Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 200/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 96 ust. 1, art. 56 ust. 1 pkt 2a
journal: Dz.U. 2009 nr 185 poz 1439
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jednolity.
article: § 100 ust. 3 i 5, § 38 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 259
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów  papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem  członkowskim.
article: art. 111
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędziowie NSA Jan Bała Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 sierpnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 739/13 w sprawie ze skargi S. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. S.A. w W. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 739/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę S. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie w terminie obowiązków informacyjnych.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: Komisja), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku S. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchyliła decyzję własną z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie nałożenia na ww. spółkę kary pieniężnej w wysokości 40.000 zł oraz na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 ze zm.; dalej: ustawa o ofercie publicznej /.../) nałożyła na S. S.A. karę pieniężną w wysokości 30.000 zł, wobec stwierdzenia, że spółka:

- nie wykonała w terminie obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 38 ust. 1 pkt 1 i § 100 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz, warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa nie będącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259 ze zm.; dalej: rozporządzenie MF z dnia 19 lutego 2009 r.), przez nieprzekazanie informacji zawartych w ogłoszeniu o Walnym Zgromadzeniu S. S.A., co najmniej na 26 dni przed terminem walnego zgromadzenia zwołanego na dzień 22 czerwca 2010 r.,

-nie wykonała w terminie obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 38 ust. 1 pkt 3 i § 100, ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 19 lutego 2009 r. przez nieprzekazanie treści projektów uchwał, które miały być przedmiotem obrad Walnego Zgromadzenia S. S.A., co najmniej na 26 dni przed terminem walnego zgromadzenia zwołanego na dzień 22 czerwca 2010 r.,

- nie wykonała w terminie obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie przez nieprzekazanie informacji poufnej o podjęciu przez Zarząd S. S.A. w dniu 26 maja 2010 r. decyzji o rekomendowaniu walnemu zgromadzeniu wypłaty akcjonariuszom dywidendy z zysku za 2009 rok.

W uzasadnieniu decyzji Komisja wskazała m. in., że w dniu 26 maja 2010 r. w godzinach 10:00-12:00 odbyło się posiedzenie Zarządu Spółki, na którym Zarząd podjął uchwałę o zwołaniu Walnego Zgromadzenia (WZ) w dniu 22 czerwca 2010 r., zatwierdził porządek obrad WZ oraz podjął decyzję o rekomendowaniu WZ wypłaty dywidendy z zysku spółki za 2009 r. Jednym z punktów porządku obrad zaplanowanego WZ, zatwierdzonego ww. uchwałą, było podjęcie uchwały o podziale zysku za rok obrotowy 2009 r.

W dniu 27 maja 2010 r. o godzinie [...] Spółka przekazała do publicznej wiadomości raport bieżący nr [...], informujący o zwołaniu na dzień 22 czerwca 2010 r. WZ Spółki. Raport ten zawierał informacje wymagane dla ogłoszenia o WZ spółki, dokonanym zgodnie z art. 4022 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.). Do raportu załączono treść projektów uchwał, które miały być przedmiotem obrad WZ w dniu 22 czerwca 2010 r.

Projekt uchwały nr 6, dotyczącej wykorzystania zysku za rok obrotowy 2009 przewidywał, że z wypracowanego zysku w wysokości [...] zł, [...] zł przeznaczone zostanie do podziału akcjonariuszom, a pozostała część zysku w wysokości [...] zł powiększy kapitał zapasowy spółki. W projekcie uchwały nr 6 jako dzień dywidendy wskazano dzień powzięcia uchwały o podziale zysku. W dniu 22 czerwca 2010 r. w siedzibie Spółki obyło się WZ akcjonariuszy spółki.

