Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 703/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36, art. 40
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2006 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej, a także art. 36 ust. 1 i 7, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] Nr [...] w sprawie ustalenia R.B. wysokości karty podatkowej na rok podatkowy 2006.

Ustalono, że strona złożyła w dniu 15.12.1999 r. deklarację w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej PIT-16, w której wskazała zakres działalności – usługi tele- i radiomechaniki, a miejsce prowadzenia działalności – [...], wskazując udział przychodu ze świadczenia usług na rzecz ludności w przychodzie ogółem w 95 %, co stanowiło podstawę (art. 29 ust. 1 ustawy) do wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej na każdy następujący rok podatkowy. Na podstawie informacji wynikających z deklaracji organ I instancji ustalił wysokość karty podatkowej na 2006 r. w kwocie 231 zł.

W wyniku wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego w sprawie wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej na 2006 r. ustalono, że strona prowadziła działalność gospodarczą na terenie całego kraju, o czym nie poinformowała Naczelnika Urzędu Skarbowego, a do czego była zobowiązana na mocy art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 listopada 1998 r., czego konsekwencją było wydanie decyzji z dnia [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej stronie wysokość karty podatkowej na 2006 r.

Organ odwoławczy utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy podatek w formie karty podatkowej płacą podatnicy wykonujący działalność usługową lub wytwórczo-usługową określoną w części I tabeli stanowiącej zał. nr 3 do ustawy w zakresie wymienionym w zał. nr 4 do ustawy-przy zatrudnieniu nieprzekraczającym stanu określonego w tabeli. Wskazał organ na przepis art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że warunki jakie musi spełnić podatnik aby korzystać z opodatkowania w formie karty podatkowej wymienione zostały w art. 25 ustawy, a w ust. 4 tego przepisu wskazuje się sposób ustalania wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Odwołał się organ do przepisu art. 40 ust. 1 ustawy i stwierdził, że analiza rachunków wystawionych przez firmę A za świadczone w 2006 r. usługi wskazuje, że nie były to usługi świadczone jedynie w Z.Ś. lecz na terenie całego kraju, dlatego też organ I instancji wydał decyzję o wygaśnięciu decyzji ustalającej opodatkowanie w formie karty podatkowej na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy stwierdzając, że strona nie zawiadomiła, wbrew wynikającemu z art. 36 ust. 7 ustawy, obowiązkowi Naczelnika Urzędu Skarbowego o fakcie świadczenia usług na terenie całego kraju, a nie jak wskazał w deklaracji – na terenie Z.Śl. Informacja w tym zakresie miała niewątpliwie wpływ na wysokość ustalanej podatnikowi stawki karty podatkowej. Podkreślił organ, że nie mają znaczenia dane jakie podatnik podaje przy rejestracji działalności gospodarczej. Strona w zgłoszeniu aktualizacyjnym podała jako adres zameldowania W., ale miejsce zamieszkania – Z.Śl. Strona niewątpliwie prowadziła działalność gospodarczą na terenie całego kraju, o czym nie poinformowała Naczelnika Urzędu Skarbowego. Ponadto zauważył organ, na co nie wskazał organ I instancji, że zakres świadczonych przez stronę usług tele- i radio-mechaniki polega na czynnościach opisanych w poz. 22 zał. nr 4 do ustawy, natomiast z dowodów źródłowych wynika, że strona wykonywała usługi wykraczające poza zakres usług tele- i radio– mechaniki jak np. instalacja aparatury elektroakustycznej i oświetleniowej oraz przystosowanie poprawności działania aparatury nagłośnieniowej i oświetleniowej, przy czym usługi dot. aparatury oświetleniowej z pewnością nie mieszczą się w zakresie usług tele- i radiomechaniki, co, jak się wydaje, również świadczy o niedoinformowaniu organu podatkowego o zmianie świadczonych usług.

W skardze od powyższej decyzji R.B. zarzucił naruszenie art. 36 ust. 1 i 7 oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, przez przyjęcie, że istnieją podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji dotyczącej ustalenia skarżącemu opodatkowania w formie karty podatkowej; naruszenie art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, iż możliwe jest wydanie decyzji o wygaśnięciu karty podatkowej, podczas gdy zobowiązanie podatkowe zostało w terminie zapłacone i wygasło i wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Podniosła strona, że organ posiada zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 16.02.1998 r., w którym wskazano jako siedzibę wykonywanej działalności Z.Śl., a miejsce jej wykonywania określono teren całego kraju i od momentu rejestracji do dnia dzisiejszego nic się nie zmieniło, co zostało pominięte przez organ podatkowy. Pominięto także, że w grudniu 1999 r. skarżący był w organie podatkowym informując się o zmianę formy opodatkowania z ryczałtu, który wybrał w 1998 r. i przedstawił sposób działania, rodzaj działalności, a pracownicy organu wskazali mu kartę podatkową jako właściwą formę opodatkowania. W 2006 r. nie zaszły żadne zmiany, które winien skarżący zgłosić do organu podatkowego. Zdaniem skarżącego nie ma możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ze względu na upływ czasu. Podniósł skarżący, że działalność wykonywał na terenie całego kraju, ale dochody osiągał w Z., które były miejscem prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Organ odwoławczy nie odniósł się do twierdzenia skarżącego dotyczącego podjęcia próby zmiany sposobu opodatkowania. Ponadto dokonana przez organ II instancji ocena jednego z rachunków wystawionych przez skarżącego, który nie był objęty postępowaniem przez organ I instancji nie mogło stanowić ustalenia organu odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i jego argumentacje zawarte w zaskarżone decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotę sporu stanowi zagadnienie czy skarżący, opodatkowany w formie karty podatkowej, wywiązał się z nałożonego na niego przepisem art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) obowiązku zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, czy miał taki obowiązek?

