Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 942/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Telekomunikacja
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 141 § 1, art. 3 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art 68 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 20 ust. 1, art. 95, art. 96, art. 97
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych: 1) "N." S.A. w W. 2) "S.-F." sp. z o.o. i W. sp. k. w Ł., 3) E. S.A. w W., 4) A.-N. S.A. w P., 5) A. sp. z o.o. w B., 6) Ch. T. K. sp. z o.o. w W., 7) C.P. S.A. w W., 8) D. sp. z o.o. w W., 9) E.sp. z o.o. w W., 10) "T." sp. z o.o. w Ł., 11) I. S.A. w P. 12) U.P. sp. z o.o. w W., 13) P.I.K.E. w W., 14) T.P. sp. z o.o. w W., 15) T.c sp. z o.o. w P., 16) V. S.A. w G., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1736/17 w sprawie ze skarg: 1) S.M. w G., 2) A.N.S.A. w P., 3) D. sp. z o.o. w W., 4) E. S.A. w W.e, 5) E..T. sp. z o.o. w W., 6) C.P. S.A. w W., 7) I.T. S.A. w W., 8) T. sp. z o.o. w P., 9) "T." sp. z o.o. w Ł., 10) A. sp. z o.o. w B., 11) P.I.K. .E. w W., 12) N. S.A. w W., 13) U. P. sp. z o.o. w W., 14) Ch.T.K.sp. z o.o. w W., 15)T. sp. z o.o. w W., 16) "E." Sp. z o.o. w R. Ś., 17) S-F sp. z o.o. i W.y sp. k. w Ł., na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 10 grudnia 2016 r. nr DDRT-WUD-6060-9/2011, DDRT.WUD.6060.6.2016.17378 w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w roku 2009 oraz ustalenia wskaźnika procentowego tego udziału oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

I.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1736/17, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargi:

1) S. M. w G., 2) A.-N. S.A. w P., 3) D.sp. z o. o. w W., 4) E.T. sp. z o. o. w W., 5) e-T. sp. z o. o. w W., 6) C.P. S.A. w W., 7) I.T. S.A. w W., 8) T. sp. z o. o. w P., 9) "T." sp. z o.o. w Ł., 10) A. sp. z o. o. w B., 11) P.I.K.E. w W., 12) N. S.A. w W., 13) U.P. sp. z o. o. w W., 14) Ch.T. K.sp. z o. o. w W. 15) T. sp. z o. o. w W., 16) "E." sp. z o. o. w R.Ś., 17) "S.-F." sp. z o. o. i W. sp. k. w Ł. - na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKE) z 27 czerwca 2017 r. nr DDRT-WUD-6060-9/11 i DRT.WUD.6060.6.2016.1737 w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w roku 2009, ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału oraz umorzenia postępowania w sprawie ustalenia części podmiotów zobowiązanych do pokrycia dopłat.

II.

Sąd pierwszej instancji wskazanym wyrokiem rozstrzygnął sprawę zakończoną decyzją Prezesa UKE, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (akt. tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2000; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 98 ust. 1 i 2 w zw. z art. 97 ustawy z 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm.; dalej: P.t.).

Decyzja ta wydana została po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w której ten sam organ wydał decyzję z 18 stycznia 2017 r., nr DDRT.WUD.6060.6.2016.452: ustalając przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w wysokości 63 150 560,64 zł do kosztów świadczenia w 2009 r. udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, usług telefonicznych za pomocą aparatów publicznych za rok 2009 (dalej: Dopłata 2009) wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T.P. S.A. - obecnie O.P. S.A. - punkt 1 decyzji; określając jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2009 - punkt 2 decyzji; umarzając w części postępowanie administracyjne - punkt 3 decyzji.

Natomiast wskazaną decyzją z 18 stycznia 2017 r., nr DDRT.WUD.6060.6.2016.452, Prezes UKE:

1. ustalił wykaz przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2009: 3.(...) S.A. z siedzibą w Katowicach; A(...) C.P. sp. z o.o. z siedzibą we W.; A.TC Sp. z o.o. z siedzibą w W.; A.G.-H..– A.C.K.C.t AGH z siedzibą w K.; A. sp. z o.o. z siedzibą w W.; A.-.N.S.A. z siedzibą w P.; A.(..) G.N. S. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.; A(..) S.A. z siedzibą w Warszawie; A.sp. z o.o. z siedzibą w B.; B(..) P.sp. z o.o. z siedzibą w W.; B.T.K. G.P.K. sp. j. z siedzibą w B.; B.S.M. z siedzibą w B., CA C. S.A. z siedzibą w W.; Ch. T. K.sp. z o.o. z siedzibą w W.; C. S.A. z siedzibą w K.; C. P. S.A. z siedzibą w W.; C.S. M."(...)" z siedzibą w C.; D. R. S.A. z siedzibą w W.; D. sp. z o.o. z siedzibą w B.; D.(..) sp. z o.o. z siedzibą w W.; D(..). sp. z o.o. z siedzibą w K.-J.; E.(..) W. sp. z o.o. z siedzibą w P.; E. sp. z o.o. z siedzibą w R. Ś.; E. S.A. w upadłości z siedzibą w W.; E. "(...)" sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w B., E.(...) sp. z o.o. z siedzibą w W.; E.-O. S.A. z siedzibą w G.; E.I. i T. sp. z o.o. z siedzibą w G.; E. sp. z o.o. z siedzibą w S.; e-T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; E. S.A. z siedzibą w W.; G. sp. z o.o. z siedzibą w G.; G. M. sp. z o.o. z siedzibą w W.; G. sp. z o.o. z siedzibą w Ł.; H. S.A. z siedzibą w W. H. W.sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W.; I. S.A. z siedzibą w P.; I.C.B.P.A.N.P.C.S.-S. z siedzibą w P.; I.T.S.A. z siedzibą w W.; I. sp. z o.o. z siedzibą w W.; I. P.sp. z o.o. z siedzibą w W.; I.(...) N. S.A. z siedzibą w W.; J.K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą K. J. "T." P.P.M.U.E.; L. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; M. sp. z o.o. z siedzibą w G.; M(..) sp. z o.o. z siedzibą w W.; M.S.M. z siedzibą w T.; M.(...) C. S.A. z siedzibą w W.; M.P.-P.S.A. z siedzibą w G.; M.P. S.A. z siedzibą w G.; M.P.B. S.A. z siedzibą w W.; N. i A.S.K.(...) z siedzibą w W..; N.S.A. z siedzibą w W.; N.(..)S.A. z siedzibą w W.; O.B.S. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.; O. P. S.A. z siedzibą w W.; P.sp. z o.o. z siedzibą w W.; P.K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...)I.-E. P. K.; P. sp. z o.o. z siedzibą w P.; P. sp. z o.o. z siedzibą w C.; P.Z. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "(.....)" P.Z.; P.Ś. – C.K.P.Ś. z siedzibą w G.; P. sp. z o.o. z siedzibą w W.; P.W.P.W. S.A. z siedzibą w W.; P.A.I.S.A. z siedzibą w W.; P. S.M. W. w P. z siedzibą w P.; P.E.-M.E. sp. z o.o. z siedzibą w B.; P.P. sp. j. Z.F.-.O.; W. O. z siedzibą w O.W.; P.S.M. z siedzibą w P.; R.T.K. sp. j. L. I. i W.z siedzibą w N. S.; S.M.S.J. M., K. M. sp. j. z siedzibą w S. S.-F. sp. z o. o. i W. sp. k. z siedzibą w Ł.; S.sp. z o.o. z siedzibą w B.; S.S.A. z siedzibą w W.; S. sp. z o. o. z siedzibą w R.Ś.; S.I.T. w P. z siedzibą w W.; S.M.w G. z siedzibą w G.; S.T.(...)z siedzibą w T.; S. T. W. w Ł.z siedzibą w Ł.; S. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; S.T. K. R.S. 1 z siedzibą w Ł.; S. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T.O.K. sp. z o.o. z siedzibą we W.; TS.P.sp. z o.o. z siedzibą we W.; T.S..M.w T.; T.T.sp. z o.o. z siedzibą w W.; T.D. sp. z o.o. z siedzibą we W.; T.P. S.A. z siedzibą w S.P.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T.S.A. z siedzibą w W.; T.K.D. sp. z o.o. z siedzibą w B.; T.K.K. sp. z o.o. w K. z siedzibą w K.; T. K. K. A.U.R. sp. z o.o. z siedzibą w K.; T. C. P.sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w T.; T. sp. z o.o. z siedzibą w P.; T.T.sp. z o.o. z siedzibą w W.; T-M. P. S.A. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w Ł.; T. sp. z o.o. z siedzibą w M. T(..) S.A. z siedzibą w W., T1 sp. z o. o. z siedzibą w W,; U.P.sp. z o. o. z siedzibą w W.; V.I. sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w W.; V. S.A. z siedzibą w G.; V. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Z.; Z.U.A. "A." H. C., K. K., O. K. sp. j. z siedzibą w P.; Z.E.(...).S.A. (...) z siedzibą w T.;