W takim stanie faktycznym sprawy Komisja uznała, że spółka dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy o ofercie publicznej /.../ w zw. z § 38 ust. 1 pkt 1 i § 100 ust. 3 rozporządzenia MF z dnia 19 lutego 2009 r., gdyż nie przekazała do publicznej wiadomości w wymaganym terminie, tj. na 26 dni przed planowanym posiedzeniem, informacji o zwołaniu WZ na dzień 22 czerwca 2010 r. Strona przekazała bowiem do publicznej wiadomości informację o terminie posiedzenia WZ raportem bieżącym nr [...] z dnia 27 maja 2010 r. (godz. [...]), zaś WZ odbyło się w dniu 22 czerwca 2010 roku o godz. [...]. Sposób obliczania terminu wynika z przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.; dalej: k.c.), co oznacza, że bieg terminu rozpoczął się w dniu 27 maja 2010 r., tj. w pierwszym dniu po dniu zwołania WZ, który to dzień nie jest brany pod uwagę przy obliczaniu terminu, a upływ terminu 26 dni następuje w dniu 22 czerwca 2010 r. o godzinie 24:00, tj. po zakończeniu obrad WZ.

Nadto spółka naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie publicznej /.../ w zw. z § 38 ust. 1 pkt 3 i § 100 ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 19 lutego 2009 r. poprzez nieprzekazanie treści projektów uchwał, które miały być przedmiotem obrad WZ, co najmniej na 26 dni przed terminem WZ. Projekty uchwał na WZ w dniu 22 czerwca 2010 r. stanowiły bowiem załącznik do raportu bieżącego nr [...] z dnia 27 maja 2010 r., który został opublikowany na krócej niż 26 dni przed planowanym posiedzeniem WZ.

Zdaniem Komisji spółka dopuściła się także naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej /.../, gdyż nie wykonała w terminie obowiązku informacyjnego polegającego na przekazaniu informacji poufnej o podjęciu przez Zarząd Spółki w dniu 26 maja 2010 r. decyzji o rekomendowaniu WZ wypłaty akcjonariuszom dywidendy z zysku za 2009 rok, podjętej podczas posiedzenia, które odbyło się w dniu 26 maja 2010 r., w godzinach [...]. Informacja o podjęciu ww. decyzji, mimo że nie została przekazana w drodze raportu bieżącego, to wynikała z projektu uchwały nr 6, będącej załącznikiem do opublikowanego w dniu 27 maja 2010 r. (godz. [...]) raportu bieżącego nr [...] i przewidującej wypłatę dywidendy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła S. S. A.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wskazał m. in., że stan faktyczny sprawy nie jest sporny, zaś istotą sporu, jest kwestia obliczenia terminu określonego w rozporządzeniu MF z dnia 19 lutego 2009r. WSA podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym, w myśl art. 110 k.c., jeżeli ustawa, orzeczenie sądu lub decyzja innego organu państwowego albo czynność prawna nie określają sposobu obliczania terminu, stosuje się przepisy poniższe - a stosownie do art. 111 § 1 i 2 k.c. termin oznaczony w dniach kończy się z upływem tego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.

Sąd I instancji przyjął, że początkiem terminu określonego w § 100 ust. 3 rozporządzenia jest dzień przekazania raportu bieżącego nr [...] tj. 27 maja 2010r. Dzień ten, stosownie do art. 111 § 2 k.c., nie jest zatem wliczany do biegu terminu, który upływa z końcem ostatniego dnia terminu, a więc o godzinie 24:00 dwudziestego szóstego dnia terminu. Termin ten powinien zakończyć jednocześnie bieg przed dniem wyznaczonego walnego zgromadzenia.

Sąd I instancji wskazał, że zawarte w § 100 ust. 3 i 5 rozporządzenia, sformułowanie "co najmniej na 26 dni przed" wskazuje, że ogłoszenie o zwołaniu walnego zgromadzenia wraz z treścią projektów uchwał powinno nastąpić najpóźniej na 26 dni przed zaplanowanym posiedzeniem. Oznacza to, że pomiędzy dniem publikacji ogłoszenia wraz z treścią projektów uchwał, a terminem posiedzenia walnego zgromadzenia, musi upłynąć pełne 26 dni, a więc ogłoszenie powinno nastąpić 27 dnia poprzedzającego dzień obrad Walnego Zgromadzenia. W spornym stanie faktycznym termin 26 dni liczony od 27 maja 2010 r. upłynął 22 czerwca 2010r. o godz. 24.00, a więc już po odbyciu walnego zgromadzenia. Od dnia przekazania do wiadomości publicznej ogłoszenia o walnym zgromadzeniu wraz z treścią projektów uchwał, do dnia obrad walnego zgromadzenia upłynęło zatem 25 dni.

