Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 596/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16,  art. 17 ust. 1,  art. 19 ust. 2 i 4,  art. 29 ust. 1,  art. 35 ust. 4,  art. 20
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie sędzia WSA Emilia Lewandowska asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Marta Maciejkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2008 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów, po rozpoznaniu wniosku W. S. –H. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...] utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej Instytutu [...] Polskiej Akademii Nauk w W. z dnia [...] października 2004 r. o nadaniu dr W. A. S. – H. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie filozofii.

W uzasadnieniu organ podał, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów kilkakrotnie rozpatrywała sprawę na posiedzeniach Sekcji Nauk [...] oraz Prezydium Centralnej Komisji wykorzystując opinie [...] recenzentów ([...] opinie zakończone pozytywną konkluzją, [...] - konkluzją negatywną). Wyniki żadnego z pięciu głosowań Sekcji i Prezydium CK nie było korzystne dla habilitantki. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej negatywną decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] lutego 2006 r., Sekcja Nauk [...], po wysłuchaniu opinii wszystkich recenzentów oraz po przeprowadzeniu dyskusji w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw uchyleniu poprzedniej decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia wyżej wymienionej uchwały (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji – [...] głosów, przeciw – [...] głosów, wstrzymujących się – [...] głosy). Centralna Komisja wskazała, że Prezydium Centralnej Komisji przed podjęciem ostatecznej decyzji, zasięgnęło opinii jeszcze dwóch recenzentów. Obie opinie były negatywne. W tej sytuacji Prezydium Centralnej Komisji jednogłośnie, w głosowaniu tajnym, ([...] głosów za) odmówiło zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej Instytutu [...] Polskiej Akademii Nauk w W. z dnia [...] października 2004 r. i postanowiło utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji.

Centralna Komisja uznała, że jakość rozprawy habilitacyjnej jest niska (braki teoretyczno-metodologiczne i warsztatowe, wtórność i powierzchowność sądów) a dorobek habilitantki nie ma w pełni charakteru naukowego (jest on raczej prezentacyjny i popularyzatorski), jest przy tym bardzo skromny (zaledwie kilka pozycji). Zdaniem organu dorobek i rozprawa habilitacyjna nie stanowią więc liczącego się wkładu w rozwój filozofii, w tym w badania nad twórczością D., a tym samym nie spełniają wymagań ustawowych. Organ podkreślił, że publikacje dr W. A. S. – H. mają znaczną wartość informacyjną i dydaktyczną ale trudno zakwestionować fakt, że większość z nich ma sprawozdawczy i popularnonaukowy charakter. W ocenie Komisji nie pozwalają one na ujawnienie się kompetencji naukowo-badawczych kandydatki do stopnia naukowego doktora habilitowanego. Również niewielka liczba artykułów z zakresu [...] współczesnej o dość rozstrzelonej tematyce nie poprawia wizerunku autorki. Komisja wskazała, że w dorobku habilitantki brak publikacji w językach obcych. Sama autorka przedstawia zaś swój dorobek niezbyt rzetelnie. Organ zauważył, że w niemal wszystkich ocenach rozprawy habilitacyjnej nie uznaje się za wystarczającej charakterystyki tytułowych pojęć dokonanych przez autorkę. Zarzuca się rozprawie braki polskiego tła, a także interpretacji stanowiska D., co źle świadczy o samodzielności badawczej habilitantki. Oryginalność problematyzacji ([...]) osłabia zbyt daleko idąca skrótowość i ogólnikowość oraz brak świadomości odrębności własnego stanowiska interpretacyjnego. W tym stanie rzeczy Prezydium Centralnej Komisji uznało zatem za uzasadnione stanowisko Sekcji sprzeciwiające się uchyleniu decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały nadającej dr W. A. S. – H. stopień naukowy doktora habilitowanego, skoro habilitanta nie spełnia warunków przewidzianych w art. 16 i art. 17 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65 poz. 595).

