Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 168/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 2, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 48 ust. 1,2,4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Jerzy Siegień /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 662/13 w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 662/13 oddalił skargę Z. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), zwanej dalej: "Prawem budowlanym", decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nakazał Z. C. rozbiórkę obiektu gospodarczego o wymiarach 16,80 x 8,07 m i powierzchni zabudowy 135,57 m2, zlokalizowanego na działce nr [...] w D., wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Organ wskazał, że Z. C. w dniu [...] lipca 2012 r. dokonał zgłoszenia do Starostwa Powiatowego w [...] robót budowlanych obejmujących budowę 4 budynków gospodarczych parterowych o konstrukcji drewnianej, z dachem jednospadowym pokrytym blachą falistą, wymiary 3 budynków 7,00 x 3,56 m i 1 budynek 6,10 x 4,09 m, położonych w D. na działce [...] o pow. 1 ha. Budynki te zostały zgłoszone jako budynki wolnostojące na posadzkach betonowych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę podlegają m.in. wolnostojące parterowe budynki gospodarcze. Oceniając wypełnienie warunków zgłoszenia organ stwierdził, że inwestor nie wykonuje budynku gospodarczego tylko obiekt nietrwale związany z gruntem spełniający funkcje gospodarczą, a który w świetle przepisów nie jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Co więcej kontrola przedmiotowej działki przeprowadzona w dniu [...] listopada 2012 r. wykazała, że w istocie rzeczy inwestor realizuje jeden obiekt budowlany, pomimo wykazanych odrębności konstrukcyjnych, bowiem cała płyta betonowa jak również zadaszenie dachu wskazują na to, iż nastąpiło połączenie metraży powierzchni zabudowy w ramach jednego obiektu budowlanego, a tym samym nie spełniono warunków właściwych do procedury zgłoszeniowej. W świetle powyższego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, organ wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 marca 2013 r. dokumentów niezbędnych do legalizacji samowolnie rozbudowanego obiektu. Wezwania tego inwestor nie wykonał, co skutkowało wydaniem nakazu rozbiórki.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. C. podnosząc, że wbrew twierdzeniom organu zabudowę działki stanowią 4 odrębne budynki gospodarcze, wykonane zgodnie ze zgłoszeniem robót z dnia [...] lipca 2012 r. Inwestor stwierdził, że utwardzenie placu wykonane zostało znacznie wcześniej i nie stanowi ono elementu konstrukcji oraz nie wiąże budynku z gruntem. Odnośnie pokrycia budynków blachą podniósł, że odstępy między obiektami zostały ustalone na podstawie odległości między ścianami poszczególnych budynków, a nie krawędzi dachów i pomimo stykania się krawędzi dachu poszczególnych obiektów nie są one połączone. Stwierdził także, że przedmiotowe budynki zbudował na potrzeby własne, dla garażowania sprzętu i przechowywania narzędzi. Służą mu więc one jako zaplecze gospodarcze i nie prowadzi w nich działalności gospodarczej.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 30, które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania. W ocenie organu wykonanych przez inwestora robót budowlanych, polegających na budowie jednego obiektu budowlanego o powierzchni zabudowy 135,57 m², stanowiącego całość techniczno-użytkową nie można uznać za budowę czterech odrębnych budynków gospodarczych, objętych zgłoszeniem z dnia [...] lipca 2012 r. Organ zauważył również, że zgodnie z orzecznictwem, roboty takie kwalifikowane są jako budowa nowego obiektu budowlanego, którego budowa nie jest objęta przewidzianym w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zwolnieniem od uzyskania pozwolenia na budowę, a inwestor takiej decyzji o pozwoleniu na budowę nie uzyskał. Co więcej, inwestor miał możliwość zalegalizowania powstałej samowoli budowlanej po spełnieniu nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. obowiązków, ale ich w wyznaczonym terminie nie spełnił, co skutkowało zastosowaniem przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zdaniem organu przedmiotem niniejszego postępowania jest budowa obiektu budowlanego innego niż obiekty objęte dokonanym zgłoszeniem.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję wniósł Z. C.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 140 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania odwoławczego w sposób przewidziany przepisami o postępowaniu przed organem pierwszej instancji i ograniczenie się do zbadania formalnej legalności zaskarżonej odwołaniem decyzji. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy dokonał ustaleń faktycznych niezgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli, a ponadto nie sprawdził zasadności podnoszonych przez niego zarzutów i nie podjął żadnych czynności w celu ich oceny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd wskazał, że podstawowym obowiązkiem organów administracyjnych rozpoznających sprawę jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a.), co powinno znaleźć odbicie w treści uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). Prowadząc postępowanie o dokonanie samowoli budowlanej organy nadzoru budowlanego miały więc obowiązek ustalenia jakie prace budowlane w przedmiotowym obiekcie zostały wykonane, zakwalifikować je z punktu widzenia ustawowych definicji zawartych w art. 3 Prawa budowlanego i w końcu ustalić czy inwestor te wymogi spełnił. Dopiero wówczas można ocenić, czy dokonano samowoli budowlanej i podjąć adekwatne do sytuacji środki prawne.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, że postępowanie w sprawie legalizacji samowoli budowlanej powinno być prowadzone w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Sąd podkreślił, że zgłoszenie inwestora dotyczyło zamiaru prowadzenia robót budowlanych obejmujących budowę 4 budynków gospodarczych parterowych o konstrukcji drewnianej, z dachem jednospadowym pokrytym blachą falistą, wymiary 3 budynków 7,00 x 3,56 m i 1 budynek 6,10 x 4,09 m, położonych w D. na działce [...] o pow. 1 ha, zgłoszonych jako budynki wolnostojące na posadzkach betonowych. Natomiast z ustaleń dokonanych przez organy orzekające wynikało, że wbrew informacjom wskazanym w zgłoszeniu, skarżący realizuje jeden obiekt budowlany, pomimo wykazanych odrębności konstrukcyjnych, bowiem cała płyta betonowa jak również zadaszenie dachu wskazują na to, iż nastąpiło połączenie powierzchni zabudowy w ramach jednego obiektu budowlanego i tym samym nie spełniono warunków właściwych do procedury zgłoszeniowej, co potwierdzają załączone do akt sprawy zdjęcia realizowanego obiektu. Na budowę tego obiektu nie uzyskano wymaganej prawem zgody właściwego organu i samowolnie dokonano jego budowy. W ocenie Sądu z powyższego wynika, że zakres zgłoszonych robót budowlanych jest zdecydowanie różny od faktycznie wykonywanych.

