Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1357/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 14 par. 1 pkt 4, art. 251 par. 2 i art. 146 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 36 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2067
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak ( spr ) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018r. sprawy ze skarg W. K., E. S., M. S., H. F., Z. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.)- dalej jako k.p.a. oraz na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 290 ze zm.) – dalej jako p.b. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] 2016 r. [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę "farmy wiatrowej [...]" obejmującej: dwie elektrownie wiatrowe Vestas V110-2.2MW Mk10A/B o numerach EW1 i EW2, o wysokości wieży 119 m oraz wysokości do centralnego punktu wirnika 120 m, wraz z fundamentami, place manewrowe, przebudowę wewnętrznych dróg dojazdowych gminnych, budowę zjazdu z drogi gminnej nr 100528C oraz linie: kablowe SN, uziemienia i światłowodowe w rurze kanalizacji wtórnej (powiązanie elektrowni EW1 z elektrownią EW2), przewidzianą do realizacji na działkach o nr geod. [...] w miejscowości [...], gm. [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że inwestor złożył wniosek w terminie ważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2011 r. nr [...] [...] określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Dodał, że toczące się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji nie mogło stanowić podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę.

Starosta podniósł następnie, że projekt budowlany był kompletny i miał wymagana formę oraz że został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, aktualnie wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te dołączyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Przedstawiono informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Ponadto decyzję wydana została w oparciu o:

1.zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w miejscowości [...], uchwalony uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] 2013 r., ogłoszonym w Dz. Urz. Woj. [...]. z 2013 poz. [...] - realizacja na terenie oznaczonym na rysunku planu EW1 i EW2 z przeznaczeniem podstawowym "elektroenergetyka wiatrowa/elektrownie wiatrowe wraz z urządzeniami i obiektami obsługującymi, place technologiczne, maszty do pomiarów meteorologicznych";

2.decyzję nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2011 r. [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (data uprawomocnienia [...] 2011 r.);

3.pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...].2015 r. [...] dotyczące podziału działki [...];

4.oświadczenie inwestora z dnia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

5.projekt budowlany zawierający komplet przewidzianych prawem warunków i uzgodnień.

Odnosząc się do uwag dotyczących wpływu inwestycji na stanowiska archeologiczne Starosta zauważył, że inwestycja nie jest lokalizowana na terenie oznaczonym w planie jako stanowiska archeologiczne, a dodatkowo w projekcie znajduje się pozytywne uzgodnienie projektu farmy wiatrowej. Nadto Starosta ustalił, iż data uprawomocnienia decyzji 4/2011 Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2011 r. [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji ustalona została na podstawie umieszczonej na niej pieczęci Urzędu Gminy w [...] potwierdzającej, iż decyzja stałą się ostateczna w dniu [...] 2011 r,. a załączone do wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mimo iż posiada jedynie datę miesięczną złożenia oświadczenia, należy uznać za ważne.

Organ I instancji wywiódł następnie, że w analizowanej sprawie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stronami postępowania przedmiotowej decyzji winni być bowiem uznani właściciele działek znajdujących się w obszarze oddziaływana, tj.: działki o numerze geodezyjnym [...] w obrębie [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Biorąc jednakże pod uwagę pozostałe przepisy materialne Prawa budowlanego, Starosta uznał, że w wyniku wznowienia postępowania i uchylenia decyzji mogła by zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W związku z powyższym, w jego ocenie, należało ograniczyć się do stwierdzenia wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa.