Od decyzji Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2007 r. W. S. – H. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] lutego 2006 r., jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, a w wypadku nie podzielenia zarzutów skargi w tym zakresie, o uchylenie w całości wyżej wymienionych decyzji jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. W uzasadnieniu podniosła, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 19 ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, z tego względu, że Centralna Komisja przekroczyła swoje kompetencje wynikające z wyżej wymienionej ustawy i nie dokonała analizy dwóch uchwał Rady Naukowej Instytutu [...] PAN w W. Zdaniem skarżącej Komisja ta jako organ nadzoru jest uprawniona jedynie do oceny prawidłowości uchwały o nadaniu stopnia naukowego pod względem jej zgodności z prawem i orzekania o jej zatwierdzeniu, zwłaszcza, że w jej skład wchodzą osoby reprezentujące różne dyscypliny naukowe, inaczej aniżeli przedstawiciele Rady Naukowej PAN podejmujący uchwałę w sprawie nadania stopnia naukowego. Poza kompetencją Komisji pozostaje bowiem kwestia samodzielnej oceny merytorycznej, tj. oceny dorobku naukowego habilitantki wedle kryteriów z art. 16 i 17 powołanej wyżej ustawy, skoro w tym zakresie oceny dokonuje Rada Naukowa PAN w postępowaniu zakończonym uchwałą o nadaniu stopnia naukowego. Skarżąca zauważyła również, że zgodnie z art. 29 ust. 1 tej ustawy w postępowaniach tego rodzaju przepisy KPA mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Odrębność postępowania w sprawach o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych polega zwłaszcza na sposobie podejmowania decyzji przez Prezydium Centralnej Komisji. Podejmowanie przez Prezydium Centralnej Komisji decyzji w głosowaniu tajnym nie może jednak oznaczać dowolności w rozstrzyganiu sprawy. Postępowanie przed Centralną Komisją, mimo swej specyfiki, jest postępowaniem administracyjnym. Mają więc tu zastosowanie przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 KPA, zgodnie z którymi Prezydium Komisji jest obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowody, a ocena, czy okoliczność została udowodniona, winna być wynikiem analizy całokształtu materiału dowodowego. Stanowisko Sekcji, na które Prezydium powołało się w obu decyzjach, jest bowiem tylko propozycją rozstrzygnięcia i nie zwalnia tego organu z obowiązku przeprowadzenia i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Przy tym w pierwszej ze skarżonych decyzji wskazano na jedną z negatywnych recenzji (prof. M. M.) jako na kompetentnego recenzenta. Stanowisko takie jest całkowicie nie do przyjęcia, jako że prof. M. M. jest zgodnie z dyscyplinami KBN specjalistą w zakresie nauk [...] o specjalności: [...], nie zaś specjalistą w zakresie [...]. Zatem skoro przywołano jako decydującą negatywną recenzję profesora M. M., nie będącego specjalistą w danej dziedzinie, już ten sam fakt winien wzbudzić co najmniej uzasadnione wątpliwości Komisji. Skoro zaś istniały wątpliwości, czy dorobek naukowy i rozprawa habilitacyjna spełniają wymagania do uzyskania przez kandydatkę stopnia naukowego doktora habilitowanego to ta okoliczność winna być wnikliwie przez Centralną Komisję rozważona. Okoliczność ta została zupełnie pominięta przez organ. Stosownie do § 9 statutu Centralnej Komisji w sprawach dotyczących uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego decyzja Komisji, odmawiająca zatwierdzenie tej uchwały, zapada po zasięgnięciu opinii co najmniej dwu recenzentów. Komisja bez wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, a istniały one zważywszy na pozytywne opinie, nie mogła uznać, iż dorobek naukowy skarżącej i jej praca habilitacyjna nie spełniają jeszcze wymagań, których oczekuje się od kandydatów do stopnia naukowego. Skoro istniały wątpliwości, rolą Centralnej Komisji było rozważenie, czy w tej sytuacji nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia wszystkich wątpliwości. Centralna Komisja nie odniosła się do pozytywnych opinii, nie wskazała, na jakiej podstawie odmówiła im wiarygodności, nie odniosła się do zawartych w tych opiniach argumentów. Dlatego też, zdaniem skarżącej, zasadne są zarzuty o naruszeniu art. 7, art. 77 i art. 80 KPA, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wskazała, że zgodnie z przepisami statutu CK przebieg posiedzenia, zarówno Sekcji, jak i Prezydium Centralnej Komisji jest protokołowany. Protokół, zgodnie z treścią art. 68 § 1 KPA powinien odzwierciedlać przebieg posiedzenia, tak w zakresie przedstawionych opinii recenzentów, dyskusji, jak i trybu i sposobu podejmowania uchwał. Z protokołu powinno wynikać, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Przede wszystkim jednak z protokołu musi jednoznacznie wynikać, jakiej treści uchwała była głosowana, w jakiej formie dokonano głosowania oraz jaki był wynik głosowania. Te podstawowe elementy muszą znaleźć się w protokole. Tymczasem w uzasadnieniu skarżonych decyzji powołano się tylko ogólnikowo na "przeprowadzoną wszechstronnie dyskusję w sekcji", lecz nie przedstawiono kto i w jakim charakterze uczestniczył w posiedzeniach Sekcji. Stanowi to naruszenie przepisów art. 68 § 1 KPA.

