Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 403/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, NSA Teresa Rutkowska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Izabela Wędrak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi E. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje adwokatowi K. M. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy B 28 kwotę 292,80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącej E. Ł. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi K. M. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 403/06

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda[...] – na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i 4, art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 – 4, art. 73 ust. 1 pkt 1 i 3 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2004 roku, nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia[...] nr [...] w części dotyczącej przyznania E. Ł. statusu osoby bezrobotnej z dniem 22 czerwca 2005 roku i uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku i przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 30 czerwca 2005 roku w wysokości 100% zasiłku podstawowego, określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na okres 6 miesięcy, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej lub prawa do zasiłku.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, w dniu 22 czerwca 2005 r. E. Ł. z. domu K. , córka J. i K.. zarejestrowała się w PUP Nr 1 w Ł. jako bezrobotna .

Decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] E. Ł. otrzymała status osoby bezrobotnej od dnia 22 czerwca 2005 roku oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 80% zasiłku podstawowego na okres 6 miesięcy. Ustalając zasiłek w wysokości określonej w art. 72 ust. 2, organ przyjął że strona udokumentowała okres zatrudnienia wynoszący co najmniej 1 rok. Z adnotacji na karcie rejestracyjnej wynika, że z podanych tam okresów zatrudnienia organ I instancji zaliczył skarżącej do okresu uprawniającego do zasiłku okresy pracy w : PHU A (od 1 września 1994 roku do 28 lutego 1995 roku) oraz Instytucie B (od 2 grudnia 2002 roku do 25 listopada 2003 roku oraz od 8 grudnia 2003 roku do 7 stycznia 2005 roku).

Od powyższej decyzji E. Ł. w dniu 6 lipca 2005 roku odwołała się i wniosła o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% zasiłku podstawowego, wskazując, że posiada ponad 20 letni staż pracy. Wnosiła o zaliczenie do stażu pracy okresów : od 1 września 1966 do 20 sierpnia 1970 r, od 1 kwietnia 1972 r. do 31 stycznia 1978 r. oraz od 1 marca 1978 do 18 stycznia 1989 r. Wyjaśniła także, że jej ojciec posługiwał się imieniem B., które było jednym z trzech jego imion. W dowodzie osobistym jako imię ojca ma wpisane imię J. Do odwołania skarżąca załączyła następujące dokumenty :

- zaświadczenie z Archiwum Zakładowego przy [...] Urzędzie Wojewódzkim z dnia 17 kwietnia 2003 roku potwierdzające zatrudnienie E. K., córki B. od 1 września 1966 roku do 29 sierpnia 1970 roku w Zakładach C w Łodzi;

- świadectwo pracy z dnia 31 stycznia 1978 roku potwierdzające zatrudnienie E. Ł. , córki B. w Biurze D od 1 kwietnia 1972 roku do 31 stycznia 1978 roku;

- świadectwo pracy z dnia 19 stycznia 1989 roku wydane przez firmę E potwierdzające zatrudnienie E. Ł. , córki B. od 1 marca 1978 roku do 18 stycznia 1989 roku (w świadectwie wskazano, iż od dnia 8 lipca 1982 roku do 8 lipca 1985 roku pracownica korzystała z urlopu wychowawczego, a od 9 lipca 1985 roku do 18 stycznia 1989 roku z urlopu bezpłatnego);

- odpis skrócony aktu małżeństwa, z którego wynika, że E. T. K., córka J. S. B. K. i K. M. z. d. M. zawarła związek małżeński z S. S. Ł. 8 sierpnia 1970 r,

- odpis skrócony aktu zgonu B. J. K. męża K. M. z. d. M. ;

- kserokopię legitymacji ubezpieczeniowej , w której jest wpis potwierdzający jej pracę w Zakładach C, jako uczennicy Zasadniczej Szkoły Przyzakładowej od 1 września 1966 r do 29 sierpnia 1970 r .

W dniu 22 lipca 2006 roku skarżąca złożyła w PUP oświadczenie, iż pracując w firmie E korzystała z urlopu bezpłatnego od 9 lipca 1985 roku do 18 stycznia 1989 roku, gdyż jej dziecko chorowało na ciągłe infekcje dróg oddechowych na tle uczuleniowym , potwierdzone przez pediatrę i nie mogło uczęszczać do przedszkola – wymagało zatem opieki ze strony skarżącej. Nie było dzieckiem specjalnej troski.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze wskazując, że w celu ustalenia uprawnień zasiłkowych E. Ł. zachodzi konieczność rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym sprawy sprostowania treści świadectw pracy, które zawierały nieścisłości w zakresie imienia ojca. W części jej dokumentów wskazano bowiem imię jej ojca B., a w części J.

