Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 290/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w B. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia ... listopada 2013 r. nr ... w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku spółki A. S.A. z siedzibą w B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Przewodniczącego KRRiT Nr ... z dnia ... kwietnia 2013 r. oraz w wykonaniu uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr ... z dnia ...października2013 r. Przewodniczący KRRiT decyzją z dnia ... listopada 2013 r. nr ... utrzymał w mocy własną decyzję nr ... z dnia... kwietnia 2013 r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji Przewodniczącego ... z dnia... kwietnia 2012 r., o rozłożeniu na raty opłaty wynikającej z decyzji Nr ... z dnia ... lipca 2011 r., której przedmiotem była zmiana koncesji Nr ... z dnia ... lutego 2011 r. udzielonej spółce A. SA. z siedzibą w B.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia ... listopada 2013 r. przywołano m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Spółka A. S.A. z siedzibą B. uzyskała w dniu ... lutego 2011 r. koncesję Nr ..., na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "...". Koncesja została zmieniona (rozszerzona o przyznanie prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w sygnale multipleksu) decyzją Przewodniczącego KRRiT Nr ... z dnia ... lipca 2011 r. W decyzji ustalono, że opłata za zmianę (rozszerzenie) koncesji wynosi ... zł.

Pismem z dnia ... września 2011 r. spółka złożyła wniosek o rozłożenie na raty ustalonej w decyzji ... opłaty za zmianę (rozszerzenie) koncesji. Decyzją Przewodniczącego KRRiT Nr ... z dnia ... kwietnia 2012 r. rozłożono opłatę na 108 miesięcznych rat.

W dniu ... września 2012 r. (data nadania) spółka wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji dotyczącej rozłożenia na raty opłaty wynikającej z decyzji z dnia ... lipca 2011 r. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz "wydanie nowej decyzji co do istoty sprawy, w której organ postanawia nie rozkładać kwoty ... zł, wynikającej z decyzji Przewodniczącego KRRiT nr ... z dnia ... lipca 2011 r. na raty".

Decyzją z dnia ... kwietnia 2013 r. Nr ... Przewodniczący KRRiT odmówił uchylenia decyzji z dnia ... kwietnia 2012 r.

Pismem z dnia ... maja 2013 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uznając, iż powyższy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie podkreślono, że strona zarzuca, iż organ obowiązują przepisy art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zgodnie z którym: "Jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej ". Organ przypomniał, że zgodnie z art. 40b ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 33, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Również art. 4 pkt 11 i 27 u.r.t. odsyłają do konkretnie wskazanych uregulowań u.s.d.g. Ponadto zgodnie z art. 52 ust. 2 u.s.d.g. w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych organ koncesyjny zarządza przetarg, jeżeli w wyniku dokonania oceny wniosków w trybie art. 36 u.r.t. liczba przedsiębiorców pozostaje większa niż liczba koncesji. W związku z tym należy uznać, iż tylko w zakresie, w którym u.r.t. odsyła do u.s.g.d. lub odwrotnie Przewodniczący KRRiT jest zobowiązany do stosowania konkretnych przepisów u.s.d.g.

Zatem z ocenie organu w obecnie obowiązującym stanie prawnym brak w u.r.t. wyraźnego odesłania do art. 11 u.s.d.g., również sam art. 11 u.s.d.g. nie stanowi wprost o jego stosowaniu do postępowań prowadzonych przez Przewodniczącego KRRiT. Z tego też względu art. 11 u.s.d.g. nie znajduje zastosowania w przedmiotowych sprawach.