Skarżąca dodatkowo zauważyła, że dla oceny prawidłowości objętych nadzorem uchwał organ nadzoru ocenia podstawy faktyczne tychże uchwał. Ocena ta winna odbywać się w oparciu o prawidłowe ustalenie staniu faktycznego. W niniejszej sprawie ta zasada została naruszona poprzez błędne przyjęcie przez Centralną Komisję ilości publikacji habilitantki. Odnosząc się do podstawy materialnoprawnej obu decyzji skarżąca wskazała, że pierwsza decyzja (z dnia [...] lutego 2006 r.) została wydana na podstawie art. 19 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym, oraz na podstawie art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365). Stwierdziła, że przepis art. 19 ust. 1 powołanej ustawy nie może być podstawą orzekania przez Centralną Komisję z uwagi na to, że nie jest to przepis materialnoprawny, lecz ustrojowy. Określa on kompetencje Komisji ale nic w jego treści nie daje podstaw do wydawania decyzji. Na str. 2 decyzji powołano art. 17 ust. 1 ustawy. Przepis ten zawiera pojęcia niedookreślone. Oznacza to, że obowiązkiem organu jest wypełnienie treścią hipotezy normy prawnej. Innymi słowy Centralna Komisja ma obowiązek wyraźnie określić co pod tym pojęciem ustawowym rozumie. Jeżeli zatem zgodnie z treścią uzasadnienia "większość członków nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, że rozprawa stanowi znaczny wkład...", to podstawowym obowiązkiem Komisji było ustalenie tego co rozumie ona pod pojęciem znacznego wkładu. Bez wyjaśnienia tego podstawowego kryterium oceny nie można było mówić o stosowaniu prawa, którego treści nie ustalono, co narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zarzuciła, że Centralna Komisja stwierdzając, że Rada Naukowa nie zweryfikowała wykazu publikacji habilitantki, też tego nie uczyniła. W uzasadnieniu mowa jest jedynie o przyjęciu innej niż habilitantka ilości publikacji. Ogólnie stwierdzono też, że nie mają one naukowego charakteru. Jeżeli zaś chodzi o powołany w decyzji Komisji przepis art. 271 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, to nigdzie w treści decyzji nie nawiązano do treści tego przepisu, choć art. 107 § 3 KPA nakazuje wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Skarżąca podniosła, że przeprowadzone w sprawie postępowanie w żadnym stopniu nie odpowiada standardom postępowania administracyjnego. Przede wszystkim nie zrealizowano zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, mimo, że przepis (art. 10 § 1 KPA). nakazuje zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału. Brak respektowania tej zasady przez organ oznacza, że sporządzone w sprawie opinie biegłych recenzentów nie mogą być dowodem w sprawie, ponieważ zgodnie z art. 81 KPA okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonego postępowania. Poza tym w sposób istotny naruszono art. 79 KPA, skoro nie zapewniono stronie udziału w przesłuchaniu biegłych. W ocenie skarżącej warto odnotować, że zgodnie z uzasadnieniem podstawą uzyskania opinii recenzentów miał być § 4 pkt 1 statutu Komisji. Jest to stanowisko w sposób rażący błędne. Statut Centralnej Komisji nie może być podstawą prawną działania wobec strony jest to bowiem akt wewnętrzny i jako taki nie może uzasadniać czynności organu, które zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji muszą mieć podstawę w akcie powszechnie obowiązującym. Co więcej w art. 93 ust. 2 Konstytucji podkreślono, że zarządzenie (akt wewnętrzny) nie może stanowić podstawy decyzji wobec obywateli. Do podstaw powołania biegłych i sposobu pozyskania ich opinii zastosowanie ma art. 84 KPA. W treści obu decyzji nie wyjaśniono, niezwykłej jak na postępowanie tego rodzaju, sytuacji zlecenia aż 8 opinii biegłych. Przy czym nie wyjaśniono z jakiego powodu rozbieżne opinie 8 recenzentów mają większy walor niż dwie uchwały Rady Naukowej Instytutu [...] PAN. Nie wiadomo także z jakiego powodu wybrano jako recenzentów właśnie te osoby. Nie przedstawiono też szczegółów konkluzji ich opinii. Dobór biegłych jest sprawą niezwykle ważną, bowiem zgodnie z art. 84 § 2 KPA biegły może podlegać wyłączeniu. Z tego względu ograniczenie się do wskazania jedynie ilości zgromadzonych ekspertyz, z podaniem tylko liczby pozytywnych i negatywnych konkluzji stanowi naruszenie ustawowych norm oceny dowodów określonych w art. 107 § 3 KPA. Znacząca ilość 8 ekspertyz ilustruje, że Centralna Komisja nie będąc w stanie podołać samodzielnej ocenie oddała tę ocenę w ręce biegłych opierając się jedynie na ich stanowiskach, które były do tego wyraźnie rozbieżne. Z treści uzasadnienia nie wynika kim byli biegli, jakie pytania im zadano, czy i kiedy ich przesłuchano oraz na czym polegały rozbieżności ocen, o których mowa w uzasadnieniu. Jest to rażąco sprzeczne z normą art. 107 § 3, w części odnoszącej się do wymogów stawianych podstawom faktycznym decyzji. W treści uzasadnienia nie wskazano także z jakiego powodu w toku postępowania ograniczono się do opinii biegłych. Poza obowiązkowym w takich wypadkach odebraniem wyjaśnień od strony (art. 79 § 2 KPA), lub jej przesłuchaniem (art. 86 KPA), obowiązkiem Centralnej Komisji było przeprowadzenie rozprawy (art. 89 § 2 KPA). Nie ma zatem wątpliwości, że przebieg postępowania dowodowego w sposób rażący odbiega od wymogów stawianych w art. 7 i 8 KPA. Szczególnie ciężkim naruszeniem gwarancji procesowych strony wypływającym z przedstawionego sposobu prowadzenia postępowania jest spełnienie kwalifikowanej przesłanki wadliwości decyzji przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 KPA. Ponadto w odwołaniu Rady Naukowej Instytutu [...] PAN wyjaśniono (str. 3, ostatnie akapity), co było głównym i zasadniczym źródłem rozbieżności ocen recenzentów. Część z nich wadliwie odczytała rozprawę habilitacyjną i nie uwzględniła jej istoty. Do tego zagadnienia w zaskarżonej decyzji Centralna Komisja nie odniosła się, powtarzając kwestionowany w odwołaniu pogląd, że praca stanowi badanie nad twórczością D. Takie podejście organu ponownie rozpatrującego sprawę narusza art. 7 i art. 80 KPA a także art. 107 § 3 tej ustawy. Uchybienie tym przepisom stanowi również wysuwanie pod adresem habilitatki nie popartych uzasadnieniem zarzutów takich jak np. że przedstawia swój dorobek niezbyt rzetelnie, czy że niewielka liczba artykułów z zakresu [...] o dość rozstrzelonej tematyce nie poprawia jej wizerunku. Skarżąca wskazała również na naruszenie w postaci błędnego ustalenia przez Centralną Komisję stanu faktycznego, co do przyjęcia jakoby habilitantka nierzetelnie oceniła swój dorobek i podaje aktualny wykaz publikacji. W wykazie podano tylko pozycje naukowe, czyli takie, których opublikowanie wymagało co najmniej jednej recenzji specjalisty z tytułem profesorskim. Dorobkiem jest też blisko dziesięć poważnych prac translatorskich - skomplikowane teksty z [...] zostały przez skarżącą po raz pierwszy przełożone na polski, tłumacz miał więc za zadanie opracować w całości polską terminologię tych tekstów. W odpowiedzi zaś na zarzut o brak publikacji w F., skarżąca zauważa, że procedura habilitacyjna tocząca się w Polsce nie wymaga publikacji zagranicznych, natomiast wartość merytoryczną rozprawy habilitacyjnej stwierdził i ocenił wysoko prof. J. D. w P. na podstawie wersji francuskojęzycznej (do wglądu) i obszernego francusko i anglo-języcznego streszczenia, zamieszczonego w książce Pt. "[...]". Opinia prof. D. znajduje się w załącznikach. Skarżąca załącza również odpowiedź udzieloną na piśmie do wydawnictwa w sprawie recenzji prof. Z.