Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 551/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86  ust. 1  i  2  pkt 2a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant Specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi T.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – Śródmieście z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] określającą T. D. (dalej: podatnik, strona, skarżący) zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. w wysokości 909 zł.

Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy skarżący w prowadzonej firmie budowlanej A część podatku naliczonego odliczył z faktur VAT wystawionych na podstawie paragonów uzyskanych od różnych klientów marketów budowlanych głównie przez B i C. Zakupy te dokonywane były przez osoby postronne, niemające związku ze skarżącym. Mimo otrzymanych przez skarżącego faktur VAT, wg których nabywcą był skarżący, to w rzeczywistości nabywcami towarów były inne osoby, niezwiązane ze świadczonymi przez stronę usługami budowlanymi.

Organ stwierdził zatem, że podatnik dokonywał odliczenia podatku naliczonego z naruszeniem przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej ustawa o VAT). Analiza faktur potwierdza ponadto, że były one wystawiane na podstawie przedkładanych kilku bądź kilkunastu paragonów, przy czym jedna faktura mogła być wystawiana na podstawie kilku paragonów potwierdzających zakup dokonany jednego dnia.

Zakwestionowany podatek naliczony wynika z faktur za które zapłaty dokonano za pomocą kart płatniczych, nie należących do skarżącego wystawionych przez: B (dalej B) na łączną kwotę 947,69 zł oraz C na łączną kwotę 834,08 zł;

Zakwestionowany podatek naliczony wynika także z faktur (wystawionych przez B i C) mających dokumentować zakup towarów i usług, które miały być związane ze świadczonymi przez skarżącego usługami na rzecz: D na kwotę podatku VAT 1.227,97 zł i 324,90 zł, J. Ł., ul. [...], , na łączną kwotę 360,07 zł, M. G., ul. [...], na łączną kwotę 591,38, E na łączną kwotę 97,47 zł. Kwota zakwestionowanego podatku naliczonego za styczeń 2010 r. wyniosła razem 4.283,56 zł. Organ przesłuchał osoby na rzecz których skarżący świadczył usługi budowlane i w przypadku zakupów dokonywanych gotówką zakwestionował zakup towarów, których wykorzystanie do zleconych skarżącemu prac nie potwierdzili świadkowie. Organ zakwestionował także zakup towarów dla ww firm, w przypadku gdy zapłaty dokonano za pomocą kart płatniczych, nie należących do skarżącego.

Organ podkreślił, iż płatności za paragony były dokonywane zarówno gotówką jak i kartami płatniczymi, przy czym płatności bezgotówkowe nie znalazły odzwierciedlenia w historii rachunków bankowych strony.

Ponadto w zakresie podatku należnego stwierdzono, że w fakturze nr [...] wystawionej na rzecz F z tytułu odśnieżania dachu zastosowano błędną stawkę podatku VAT w wysokości 22 %, zamiast 7 %. Mając jednak na uwadze zapis zawarty w art. 108 ust.2 ustawy o VAT, uznano, że skoro przedmiotowa faktura została wprowadzona do obrotu prawnego, to strona była zobowiązana do zapłaty całego podatku wykazanego w fakturze.

Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, którą określono stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 909 zł, w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podatkiem w wysokości 26.408 zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 9.681 zł oraz do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 16.727 zł. Na rozliczenie podatku za styczeń 2010 r. miała również wpływ wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniego okresu (grudnia 2009 r.), określona ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego W z [...] listopada 2014 r. w kwocie 11.601 zł, w miejsce zadeklarowanej w wysokości 34.534 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji.