Organ jest zdania, iż nie można zgodzić się z poglądem strony jakoby "brak ustanowienia wyraźniej normy szczególnej dotyczącej r.t.v. oznaczał, że racjonalny ustawodawca nie chciał wyłączenia art. 11 ust. 9 u.s.g.d. w stosunku do postępowań administracyjnych w sprawach innych regulowanych działalności gospodarczych ". Powyższemu sposobowi wnioskowania zaprzecza zawarte w przepisach u.r.t odwołanie do przepisów u.s.d.g. Gdyby w stosunku do postępowania koncesyjnego

miała zastosowanie cała u.s.d.g. ustawodawca nie odsyłałby w ustawie u.r.t. do poszczególnych przepisów u.s.d.g. Poza tym organ nie zgadza się z poglądem wyrażonym przez stronę, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na niezastosowanie przepisów o opłacie skarbowej i błędne zastosowanie nowych przepisów o opłatach za udzielenie koncesji, tj. art. 40 u.r.t. w obecnym brzmieniu oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych.

Wyżej wymienione przepisy nie są podstawą ani zaskarżonej decyzji Przewodniczącego KRRiT Nr ... z dnia ... kwietnia 2013 r., ani decyzji Przewodniczącego KRRiT Nr ... z dnia ... kwietnia 2012 r.

Wskazano również, iż argumenty przytoczone przez stronę co do stosowania ustawy o opłacie skarbowej nie znajdują potwierdzenia w wyroku trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt P 9/09 (Dz. U. z 2011 r., Nr 160, poz. 963), w którym uznano, że " w przypadku działalności gospodarczej podlegającej koncesjonowaniu (katalog dziedzin podlegających koncesjonowaniu zawarty jest w art. 46artt. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U. 2004 nr 173 poz. 1807 z późn. zm) – o ile przepisy ustaw odrębnych nie stanowią inaczej – za udzielenie lub zmianę koncesji zgodnie z art. 62 ust. 1 u.s.d.g. pobierana jest opłata skarbowa (wysokość tej opłaty jest uregulowana w załączniku do ustawy z dnia 16 listopada o opłacie skarbowej). Działalność polegająca na rozpowszechnianiu programów radiowych i telewizyjnych ma jednak w tym zakresie odrębne uregulowania zawarte w ustawie o radiofonii i telewizji. Podstawą prawną obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych jest art. 40 ust. 1 ub.r.t". W związku z faktem, iż trybunał Konstytucyjny nie uchylił art. 40 ust. 1 u.r.t, należy uznać, iż kwestię opłaty za udzielenie koncesji mimo przejściowego braku przepisów wykonawczych reguluje tylko i wyłącznie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji.

Odnośnie reguł intertemporalnych wskazano, że NSA w uchwale z dnia 10 kwietnia 2006 r. w wydanej sprawie o sygn. akt: I OPS 1/06 uznał, że w przypadku decyzji konstytutywnych, kształtujących stosunek administracyjnoprawny w chwili ich wydania, należy stosować przepisy obowiązujące w tej właśnie chwili (przepisy nowe), a w przypadku decyzji deklaratoryjnych, stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, stosować należy przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego (przepisy poprzednie). W ocenie organu w rozpatrywanym przypadku należy stwierdzić, iż w związku z faktem, iż decyzja Nr ... z dnia ... kwietnia 2012 r. była decyzją konstytutywną to również decyzja Nr ... z dnia ... kwietnia 2013 r. wydana w wyniku wznowienia i odmawiająca uchylenia w/w decyzji należy również do tej grupy decyzji. W związku z tym w przedmiotowej sprawie należy stosować przepisy obowiązujące w momencie wydania stosownej decyzji. Taka teza wynika również z faktu, iż "istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzją, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Wobec tego organ administracji państwowej, wydający nową decyzję, stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania" (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1984 r., sygn. akt I SA 86/84).

A. S.A. z siedzibą w B. zaskarżyła decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia ... listopada 2013 r. w całości oraz poprzedzającą decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia... kwietnia 2013 r. również w całości zarzucając tym decyzjom:

• naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

(1) nie zastosowanie art. 2, art. 190 ust. 4, art. 193 i art. 79 Konstytucji RP,

- które są podstawą do odstąpienia od zasady tempus regit actum w przypadku decyzji wydawanej na skutek wznowienia postępowania administracyjnego;

(2) nie zastosowanie przepisu art. 40 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizjiw brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19.07.2011 r. (sygn. P 9/09) a obowiązującym przed dniem 20 listopada 2012 r.

