Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3068/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.73 ust.1 i 3
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 693/12 w sprawie ze skargi I.T. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 693/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi I. T. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, z dnia [...] marca 2012 r., [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] września 2010 r., nr [...].

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Wojewoda M., decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę - W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy K. w W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2. Powołał się na art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Wskazał, że z wnioskiem wystąpili I. T. oraz M. Stwierdził, że nabycie własności jest uzależnione od zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, które musiało mieć miejsce przed dniem 1 stycznia 1999 r. Nadto, droga musiała być zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych, w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r. Wojewoda M. ustalił, że ulica K. na odcinku między ulicą G. a ulicą P., na którym znajduje się działka ewidencyjna nr [...], nie posiada statusu drogi publicznej. Stosownie do treści uchwały Rady Narodowej M. z dnia [...] maja 1988 r., Nr [...], w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa w. do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dziennik Urzędowy Województwa W. z 1988 r. Nr [...], poz. [...]) ulica K. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich na odcinku ulica G. – ulica K., a więc nie obejmującym ww. działki ewidencyjnej. Zdaniem organu oznacza to, że ulica K. na drugim odcinku między ulicami G. i P. nie stanowiła w dniu [...] grudnia 1998 r. drogi publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, gdyż w tym dniu nie była zaliczona do żadnej kategorii dróg wskazanych w art. 2 ww. ustawy Przepisy wprowadzające - czyli w dacie, z którą ustawa wiąże powstanie skutku prawnego w postaci przejścia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną z dotychczasowego właściciela na Skarb Państwa lub określoną jednostkę samorządu terytorialnego, tj. po dniu 1 stycznia 1999 r. Ulica ta została zaliczona do kategorii dróg gminnych uchwałą Rady W. z dnia [...] września 2004 r., Nr [...].

