Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1543/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Pinkowski,, asesor WSA Artur Kot, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2006 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2002 r. [...] Sp. z o. o. w W. wystąpiła o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego i objęcie restrukturyzacją zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2000 r. w kwocie [...] zł., na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa o restrukturyzacji.

[...] Urząd Skarbowy W., do którego wniosek był skierowany, pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. wezwał Skarżącą do złożenia korekty deklaracji VAT-7 za miesiąc marzec. Po złożeniu powyższej korekty, Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., umorzył postępowanie restrukturyzacyjne, argumentując, iż zaległość podatkowa została ujawniona przez Spółkę w wyniku złożenia w dniu [...]lipca 2002 r. deklaracji korygującej VAT-7 za marzec 2000 r. Nie była więc znana na dzień [...] czerwca 2002 r. co oznacza, że tym samym nie zachowano terminu przewidzianego w art. 6 ust. l pkt l lit. a) i pkt 3 ustawy o restrukturyzacji.

W wyniku złożonego przez Skarżącą odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., ten sam organ, uwzględnił w całości argumenty Skarżącej, uchylił poprzedzającą decyzję i na podstawie art. 226 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w skrócie zwanej O.p., ustalił ogólną kwotę należności objętych restrukturyzacją za marzec 2000 r., w tym także opłaty prolongacyjną i restrukturyzacyjną.

Następnie, z uwagi na niedotrzymanie warunków restrukturyzacji Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W., decyzją z dnia [...] maja 2004 r., umorzył postępowanie w sprawie restrukturyzacji zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2000 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W podstawie prawnej wskazał art. 207 O.p. i art. 21 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji.

Skarżąca w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2004 r. wniosła o uchylenie decyzji i ponowne podjęcie umorzonego postępowania, zarzucając naruszenie art. 21 ust. l pkt 2 w związku z art. 10 ust. l pkt 3 oraz art. 6 ust. l pkt l ustawy o restrukturyzacji.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W podstawie prawnej wskazano art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 O.p. oraz art. 9, art. 10 i art. 21 ustawy o restrukturyzacji.

Skarżąca złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2004 r., podnosząc w swoim uzasadnieniu, że w jego ocenie, przed organami administracyjnymi doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 6 ust. 1 pkt 1 tiret czwarte ustawy o restrukturyzacji, jak również przepisów prawa procesowego – art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 121 i art. 124 i art. 210 § 1 pkt 4, 6 i § 4 O.p. – w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił, że w związku z tym, że przedmiotem decyzji wydanych w sprawie były zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2000 r. wraz z należnymi odsetkami, ważne było zarówno ustalenie daty – konkretnego terminu, w którym należności wskazane przez przedsiębiorcę we wniosku o restrukturyzację stały się "znane", jak również konkretnej kwoty zadłużenia wobec Państwa, która podlegałaby restrukturyzacji. W świetle art. 2 pkt 3 i 4 ustawy o restrukturyzacji "należnościami znanymi" są należności – w tym sporne – wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień. Sąd podkreślił, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowym przyjmowano, że nie każda informacja, która dotarła do organu, bądź jest mu znana z urzędu może być uznana za "należność". Do uznania danych należności za "należności znane" w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji nie będą zatem miały znaczenia nieoficjalne uzgodnienia telefoniczne w zakresie istnienia, bądź nieistnienia zaległości podatkowych, dokonywane jak twierdzi strona w Urzędzie Skarbowym. Ustawodawca w przepisie art. 2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji stwierdza bowiem, że należności mają wynikać z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny, a więc dokumentów, które posiadają znamiona oficjalności, mają formę urzędową. Cechą charakterystyczną i podstawową takich źródeł informacji organu jest to, że należności tam zawarte zostały zapisane konkretnymi liczbami oraz dookreślone innymi informacjami.

W wyniku powyższego wyroku w obiegu prawnym pozostała decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2003 r. o warunkach restrukturyzacji. Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. stwierdził nieważność decyzji [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2003 r., a tym samym w obiegu prawnym pozostała pierwsza decyzja wydana w sprawie z dnia [...] grudnia 2002 r. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrzył odwołanie z dnia [...] grudnia 2002 r. od tej decyzji, i decyzją z dnia[...] marca 2006 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej, podkreślił, że zgodnie z treścią art. 6 ust 1 pkt 1 lit. a i pkt 3 ustawy o restrukturyzacji – restrukturyzacji podlegają znane na dzień 30 czerwca 2002 r. zaległości. Natomiast w przedmiotowej sprawie kwotę podlegającą restrukturyzacji Skarżąca wskazała dopiero w korekcie deklaracji z dnia [...] lipca 2002 r.