Po rozpoznaniu odwołań od powyższej decyzji, wniesionych przez W. K., E. S., R. K., M. S., H. F., Z. F., R. K. i K. O., Wojewoda decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, że teren, na którym ma być realizowana inwestycja objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Gminy [...] Uchwałą Nr [...] z dnia [...] 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie miejscowości [...]Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 poz. [...]). Zakres inwestycji obejmuje tereny oznaczone w planie symbolami EW1, EW2, R1, R2, R3, KDW. Wyżej wymieniony plan miejscowy wskazuje, że tereny EW1 i EW2 przeznaczone są na elektroenergetykę wiatrową (elektrownie wiatrowe wraz z urządzeniami i obiektami obsługującymi, place technologiczne, maszty do pomiarów meteorologicznych) jako dopuszczalne przeznaczenie wskazano urządzenia infrastruktury technicznej oraz drogi wewnętrzne dojazdowe do elektrowni wiatrowych. Tereny oznaczone symbolem R1-3, zgodnie z § 7 uchwały, przeznaczone są na rolnictwo, z dopuszczeniem urządzeń nadziemnych i podziemnych infrastruktury technicznej. Przeznaczenie terenu KDW określono w § 9 planu, wskazując jako przeznaczenie podstawowe - droga wewnętrzna z dopuszczeniem lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej. Organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja odpowiada przeznaczeniom, wskazanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dla terenów, na których wskazano jej lokalizację. W ocenie organu odwoławczego, również wynikające z projektu budowlanego parametry techniczne obiektów odpowiadają parametrom określonym w planie. W szczególności zgodna z planem miejscowym jest ilość elektrowni wiatrowych na poszczególnych terenach, ich moc nie przekracza dopuszczalnej mocy 3,0MW, wysokość wież elektrowni nie przekracza maksymalnej dopuszczalnej wysokości wieży 140,0m od poziomu terenu.

Organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja odpowiada również warunkom określonym w decyzji Wójta Gminy [...] NR [...] z dnia [...] 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Uznał również za prawidłowe ustalenia Starosty, co do daty uprawomocnienia się wskazanej wyżej decyzji Wójta ([...] 2011 r.), a co za tym idzie przyjęcia, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony przed upływem terminu 4 lat, o którym mowa w art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 zwanej dalej u.u.i.ś.). Wojewoda podkreślił jednocześnie, że przedmiotowe postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie jest prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961). Zostało ono bowiem wszczęte w dniu [...] 2015 r., a zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych.

Dokonując oceny materiału dowodowego pod względem spełnienia warunków określonych w art. 35 ust 1 pkt 2-4 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy stwierdził, że we wznowionym postępowaniu w dniu [...] 2016r. inwestor uzupełnił projekt budowlany o obszar oddziaływania inwestycji (4 egz.). Z ustalonego obszaru oddziaływania wynika, iż izofona o natężeniu 45dB obejmuje działki o numerach geodezyjnych: [...] w obrębie [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Organ odwoławczy ustalił również, że w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę inwestor uzyskał zgodę na wyłączenie gruntów objętych zamierzeniem inwestycyjnym z produkcji rolnej - decyzja Starosty [...] z dnia [...] 2015 r. [...]. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z warunkami techniczno-budowlanymi, a sam projekt budowlany jest kompletny, posiada stosowne opinie i uzgodnienia i został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Wojewoda wyjaśnił następnie, że w wyniku wznowienia postępowania za strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zostali uznani właściciele działek nr: [...]. Dodał przy tym, iż E. S. i M. S. (właściciele działki nr [...] w obrębie [...], jako wnioskodawcy postępowania wznowieniowego, zostali uznani za strony postępowania wznowieniowego, lecz nie są stronami postępowania o pozwolenie na budowę przedmiotowej farmy wiatrowej, gdyż należąca do nich działka nie jest terenem inwestycji i nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu.

Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że zostały spełnione wymagania wynikające z art. 35 ust 1 i 32 ust 4 Prawa budowlanego. Pełnomocnik inwestora złożył stosowny wniosek o pozwolenie na budowę, złożył oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany ma wymaganą formę, jest kompletny i został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzania projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a projekt budowlany uzyskał niezbędne opinie i uzgodnienia.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Wojewody, Starosta [...] prawidłowo wydał decyzję w oparciu o art 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a.

Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli W. K. i E. S. (sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bd 1357/17) oraz M. S., H. F. i Z. T. (sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bd 1362/17)

W. K. i E. S. zarzucili zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności niewyjaśnienie okoliczności przedstawionych przez skarżących, bezpodstawne wysunięcie interesu społecznego przed słuszny interes strony i w konsekwencji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a.;

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, przez uznanie, że w wyniku wznowienia postępowania i uchylenia decyzji mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, pomijają w tym zakresie argumentację skarżących;

3. naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez utrzymanie w mocy kwestionowanej decyzji Starosty w sytuacji, w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana bez wymaganego prawem stanowiska odpowiedniego organu – pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na wykonanie robót budowlanych w otoczeniu zabytków;

4. naruszenie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznania, że E. S. nie jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę, w sytuacji, gdy w świetle literalnej wykładni wskazanego przepisu działka należąca do wyżej wymienionej, jako działka granicząca z działką objętą pozwoleniem na budowę, znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu.

M. S., H. F. i Z. F., we wniesionej skardze zawarli zarzuty tożsame z zarzutami przedstawionym w wyżej omówionej skardze W. K. i E. S., co do naruszenia przepisów art. 7 i 80 k.p.a., a także art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków. Wskazali też, na naruszenie przez organ art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że M. S. nie był stroną postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę mimo, że jego działka bezpośrednio graniczy z drogami nr [...], na których planowana jest budowa zjazdu i dalszej drogi. Zwrócono przy tym uwagę, że projekt obejmował część działki wyżej wymienionego skarżącego. Konsekwencją powyższego uchybienia, w ocenie skarżących, jest również naruszenie art. 2 i 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. W ocenie skarżących, doszło również do naruszenia art. 234 k.p.a. oraz do naruszenia art. 237 § 1, 3 i 4 k.p.a. i przepisów art. 36-38 k.p.a., a także art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, gdyż Starosta ani Wojewoda nie rozpatrzyli skargi M. S. ani państwa S. . Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 256 k.p.a. z uwagi na niezastosowanie art. 38 k.p.a., co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W odpowiedzi na powyższe skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 1 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 11 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 dalej jako p.ps.a.), połączył sprawy o sygn. akt II SA/Bd 1362/17, II SA/Bd 1357/17 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił prowadzić je pod jedną sygnaturą akt - II SA/Bd 1357/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi są niezasadne i dlatego zostały oddalone.

Sprawę podlegającą kontroli tutejszego Sądu zainicjował wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, oparty na postawie wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc uzasadniony brakiem udziału stron bez ich winy w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Obowiązkiem organu było zatem w pierwszej kolejności przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego pozwalającego na ustalenie i weryfikację stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a więc postępowania, które odpowiadałoby i byłoby miarodajne dla ustalenia statusu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Po przeprowadzeniu postępowania co do wymienionej przyczyny wznowienia organ I instancji uznał zaistnienie takiej przyczyny w stosunku do skarżących Z. T., H. T. i W. K. oraz stwierdził brak jej wystąpienia w sprawie w stosunku do skarżących E. S. i M. S.. Skarżący zaskarżyli rozstrzygnięcie w tym zakresie, kwestionując dokonaną przez Wojewodę interpretację pojęcia strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Z powyższego wynika, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia dwóch kwestii, tj. po pierwsze ustalenia kręgu podmiotów będących stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a po drugie przesłanek uprawniających do wydania decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a. oraz ich zaistnienia w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu te dwie kwestie w okolicznościach sprawy wiążą się nierozerwalnie ze sobą i determinują wzajemnie ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Innymi słowy, występujący w sprawie spór wiąże się z materialnoprawnym pojęciem strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i koniecznych w związku z tym zakresem niezbędnych i istotnych ustaleń pozwalających na weryfikację kwestii posiadania przez skarżących E. S. i M. S. statusu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Istotna jest również okoliczność, że podlegające kontroli Sądu postępowanie nie toczyło się w trybie postępowania zwyczajnego, lecz nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznej (wznowienie postępowania), którego zakres obejmuje zarówno postępowanie co do przyczyny wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Zarówno w postępowaniu zwykłym dotyczącym pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu nadzwyczajnym służącym weryfikacji ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Przepis ten bowiem definiuje pojęcie strony w tym postępowania stanowiąc, że są nią poza inwestorem również, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z przytoczonej definicji wynika, że aby uzyskać status strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę muszą być spełnione kumulatywne dwie przesłanki tj. określony podmiot musi posiadać tytuł prawny do nieruchomości w postaci prawa własności, użytkowania wieczystego lub trwałego zarządu oraz jego nieruchomość musi znajdować się w obszarze oddziaływania obiektu. Zaistnienie obu tych przesłanek łącznie przesądza o posiadaniu statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę i oznacza, że dany podmiot (właściciel sąsiedniej nieruchomości, użytkownik wieczysty, zarządca) posiada interes prawny w tym postępowaniu. Posiadanie przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę uwarunkowane jest zatem kategorią podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz obszarem oddziaływania obiektu. Oznacza to, że samo bycie właścicielem (użytkownikiem wieczystym, zarządcą) nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji nie jest wystarczające do posiadania interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, lecz konieczne jest również pozostawanie nieruchomości sąsiedniej w zasięgu oddziaływania inwestycji. Tym samym właściwe określenie i rozumienie obszaru oddziaływania obiektu jest kluczowe i niezbędne do ustalenia interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości w postępowaniu o pozwolenie na budowę, a w konsekwencji przesądzające o kręgu stron tego postępowania.

Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W sytuacji więc, gdy z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. To zatem istnienie przepisów prawa materialnego, które nakładają określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową terenu determinuje obszar oddziaływania obiektu. Ponadto wskazać należy, że wyznaczenie takiego obszaru następuje w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej.

Z powyższego wynika, że w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę organ administracji ma obowiązek każdorazowo ustalić wszystkie okoliczności związane z tym, czy konkretne przepisy odrębne nie wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu w związku z realizacją inwestycji i na ich podstawie, w sytuacji ustalenia - na gruncie określonej normy prawa materialnego - okoliczności, które mogłyby stanowić ograniczenie w możliwości zagospodarowania sąsiednich nieruchomości, wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego obejmujący te nieruchomości. Niezbędne jest więc wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie (użytkowanie) działki sąsiedniej ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2620/14, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji.

Stwierdzenie zatem, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w postępowaniu w spawie pozwolenia na budowę możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy i przepisów prawa mogących mieć w sprawie zastosowanie. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji dokonały takich ustaleń na podstawie uzupełnionego projektu budowlanego, z którego wynika, że izofona o natężeniu 45 dB nie obejmuje działki nr [...] należącej do E. i M. S.. Działka ta wprawdzie graniczy z działką nr [...], na której planowany jest zjazd z drogi gminnej, ale taki sposób jej zagospodarowania nie wprowadza żadnych obowiązków czy ograniczeń związanych z zagospodarowaniem i zabudową działki nr [...], a zatem znajduje się ona poza obszarem oddziaływania inwestycji.

Podsumowując tę część wywodów stwierdzić należy, że organy orzekające prawidłowo zinterpretowały pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, jak również prawidłowo wyznaczyły obszar oddziaływania obiektu celem określenia, zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W efekcie organy prawidłowo zinterpretowały pojęcie strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, co spowodowało oparcie decyzji na okolicznościach mających rozstrzygające znaczenie dla oceny interesu prawnego skarżących E. i M. S..

