Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 40/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 29 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant: asystent sędziego Agata Brolik – Appel po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi J.W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej - uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., nr [...] z dnia [...].


UZASADNIENIE

III SA/Łd 40/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. na podstawie art. 104 § 1 i 2 K.p.a. i art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej /Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm./ oraz § 1 ust 1 i § 10 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm./, § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132, poz. 1115/, po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej u J.W. nie stwierdził choroby zawodowej pod postacią zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramieniowej, wymienionej w pozycji 12 wykazu chorób zawodowych.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, iż J.W. zatrudniony był w A w Ł. Spółka z o.o. Pracownia Geodezyjna w T. na stanowisku pomiarowy, kreślarz. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. ustalił, że J.W. w wymienionym przedsiębiorstwie pracował w latach 1961 – 1998. Na stanowisku pomiarowego pracował do 1974 roku i wykonywał pracę w terenie tj. stabilizował punkty geodezyjne /czynność związana ze sporadycznym kopaniem dołów przy użyciu szpadla/, wykonywał prace pomiarowe tj. odkładał taśmę pomiarową odcinkami w terenie, chodził z łatą pomiarową /listwa długości 4 m i ważąca 4 kg/, przenosił instrumenty geodezyjne /statywy, teodolit, niwelator – rozpiętość wagowa ok. 30 kg/, wbijał młotkiem rurki i pręty żelazne w wyznaczone punkty pomiarowe, pracował łomem dł. 1,5 m głównie zimą i w podłożu asfaltowym.

W latach 1974 – 1998 J.W. pracował na stanowisku kreślarza, wykonując czynności takie jak: nanoszenie danych na mapę przy użyciu cyrkla /kartowanie/ i kreślenie map gospodarczych prawą ręką przy użyciu grafionu, a następnie pisaka, przy biurku w pozycji siedzącej – ok. 80% zmiany, wyliczenia na kalkulatorze, kompletowanie dokumentacji geodezyjnej, prowadzenie i nadzorowanie materiałów geodezyjnych.

W związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2003 roku sygn. akt II SA/Łd 1725/99 uchylającym decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] Nr [...] nie uznającej u J.W. choroby zawodowej, J.W. został ponownie skierowany do Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. Badany J.W. osobiście demonstrował specjalistom medycyny pracy sposób wykonywania pracy / rodzaj i zakres ruchów w stawie nadgarstkowym i łokciowym/.

Poradnia Chorób Zawodowych WOMP w Ł. po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem i po przeprowadzeniu dodatkowych badań uzupełniających podtrzymała zasadność odmowy rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu ruchu spowodowanej sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem.

We wnioskach orzeczenia lekarskiego WOMP z dnia [...] Nr [...] wskazano, iż "zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej jest zespołem objawów, wśród których dominuje ból i tkliwość w bocznym przedziale stawu łokciowego. Towarzyszy temu często osłabienie siły mięśni przedramienia. Schorzenie to występuje głównie u osób w 4 i 5 dekadzie życia, dotyczy najczęściej ręki dominującej. Przyczyny choroby są nadal nie do końca wyjaśnione i oprócz sumowania się mikrourazów i przeciążeń zawodowych w grę wchodzi równocześnie kilka czynników etiologicznych. Niepoślednią rolę odgrywa wrodzona skłonność do zmian wstecznych w obrębie tkanek miękkich narządu ruchu. Prace i czynności predysponujące do w/w schorzenia to te, które wymagają zwiększonej aktywności prostowników nadgarstka i ręki, połączonej z ruchami rotacyjnymi przedramienia. Dodatkowym czynnikiem zwiększającym naprężenie przyczepów prostowników jest także zaciskanie ręki. Przeciążenia te doprowadzają do zmian o charakterze zapalno – zwyrodnieniowym w miejscu przyczepu mięśni do nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Z punktu widzenia lekarza medycyny pracy przykładowe stanowiska pracy, na których występują opisywane przeciążenia to: lekarz stomatolog, technik i protetyk dentystyczny, pilarz – drwal motorniczy. Na każdym z podanych przykładowo stanowisk pracy mogą wystąpić opisywane przeciążenia układu ruchu. W przypadku J.W. trudno mówić o takim przeciążeniu, skoro detale, które utrzymywał w prawej dłoni ważyły kilkadziesiąt gram. W Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. w dniu badania dokonano zważenia cyrkla, który dla celów demonstracyjnych został przyniesiony przez J.W. - 66,2 grama. Jest oczywiste, że waga cyrkla, ołówka, pisaka nie może być porównywana do wagi pilarki, narzędzi stomatologicznych i protetycznych jak również do siły jaką musi użyć lekarz stomatolog przy ekstrakcji zębów, protetyk przy ugniataniu materiału protetycznego, czy drwal motorniczy podczas dokonywania wycinki drzew".