W dniu 25 kwietnia 2006 roku skarżąca złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. podanie o podjęcie zawieszonego postępowania odwoławczego. Do wniosku załączyła wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 23 lutego 2006 roku w sprawie o sprostowanie świadectw pracy, odrzucający pozew w stosunku do Zakładów C w Ł. oraz Biura D. w Ł. i oddalający pozew w pozostałej części.

Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] podjął zawieszone postępowanie odwoławcze i wezwał E. Ł. do złożenia wyjaśnień oraz dostarczenia uzasadnienia w/w wyroku.

W dniu 30 maja 2006 roku skarżąca złożyła kserokopię dowodu osobistego, gdzie jako imię ojca ma wpisane imię J., z adnotacjami o zatrudnieniu w Biurze D od 1 kwietnia 1972 roku do 31 stycznia 1978 roku i w firmie E do 18.01.1989 r; ponownie odpis skrócony aktu małżeństwa , odpis skrócony swojego aktu urodzenia , gdzie jako imiona ojca wpisane były imiona J.S. i B. , ponownie odpis skrócony aktu zgonu ojca oraz decyzję z 2 marca 1965 r. o przydziale lokalu mieszkalnego B. i K. K.

Z akt sprawy nie wynika aby organ odwoławczy odebrał od E. Ł. jakiekolwiek wyjaśnienia.

W dniu 26 czerwca 2006 roku Wojewoda [...] wydał wskazaną na wstępie decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej przyznania E. Ł. statusu osoby bezrobotnej z dniem 22 czerwca 2005 roku i uchylającą tę decyzję w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku oraz przyznającą jej prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 30 czerwca 2005 roku w wysokości 100% zasiłku podstawowego na okres 6 miesięcy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że podstawę oceny uprawnień zasiłkowych skarżącej stanowi art.. 71 oraz art. 72 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ustalając uprawnienia E. Ł. w kwestii wysokości zasiłku, stwierdził, że w dniu rejestracji przedstawiła ona świadectwa pracy potwierdzające jej zatrudnienie w Instytucie B oraz w Przedsiębiorstwie A , w związku z czym udokumentowała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 2 lata 6 miesięcy i 22 dni. Ponieważ okres uprawniający do zasiłku był mniejszy niż 5 lat, organ I instancji przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 80% zasiłku podstawowego.

Biorąc pod uwagę dokumenty, które zostały dołączone do odwołania organ odwoławczy ocenił, że zachodzą przesłanki do zaliczenia E. Ł. okresu zatrudnienia w firmie E oraz w Biurze D. W świadectwach pracy wystawionych przez te zakłady pracy wpisane wprawdzie zostało imię ojca B., jednak potwierdzenie zatrudnienia w tych zakładach znajduje odzwierciedlenie również w dowodzie osobistym E. Ł. na stronie 9. Organ odwoławczy nie zaliczył natomiast do okresu uprawniającego do zasiłku, okresu zatrudnienia w Zakładach C w okresie od 1 września 1966 roku do 29 sierpnia 1970 roku, gdyż w aktach sprawy znajduje się jedynie zaświadczenie z Archiwum Zakładowego przy [...] Urzędzie Wojewódzkim z dnia 17 kwietnia 2003 roku, potwierdzające w/w okres zatrudnienia w którym wpisano imię ojca B.. W aktach sprawy brak jest innych dokumentów potwierdzających, że E. Ł. była zatrudniona w tym zakładzie pracy w w/w okresie. Brak jest również stosownego wpisu w dowodzie osobistym.

W związku z powyższym okres uprawniający do zasiłku w przypadku E. Ł. wynosi – w ocenie organu - 15 lat i 9 miesięcy, a do niego można zaliczyć następujące okresy zatrudnienia:

- od 1 kwietnia 1972 roku do 31 stycznia 1978 roku - w Biurze D

- od 1 marca 1978 roku do 8 lipca 1985 roku – w Zakładach E

- od 2 grudnia 2002 roku do 25 listopada 2003 roku - w Instytucie B

- od 8 grudnia 2003 roku do 7 stycznia 2005 roku - w Instytucie B

- od 1 września 1994 roku do 28 lutego 1995 roku - na1/2 etatu w Przedsiębiorstwie A (gdyż skarżąca osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej połowy najniższego wynagrodzenia ).

