Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 85/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
659
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16-21,
journal: Dz.U. 2017 poz 1789
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 178 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2183
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.) Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A.N. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez A w K. w przedmiocie postępowania habilitacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 8 maja 2020 r., uzupełnionym 23 czerwca 2020 r., A. N. (dalej: Skarżąca) wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Dziekana A (dotyczącą okresu od 13 sierpnia 2018 r. do 1 marca 2020 r. oraz uchwały z 28 kwietnia 2020 r.). Powyższa skarga została poprzedzona ponagleniem z 6 maja 2020 r.

Postępowanie dotyczyło habilitacji Skarżącej. Trwało ono 20 miesięcy od daty złożenia wniosku do daty podjęcia uchwały o odmowie nadania stopnia i w ocenie Skarżącej prowadzone było z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) co do ilości podjętych uchwał, interpretacji wyników głosowania na szkodę Skarżącej oraz naruszeniem właściwości organu odwoławczego. Czynności podejmowane w kwietniu 2020 r. były pozorowane i nie miały uzasadnienia faktycznego ani prawnego, zmierzały wyłącznie do przedłużenia postępowania habilitacyjnego oraz nieprzekazania odwołania do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych. Do dnia wniesienia skargi ostatnia uchwała o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego nie została Skarżącej doręczona.

Skarżąca zarzuciła obrazę art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. oraz terminów określonych w art. 18a pkt 5, pkt 7, pkt 8, pkt 11 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz.1789; zwanej dalej: u.s.n.). Wniosła o dokonanie kontroli przewlekłości postępowania, zabezpieczenie materiału dowodowego w postaci nagrań przebiegu posiedzenia Rady z 25 lutego 2020 r. i 28 kwietnia 2020 r., wymierzenie organowi grzywny w kwocie [...] zł oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W przedmiotowej sprawie postępowanie habilitacyjne Skarżącej zostało wszczęte jej wnioskiem z 13 sierpnia 2018 r., natomiast Komisja habilitacyjna powołana została 4 grudnia 2018 r. Początkowo w/w postępowanie było prowadzone przez Wydział A’, a następnie, w związku ze zmianą stanu prawnego, przez A (dalej: A). Z niewyjaśnionych powodów posiedzenie Komisji odbyło się dopiero 19 listopada 2019 r., a Skarżąca nie otrzymała żadnego pisma ani wiadomości o przyczynach przewlekłości postępowania i wyjaśnienia powodów niezałatwienia sprawy w terminie zakreślonym ustawą.

Skarżąca stwierdziła również, że w związku brakiem wymaganej większości w głosowaniu za nadaniem jej stopnia doktora habilitowanego A powinna była przeprowadzić drugie głosowanie w sprawie odmowy nadania jej tego stopnia, czego nie zrobiła. Zatem nie dokończyła procedury w zakresie nadania lub odmowy nadania jej stopnia naukowego. Skarżąca zarzuciła też, że doręczono jej akta sprawy dopiero 27 stycznia 2020 r., czyli po upływie prawie dwóch miesięcy. Podniosła także, że początkowo jej odwołanie miało być rozpoznane przez A 25 lutego 2020 r., lecz w ramach tego posiedzenia nie podjęto w jej sprawie żadnej uchwały. Na skierowane w tej sprawie pytanie do Przewodniczącego A, dlaczego po raz kolejny rozpoznanie sprawy jest odraczane, Skarżąca otrzymała drogą mailową wyjaśnienie, że "ujawniła się konieczność zwrócenia się do pozostałych recenzentów o ustosunkowanie się do treści odwołania", co w ocenie Skarżącej było działaniem nieprawidłowym, niemającym żadnego uzasadnienia ani podstaw prawnych, zmierzającym jedynie do przedłużania postępowania habilitacyjnego.

Skarżąca podniosła także, że A niezasadnie wielokrotnie głosowała w jej sprawie, bowiem "w sytuacji nieuwzględnienia odwołania nie było podstaw prawnych do głosowania w sprawie nadania/odmowy nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego". Tymczasem czynność głosowania nad uchwałą w przedmiocie nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego, a następnie głosowania nad odmową nadania stopnia, została z niewiadomych powodów powtórzona. Wobec tego według Skarżącej władze Instytutu i A nie kierowały się w jej sprawie przepisami prawa, nie respektują terminów i zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Od złożenia wniosku o wszczęcie postępowania habilitacyjnego minęło 20 miesięcy, a odmowa nadania jej stopnia naukowego skutkuje jej zniesławieniem.

Uchwałą nr [...] z [...] r. A uznała skargę na przewlekłość postępowania habilitacyjnego za niezasadną. Jej zdaniem opóźnienie rozstrzygnięcia tej sprawy nie leżało po stronie A, ale złożyło się na to wiele przyczyn, w tym spóźnione nadesłanie jednej z recenzji, a także wybuch pandemii. Za w pełni usprawiedliwioną uznała nieobecność Sekretarza Komisji, spowodowaną wyjazdem zagranicznym.

