Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 829/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33, art. 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Dnia 4 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2009 roku przy udziale - sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku M. i W. małż. R. z dnia 11 kwietnia 2008r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej dobudowę pomieszczenia gospodarczego do istniejącego budynku mieszkalno-handlowego wraz z przebudową wejścia głównego do sklepu o pow.zab. 47,10m², według projektu indywidualnego na działce nr ewid. 201 położonej w miejscowości B. ul. A [...].

Uzasadniając organ wyjaśnił, iż przedmiotem rozpoznania był wniosek M. i W. małż. R. o wydanie pozwolenia na budowę, do którego załączono 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o prawie dysponowania gruntem na cele budowlane oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. Po wszczęciu postępowania zawiadomiono strony o możliwości składania uwag i zastrzeżeń, w dniu 2 maja 2008r. B. K. złożyła pismo z zastrzeżeniami i zapoznała się z projektem, następnie w dniu 9 maja 2008r. wpłynęło pismo z zastrzeżeniami D. G. Organ wyjaśnił, iż w toku postępowania wszystkie zastrzeżenia zostały wyjaśnione w projekcie budowlanym i w konsekwencji uznano je za bezzasadne. Stwierdził również, iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy B. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Bolesławiec Nr XXVI/221/2002 z dnia 30 czerwca 2002r.

W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji wniósł D.G. Odwołujący podniósł, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa ponieważ działka nr 200/3 należy do niego i siostry B. K., stąd nieprawdziwe jest oświadczenie M. i W. małż. R. o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda przypomniał wpierw dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Następnie podkreślił, iż stawiany w odwołaniu zarzut jest niezrozumiały, ponieważ inwestorzy złożyli oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane działką oznaczoną nr ewid. 201 a ponadto planowana przebudowa w żaden sposób nie naruszy substancji nieruchomości należącej do odwołującego. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu wyjaśnił, iż zgodnie z §12 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że jeżeli z przepisów §13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Nadto sytuowanie ściany budynku dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli m.in. wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2 ze względu na rozmiary działki. Jeżeli zaś na sąsiedniej działce:

1) w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od tej granicy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej,

2) bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Opierając się na przywołanych normach prawnych organ podniósł, iż rozmiary działki nr 201 oraz istniejąca zabudowa działki nr 200/3 powodują, że usytuowanie projektowanego budynku w granicy z działką skarżącego jest uzasadnione i zgodne z ustaleniami §12 ust. 4 pkt 2 w/w rozporządzenia, wskazał, iż usytuowanie takie obrazuje złożona do akt aktualna mapa sytuacyjno-wysokościowa, na której sporządzony został projekt zagospodarowania działki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. G. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie o braku pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji a tym samym wejścia na działkę 200/3 bez zgody właścicieli, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji. Organom administracji zarzucił nie rozpoznanie istoty sprawy, brak ustaleń dotyczących przebiegu granicy własności spornych nieruchomości, nieprawidłową i rażąco dowolną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności podnoszonych w toku postępowania wyjaśnień. Wskazując na zasadność postawionych wniosków skarżący wyjaśnił, iż jego budynek mieszkalny usytuowany od strony A, jak i przylegająca do niego w jednej linii przybudówka nie leżą w granicy działki 200/3, lecz są od niej oddalone o 0,15m i dalej granica biegnie po skosie do ulicy B, gdzie istnieje kamień geodezyjny. Od ulicy B względem linii budynku mieszkalnego z przybudówką wartość ta wynosi 0,35m. Z prowizorycznych wyliczeń wynika, że granica rośnie na każdych 10 metrach ok.0,05m. Dodatkowo podniósł, iż w przeszłości zgodził się na dostawienie budynku mieszkalnego do ściany szczytowej jego budynku, co nie oznacza, że tym samym przesunęła się granica jego działki na korzyść sąsiada.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] powtórzył uzasadnienie zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna, zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów prawa, sądy administracyjne zostały zaś powołane do badania zgodności z prawem działania organów administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej jako "p.p.s.a"). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości lub części (art. 145 § 1 ust.1 p.p.s.a.), stwierdzić jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a.). Ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 w/w ustawy). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.

Podkreślić należy także, iż sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które skutkowałyby jej uchyleniem.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]r., którą Starosta [...] zatwierdził M. i W. małż. R. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej dobudowę pomieszczenia gospodarczego do istniejącego budynku mieszkalno-handlowego wraz z przebudową wejścia głównego do sklepu, na działce położonej w miejscowości B., na działce nr ewidencyjny 201.

W świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów należy podzielić stanowisko organów administracji i stwierdzić, iż zaistniały podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia. Organy administracji dokonały prawidłowej analizy ustalonego w sprawie stanu faktycznego w świetle mających zastosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego do wniosku o wydanie pozwolenia inwestor obowiązany jest załączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, nadto oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie z uwagi na ustalenie, iż działka, na której planowana jest inwestycja objęta jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy B., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy w Bolesławcu z dnia 30 czerwca 2002r. Nr XXVI/221/2002, strona nie była obowiązana do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z akt administracyjnych inwestorzy wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę przedłożyli wszystkie wymagane, w/w przepisami, dokumenty tj. projekty budowlane, mapę, wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B., postanowienie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Ł. Delegatura w S. z dnia [...]r. pozytywnie uzgadniające projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji oraz oświadczenie o prawie dysponowania działką nr 201 na cele budowlane. W konsekwencji powyższego organ zasadnie przystąpił do analizy poszczególnych dokumentów i sprawdzenia zgodności planowanego zamierzenia stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Prawidłowo stwierdził zgodność inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, który dla obszaru obejmującego działkę inwestycyjną przewiduje zabudowę mieszkaniową miejską oraz kompletność projektu budowlanego wykonanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia. Również badanie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi wypadła pozytywnie dla inwestorów. W oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ ustalił, iż rozmiar działki nr 201 oraz istniejąca na działce sąsiedniej nr 200/3 zabudowa tj. budynek gospodarczy w granicy działki, powodują, iż usytuowanie projektowanego obiektu w granicy działek nr 200/3 i 201 jest zgodna z §12 ust. 4 pkt 2 w/w rozporządzenia, stosownie do którego jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego i prawnego nie można podzielić zarzutu skarżącego, iż realizacja planowanej inwestycji naruszy granice pomiędzy działkami i spowoduje przesunięcie granicy działki inwestycyjnej nr 201 w głąb działki skarżącego nr 200/3. Zarówno z projektu jak i załączonej mapki nie wynika aby do takiego przesunięcia miało dojść, nadto z dokumentów tych wynika wprost, iż obiekt usytuowany będzie w całości na działce 201 stąd obawy skarżącego, iż planowana zabudowa wejdzie na działkę skarżącego na około 0,25m nie znajdują oparcia w materiale sprawy.

Uwzględniając cywilnoprawny charakter przeważającej części zarzutów strony skarżącej wyjaśnić należy, iż postępowanie przed organami administracji architektoniczno-budowlanej jak również postępowanie sądowoadministracyjne nie jest prowadzone w oparciu o przepisy prawa cywilnego, tak materialnego jak i procesowego, a wyłącznie o przepisy proceduralne prawa administracyjnego i odpowiednie przepisy prawa materialnego, w niniejszej sprawie przepisami takimi były szeroko rozumiane przepisy prawa budowlanego, ustawa Prawo budowlane, przepisy techniczno-budowlane. Organy administracji ani wojewódzkie sądy administracyjne nie są uprawnione, kompetentne do rozstrzygania spraw o naruszenie granic, w przypadku naruszenia prawa własności nieruchomości strona winna zwrócić się na drogę postępowania cywilnego przed sądem powszechnym w trybie przepisów Kodeksu Cywilnego.

Podkreślić należy, iż w zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże podnoszone przez właścicieli nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową dolegliwości nie mogą być uznane za ograniczenie w możliwości zainwestowania ich działek, gdy posadowienie spornego obiektu jest zgodne z obowiązującymi przepisami (wyrok WSA z dnia 1 grudnia 2006r., sygn.akt VII SA/Wa 1217/06, LEX Nr 302453).

Konkludując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie, planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w obowiązujących przepisach Prawa budowlanego i przepisach wykonawczych do tej ustawy. Postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przeprowadzone zostało zgodnie z wiążącymi organ przepisami procedury administracyjnej, zebrany został pełny materiał dowodowy, oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, organ miał również na uwadze interes właściciela sąsiedniej działki, jednakże wobec wyraźnej regulacji prawnej umożliwiającej budowę tego typu obiektów w granicy działek zarzuty dotyczące przesunięcia granicy nie są zasadne.

W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Sąd orzekający nie mógł nie zgodzić się z organami administracji, zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa a podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonych aktów w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

ar