2. ustalił jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2009 na poziomie 0,1429178234%;

3. umorzył postępowanie w stosunku do T.D.sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. S.C. sp. z o. o. z siedzibą w G.; F.S.A. z siedzibą w W.; B.sp. z o. o. z siedzibą w G.; K.P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.H.U.B.K.P.; M.E.C.sp. z o.o. z siedzibą w W.; T.K.A.sp. j. E.R.R. D.z siedzibą w W.; T.P.S.A. z siedzibą w W. O. L.S.A. z siedzibą w W.; N.O.M.sp. z o.o. z siedzibą w W. I.TV(..) sp. z o. o. z siedzibą w W.; M.S.A. z siedzibą w W.; N.sp. z o. o. z siedzibą w L. oraz A. sp. z o.o. z siedzibą w B..

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezes UKE uchylił decyzję własną z 18 stycznia 2017 r. - w pkt 1 i 3 - i w tym zakresie ustalił nową listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2009; ponadto umorzył postępowanie wobec określonych (wymienionych w decyzji) podmiotów; w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

III.

1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku zostały złożone przez:

1) D.sp. z o.o. w W.,

2) T. sp. z o.o. w P.,

3) e-T. sp. z o.o. w W.,

4) T. sp. z o.o. w W.,

5) C.P. S.A. w W.,

6) E.T S.A. w W.,

7) V. S.A. w G.,

8) A.-N.S.A. w P.,

9) U.P. sp. z o.o. w W.,

10) P.I.K.E. w W.,

11) "T." sp. z o.o. w Ł.,

12) A. sp. z o.o. w B.,

13) I.S.A. w P.,

14) Ch.T.K.sp. z o.o. w W.,

15) N.S.A. w W.,

16) "S.-F." sp. z o.o. i W. sp. k. w Ł..

2. D. sp. z o. o. w W., T. sp. z o.o. w P., e-T. sp. z o.o. w W.T. sp. z o.o. w Warszawie zaskarżyły wyrok w całości i wniosły o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji; zasądzenie od organu kosztów postępowania. Skargi kasacyjne oparto na następujących podstawach:

1. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:

1) art. 97 ustawy z 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, poprzez ustalenie, że skarżąca jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązana jest do udziału w Dopłacie 2009, podczas gdy w roku 2009 skarżąca w ogóle nie prowadziła działalności telekomunikacyjnej, a prowadziła ją T.D. sp. z o. o, z siedzibą w W. i to ten podmiot powinien zostać wskazany, jako zobowiązany do udziału w Dopłacie 2009 zamiast skarżącą;

2) art. 98 ust. 2 Pt poprzez ustalenie, iż Prezes UKE wydając decyzję prawidłowo nałożył na skarżącą obowiązek udziału w Dopłacie 2009, w sytuacji gdy skarżąca w roku 2009 w ogóle nie istniała, a sama decyzja stwierdzająca jej obowiązek została wydana dopiero w 2017 r., a w związku z tym w chwili podziału spółki dzielonej, jakiekolwiek zobowiązanie z tego tytułu wobec skarżącej lub T.D. stwierdzone ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną, nie istniało, a więc nie mogło zostać nawet objęte planem podziału sporządzonym w dniu 30 października 2015 r.

3) art. 531 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1578 ze zm., dalej: "k.s.h.") poprzez jego niezastosowanie i ustalenie, że skarżąca wstępuje w obowiązki spółki dzielonej w zakresie udziału w pokryciu Dopłaty 2009, mimo że w sytuacji gdy takie następstwo nie wynika z planu podziału, istnieje domniemanie, że do niego nie doszło;

4) art. 531 § 2 k.s.h. poprzez ustalenie, że skarżąca wstępuje w obowiązek spółki dzielonej w zakresie udziału w pokryciu Dopłaty 2009, mimo że takie następstwo nie wynika z planu podziału.

2. art 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszeniu przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. w ten sposób, że Sąd niedostatecznie wyjaśnił podstawy wyroku poprzez ograniczenie uzasadnienia, w odniesieniu do zarzutów skarżącej w zakresie niemożliwości skutecznego przeniesienia na nią na podstawie planu podziału obowiązku udziału w Dopłacie 2009, do krótkiego streszczenia stanowiska organu;

b) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego, tj. do skarżącej;

c) art. 145 § 3 p.p.s.a. poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy wydanie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., wobec faktu, że decyzja w stosunku do skarżącej została wydana, mimo tego, że nie istniał, mający oparcie w przepisach Pt obowiązek administracyjnoprawny spółki nowozawiązanej, który można byłoby skonkretyzować i zindywidualizować w drodze decyzji administracyjnej.

3. C.P.S.A. w W. zaskarżyła wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy

1) art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie przedstawienia i odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, przez Sąd pierwszej instancji, do zarzutów skargi skarżącej o następującej treści:

• Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia 98 ust. 1 i ust. 2 Pt w zw. z art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do dn. 1 stycznia 2014) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania pomimo tego, że decyzja w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłaty za 2009 r. i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu tej dopłaty mogła być wydana (i doręczona stronom) tylko do upływu dnia 31 grudnia 2013 r., a decyzje takie Prezes UKE wydał w dniu 18 stycznia 2017 r. i w dniu 27 czerwca 2017 r.",

• Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 Pt w zw. z art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej (bez względu na brzmienie tej ustawy) przez błędną wykładnię polegającą na:

- przyjęciu, iż art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 Pt dotyczą należności budżetu państwa,

- pominięciu w wykładni art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej, definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej

• Powyższe uchybienie, polegające na zaniechaniu zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie pomimo braku nie tylko pomocnego ale nawet braku ostatecznego ustalenia należnej dopłaty - stanowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 Pt - przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a.), albowiem dokonanie zawieszenia tego postępowania administracyjnego z konieczności musiałoby spowodować niemożliwość wydania decyzji administracyjnej >w sprawie ustalenia Przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie,

• Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu rozstrzygnięcia w zaskarżanej decyzji o wysokości (...) udziału w dopłacie wskazanych w zaskarżanej decyzji przedsiębiorców - stanowi naruszenie art. 98 ust. 1 Pt (w brzmieniu obowiązującym od dnia 14 stycznia 2006 r.) w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 Pt - nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a), ale w istocie wskazuje na wadliwy wynik postępowania administracyjnego, bowiem w zaskarżanej decyzji nie zawarto jednego w koniecznych elementów jej rozstrzygnięcia,

• Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu wskazania konkretnych (...) dowodów, na których się oparł, (..) Prezes UKE wydając zaskarżaną decyzję - stanowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), ponieważ mogło doprowadzić do odmiennego ukształtowania ustaleń faktycznych, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej,"

• "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu wskazania konkretnych (...) dowodów, na których się oparł, (.. ) Prezes UKE wydając zaskarżaną decyzję - stanowi naruszenie art 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.), ponieważ mogło doprowadzić do odmiennego ukształtowania ustaleń faktycznych, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej",

• Powyższe uchybienie - polegające na zasadniczej zmianie, przez Prezesa UKE, wykładni definicji legalnej wyrażenia usługa telekomunikacyjna (art. 2 pkt 48 Pt), pomimo publicznej deklaracji co do sposobu rozumienia w/w wyrażenia ustawowego oraz zastosowanie nowej wykładni (z 2017 r.) w odniesieniu do faktów z 2009 r. - stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.), ponieważ przyjęcie pierwotnie deklarowanej, przez organ administracji publicznej, wykładni nie tylko mogło, ale musiałoby doprowadzić do odmiennego ukształtowania podstawy faktycznej zaskarżanej decyzji, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej,

• "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, to jest na braku podania wyników wykładni pojęcia przychód, które użyto w art. 97 i art. 98 ust. 2 Pt - stanowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.), ponieważ wyjaśnienie sposobu rozumienia terminu >przychód< mogło doprowadzić do odmiennego ustalenia sumy przychodów, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej",

• "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów przez przedsiębiorców - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt",

• "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących przedsiębiorców świadczących w 2009 r. usługę poczty elektronicznej - zarówno do dn. 6 lipca 2009 r. jak i od dn. 6 lipca 2009 r. - oraz ich przychodów w 2009 r. - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt.",

• "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących tego jakie konkretnie przychody skarżąca spółka ujęła w kategorii przychodów z opłat abonamentowych - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt.",

• "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu umorzenia przez Prezesa UKE postępowania wobec przedsiębiorców (stron postępowania), który utracili osobowość prawną w trakcie postępowania w wyniku połączenia z innymi spółkami, przez przeniesienie całego majątku spółek przejmowanych naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt.",

• ,,Powyższe naruszenie - polegające na błędnej wykładni pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego przez przyjęcie, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym jest podmiot wpisany do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych - stanowi naruszenie art. 2 pkt 27 Pt (w brzmieniu do 21 stycznia 2015 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.)

• Mając na uwadze argumentację podaną w powyższym punkcie pt. błędna wykładnia art. 2 pkt 27 Pt zasadny jest także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 97 i art. 98 ust. 1 ust. 2 Pt, polegającego na wadliwym wyznaczeniu przez organ administracji publicznej kręgu podmiotów, którym telekomunikacyjnego ten organ przypisał cechę przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.

• "Powyższe naruszenie - polegające na błędnej wykładni >przepisów art. 97 i art. 98 ust. 1-3 Pt przez przyjęcie, że dany podmiot powinien być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym prowadzącym działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzom, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie (...) (podkreślenie własne) - stanowi naruszenie w art. 97 i art 98 ust. 1 - ust. 2 Pt, które to przepisy stanowiły podstawę prawną zaskarżanej decyzji

• "Skutkiem błędnej wykładni przepisów art. 97, art. 98 ust. 1 – ust. 3 Pt doszło do naruszenia art. 9 i art. 98 ust. 1 - 2 Pt- stanowiących podstawę prawną zaskarżanej decyzji - przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonego kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych - to jest z pominięciem tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy by i wpisani do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych w 2009 r., a nie byli wpisani do tego Rejestru na czas wydania zaskarżanej decyzji!".

• "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 i 98 ust. 1 - ust. 2 Pt w zw. z art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 oraz art. 93 § 1 - § 2 i art. 93a § 1 - § 2 Ordynacji podatkowej przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania, pomimo tego, odniesieniu do dopłaty (pokrycia dopłaty), jako niepodatkowej należności budżetu państwa, w zakresie (...) stosownych połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń (następstwa prawnego) winny być stosowane tylko przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy Kodeksu spółek handlowych!".

• Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt (w brzmieniu do dnia 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dnia 21 stycznia 2013 r.) w zw. z art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), przez błędną wykładnię polegającą na:

• zaniechaniu dokonania, przez Prezesa UKE, wykładni terminu rynek zawartego w art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) przedmiotowej dyrektywy,

• zaniechaniu dokonania, przez Prezesa UKE, wykładni art. 97 i art. 98 ust. 1 i ust 2 Pt zgodnie z art. 13 ust 3 i w zw. z motywem (23) przedmiotowej dyrektywy

• "Mając na uwadze powyższe, zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 i art. 98 ust. 1 – ust. 2 Pt przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu w brzmieniu obowiązującym na czas wydania zaskarżanej decyzji, a nie w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., to jest w prawnie relewantnym ich brzmieniu dla faktów zaistniałych w 2009 r.

• "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 2 pkt 48 Pt (bez względu na jego brzmienie) przez błędną wykładnię polegającą na wykładni terminu ustawowego usługa telekomunikacyjna, przy czym terminu zdefiniowanego definicją legalną, przez akty wykonawcze do ustawy, w której zawarto definicję legalną tego terminu,

• "Mając na uwadze powyższe, zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 2 pkt 48 Pt (w brzmieniu do 6 lipca 2009 r. i w brzmieniu od dn. 6 lipca 2009 r.) polegającego na błędnej wykładni pojęcia usługi telekomunikacyjnej przez pominięcie w tej wykładni ustawowej przesłanki głównie, a zatem, że taką usługę stanowi tylko usługa (...) polegającą głownie na przekazywaniu sygnałów w sieci Telekomunikacyjnej,

• Macaj na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 2 pkt 48 Pt (bez względu na jego brzmienie) w zw. art. 2 lit. c/ dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: (...) usługa udostępniania programów telewizyjnych (zwana także usługą rozprowadzania i rozpowszechniania programów radiowych lub telewizyjnych) jest usługą telekomunikacyjną w rozumieniu przepisów Pt, jak i DUP. - pomimo pominięcia w tej wykładni przesłanki głównie (art. 2 pkt 48 Pt - bez względu na jego brzmienie) i tego, że art. 2 lit. c/ dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) ma odmienną treść normatywną, niż powołany przepis prawa krajowego;

2) art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie przedstawienia i odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, przez Sąd pierwszej instancji, do argumentacji zawartej w pkt 9 skargi skarżącej,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 Pt przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że brak było podstaw do zawieszenia przez Prezesa UKE postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

4) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie rzetelnego stanu sprawy w odniesieniu do "ustalania przychodu" przez Prezesa UKE,

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, przez oddalenie skargi skarżącej spółki, pomimo braku poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów przez przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłat,

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, przez oddalenie skargi skarżącej, pomimo braku poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących przedsiębiorców świadczących w 2009 r. "usługę poczty elektronicznej" - zarówno do dnia 6 lipca 2009 r. jak i od dnia 6 lipca 2009 r.