A podkreśliła, że skarga dotyczy dwóch okresów prowadzenia postępowania przez różne organy – pierwszego realizowanego przez A’ oraz drugiego, gdy właściwość ta przeszła na A. Cezurą czasową był dzień 1 października 2019 r., kiedy przestała istnieć A, co wynika z § 218 ust. 1 Statutu Uniwersytetu [...] w K. uchwalonego przez Senat Uniwersytetu [...] w K. w dniu [...] r. Wobec tego, że nie ma wyraźnych przepisów o sukcesji praw i obowiązków A’, A nie może odpowiadać za działania/zaniechania A’, która przestała istnieć, a pierwszy okres postępowania przed tym organem trwał od 13 sierpnia 2018 r. do 30 października 2019 r. W tym czasie powołana została Komisja habilitacyjna (4 grudnia 2018 r.), wysłano dokumenty recenzentom i pozostałym członkom Komisji (8 stycznia 2019 r.) i wpłynęły recenzje (pierwsza 28 lutego 2019 r.– prof. D. S.; druga – 12 marca 2019 r. – prof. K. G.; obie przekazane mailowo Skarżącej 25 marca 2019 r. oraz Sekretarzowi Komisji 2 kwietnia 2019 r.; trzecia i ostatnia recenzja wpłynęła 4 września 2019 r. – prof. P. P.). Posiedzenie Komisji zostało wyznaczone na dzień 19 listopada 2019 r. Ustalenie tego terminu wynikało z faktu, że do 22 października 2019 r. prof. M. J. (Sekretarz Komisji) przebywała na stażu zagranicznym, trwającym 3 miesiące. Posiedzenie to odbyło się, kiedy A’ została już zniesiona.

Zdaniem A z przedstawionego kalendarium jednoznacznie wynika, że w tym czasie doszło do naruszenia terminów zakreślonych ustawą dla postępowania habilitacyjnego w art. 18a u.s.n. Przewlekłość postępowania była spowodowana przewlekłością sporządzania recenzji, które trwało ok. ośmiu miesięcy, zamiast 6 tygodni, a także wybuchem pandemii koronawirusa. A podkreśliła również, że w ówczesnym stanie prawnym nie było dostępnych instrumentów, za pomocą których byłoby możliwe dochowanie terminów przez recenzentów. Przewodnicząca Komisji (prof. T. M.), jak i Sekretarz (prof. M. J.) monitowały w sprawie przyspieszenia prac nad recenzją. Trudno zatem zarzucać A rażące naruszenie prawa w tym zakresie.

A podkreśliła, że zgodnie z art. 29 ust. 1 u.s.n. w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora habilitowanego nie można wprost stosować regulacji zawartej w art. 35 § 1-3a k.p.a. Postępowanie to ma swoją odrębność, specyfikę oraz tradycję i ustawodawca uznał, że sprawa nadania stopnia naukowego nie może być załatwiona w ciągu miesiąca lub dwóch. Jeśli nawet uznać, że w przypadku skarżącej nastąpiło przekroczenie zwyczajowo przyjętych terminów zakończenia postępowania, to w żadnym wypadku nie może być tu mowy o rażącym naruszeniu prawa, ani o tym, że winę za to ponosi organ prowadzący postępowanie habilitacyjne. Skarżąca miała świadomość przyczyny przewlekłości postępowania, gdyż otrzymywała sukcesywnie nadsyłane recenzje. Opóźnienie dotyczyło wyłącznie jednej z nich, a Skarżąca wiedziała jak sprawa się toczy.

A nie podzieliła poglądu Centralnej Komisji, że powinna na posiedzeniu 13 grudnia 2019 r. przeprowadzić dwa głosowania. Uznała bowiem, że skoro głosowała w sprawie nadania skarżącej stopnia naukowego, a uchwała ta nie uzyskała wymaganej większości, to tym samym A opowiedziała się przeciw nadaniu jej tego stopnia. A, wychodząc naprzeciw żądaniu Skarżącej, przeprowadziła taki tryb głosowania w dniu 28 kwietnia 2020 r. Głosowaniu początkowo poddana została uchwała w sprawie nadania jej stopnia naukowego, a wobec faktu, że uchwała ta nie uzyskała wymaganej większości, w kolejnym głosowaniu podjęto uchwałę w sprawie odmowy nadania jej tego stopnia.

Również przekazanie akt sprawy Skarżącej dopiero 27 stycznia 2020 r., czyli po upływie prawie dwóch miesięcy od chwili jej podjęcia, wynikało z konieczności zatwierdzenia treści uzasadnienia uchwały, jak i protokołu z posiedzenia przez wszystkich członków A oraz prawie 3 tygodniowej przerwy świątecznej na przełomie roku 2019 i 2020. Natomiast brak podjęcia uchwały 25 lutego 2020 r. i odroczenie załatwienia sprawy na następne posiedzenie spowodowany był koniecznością ponownego, pełnego wyjaśnienia całości sprawy, wobec podjęcia postępowania mającego na celu ewentualną zmianę uchwały w trybie autokontroli. Głosowanie jest tajne i 28 kwietnia 2020 r. w praktyce powtórzono głosowanie, jednak i tym razem A odmówiła nadania Skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego. Wobec tego nie sposób uznać dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy za celowe działania opóźniające. Sam termin kolejnego głosowania był również opóźniony przez wybuch pandemii koronawirusa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości.