I. T. i Prezydent W. wnieśli odwołania do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. I. T. podniosła, że w uchwale Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1988 r., Nr [...], w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa w. do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych jest błąd polegający na zaliczeniu do kategorii dróg lokalnych miejskich ulicy K. jedynie na odcinku od ulicy G. do ulicy K., a pominięciu odcinka łączącego ulicę K. z ulicą P. Natomiast Prezydent W. stwierdził, że jak wynika z części graficznej załącznika nr 1 do uchwały Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1988 r., Nr [...], łącznik między ul. P. a ul. G. został zaliczony jako droga publiczna do kategorii dróg lokalnych miejskich. Część graficzna stanowi integralną część załącznika nr [...] do Uchwały jako jednoznacznie identyfikująca położenie w terenie ulic wymienionych w części opisowej. Nadto zauważył, że ulica K., na odcinku, na którym położona jest działka nr [...] znajdowała się w ciągu innych dróg publicznych takich jak ulica P. i ulica G. Była bardzo szeroką, w pełni urządzona (asfalt, chodniki, pasy zieleni, urządzenia podziemne) drogą, z której mógł korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przytoczył przesłanki wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Ustalił, że ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu księgi wieczystej nr [...] wynika, że I. T. nabyła prawo własności działki nr [...] na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] kwietnia 1996 r., Rep. A nr [...]. Oznacza to, że nieruchomość w dniu [...] grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa, ani jednostek samorządu terytorialnego, lecz stanowiła własność osoby fizycznej. Badając przesłankę dotyczącą zajęcia nieruchomości pod drogę organ odwoławczy wyjaśnił, że za drogę publiczną może być uważana droga spełniająca dwa wymienione warunki: musi to być droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, po drugie z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Jednocześnie brak zaliczenia do jednej z kategorii dróg publicznych oznacza, że dana droga nie jest drogą publiczną lecz drogą wewnętrzną. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że sformułowanie “nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których istnieje droga, którą zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym zdarzenie to musiało mieć miejsce przed dniem 1 stycznia 1999 r. Minister wskazał, że z załącznika nr 1 do uchwały Rady Narodowej W z dnia [...] maja 1988 r., Nr [...], wynika, że ulica K. na odcinku od ulicy G. do ulicy K. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. W myśl przepisu art. 10 ust. 2 ustawy Przepisy wprowadzające, dotychczasowe drogi lokalne miejskie stały się drogami gminnymi z dniem 1 stycznia 1999 r. Zatem ulica K. jedynie na odcinku od ulicy G. do ulicy K. stanowiła drogę publiczną. Odcinek od ulicy G. do ulicy P., na którym jest położona działka nr [...] nie został zaliczony do kategorii dróg lokalnych miejskich. Podkreślił, że jest związany treścią uchwały i nie może rozstrzygać czy nosi ona znamiona błędu, czyli czy faktycznie ulica K. na odcinku, na którym jest położona działka nr [...] powinna być zaliczona do kategorii dróg publicznych. Stwierdził również, że o zaliczeniu ulicy K. do kategorii dróg publicznych nie może również świadczyć fakt, że znajduje się ona w ciągu innych dróg publicznych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. T. Zażądała zmiany zaskarżonej decyzji i stwierdzenia nabycia przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., prawa własności w/w nieruchomości lub uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca stwierdziła, że w chwili podejmowana przez W. uchwały z dnia [...] maja 1998 r., Nr [...], odcinek ulicy K. od G. do Kl. był drogą wewnętrzną osiedlową bez twardej nawierzchni, a odcinek ulicy K. pomiędzy ulicą P. a G. był drogą publiczną dwukierunkową o podłożu asfaltowym stanowiącą drogę dojazdową do całego osiedla, z której codzienne korzystali i korzystają wszyscy mieszkańcy osiedla. Zdaniem skarżącej, można przypuszczać, że autor uchwały nie znał położenia ulicy K. w terenie i dlatego w uchwale wyszczególnił jedynie jeden odcinek tej ulicy. I. T. wskazała również, że z graficznego załącznika nr 1 do uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] maja 1988 r., Nr [...], wynika jednoznacznie, że łącznik między ulicą P. a G. stanowiący część ulicy K. został zaliczony jako droga publiczna do kategorii dróg lokalnych miejskich. Zdaniem skarżącej, nie bez znaczenia jest również fakt, że odcinek ulicy K. do którego wybudowania zajęto działkę [...] leży pomiędzy drogami publicznymi ulicą P. i G. I. T. zauważyła również, że jeszcze przed wydaniem decyzji przez Wojewodę M., Urząd W. w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r., skierowanym do M. Urzędu Wojewódzkiego informował, że odcinek ulicy K. od ulicy P. do G. traktowany był i jest jako droga gminna, a potwierdzenie tego faktu stanowi treść uchwały Rady [...] W. z dnia [...] września 2004 r., Nr [...], która zalicza ulicę K., bez podania przebiegu, do dróg gminnych.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi. Ocenił skargę jako niezasadną i stanowiącą powtórzenie zarzutów podniesionych w toku postępowania oraz polemikę z ustaleniami zawartymi w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jako materialnoprawną podstawę dla wydania decyzji wskazał przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.), który określa przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., prawa własności gruntów. Przesłanki te to: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie nią przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości.