Tak więc Sąd stwierdził, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, iż w przedmiotowej sprawie inwestor nie dokonał skutecznego zgłoszenia w rozumieniu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Dopuścił się zatem samowoli budowlanej, którą reguluje art. 48 Prawa budowlanego. Sąd zauważył również, że skarżący stosownie do art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego miał możliwość legalizacji samowoli budowlanej po spełnieniu obowiązków nałożonych na niego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Obowiązków tych jednak w wyznaczonym terminie nie spełnił. A zatem, zdaniem Sądu, zasadnie zastosowano wobec przedmiotowego obiektu budowlanego przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Sąd pierwszej instancji nie znalazł też podstaw do uznania skargi za zasadną z uwagi na naruszenie art. 140 K.p.a. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, aby takie naruszenie miało miejsce, a na pewno nie wykazał, żeby miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z. C.. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:

a) przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 w zw. z art. 28, art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący dopuścił się samowoli budowlanej realizując roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia;

b) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", w związku z art. 7, 77, 80, 81 i art. 140 K.p.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy z akt sprawy i wyjaśnień skarżącego wynikało, że postępowanie organu administracji dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie oraz przyjęcie tych ustaleń za własne.

W oparciu o powyższe zarzuty Z. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że nieprawidłowość ustaleń dotyczących stanu faktycznego dokonanych przez organy administracji obu instancji potwierdza "Opinia techniczna realizacji obiektów budowlanych" opracowana na jego zlecenie (już po rozprawie) przez Centrum Rozwoju Techniki i Doradztwa NOT w [...], o włączenie której jako nowego (dodatkowego) uzasadnienia podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania wniósł na podstawie art. 183 § 1 P.p.s.a. Zdaniem skarżącego opinia ta potwierdza usytuowanie obiektów zgodnie ze zgłoszeniem oraz zachowanie odrębnej konstrukcji każdego z nich przecząc tym samym zaistnieniu samowoli.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego. W tej sytuacji w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany był ocenić czy nie doszło do naruszenia tych ostatnich przepisów. Tylko bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny może prowadzić do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa. Oceniając zatem w tak zakreślonych ramach skargę kasacyjną Z. C. należy wskazać, że nietrafny jest podniesiony przez niego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80, 81 i art. 140 K.p.a. albowiem Sąd pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie uchybił tym przepisom i dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, w tym z punktu widzenia jej zgodności z ww. normami prawa.

Należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że organy nadzoru budowlanego orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy wyjaśniły okoliczności sprawy, co ostatecznie pozwoliło na uznanie, że roboty budowlane związane z wykonaniem obiektu gospodarczego o wymiarach 16,80 x 8,07 m i powierzchni zabudowy 135,57 m2 zlokalizowanego na działce nr [...] w D. zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę a to, w okolicznościach sprawy, prowadziło do zasadności rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę obiektu.