W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zawarte w uchwale nr [...] A z [...] r. i poinformował, że oryginały akt postępowania habilitacyjnego znajdują się w Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych w W. w związku z wniesieniem środka odwoławczego od niekorzystnej dla Skarżącej uchwały. Z akt sprawy i pism Skarżącej nie wynika, aby odwołanie zostało rozpatrzone i uchwała o odmowie nadania stopnia doktora habilitacyjnego była ostateczna i prawomocna.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga na przewlekłość postępowania habilitacyjnego okazała się zasadna. W sprawie zostały spełnione przesłanki formalne wniesienia skargi na przewlekłość i podlega ona merytorycznemu rozpoznaniu stosownie do wymogów art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.). Swoje stanowisko oparł na następujących ustaleniach, a mianowicie Skarżąca 6 maja 2020 r. wniosła ponaglenie, a 8 maja 2020 r. skargę na przewlekłe prowadzenie przez A postępowania habilitacyjnego z jej wniosku z 13 sierpnia 2018 r. Postępowanie to zostało zakończone podjęciem uchwały nr [...] z [...] r. o odmowie nadania jej stopnia doktora habilitowanego i mimo wniesienia 17 lutego 2020 r. odwołania, do dnia wniesienia skargi nie zostało ono uwzględnione w trybie autokontroli, ani przekazane organowi odwoławczemu/Centralnej Komisji. Jednocześnie Sąd ten stwierdził z urzędu, że informacja o zakończeniu postępowania habilitacyjnego uchwałą z [...] r. zamieszczona została na stronie internetowej Instytutu, zgodnie z art. 18a ust. 12 u.s.n. Z akt sprawy nie wynika, kiedy odwołanie zostało przekazane Centralnej Komisji, ale [...] r. A podjęła uchwałę nr [...] negatywnie opiniującą jego rozpatrzenie, co dowodzi, że przed tą datą odwołanie nie zostało przekazane Komisji. Natomiast w odpowiedzi na skargę z 5 czerwca organ podkreślił, że akta zostały przekazane Centralnej Komisji. Stąd Sąd pierwszej instancji przyjął, że procedowanie w kwestii wniosku habilitacyjnego Skarżącej trwało co najmniej od 13 sierpnia 2018 r. do 2 czerwca 2020 r., przy czym przez samą A od 15 października 2019 r. do 2 czerwca 2020 r., chociaż uchwałę o odmowie przyznania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego A podjęła [...] r. Uchwała ta została zaskarżona odwołaniem z 17 lutego 2020 r., które zostało wniesione w terminie, gdyż został mu nadany bieg i nie zostało jeszcze rozpatrzone. Uchwała nr [...] z [...] r. o odmowie nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych w dziedzinie nauk społecznych nadal nie posiadała zatem przymiotu ostatecznej i prawomocnej. Powyższe ustalenie powodowało, że Sąd pierwszej uznał za zasadne merytoryczne rozpoznanie skargi na przewlekłość tego postępowania.

Sąd pierwszej instancji zgodził się z organem, że postępowanie habilitacyjne ma specyficzny, odmienny od postępowania określonego przepisami kodeksu administracyjnego charakter i własną procedurę. Ustawa w art. 16 do 21 u.s.n. reguluje postępowanie habilitacyjne całościowo. Natomiast nie zgodził się z A co do tego, że nie jest ona następcą prawnym A’, który przestał istnieć 30 września 2019 r., i przejęła w tym zakresie jej uprawnienia. Wynika to z postanowień Statutu Uniwersytetu [...] (dalej: Statut U[...]). A ukonstytuowała się 15 października 2019 r. w składzie 28 osób oraz dyrektora, zgodnie z § 35 ust. 1-4 Statutu U[...]. Przepis § 218 ust. 1 Statutu nie wyklucza następstwa prawnego A, gdyż potwierdza on wyłącznie zmianę stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy z 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669, zwanej dalej: przepisami wprowadzającymi), która w art. 179 ust. 1 stanowi, że: "przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych". Zgodnie z art. 178 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 179 ust. 1 przepisów wprowadzających: "stopień naukowy albo stopień w zakresie sztuki nadaje, w drodze decyzji administracyjnej: w uczelni – senat lub inny organ uczelni". W przypadku Uniwersytetu [...] od 1 października 2020 r. jest to A.

Na tej podstawie prawnej oparto zresztą uchwałę A’ z 30 października 2018 r. w sprawie przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego Skarżącej oraz wyznaczenia trzech członków (w tym recenzenta i sekretarza) komisji habilitacyjnej tj. art. 18a ust. 5 pkt 2 u.s.n. w związku z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Tożsama podstawa prawna została wskazana w uchwale A nr [...] r. z [...]r., tj. art. 18a ust. 1 u.s.n. w związku z art. 179 ust. 1 przepisów wprowadzających i uchwałą Komisji habilitacyjnej z [...] r. oraz uchwale Rady nr [...] z [...] r.