-J. Rzecz nabiera znaczenia w świetle uzasadnienia pierwszej negatywnej decyzji Centralnej Komisji i odwołania Rady Naukowej [...] PAN. Ponadto załączone są kopie dyplomów skarżącej wskazujące na jej merytoryczne kwalifikacje, zarówno w zakresie literatury i filozofii (podwójne magisterium z Uniwersytetu [...]), badań naukowych (doktorat w [...] PAN) jak i języka francuskiego (dyplom [...]). Warto zauważyć, że Centralna Komisja w znacznym stopniu te kwalifikacje usiłowała całkowicie bezzasadnie podważyć, a co nie należało do zadań Centralnej Komisji w skarżonym postępowaniu. Centralna Komisja także w ten sposób nadużyła swoich kompetencji. Skarżąca oświadczyła, że zainteresowania Komisji nie wzbudziły także inne pisma świadczące o wartości dorobku: list córki A. C., pani C. C.; opinia prof. P. B. z [...] (zespołu badawczego, którego skarżąca jest członkiem) w [...] w P. pismo prof. S. B. w sprawie publikacji przekładu książki J. D. Skarżąca zwróciła także uwagę na znaczną opieszałość Centralnej Komisji.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. W uzasadnieniu Centralna Komisja wskazała, że brak jest podstaw do jej uwzględnienia tj. stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji. Organ zauważył, że podnoszone zarzuty dotyczą naruszenia art. 107 § 1 i 3 KPA (braku uzasadnienia decyzji) w związku z art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, kwestii nadzoru instancyjnego Centralnej Komisji, czynnego udziału strony w postępowaniu. W ocenie Komisji zarzuty te mają charakter polemiczny i nie odnoszą się do meritum sprawy. Odnośnie umocowania Centralnej Komisji do podejmowania decyzji, organ stwierdził, że Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów zgodnie z ustawą z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki jest usytuowana przy Prezesie Rady Ministrów. Jedynie w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej, zatem nie jest takim organem. W zakresie swych kompetencji Centralna Komisja - oprócz wydawania decyzji - określa dziedziny nauki i dziedziny sztuki oraz dyscypliny naukowe i artystyczne i ogłasza stosowną uchwałę w Monitorze Polskim (art. 3 ustawy) oraz uchwala statut (art. 35 ust. 5 ustawy). Odnośnie zarzutów dotyczących procedury podejmowania uchwał przez Rady Wydziałów jednostek organizacyjnych, organ stwierdził, że Centralna Komisja nie jest organem kontroli instancyjnej lub organem nadzoru w stosunku do tych jednostek. Nie można również podzielić poglądu o stosowaniu wprost przepisów KPA (m.in. art. 7-10, art. 73-80) do procedury przed Centralną Komisją. Zgodnie z art. 29 ust.1 ustawy, postępowanie przed Centralną Komisją toczy się w oparciu o przepisy tej ustawy, a tylko w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy KPA. Oprócz powyższych uregulowań znajdują zastosowanie postanowienia statutu Centralnej Komisji. Postępowanie w sprawach nadania tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje pewna odrębność związana ze specyfiką tych spraw w stosunku do postępowań prowadzonych wprost na podstawie przepisów KPA. i dlatego ustawodawca w przepisie art. 29 ust 1 ustawy określił, że przepisy KPA. mają zastosowanie tylko "odpowiednio" do postępowania o nadanie stopnia naukowego czy tytułu naukowego. Odrębność tych postępowań polega zwłaszcza na sposobie podejmowania decyzji przez Prezydium Centralnej Komisji, tj. przez organ kolegialny, którego członkowie decydują w wyniku tajnego głosowania. Prezydium Centralnej Komisji zobowiązane jest, stosownie do art. 77 § 1 i 80 KPA, zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Mimo, że rozstrzygnięcie podejmowane przez Prezydium Centralnej Komisji zapada w głosowaniu tajnym, to winno ono znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji sprawy obrazującej przebieg postępowania przed tą Komisją. Uzasadnienie zaś decyzji, co już niejednokrotnie podkreślał NSA w swoich wyrokach, z uwagi na sposób jej podejmowania - w głosowaniu tajnym - siłą rzeczy nie może w pełni odpowiadać w pełni wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 KPA i dlatego uzasadnienie decyzji – ograniczone w swej treści - jest właśnie wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Postępowanie przed Centralną Komisją jest postępowaniem szczególnym i do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny (§ 23 statutu Centralnej Komisji). Udział kandydata w tym postępowaniu jest ograniczony. Nie może on uczestniczyć w posiedzeniach organów Centralnej Komisji oraz brać udziału w dyskusjach. Po zakończeniu postępowania przed Centralną Komisją, kandydat ma prawo przejrzeć akta sprawy w Biurze Centralnej Komisji, sporządzić z nich notatki i odpisy (art. 73 KPA). Opinie recenzentów powołanych przez Komisję mogą być udostępnione do wglądu w jej siedzibie. Ochronę praw kandydata zapewnia udział recenzentów Rady Wydziału w posiedzeniach Sekcji. Jak podkreślił w swym orzecznictwie Sąd Najwyższy postępowanie przed Centralną Komisją nie stwarza kandydatowi możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji, czy też kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych ocen dzieła, nawet jeśli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż nie są one umotywowane, czy niesłuszne lub krzywdzące. Skarżący musi sobie zdawać sprawę, że w świetle przepisów ustawy poddaje się on recenzjom i musi się liczyć z tym, że mogą być takie recenzje, których on nie chce zaakceptować. Recenzje bowiem nie stanowią w ścisłym tego słowa znaczeniu opinii w rozumieniu art. 84 KPA, który to przepis w § 2 odsyła w zakresie regulacji sytuacji prawnej biegłego do przepisów dotyczących świadków, z którymi to kandydat może polemizować. Recenzje natomiast są wyrazem osobistej oceny dokonanej przez recenzenta zarówno wkładu kandydata w rozwój określonej dyscypliny naukowej jak i dorobku naukowego. W sprawie rozprawę dorobek naukowy kandydatki oceniało [...] recenzentów, W tym [...] -ciu przedstawiło opinie negatywne.