Sąd przypomniał, że organy obu instancji uznały, iż nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę – W. nieruchomości zajętej pod część ulicy K. w W. oznaczonej jako działka nr [...], bowiem w części na odcinku między ulicami G. i P. nie stanowiła ona w dniu [...] grudnia 1998 r., drogi publicznej. Podstawą dla powyższych ustaleń stała się w szczególności treść uchwały Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1988 r., Nr [...], w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa w. do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urzędowy Woj. W. z 1998 r., nr [...], poz. [...]). Co prawda organy orzekające w sprawie dostrzegły rozbieżność pomiędzy treścią uchwały, a jej załącznikiem graficznym, jednak przesądzające znaczenie miała dla nich sama treść aktu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, pomiędzy treścią uchwały a jej częścią opisową (graficzną) istnieje rozbieżność. Z części graficznej wynika bowiem, że łącznik między ul. P. a ulicą G. został zaliczony jako droga publiczna do kategorii dróg lokalnych miejskich. Natomiast z treści uchwały wynika, że taki status uzyska jedynie łącznik na odcinki G. – K. (załącznik nr 1 do uchwały). Wobec tak istotnych rozbieżności w dokumentacji, stanowisko organów w kwestii wykazania zajęcia działki nr [...], pod drogę publiczną, jak również władztwa publicznoprawnego w stosunku do przedmiotowej nieruchomości jest przedwczesne. Zdaniem Sądu, organy nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W szczególności, wobec rozbieżności między treścią uchwały a jej załącznikiem graficznym niejako “a priori" przyjęły, że to treść uchwały ma znaczenie decydujące dla oceny statusu działki nr [...]. Sąd podkreślił, że załącznik graficzny jest integralną częścią uchwały, czyli jest równie ważnym elementem składowym uchwały, co jej część opisowa. W sytuacji rozbieżności między tymi dwoma “równoprawnymi" składnikami aktu prawnego konieczne jest ustalenie dlaczego powstała rozbieżność, i jaka intencja kierowała organem podejmującym uchwałę o takiej treści. Dogłębne wyjaśnienie tej podstawowej kwestii jest o tyle istotne, że w innych dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy, a w szczególności w korespondencji prowadzonej pomiędzy Urzędem W. a M. Urzędem Wojewódzkim (por. pismo z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]) znalazło się stwierdzenie, że “zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1998 roku ulica K. odc. G. – K. została zaliczona do dróg gminnych. Pozostały odcinek ulicy K. (ul. P. do ulicy G.) traktowany był i jest jako droga gminna". Powyższe, według Sądu, wskazywałoby, że intencją organu było zaliczenie tego odcinka drogi do kategorii dróg publicznych, a nie wewnętrznych.

Podsumowując Sąd stwierdził, że organy nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a ocena, że ulica K. na odcinku ulica P. do ulicy G. nie stanowi drogi publicznej, w sytuacji, gdy istniejąca rozbieżność między treścią uchwały a jej integralną częścią stanowiącą załącznik graficzny, nie została dostatecznie uzasadniona i jest przedwczesna. Nienależyte wyjaśnienie stanu sprawy narusza przepisy art. 6, 77 § 1 , 80 i 107 § 3 K.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną złożył Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 693/12.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 6, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż organy orzekające nie wyjaśniły w sposób dostateczny okoliczności sprawy i podjęły rozstrzygnięcie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy.

Wobec powyższego, na podstawie art. 176 w związku z art. 185 P.p.s.a., wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji,

- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., a zatem należy ograniczyć się do problematyki podniesionej w podstawie kasacji.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. nie jest zasadny. Zaistnienie przesłanek materialnych ustanowionych w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.) jest ustalane przez organy administracyjne na podstawie postępowania wyjaśniającego, tj. po dokonaniu ustaleń faktycznych i ich ocenie, a więc przy zastosowaniu reguł określonych w art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Dotyczy to także przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną. W tym zakresie organ rozstrzygający sprawę z art. 73 ust. 1 ma zatem obowiązek ustalenia m.in., czy nieruchomość przed dniem 1 stycznia 1999 r. była drogą publiczną. W tym zakresie należało zbadać, czy nastąpiło zaliczenie drogi do kategorii dróg publicznych w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm. - obecnie: Dz. U. z 2013 r., poz. 260). Jest bezsporne, że przed 1 stycznia1999 r. zaliczenie, na badanym obszarze, dróg do kategorii dróg publicznych odbyło się w drodze Uchwały Rady Narodowej W. Nr [...], z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa w. do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa W.o z 1988 r. Nr [[...], poz. [...]). Zastosowanie w niniejszej sprawie art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną wymagało zatem ustalenia, czy sporna nieruchomość została przez Uchwałę Nr [...] zaliczona do dróg publicznych w trybie art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia tej Uchwały. Ustalenie to ma charakter faktyczny, a także zawiera element prawnej kwalifikacji ustalonych faktów. Dla pełnej jasności podkreślić warto, że jako zdarzenie faktyczne pociągające za sobą konsekwencje prawne badać należy czynność zaliczenia drogi do kategorii dróg publicznych, tj. wymienienie drogi w odpowiednim przepisie uchwały. Nie chodzi o faktyczne używanie nieruchomości jako drogi publicznej (powszechnie dostępnej). Odczytanie rzeczywistej treści Uchwały Nr [...] w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej obecnie działkę nr [...] powinno nastąpić na podstawie części tekstowej i graficznej załącznika nr 1 do Uchwały. W razie wątpliwości interpretacyjnych należy posłużyć się wyczerpująco zebranym i rozpatrzonym materiałem dowodowym. Zauważyć warto, że taki sposób odczytywania treści norm prawa miejscowego nie jest w polskim systemie prawnym czymś odosobnionym. Podobnie przecież postępuje organ prowadzący postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę, w związku wymogiem zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego).

Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że ustalając okoliczność zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, w sytuacji niezgodności między częścią graficzną i tekstem załącznika, organy naruszyły art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Odnośnie do pierwszego z tych przepisów, naruszenie polegało na pominięciu dowodu z dokumentu, tj. pisma z dnia [....] czerwca 2010 r., nr [...]. Dokument ten, jak stwierdził Sąd, może stanowić odzwierciedlenie intencji władz gminnych. Nadto, treść pisma może prowadzić do poszukiwania innych dokumentów: np. geodezyjnych, dokumentów z zakresu organizacji ruchu drogowego, czy planistycznych, które także pośrednio świadczyłyby o zaliczeniu, bądź niezaliczeniu nieruchomości do dróg publicznych. Z akt nie wynika również aby podjęto próby ustalenia materialnych śladów wymaganego ówczesnym brzmieniem art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych zasięgnięcia opinii właściwej rady narodowej stopnia podstawowego.

W zakresie oceny materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), organy bez wyczerpującego rozważenia zdecydowały, że przesądzające znaczenie ma część tekstowa załącznika do Uchwały Nr [...]. Tymczasem, część graficzna ma co najmniej taka samą wagę jak część tekstowa. Funkcją załącznika graficznego jest jednoznaczne wyznaczenie obszaru objętego działaniem uchwały (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 964/10, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Załącznik graficzny jest bowiem normą prawą, która lepiej obrazuje sytuację na gruncie (linie graniczne nieruchomości objętych działaniem uchwały, przebieg drogi, kształt działki), niż opis słowny. Stanowisko to nie jest oderwane od okoliczności niniejszej sprawy. Bezsprzecznie przecież sporny odcinek ul. K., do którego należy sporna działka nr [...], jest w rzeczywistości łącznikiem między ul. G. oraz ul. P. Co do tak usytuowanego łącznika bliższa była w chwili podjęcia Uchwały Nr [...] ulica K., niż ulica K. Niezależnie od tego, że zmieniła się nazwa części ulicy, odnotować należy, że na załączniku graficznym do Uchwały Nr [...] sporny łącznik nie jest opatrzony żadną nazwą. Niewątpliwe jest natomiast zaliczenie go, poprzez umieszczenie na nim odpowiedniej linii, do ulic lokalnych miejskich w części graficznej załącznika.

Samo urządzenie drogi przed dniem 1 stycznia 1999 r. jest niewystarczające do uznania, że urządzona droga jest drogą publiczną. Warunkiem koniecznym było zaliczenie do odpowiedniej kategorii dróg publicznych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00; wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 13/10, niepublikowane, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 54529 i nr 744972). Jednak przy próbie odkodowania rzeczywistego zakresu uchwały zaliczającej drogi do dróg publicznych nie można abstrahować od faktu, że sporny odcinek jest szeroką dwupasmową drogą, pokrytą asfaltem, z chodnikami, pasami zieleni i urządzeniami podziemnymi, zaś odcinek niesporny stanowi drogę nieutwardzoną, położoną dalej od głównej arterii tej części miasta, niż analizowany łącznik.

Przedwczesne jest w tej sytuacji przyjęcie, że dopiero Uchwałą Nr [...], z dnia [...] września 2004 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg w W. do kategorii dróg gminnych, ulica K. na całej swej długości została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Zdając sobie sprawę z tego, że Uchwala ta nie jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, a jest przywoływana jedynie jako element argumentacji organów, przypomnieć jednak trzeba, że droga, która nie jest własnością gminy nie może być drogą gminną i z tego powodu nie może być też zaliczona do dróg gminnych (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 148/09, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

-----------------------

3