Konwencja o ruchu drogowym, sporządzona w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r., której stroną jest Polska oraz Niemcy (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 44), przewiduje w art. 41 wzajemne uznawanie "każdego krajowego prawa jazdy". W konsekwencji tego należy przyjąć, iż w sytuacji, w której dokumenty prawa jazdy wystawiane są w różnych państwach, mamy do czynienia z tym samym uprawnieniem do kierowania pojazdami. Przepis art. 4 ust. 2 u.k.p. nie dotyczy jednak międzynarodowego prawa jazdy, co oznacza, że można posiadać jednocześnie ważne prawo jazdy oraz międzynarodowe prawo jazdy. Ponadto zakaz nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydawanego szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych, korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych. Osoby te mogą zatem posiadać więcej niż jedno prawo jazdy (np. prawo jazdy wydane w Polsce oraz prawo jazdy wydane we własnym państwie). Należy zwrócić uwagę, że powyższe regulacje odnoszą się do dokumentów określanych jako "ważne". Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.k.p., nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim UE, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem zostało cofnięte czasowo albo na stałe. Można zatem przyjąć, iż przez ważne prawo jazdy należy rozumieć prawo jazdy pozostające w mocy, obowiązujące, potwierdzające aktualnie istniejące i niezwieszone uprawnienie. Musi to być prawo jazdy, dla którego nie upłynął jeszcze wskazany w nim okres ważności. Chodzi przy tym o dokument istniejący w sensie materialnym, legalny, mający wszystkie właściwe dla niego cechy i zabezpieczenia, a przy tym niezniszczony, nieprzerobiony i niepodrobiony (por. Maciej Dębski komentarz do art. 4 ustawy o kierujących pojazdami, Lex).

Z pisma Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. wynika, że skarżąca nie posiada ważnego prawa jazdy, może ponownie wejść w posiadanie prawa jazdy, jeżeli zostanie przedłożona pozytywna ekspertyza medyczno – psychologiczna. Do pisma dołączono – w formie załączników – decyzje zawierające informacje o wykroczeniach popełnionych przez L.B.. Z dołączonych dokumentów wynika, że orzeczone wobec skarżącej kary o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz decyzje o odebraniu prawa jazdy ulegną umorzeniu - kolejno – [...] maja 2015 r., [...] sierpnia 2015 r. oraz [...] czerwca 2029 r. A zatem do tego czasu wydanie skarżącej prawa jazdy może nastąpić po przejściu procedury przewidzianej dla uzyskania prawa jazdy oraz po przedłożeniu pozytywnej ekspertyzy medyczno – psychologicznej. Powyższe oznacza, że skarżącej uzyska prawo jazdy za granicą, ale jego uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte i to do czasu przedstawienia ekspertyzy medyczno – psychologicznej, a zatem ziściła się przesłanka z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Z ww. pisma Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego oraz dołączonych do załączników wynika, że uzyskanie przez skarżącą prawa jazdy w Niemczech nie będzie możliwe bez przedstawienia pozytywnej opinii lekarsko – psychologicznej.

Powyższe okoliczności ustalono na podstawie pisma Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017r. oraz dołączonych do niego załączników, które zostały przetłumaczone z języka niemieckiego na język polski przez tłumacza przysięgłego. Wskazać przyjdzie, że ww. dokumenty mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Stosownie do treści art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Należy zauważyć, że w sprawach o wydanie prawa jazdy osobom nie posiadającym obywatelstwa polskiego, dla ustalenia istotnych okoliczności sprawy, ustawodawca wprowadził szczególny tryb postępowania. Zgodnie z art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p. w celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do odpowiednich organów państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw, ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy. Zapytanie i potwierdzenie, o których mowa w ust. 2a, następuje wyłącznie w drodze teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy. Z powyższego wynika, że uzyskanie wymaganych dla sprawy informacji może nastąpić jedynie przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy.

W analizowanej sprawie informacja zawarta w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. pochodziła od odpowiedniego organu oraz uzyskana została zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p.

Zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych nie jest wyłączone. Zwrócić należy uwagę, że w analizowanej sprawie skarżąca nie podważyła treści dokumentu – pisma z [...] czerwca 2017 r. – lecz przedstawiła odmienną interpretację treści załączników oraz prezentowała odmienną wykładnię przepisów prawa materialnego. Podnieść należy, że skarżąca na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała nałożonego na nią obowiązku poddania się odpowiednim badaniom lekarsko – psychologicznym oraz przedstawienia opinii.