W piśmie z dnia 7 lipca 2008 r. skarżąca ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę podniosła, że błędne jest twierdzenie organu, że Centralna Komisja nie jest organem centralnym, a jedynie pełni funkcję organu. Błędne jest również stanowisko Komisji co do tego, że Komisja nie jest organem odwoławczym, czy organem nadzoru. Nie można się zgodzić również z wywodem organu dotyczącym zasad odpowiedniego stosowania w sprawie przepisów KPA. Tajność głosowania, jako technika podjęcia rozstrzygnięcia, nie uchyla wymogów dotyczących uzasadniania decyzji z art. 107 § 3 KPA. Żaden z przepisów nie wyłącza również zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 KPA). Skarżąca zwróciła również uwagę, że znajdujące się w aktach sprawy decyzje odnoszą się do oceny osoby habilitantki a nie jej pracy (dorobek nie pozwala na ujawnienie kompetencji naukowo-badawczych, jej samodzielności). Zawarte zaś w aktach sprawy opinie zawierają wypowiedzi stanowiące nie tyle ocenę dorobku naukowego ile niegrzeczne by nie rzec, że wręcz obraźliwe uwagi pod adresem osoby hablilitantki (uwagi ad personam). To działanie Komisji tym bardziej ocenić należy jako przekroczenie jej uprawnień, co czyni zasadnymi zarzuty, co do obiektywizmu recenzji, będących podstawą podejmowania przez Komisję decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola sądu administracyjnego sprowadza się wyłącznie do kontroli działań Rady Naukowej i Centralnej Komisji, z punktu widzenia ich zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a nie merytorycznej oceny celowości i słuszności wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Ze specyfiki spraw o nadanie stopni naukowych wynika, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, tj. oceniania wielkości dorobku naukowego skarżącej i wkładu jej rozprawy w rozwój danej dziedziny nauki (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 86/95, OSNP 1996/21/315).

