Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 518/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2006 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego - oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Starosta odmówił przyznania L. W. prawa do dodatku aktywizacyjnego. W uzasadnieniu podano, iż L. W. zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu 3 lutego 2006r. z prawem do zasiłku od 11 lutego 2006r. Bezpośrednio przed zarejestrowaniem się pełnił służbę kandydacką w Oddziale Prewencji Policji. Z dniem 12 kwietnia 2006r. ponownie został przyjęty do służby w Policji i w związku z tym wyłączono go z ewidencji osób bezrobotnych. Natomiast w dniu 18 kwietnia 2006r. złożył wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Wskazano, iż zgodnie z art. 48 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dodatek aktywizacyjny nie przysługuje, jeżeli bezrobotny podjął pracę z własnej inicjatywy lub inną pracę zarobkową u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny. Zgodnie zaś z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 43 zatrudnienie to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. W związku z tym uznano, iż wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w ustawie.

Od decyzji tej odwołał się L. W. Podniósł, iż dniu 1 lutego 2005r. został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych – Oddziałach Prewencji Komendy "[...]". Po zakończeniu służby w dniu 3 lutego 2006r. zarejestrował się jako bezrobotny z prawem do zasiłku, a następnie z własnej inicjatywy podjął starania o przyjęcie do służby w Policji. W dniu 12 kwietnia 2006r. został przyjęty do Komendy "[...]" Policji, o czym powiadomił urząd pracy. Tam też został poinformowany o przysługującym mu dodatku aktywizacyjnym i otrzymał stosowne druki, a następnie otrzymał decyzję odmowną. Odwołujący się oświadczył, iż w Policji nie pracował, ani nie łączył go żaden stosunek służbowy, a jedynie spełniał powszechny obowiązek obrony, czyli odbywał zasadniczą służbę wojskową w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych. Ponadto zarzucił, iż w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ma art. 48 ust. 4 pkt 2.

Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołano się na treść art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 wskazując, iż dodatek aktywizacyjny nie przysługuje bezrobotnemu, który z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, jeżeli zatrudnienie lub inna praca zarobkowa ma miejsce u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową przez zarejestrowaniem jako bezrobotny. Wyjaśniono przy tym, iż ustęp 4 art. 48, na który powołuje się odwołujący, został dodany ustawą z dnia 28 lipca 2005r., która weszła w życie 1 listopada 2005r. Podniesiono, iż służbę kandydacką którą odbywał odwołujący się, należy traktować jako wykonywanie pracy na podstawie stosunku służbowego. Po jej odbyciu zaś został mianowany policjantem w służbie przygotowawczej na stanowisku kursanta w Oddziale Prewencji Policji. W związku z tym dodatek aktywizacyjny mu nie przysługuje.

Na tę decyzję skargę wniósł L. W., ponownie przedstawiając stan faktyczny sprawy. Wskazał, iż w jego ocenie w Policji pełnił zasadniczą służbę wojskową, a o przysługującym mu prawie do starania się o dodatek aktywizacyjny poinformowała go pracownica urzędu pracy. Skarżący podał, iż wprawdzie łączył go stosunek służbowy z Komendą "[...]" Policji, ale nie był tam zatrudniony, lecz odbywał zasadniczą służbę wojskową. W ocenie skarżącego interpretacja przepisów dokonana przez organy jest błędna. Wskazał przy tym, iż osobiście zna osoby, pochodzące z różnych stron Polski, które razem z nim pełniły służbę i po zakończeniu jej zostali przyjęci do Policji, a mimo to otrzymują dodatki aktywizacyjne. W ocenie skarżącego nie jest to sprawiedliwe, a prawo winno dotyczyć wszystkich urzędów i obywateli

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniono, iż służba kandydacka różni się od zasadniczej służby wojskowej. W trakcie jej odbywania skarżący otrzymywał uposażenie, a żołnierz zasadniczej służby otrzymuje jedynie żołd. Ponadto fakt wykonywania pracy na podstawie stosunku służbowego potwierdza świadectwo służby przedłożone przez skarżącego wraz ze skargą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji.

W niniejszej sprawie ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa.