Według Sądu pierwszej instancji, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, postępowanie habilitacyjne przed organem pierwszej instancji prowadzone było od 13 sierpnia 2018 r. do 2 czerwca 2020 r., przy czym uchwała odmawiająca nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych zapadła [...] r. W aktach brak jest dokumentu potwierdzającego datę przekazania akt sprawy z odwołaniem do Centralnej Komisji. Z przedstawionej chronologii czynności podejmowanych przez A’, a kontynuowanych przez A wynika, że postępowanie prowadzone było przewlekle przez organy Uniwersytetu [...], w tym wskazaną A, która przejęła prowadzenie postępowania habilitacyjnego Skarżącej z dniem 15 października 2019 r., gdyż tego dnia został ustalony jej skład osobowy. Posiedzenie Komisji habilitacyjnej, powołanej 4 grudnia 2018 r., miało miejsce 19 listopada 2019 r. Sama Komisja, zgodnie z art. 18 a ust. 7 u.s.n. miała 6 tygodni na przygotowanie recenzji a 21 dni na ich przedłożenie A (art. 18a ust. 11 u.s.n.). Wskazany organ dopuścił się przewlekłości w załatwieniu sprawy, gdyż jedna z recenzji została sporządzona 22 listopada 2019 r. Umowa o jej sporządzenie został podpisana 4 września 2019 r., czyli w dacie znacznie przekraczającej termin 6 tygodni od powołania komisji. Termin do przedłożenia opinii A został dotrzymany. Termin do podjęcia uchwały również. Przewlekłość postępowania "wróciła" po 3 grudnia 2019 r. Sąd ten nie zgodził się z odmiennym zdaniem organu w tej kwestii. Doręczenie uchwały 27 stycznia 2020 r., nawet przy organie kolegialnym i przerwie świątecznej, było spóźnione. Skarżąca na sporządzenie odwołania miała miesiąc i odwołanie wpłynęło 17 lutego 2020 r. a organ miał 3 miesiące na przekazanie go Centralnej Komisji bądź uwzględnienie w trybie autokontroli. Termin ten zatem upłynął 17 maja 2020 r., nie licząc zawieszenia jego biegu od 31 marca do 24 maja 2020 r. z racji pandemii - na podstawie ustawy z 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), w brzmieniu nadanym ustawą z 31 marca 2020 r. o zmianie ww. ustawy (Dz. U. z 2020 r., poz.568), która wprowadziła art.15zzs, uchylony przez art. 68 ust. 6 i 7 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U., poz. 875). W tym czasie Rada jednak procedowała, co potwierdzają protokoły z 25 lutego 2020 r. i 28 kwietnia 2020 r. Odwołanie nie zostało uwzględnione ani nie przesłane Centralnej Komisji po 28 kwietnia 2020 r. Uczyniono to po 2 czerwca 2020 r., a więc ponad pół roku od podjęcia dla skarżącej negatywnej uchwały w dniu [...] r. i opublikowania jej na stronie internetowej U[...], gdzie widnieje do dzisiaj.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że na dzień wniesienia skargi zarzut przewlekłości wobec prowadzonego postępowania habilitacyjnego przez A był zasadny. Postępowanie trwało od 13 sierpnia 2018 r. do 2 czerwca 2020 r. W dacie wniesienia skargi na przewlekłość, czyli 8 maja 2020 r. odwołanie od uchwały z [...] r. nie zostało przekazane CK mimo uchwały z [...] r. Uczyniła to A dopiero uchwałą z 2 czerwca 2020 r. Z uwagi na fakt, że akta zostały przekazane przed wniesieniem odpowiedzi na skargę z 5 czerwca 2020 r., brak było podstaw do zobowiązania organu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do ich przekazania ani też do podjęcia odmiennej uchwały przez organ w trybie autokontroli. Sąd nie mógł też zobowiązać organu do załatwienia sprawy, gdyż ta aktualnie pozostaje w gestii Centralnej Komisji, ani też dokonać kontroli merytorycznej postępowania, którego skarga na przewlekłość dotyczy. Kontrola taka będzie przedmiotem działania Centralnej Komisji, ewentualnie Sądu po wydaniu przez nią rozstrzygnięcia. Kontrola merytoryczna postępowania habilitacyjnego w ramach skargi na przewlekłość postępowania jest niedopuszczalna i stanowiłaby wyjście poza granice zaskarżenia. Dlatego też Sąd pierwszej instancji nie mógł odnieść się do zarzutów merytorycznych dotyczących wadliwości postępowania habilitacyjnego, w tym naruszenia jego procedury.

W ocenie Sądu pierwszej instancji okres prowadzonego postępowania należało uznać za przewlekły, a stwierdzona przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Uniwersytet [...] reprezentowany przed radcę prawnego, zaskarżając wyrok w części. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 1, 2 i 4 i przekazanie w tej części sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Nadto zażądał zasądzenia od Skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, a także zrzekł się rozprawy. Na podstawie art. 106 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci uwierzytelnionego dowodu nadania i doręczenia pisma A z 13 maja 2020 r., kierowanego do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów dotyczącego przekazania dokumentacji w przedmiotowym postępowaniu.

Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

1) przez niewłaściwe zastosowanie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 179 ust. 1 i art. 228 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez nietrafne uznanie, że A dopuściła się przewlekłego prowadzenia postępowania habilitacyjnego w okresie od 13 sierpnia 2018 r. do 2 czerwca 2020 r. w sytuacji, gdy byt prawny A rozpoczął się w dniu 7 października 2019 r., a brak jest podstaw prawnych do uznania, że jest ona następcą prawnym A’;

2) przez niewłaściwe zastosowanie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez nietrafne uznanie, że A dopuściła się przewlekłego prowadzenia postępowania habilitacyjnego w okresie od 1 października 2019 r. do 2 czerwca 2020 r.;

3) przez niewłaściwe zastosowanie art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez nietrafne uznanie, że stwierdzone przewlekłe prowadzenie postępowania habilitacyjnego przez A miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa po 1 października 2019 r.

II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) przez niewłaściwe zastosowanie art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w zw. z art. 179 ust. 1 przepisów wprowadzających poprzez nietrafne przyjęcie, że przepis ten stanowi potwierdzenie następstwa prawnego A, gdy tymczasem stanowi on tylko podstawę prawną do przyznania kompetencji do nadawania stopni naukowych lub stopni w zakresie sztuki organom wymienionym w tym przepisie;

2) przez błędną wykładnię § 218 ust. 1 statutu Uniwersytetu [...] w K. (załącznik do obwieszczenia Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia 26 maja 2020 r.) poprzez nietrafne uznanie, że przepis ten nie wyklucza następstwa prawnego A po zniesionej A’ w związku z art. 179 ust. 1 przepisów wprowadzających.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że z przepisów wprowadzających nie wynika, że w miejsce organów, które utraciły dotychczasowy status rad podstawowych jednostek organizacyjnych, powołane zostały organy – ustawodawca nie przewidział sukcesji prawnej dla rad wydziałów. A jako nowy organ uczelni, nie może więc ponosić odpowiedzialności za działania podejmowane w okresie, gdy ta A nie istniała, a wszelkie kompetencje wynikające z ustawy o stopniach naukowych, w tym także w zakresie postępowań habilitacyjnych, przysługiwały A’. Jego zdaniem obowiązek podjęcia i kontynuowania przedmiotowego postępowania przez A po zniesionej A’ nastąpił od dnia 1 października 2019 r., a faktycznie począwszy od 15 października 2019 r., zgodnie z § 213 ust. 2 statutu Uniwersytetu [...].

Organ wskazał również, że Komisja starała się w granicach formalnoprawnej dopuszczalności dochować staranności, próbując wielokrotnie skontaktować się z recenzentem opóźnionej recenzji, co potwierdza zawarta w aktach sprawy korespondencja mailowa, a także oświadczenie Przewodniczącej Komisji habilitacyjnej.

Nadto zdaniem Uniwersytetu, to że na podstawie art. 178 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce organem uprawnionym i zobowiązanym do prowadzenia postępowań habilitacyjnych na nowych zasadach, obowiązujących od dnia 1 października 2018 r., jest w przypadku Uniwersytetu [...] A, a jednocześnie z uwagi na treść art. 179 ust. 1 przepisów wprowadzających zobowiązana jest ona również do kontynuowania toczących się postępowań na dotychczasowych zasadach, nie może oznaczać, że tym samym jest ona następcą prawnym A’. Następstwo prawne organu po zniesieniu innego organu musi wyraźnie wynikać z woli ustawodawcy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie, podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Według NSA skarga kasacyjna była uzasadniona. Oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. W rozpoznawanej sprawie, wnosząc skargę z 8 maja 2020 r. Skarżąca podała, że przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Dziekana A i dotyczy okresu od 13 sierpnia 2018 r. do 1 marca 2020 r. oraz uchwały z 28 kwietnia 2020 r. Podała też, że początkowo postępowanie było prowadzone przez A’, a następnie, w związku ze zmianą stanu prawnego, przez A (dalej: A). W odpowiedzi na skargę A, wnosząc o oddalenie skargi podniosła, że skarga dotyczy dwóch okresów prowadzenia postępowania przez różne organy. A’ oraz drugiego, gdy właściwą do prowadzenia postępowania habilitacyjnego była A. Cezurą czasową jest dzień 1 października 2019 r., kiedy przestała istnieć A’, co wynika z § 218 ust. 1 Statutu Uniwersytetu [...] w K. uchwalonego przez Senat Uniwersytetu [...] w K. w dniu [...]r. Nie ma zdaniem A wyraźnych przepisów o sukcesji praw i obowiązków A’, w związku z czym A nie może odpowiadać za działania/zaniechania A’, która przestała istnieć, a pierwszy okres postępowania przed tym organem trwał od 13 sierpnia 2018 r. do 30 października 2019 r. rozpoznając skargę Sąd pierwszej instancji uznał, że organem, który powinien być stroną niniejszego postępowania jest A, która w świetle obowiązujących przepisów jest następcą prawnym A’. Ustalił też, że przewlekłe prowadzenie postępowania habilitacyjnego dotyczy okresu od 13 sierpnia 2018 r. do 1 marca 2020 r. i orzekł jak w zaskarżonym wyroku.