Organ odwoławczy na wstępie odnosząc się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego wskazał, że w przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. został zawieszony z dniem [...] listopada 2011 r., w związku z wydaniem w tym dniu postanowienia o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo określone w art. 272 k.k.. W dniu [...] maja 2012 r. wydano postanowienie o postawieniu zarzutów skarżącemu m.in. o czyn z art. 286 § 1 kk, art. 272 § 1 kk i art. 54 kks w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 65 kk. Treść postanowienia została ogłoszona podejrzanemu w dniu [...] maja 2012 r. co potwierdzone zostało własnoręcznym podpisem strony. Naczelnik Urzędu Skarbowego W, działając w trybie art. 70 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej O.p.), pismem z 15 grudnia 2014 r., doręczonym 23 grudnia 2014 r. poinformował stronę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia.

Organ wskazał, że jak wynika z treści z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT aby skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług nie wystarczy być w posiadaniu faktury dokumentującej nabycie towaru, lecz należy również wykazać, że wskazane w fakturze towary rzeczywiście zostały nabyte i wykorzystane do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu.

Zdaniem organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy potwierdza tezę, że zakwestionowane zakupy pozostawały bez związku z wykonywanymi przez stronę czynnościami opodatkowanymi.

Organ podkreślił, że z protokołów z przeprowadzonych czynności w ww marketach budowlanych za lata 2008 i 2009 wynika, że B w okresie od stycznia 2008 r. do grudnia 2009 r. wystawiła na rzecz skarżącego 5.212 faktur VAT (około 7 faktur dziennie, przyjmując, że zakupy było dokonywane każdego dnia w roku). Market B złożył doniesienie do Urzędu Kontroli Skarbowej we W. na skarżącego informując o zdarzeniach jakie miały miejsce w markecie B przy ulicy [...]. Pracownice Punktu Obsługi Klienta B zgłosiły fakt częstego pobierania faktur przez skarżącego, który przedkładał paragony do których, zgodnie z informacją w systemie, zostały już wydrukowane faktury VAT. Przedkładane przez niego paragony były "w większości paragonami znalezionymi w wózkach zakupowych lub zostały znalezione na terenie parkingu albo też wyżebranymi od różnych osób lub być może od jego klientów, dla których wykonuje drobne usługi budowlane". Fakt zbierania paragonów widzieli pracownicy firmy ochroniarskiej, natomiast skarżącego bardzo rzadko widzieli pracownicy sklepu płacącego za nabyty towar.

Z protokołu z przeprowadzonych czynności w C Sp. z o.o. wynika z kolei, że w okresie 2008 -2009 Spółka wystawiła na rzecz skarżącego 578 faktur VAT. Faktury były wystawione na podstawie przedłożonych paragonów. Sprzedaż detaliczna w sieci C jest rejestrowana przez kasy fiskalne i na żądanie klienta są wystawiane faktury. Paragony są archiwizowane razem z kopią faktury i nie mogą służyć ponownie wystawieniu faktury.

Przesłuchana w charakterze świadka, pracownica C Sp. z o.o. stwierdziła, że z systemu komputerowego wynika, iż skarżący w okresie od stycznia 2008 r. do maja 2012 r. otrzymał 956 faktur zbiorczych. Faktury były wystawiane na kilka a nawet kilkadziesiąt paragonów. Świadek zeznał, że paragony przedkładane przez skarżącego są bardzo pomięte i sprawiają wrażenie, że pochodzą nawet z kosza na śmieci. Paragony miały dokumentować zakupy na łączną kwotę 537.846,84 zł.

Z dalszych ustaleń wynika, że zapłaty za zakupy udokumentowane paragonami zostały dokonane kartami płatniczymi. W związku z powyższym przeprowadzono analizę wyciągu bankowego posiadanego przez stronę i stwierdzono, że w badanym okresie, tj. styczniu 2010 r. w przypadku wszystkich zaewidencjonowanych w rejestrze zakupu faktur VAT wystawionych przez B i C, za które należność została zapłacona kartą transakcje nie znalazły odzwierciedlenia w historii rachunku bankowego strony.

Za faktury VAT zakupu, z których podatek został rozliczony w styczniu 2010 r. zapłacono 35 kartami płatniczymi o różnych numerach, z których żadna nie należała do skarżącego.