Skarżący kasacyjnie upatrywał naruszenia ww. przepisów postępowania w błędnej ocenie zebranego materiału dowodowego poprzez uznanie, że obiekt zrealizowany na działce nr [...] w D. stanowi samowolę budowlaną, podczas gdy dokładna analiza stanu faktycznego powinna doprowadzić do wniosku, że na ww. działce wybudowano zgodnie ze zgłoszeniem z dnia [...] lipca 2012 r. cztery wolnostojące budynki gospodarcze parterowe o konstrukcji drewnianej, z dachem jednospadowym pokrytym blachą falistą.

Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności przeprowadzone oględziny i dokumentacja zdjęciowa nie potwierdzają stanowiska wnoszącego skargę kasacyjną. Analiza wskazanych dokumentów prowadzi do wniosku, że zrealizowane przez skarżącego roboty budowlane doprowadziły do powstania jednego obiektu gospodarczego o pow. zabudowy 135,57 m2, a nie czterech wolnostojących budynków gospodarczych. Tak więc ustalenia odnoszące się do istotnej z punktu widzenia prawa materialnego okoliczności – powstania samowoli budowlanej, w ramach dokonanego zgłoszenia z dnia [...] lipca 2012 r. zostały poczynione w oparciu o wyczerpująco zebrany i trafnie oceniony materiał dowodowy w zgodzie z art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a.

W tym miejscu wskazać należy, że załączona do skargi kasacyjnej "Opinia techniczna realizowanych obiektów budowlanych" opracowana na zlecenie skarżącego w dniu [...] grudnia 2013 r. nie może stanowić materiału dowodowego w sprawie, gdyż sporządzona została już po wyroku Sądu pierwszej instancji. Nie była ona zatem przedmiotem badania ani w postępowaniu administracyjnym ani w postępowaniu sądowym. Nie może więc również stanowić dodatkowego uzasadnienia podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania. Niemniej jednak przedstawiona opinia, a zwłaszcza znajdujące się w niej zdjęcia potwierdzają, że przedmiotem budowy jest obiekt nietrwale związany z gruntem spełniający funkcje gospodarczą – wiata do suszenia drewna.

Stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji jest więc prawidłowy i nie został podważony przez skarżącego kasacyjnie.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego – art. 48 ust. 1 w zw. z art. 28 oraz art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię, a w następstwie niewłaściwe ich zastosowanie w sytuacji, gdy nie doszło do samowoli budowlanej, gdyż budynki gospodarcze zostały wybudowane na podstawie zgłoszenia wobec którego starosta nie zgłosił sprzeciwu, należy uznać za niezasadne.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Od zasady tej ustawodawca przewidział zatem wyjątki szczegółowo wymienione w art. 29 i 30. Przedmiotowy obiekt nie mieści się jednak w żadnej z kategorii wymienionych w art. 29 - 31, które zwalniałyby z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w szczególności nie spełnia warunków z art. 29 ust. 1 pkt 2. Zgodnie z tym przepisem zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę podlegają m.in. wolnostojące parterowe budynki gospodarcze o powierzchni zabudowy do 25 m2. W ramach tego przepisu skarżący – Z. C. dokonał w dniu [...] lipca 2012 r. zgłoszenia do Starostwa Powiatowego w [...] robót budowlanych obejmujących budowę 4 budynków gospodarczych parterowych o konstrukcji drewnianej, z dachem jednospadowym pokrytym blachą falistą, wymiary 3 budynków 7,00 x 3,56 m i 1 budynek 6,10 x 4,09 m, położonych w D. na działce [...] o pow. 1 ha. W zgłoszeniu tym wskazano, że budynki te będą budynkami wolnostojącymi na posadzkach betonowych. Natomiast w części graficznej zgłoszenia wykazano, że odległości pomiędzy wznoszonymi obiektami będą wynosić 0,54 m.