Drugą kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie przesłanek uprawniających do wydania decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a. oraz ich zaistnienia w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie z treścią przywołanych przepisów organ może wydać taką decyzję, gdy ustali, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Treść art. 146 § 2 k.p.a. zakłada więc, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i usunięcie we wznowionym postępowaniu może doprowadzić do konstatacji, że pomimo ich usunięcia treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. Tak więc dopuszczalność tego rozstrzygnięcia wynika z badania, że wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie zebranego materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji, niż dotychczasowa. Organ zaś w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy uprawnione jest stwierdzenie, że orzekające w sprawie organy rozpatrzyły sprawę w sposób pozwalający uznać przyjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe. Należy stwierdzić, że organy w sposób wyczerpujący odniosły się do dyspozycji zastosowania normy wynikającej z przepisu art. 146 § 2 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skarg w pierwszej kolejności wskazać należy, że proces inwestycyjny, którego ostatecznym celem jest zrealizowania zamierzonej inwestycji, ze swej istoty jest procesem wieloetapowym, w ramach którego spełnienie kolejno każdego z etapów procesu inwestycyjnego, umożliwia przystępnie do następnego i w konsekwencji prowadzi do uzyskania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, a więc w efekcie wykonania konkretnych robót budowlanych. Zatem pozwolenie na budowę stanowi rozstrzygnięcie administracyjne, wieńczące całe postępowanie, które ma na celu zbadanie, czy zamierzona inwestycja może być w ogóle realizowana i w jakim zakresie oraz czy nie narusza ona przepisów prawa. Wymagania ograniczające swobodę działalności inwestycyjno-budowlanej, jakie prawo stawia poszczególnym stadiom procesu inwestycyjnego zamieszone są w wielu aktach normatywnych, obejmujących różnorodną problematykę procesu inwestycyjnego i podlegają w związku z tym weryfikacji przez właściwe organy administracyjne na różnych etapach procesu inwestycyjnego. Z jednej strony pomiędzy tymi etapami zachodzi ścisły związek, gdyż ustalenia poprzedzającego etapu (np. sposób zagospodarowania i zabudowy terenu) warunkują dalszy przebieg procesu budowlanego, z drugiej zaś cały ten proces został ukształtowany w taki sposób, aby kompetencje organów wypowiadających się w ramach poszczególnych stadiów inwestycyjnych nie dublowały się i aby poszczególne przesądzone w nich ostatecznie kwestie miały moc wiążącą na dalszym etapie inwestycyjnym.

Przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazuje aby, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdził:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 punkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia powyższych wymagań oraz wymagań z art. 32 ust.4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w prowadzonym w tym przedmiocie postępowaniu administracyjnym (art. 35 ust. 4 p.b.). Użyte w art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia ww. przesłanek, nie ma żadnego luzu decyzyjnego i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, a więc wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, gdyż regulacja art. 35 ust. 4 p.b. stanowi normę prawną o charakterze związanym. Tym samym więc jedynie brak wystąpienia którejkolwiek z przesłanek z art. 35 ust. 1 art. 32 ust. 4 p.b. uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie organ administracji architektoniczno-budowlanej był zobligowany dokonać, w pierwszej kolejności, weryfikacji zgodności projektu budowlanego z postanowieniami Uchwały nr [...] z dnia [...] 2013r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie miejscowości [...].

Bezspornym w sprawie pozostaje, że teren inwestycji objęty jest ww planem miejscowym i przeznaczony na elektroenergetykę wiatrową, a zatem inwestycja odpowiada przeznaczeniu wskazanemu w m.p.z.p., a jej parametry techniczne odpowiadają parametrom określonym w m.p.z.p.

Organ również dopełnił swojego obowiązku określonego w art.35 ust.1 p.b. i sprawdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia. Zbadanie zgodności projektu budowlanego z tą decyzją nie uprawnia jednak do dokonania ponownie – jak tego oczekiwali skarżący-oceny tych okoliczności sprawy, które stanowiły podstawę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wynika to z omówionej powyżej istoty i charakteru procesu inwestycyjnego, a także z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., który nakłada na organy obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie daje im podstaw do oceniania materiału dowodowego, na podstawie którego została wydana ww. decyzja, czy też tym bardziej ingerowania w zapisy zawarte w tej decyzji. Niedopuszczalnym jest objęcie zakresem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę kwestii przekazanych mocą ustawy do zakresu postępowania o wydanie decyzji środowiskowej. Organ architektoniczno-budowlany musi zatem ocenić jedynie zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ma natomiast prawa we własnym zakresie uchylić się od respektowania warunków określonych w tej decyzji. Ustalenia zawarte w ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wiążą bowiem zarówno organy orzekające w sprawie udzielenia pozwolenie na budowę, jak i w konsekwencji sąd administracyjny. Stanowi o tym wprost przepis art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.- decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzję o pozwoleniu na budowę i o zatwierdzeniu projektu budowlanego.

