Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 434/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1 i 3, art. 184, art. 197 par 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 208/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Kielcach z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 208/17 po rozpoznaniu sprawy z wniosku G. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [A.] z siedzibą w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Kielcach (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach) z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, G. G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji.

W uzasadnieniu podniósł, że wykonanie zakwestionowanej decyzji spowoduje znaczną szkodę majątkową oraz trudne do odwrócenia skutki – z uwagi na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Wskazał, że nie dysponuje wolnymi środkami finansowymi w tak znacznej wysokości, a wykonanie nałożonej kary pieniężnej z pewnością negatywnie wpłynie na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą, powodując w efekcie jej istotne ograniczenie. W ocenie wnioskodawcy będzie to w konsekwencji stanowić dolegliwość nie tylko dla samego skarżącego, ale również wobec osób trzecich – wobec uniemożliwienia realizacji zaplanowanych przedsięwzięć inwestycyjnych, obsługi bieżących zobowiązań zawieranych z kontrahentami, przy jednoczesnym negatywnym wpływie na wywiązywanie się z ciążących zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. W tym zakresie strona wyjaśniła, przedstawiając "Obliczenie dochodu za styczeń 2017r.", że przychód w tym okresie wyniósł 25.051,68 zł, przy czym koszty jego uzyskania to 44.898,45 zł.

W ocenie Sądu I instancji nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. WSA wskazał, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji strona domagająca się wstrzymania wykonania takiej decyzji powinna uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem jej wniosku, przedkładając w tym zakresie dokumenty potwierdzające prawdziwość jej twierdzeń – które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązkiem strony jest też skonkretyzowanie rodzaju grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. Sąd I instancji wskazał, że tymczasem wnioskodawca przedstawił jedynie ogólne informacje dotyczące jego sytuacji majątkowej w postaci "Obliczenia dochodu za styczeń 2017 r.", będącego jedynie niezaopatrzonym jakimkolwiek podpisem, czy pieczątką wydrukiem danych. WSA zaznaczył przy tym, że złożona dokumentacja przedstawia wyniki prowadzonej działalności gospodarczej w sposób wybiórczy – tylko za jeden miesiąc. Sąd I instancji wskazał, że w oparciu wyłącznie o ww. informacje nie jest możliwe stwierdzenie, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie WSA uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji tym, że powyższe może spowodować niewywiązywanie się z ciążących obowiązków płacenia danin publicznoprawnych oraz brak realizacji zaplanowanych przedsięwzięć inwestycyjnych i ograniczenie prowadzonej działalności, przy jednoczesnym dołączeniu na poparcie powyższych twierdzeń jedynie obliczenia dochodu za jeden miesiąc 2017 r. nie pozwala na przyjęcie, że skarżący uprawdopodobnił, iż wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Przedstawiona dokumentacja, zdaniem WSA, jedynie w sposób wybiórczy obrazuje aktualną sytuację finansową skarżącego i jego możliwości płatnicze, zaś wnioski z nich płynące, jak i uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie prowadzą do stwierdzenia zagrożenia płynności finansowej skarżącego.

Zdaniem Sądu I instancji brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej. Sam natomiast fakt, że wydatki związane z prowadzeniem własnej działalności gospodarczej przekraczają możliwości skarżącego do opłacenia przedmiotowej kary pieniężnej – bez wykazania, jaka jest jego aktualnie rzeczywista sytuacja finansowa – nie przesądza o zdolnościach płatniczych skarżącego, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Nie wiadomo bowiem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji działalności. Odnosząc się do stanowiska wnioskodawcy WSA wskazał, że strona przedstawiła jedynie swoje obawy, wskazując ogólne skutki, które mogą nastąpić. W ocenie Sądu I instancji, skarżący nie uprawdopodobnił jednak, że mogą one się spełnić w przewidywalnej przyszłości, jak również, że powinny być one kwalifikowane jako spełniające przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

G. G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący na podstawie art. 196 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w Kielcach z dnia [...] lutego 2017 r., [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych, mimo podniesionych przez skarżącego we wniesionej skardze od w/w decyzji istotnych okoliczności, przemawiających za wstrzymaniem przedmiotowej decyzji, przez co doszło do narażenia działalności gospodarczej G. G. na wystąpienie trudnych do odwrócenia dla niej skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia płynności finansowej firmy, które to warunki na dzień wniesienia niniejszego zażalenia nie straciły aktualności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do wniosku skarżącego o wstrzymanie na podstawie art. 196 p.p.s.a., wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia postępowania zażaleniowego. Zgodnie z tym przepisem wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. O wstrzymaniu wykonania postanowienia decyduje, zatem Sąd I instancji przed przekazaniem akt sądowi kasacyjnemu tym samym wniosek w tym przedmiocie nie jest rozpoznawany przez Naczelny Sąd Administracyjny w konsekwencji czego nie może on odnieść oczekiwanego przez stronę skutku.

Przechodząc do oceny samego zażalenia, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ono niezasadne.

Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 36.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej uzasadnił w ten sposób, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę majątkową oraz trudne do odwrócenia skutki, co w konsekwencji stanowić będzie dolegliwość nie tylko dla samego skarżącego, ale również wobec osób trzecich. Skarżący wskazał, że za okres styczeń 2017 r. przychód wyniósł 25051,68 zł, zaś koszty uzyskania przychodów wyniosły 44898,45 zł. Wskazał przy tym, że dochód został wyliczony na kwotę 19846,77 zł, co jest dowodem strat.

W ocenie NSA skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Przedstawione informacje dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego są dość ogólne, gdyż nie odzwierciedlają z jakiego tytułu skarżący osiągnął taki przychód w niepełnym rozliczeniu rocznym. NSA dysponując wyłącznie powyżej wskazaną informacją finansową za jeden miesiąc 2017 r. nie mógł zatem ocenić, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków.

Przede wszystkim podkreślić należy, że wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie