Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 996/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi B. A. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydzielenia bezpłatnego miejsca w internacie albo kwaterze internatowej stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w B. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...].


UZASADNIENIE

B. A. wnioskiem z dnia [...].08.2018 r. zwrócił się do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...]

o przydział miejsca w internacie albo kwaterze internatowej. Podał, że zgodnie

z decyzją nr [...] z dnia [...].08.2018 r. wydaną przez Ministra Obrony Narodowej pełni służbę w miejscowości [...].

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] skierowaniem z dnia [...].08.2018 r., na podstawie art. 21 ust. 10 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 133), skierował wnioskodawcę (żołnierza służby stałej) do zamieszkania w internacie w m. [...] przy ul. [...], od dnia [...].08.2018 r. (skierowanie nr [...]).

Pismem z dnia [...] września 2019 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w [...] poinformował B. A., że dokonano weryfikacji uprawnień żołnierzy zawodowych do zakwaterowania internatowego. Organ wskazał m.in., że w myśl art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu (...) żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10 nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Organ wskazał żołnierzowi, że w dokonanych ustaleń wynika, że [...].01.2005 r. wykupił on lokal mieszkalny od Agencji z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia, położony w [...] przy u. [...]. Stwierdził, że strona nie posiada prawa do bezpłatnego zakwaterowania internatowego. Organ zwrócił się z pytaniem do strony, czy jest zainteresowana odpłatnym zakwaterowaniem, czy zwolni miejsce internatowe. B. A. pismem z dnia [...].10.2019 r. zwrócił się o dokonanie ponownej analizy jego uprawnień do bezpłatnego zakwaterowania w internacie. Wskazał też m.in., że organ nie wykazał zmiany stosunków, które legitymizowałyby weryfikację stanowiska w sprawie jego uprawnień do zajmowania kwatery internatowej. Wniósł

o rozstrzygnięcie sprawy w trybie i na zasadach określonych w k.p.a.

Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w [...] pismem z dnia [...].11.2019 r. zawiadomił B. A. o wszczętym na wniosek B. A. z dnia [...].08.2018 r. postępowaniu administracyjnym w sprawie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej.

Decyzją z dnia [...].12.2019 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2308 ze zm.), art. 21 ust. 1 i 2 , ust. 6 pkt 3, ust. 10, art. 53 a ust 1 pkt 2 i ust.2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2356 ze zm.), odmówił przydzielenia B. A. bezpłatnego miejsca w internacie albo kwaterze internatowej w Miejscowości [...].

Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z dnia [...].02.2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] nr [...] z dnia [...].12.2019 r.

W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że w odpowiedzi na wniosek z [...].08.2018 r. strona została skierowana do zamieszkiwania w kwaterze internatowej w miejscowości [...] przy ul. [...] (skierowanie nr [...] z [...].08.2018 r.). Organ I instancji dokonując weryfikacji uprawnień żołnierzy zawodowych do zakwaterowania internatowego w kontekście powołanej podstawy prawnej, powziął wątpliwość co do odpłatności zajmowanego miejsca w internacie.

Z akt wynika, że w dacie [...].01.2005 r. B. A. nabył lokal mieszkalny od Agencji z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia położony w [...] przy ul. [...], jak i pełnił zawodową służbę wojskową w miejscowości [...]. Oznacza to, że B. A. skorzystał z uprawnienia wynikającego żart. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu w miejscu pełnienia służby. Co więcej, czas przejazdu w obie strony liczony z miejscowości obecnie pełnionej służby przez B. A., tj. z [...] do miejscowości [...], zgodnie z rozkładem jazdy PKP nie przekracza 2 godzin.

Organ wskazał, że istota sprawy, w tak ustalonym stanie faktycznym, sprowadza się w praktyce do wykładni przepisu art. 21 ust. 1, ust. 6 pkt 1-5 i ust. 10 w związku z art. 53a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...). Organ przytoczył art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...) Podał, jak należy rozumieć pojęcie miejscowości pobliskiej. Wskazał, że art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ustawy

o zakwaterowaniu zawiera zamknięty katalog przesłanek negatywnych, które wyłączają dopuszczalność realizacji prawa do zakwaterowania. Zgodnie z tym przepisem żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek: 1. otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia [...] czerwca 2004 r.; 2. otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą albo zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r.; 3. nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia; 4. otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994 r. Nr 10, poz. 36); 5. nabył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego od Agencji.

Organ wskazał, że zasady powyższe doznają ograniczenia, o czym stanowi art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu (...), zgodnie z którym, prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej nie skorzystał

z uprawnień, o których mowa w ust. 6, albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6. Z kolei w myśl art. 53a ust. 1 ustawy

o zakwaterowaniu dyrektor oddziału regionalnego może pod warunkiem zaspokojenia potrzeb żołnierzy, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy, zakwaterować w internacie albo kwaterze internatowej inne osoby, w tym żołnierza zawodowego, którego prawo do zakwaterowania, o którym mowa wart. 21 ust. 6 ww. ustawy, zostało zrealizowane w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Przy czym osoby, o których mowa w zdaniu poprzedzającym,

są zobowiązane uiszczać opłaty za korzystanie z internatu lub kwatery internatowej w pełnej wysokości za zajmowaną powierzchnię, o czym wprost stanowi art. 53a ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu.

Organ podniósł m.in., że rozpatrując wniosek żołnierza o przydział miejsca w internacie albo kwaterze internatowej (art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu (...)), należało zatem ustalić, czy żołnierz lub jego małżonek skorzystał z uprawnień wymienionych enumeratywnie w art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ustawy o zakwaterowaniu (...) oraz ustalić miejsce pełnienia służby w dacie realizacji uprawnień i miejsce pełnienia służby obecnie jak i odpowiednio miejscowość skorzystania przez żołnierza lub jego małżonka z ww. uprawnień do zakwaterowania. Organ podał, że bezsporne jest, że B. A. skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu (...), a mianowicie [...].01.2005 r. wykupił lokal mieszkalny od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia położony w [...] przy ul. [...], co wskazał w oświadczeniu z [...].08.2018 r. Co więcej, jak wynika z akt postępowania, w dacie [...].01.2005 r. ww. pełnił zawodową służbę wojskową w miejscowości [...]. Organ wskazał nadto, że B. A. obecnie pełni służbę w [...]. Czas przejazdu komunikacją kolejową, pomiędzy miejscowościami [...] i [...] w obie strony, nie przekracza dwóch godzin. Prezes AMW wskazał, że organ I instancji właściwie zastosował wykładnię art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu (...). Tym samym za chybione uznał podniesione w odwołaniu twierdzenia strony, że bezpłatna kwatera internatowa przysługuje żołnierzowi, który skorzystał z uprawnień wynikających z art. 21 ust. 6 ww. ustawy, mimo że nabytego lokalu od Agencji z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia obecnie nie posiada. Organ podniósł, że podniesiony przez stronę w odwołaniu zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8 § 1, 81 i 81a k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. należy uznać za nietrafny. Wskazał, że działanie organu administracji zostanie zakwalifikowane jako niezgodne z prawem wówczas, gdy zostało podjęte niezgodnie zobowiązującym prawem, jak i gdy nie było podstawy prawnej do danego działania. Natomiast w przedmiotowej sprawie organ I instancji dokonał właściwej interpretacji przepisów dotyczących praw przysługujących żołnierzowi zawodowemu, wskazując w decyzji z [...].12.2019 r. podstawę prawną, w oparciu o którą odmówiono B. A. przydzielenia bezpłatnego miejsca w internacie albo kwaterze internatowej w [...], tj. art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu (...). Odnosząc się do powołanego przez skarżącego przepisu art. 8la k.p.a., z którego wynika zasada rozstrzygania na korzyść strony w sytuacji wątpliwości, co do stanu faktycznego, organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie występują takie wątpliwości, a organ I instancji dokonał wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ocenie Prezesa, organ rzetelnie przeprowadził postępowanie administracyjne, w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się przy tym zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W kwestii podniesionej przez stronę w odwołaniu dotyczącej wydania decyzji przez Dyrektora z rażącym naruszeniem przepisów prawa, Prezes AMW wskazał, że rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, takie, które przekłada się bezpośrednio na treść decyzji. W niniejszej sprawie organ I instancji jakkolwiek prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy jak i dokonał właściwej wykładni podstawy prawnej, niemniej uzasadnienie decyzji można uznać za niewyczerpujące.

Decyzja Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...].02.2020 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi B. A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji z dnia [...].12.2019 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił:

- rażące naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- naruszenie art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu (...) mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym zastosowaniu tego przepisu.

W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że począwszy od 2014 r. (z przerwą w okresie od [...].02.2018 r. do [...].08.2018 r.) pełni zawodową służbę wojskową w Garnizonie [...] i od tego okresu korzysta z przydzielonego przez Dyrektora OR AMW w [...] miejsca w internacie. W dniu [...] sierpnia 2018 r., w związku z wyznaczeniem na nowe stanowisko służbowe. Skarżący wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z wnioskiem

o przydział miejsca w internacie albo kwaterze internatowej. Wniosek skarżącego został przez Dyrektora OR AMW w [...] rozpoznany pozytywnie - skarżący został skierowany do zamieszkiwania w kwaterze internatowej w [...]. Następnie, w dniu [...] grudnia 2019 r., Dyrektor OR AMW – działając z urzędu, wydał decyzję Nr [...] o odmowie przyznania skarżącemu przydziału bezpłatnego miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej w [...]. Jak z treści uzasadnienia powołanej powyżej decyzji wynika. Dyrektor OR AMW w [...] ustalił, że Skarżący w 2005 r. nabył od Skarbu Państwa - z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia, lokal mieszkalny w [...] przy ul. [...], który następnie, w dniu [...] sierpnia 2005 r. został przez skarżącego zbyty.

Te okoliczności sprawy, w oparciu o przepis art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu, stanowiły w ocenie organu przesłankę do uznania braku podstaw przyznania skarżącemu bezpłatnego miejsca w internacie w [...].

Skarżący zaznaczył, że w dniu [...] sierpnia 2018 r., tj. w dacie złożenia przez skarżącego wniosku do Dyrektora OR AMW w [...] o przydział miejsca w internacie, zarówno stan prawny, jak i stan faktyczny sprawy były tożsame z tymi, na które to organ I Instancji powołał się w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. Dyrektor OR AMW w [...], w uzasadnieniu decyzji Nr [...] nie wykazał żadnej zmiany stosunków, jakie zaszły w okresie od daty skierowania skarżącego do internatu w [...] (2018 r.) do daty wydania decyzji, które to mogłyby stanowić przesłankę do uznania braku podstaw przydzielenia skarżącemu miejsca w internacie w [...]. Skarżący podkreślił, że Prezes AMW całkowicie pominął podnoszony przez skarżącego argument braku zmiany stosunków prawnych i faktycznych w sprawie - skoro w 2018 r. Dyrektor OR AMW w [...] przyznał Skarżącemu prawo do bezpłatnego miejsca w internacie w [...] (z czego Skarżący korzystał), to z jakich przyczyn uprawnienie to zostało Skarżącemu cofnięte, skoro ani stan faktyczny, ani stan prawny sprawy się nie zmienił. Zarówno Organ I Instancji, a przede wszystkim Prezes AMW w [...] tej rozbieżności nie wyjaśnił. Taki stan rzeczy doprowadza do sytuacji, w której skarżący - jako strona postępowania - nie zna faktycznych okoliczności, które wpłynęły na treść dokonanego rozstrzygnięcia. Skarżący nie zgodził się również z przyjętą przez organ II Instancji wykładnią przepisu art. 21 ust. 1, ust. 6 pkt 1-5 i ust. 10 w zw. z art. 53a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...). Wskazał, że art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu (...) w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że kwatera internatowa przysługuje żołnierzowi, który skorzystał z uprawnień art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, jeżeli żołnierz ten lokalu tego nie posiada, nawet w przypadku skorzystania z tego uprawnienia. Skarżący powyżej wykazał,