Potwierdzeniem powyższego były również zeznania świadków złożone w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową dla W przeciwko skarżącemu. Przesłuchani świadkowie, osoby dokonujące zakupów towarów, za które dokonywały płatności za pomocą kart płatniczych (protokoły przesłuchania z [...] kwietnia 2012 r., [...]kwietnia 2012 r., [...] kwietnia 2012 r.), zeznały, iż dokonywane zakupy były przeznaczone na użytek własny.

Organ uznał, że materiały budowlane, za które płatności były dokonane kartami płatniczymi nie były związane z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez stronę, stąd też nie była ona uprawniona do odliczenia podatku naliczonego z faktur mających dokumentować omawiane zakupy.

Organ wskazał ponadto, że celem ustalenia związku innych zakupów materiałów i usług z czynnościami opodatkowanymi wezwano stronę do złożenia stosownych wyjaśnień przy jakich pracach i dla kogo wykonanych zostały zużyte. Strona nie wskazała do jakich zleceń były wykorzystane nabyte towary i usługi, stwierdziła natomiast, że 2/3 zakupów stanowią narzędzia, natomiast "materiałów z faktur nigdy nie rozpisywał, gdyż nie widział takiej potrzeby". Jednocześnie nie wskazała, które z wykonanych robót podlegały reklamacji i jakie zużywała materiały, których zakup dokumentowały zaewidencjonowane faktury zakupu.

Przyporządkowując dokonane zakupy materiałów budowlanych dokonane w grudniu 2009 r. i styczniu 2010 r. do wykonanych usług, wskazał jako odbiorców: G., J. Ł., M. G., E

Po zweryfikowaniu wyjaśnień strony, organ przesłuchał osoby na rzecz których skarżący świadczył usługi budowlane.

Odnośnie D Sp. z o.o. wskazano, że z wyjaśnień składanych przez spółkę wynika, że prace wykonywane były pod nadzorem T.D. przez różną liczbę osób w zależności od potrzeb. Prace wykonywane w grudniu i listopadzie były kontynuowane w styczniu 2010 r. Materiały podstawowe zapewniała Spółka, skarżący pomocnicze, montażowe i zabezpieczające np. kleje, folie, kołki. W dniu [...] września 2012 r. przesłuchany w charakterze świadka Prezes Zarządu Spółki K.S. zeznał, że zawsze Spółka zapewniała materiały. Skarżący być może kupował jakieś materiały, ale "bardzo drobne rzeczy: folia ochronna, wkręty". Spółka na zapytanie organu czy skarżący zakupił i zużył do wykonywania zleconych prac wskazane artykuły, które widniały na fakturach odpowiedziała, że takich materiałów nie kupował, ponieważ: "nie było robione tapetowanie, nie robimy robót instalacyjnych, nie były kładzione panele, nigdy nie kładliśmy gontów, nie używamy lepiku, nie robiliśmy wewnątrz robót".

Kolejny zleceniodawca J. Ł., zaznał, że nie sporządzono szczegółowego kosztorysu. Umowy nie podpisano, podobnie jak protokołu zdawczo-odbiorczego, prace wykonywał skarżący wraz z jedną osobą, materiały zapewniał sam, narzędzia wykonawca. Małe braki w materiałach, które były potrzebne na bieżąco uzupełniał wykonawca, bez konsultacji ze zleceniodawcą ponieważ to właśnie zleceniodawca zapewniał materiały. Po okazaniu listy materiałów, które według Strony miały być zużyte do prac wykonanych w lokalu przy ulicy [...], z listy 96 pozycji materiałów budowlanych potwierdził wykorzystanie m.in. gwoździ, wkrętów, gruntu oraz szpachli, jednego skrzydła drzwiowego wraz z elementami potrzebnymi do jego zamontowania, świetlówki oraz papy. J. Ł. zaprzeczył, że zużyte zostały m.in. materiały malarskie, gniazda elektryczne oraz ramki do nich, płytki ścienne, panele podłogowe i ścienne, elementy do rynien, gontu.