J.W. po odwołaniu się od orzeczenia Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. NR [...] został przebadany przez IMP w Ł. IMP w Ł. po przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, przeprowadzonym badaniu lekarskim, konsultacji neurologicznej i ortopedycznej oraz na podstawie wyników badań pomocniczych nie znalazł podstaw do rozpoznania u badanego choroby zawodowej – przewlekłej choroby ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, a tym samym podtrzymał stanowisko Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. Sposób wykonywania pracy przez J.W. na stanowisku kreślarza nie stwarzał w opinii lekarskiej nadmiernego przeciążenia prawego stawu łokciowego, a jest to warunek konieczny do uznania etiologii zawodowej zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej.

W odwołaniu skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. J.W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. oraz wnikliwe i pozytywne ustalenie, że stwierdzona choroba pod postacią zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramieniowej prawej wymieniona w wykazie chorób zawodowych pod poz. 12 – powstała w związku z wykonywaną przez niego pracą zawodową na zajmowanym stanowisku.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm./ w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach – utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] Nr [...].

Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy podtrzymał w całości argumentację zaprezentowaną przez organ I instancji i stwierdził, iż po wnikliwej analizie zebranego materiału dowodnego nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji, uznając, iż postępowanie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, a zebrany w sprawie materiał dostatecznie uzasadnia brak podstaw do stwierdzenia u J.W. choroby zawodowej pod postacią zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramieniowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie od Wojewódzkiego Państwowego Inspektora Sanitarnego w Ł. na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozważnie całości materiału dowodowego, w szczególności ustalenie sprzeczne ze stanem faktycznym, że choroba, na którą cierpi nie pozostaje w związku przyczynowym z wykonywanymi czynnościami zawodowymi. W uzasadnieniu skargi J.W. stwierdził, iż organy administracji prawidłowo ustaliły schorzenie na które cierpi – zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramieniowej prawej. W ocenie organów administracji obu instancji przeprowadzone postępowanie epidemiologiczne nie wykazało istnienia związku przyczynowego pomiędzy wykonywaną przez skarżącego pracą a chorobą na którą cierpi. Skarżący nie zgadzając się z tym stanowiskiem wskazał, iż przez szereg lat wykonywał zawód kreślarza, rysownika map w Pracowni Geodezyjno – Kartograficznej w T. Zarówno czynności kreślarza jak i dodatkowe zlecane prace pomiarowe były związane z przeciążeniem stawu łokciowego. Podniósł, iż w czasie prowadzonych badań lekarskich w celu wydania orzeczeń o stwierdzeniu choroby zawodowej prezentowana przez niego luźna demonstracja rodzaju i sposobu wykonywania czynności kartograficzno – kreślarskich nie jest w stanie przedstawić faktycznie trudnej, precyzyjnej i wymagającej szczególnej koncentracji, wysiłku fizycznego i znacznych umiejętności manualnych jakie należy włożyć aby sprostać należytemu wykonywaniu tego typu prac. Sprzęt którym się posługiwał przy wykonywaniu pracy nie jest ciężki sam w sobie, ale jest na tyle ciężki kiedy wykonuje się nim bardzo precyzyjne prace ze szczególnym napięciem mięśni palców, nadgarstka i całej ręki przede wszystkim prawej w różnych wymuszonych pozycjach przy biurku kreślarskim. Podkreślił, iż praca na zajmowanym przez niego stanowisku wymagała sprawności obu rąk, wymuszonej pozycji, znacznych umiejętności manualnych, rytmu wymuszonego i wykonywana była w nienormowanym czasie pracy tj. ponad 8 godzin dziennie, a czasem 12 – 14 godzin. Dlatego w ocenie skarżącego uznać należy, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy wykonywanym przez niego zawodem, a schorzeniem, na które cierpi w związku z czym nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola , o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie.

Zgodnie z § 1 ust. 1 mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65 poz. 294 z późń.zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Podstawowym więc obowiązkiem organu rozpoznającego roszczenie o uznanie choroby zawodowej jest ustalenie, czy choroba zawodowa stwierdzona u pracownika jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a następnie ustalenie, czy praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie. Są to dwa ustalenia o fundamentalnym znaczeniu dla uwzględnienia żądania.

Bezspornie w sprawie ustalono, że stwierdzona u skarżącego choroba zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramieniowej jest wymieniona pod pozycja 12 wykazu chorób zawodowych, będącym załącznikiem do cytowanego rozporządzenia.