Wobec powyższego Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zwróciła się do Sądu o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc w uzasadnieniu, że owszem korektę deklaracji VAT-7 złożono [...] lipca 2002 r. jednakże w przedmiotowej sprawie data ta nie ma znaczenia, gdyż wcześniej już organ miał wiedzę na temat spornej zaległości, a żaden przepis nie wyklucza możliwości uzyskania wiedzy przez organy podatkowe o rzeczywistej kwocie zaległości w inny sposób niż poprzez złożenie korekty deklaracji podatkowej VAT-7.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż sprawa o umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego, która została wszczęta wnioskiem z dnia [...] listopada 2002 r. przez Skarżącą Spółkę była już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 16 marca 2005 r. Sygn. akt III SA/Wa 2224/04 Sąd uchylił decyzje: Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2004 r. i I instancyjną Naczelnika Urzędu Skarbowego W. W wyroku tym Sąd stwierdził, iż w postępowaniu przed organami administracyjnymi doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 6 ust. 1 pkt 1 tiret czwarte ustawy o restrukturyzacji, jak również przepisów prawa procesowego – art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 121 i art. 210 § 1 pkt 4, 6 i § 4 o.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy winny były ustalić konkretną datę, w której należności wskazane przez Skarżącą Spółkę we wniosku o restrukturyzację stały się "znane" oraz wskazać wysokość kwoty zadłużenia, która miała podlegać restrukturyzacji.

Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. powoływana dalej jako "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania prawne, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia.

Stwierdzenie, że "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże w sprawie ten sąd", oznacza, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (wyrok SN z 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSNAPiUS 1999, nr 1, poz. 2; glosa aprobująca: B. Adamiak, OSP 1999, nr 5, poz. 101).

Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się "wyjaśnienie (...) istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą" (W. Siedlecki, w: B. Dobrzański, W. Lisiewski, Z. Resich, W. Siedlecki: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. 1, Warszawa 1975, s. 637). Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji podatkowej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w drodze rewizji nadzwyczajnej (wyrok NSA z 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97 , niepubl.). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą.

Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 22 marca 1999 r., IV SA 527/97). Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązani są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (por. wyrok NSA z 16 grudnia 1998 r., I SA 977/98 oraz wyrok NSA z 27 listopada 1998 r., I SA 1015/98). W związku z powyższym Sąd rozpatrując sprawę na obecnym etapie nie był uprawniony, aby orzec odmiennie. Sąd w uzasadnieniu swojego poprzedniego wyroku wyjaśnił w wystarczający sposób pojęcie "należności znane", o którym mowa w art. 2 pkt 3 i 4 ustawy o restrukturyzacji.

Użyty w przepisie art. 153 p.p.s.a. zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Innymi słowy, kiedy mowa o "sprawie", chodzi w danym wypadku o konkretną sytuację faktyczną, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualne określonego podmiotu (lub podmiotów) oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego.

Ciążący na organie podatkowym obowiązek może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w drodze rewizji nadzwyczajnej. Ponieważ w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z sytuacją, o której mowa w ostatnim zdaniu, Dyrektor Izby Skarbowej w W. był związany oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i należało uznać jego decyzję za jak najbardziej prawidłową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił poprzednio zaskarżone decyzje ze względu na naruszenie normy art. 6 ust. 1 pkt 1 tiret czwarte ustawy o restrukturyzacji, jak również przepisów prawa procesowego – art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 121 i art. 210 § 1 pkt 4, 6 i § 4 o.p. ze względu na nie ustalenie konkretnej daty, w której należności wskazane przez Skarżącą Spółkę we wniosku o restrukturyzację stały się "znane" oraz niewskazanie wysokości kwoty zadłużenia, która miała podlegać restrukturyzacji.