Odnośnie kolejnego zleceniodawcy M.G., z wyjaśnień strony wynika, że na rzecz M. G. wykonywał prace związane z remontem mieszkania. Umowa nie została podpisana. Prace rozpoczęły się w grudniu 2009 r., część prac wykonywał zleceniodawca, a część strona. Materiały były kupowane przez M.G., część - jak twierdzi strona - przez nią. Rozliczenie z wykonanych prac nastąpiło na początku lipca 2011 r. Oprócz oświadczenia Strona nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających konieczność kupowania przez nią materiałów.

W toku postępowania przesłuchano w charakterze świadka M. G. który wskazał, że w ramach robót wykonano "malowanie, coś przy płytkach w łazience i panele podłogowe w dwóch pomieszczeniach (pokój i przedpokój)". Umowa na prace została zawarta ustnie. Prace były wykonywane głównie z materiałów skarżącego, pewne materiały pomocnicze dostarczał M.G., nie pamiętał natomiast czy panele dostarczył skarżący, czy też były własnością świadka. Do remontu mieszkania wykorzystano farby - malowane było całe mieszkanie powierzchni około 40 m2, panele (pokój i przedpokój), płytki w łazience. Zastosowano również drobne materiały pomocnicze. Świadek na liście towarów (113 pozycji) wskazanych przez stronę jako wykorzystane w pracach remontowych mieszkania potwierdził wykorzystanie części materiałów (poz. 2, 9, 26, 29, 41, 45, 49, 59, 64, 65, 72, 87, 106, 108), pozostałe zakupy ocenił "nie wiem". Po przeanalizowaniu wszystkich spornych zakupów materiałów budowlanych stwierdzono, że ich wartość netto wyniosła 3.535,97 zł, natomiast wartość usług fakturowana przez stronę na rzecz M. G. wyniosła 1.387 zł netto oraz podatek VAT 111,12 zł. Powyższe oznacza, że wartość zakupionych materiału była niemalże 3 krotnie wyższa od wartości usługo wraz z materiałami, co w ocenie organów obu instancji jest nielogiczne i nieracjonalne. W związku z powyższym skorygowano podatek naliczony z części faktur wskazanych przez stronę mających dokumentować zakupy związane z usługą świadczoną na rzecz M. G.. Korekcie podlegały kwoty podatku związanego z zakupami odbiegającym od zakresu usługi wykonywanej przez stronę (np. umywalka, tapeta winylowa, klej do tapet) na łączną kwotę 591,38 zł.

Odnośnie E Sp. z o.o strona wskazała fakturę (z [...] grudnia 2009 r., nr [...]), która - jej zdaniem - miała potwierdzać zakupy materiałów związanych z wykonaniem usług wykonanych dla Spółki. Jednocześnie nie przestawiła żadnych dowodów potwierdzających wykonywanie usług na rzecz takiego kontrahenta (zleceń, protokołów odbioru, czy też faktur).

Organ podatkowy, mimo podejmowanych prób, nie nawiązał ze Spółką żadnego kontaktu. Mając zatem na uwadze brak związku dokonanych zakupów, udokumentowanych sporną fakturą skorygował podatek naliczony o kwotę 97,47 zł wynikającą z przedmiotowej faktury.

W ocenie organu odwoławczego opisane działanie oceniono jako nielogiczne i nieracjonalne, bowiem żaden przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą (budowlaną) nie zaopatruje się w taki sposób w niezbędne do wykonywania usług materiały tj. kilkakrotnie w ciągu dnia odwiedza sklep w celu dokonania zakupów. Sama strona kilkakrotnie w toku postępowania podkreślała, że wypisanie faktury w B trwało 7 minut, stąd też z uwagi na brak czasu pobierała faktury zbiorcze.