W opinii organów administracji mimo stwierdzenia powyższego schorzenia nie można było go uznać za chorobę zawodową bowiem warunki i sposób wykonywania pracy skarżącego nie były w rodzaju narażających go na powstanie stwierdzonej choroby zawodowej. W ocenie Sądu powyższe stwierdzenie jest nieuzasadnione. Organy sanitarne przyjęły je w oparciu o opinie uprawnionych jednostek orzeczniczych, nie przedstawiając w tym przedmiocie własnego stanowiska, do czego były zobowiązane na mocy § 1 i § 10 rozporządzenia. Dodatkowo wnioski wynikające z opinii WOMP z dnia [...] Nr [...] (bowiem tylko opinia tej jednostki orzeczniczej zawiera zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia 8 kwietnia 2003r. sygn. akt II SA/Łd 1725/99 wskazanie przesłanek warunkujących występowanie stwierdzonej u skarżącego choroby) są niespójne, a fragmentami wręcz sprzeczne. W przedmiotowej opinii stwierdzono, że "prace i czynności predysponujące do w/w schorzenia to te, które wymagają zwiększonej aktywności prostowników nadgarstka i ręki, połączonej z ruchami rotacyjnymi przedramienia. Dodatkowym czynnikiem zwiększającym naprężenie przyczepów prostowników jest także zaciskanie ręki. Przeciążenia te doprowadzają do zmian o charakterze zapalno – zwyrodnieniowym w miejscu przyczepu mięśni do nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Z punktu widzenia lekarza medycyny pracy, przykładowe stanowiska pracy, na których występują opisywane przeciążenia to: lekarz stomatolog, technik i protetyk dentystyczny, pilarz – drwal motorniczy. Na każdym z podanych przykładowo stanowisk pracy mogą wystąpić opisywane przeciążenia układu ruchu. W przypadku J.W. trudno mówić o takim przeciążeniu, skoro detale, które utrzymywał w prawej dłoni ważyły kilkadziesiąt gram.

Tego rodzaju stanowisko nie uprawnia w ocenie Sądu do stwierdzenia, że praca kreślarza jaką wykonywał skarżący , a przede wszystkim sposób jej wykonywania nie wypełnia przesłanek opisanych przez jednostkę medyczną jako predysponujących do schorzenia zapalenia nadkłykcia kości ramieniowej prawej. Z przeprowadzonego bowiem dochodzenia epidemiologicznego jednoznacznie wynika, że skarżący przez wiele godzin kreślił przy biurku kreślarskim mapy, trzymając w zaciśniętej dłoni przyrządy kreślarskie i wykonując precyzyjne ruchy prawą ręką. Organy administracji nie uzasadniły, dlaczego opisane przez lekarzy i występujące w środowisku pracy skarżącego przesłanki predysponujące do przedmiotowego schorzenia (prace i czynności wymagające zwiększonej aktywności prostowników nadgarstka i ręki, połączonej z ruchami rotacyjnymi przedramienia, a także zaciskanie ręki) w tym konkretnym przypadku nie zostały uznane jako uzasadniające etiologię zawodową stwierdzonej u J.W. choroby. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż podczas dochodzenia epidemiologicznego z dnia 19 października 1998r. stwierdzono, że "wykonywane czynności obciążają prawy nadgarstek i staw łokciowy oraz wymagają trzymania grafionu lub pisaka w dłoni", gdy tymczasem w dochodzeniu epidemiologicznym z dnia 7 lutego 2005r. stwierdza się, że "sposób wykonywania pracy nie stwarzał nadmiernego przeciążenia prawego stawu łokciowego", bez przedstawienia jakiejkolwiek argumentacji dla tej zmiany stanowiska. W uzasadnieniach decyzji, które w zasadzie są przepisaniem w całości opinii WOMP i IMP organy orzekające nie przeprowadziły w zasadzie żadnej analizy przedstawionych przez jednostki orzecznicze przesłanek predysponujących do schorzenia wymienionego w poz. 12 wykazu na tle warunków pracy skarżącego. Nie wiadomo dlaczego jednostki orzecznicze, a w ślad za nimi organy administracji porównując pracę kreślarza do innych przykładowych stanowisk pracy (stomatolog, technik i protetyk dentystyczny, pilarz-drwal motorniczy) uzależniają występowania chorób wymienionych w poz. 12 wykazu od wagi przyrządów przy pomocy których wykonywana jest praca z wykorzystaniem aktywności nadgarstka, zaciskaniem reki i ruchami rotacyjnymi przedramienia. W opinii Sądu nie ma znaczenia fakt, iż przyrządy kreślarskie niewiele ważą. Jak bowiem wynika z opisu chorób zawodowych wymienionych w wykazie pod pozycja 12 choroby tam wymienione mogą być spowodowane sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem. Na uwagę zasługuje fakt, iż przyczyny powyższe zostały oddzielone przecinkiem, co oznacza, że sposób wykonywania pracy sam w sobie może być przyczyną choroby zawodowej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 1994r. – S.A. 1640/93 wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość.