7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt , przez oddalenie skargi skarżącej, pomimo braku poczynienia przez Prezesa UKE "ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów – przez przedsiębiorców rachunkowości,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2014) w zw. z art. 98 ust. 1 i ust. 2 Pt przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż nie doszło do przedawnienia "należności z tytułu dopłaty", pomimo przyjęcia przez ten Sąd "(...) że należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe"',

2) art. 2 pkt 27 Pt (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dnia 21 stycznia 2013 r.), przez błędną wykładnię wyrażenia "przedsiębiorca telekomunikacyjny", polegającą na akceptacji przez Sąd pierwszej instancji poglądu, że "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" jest podmiot wpisany do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, aczkolwiek o tym kto jest "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" rozstrzygała i rozstrzyga definicja legalna zawarta art. 2 pkt 27 Pt (bez względu na brzmienie tego przepisu),

3) przepisów art. 97 i art. 98 ust. 1-3 Pt przez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że dany podmiotu "(,..) biorący udział w dopłacie dodatkowo musi być także przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w chwili wydania najpierw decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału, a następnie decyzji w sprawie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty.",

4) art. 97 i 98 ust. 1 - ust. 2 Pt w zw. z art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 oraz art. 93 § 1 - § 2 i art. 93a § 1 - § 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu do dnia 1 stycznia 2016 r. ) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania przez Sąd pierwszej instancji, pomimo tego, że Sąd ten stwierdził, "(...) że należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe," oraz iż chodzi o "sukcesję obowiązku publicznoprawnego z art. 97 Pt." a także o "publicznoprawny obowiązek udziału w dopłacie",

5) art. 2 pkt 48 Pt (bez względu na jego brzmienie) w zw. art. 2 lit, c/ dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że: "(...) przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne przemawiają za kwalifikacją usługi telewizyjnej do usług telewizyjnych

- pomimo pominięcia w tej wykładni przesłanki "głownie" (art. 2 pkt 48 Pt - bez względu na jego brzmienie) i tego, że art. 2 lit. c/ dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) ma odmienną treść normatywną, niż powołany przepis prawa krajowego.

4. E.T.S.A. w Warszawie zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej zarzucono :

1. na podstawie art 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszenia przepisów prawa materialnego:

a) art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) Pt poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 Pt;

b) art. 98 ust 1 w zw. z art. 97 Pt poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym:

c) art. 98 ust. 2 Pt poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej);

d) art. 494 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej;

e) art. 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału.

f) art. 98 ust. 2 w zw. 97 Pt, w zw. z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439, z 1996 r.), a także przepisów wykonawczych do ww. ustawy w postaci tj. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 251, poz. 1885), a także art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 z poźn. zm.), przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przychodu z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, poprzez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej również przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych uzyskiwanych z tytułu (1) nadawania programów radiofonicznych oraz (2) nadawania programów telewizyjnych ogólnodostępnych i abonamentowych.

2. na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie:

a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutu skarżącej w zakresie bezpodstawnego ustalenia przez organ w postępowaniu administracyjnym, że usługi świadczone przez spółkę T.P.S.A. pod opisem "wynajem transpondera i dwutorowa koordynacyjnych" nie są usługami telekomunikacyjnymi, gdy tymczasem, transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, co jest uznawane przez Prezesa UKE za usługę telekomunikacyjną;

b) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

- niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2009 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

- ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2009 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C.S.A. oraz C. P S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

c) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2009,

d) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

5. V.S.A. w G. zaskarżyła wyrok w całości. wnosząc o jego uchylenie, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

1. naruszenia przepisów prawa materialnego:

a) art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) Pt poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 Pt;

b) art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym:

c) art. 98 ust. 2 Pt poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej),

d) art. 494 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 97 Pt polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, wskutek czego doszło do umieszczenia na liście podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2009 przedsiębiorców, którzy nie powinni się na niej znaleźć, względnie do nieumieszczenia na tej liście przedsiębiorców, którzy powinni się tam znaleźć;

e) art. 531 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 97 Pt polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału, wskutek czego doszło do umieszczenia na liście podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2009 przedsiębiorców, którzy nie powinni się na niej znaleźć, względnie do nieumieszczenia na tej liście przedsiębiorców, którzy/ powinni się tam znaleźć;.

2. naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie zaskarżonym wyrokiem złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przy wyjawianiu zaskarżonej decyzji UKE uchybienia polegającego na:

• niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiąż mych do udziału w Dopłacie 2009 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu i to nawet w sytuacji, gdy organ miał z urzędu wiedzę na temat takich podmiotów (np. jak w przypadku S. S.A.);

• ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2009 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C. S.A. oraz C. P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

b) art. 145 § 1 pkt 1) lit, c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przy wydawaniu decyzji UKE uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2009;

c) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przy wydawaniu decyzji UKE uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego;

d) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez oddalenie złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przy wydawaniu decyzji UKE uchybienia polegającego na niezapewnieniu stronom możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zgromadzonych w sprawie dowodów.

6. A.-N.S.A. w P. zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) Pt poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego'’ posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 Pt;

b) art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym,

c) art. 98 ust. 2 Pt poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej):

d) art. 553 § 1 i 2 k.s.h. poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w dopłacie do usługi powszechnej za rok 2009, dokonanych po roku 2009, obowiązki związane z udziałem w dopłacie przeszły w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców. W konsekwencji powyższego błędnie ustalono następstwo prawne A.-N.S.A. po spółce A.-N. M., R. sp. j.

2. na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutu skarżącej w zakresie bezpodstawnego ustalenia przez organ w postępowaniu administracyjnym, że usługi świadczone przez spółkę T.P. S.A. pod opisem "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych" nie są usługami telekomunikacyjnymi, gdy tymczasem, transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, co jest uznawane przez Prezesa UKE za usługę telekomunikacyjną;

b) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

• niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2009 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

• ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2009 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C.S.A. oraz C.PS.A) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

c) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2009;

d) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało Istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

7. U.P.sp. z o.o. w W., zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie:

a) art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) Pt poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego'’ posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 Pt;

b) art. 98 ust 1 w zw. z art. 97 Pt poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym,

c) art. 98 ust. 2 Pt poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej),

d) art. 494 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej,

e) art. 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału.

2. na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutów skarżącej w zakresie:

• dokonania przez organ administracji dowolnej oceny planu podziału spółki N. sp. z o. o. oraz uznaniu w oderwaniu od jego treści, że spółka T. L sp. z o.o. (nabyta następnie przez U.) przejęła całość majątku N sp. z o.o. służącego do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej, podczas gdy z planu podziału wynika, że na spółkę powstałą w wyniku podziału przeniesiono tylko część takiego majątku, a na dodatek N. sp. z o.o. w dalszym ciągu prowadzi działalność telekomunikacyjną i pozostaje wpisana do RPT pod numerem (...)

• bezpodstawnego ustalenia przez organ w postępowaniu administracyjnym, że usługi świadczone przez spółkę T. P. S.A. pod opisem "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych" nie są usługami telekomunikacyjnymi, gdy tymczasem, transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, co jest uznawane przez Prezesa UKE za usługę telekomunikacyjną.

b) naruszenie art 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

• niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2009 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymacaną kwotę przychodu;

• ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2009 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C. S.A. oraz C. P S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej.

c) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaga lej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2009,

d) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

8. P.I.K. E. w Warszawie, zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

1. art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:

a) art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) Pt poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego'’ posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 Pt;

b) art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c) art. 98 ust. 2 Pt poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej);

d) art. 494 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej,

e) art. 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału.

2. art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutu skarżącej w zakresie bezpodstawnego ustalenia przez organ w postępowaniu administracyjnym, że usługi świadczone przez spółkę T.P.S.A. pod opisem "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych" nie są usługami telekomunikacyjnymi, gdy tymczasem, transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, co jest uznawane przez Prezesa UKE za usługę telekomunikacyjną;

b) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

• niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2009 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

• ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2009 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C.S.A. oraz C.P.S.A) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej.

c) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2009;

d) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego;

e) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na niezapewnieniu stronom możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zgromadzonych w sprawie dowodów.

9. "T." Sp. z o.o. w Ł., zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszenia przepisów prawa materialnego:

a) art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) Pt poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 Pt;

b) art. 98 ust 1 w zw. z art. 97 Pt poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c) art. 98 ust. 2 Pt poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej).