W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organu, że spółka dopuściła się wskazanych w decyzji naruszeń.

Z uwagi na wskazane wyżej naruszenia organ, w ocenie WSA, miał prawo nałożyć karę pieniężną na podstawie art. 96 ust.1 ustawy o ofercie. Dla ustalenia, czy zaistniała odpowiedzialność spółki, istotne jest bowiem stwierdzenie, że nastąpiło niedopuszczalne przepisami prawa opóźnienie w realizacji obowiązków informacyjnych. Zdaniem Sądu, decyzja w zakresie w jakim nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 30.000 złotych, stanowiącej około 4,55% osiągniętego zysku netto, nie narusza prawa. Nałożoną karę Sąd I instancji uznał za adekwatną do stwierdzonych w toku postępowania naruszeń przepisów prawa, które znajdują odzwierciedlenie w zebranym materialne dowodowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła S. S.A., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylnie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm.

Wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

- § 100 ust. 3 i 5 rozporządzenia MF z dnia 19 lutego 2009 r. w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie publicznej /.../ w zw. z art. 111 § 2 i art. 115 k.c. przez ich wadliwe zastosowanie polegające na uznaniu, że dniem zaistnienia zdarzenia, który nie jest uwzględniany przy obliczaniu terminu jest dzień przekazania informacji, podczas gdy dniem tym był dzień odbycia walnego zgromadzenia, a w konsekwencji naruszenie § 100 ust. 3 i 5 ww. rozporządzenia w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej /.../ przez ustalenie, że spółka nie dopełniła obowiązków informacyjnych opisanych w ww. przepisach oraz utrzymanie w mocy wymierzonej na tej podstawie kary administracyjnej;

- art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej /.../ przez utrzymanie w mocy wymierzonej kary, mimo że przepis dopuszcza możliwość odstąpienia organu od jej wymierzenia, zaś okoliczności stanu faktycznego wskazywały, że wymierzenie kary nie jest konieczne dla osiągnięcia celów postępowania, w tym w szczególności celu prewencyjnego, względnie naruszenie powyższego przepisu przez utrzymanie w mocy kary nadmiernie dolegliwej w stosunku do wagi uchybienia,

2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 i 77 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i wszechstronnego zbadania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przez dokonanie wadliwych ustaleń co do uchybienia przez spółkę obowiązkom informacyjnym, podczas gdy okoliczności stanu faktycznego wskazują, że uchybienie w tym zakresie nie miało miejsca.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej, ewentualnie jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. jest zasadą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. Jednakże - zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09 - odstępstwo od zasady związania granicami skargi kasacyjnej przewiduje również art. 189 p.p.s.a. Przepis ten m.in. stanowi, że jeżeli skarga ulegała odrzuceniu, Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę. Jak wskazano w powołanej uchwale "z jednoznacznej treści art. 189 p.p.s.a. wynika nakaz badania z urzędu przez Naczelny Sąd Administracyjny, czy przed wojewódzkim sądem administracyjnym prawidłowo nadano sprawie bieg, tzn. czy w sprawie nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi (...). Badanie dopuszczalności skargi pod kątem wskazanym w art. 189 p.p.s.a. nie jest związane zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej".