- które są podstawą do zastosowania przepisów ustawy o opłacie skarbowej, jako podstawy prawnej dla określenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji,

(3) nic zastosowanie przepisów: art. 1 ust. 1 pkt. 1 lit. c), oraz Załącznika, część III, pkt. 44, ppkt. 2) ustawy o opłacie skarbowej

- które są podstawą do wskazania prawidłowej opłaty za udzielenie koncesji na kwotę 82 zł;

(4) błędne zastosowanie przepisów art. 40 u.r.t. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 listopada 2013 r.) oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4.12.2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych w sytuacji gdy przepisy te nie powinny zostać zastosowane w sprawie niniejszej.

• naruszenie przepisów postępowania, tj.:

(1) naruszenie art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego,

2) brak zastosowania art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który w świetle wyroków NSA z dnia 5 grudnia 2013 r. (sygn. II GSI< 1167/12 oraz II GSK 1168/12) mają zastosowanie do wszystkich postępowań administracyjnych w sprawach przedsiębiorców (chyba że przepis szczególny wyraźnie wyłącza ich stosowanie),

(3) nic zastosowanie przepisu art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19.07.2011 r. (sygn. P 9/09) a przed dniem 20 listopada 2012 r.

- które są podstawą do uznania, że organ nie wydając decyzji w terminie określonym przepisami k.p.a., wydał decyzję zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1) uchylenie w całości Decyzji II instancji oraz Decyzji I instancji,

2) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa prawnego), według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Sąd zważył co następuje:

Punktem wyjścia do rozważań w przedmiotowej sprawie jest wskazanie tego czego dotyczył wniosek o wznowienie postępowania złożony przez stronę skarżącą.

Otóż w dniu 3 września 2012 r. A. S.A. z/s w B. , zażądała wznowienia postępowania nie w sprawie zakończonej decyzją o ustaleniu opłaty za zmianę udzielonej uprzednio koncesji, ale w sprawie zakończonej decyzją o rozłożeniu na raty ustalonej (na podstawie innego rozstrzygnięcia) opłaty za zmianę tejże koncesji.

Podkreślenia wymaga, że decyzja Przewodniczącego KRRiT z dnia ... kwietnia 2012 r. nr ... o rozłożeniu na raty opłaty za zmianę (rozszerzenie) koncesji została wydana w oparciu o art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji – dzU nr 43/2011 poz. 226 tekst jedn. (dalej: u.r.i t.) oraz art. 104 kpa w związku z art. 67a § 1 pkt 1 i art. 57 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – dzU nr 137/1997 poz. 926 z późn. zm.).

W podstawie prawnej wyżej wymienionego rozstrzygnięcia nie przywołano jednak art. 40 ust. 1 u.r.i t., albowiem przepis ten nie był ani też nie mógł być podstawą rozłożenia na raty ustalonej w innym postępowaniu opłaty koncesyjnej. Był natomiast podstawą pobrania takiej opłaty.

Oznacza to, iż zarzut jego naruszenia w taki sposób jaki sugeruje to skarga nie jest zasadny. Oceny tego zarzutu nie zmienia powoływany przez skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. P9/09. Trybunał nie stwierdził poza tym niekonstytucyjności art. 40 ust. 1 u.r.i t. Uznał natomiast za niezgodny z konstytucją art. 40 ust. 2 u.r. i t., oraz Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (dzU nr 12 poz. 153 ze. Zm.). Ani jednak ar. 40 ust,. 2 u.r. i t., ani przepisy w/w rozporządzenia nie były podstawą rozstrzygnięcia, które skarżąca chciałaby wzruszyć w ramach postępowania wznowionego. Chociażby więc tylko z tego powodu nie można zgodzić się ze skarżącą jakoby w sprawie niniejszej doszło do naruszenia przez organ przepisów w/w rozporządzenia i to niezależnie od tego czy chodzi o jego starą wersję (obowiązującą przed wyrokiem TK z dnia 19 lipca 2011 r.) czy też nową.