2. na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutu skarżącej w zakresie bezpodstawnego ustalenia przez organ w postępowaniu administracyjnym, że usługi świadczone przez spółkę T. P.S.A. pod opisem "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych" nie są usługami telekomunikacyjnymi, gdy tymczasem, transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, co jest uznawane przez Prezesa UKE za usługę telekomunikacyjną:

b) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

• niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2009 obejmuje wszystkich przedsiębiorco, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i sięgnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

• ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2009 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C. S.A. oraz C.P. S. A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej.

c) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2009;

d) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęci szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, pomoc ustalenie stanu faktycznego.

10. A. sp. z o.o. w B., zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszenia przepisów prawa materialnego:

a) art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) Pt poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 Pt;

b) art. 98 ust 1 w zw. z art. 97 Pt, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c) art. 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału.

2. na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutów skarżącej w zakresie:

• dokonania przez organ administracji niewłaściwych ustaleń faktycznych w zakresie treści planu podziału spółki A. sp. z o.o., w wyniku których przyjęto błędnie, że na podstawie tego planu A. nabył majątek A.sp. z o.o. służący do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej (a więc zdaniem organu majątek związany z obowiązkami dopłatowymi), gdy tymczasem nabyty został wyłącznie wydzielony oddział A. sp. z o.o. w B.. Spółka A.sp. z o.o. zachowała natomiast część majątku i infrastruktury telekomunikacyjnej, w oparciu o którą świadczy do chwili obecnej usługi telekomunikacyjne na terenie 25 miejscowości województwa kujawsko-pomorskiego,

• bezpodstawnego ustalenia przez organ w postępowaniu administracyjnym, że usługi świadczone przez spółkę Telewizja koordynacyjnych" nie są usługami telekomunikacyjnymi, gdy tymczasem, transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, co jest uznawane przez Prezesa UKE za usługę telekomunikacyjną.

b) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

• niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2009 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

• ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2009 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C.S.A. oraz C.P.S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej.

c) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2009;

d) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

11. I.S.A. w P., zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) Pt poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 Pt;

b) art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c) art. 98 ust. 2 Pt poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej);

d) art. 494 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, a co za tym idzie błędne przyjęcie następstwa prawnego I. po spółkach I. S.A. oraz T. sp. z o.o.

2. na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

• niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2009 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

• ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2009 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C. S.A. oraz C. P. S.A. doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej:

b) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2009;

c) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

12. C.T.K. sp. z o.o. w W., zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

1) na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszenia przepisów prawa materialnego:

a) art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) Pt poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 Pt;

b) art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c) art. 98 ust. 2 Pt poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej);

d) art. 553 § 1 i 2 k.s.h. poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w dopłacie do usługi powszechnej za rok 2009, dokonanych po roku 2009, obowiązki związane z udziałem w dopłacie przeszły w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców. W efekcie, bezpodstawnie przyjęto następstwo TK C. w zakresie obowiązków dopłatowych po przedsiębiorcy T. K. C. B.L., D.S. sp. j.

2. na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutu skarżącej w zakresie bezpodstawnego ustalenia przez organ w postępowaniu administracyjnym, że usługi świadczone przez spółkę T.P. S.A. pod opisem "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych nie są usługami telekomunikacyjnymi, gdy tymczasem, transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być j w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, co jest uznawane przez Prezesa UKE za usługę telekomunikacyjną;

b) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

• niepodjęciu wszystkich czynności wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2009 obejmuje wszystkich przedsiębiorców którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

• ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2009 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C. S.A. oraz C. P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej.

c) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2009;

d) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

13. N.S.A. w W., zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

- naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej podczas gdy Prezes UKE nie zebrał prawidłowo materiału dowodowego w sprawie i nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co w konsekwencji doprowadziło do niepełnego ustalenia kręgu podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie a w konsekwencji do nieprawidłowego ustalenia wysokości wskaźnika udziału w dopłacie;

2. art. 124 § 1 pkt. 4) p.p.s.a., polegające na nie zawieszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postępowania w niniejszej sprawie pomimo faktu, iż w stosunku do H.S.A. z siedzibą w W. - strony postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji Prezesa UKE z dnia 27 czerwca 2017 r. zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa objęta postępowaniem zakończonym wydaniem ww. decyzji dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez nieprzedstawienie w uzasadnieniu wszystkich motywów swojego rozstrzygnięcia

- naruszenie prawa materialnego:

4. art. 97 Pt przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obowiązek udziału w dopłacie dotyczy podmiotów, które łącznie spełniły poniższe kryteria:

a) osiągnęły przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku 2009 przekraczający 4 miliony złotych, oraz

b) były przedsiębiorcą telekomunikacyjnym (wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych) w roku 2009, oraz

c) były przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w dniu wydania Decyzji,

podczas gdy z literalnego brzmienia art. 97 Pt wynika, że jedynym warunkiem udziału w dopłacie jest osiągnięcie przychodu z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w wysokości przekraczającej 4 miliony złotych w roku kalendarzowym, za który należy się dopłata;

5. art. 97 Pt w zw. z art. 98 ust 1 Pt poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że obowiązek udziału w dopłacie wynika wprost z art. 97 Pt podczas gdy obowiązek udziału w dopłacie powstaje dopiero w momencie wydania decyzji kończącej postępowanie prowadzone na podstawie art. 98 ust 1 Pt.

14. "S.-F." sp. z o.o. i W. sp. k. w Ł. zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego to jest:

a) art. 13 w zw. z motywem 23 Dyrektywy nr 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dalej DUP) w zw. z art. 97 i 98 ust. 1 i 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne (dalej PT) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

• w finansowaniu usługi powszechnej mają uczestniczyć przedsiębiorcy działający na innych rynkach niż rynek usługi powszechnej;

• do przychodu z działalności telekomunikacyjnej, który stanowi podstawę uznania, iż przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązany jest uczestniczyć w dopłacie, należy wliczyć także przychód z usługi telewizji i Internetu, w sytuacji gdy z uwagi na przedmiot dopłaty, jakim jest usługa powszechna, do przychodu warunkującego udział w dopłacie należy wliczyć wyłącznie przychód z działalności tożsamej z usługą powszechną.

b) art. 2 pkt. 48 Pt poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że Usługa telewizji jest usługą telekomunikacyjną;

c) art. 97 Pt w zw. z art. 2 pkt. 27 Pt poprzez wadliwą interpretację tyci przepisów i błędne przyjęcie istnienia przesłanki posiadania wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych dla uznania, iż podmiot jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, w sytuacji, gdy przesłanka taka nie wynika z obowiązujących przepisów;

d) art. 98 ust. 1 i 3 Pt poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęć em, że przepisy te ograniczają krąg podmiotów obowiązanych do udziału w dopłacie do podmiotów będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w dniu wydania decyzji, podczas gdy przepisy te zawierają wyłącznie normę prawną o charakterze procesowym, zaś krąg podmiotów obowiązanych do udziału w dopłacie określa art. 97 PT, wskazując, że są nimi podmioty, kore były przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w roku, za który przyznawana jest dopłata, i kore w tym roku osiągnęły odpowiedni przychód z działalności telekomunikacyjnej.

2. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie mimo, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mający wpływ na jego wynik - to jest art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy w kontekście ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w dopłacie, w szczególności przez:

a) zaakceptowanie braku dokonania przez Prezesa UKE analizy dotyczącej przedsiębiorców, którzy prowadzili działalność telekomunikacyjną bez wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, oraz tych, którzy posiadali status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w roku, którego dotyczą dopłaty, zaś obecnie go nie posiadają – co doprowadziło do nieuzasadnionego zawężenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do uczestniczenia w dopłacie;

b) zaakceptowanie braku ustalenia przez Prezesa UKE, w jakim zakresie na przychody przedsiębiorcy składają się przychody ze świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej, a w jakim przychody ze świadczenia usługi telewizji i dostępu do Internetu, które nie powinny być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu.