że lokalu, który nabył od Skarbu Państwa z pomniejszeniem ceny w 2005 r., w chwili obecnej nie posiada. Istotnym jest również, że zarówno skarżący, jak i jego małżonka nie posiadają żadnego innego lokalu w miejscowości pobliskiej do garnizonu [...], a zatem - zgodnie z wykładnią art. 21 ust. 10 przywoływanego aktu prawnego skarżącemu winno zostać przyznane prawo do bezpłatnego zakwaterowania w internacie.

Prezes Agencji Mienia Wojskowego, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Skarżący w piśmie z dnia 29 czerwca 2020 r. wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

W sprawie tej zaszła przesłanka stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Mienia Wojskowego oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...].12.2019 r. nr [...] o odmowie przydzielenia skarżącemu bezpłatnego miejsca w internacie albo kwaterze internatowej. Obie te decyzje wydane zostały bowiem w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.).

Sprawa z wniosku skarżącego z dnia [...].08.2018 r. o przydzielenie miejsca w internacie albo kwaterze internatowej została już rozstrzygnięta decyzją administracyjną Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...].08.2018 r., którą to decyzją organ przyznał skarżącemu prawo do zakwaterowania w postaci przydziału miejsca w internacie (nieodpłatnego – art. 53 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...)). Okoliczność, że decyzji, na mocy której organ przydzielił skarżącemu prawo do zakwaterowania w żądanej przez niego formie, nie nadano nazwy "decyzja" a nazwano ją "skierowanie" nie ma znaczenia.

Do elementów decyzji administracyjnej należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (v. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 lipca 1981 r. sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982 z. 9-10, poz. 169 str. 351).

Zaznaczyć przy tym należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż także pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nie posiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji.

W ocenie Sądu decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...].08.2018 r. nr [...], nazwana "skierowanie", zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tj. oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. Decyzja nie zawiera wprawdzie uzasadnienia faktycznego i prawnego, jednakże zgodnie z art. 107 § 4 zdanie pierwsze k.p.a., można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. W sprawie nie ma wątpliwości, że decyzja o przydziale miejsca w internacie uwzględnia w całości żądanie strony zawarte we wniosku z dnia [...].08.2018 r.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...), żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. Prawo do zakwaterowania jest realizowane w jednej z form wskazanych w art. 21 ust. 2 pkt 1-3 ustawy o zakwaterowaniu (...). Jedną z tych form jest przydział miejsca w internacie albo kwaterze internatowej.

Decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...].08.2018 r. rozstrzyga o prawie skarżącego do zakwaterowania w postaci przydziału miejsca w internacie (nieodpłatnego) poprzez pozytywne rozpatrzenie wniosku z dnia [...].08.2018 r.

Z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby ta pozytywna dla skarżącego decyzja administracyjna z dnia [...].08.2018 r. o przyznaniu uprawnienia została wyeliminowana z obrotu prawnego. Niedopuszczalne było tym samym rozstrzyganie przez organy po raz kolejny w tej samej sprawie (dotyczącej rozpatrzenia wniosku strony z dnia [...].08.2018 r.), rozstrzygniętej już decyzją ostateczną. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (art. 16 k.p.a.).

Z uwagi na to, że zaszła podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonej

i utrzymanej nią w mocy decyzji, Sąd nie dokonywał oceny zasadności zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 119 pkt 2, art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w wyroku. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, albowiem skarżący ich nie wykazał. Nadto, w sprawie tej skarżący nie miał obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 239 § 1 pkt 1 lit. d ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).