Przeprowadzona jednak w dniu [...] listopada 2012 r. kontrola wykonanych robót budowlanych na działce [...], wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przeróbki drewna, wykazała, że inwestor nie wykonuje budynku gospodarczego tylko obiekt nietrwale związany z gruntem spełniający funkcje gospodarczą – wiata do suszenia drewna, a który w świetle przepisów nie jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Z protokołu oględzin, a w szczególności z dokumentacji zdjęciowej wynika, że inwestor realizuje jeden obiekt budowlany, pomimo wykazywanych odrębności konstrukcyjnych. Pod obiekty wykonano bowiem podłoże betonowe o wymiarach 16,80 x 8,07 m, na nim zamontowano drewniane słupy konstrukcyjne dachu zgodnie z wymiarami określonymi w zgłoszeniu oraz wykonano całkowite zadaszenie obiektu blachą trapezową bez zachowania odstępów pomiędzy obiektami, które w zgłoszeniu określono na 0,54 m. Do wysokości 2,85 m brak ścian, natomiast powyżej tej wysokości ściany po obu stronach obiektu zabudowane zostały deskami, w których umiejscowiono otwory. Wybudowany obiekt nie spełnia zatem definicji budynku, przez który zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Nietrwałe związanie z gruntem, a także brak przegród budowlanych wydzielających budynek z przestrzeni powoduje, że obiekt ten nie może być uznany za budynek, ani za budynek gospodarczy, a tym bardziej za cztery wolnostojące budynki gospodarcze. Budynkiem gospodarczym, zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), jest bowiem budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Wykazywane zatem przez skarżącego odrębności konstrukcyjne (oddylatowane wylewki betonowe, stykanie się i niepowiązanie ze sobą arkuszy blach dachowych) nie nadają wybudowanemu obiektowi charakteru budynku czy też budynków. Z materiału zdjęciowego jasno wynika, że inwestor realizuje jeden obiekt budowlany spełniający funkcję gospodarczą. Cała płyta betonowa jak również zadaszenie dachu wykazują, że nastąpiło połączenie metraży powierzchni zabudowy w ramach jednego obiektu budowlanego i tym samym nie spełniono warunków właściwych do procedury zgłoszeniowej. Wybudowany obiekt nie był więc zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Prawidłowo zatem ocenił Sąd pierwszej instancji, że obiekt budowlany objęty zgłoszeniem z dnia [...] lipca 2012 r. wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji, że jego realizacja nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Przy czym przepisy art. 48 ust. 1 – 2 i 4 Prawa budowlanego nakazują rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę.

Zauważyć również należy, że zgłoszenie zamiaru wykonania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu organu architektoniczno – budowlanego, wyłącza co zasady ustalenie, że roboty budowlane były wykonywane w warunkach uzasadniających zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego. Chyba, że rzeczywistym zamiarem inwestora było obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę. Według ustaleń w niniejszej sprawie inwestor pomimo zgłoszenia budowy czterech wolnostojących budynków gospodarczych wybudował wiatę do suszenia drewna o powierzchni zabudowy 135,57 m2, wymagającą zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego decyzji o pozwoleniu na budowę.

W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia szeregu dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę legalizacji samowoli budowlanej. W zakreślonym terminie inwestor przedmiotowych dokumentów nie przedłożył, co zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego obligowało organ do wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego.

Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.