Z uwagi na to, że postępowanie o nadanie stopnia naukowego ma charakter ekspercki, kontrola Sądu obejmowała jedynie zbadanie, czy w postępowaniu tym Rada Naukowa Instytutu [...] Polskiej Akademii Nauk w Warszawie oraz organy Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie naruszyły uprawnień stron oraz czy dochowały nałożonych na nie obowiązków procesowych i trybu postępowania wynikającego, z mających zastosowanie w niniejszej sprawie, przepisów: ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595); wydanego na podstawie art. 35 ust. 5 powołanej wyżej ustawy statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przyjętego w dniu 19 kwietnia 1991 r. ze zmianami; rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 października 1991 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego (Dz. U. Nr 92, poz. 410 ze zm.) i rozporządzenia MENiS z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128); stosowanych odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Oceniając działalność Rady Naukowej Instytutu [...] Polskiej Akademii Nauk w W. i Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w oparciu o wskazane wyżej przepisy prawa, Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które mogły by mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy bądź świadczących o kwalifikowanych wadach wydanych w sprawie decyzji.

Z akt sprawy wynika bowiem, że W. S. –H. przedłożyła dokumentację zgodnie z wymogami § 11 rozporządzenia z dnia 8 października 1991 r. (w aktach sprawy brak rozprawy habilitacyjnej, jednakże z opinii recenzentów Rady Naukowej i uchwał Rady Naukowej wynika, że rozprawa habilitacyjna została złożona). Przedłożone w toku przewodu habilitacyjnego cztery recenzje spełniają wymogi § 14 rozporządzenia wykonawczego z dnia 8 października 1991 r. i z dnia 15 stycznia 2004 r. Powołani w sprawie czterej recenzenci spełniali wymogi w zakresie kwalifikacji (specjaliści z dziedziny [...]). W toku przewodu habilitacyjnego Rada Naukowa podjęła uchwały: w dniu [...] września 2003 r. o wszczęciu przewodu habilitacyjnego i wyznaczeniu recenzentów, w dniu [...] stycznia 2004 r. o wyznaczeniu dodatkowego recenzenta, w dniu [...] czerwca 2004 r. o dopuszczeniu do kolokwium habilitacyjnego, w dniu [...] października 2004 r. o przyjęciu kolokwium habilitacyjnego i nadaniu stopnia naukowego. W niniejszej sprawie zachowano więc wymogi z art. 18 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Przy podjęciu uchwał, o których mowa wyżej spełnione zostały wymogi z art. 20 tej ustawy.

Jeżeli natomiast chodzi o postępowanie "pierwszoinstancyjne" prowadzone przed Centralną Komisją Do Spraw Stopni i Tytułów Sąd zauważa, że w postępowaniu tym powołano czterech recenzentów z danej dla skarżącej dziedziny nauki ([...]): prof. dr hab. A. B., prof. zw. dr hab. L. W., prof. dr hab. B. T., prof. zw. dr hab. A. Z. -J. Dwie pierwsze recenzje przedłożone na etapie postępowania opiniodawczego w Sekcji były dla skarżącej pozytywne (recenzja prof. A B., choć pozytywna, zawierała liczne zastrzeżenia). W dwóch następnych dodatkowi recenzenci powołani przez Prezydium Komisji zdecydowanie negatywne ocenili dorobek i wartość naukową rozprawy habilitacyjnej skarżącej. Po przeprowadzeniu przez Sekcję Nauk [...] w dniach: [...] marca 2005 r., [...] maja 2005 r. i Prezydium Komisji w dniach: [...] stycznia 2006 r. i [...] lutego 2006 r. dyskusji, w głosowaniu tajnym, bezwzględna większością głosów, przy obecności ponad połowy uprawnionych do głosowania Rady Instytutu [...] Polskiej Akademii Nauk w W. z dnia [...] października 2004 r. o nadaniu dr W. A. S. – H. stopnia naukowego doktora habilitowanego. W decyzji Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2006 r. organ przedstawił powody negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. W ocenie Centralnej Komisji rozprawa habilitacyjna pt "[...]" nie spełnia wymogów z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Organ zwrócił przede wszystkim uwagę na recenzję prof. M. M., która przedstawiła poważne wady rozprawy, brak jej oryginalności oraz recenzję prof. A. B., która jest formalnie pozytywna, lecz jej autor podziela zarzuty wysunięte przez prof. M. M.. Zdaniem Komisji dr W. S. –H. nie dysponuje dorobkiem naukowym, o którym mowa w art. 16 powołanej wyżej ustawy, skoro wykaz jej publikacji zawiera tylko 1 książkę (rozprawa doktorska), 2 niewielkie książki poświęcone A. C., 2 rozdziały w pracach zbiorowych, a pozostały dorobek ma czysto dydaktyczny i tylko częściowo filozoficzny charakter. W ocenie Komisji dorobek naukowy skarżącej nie jest więc znaczny, a jego część ma charakter czysto prezentystyczny.

W postępowaniu "odwoławczym" powołano czterech recenzentów z danej i pokrewnej dla skarżącej dziedzin nauki: prof. dr hab. A. C., prof. dr hab. J. K., prof. dr hab. I. L. (nauki [...]) i prof. dr hab. K. K. (nauki [...]). Dwóch w postępowaniu przed Sekcją CK i dwóch w postępowaniu przez Prezydium CK. W recenzjach trzech specjalistów z zakresu nauki [...] negatywnie wypowiedziano się co do dorobku naukowego i wartości rozprawy habilitacyjnej. W jednej recenzji specjalista z zakresu [...] zdecydowanie poparł stanowisko Rady Naukowej o przyznaniu dr W. S. –H. stopnia doktora habilitowanego. Na posiedzeniu Sekcji Nauk [...] przeprowadzonym w dniu 6 i 7 marca 2007 r., o którym eksperci i recenzenci Rady Naukowej byli zawiadomieni (prof. S. M. zmarł), po wysłuchaniu opinii recenzentów i przeprowadzeniu dyskusji, w głosowaniu tajnym, przy obecności ponad połowy uprawnionych do głosowania nie uzyskano wymaganej bezwzględnej większości głosów za zmianą bądź uchyleniem poprzedniej decyzji Centralnej Komisji. Prezydium Komisji na posiedzeniu przeprowadzonym w dniu [...] września 2007 r., po przeprowadzeniu dyskusji nad materiałem dowodowym, w głosowaniu tajnym, przy obecności ponad połowy uprawnionych do głosowania jednomyślnie podzieliło negatywne stanowisko Sekcji, uznając, że rozprawa habilitacyjna i dorobek naukowy habilitantki nie spełnia wymogów ustawy.