Zdaniem organu odwoławczego zakwestionowane zakupy pozostawały bez związku z wykonywanymi przez stronę czynnościami opodatkowanymi. Stąd też mimo posiadania przez stronę faktur VAT zakupu materiałów podatek naliczony z nich wynikający nie może podlegać odliczeniu od podatku należnego z uwagi na zapisy powołanego wcześniej art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług.

W skardze strona nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zarzuciła nieprawidłowości w objęciu odrębnym postępowaniem tylko jednego miesiąca stycznia 2010 r. zamiast całego roku kalendarzowego.

Zdaniem strony niezgodne z prawdą są zeznania K. S.- prezesa Spółki z o.o. D co do zakresu prac wykonywanych przez tę Spółkę. Stwierdza ponadto, że błędne są ustalenia dotyczące robót wykonywanych w budynku przy ul. [...] oraz przy ul. [...]. Wskazuje, że zdarzało się że wykonywał również roboty budowlane, za które nie otrzymał zapłaty.

Dokonywanie zakupów kilkakrotnie w ciągu dnia uzasadnia faktem, że na jednym wózku w [...] nie zmieściłaby się duża ilość towarów (np. 10 paczek płytek, 4 wiadra farby, 10 kg fugi, 6 worków kleju).

Wywodzi, że sprawa za 2009 r., o sygn. akt I SA/Wr 887/15 jest nadal w Sądzie, stąd też nie zgadza się z rozliczeniem podatku od towarów i usług wynikającym z decyzji obu instancji za styczeń 2010 r. Wskazuje, że za 2009 r. wyliczono mu podatek w wysokości 22.933 zł. w sytuacji, gdy ponosił straty, natomiast wydanie przez organy podatkowe zaskarżonej decyzji miało na celu wyłącznie odmowę zwrotu "podatku należnego z poprzednich lat, o który się nie upominał". Dlatego też za niesłuszne uważa pozbawienie go prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupów materiałów oraz "odrzucenie podwykonawców".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego wskazał na braki postępowania dowodowego oraz podniósł, że przesłuchani świadkowie - pracownicy marketów – wypowiadali się w kwestii okoliczności dat wcześniejszych, a nie okresu objętego decyzją. Podkreślił nierzetelność kontrahentów skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Istotą sporu jest pozbawienia skarżącego odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu materiałów budowlanych gdyż zakwestionowane zakupy pozostawały bez związku z wykonywanymi przez stronę czynnościami opodatkowanymi.

Na wstępie odnosząc się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. został zawieszony z dniem [...] listopada 2011 r., w związku z wydaniem w tym dniu postanowienia o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo określone w art. 272 k.k.. W dniu [...] maja 2012 r. wydano postanowienie o postawieniu zarzutów skarżącemu m.in. o czyn z art. 286 § 1 kk, art. 272 § 1 kk i art. 54 kks w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 65 kk. Treść postanowienia została ogłoszona podejrzanemu w dniu [...]maja 2012 r. co potwierdzone zostało własnoręcznym podpisem Strony. Naczelnik Urzędu Skarbowego W, działając w trybie art. 70 c ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z [...] grudnia 2014 r., doręczonym [...] grudnia 2014 r. poinformował stronę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia.

Istotną zasadą określoną w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej ustawa o VAT) dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego jest istnienie związku tego podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi. Powyższa zasada została określona w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodne z treścią powołanego przepisu w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...), zaś kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a).

Przewidziane w powyższych przepisach prawo jest jednym z podstawowych uprawnień podatnika, które jest uzależnione m. in. od posiadania przez podatnika oryginału faktury VAT zakupu towarów lub usług, przy czym powołane wyżej przepisy wyłączają możliwość odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Dlatego też, aby skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług nie wystarczy być w posiadaniu faktury dokumentującej nabycie towaru, lecz należy również wykazać, że wskazane w fakturze towary rzeczywiście zostały nabyte i wykorzystane do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu.