W ocenie NSA istota sprawy sprowadza się do oceny czy A w świetle przepisów, których zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą, jest następcą prawnym A’.

Regulacje dotyczące postępowania habilitacyjnego i terminy zakreślone w tym względzie przez ustawodawcę zostały unormowane ustawą z dnia 14 marca 2003 r. u.s.n. Zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy stopień doktora habilitowanego nadaje: 1) w szkole wyższej - rada wydziału lub rada innej jednostki organizacyjnej szkoły wyższej; 2) w innej jednostce organizacyjnej - rada naukowa. W dacie wszczęcia postępowania habilitacyjnego obowiązywała ustawa z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 2183). W dniu 1 października 2018 r. weszła w życie ustawa z 20 lipca 2018 r. Prawo szkolnictwie wyższym i nauce. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1668 ze zm., dalej: p.s.w.n.). Ustawą z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 ze zm., dalej: p.w.p.s.w.) w rozdziale 3 uregulowano zasady przejściowego stosowania dotychczasowych przepisów m.in. do postępowań habilitacyjnych. Zgodnie z art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w. przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, to jest p.s.w.n., są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych (...). Zgodnie zaś z art. 178 ust. 1 p.s.w.n. stopień naukowy albo stopień w zakresie sztuki nadaje, w drodze decyzji administracyjnej: 1) w uczelni – senat lub inny organ uczelni, o którym mowa w art. 28 ust. 4 (tj. określony w statucie organ uczelni w zakresie danej dyscypliny lub w zakresie danej dziedziny), 2) w instytucie PAN, w instytucie badawczym oraz w instytucie międzynarodowym- rada naukowa.

Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przypadku Uniwersytetu [...] od dnia 1 października 2019 r. organem tym jest A. Błędnie jednak Sąd ten przyjął, co trafnie podnosi w ramach zarzutu naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie, że A stała się następcą prawnym A’ w związku z brzmieniem art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w. Według NSA z art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w. wynika, że postępowania m.in. habilitacyjne wszczęte i niezakończone prowadzone są na zasadach dotychczasowych. Zgodzić się należy ze stanowiskiem strony skarżącej kasacyjnie, że wynikający z ww. regulacji nakaz przeprowadzania postępowań habilitacyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 października 2019 r., tj. przed wejściem w życie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, na dotychczasowych zasadach, nakłada wyłącznie obowiązek stosowania w tych postępowaniach zasad wynikających z ustawy o stopniach naukowych, a nie zasad odrębnie i kompleksowo uregulowanych w ustawie p.s.w.n. Natomiast to, że na podstawie art. 178 ust. 1 tej ustawy organem uprawnionym i zobowiązanym do prowadzenia postępowań habilitacyjnych na nowych zasadach, obowiązujących od dnia 1 października 2018 r., jest w przypadku Uniwersytetu [...] A, a jednocześnie z uwagi na treść art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w. zobowiązana jest ona również do kontynuowania toczących się postępowań na dotychczasowych zasadach, nie może oznaczać, że tym samym jest ona następcą prawnym A’. W tym kontekście nie występuje żaden związek normatywny pomiędzy art. 178 ust. 1 p.s.w.n. a art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w., na które nietrafnie wskazał Sąd pierwszej instancji. Następstwo prawne organu po zniesieniu innego organu musi wyraźnie wynikać z woli ustawodawcy wyrażonej w odpowiedniej redakcji przepisu ustawy, gdy tymczasem brak takiej regulacji w przepisach ustawy p.s.w.n. oraz ustawy p.w.p.s.w. Taka sytuacja występuje w przypadku Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. W art. 179 ust 10 p.w.p.s.w. ustawodawca wskazał, że z dniem 1 stycznia 2021 r. Rada Doskonałości Naukowej wstępuje w prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przepis § 218 ust. 1 statutu U[...] nie wyklucza następstwa prawnego A, gdyż potwierdza on wyłącznie zmianę stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy p.w.p.s.w., wskazując jednocześnie na brzmienie art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w. Zgodnie z § 218 ust. 1 statutu U[...] z dniem wejścia w życie statutu znosi się jednostki wewnętrzne wydziałów i rad podstawowych jednostek organizacyjnych przewidziane w dotychczas obowiązującym statucie Uniwersytetu. Stanowisko Sądu pierwszej instancji nie jest trafne, albowiem § 218 ust. 1 statutu jest konsekwencją zmiany stanu prawnego, nie zaś ich potwierdzeniem. Skoro w świetle brzmienia art. 178 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n. ustawodawca przyznał kompetencje do nadawania stopni naukowych albo stopni w zakresie sztuki w uczelni senatowi lub innemu organowi uczelni, to na tej podstawie w obowiązującym od dnia 1 października 2019 r. statucie kompetencje w tym zakresie przyznano radzie naukowej instytutu (§ 36 statutu), jako nowemu organowi Uniwersytetu [...] obok rektora, senatu, rady uniwersytetu, komisji interdyscyplinarnej ds. stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki oraz rzecznika praw i wartości akademickich. Wśród tych organów brak dotychczasowych rad wydziału, które z dniem 1 października 2019 r. na mocy § 218 ust. 1 zostały zniesione. W żadnym z przepisów statutu zawartych w tytule XIII (Przepisy przejściowe i końcowe) nie zawarto regulacji, która stanowiłaby o przekształceniu dotychczasowych rad wydziału w rady naukowe instytutów albo o przejęciu praw i obowiązków dotychczasowych rad wydziału przez rady naukowe instytutów.