W motywach decyzji wskazano, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do okresu uprawniającego do zasiłku zalicza się okresy zatrudnienia, w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. W związku z tym do okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczono skarżącej okresu urlopu bezpłatnego w okresie zatrudnienia w firmie D od 9 lipca 1985 r do 18 stycznia 1989 r . Skarżącej nie zaliczono również – z uwagi na treść art. 79 ust. 2 w/w ustawy - okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych od 9 maja 1991 roku do 29 lutego 1992 roku oraz od 8 marca 1996 roku do 4 listopada 1998 roku, a także okresu pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia w okresie od 8 stycznia 2005 roku do 17 czerwca 2005 roku ( art. 72 ust. 2 ustawy).

Organ odwoławczy stwierdził, że skoro okres uprawniający do zasiłku wynosi łącznie 15 lat i 9 miesięcy, skarżąca nie spełniła warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% zasiłku podstawowego. Dodał ponadto, że nawet gdyby do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczyć okres pracy w Zakładach C to i tak okres ten byłby mniejszy niż 20 lat i wyniósłby 19 lat 8 miesięcy i 29 dni. W ocenie organu odwoławczego - skarżąca w dniu rejestracji nie spełniała również warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 12 miesięcy na podstawie art. 73 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem zamieszkiwała w dniu rejestracji na obszarze działania powiatowego urzędu pracy gdzie stopa bezrobocia w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku, nie przekraczała 125 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju tj. 24,25%. Stopa bezrobocia wynosiła na dzień 30 czerwca 2004 roku na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1 w Ł. 18,5% podczas gdy w kraju na ten dzień wynosiła 19,4%.

Odnosząc się do warunku zawartego w art. 73 ust. 1 pkt 2b cytowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, podniesiono, że skarżąca była co prawda osobą powyżej 50 roku życia, jednak nie legitymowała się 20 letnim okresem uprawniającym do zasiłku.

W skardze złożonej w dniu 24 lipca 2006 roku skarżąca wnosiła o zaliczenie do okresu, od którego zależy wysokość zasiłku pracy w Zakładach C argumentując, że nie mogła mieć potwierdzenia tego okresu pracy w dowodzie osobistym, bo nie była wówczas osobą pełnoletnią . Jest ono natomiast potwierdzony w legitymacji ubezpieczeniowej. Nadto skarżąca załączyła świadectwo pracy potwierdzające jej zatrudnienie w firmie F w Ł., w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od 18 czerwca 2001 roku do 20 sierpnia 2001 roku, umowę zlecenia zawartą na okres od 2 marca 1993 roku do 30 marca 1993 roku ze Spółką G w Ł. ( praca przy obsłudze maszyny do szycia zeszytów). Skarżąca załączyła także wykaz pobranych zaliczek na podatek dochodowy za miesiąc marzec 1993 roku wystawiony przez Spółkę G w Ł., w którym podane było imię ojca B.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Podczas rozprawy w dniu 30 stycznia 2007 roku pełnomocnik skarżącej z urzędu popierał skargę i wnosił o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości ani w części. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że tylko umowę zlecenia złożyła w momencie składania skargi do Sądu, a wszystkie pozostałe świadectwa pracy złożyła w Urzędzie w momencie rejestracji. Oświadczyła też, iż do pracy w Spółce G oraz do firmy F została skierowana przez Urząd Pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. stanowi podstawę do jej uchylenia.

Tak jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu swoje decyzji, podstawę oceny uprawnień zasiłkowych skarżącej stanowi przede wszystkim art. 71 oraz art. 72 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm. ).

Zgodnie z art. 71 ust.1 pkt 1, 2 a) tej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

W rozpoznawanej sprawie E. Ł. spełniła warunki do uznania ją za osobę bezrobotną i warunki do uzyskania prawa do zasiłku. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tj. w okresie od 21 grudnia 2003 do 21 czerwca 2005 r była najpierw zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w Instytucie B ( od 8.12.2003 r. do 7.01.2005 r.) , a potem ( od 8.01.2005 r. do 17.06.2005r. ) przebywała na zasiłku chorobowym, który z mocy art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy wlicza się do 365 dni, o którym mowa w ust. 1.

Wątpliwości dotyczą wysokości należnego skarżącej zasiłku oraz długości okresu jego pobierania.