Zdaniem Sądu zebrany materiał dowodowy potwierdza tezę, że zakwestionowane zakupy pozostawały bez związku z wykonywanymi przez stronę czynnościami opodatkowanymi. Stąd też mimo podsiadania przez stronę faktur VAT zakupu materiałów podatek naliczony z nich wynikający nie może podlegać odliczeniu od podatku należnego z uwagi na zapisy powołanego art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług.

Wbrew zarzutom skargi organ miał prawo włączyć do obecnego postępowania za styczeń 2010 r. protokoły z przeprowadzonych czynności w supermarketach budowlanych B i C za lata 2008 i 2009 postanowieniem z [...] września 2015 r. Przeprowadzone czynności wskazują bowiem na mechanizm postępowania skarżącego w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej który – w związku z innymi dowodami zebranymi w tym postepowaniu - dotyczy także badanego okresu rozliczeniowego. Skarżący bowiem w prowadzonej działalności gospodarczej część podatku naliczonego odliczył z faktur VAT wystawionych na podstawie paragonów uzyskanych od różnych klientów marketów budowlanych głównie przez B i C. Zakupy te dokonywane były przez osoby postronne, niemające związku ze skarżącym. Mimo otrzymanych przez skarżącego faktur VAT, wg których nabywcą był skarżący, to w rzeczywistości nabywcami towarów były inne osoby, niezwiązane ze świadczonymi przez stronę usługami budowlanymi. Pobierał faktury, przedkładając paragony najczęściej pomięte (znalezione w wózkach zakupowych, na parkingu, wyżebrane od innych osób) do których, zostały także już wydrukowane faktury VAT dla innych podmiotów. Fakt zbierania paragonów widzieli pracownicy firmy ochroniarskiej, natomiast skarżącego bardzo rzadko widzieli pracownicy sklepu płacącego za nabyty towar. Ponadto z dalszych ustaleń wynika, że zapłaty za zakupy udokumentowane paragonami zostały dokonane kartami płatniczymi, którymi właścicielami były inne podmioty. Z przeprowadzonej analizy wyciągu bankowego posiadanego przez stronę wynika, że w badanym okresie, tj. styczniu 2010 r. w przypadku wszystkich zaewidencjonowanych w rejestrze zakupu faktur VAT wystawionych przez B i C, za które należność została zapłacona kartą transakcje nie znalazły odzwierciedlenia w historii rachunku bankowego strony. Za faktury VAT zakupu, z których podatek został rozliczony w styczniu 2010 r. zapłacono 35 kartami płatniczymi o różnych numerach, z których żadna nie należała do skarżącego.

Potwierdzeniem powyższego są również zeznania świadków złożone w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową dla W przeciwko skarżącemu. Przesłuchano także świadków, osoby dokonujące zakupów towarów, które dokonywały płatności za pomocą kart płatniczych (protokoły przesłuchania z [...] kwietnia 2012 r., [...] kwietnia 2012 r., [...] kwietnia 2012 r.), które zeznały, iż dokonywane zakupy były przeznaczone na użytek własny.

Nie można zatem zarzucić organowi dowolności w przyjęciu, że materiały budowlane, za które płatności były dokonane kartami płatniczymi nie były związane z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez stronę, stąd też nie była ona uprawniona do odliczenia podatku naliczonego z faktur mających dokumentować omawiane zakupy.