Wobec powyższego NSA podzielił stanowisko Uniwersytetu [...], że nie jest to przypadkiem, lecz celowym zabiegiem legislacyjnym, z uwagi na brak ku temu podstawy prawnej w ustawie p.s.w.n. Ustawa ,,narzuciła'' uczelniom tylko trzy organy uczelni, z których tylko w stosunku do dwóch, tj. rektora i senatu jednoznacznie przesądziła o następstwie prawnym. W pozostałym zakresie pozostawiła pełną swobodę uczelniom do ukształtowania sobie nowej struktury organizacyjnej, w tym w odniesieniu do możliwości powołania dodatkowych, nowych organów uczelni. W okolicznościach przedmiotowej sprawy takim organem jest A, która choć z mocy przepisów ustawy p.w.p.s.w. kontynuuje realizację wskazanych przez ustawę zadań, niemniej nie czyni tego jako następca prawny po zniesionej A’. NSA wskazał także, że problemem następstwa prawnego A’ w szkole wyższej w związku z wejściem w życie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 stycznia 2020 r. sygn. I OZ 1444/19 (LEX nr 2774867) i z dnia 23 września 2020 r. sygn. I OSK 987/20 (LEX nr 3057763) uznając, że A nie jest następcą prawnym A’.

Za słuszny w tej sytuacji NSA uznał podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w zw. z art. 179 ust. 1 przepisów wprowadzających poprzez nietrafne przyjęcie, że przepis ten stanowi potwierdzenie następstwa prawnego A.

Usprawiedliwiony także w tej sytuacji okazał się zarzut naruszenia § 218 ust. 1 statutu Uniwersytetu [...] w K. stanowiący załącznik do obwieszczenia Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia 26 maja 2020 r., poprzez nietrafne uznanie, że przepis ten nie wyklucza następstwa prawnego A po zniesionej A’ w związku z art. 179 ust. 1 przepisów wprowadzających.

Wobec powyższego według NSA przedwczesne byłoby odnoszenie się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania (pkt I ppkt 1, 2 i 3), które odnoszą się do przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji oceny czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania habilitacyjnego oraz czy przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Skoro zatem wskazane wyżej zarzuty skargi kasacyjnej okazały się zasadne, NSA na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w punkcie 1, 2 i 4 i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 przywołanego aktu).

Rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania jest zobligowany, nie tylko do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie (art. 149 § 1 pkt 1p.p.s.a.), ale także do rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność (przewlekłość) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przesądza o tym treść art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez Uniwersytet [...] skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 23 listopada 2021r., sygn. akt III OSK 4258/21 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 118/20 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Uchylenie zaskarżonego wyroku przez NSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez sąd pierwszej instancji. Stosownie bowiem do treści art.190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślić przy tym należy, że rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny związany jest nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania.

Wykonując wytyczne tego Sądu, zgodnie z art. 190 p.p.s.a., orzeczenia sądów administracyjnych mają charakter kasacyjny. Z tego właśnie względu podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy i faktyczny sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu administracyjnym. Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Chodzi tu o akta obrazujące stan faktyczny i prawny sprawy w chwili wydania zaskarżonego aktu lub czynności, ponieważ sąd przeprowadza jedynie kontrolę działania organu administracyjnego. W konsekwencji sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych. W postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jedynie możliwe przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a.

W wyroku z dnia 23 listopada 2021 r., III OSK 4258/21 NSA przesądził, że na podstawie art. 178 ust. 1 ustawy z 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce organem uprawnionym i zobowiązanym do prowadzenia postępowań habilitacyjnych na nowych zasadach, obowiązujących od dnia 1 października 2018 r. jest w przypadku Uniwersytetu [...] A. Stwierdził jednocześnie, powołując się na treść art. 179 ust. 1 tej ustawy, że zobowiązana jest ona również do kontynuowania toczących się postępowań na dotychczasowych zasadach, co nie może oznaczać, że tym samym jest następcą prawnym A’. W tym kontekście nie występuje żaden związek normatywny pomiędzy art. 178 ust. 1 a art. 179 ust. 1 ww. ustawy. Następstwo prawne organu po zniesieniu innego organu musi wyraźnie wynikać z woli ustawodawcy wyrażonej w odpowiedniej redakcji przepisu ustawy, gdy tymczasem brak takiej regulacji w przepisach ustawy z 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz ustawy z 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Przedmiotem zaskarżenia jest przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez A w przedmiocie postępowania habilitacyjnego Skarżącej.