Podnieść należy, iż wprawdzie art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) stanowi, iż bezrobotnemu posiadającego prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, jednak z mocy ust. 4 pkt 2 powołanego artykułu 48 dodatek ten nie przysługuje w przypadku podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową bezpośrednio przed zarejestrowaniem. Wskazać przy tym należy, iż pierwotna wersja powołanej ustawy nie zawierała art. 48 ust. 4, jednak przepis ten został wprowadzony do ustawy z dniem 1 listopad 2005r. na mocy ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 164 poz. 1366).

Skarżący zarzuca, iż organy niezasadnie odmówiły mu przyznania dodatku aktywizacyjnego powołując się na zapis ary. 48 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i twierdząc iż podjął on pracę u pracodawcy, u którego był zatrudniony bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako osoba bezrobotna. W ocenie skarżącego podjęcie przez niego pracy w Komendzie "[...]" Policji nie spełnia tego wymogu, gdyż wcześniej w jednostce tej odbywał jedynie zasadniczą służbę wojskową, a nie był tam zatrudniony. Zważyć jednak należy, iż w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pracodawcą jest jednostka organizacyjna, chociażby nie posiadła osobowości prawnej, a także osoba fizyczna jeżeli zatrudniają co najmniej jednego pracownika (art. 2 ust. 1 pkt 25), zaś przez zatrudnienie rozumie się wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy nakładczej (art. 2 ust. 1 pkt 43). Zatem niezbędne było ustalenie, czy odbywanie zasadniczej służby wojskowej w oddziałach Policji miało charakter zatrudnienia w rozumieniu powołanych przepisów. Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Podnieść przede wszystkim należy, iż zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967r o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004r. Nr 241 poz. 2416 ze zm.) równoznaczne ze spełnieniem obowiązku zasadniczej służby wojskowej jest pełnienie przez poborowego służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych. Przy czym w ust. 5 tego artykułu Minister Obrony Narodowej został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad przeznaczania i kierowania poborowych do służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych, a także przebieg tej służby w zakresie nieuregulowanym w odrębnych ustawach. W § 12 wydanego na tej podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 października 1992r. (Dz.U. N 80 poz. 412 ze zm.) określono, iż poborowi, którzy stawili się do służby w formacji uzbrojonej pełnią tę służbę na zasadach określonych odpowiednio w przepisach dotyczących funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej lub Biura Ochrony Rządu. Z kolei art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz,.U. z 2002r. Nr 7 poz. 58 ze zm.) stanowi, iż poborowego skierowanego za jego zgodą do służby w oddziałach prewencji Policji mianuje się policjantem w służbie kandydackiej, a zgodnie z art. 28 ust. 1 i 1a pkt 1 tej ustawy mianowanie na okres służby kandydackiej powoduje nawiązanie stosunku służbowego. Zatem skarżący wprawdzie pełnił służbę w Policji, odbywając w ten sposób zasadniczą służbę wojskową w trybie art. 56 ust. 1 ustawy o powszechny obowiązku obrony RP, lecz jednocześnie pozostawał w stosunku służbowym. Taki zaś stosunek w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest równoznaczny z pozostawianiem w zatrudnieniu. Stąd też ponowne podjęcie przez niego służby w Policji stanowi podjęcie zatrudnienia w pracodawcy, u którego był zatrudniony bezpośrednio przed zarejestrowaniem. Dodatkowo należy wskazać, iż podjęcie służby przygotowawczej w Policji także następuje na podstawie mianowania, co powoduje powstanie stosunku służbowego. Zatem obecne zatrudnienie skarżącego, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, niczym nie różni się od poprzedniego, kiedy to skarżący był policjantem w służbie kandydackiej.

Natomiast należy wyjaśnić, iż powoływany w skardze argument odnośnie odmiennej interpretacji przepisów w innych częściach kraju nie ma żadnego znaczenia. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie administracyjnej, dokonywana wyłącznie pod kątem zgodności z przepisami prawa, a nie odmiennej – jak twierdzi skarżący - praktyki niektórych organów administracji.

Wobec powyższego skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270).