Ponadto należy zauważyć, że celem ustalenia związku zakupów materiałów i usług z czynnościami opodatkowanymi organ wezwał stronę do złożenia stosownych wyjaśnień przy jakich pracach i dla kogo zostały zużyte. Następnie organ przesłuchał wskazanych przez skarżącego odbiorców: D Sp. z o.o., J. Ł., M. G., ( z wyjątkiem E Sp. z o.o. z którą brak jest jakiegokolwiek kontaktu i płatności zostały zrealizowana bezgotówkowo) i poczynił ustalenia które z materiałów budowlanych wynikających z zakwestionowanych faktur służyły czynnościom opodatkowanym. Organ ustalił, że strona wykonywała pewne prace budowalne dla ww podmiotów jednak, część materiałów budowalnych nie mogła zostać zużyta przy wykonywaniu prac świadczonych przez skarżącego z uwagi na ich zakres.

Prezes Zarządu Spółki K. S.G Sp. z o.o. zeznał, że materiały podstawowe zapewniała Spółka, skarżący jedynie pomocnicze, montażowe i zabezpieczające np. kleje, folie, kołki. Spółka na zapytanie organu czy skarżący zakupił i zużył do wykonywania zleconych prac wskazane artykuły które widniała na fakturach odpowiedziała, że takich materiałów nie kupował, ponieważ: "nie było robione tapetowanie, nie robiono robót instalacyjnych, nie były kładzione panele, nigdy nie kładliśmy gontów, nie używamy lepiku, nie robiliśmy wewnątrz robót". Skarżący kwestionując w skardze zeznania Prezesa tej Spółki nie przedstawił żadnych konkretnych dowodów, że zakres wykonywanych przez niego prac był inny.

Kolejny zleceniodawca J.Ł., po okazaniu listy materiałów, które według strony miały być zużyte do prac wykonanych w lokalu przy ulicy [...]., z listy 96 pozycji materiałów budowlanych potwierdził wykorzystanie m.in. gwoździ, wkrętów, gruntu oraz szpachli, jednego skrzydła drzwiowego wraz z elementami potrzebnymi do jego zamontowania, świetlówki oraz papy, natomiast zaprzeczył, że zużyte zostały m.in. materiały malarskie, gniazda elektryczne oraz ramki do nich, płytki ścienne, panele podłogowe i ścienne, elementy do rynien, gontu.

Kolejny zleceniodawca M. G., na liście towarów (113 pozycji) wskazanych przez stronę jako wykorzystane w pracach remontowych mieszkania potwierdził wykorzystanie części materiałów (poz. 2, 9, 26, 29, 41, 45, 49, 59, 64, 65, 72, 87, 106, 108), pozostałe zakupy ocenił "nie wiem".

Organ zatem zasadnie – zgodnie z powyższymi ustaleniami - skorygował podatek naliczony z części faktur wskazanych przez stronę mających dokumentować zakupy związane z usługami świadczonymi dla ww podmiotów. Korekcie podlegały kwoty podatku związanego z zakupami odbiegającym od zakresu usługi wykonywanej przez stronę.

Podzielić należy stanowisko zaprezentowane przez organ, że opisane działanie w zakresie dokonywania zakupów należy ocenić jako nielogiczne i nieracjonalne, bowiem żaden przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą (budowlaną) nie zaopatruje się w taki sposób w niezbędne do wykonywania usług materiały tj. kilkakrotnie w ciągu dnia odwiedza sklep w celu dokonania zakupów. Sama strona kilkakrotnie w toku postępowania podkreślała, że wypisanie faktury w B trwało 7 minut, stąd też z uwagi na brak czasu pobierała faktury zbiorcze.

Zdaniem Sądu zebrany materiał dowodowy nie zwiera żadnych braków jak próbuje wywieść skarżący i potwierdza tezę, że zakwestionowane zakupy pozostawały bez związku z wykonywanymi przez stronę czynnościami opodatkowanymi. Stąd też mimo podsiadania przez stronę faktur VAT zakupu materiałów podatek naliczony z nich wynikający nie może podlegać odliczeniu od podatku należnego z uwagi na zapisy powołanego wcześniej art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług.