W rozpatrywanym przypadku, potrzeba rozważenia ewentualnego zastosowania w sprawie art. 189 p.p.s.a. dotyczy oceny, czy skargę kasacyjną wniesiono w terminie określonym art. 177 § 1 tej ustawy. Zgodnie z nim, skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok /.../ w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z treści przepisu wynika zatem w sposób jednoznaczny, że fakt doręczenia odpisu orzeczenia - bez jego uzasadnienia - nie rozpoczyna biegu terminy określonego art. 177 § 1 p.p.s.a. Biorąc zaś pod uwagę datę doręczenia spółce akcyjnej S. wyroku z uzasadnieniem - termin do wniesienia skargi kasacyjnej został zachowany. Wniosek o odrzucenie środka odwoławczego (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) - zgłoszony przez organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną - jest więc chybiony.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie brak też podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. Rozpoznając zaś sprawę w granicach podstaw, na których skargę kasacyjną oparto (art. 183 § 1 powołanej ustawy), skład orzekający uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji nie zasługiwał na uwzględnienie.

W świetle postawionych Sądowi I instancji zarzutów, istota sporu sprowadza się do dwóch kwestii: 1/ sposobu liczenia terminów, o których mowa w § 100 ust. 3 i 5 rozporządzenia MF z dnia 19 lutego 2009 r. 2/ uznaniowego charakteru decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, wydawanych na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej /.../.

Formułując zarzut naruszenia § 100 ust. 3 i 5 rozporządzenia MF z dnia 19 lutego 2009 r. w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie publicznej /.../ w zw. z art. 111 § 2 k.c. autor skargi kasacyjnej wskazał wprawdzie na wadliwe ich zastosowanie, jednakże wobec twierdzeń, że błędnie za dzień zdarzenia, który nie jest uwzględniany przy obliczaniu terminu, przyjęto dzień przekazania informacji (a nie dzień odbycia Walnego Zgromadzenia) - w istocie spór dotyczy tego, jak należy rozumieć "początek terminu", o którym mowa w art. 111 § 2 k.c., na gruncie § 100 ust. 3 i 5 rozporządzenia.

Poza sporem, do liczenia określonych § 100 ust. 3 i 5 rozporządzenia MF z dnia 19 lutego 2009 r. terminów przekazania informacji bieżących stosuje się, z braku odmiennych regulacji, art. 111 k.c.

Stosownie do § 1 tego artykułu termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Według § 2, jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.

Z kolei zgodnie z § 100 ust. 3 rozporządzenia MF z dnia 19 lutego 2009 r., w przypadku, o którym mowa w § 38 ust. 1 pkt 1, raport bieżący przekazuje się co najmniej na 26 dni przed terminem walnego zgromadzenia /.../. Ust. 5 stanowi zaś, że w przypadku, o którym mowa w § 38 ust. 1 pkt 3, raport bieżący przekazuje się co najmniej na 26 dni przed terminem walnego zgromadzenia /.../.

Niewątpliwie można uznać, że przytoczone regulacje rozporządzenia MF z dnia 19 lutego 2009 r. wskazują dwa zdarzenia, a to przekazanie raportu bieżącego jak i termin walnego zgromadzenia.

Wbrew wywodom skargi kasacyjnej brak jednak podstaw, by za początek terminu oznaczonego w dniach uznać można zdarzenie, jakim jest Walne Zgromadzenie.

Należy bowiem mieć na względzie, że zarówno określony art. 56 ust. 1 pkt 2a ustawy o ofercie publicznej /.../ obowiązek przekazania określonych tam informacji jak i przewidziane art. 96 ust. 1 tej ustawy decyzje o zastosowaniu przewidzianych nim sankcji, dotyczą niewykonania/nienależytego wykonania obowiązków informacyjnych. Ponadto regulacje § 100 rozporządzenia MF z dnia 19 lutego 2009 r. jak i § 38 tego aktu wykonawczego (do którego odsyła § 100 ust. 3 i 5) jednoznacznie odnoszą się do obowiązku przekazania raportu bieżącego.