Zgodnie z art. 72 ust. 2 bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 71 ust. 1pkt 2, ust.2 pkt 1,2,4 i 5 oraz ust. 7, zwane dalej "okresem uprawniającym do zasiłku" wynoszą mniej niż 5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

Bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1 ( ust. 3 art. 72).

Skarżąca zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak w skardze skierowanej do sądu wywodziła, że spełniła warunki do otrzymania zasiłku w wysokości 120% zasiłku podstawowego

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ II instancji przyjął, że do okresu uprawniającego do zasiłku można skarżącej zaliczyć tylko 15 lat i 9 miesięcy pracy. Organ nie zaliczył skarżącej do okresu zasiłkowego okresu pracy w Zakładach C mimo złożenia przez nią zaświadczenia z Archiwum [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. potwierdzającego fakt zatrudnienia w tym zakładzie w pełnym wymiarze czasu pracy od 1 września 1966 do 29 sierpnia 1970 r., legitymacji ubezpieczeniowej , w której jest wpis potwierdzający tę pracę w tym okresie ( jako uczennicy Zasadniczej Szkoły Przyzakładowej) , aktów stanu cywilnego i innych dokumentów potwierdzających zmianę nazwiska i podających imiona jej ojca. zaliczony do okresu zatrudnienia.

W ocenie Sądu należy uznać, iż doszło w tym zakresie do naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

W myśl tych przepisów w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli ( art. 7 k.p.a.) Z kolei, stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to nie tylko to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczyć wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie, a także zostać prawidłowo oceniony. To czy dana okoliczność została udowodniona , organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego ( art. 80 k.p.a.). Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł. Ocena powinna opierać się na materiale zgromadzonym w sprawie, powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, a rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z zasadami logiki ( Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz. B. Adamiak , J. Borkowski Wyd. C.H.BECK Warszawa 2000 str.357-358)

W ocenie Sądu, dokonana ocena zebranego materiału dowodowego narusza

powyższe zasady. Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu zawartym w zaskarżonej decyzji jakoby jedynym i dlatego niewystarczającym dokumentem potwierdzającym pracę E. Ł. w w/w zakładach było zaświadczenie z Archiwum Zakładowego przy [...] Urzędzie Wojewódzkim z dnia 17 kwietnia 2003 roku. Skarżąca złożyła także kserokopię legitymacji ubezpieczeniowej wystawionej na jej panieńskie nazwisko z wpisem potwierdzającym zatrudnienie Zakładach C , oraz świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej ,w którym jest informacja o pomyślnym ukończeniu praktycznej nauki zawodu w Zakładach C w Ł.. W aktach administracyjnych sprawy jak wskazano wyżej znajdują się także inne dokumenty, które pozwalają przyjąć, że zaświadczenie to dotyczy skarżącej, a nie innej osoby o tym samym nazwisku. Z przedstawionych przez skarżącą aktów stanu cywilnego wynika, że ojciec skarżącej używał trzech imion, w tym imienia B., które podane jest zaświadczeniu. Nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia stanowisko organu, który uznaje, że E. Ł. udowodniła okresy pracy w Firmie E i Biurze D (świadectwa pracy z tych firm podają jako imię ojca skarżącej – imię B.),bo potwierdzają to wpisy w jej dowodzie osobistym, gdzie podano imię ojca J., a nie udowodniła pracy w Zakładach C. O tym, że zaświadczenie z Archiwum Zakładowego potwierdzające pracę w Zakładach C dotyczy skarżącej wynika z innych złożonych dokumentów i porównania danych zawartych w tych dokumentach. Organ dokonując oceny tego dokumentu powinien uwzględnić te wszystkie okoliczności. Organ administracji obowiązany jest bowiem do rozpatrzenia nie tylko poszczególnych dowodów z osobna , ale także wszystkich dowodów we wzajemnej łączności.

Wbrew twierdzeniom organu, fakt zaliczenia lub nie zaliczenia skarżącej okresu pracy w Zakładach C może mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż błędna ocena tej części materiału dowodowego nie jest jedynym uchybieniem procesowym.

Organ nie zaliczył także skarżącej okresu pracy w firmie F w Ł. w okresie od 18 czerwca 2001r do 20 sierpnia 2001r ( 2 miesiące i 2 dni), ani nie wypowiedział się co do możliwości zaliczenia tego okresu pracy do okresu uprawniającego do zasiłku, choć ten okres zatrudnienia został wskazany przez skarżącą już w karcie rejestracyjnej bezrobotnego. Podkreślić należy, że skarżąca na rozprawie oświadczyła , że została do tego pracodawcy skierowana przez Powiatowy Urząd Pracy. Brak ustaleń w tym zakresie również uzasadnia postawienie zarzutu naruszenia art. 7, 77§ 1 k.p.a., które to przepisy nakazują organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy.