W decyzji z dnia [...] września 2007 r. Centralna Komisja, utrzymując w mocy swą poprzednią decyzję, przedstawiła powody, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Centralna Komisja uznała, że jakość rozprawy habilitacyjnej jest niska (braki teoretyczno-metodologiczne i warsztatowe, wtórność i powierzchowność sądów) a dorobek habilitantki nie ma w pełni charakteru naukowego (jest on raczej prezentacyjny i popularyzatorski), jest przy tym bardzo skromny (zaledwie kilka pozycji). Zdaniem organu dorobek i rozprawa habilitacyjna nie stanowią więc liczącego się wkładu w rozwój filozofii, w tym badań nad twórczością D., a tym samym nie spełniają wymagań ustawowych. Organ podkreślił, że publikacje dr W. A. S. – H. mają znaczną wartość informacyjną i dydaktyczną ale trudno zakwestionować fakt, że większość z nich ma sprawozdawczy i popularnonaukowy charakter. W ocenie Komisji prace habilitantki nie pozwalają na ujawnienie się kompetencji naukowo-badawczych kandydatki do stopnia naukowego doktora habilitowanego. Organ uznał, że niewielka liczba artykułów z zakresu [...] o dość rozstrzelonej tematyce nie poprawia wizerunku autorki. Komisja wskazała, że w dorobku habilitantki brak publikacji w językach obcych, a autorka przedstawia swój dorobek niezbyt rzetelnie. Zdaniem Komisji w niemal wszystkich ocenach rozprawy habilitacyjnej nie uznaje się za wystarczającej charakterystyki tytułowych pojęć dokonanych przez autorkę. Zarzuca się rozprawie braki polskiego tła, a także interpretacji stanowiska D., co źle świadczy o samodzielności badawczej habilitantki. W ocenie organu, oryginalność problematyzacji (zestawienie [...]) osłabia zbyt daleko idąca skrótowość i ogólnikowość oraz brak świadomości odrębności własnego stanowiska interpretacyjnego.

Zdaniem Sądu, z przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy wynika, że w niniejszym postępowaniu zachowano reguły postępowania opiniodawczego i jurysdykcyjnego wynikające z przepisów ustawowych i statutowych, tj. art. 16, 17 ust. 1, 19 ust. 2 i 4, 29 ust. 1, 35 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. oraz § 7, 8 ust. 1, 9 ust. 1, 3 i 5, § 10-12 i 14 statutu Centralnej Komisji. Wydane zaś w sprawie decyzje i ich uzasadnienia znajdują pokrycie w materiale dowodowym sprawy, zatem nie można mówić o istotnym naruszeniu przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 KPA. W przedłożonych w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego recenzjach wskazuje się bowiem, że: pisarstwo habilitantki ma charakter popularyzatorski, a nie oryginalno- intelektualny, u habilitantki po rozprawie doktorskiej brak artykułów w poważnych pismach specjalistycznych i publikacji zagranicznych, habilitantka bagatelizuje polski stan badań nad przedmiotem, lekceważy polskie środowisko [...], rozprawa nie wnosi niczego nowego do rozumienia D. i dekonstrukcji, rozprawa jest wtórnym komentarzem do kilku dowolnie wybranych kwestii pomiędzy którymi trudno znaleźć głębszy związek, w tekstach habilitantki nieustannie rwie się wątek, książka rozpada się na osobne kawałki i nie jest spójna, brakuje jej waloru poznawczego, autorka pobieżnie i nieco błędnie odwołuje się do niektórych tekstów poświęconych D., publikacje habilitantki mają charakter czysto prezentacyjny, bibliografia zawiera błędy i braki, habilitantka ma skromny dorobek, słabo wypadła na kolokwium habilitacyjnym.

W tej sytuacji Sąd uznał, że wydanym w sprawie decyzjom nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, skoro Centralna Komisja - działając w granicach tzw. uznania administracyjnego – podjęła rozstrzygnięcie biorąc pod uwagę przeważające negatywne stanowiska recenzentów, zastrzeżenia krytyczne zawarte w jednej z recenzji pozytywnych ([...] opinii jest negatywnych) i negatywne stanowiska Sekcji i Prezydium oraz uzasadniła dlaczego skarżąca nie spełnia wymogów z art. 16 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., w zakresie ilości i jakości dorobku naukowego i wartości naukowej rozprawy habilitacyjnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, co do rażącego naruszenia prawa przez Centralną Komisję. Należy zauważyć, że Centralna Komisja rozpatrywała sprawę zatwierdzenia uchwały o nadaniu dr W. S. –H. stopnia naukowego doktora habilitowanego w postępowaniu zwykłym, a nie nadzorczym prowadzonym w trybie art. 29 ust. 2, czy art. 29a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. W tej sytuacji przedmiot postępowania Komisji musiał dotyczyć oceny legalności przebiegu postępowania przed Radą Naukową i wydanych w sprawie uchwał tej jednostki oraz merytorycznej zasadności stanowiska Rady w zakresie spełniania przez skarżącą wymogów ustawowych odnoszących się do dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej.