W związku z tym o czym wyżej mowa rozważania skarżącej spółki dotyczące naruszenia art. 40 u.r.i t. jak i przepisów w/w rozporządzenia nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie.

Obowiązkiem organu była bowiem ocena tylko tego czy istniały podstawy wzruszenia decyzji rozkładającej na raty opłatę za zmianę (rozszerzenie) koncesji i czy przepisy będące podstawą jej wydania były niezgodne z konstytucją. Nie chodziło natomiast o to czy decyzja o ustaleniu takiej opłaty była wydana w oparciu o przepisy prawa, które później uznano za niekonstytucyjne.

Sąd nie zgadza się z zarzutem naruszenia przez organ art. 11 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (dzU 2013 poz. 672 tekst jednolity – dalej u.s.d.g.).

W ocenie sądu do postępowania w sprawie ustalenia opłaty za koncesję przewidzianej w art. 40 ust. 1 u.r.i t. nie ma zastosowania ust. 9 art. 11 u.s.d.g. Z art. 40b u.r.i t. wynika, że przepisy u.s.d.g. (ale tylko w zakresie jej rozdziału 5) stosuje się do kontroli działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga, że przepis ten uzyskał aktualne brzmienie na podstawie art. 9 Ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (dzU nr 18 poz. 97 z późn. zm.). W okresie wcześniejszym przepis ten stanowił, że w sprawach nieregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Zdaniem sądu zmiana o której mowa wskazuje, że przepisy u.s.d.g. maj ograniczone zastosowanie do regulacji zawartych w u.r.i t. Podobne stanowisko w omawianej kwestii wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku zapadłym w sprawie o sygn.. akt II GSK 1088/11.

W ocenie sądu nie może zyskać aprobaty także ten zarzut skarżącej, który dotyczy nie zastosowania przez organ przepisów art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c, oraz części III pkt 44 ppkt 2 ustawy o opłacie skarbowej (dzU 2012 poz. 1282 – tekst jedn.). Przedmiotem wznowionego postępowania nie była bowiem decyzja mocą której określono wysokość oraz podstawę naliczenia opłaty za zmianę koncesji, ale decyzja którą rozłożono na raty opłaty za zmianę koncesji uprzednio uzyskanej.

Co do zarzutu naruszenia art. 35 kpa to nie został on należycie uzasadniony. Jego istotą jest jednak uznanie przez skarżącą, iż sprawa była prowadzona w sposób długotrwały a zarazem przewlekły.

Odnosząc się do tej kwestii przywołać jednak należy stanowisko organu, który w odpowiedzi na skargę (k. 8) podnosi, że skarga strony na bezczynność organu w sprawie doręczenia decyzji, została postanowieniem tut. sądu odrzucona (sprawa o sygn. akt VI SAB/WA 36/13).

Reasumując sąd stwierdza, że skarga mimo swojej obszerności podlega oddaleniu.

Sąd nie uznaje bowiem za zasadne zarzuty w niej podniesione. Podziela natomiast stanowisko wyrażone przez organ w zaskarżonej decyzji, oraz argumentację tamże przywołaną.

Jeśli chodzi o wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który złożony został na rozprawie w dniu ... maja 2014 r. to sąd nie uwzględnił go, albowiem podstawa w nim wskazana nie obliguje sądu do zawieszenia postępowania, ale jedynie stwarza taką możliwość (sąd może zawiesić postępowanie...). Poza tym jeśli skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia ... lipca 2011 r. o ustaleniu opłaty za zmianę koncesji i jeżeli postępowanie to zakończyłoby się pomyślnie dla skarżącej to oczywistym jest, że decyzja o rozłożeniu na raty tej opłaty stałaby się bezprzedmiotowa, lecz niezależnie od tego czy postępowanie w sprawie niniejszej zostałoby zawieszone czy też nie.

Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.