Ponadto organ odwoławczy, przed wydaniem decyzji nie wezwał skarżącej do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, zawartej w art. 10 k.p.a. Z § 1 tegoż przepisu wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (§ 2 w/w przepisu). Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1. W aktach administracyjnych brak jest dowodu, iż skarżąca zapoznała się z zebranym materiałem dowodowym. Nie podano również ewentualnych przyczyn odstąpienia od tego obowiązku.

Zaznaczyć od razu trzeba, iż nie czyni zadość temu obowiązkowi pismo z dnia 23 maja 2006 roku wzywające skarżącą do przedłożenia wyroku Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz do złożenia wyjaśnień, albowiem po tej dacie E. Ł. składała jeszcze inne dokumenty, na podstawie których organ administracji wydał następnie decyzję. Wezwanie natomiast powinno nastąpić po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, a jeszcze przed wydaniem decyzji.

Nie można wykluczyć, że wyniku takiego wezwania, po zapoznaniu się z aktami sprawy, skarżąca przedłożyła by dowody, które załączyła do skargi. Dotyczy to nie tylko świadectwa pracy z firmy F w Łodzi, ale także dokumentów potwierdzających jej pracę na umowę zlecenie w Spółce G w Ł. do której także została skierowana przez PUP.

Wszystkie wskazane uchybienia łącznie mogły mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem w przypadku zaliczenia skarżącej okresu pracy w Zakładach C okres uprawniający do zasiłku wyniósłby 19 lat 8 miesięcy i 29 dni ( jak wyliczył sam organ), a po zaliczeniu okresu pracy w firmie F ( 2 miesiące i 2 dni) i pracy w Spółce G ( 29 dni) okres uprawniający do zasiłku wyniósłby 20 lat.

Wskazać również wypada, iż Wojewoda [...] rozpatrując niniejszą sprawę nie zaliczył skarżącej do okresu uprawniającego do zasiłku urlopu bezpłatnego trwającego od dnia 9 lipca 1985 roku do dnia 18 stycznia 1989 roku powołując się na treść art. 71 ust. 1 pkt 2a ustawy. Organ pominął treść art. 72 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zalicza się również [...] okresy urlopu bezpłatnego udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi, innych udzielonych w tym celu urlopów bezpłatnych /.../. W aktach administracyjnych znajduje się oświadczenie skarżącej z dnia 22 lipca 2005 roku, iż urlop bezpłatny był wykorzystywany w celu sprawowania opieki nad dzieckiem, które często chorowało. Organ zatem powinien rozważyć czy nie zaistniały przesłanki określone w art. 72 ust. 4, dotyczące zaliczenia czasu urlopu bezpłatnego do okresu uprawniającego do zasiłku.

W przypadku ustalenia, że okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, skarżącej przysługiwałby zasiłek w wysokości określonej w art. 72 ust. 3 tj. 120 % zasiłku podstawowego, a okres pobierania tego zasiłku powinien wynosić 12 miesięcy ( art. 73 ust. 1 pkt 2 b) ), co oznaczałoby, że w sprawie mogło dojść także do naruszenia prawa materialnego.

Rekapitulując, rozpoznając ponownie sprawę, organy administracji powinny dokładnie zebrać i ocenić materiał dowodowy (w tym znany organowi z urzędu), mając na uwadze zasady wyrażone w przywołanych przez Sąd przepisach (w szczególności art. 7, 8, 10, 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego). Przed wydaniem decyzji organy powinny zapoznać E. Ł. ze zgromadzonym materiałem dowodowym i umożliwić skarżącej wypowiedzenie się w tym zakresie. Ponadto rozważenia wymaga okoliczność czy w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 72 ust. 4, a dotyczące zaliczenia czasu urlopu bezpłatnego do okresu uprawniającego do zasiłku. Powyższe ustalenia będą miały niewątpliwie wpływ na określenie długość okresu uprawniającego do zasiłku, a co za tym idzie na wysokość zasiłku i ewentualnie długość jego pobierania.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Pełnomocnikowi z urzędu przyznano wynagrodzenie w wysokości określonej w § 19 pkt 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 roku, nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w związku z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.