IV.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

1. Skargi kasacyjne podlegają oddaleniu, bowiem podniesione w nich zarzuty kasacyjne nie są zasadne. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), jak też nie występują przesłanki uchylenia zaskarżonego wyroku i odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę treść zarzutów skarg kasacyjnych - wręcz identycznych lub pokrywających się w znacznej mierze, zbieżność wniosków i argumentacji przedstawionej na ich poparcie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że celowe jest odniesienie się do nich łącznie. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Przepis ten określa zakres ustawowego obowiązku uzasadnienia z urzędu wyroku oddalającego skargę kasacyjną, modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazany przepis szczególny umożliwia ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Mając to na uwadze, NSA w rozpoznawanej sprawie ograniczył argumentację wyłącznie do oceny zarzutów skarg kasacyjnych i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.

2. W rozpoznawanej sprawie najdalej idące zarzuty kasacyjne podniesiono w tych skargach kasacyjnych, w których sformułowano zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania (art. 141 § 4 p.p.s.a. - zdanie drugie).

3. W skargach kasacyjnych D. sp. z o. o. w W., T. sp. z o.o. w P., e-T. sp. z o.o. w W. i T. sp. z o.o. w W. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadniono niedostatecznym wyjaśnieniem przez WSA podstawy wyroku, poprzez ograniczenie uzasadnienia - w odniesieniu do zarzutów skarżącej w zakresie niemożliwości skutecznego przeniesienia na nią na podstawie planu podziału obowiązku udziału w Dopłacie 2009 - do krótkiego streszczenia stanowiska organu

.

4. W skardze kasacyjnej C.P. S.A. w W. zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązano z zaniechaniem "przedstawienia i odniesienia się" w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku do zarzutów skargi (autorka skargi kasacyjnej wskazała in extenso treść tych zarzutów), a ponadto zarzucono sądowi pierwszej instancji zaniechanie przedstawienia i odniesienia się - w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku - do argumentacji zawartej w pkt 9 skargi skarżącej oraz zaniechanie przedstawienia rzetelnego stanu sprawy w odniesieniu do "ustalania przychodu" skarżącej spółki - przez Prezesa UKE.

5. W skardze kasacyjnej N.S.A. w W., naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., powiązano ze sporządzeniem przez WSA uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie - w szczególności przez nieprzedstawienie w uzasadnieniu wszystkich motywów rozstrzygnięcia.

6. Przypomnieć należy ugruntowane już stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może być - jako występujący samodzielnie wzorzec kasacyjny - przedmiotem skutecznego zarzutu jedynie w dwóch przypadkach, a mianowicie, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a nadto, gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i na jakich podstawach (zob. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). W świetle przytoczonej reguły, nie budzi wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne określone w tym przepisie, umożliwiając stronom i NSA kontrolę rozstrzygnięcia.

7. Podkreślić należy, odnosząc się do zarzutów skarg kasacyjnych wskazanych w punkcie 3, że sąd pierwszej instancji wprost stwierdził - podzielając stanowisko organu - że obowiązek udziału w dopłacie powstaje z mocy prawa (art. 97 P.t.) i obowiązek ten podlega sukcesji. WSA uznał także za trafne ustalenia organu w zakresie przejścia obowiązku udziału w pokryciu dopłaty na te podmioty, na które - zgodnie z planem podziału - przechodzą składniki majątku związane z prowadzeniem całości działalności telekomunikacyjnej. Stanowisko WSA jest więc w tym zakresie jasne, zaś okoliczność, że sąd podzielił w nim ustalenia organu, opierając się na przedstawionej przez organ argumentacji, nie świadczy o naruszeniu normy określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma ta nakłada na sąd obowiązek zwięzłego przedstawienie stanu sprawy oraz wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, które - z istoty sprawowanej przez sąd kontroli - muszą odwoływać się do rozstrzygnięcia organu, bowiem sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, jak i nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, lecz kontroluje w tym zakresie legalność działania organu administracji.

8. Niezasadne są zarzuty C.P.S.A. w W. co do naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew tezie autorki skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku "przedstawienia i odniesienia się" do każdego z osobna z zarzutów skargi. Z treści normy prawnej określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można wywieść wniosku, że sąd pierwszej instancji ma się odnosić do zarzutów skargi według oczekiwanej przez stronę metody, w tym poprzez odrębne rozważenie każdego z sformułowanych w skardze zarzutów, jak to ma miejsce w przypadku stanowiska prezentowanego przez C.P.S.A. Podkreślić należy, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest rozpoznanie istoty sprawy i z tej perspektywy należy ujmować zarówno zagadnienie wyczerpującego charakteru argumentacji przedstawionej przez sąd pierwszej instancji, jak też jej merytorycznej poprawności (zob. np. wyrok NSA z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 118/19). Skoro więc w rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji ustalił podstawę faktyczną rozstrzygania oraz rozważył poprawność zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, dając temu stosowny wyraz w uzasadnieniu wyroku, to w pełni zrealizował obowiązek wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA nie naruszył także art. 3 § 1 p.p.s.a. , który mógłby zostać naruszony, gdyby sąd pierwszej instancji uchylał się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie; bezpodstawnie odmówił rozpoznania skargi; nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem; zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. nie określa jednak wzorca, według którego kontrola sądu ma być wykonana, przy czym niezadowolenie strony z wyniku tej kontroli nie oznacza, że sąd naruszył przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z: 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1178/16; 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18; 9 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 319/19).

9. Z podobnych względów nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej N.S.A. w W., w którym naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązano z nieprzedstawieniem w uzasadnieniu WSA "wszystkich motywów rozstrzygnięcia". Zarzut ten rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, podnosząc, że WSA "nie przytoczył" żadnych faktów, okoliczności, stanowisk doktryny, orzeczeń sądów...", które uzasadniałyby nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że WSA oddalając ten wniosek powołał się jedynie na to, że "sprawa nie dotyczyła masy upadłości". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rzeczywistości sąd pierwszej instancji wyjaśnił swoje stanowisko w znacznie szerszym zakresie, podnosząc, że oddalając wniosek o zawieszenie postępowania miał na względzie, że podstawienie syndyka w miejsce upadłego odnosi się tylko do postępowań dotyczących masy upadłości, natomiast w sprawach, które masy upadłości nie dotyczą, legitymację bierną zachowuje sam upadły (H.S.A.) - a sprawa w ocenie WSA nie dotyczyła masy upadłości. Ocena ta odwołuje się więc do przesłanek określonych w art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a., których spełnienie obliguje sąd do zawieszenia postępowania z urzędu - jeżeli w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości. Odrębnym zaś zagadnieniem jest to, czy ów pogląd jest prawidłowy, co jednak wykracza poza granie omawianego zarzutu. W tym stanie rzeczy nie ma wątpliwości, że także i w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania określone w art. 141 § 4 p.p.s.a.