Tak więc § 100 ust. 3 i 5 powoływanego aktu wykonawczego, jako początek terminu oznaczonego w dniach wskazuje przekazanie raportu bieżącego, jako zdarzenie, którego nie uwzględnia się przy obliczaniu 26 - dniowego terminu do dnia Walnego Zgromadzenia. Termin 26 - dniowy musi się zatem skończyć przed terminem odbycia Walnego Zgromadzenia, tzn. najpóźniej z upływem - o godz. 24:00 - dnia poprzedzającego dzień odbycia Walnego Zgromadzenia.

W tym stanie rzeczy zarzut sformułowany w pkt 1 tiret pierwszym petitum skargi kasacyjnej nie ma usprawiedliwienia.

Odnośnie do drugiej ze spornych kwestii: zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej /.../, w przypadku gdy emitent lub wprowadzający m.in. (pkt 1) nie wykonuje albo wykonuje nienależycie obowiązki, o których mowa w tym przepisie, w tym w art. 56 – 56 c - Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1.000.000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie.

W skardze kasacyjnej jej autor - stawiając Sądowi I instancji zarzut naruszenia tego przepisu - nie sprecyzował, czy jego naruszenie upatruje w błędnej wykładni czy też niewłaściwym zastosowaniu. Twierdził natomiast, że przepis dopuszcza możliwość odstąpienia przez organ od wymierzenia kary. Tak sformułowana podstawa kasacyjna - choć nie odpowiada treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - pozwala uznać, że w istocie zarzut dotyczy interpretacji art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie /.../ a w konsekwencji prawidłowości jego zastosowania w sprawie.

Istotnie, ustawodawca w przytoczonej regulacji użył zwrotu "może", co wskazuje na posłużenie się konstrukcją uznania administracyjnego. Z literalnego brzmienia przepisu wywieść należy jednak, że prawem przewidzianą możliwość wyboru właściwego rozstrzygnięcia przyznano Komisji Nadzoru Finansowego wyłącznie co do wyboru przewidzianych w nim sankcji.

Do uznania Komisji pozostawiono zatem, czy zasadne będzie wykluczenie papierów wartościowych z obrotu na rynku, jeśli tak to na czas określony czy bezterminowo, czy też właściwym rozstrzygnięciem będzie nałożenie kary pieniężnej bądź zastosowanie obu sankcji łącznie. Komisja w ramach swego uznania ocenia też - w przypadku nałożenia kary pieniężnej - o jej wysokości, w granicach określonych przepisem.

W konsekwencji, prezentowane w skardze kasacyjnej stanowisko - że przepis dopuszcza możliwość odstąpienia przez organ od wymierzenia kary - nie jest prawidłowe. Tak więc w każdy przypadku stwierdzenia, że nie wykonano albo nienależycie wykonano obowiązki wymienione w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie /.../ Komisja jest zobligowana do zastosowania - przez wydanie decyzji - określonych nim sankcji.

Kwestia wysokości nałożonej kary pieniężnej żadnym z zarzutów skargi kasacyjnej podważana nie jest. Pozostaje to zatem poza kontrolą kasacyjną.

Usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej nie stanowi też zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. (bez wskazania jednostki redakcyjnej drugiego z przepisów i wadliwie bez powiązania tych przepisów z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Przede wszystkim należy jednak wskazać, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał jakich to okoliczności sprawy nie wyjaśniono, w czym przejawia się brak wszechstronnego zbadania zgromadzonego materiału i dokonanie wadliwych ustaleń. Podkreślić przy tym trzeba, że zasadnicze w sprawie fakty - tj. data przekazania do publicznej wiadomości raportu bieżącego nr [...], projektów uchwał, które miały być przedmiotem obrad i data Walnego Zgromadzenia jak i data podjęcia przez Zarząd Spółki decyzji o rekomendowaniu WZ wypłat akcjonariuszom dywidendy z zysku za 2009 r. i data przekazania tej informacji poufnej - są niesporne. Ustalenia zaś co do naruszenia wskazanych obowiązków opierają się na ww. okolicznościach i w istocie są konsekwencją przedstawionej wykładni przepisów, objętych zarzutami skargi kasacyjnej.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlega oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.