Organy wbrew twierdzeniom skargi wykazały, że skarżący część podatku naliczonego odliczał z faktur wystawionych przez markety budowlane na podstawie paragonów uzyskanych przez stronę od klientów tych marketów. Osoby te dokonywały zakupów różnego rodzaju towarów na własne potrzeby. Uznały, że paragony nie były im potrzebne i przekazywały je nieznajomemu sobie mężczyźnie bądź wrzucały je do kosza na śmieci. Na podkreślenie zasługuje również fakt, iż płatności za paragony były dokonywane zarówno gotówką jak i kartami płatniczymi, przy czym płatności bezgotówkowe nie znalazły odzwierciedlenia w historii rachunków bankowych strony. Ponadto usługodawcy wskazali, że tylko część towarów wynikająca z zakwestionowanych faktur była wykorzystywana do zleconych robót i organ zakup tych towarów, który jednocześnie został uregulowany gotówkowo, nie zakwestionował.

Za bezzasadny należy uznać zarzut skargi, że zaskarżoną decyzją objęto wyłącznie jeden miesiąc. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy obowiązani są składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu. W tym terminie zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o VAT są bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego do wpłacania podatku. Sam skarżący dokonywał rozliczeń miesięcznych i składał deklaracje VAT – 7 za poszczególne okresy rozliczeniowe, w tym za styczeń 2010 r. Skoro podatek VAT jak wynika z treści przepisu art. 99 ust. 1 jest podatkiem rozliczanym miesięcznie i skarżący w ten sposób się rozliczał to decyzję określającą zobowiązanie podatkowe za jeden miesiąc rozliczeniowy w tym przypadku za styczeń 2010 r. należy uznać za prawidłową.

Niezrozumiałe są zarzuty dotyczące prac wykonywanych w budynkach przy ul, [...] i [...] we W. bowiem w badanym okresie nie były one przedmiotem oceny dokonywanej przez organy podatkowe. Zgodnie z przedłożonymi przez skarżącego w toku postępowania podatkowego kopiami dokumentów prace te były wykonywane w 2008 i 2007 r. Pozostają one zatem bez związku z rozstrzyganą sprawą.

Wbrew twierdzeniom skargi w zaskarżonej decyzji nie kwestionowano podatku naliczonego z faktur wystawianych przez potencjalnych podwykonawców skarżącego, a jedynie podatek naliczony z faktur mających dokumentować zakup materiałów, które nie zostały wykorzystane do wykonania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.

Skarżący oprócz ogólnikowych stwierdzeń nie wskazuje zrealizowanych inwestycji, w których zostały wykorzystane zakwestionowane przez organ materiały.

Odnośnie wyjaśnień skarżącego w zakresie dokonywania zakupów kilkukrotnie w ciągu jednego dnia i to w dwóch sklepach należy wskazać, że faktury dotyczyły niewielkich rzeczy takich jak wtyczki, tarcze do metalu, szczotki, rękawice, wkręty. Nie dotyczyły zatem materiałów wskazywanych w skardze takich jak: 10 paczek płytek, 4 wiader farby, 10 kg fugi czy 6 worków kleju.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług wynikającym z decyzji obu instancji za styczeń 2010 r. w którym zostało uwzględnione rozliczenie za poprzedni okres rozliczeniowy tj. za grudzień 2009 r., a z którym strona się nie zgadza należy wskazać, że rozstrzygnięcie to jest ostateczne Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W określił skarżącemu za grudzień 2009 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 11.601 zł, w miejsce wykazanej przez skarżącego w deklaracji VAT-7 kwoty 34.534 zł. Decyzja ta była przedmiotem odwołania, które postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. pozostawiono bez rozpatrzenia. Postanowienie to skarżący zaskarżył do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym postanowieniem z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 887/15 oddalił skargę. Stąd nieprawdziwe jest twierdzenie skarżącego, że sprawa za grudzień 2009 r nie została przez Sąd rozpatrzona.

Z tych też względów uznając, że zarzuty nie mają uzasadnionych podstaw należało skargę oddalić w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).