Nie można również podzielić zarzutów skarżącej odnoszących się do naruszenia w sprawie przepisów art. 7, 8, 10, 68 § 1, 77 § 1, 79, 80, 81, 86, 89 § 2 i 107 § 3 KPA, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważa, że w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji stanowi podsumowanie postępowania, w którym kluczowe znaczenie ma element fachowy (opinie recenzentów), a uczestnictwo habilitanta ograniczone jest do możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Praw strony bronią natomiast recenzenci przewodu habilitacyjnego, którym przysługuje prawo uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym. Samo zaś postępowanie ma charakter niejawny (§ 14 statutu), a zapadające w jego toku uchwały podejmowane są w glosowaniu tajnym (§ 7 ust. 2 statutu). Dlatego też w postępowaniu tym strona nie bierze czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w postępowaniu tym nie przeprowadza się rozprawy, protokoły z posiedzenia Sekcji i Prezydium Komisji mają ograniczoną treść. Brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia decyzji - z uwagi na specyfikę tych rozstrzygnięć – nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ. Zwraca na to uwagę również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 października 1999 r., sygn. akt I SA 813/99, LEX nr 46279). Trudno również zarzucić Komisji, że powołała się na recenzje negatywne, skoro organ uzasadniał swe odmowne stanowisko o zatwierdzeniu uchwały o nadaniu stopnia naukowego.

Jeżeli zaś chodzi o podnoszony zarzut powołania na recenzenta prof. M. M., który nie jest specjalistą z zakresu [...], to należy zauważyć, że w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego dopuszczalne jest powołanie recenzenta nie tylko z danej, ale i pokrewnej dziedziny nauki. W ocenie Sądu powołanie jako opiniującego prof. M. M. warunek ten spełnia, o czym świadczą: fakt powołania w pozytywnej opinii prof. A. B., prof. M. M. jako znawcy [...] oraz stanowiska przedstawione przez recenzentów CK odnośnie dobrze uzasadnionego doboru recenzentów RN (recenzja prof. L. W. i prof. I. L.).

Dokonując oceny zarzutu braku podstawy prawnej do działania w stosunku do strony na podstawie statutu Centralnej Komisji Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ów statut ma charakter przepisów wykonawczych do ustawy i w związku z tym znajduje zastosowanie w sprawach o nadanie stopnia naukowego (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt I OSK 955/07, niepubl.).

W ocenie Sądu najpoważniejszym zarzutem w niniejszej sprawie jest zarzut naruszenia przez Centralną Komisję w postępowaniu "pierwszoinstancyjnym" przepisu § 9 statutu Centralnej Komisji. Z akt sprawy wynika bowiem, że Sekcja Nauk [...], mimo dwóch formalnie pozytywnych opinii recenzentów, uznała za konieczne powołanie dwóch dodatkowych ekspertów. Wymaga więc rozważenia czy w niniejszej sprawie doszło do istotnego naruszenia § 9 ust. 4 statutu CK. Zacząć należy od tego, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. i § 9 ust. 3 statutu CK decyzja odmawiająca zatwierdzenia uchwały zapada po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów. Przy czym prawo powołania dodatkowych recenzentów przed powzięciem uchwały przysługuje zarówno Sekcji jaki i Prezydium (§ 9 ust. 5, § 10 ust. 2 i § 12 ust. 3 statutu). Nie można również pominąć faktu, że Centralna Komisja działając przez swój statutowy organ (Sekcję) obowiązana jest działać w sprawie wnikliwie mając na uwadze interes obywatela (art. 7 i 8 KPA).

Trudno zatem opowiedzieć się za wadliwością działania Sekcji w sytuacji, gdy przepisy prawa nie formułują ograniczeń, co do maksymalnej liczby powoływanych recenzentów, a w pierwszej z przedstawionych opinii prof. A. B. opowiedział się za przyjęciem uchwały o nadaniu skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego, jednakże, jak stwierdził, "[...]", podzielając szereg zarzutów recenzenta przewodu habilitacyjnego - prof. M. M.. Zdaniem Sądu w zaistniałym stanie faktycznym Sekcja, podejmując decyzję o powołaniu dodatkowych recenzentów działała w słusznym interesie strony (art. 7 KPA), starając się wyjaśnić podnoszone w recenzjach prof. M. M. i prof. A. B. wątpliwości, co do wartości dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej skarżącej. Mogło się przecież okazać, że kolejni recenzenci przedstawią w postępowaniu opiniodawczym opinie pozytywne. Poza tym Sąd zawraca uwagę, że o istotnym naruszeniu § 9 ust. 4 statutu można by mówić dopiero wówczas, gdyby Sekcja, po otrzymaniu negatywnej opinii, zaniechała powołania dodatkowego recenzenta. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Sekcja na wstępnym etapie sprawy nie mogła działać na podstawie przepisu § 9 ust. 4 statutu CK, skoro organ ten dysponował opiniami formalnie pozytywnymi.

Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.