Nie można pominąć też faktu, że jak wynika z uzasadnienia orzeczenia WOMP z dnia [...] Nr [...], lekarz ortopeda kierujący skarżącego na badania (brak tego skierowania w aktach sprawy), podniósł, że w jego ocenie praca kreślarza i pomiarowego wymagała stałego przeciążenia i mikrourazów dotyczących łokcia prawego, a w krótkiej charakterystyce zatrudnienia podał, że pracownik wykonywał drobne precyzyjne ruchy kończyną górną prawą ze stałym napięciem mięśniowym, co mogło być przyczyną zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramieniowej prawej. Ani uprawnione jednostki orzecznicze, ani organy administracji w swoich uzasadnieniach nie odniosły się do tego stwierdzenia i nie wyjaśniły dlaczego kwestionują opis warunków pracy i ich wpływ na etiologię stwierdzonego u skarżącego schorzenia.

Podkreślić należy, że NSA w wyroku z dnia 8 kwietnia 2003r. sygn. akt II SA/Łd 1725/99. wskazywał na lakoniczność przedstawionych opinii lekarskich, co było m.in. przyczyną uchylenia poprzednio wydanych decyzji, oraz fakt, iż formułując wnioski jednostki orzecznicze weszły częściowo w kompetencje organów administracji. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie podniesione wówczas nieprawidłowości zaistniały ponownie. Wprawdzie opinia WOMP z dnia [...] Nr [...] zawiera 4 strony, ale interesująca w tej sprawie treść merytoryczna zawiera się we wnioskach, pozostała część to opis stanu faktycznego w sprawie oraz polemika ze stanowiskiem Sądu. Opinia IMP ogranicza się natomiast do lakonicznego stwierdzenia, że nie można uznać rozpoznanego schorzenia za następstwo warunków pracy na stanowisku kreślarza. W dochodzeniu epidemiologicznym nie znaleziono bowiem dowodów na to, ażeby sposób wykonywania pracy przez skarżącego stwarzał warunki nadmiernego przeciążenia prawego stawu łokciowego, a jest to warunek konieczny do uznania etiologii zawodowej schorzenia. Reasumując, brak jest merytorycznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramieniowej.

Jak wskazał NSA w w/w wyroku, a Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela to stanowisko, choroba zawodowa to pojęcie prawne, a nie medyczne. Kwalifikacji prawnej schorzenia dokonuje inspektor sanitarny uwzględniając faktyczne zagrożenie występujące w miejscu pracy narażające na dane schorzenie. Rolą lekarza jest natomiast stwierdzenie stanu chorobowego i jego przyczyn.

W ocenie Sądu organy administracji w przedmiotowej sprawie naruszyły art. 7, 77 kpa w związku z § 1 i § 10 ust. 1 cytowanego rozporządzenia oraz art. 107 § 3 kpa. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ orzekający dokona przede wszystkim analizy przedstawionych w opinii WOMP przesłanek warunkujących powstanie schorzenia opisanego w poz. 12 wykazu w kontekście wykonywanych przez skarżącego czynności. Przy rozpatrywaniu sprawy uwzględni rodzaj, stopień, czas i sposób wykonywania czynności. Godzi się w tym miejscu podnieść, iż w utrwalonym orzecznictwie NSA i obecnie WSA prezentowane jest stanowisko, że organy administracji nie mogą wydać decyzji stwierdzającej chorobę zawodową w przypadku, gdy uprawnione jednostki orzecznicze nie dokonają jej rozpoznania. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest natomiast fakt, iż u skarżącego stwierdzono występowanie wyszczególnionego pod poz. 12 wykazu schorzenia zapalenia nadkłykcia kości ramieniowej. Rolą organów orzekających była więc wnikliwa analiza warunków pracy skarżącego i ich ocena w kontekście § 1 i § 10 rozporządzenia. Tej roli nie może zastępować opinia lekarzy, a wnioski lekarzy w tym względzie nie są wiążące dla organów administracji, które dokonują merytorycznej oceny w tym zakresie na podstawie przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego.

Z powyższych względów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Mając na uwadze treść art. 152 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, Sąd stwierdza, że wobec braku przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji orzekanie w tej kwestii jest bezprzedmiotowe.