Nie mógł również mógł odnieść skutku zarzut naruszenie art. 36 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2018 poz.2023-dalej jako u.o.z.) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy wojewódzki konserwator zabytków nie wydał pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w otoczeniu zabytku.

Odnosząc się do tych zastrzeżeń przede wszystkim trzeba zauważyć, że w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji nie zachodził obowiązek uzgodnienia jej realizacji z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zgodnie bowiem z treścią art. 36 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami obowiązek taki obejmuje prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, w tym prac polegających na usunięciu drzewa lub krzewu z nieruchomości lub jej części będącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną formą zaprojektowanej zieleni (pkt. 1 ) i wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku (2). Zgodnie z treścią definicji legalnej z art. 3 pkt. 15 u.o.z. przez otoczenie zabytku należy rozumieć - teren wokół lub przy zabytku wyznaczony w decyzji o wpisie tego terenu do rejestru zabytków w celu ochrony wartości widokowych zabytku oraz jego ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych.

Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że na terenie planowanej inwestycji nie znajduje się żaden obiekt wpisany do rejestru zabytków, jak też teren ten nie obejmuje otoczenia zabytku w rozumieniu cytowanej powyżej definicji. A zatem, mając na uwadze, że zatwierdzony projekt budowlany nie obejmuje wykonywania robót budowlanych w otoczeniu zabytku nie było wymogu uzyskania pozwolenia konserwatorskiego w tym zakresie.

Skarżący podnieśli również zarzut, że w toku postępowania administracyjnego organy orzekające nie rozpatrzyły ich skarg na niekompetentne działania urzędników. W stosunku do tak sformułowanej skargi brak jest po stronie sądu administracyjnego legitymacji do jej rozpoznania. Powołane w skardze w tym zakresie przepisy art. 234 i 237 k.p.a. dotyczą tzw. “skargi powszechnej" regulowanej w dziale VIII k.p.a. i w sprawie nie miały żadnego zastosowania. Żaden przepis ustawy procesowej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości kontroli przez wojewódzki sąd administracyjny postępowania dotyczącego rozpoznania skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a., zarówno w odniesieniu do czynności podejmowanych przez właściwy organ jak i ewentualnej jego bezczynności lub przewlekłości. Sąd administracyjny ocenia bowiem zasadność zastosowania określonych przepisów prawa oraz dokonuje ich interpretacji wyłącznie w związku z rozpoznawaniem skarg wnoszonych na skonkretyzowane akty lub bezczynność organów administracji, mieszczące się w wskazanym katalogu określonym w przepisie art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, ze w sprawie nie było postaw do uwzględnienia któregokolwiek ze zgłoszonych w skardze zarzutów, te bowiem albo dotyczyły kwestii stanowiących przedmiot oceny w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, albo też były bezpodstawne i niekonkretne.

Zdaniem Sądu, organy w kontrolowanym postępowaniu wyjaśniły i zbadały w sposób wystarczający wszystkie istotne kwestie dla postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 35 prawa budowlanego. Wyjaśniły także powody, dla których uznały, że sporna inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w art. 5 ustawy Prawo budowlane oraz normami i przepisami techniczno-budowlanymi, a które Sąd w całości podziela. Uznając zatem, że skarżący nie powołali skutecznie żadnej okoliczności wskazującej na niezgodność przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oraz że Sąd nie dostrzegł takiej niegodności z urzędu, zwłaszcza w zakresie warunków technicznych obiektu budowlanego oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich należy stwierdzić, że orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej były zobowiązane na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu wniesionych w sprawie skarg.