10. Przechodząc do oceny dalszych zarzutów skarg kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, że dotyczą one wspólnych grup zagadnień, a mianowicie:

a) ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w dopłacie, w tym znaczenia wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych - w ogólności i w roku 2009 oraz nieprawidłowego ustalenia wysokości wskaźnika udziału w dopłacie;

b) odmowy zawieszenia postępowania przez WSA na podstawie art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a.;

c) naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. na skutek pominięcia zarzutu bezpodstawnego ustalenia przez organ, że usługi świadczone przez spółkę T.P.S.A. - "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych" - nie są usługami telekomunikacyjnymi;

d) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2009 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C.S.A. oraz C.P.S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

e) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2009;

f) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

g) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutów skarżącej w zakresie dokonania przez organ administracji dowolnej oceny planu podziału spółki:

- N. sp. z o. o. oraz uznaniu w oderwaniu od jego treści, że spółka T. L. sp. z o.o. (nabyta następnie przez U.) przejęła całość majątku N.sp. z o.o. służącego do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej, podczas gdy z planu podziału wynika, że na spółkę powstałą w wyniku podziału przeniesiono tylko część takiego majątku, a na dodatek N. sp. z o.o. w dalszym ciągu prowadzi działalność telekomunikacyjną i pozostaje wpisana do RPT pod numerem(...);

- A.sp. z o.o., w wyniku których przyjęto błędnie, że na podstawie tego planu A.nabył majątek A.sp. z o.o. służący do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej (a więc zdaniem organu majątek związany z obowiązkami dopłatowymi), gdy tymczasem nabyty został wyłącznie wydzielony oddział A. sp. z o.o. w B.. Spółka A.sp. z o.o. zachowała natomiast część majątku i infrastruktury telekomunikacyjnej, w oparciu o którą świadczy do chwili obecnej usługi telekomunikacyjne na terenie 25 miejscowości województwa kujawsko-pomorskiego,

h) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez oddalenie złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy, pomimo wystąpienia przy wydawaniu decyzji UKE uchybienia polegającego na niezapewnieniu stronom możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zgromadzonych w sprawie dowodów;

i) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego;

j) art. 145 § 3 p.p.s.a. poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy wydanie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., wobec faktu, że decyzja w stosunku do skarżącej została wydana, mimo tego, że nie istniał, mający oparcie w przepisach Pt obowiązek administracyjnoprawny spółki nowo zawiązanej, który można byłoby skonkretyzować i zindywidualizować w drodze decyzji administracyjnej.

11. Żaden ze wskazanych zarzutów skarg kasacyjnych nie podważył ustaleń organu, zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji. Zauważyć należy, że ustalenia w zakresie przynależności do zbioru podmiotów zobowiązanych do dopłaty w ogóle nie należy do zagadnień z zakresu ustaleń faktycznych dokonywanych przez organ, bowiem są one rezultatem stosowania decyzji walidacyjnej, a więc zastosowania normy prawnej o zrekonstruowanej treści do ustalonych faktów i ustalenia konsekwencji prawnych tej kwalifikacji w odniesieniu do stron postępowania. Niewątpliwie decyzja o ustaleniu konsekwencji kwalifikacji istotnych w sprawie faktów na gruncie prawa materialnego należy do sfery stosowania prawa i z tego powodu podważanie tej oceny dokonanej przez organ - jak też w konsekwencji sąd pierwszej instancji - nie może odbywać się w granicach zarzutu procesowego.

12. Odnosząc się do szczegółowych kwestii, zauważyć trzeba, że wpis do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, będąc rezultatem działania organu administracji, podlegał ocenie w procesie stosowania prawa przez organ, jako jedna z przesłanek nałożenia obowiązku ponoszenia Dopłaty 2009, która zresztą w ocenie NSA została prawidłowo zinterpretowana. Podzielić w tym zakresie należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2019 r. (sygn. akt II GSK 5374/16), że weryfikacja przedsiębiorców telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 98 ust. 1 i 2 P.t. na podstawie wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych jest zgodna i prawidłowa z przepisem art. 97 P.t., stanowiąc obiektywny i niedyskryminacyjny sposób ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych - przedsiębiorcy, którzy nie zostali wpisani do tego rejestru nie spełniają kryteriów z art. 98 ust. 1, 2 i art. 97 P.t.

13. Sąd pierwszej instancji nie naruszył także art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a. - odmawiając zawieszenia postępowania - skoro uznał, że z uwagi na charakter należności z tytułu Dopłaty 2009, sprawa o ustalenie obowiązku ponoszenia tej dopłaty przez upadłą spółkę H.SA nie dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości. Oceny tej skarżący kasacyjnie skutecznie nie zakwestionowali, co oznacza, że nie można sądowi pierwszej instancji przypisać naruszenia art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a., który to przepis przewiduje obowiązek zawieszenia postępowania jeżeli w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości.

14. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Jakkolwiek w skargach kasacyjnych wskazano na okoliczność wyznaczenia zbyt krótkiego terminu "na zapoznanie się z całością akt", jednakże nie można pominąć tego, że ów termin (przedłużany przez organ) dotyczył jedynie etapu bezpośrednio poprzedzającego wydanie decyzji na skutek żądania ponownego rozpatrzenia sprawy. Bezsprzecznie w toku całego postępowania administracyjnego, trwającego od 9 grudnia 2011 r., aż do wydania spornej decyzji z 27 czerwca 2017 r., strony tego postępowania korzystały z przysługujących im uprawnień procesowych, aktywnie przedstawiając swoje stanowisko w sprawie na każdym etapie tego postępowania. Mając na uwadze powyższe, w szczególności uwzględniając aktywność stron postępowania od momentu jego wszczęcia, jak też ponad pięciomiesięczny okres od wydania decyzji w pierwszej instancji (decyzja z 18 stycznia 2017 r.), nie można zaakceptować stanowiska o pozbawieniu stron możliwości obrony swoich praw tylko z tej racji, że - zdaniem stron - zbyt krótki był termin do zapoznanie się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji o ponownym rozpatrzeniu sprawy.

15. Pozostałe zarzuty skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia przepisów postępowania, zmierzają do zakwestionowania oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez organ i zaakceptowanych przez WSA. W żadnym z tych zarzutów w istocie nie podważono okoliczności faktycznych, a jedynie przedstawiono odmienne niż organ wnioski w zakresie znaczenia tych faktów dla rezultatu sprawy. Z tego względu zarzuty te nie mogły być uznane za trafne i skutecznie podniesione w granicach podstawy kasacyjnej określonej w przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

16. Bezzasadne są - zawarte we wszystkich skargach kasacyjnych - zarzuty dotyczące znaczenia przesłanki wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych. WSA przyjął, akceptując w całości stanowisko organu, że tylko tacy przedsiębiorcy podlegają obowiązkowi z art. 95 i 97 P.t. Stanowisko to jest prawidłowe. Jak trafnie przyjął NSA w cytowanym już wyroku (z 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 5374/16), wskazane przepisy (art. 95 i 97 P.t.) należy interpretować w ten sposób, że są to tylko przedsiębiorcy prowadzący działalność stricte telekomunikacyjną na rynku usług objętych dopłatą z art. 95 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 81 ust. 1 i 3 p.t. oraz usług telekomunikacyjnych z wyłączeniem kategorii usług przekazu programów telewizyjnych i internetu, które nie są związane z usługą powszechną w rozumieniu art. 81 ust. 1 i 3. NSA podkreślił, że zgodnie z preambułą (23) dyrektywy nr 2002/22/WE oraz art. 13 ust. 3 tej dyrektywy ustawodawca krajowy mógł nałożyć obowiązek wspólnego ponoszenia kosztów netto świadczenia usługi powszechnej na wszystkie kategorie przedsiębiorstw telekomunikacyjnych tak szeroko, jak to jest możliwe, aby minimalizować obciążenie finansowe spadające na użytkowników końcowych. Mechanizm dzielenia kosztów winien uwzględniać zasadę przejrzystości i jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten w całości podziela.

17. W nawiązaniu do wyżej przedstawionych poglądów zauważyć należy, że pojęcie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty określonej i przyznanej w trybie art. 96 ust. 3 P.t., wymaga dookreślenia zarówno w oparciu o treść normy kształtującej - co do samej zasady - ów obowiązek, a więc określonej w art. 97 P.t., jak i przy uwzględnieniu normy dopełniającej treść tego obowiązku, ujętej w art. 98 ust. 1 P.t. Zgodnie z art. 97 P.t. obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty są przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, przekroczył 4 miliony złotych. W myśl natomiast art. 96 ust. 3 P.t. Prezes UKE ustala i przyznaje - w drodze decyzji - kwotę dopłaty (bądź odmawia jej przyznania), przy czym niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty, Prezes UKE rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie.