W myśl art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie jeżeli strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania.

Ustawodawca w przepisie art. 40 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym określił przypadki, których zaistnienie skutkuje wygaśnięciem decyzji o opodatkowaniu w formie karty podatkowej, stanowiąc w ust. 1 pkt 3, że w przypadku gdy podatnik nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu podane dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym – naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku w formie karty podatkowej.

W przepisie art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy zobowiązano podatników opodatkowanych w formie karty podatkowej do zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a w szczególności o zmianach m. in. miejsca prowadzenia działalności.

Jak wynika ze złożonej przez skarżącego deklaracji w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej, w rubryce – "miejsce prowadzenia działalności" wskazał on "Z.Ś.". Okoliczność ta stanęła u podstawy określenia wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, zgodnie z treścią przepisu art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Jak wykazało przeprowadzone postępowanie w sprawie, co nie podlega sporowi, skarżący wykonywał swoją działalność na terenie kraju, w różnych miejscowościach, a więc niezgodnie z zawartym w deklaracji oświadczeniem.

Okoliczność ta ma szczególne znaczenie ze względu na kryteria ustalania wysokości podatku w formie karty podatkowej. Przepis ust. 4 art. 26 ustawy wskazuje, że "jeżeli podatnik we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej zgłosi prowadzenie działalności wymienionej w art. 23 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a w różnych zakresach lub różnych miejscowościach, dla których przewidziano różne wysokości stawek karty podatkowej, wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej ustala się według stawki właściwej dla tego zakresu działalności i miejscowości, dla których przewidziana jest stawka najwyższa. (...)."

Zgłoszenie w deklaracji jako miejsca wykonywania działalności czyli miejsca wykonywania usług – Z.Ś. – w zestawieniu z ustaleniami organów podatkowych, z których wynika, iż miejscem wykonywania działalności przez skarżącego były różne miejscowości w Polsce, winno pociągnąć za sobą zawiadomienie przez skarżącego naczelnika urzędu skarbowego o tym fakcie, jak nakazuje przepis art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, bowiem okoliczność ta miałaby niewątpliwy wpływ na ustalenie wysokości karty podatkowej zgodnie z art. 26 ust. 4 ustawy.

Skoro zatem skarżący nie wypełnił obowiązku z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 7 ustawy, skutkowało to wygaśnięciem uprawnień do karty podatkowej, a w konsekwencji ustawodawca nie pozostawił swobody decyzji (uznania administracyjnego) organowi podatkowemu, lecz zobowiązał go do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji konstytuującej przywilej podatkowy (art. 40 ust. 1 ustawy), co też nastąpiło.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż organ podatkowy posiadał informacje o wykonywaniu przez niego działalności na terenie całego kraju, bowiem takie oświadczenie złożył w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.

Dla celów ustalenia formy i wysokości opodatkowania skarżący składał odrębną deklarację, w której jednoznacznie wskazano obowiązek wypełnienia rubryki – "miejsce prowadzenia działalności". Fakt, iż w ewidencji działalności gospodarczej strona określiła jako terytorium działania cały kraj nie przesądzał, iż w okresie składania deklaracji strona miejsce prowadzenia działalności gospodarczej ograniczyła do Z.Ś.

Skoro zatem skarżący wypełnił obowiązek w zakresie złożenia deklaracji, którego treść warunkowała i determinowała ustalenie wysokości karty podatkowej, organy podatkowe nie miały obowiązku kwestionowania oświadczenia podatnika, ani też poszukiwania innego źródła danych służących do ustalenia warunków opodatkowania w formie karty podatkowej. Zresztą to podatnik zainteresowany był uzyskaniem tej szczególnej formy opodatkowania i jego obciążał obowiązek prawidłowego wypełnienia deklaracji.

Nie można także podzielić zarzutu skarżącego, iż na przeszkodzie wydaniu decyzji o wygaśnięciu decyzji w sprawie karty podatkowej stoi zapłacenie zobowiązania w terminie. Jak wyżej podniesiono, wobec nie wykonania obowiązku nałożonego na podatnika w przepisie art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy organ podatkowy, z mocy przepisu art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy, był zobowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji o ustaleniu wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej. W konsekwencji rezultatem wygaśnięcia decyzji ustalającej podatnikowi wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej jest, zgodnie z treścią przepisu art. 40 ust. 2 ustawy, zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku dochodowego za cały rok podatkowy na zasadach ogólnych, a kwoty zapłacone z tytułu karty podatkowej zalicza się na poczet tego podatku (art. 41 ustawy).

Odnośnie uwagi skarżącego dotyczącej jednego z rachunków, który nie był przedmiotem analizy organu I instancji, należy wskazać, iż organ odwoławczy wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, co zresztą wynika także z zaskarżonej decyzji, że rachunek ten nr [...] z dnia 17.02.2006 r. (także inne) zawiera wskazanie wykonania przez skarżącego usług nie mieszczącej się w zakresie usług objętych kartą podatkową, jednakże ustalenie to nie miało wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Ponadto zauważyć należy, iż niejasne jest stanowisko skarżącego zawarte w skardze, wg którego "nie ma możliwości prawnej stwierdzenia wygaśnięcia już skonsumowanej decyzji również ze względu na upływ czasu". Skarga jest sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, a więc, zdaniem Sądu, spodziewać należało się precyzyjnych zarzutów, które umożliwiałyby ich rozpoznanie i ustosunkowanie się do nich.

Powyższe wywody wskazują, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procesowego w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy, czego konsekwencją jest, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalenie skargi.