Przed przystąpieniem do rozpatrzenia sprawy należy podkreślić, że do procedury postępowania habilitacyjnego nie mają zastosowania terminy załatwienia sprawy, wyznaczone przepisami k.p.a. Wynika to z regulacji art. 16 – 21 u.s.n., w których została określona nie tylko procedura, ale także czas na realizację poszczególnych etapów tego postępowania. Zgodnie z art. 18a ust. 7 u.s.n. w terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje. Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (art. 18a ust. 8 u.s.n.). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (art. 18a ust. 11 u.s.n.). Rada jednostki organizacyjnej zamieszcza na stronie internetowej wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego wraz z autoreferatem, informację o składzie komisji habilitacyjnej, harmonogram przebiegu postępowania oraz uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, wraz z uzasadnieniem (art. 18a ust. 12 u.s.n.).

Natomiast według art. 21 u.s.n. osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania (ust. 1). Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej (ust. 2). W przypadku utrzymania w mocy uchwały osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może wystąpić z ponownym wnioskiem o wszczęcie postępowania habilitacyjnego po upływie co najmniej trzech lat. Okres ten może zostać skrócony do 12 miesięcy w przypadku znacznego zwiększenia dorobku naukowego lub artystycznego (ust.3).

Jak wynika z akt administracyjnych postępowanie habilitacyjne prowadzone było o 30 września 2019 r. przez A’ (§ 218 ust. 1 Statutu U[...] z 28 maja 2019 r.). Następnie od 1 października 2019 r. przejęła prowadzenie postępowania habilitacyjnego Skarżącej A, która ukonstytuowała się w dniu 15 października 2019 r.

Ostatnia recenzja prof. P. P. w ramach postępowania habilitacyjnego Skarżącej została złożona 4 września 2019 r. Z kolei posiedzenie Komisji habilitacyjnej (powołanej 4 grudnia 2018 r.) miało miejsce 19 listopada 2019 r. Wpływ na wyznaczenie tego terminu miała nieobecność Sekretarza Komisji habilitacyjnej, która do 22 października 2019 r. odbywała trzymiesięczny staż naukowy. Komisja habilitacyjna bez jej udziału nie mogła podjąć uchwały, o której mowa w art. 18a ust. 7 u.s.n. Nieobecnej Sekretarz nie mogła zastąpić w pracach Komisji habilitacyjnej inna osoba, ponieważ skład komisji habilitacyjnej wyznaczony zostaje przez Centralną Komisję, o czym stanowi z kolei art. 18a ust. 5 u.s.n.

W dniu [...] r. A podjęła uchwałę w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Została ona Skarżącej dostarczona wraz z pozostałą dokumentacją 27 stycznia 2020 r. czyli po 55 dniach. W ocenie Sądu A nie dopuściła się przewlekłości na tym etapie postępowania. Przede wszystkim zauważyć należy, że na gruncie przepisów u.s.n. brak jest oznaczenia terminu właściwego dla tego podmiotu na jej dostarczenie. Został on natomiast wyraźnie w art. 21 ust. 1 zd. 1 u.s.n. oznaczony na wniesienie odwołania dla osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego i wynosi miesiąc. Mając na uwadze przede wszystkim to, że A jest organem kolegialnym, sporządzenie przedmiotowej uchwały wymaga czasu przynajmniej w takim wymiarze, jaki został on przewidziany dla sporządzenia odwołania. Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie ma także i to, że A funkcjonując w ramach działalności Uniwersytetu musi uwzględniać ustaloną organizację roku akademickiego, w tym także trzy tygodniową przerwę świąteczną. Mając na uwadze powyższe Sąd nie dopatrzył się na tym etapie procedowania przez A przewlekłości.

W dniu 18 lutego 2020 r. wpłynęło do A odwołanie Skarżącej od uchwały z [...] r. w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Od tego momentu A – co wynika z art. 21 ust. 1zd. 2 u.s.n. - miała trzy miesiące na jego przekazanie do Centralnej Komisji wraz z opinią i aktami sprawy. W terminie tj. 14 maja 2020 r. A przekazała odwołanie wraz z aktami sprawy. Natomiast uchwałę zawierającą opinię w sprawie wniesionego przez Skarżącą odwołania podjęła [...] r. Badając to działanie A pod kątem przewlekłości w ocenie Sądu nie ma ono takiego charakteru, a zakres stwierdzonego uchybienia nie świadczy o dążeniu A do przedłużenia realizacji ciążącego na niej obowiązku. Dokonując takiej oceny działania A Sąd miał także na uwadze obowiązywanie art. 15zzs ust. 1 i ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, dalej ustawa z dnia 2 marca 2020 r.), zawieszający bieg terminów procesowych i sądowych w okresie od dnia 31 marca do dnia 23 maja 2020 r.

Podsumowując, stwierdzić należy że na dzień wniesienia skargi zarzut przewlekłości wobec prowadzonego postępowania habilitacyjnego Skarżącej przez A nie jest zasadny.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.