Trafnie omawiane zagadnienie zostało przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 690/16, który zapadł wprawdzie na tle nieco odmiennego stanu faktycznego, ale wyraża zasadę zakazu posiadania więcej niż jednego ważnego prawa jazdy. Sąd wskazał, że osobie w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji - nie może być wydane prawo jazdy (art. 12 ust. 1 pkt 3 u.k.p.). Przepis ten stosuje się także do osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii C, C1,D 1 lub D - w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu lub zatrzymaniu prawa jazdy kategorii B. Osoba, która ubiega się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego na okres przekraczający 1 rok lub w związku z utratą kwalifikacji podlega sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego (art. 49 u.k.p.). Dopiero spełnienie tego wymogu, a także przedstawienie stosownych orzeczeń lekarskich umożliwia uwzględnienie wniosku. Nie zmienia tego przedłożenie prawa jazdy kategorii B wydanego przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, a to dlatego że w art. 4 ust. 2 u.o.k.p. ustawodawca stanowi, że kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Skoro skarżącej wydano prawo jazdy, które następnie zostało zatrzymane w związku z prowadzeniem pojazdu pod działaniem środka odurzającego i skłonności do narkomanii, to niedopuszczalnym po myśli art. 4 ust. 2 u.k.p. było wydanie drugiego prawa jazdy. Procedura "odzyskania" prawa jazdy jest jasna, należy zdać egzamin państwowy i przedstawić stosowne orzeczenia lekarskie. Dopiero wówczas można ubiegać się po "odzyskaniu" prawa jazdy kategorii B o dalsze kategorie, w tym kategorię C. W związku z jednoznaczną treścią art. 4 ust. 2 u.k.p. przedłożenie przez skarżącą angielskiego prawa jazdy kat. B nie mogło stanowić podstawy do wydania skarżącej prawa jazdy kat. C. Tego rodzaju działanie, uzyskanie w innym kraju członkowskim U.E. prawa jazdy w sytuacji posiadania prawa jazdy we własnym kraju, choć zatrzymanego, stanowi obejście przewidzianej w u.k.p. procedury przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi.

W tej sytuacji zwrócenie się o wydanie prawa jazdy z powołaniem się na art. 11 ust. 1 u.k.p. stanowiłoby obejście wymogu przedłożenia przez stronę ekspertyzy lekarsko – psychologicznej, do czego była zobowiązana na gruncie odpowiednich przepisów prawa niemieckiego. Skarżąca posiada prawo jazdy, które może być jej wydane po spełnieniu określonych warunków, a jednym z nich jest przedłożenie opinii lekarsko – psychologicznej.

W myśl art. 11 ust. 4 Dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006 r. państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Przepisy Dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zostały w całości implementowane do prawodawstwa krajowego.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że w prawie polskim wprowadzone zostały rozwiązania podobne do rozwiązań w tym miejscu analizowanych. Mianowicie zgodnie z art. 11 ust. 6 u.k.p. dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy osobie, wobec której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest uzyskanie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Stosownie zaś do treści art. 103 ust. 1 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku: 2) ponownego przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie 5 lat od dnia wydania skierowania na kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a; 3) popełnienia w okresie próbnym trzech wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

Powyższe prowadzi do wniosku, że analizując wniosek o wydanie skarżącej prawa jazdy na podstawie u.k.p., organ nie mógł pominąć okoliczności, że w innym państwie członkowskim skarżącej zostało odebrane prawo jazdy, a wydanie jej ponownego prawa jazdy jest uzależnione od przedłożenia pozytywnej ekspertyzy psychologiczno – medycznej.

Analizując sprawę trzeba mieć na uwadze, że omawiany przepis art. 12 ust. 1 u.k.p. wymienia przesłanki, które uniemożliwiają wydanie prawa jazdy, nawet wówczas gdy kandydat spełnia wymagane warunki, do których zalicza się wiek, brak przeciwwskazań zdrowotnych, odbycie przeszkolenia, zdanie egzaminu. Uzależnienie od alkoholu lub innego podobnie działającego środka (pkt 1) jest stanem patologicznym, powstałym w wyniku bardziej lub mniej długotrwałego, nałogowego używania alkoholu. Lekarze potwierdzają, że raz nabyte uzależnienie, np. od alkoholu, skłonność do narkomanii pozostaje do końca życia, nawet jeśli osoba, której dotyczy, nie spożywa już tego środka. Jest to forma bierna uzależnienia. Przeciwwskazanie do wydania prawa jazdy może wynikać tylko z aktywnej formy uzależnienia, a więc nałogowego spożywania środków uzależniających w okresie ubiegania się o prawo jazdy. Uzależnienie to może być stwierdzone na podstawie badania lekarskiego.

Wobec powyższego zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione. Zebrany w sprawie materiał dowodowy daje wystarczające podstawy do przyjęcia, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Z pisma Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. wynika, że skarżącej odebrane zostało prawo jazdy, a ponowne jego wydanie jest uzależnione od przedłożenia pozytywnej ekspertyzy lekarsko – psychologicznej, natomiast z dołączonych do tegoż pisma dokumentów wynika okres, w jakim wydanie prawa jazdy jest uzależnione od spełnienia owego dodatkowego warunku. Powyższe należy interpretować w ten sposób, że uprawnienie do kierowania pojazdami zostało skarżącej cofnięte, a w okresie obowiązywania cofnięcia, na podstawie przepisów prawa polskiego, prawo jazdy nie może zostać skarżącej wydane.

Z podanych powyżej przyczyn skarga nie była zasadna. Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę, nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów i zastosowaniu prawidłowej wykładni prawa.

W świetle prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych w oparciu o dokument urzędowy – pismo Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego istniała, w ocenie Sądu, prawna podstawa do wydania decyzji odmawiającej skarżącej wydania polskiego prawa jazdy, którą stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Ustalenie tych okoliczności w sprawie nastąpiło na podstawie przetłumaczonych przez tłumacza przysięgłego dokumentów urzędowych, których wiarygodność, w świetle całego materiału dowodowego, nie budzi wątpliwości. W tym zakresie organy dochowały zasad postępowania wynikających z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. Ponadto prawidłowo powołały właściwe przepisy, a uzasadnienie decyzji organu odwoławczego niewątpliwie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.