18. Ustawodawca zdefiniował przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, jako przedsiębiorcę (lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów), który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych (art. 2 pkt 27 P.t.). Co istotne, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2, 4, 6 P.t., Prawo telekomunikacyjne określa prawa i obowiązki wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, a ponadto warunki podejmowania i wykonywania działalności, polegającej na dostarczaniu sieci i udogodnień towarzyszących oraz świadczeniu usług telekomunikacyjnych, w tym sieci i usług służących rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiofonicznych i telewizyjnych, a nadto warunki świadczenia usługi powszechnej. Zakres pojęciowy wskazanych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że za przedsiębiorcę telekomunikacyjnego uznać można jedynie taki podmiot, który spełnia wymagania określone w ustawie Prawo telekomunikacyjne. Znajduje to potwierdzenie w przepisie art. 10 ust. 1 P.t., który przesądza o tym, że działalność telekomunikacyjna jest działalnością gospodarczą regulowaną, przy czym przepis ten znajduje się w Rozdziale 2 tej ustawy - Wykonywanie gospodarczej działalności telekomunikacyjnej, co oznacza, że także z punktu widzenia reguł systemowych uprawniony jest wyżej wywiedziony wniosek.

19. Z tego względu nie budzi wątpliwości teza organu - w całości zaaprobowana przez sąd pierwszej instancji - że postępowanie w trybie art. 98 ust. 1 P.t. może toczyć się wyłącznie w stosunku do podmiotów, które są przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Status ten musi być aktualny w dacie wydania decyzji przez Prezesa UKE, gdyż postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty może być prowadzone jedynie wobec podmiotów, które w danym roku prowadziły działalność jako przedsiębiorcy telekomunikacyjni i - co do zasady - statusu takiego nie utraciły. Tylko takie podmioty można bowiem uznać za beneficjentów działalności gospodarczej na regulowanym rynku telekomunikacyjnym. Wiąże się to z koniecznością partycypowania w kosztach realizacji obowiązków nakładanych w decyzjach w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy do świadczenia usługi powszechnej, które są nieefektywne gospodarczo (rynkowo), lecz istotne społecznie (zob. ustawa Prawo telekomunikacyjne; Rozdział 2 - Świadczenie usługi powszechnej, art. 81 i n.).

20. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela prezentowanego w skargach kasacyjnych poglądu, że WSA błędnie zaakceptował wadliwą wykładnie art. 98 ust. 2 P.t. dokonaną przez organ, który bezpodstawnie przyjął, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej. Wbrew tezie skarżących, za przyjęciem tego poglądu nie przemawia rezultat wykładni respektującej prawo unijne, dokonywanej - jak ujęto to w skargach kasacyjnych - "w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej". W ocenie NSA brak jest jakichkolwiek argumentów normatywnych do ograniczenia metody ustalania wskazanego wskaźnika tylko do przychodu z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, a więc z pominięciem pozostałych przychodów z działalności telekomunikacyjnej. Co więcej, akceptacja takiego podejścia w rzeczywistości prowadziłaby do odejścia od zasad określonych w art. 13 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej, która wymaga respektowania zasady przejrzystości, najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Zasady te były przedmiotem wypowiedzi Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE), przy czym wypowiadając się w podobnej kwestii TSUE nie zakwestionował oparcia stosowanej opłaty (nadzwyczajnej) na obrotach podmiotów gospodarczych (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 listopada 2020 r., C-49/19, pkt 57). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że oparcie omawianego wskaźnika tylko na przychodach z działalności gospodarczej odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, a więc z pominięciem innych przychodów z działalności telekomunikacyjnej, wpływałoby na naruszenie rynku tych usług, prowadząc do potencjalnego uprzywilejowania podmiotów ekonomicznie najsilniejszych, często mających pozycję dominującą na rynku, dla których dolegliwość finansowa z tytułu ponoszenia kosztów omawianej dopłaty nie może więc być ograniczana w stosunku do podmiotów o słabszej pozycji na rynku usług telekomunikacyjnych.

21. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 98 ust. 1 i ust. 2 P.t., przez wadliwe zastosowanie tych przepisów, polegające na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że nie doszło do przedawnienia "należności z tytułu dopłaty", pomimo przyjęcia przez WSA, że "należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe". Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, WSA uznał, że należności z tytułu Dopłaty 2009 stanowią niepodatkowe należności budżetowe, jednakże nie stanowią ani opłaty budżetowej, ani niepodatkowej należności budżetu państwa, lecz stanowią "należność przedsiębiorcy wyznaczonego" i w związku z tym nie mają do nich zastosowania przepisy art. 68 § 1 o.p. o przedawnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 13 marca 2019 r.(sygn. akt II GSK 5374/16), że traktowanie spornej dopłaty jako niepodatkowej należności budżetu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Kwota dopłaty należna wyznaczonemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu (art. 81 ust. 1–3 Prawa telekomunikacyjnego) nie jest bowiem niepodatkową należnością budżetu państwa, gdyż organ administracji publicznej, jakim jest Prezes UKE, jedynie ustala wysokość tej dopłaty w postępowaniu administracyjnym, a następnie - zgodnie z regułami Prawa telekomunikacyjnego - obciąża tą dopłatą, a po uiszczeniu jej - na konto organu przez obciążone podmioty - przekazuje ją niezwłocznie wierzycielowi (przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu). Jak zauważył NSA w tym wyroku, w doktrynie prawa podatkowego, jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się, że niepodatkowe należności budżetu państwa nie obejmują należności, które nie stanowią przychodu budżetu państwa. Stąd wniosek, że Rozdziału 8 Ordynacji podatkowej o przedawnieniu, a w szczególności przepis art. 68 § 1 nie mają do spornej dopłaty zastosowania.

22. Nie zasługują na uwzględnię zarzuty skarg kasacyjnych, w których zakwestionowano stanowisko WSA aprobujące ustalenia organu w zakresie przyjętej sukcesji obowiązku pokrycia Dopłaty 2009 - w przypadku opisanych w decyzji przekształceń podmiotowych. WSA odwołał się w tym zakresie do wyników obszernej analizę tej kwestii przez organ, podzielając przy tym stanowisko organu, że sam obowiązek udziału w dopłacie powstaje z mocy prawa (art. 97 P.t.). WSA stwierdził, że skoro Prawo telekomunikacyjne nie zawiera przepisów wprowadzających ograniczenia w zakresie sukcesji obowiązku publicznoprawnego z ar. 97 P.t., to obowiązek ten podlega sukcesji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten nie został skutecznie podważony w postępowaniu kasacyjnym. W skargach kasacyjnych w nie tylko bowiem pominięto konsekwencje solidarnej odpowiedzialności za nieujęte w planie podziału zobowiązania przez spółki przejmujące lub nowo zawiązane, lecz przede wszystkim nie podważono ustaleń organu w zakresie skutków przejęcia przez wskazane w decyzji podmioty zorganizowanych części przedsiębiorstw, z którymi powiązane było funkcjonowanie przedsiębiorstw telekomunikacyjnych. Dał temu wyraz Prezes UKE w uzasadnieniu spornej decyzji, przeprowadzając dokładną analizę każdego z osobna przypadku, wykazując, że w każdym z nich, w przypadku przejścia prawa do prowadzenia tej działalności, dochodziło także do przejścia powstałego z mocy prawa obowiązku udziału w Dopłacie 2009. Nie wymagało to więc ujęcia w sporządzonych planach podziału z uwagi na szczególne okoliczności związane z konkretyzacją tego obowiązku dopiero z mocy decyzji administracyjnej Prezesa UKE.

23. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.