W związku z tym, powtórzeniu mogły ulec tylko czynności uznane przez sąd administracyjny za nieprawidłowe, które spowodowały uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Warto też zaznaczyć, że oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego na zakończone postępowanie administracyjne i wydane w nim rozstrzygnięcia wiąże się z reguły z samą sentencją tego orzeczenia, zasada związania organu ponownie rozpoznającego sprawę wiąże się z pewnymi elementami uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego. Mimo bowiem użycia w art. 153 określenia "orzeczenie", chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie orzeczenia. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem przede wszystkim z wykładnią prawa, a ta - w związku z postanowieniami art. 138 i 141 § 4 p.p.s.a. - może się mieścić jedynie w uzasadnieniu wyroku sądowego; por. A. Zieliński, w: J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1985, s. 312; T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2000, s. 266; T. Woś, w: T. Woś (red.): Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 364 i wyroku NSA z 15 stycznia 1998 r., II SA 1560/97.

Należy też zauważyć, że związanie sądu administracyjnego własną oceną prawną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oznacza, iż strona skarżąca nie może skutecznie oprzeć skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną. Sąd administracyjny bowiem będzie zobowiązany skargę oddalić. Ograniczenie takie jest logiczną konsekwencją postanowień art. 153 p.p.s.a; (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 366).

W przedmiotowej sprawie Skarżąca Spółka w swojej skardze ponownie podniosła, że organy podatkowe przed dniem 1 lipca 2002 r. miały wiedzę o wysokości zaległości Spółki w podatku od towarów i usług, gdyż Spółka prowadziła rozmowy z organami, przed tym dniem. Argumentacja ta służyła Skarżącej Spółce w poprzednim postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i powołanym wyżej wyrokiem kwestia ta została jednoznacznie rozstrzygnięta.

Sąd zważył, że bezspornym jest, że Skarżąca Spółka złożyła korektę deklaracji VAT-7 w dniu [...] lipca 2002 r. Kwestia ta nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Sporna była wykładnia sformułowania zawartego w art. 2 pkt 3 i 4 ustawy o restrukturyzacji – "należności znane". Spór ten został jednoznacznie rozstrzygnięty wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2005 r. wiążącym w przedmiotowej sprawie. Sąd obecnie rozpatrujący sprawę nie jest władny ponownie oceniać tej kwestii, gdyż jak wyżej podniesiono na podstawie art. 153 p.p.s.a. związany jest oceną prawna dokonaną w w/w wyroku.

W wyroku tym Sąd uznał, iż w świetle art. 2 pkt 3 i 4 ustawy o restrukturyzacji "należnościami znanymi" są należności – w tym sporne – wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym przyjmowano, że nie każda informacja, która dotarła do organu, bądź jest mu znana z urzędu może być uznana za "należność" (por. wyroki WSA sygn. akt III SA 857/03, sygn. akt III SA 2096/02). "Należność", jak wskazuje językowe znaczenie tego słowa to "kwota, suma, którą należy komuś wypłacić" (Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego pod redakcją S. Dubisza PWN, Warszawa 2003r., t. 2, s. 805). Ustawodawca stwierdza również, że należności mają wynikać z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny, a więc dokumentów, które posiadają znamiona oficjalności, mają formę urzędową. Cechą charakterystyczną i podstawową takich źródeł informacji jest to, że należności tam zawarte zostały zapisane konkretnymi liczbami oraz dookreślone innymi informacjami.

Stosownie do art. 21 § 5 O.p. wysokość zobowiązania podatkowego - jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (zeznania) - określa się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji (zeznaniu). Również w treści art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) przyjęto zasadę, że m.in. zobowiązanie podatkowe przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej. W myśl natomiast art. 17 ustawy o restrukturyzacji organ restrukturyzacyjny ustala wysokość należności podlegającej restrukturyzacji uwzględniając należności znane, które są w posiadaniu organu restrukturyzacyjnego w terminie wskazanym w 6 ust. 1 pkt 1 lit. a) tiret czwarte ustawy o restrukturyzacji (tj. [...].06.2002 r.).

W związku z tym w przypadku, gdy korekta deklaracji zostanie złożona przez podatnika po terminie, o którym mowa w przepisie 6 ust. 1 pkt 1 lit. a) tiret czwarte, organ restrukturyzacyjny będzie związany danymi (kwotami) zawartymi w deklaracjach (zeznaniach) złożonych przed tą datą (w rozpoznawanej sprawie przed dniem [...] czerwca 2002r.).

Do uznania danych należności za "należności znane" w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji nie będą zatem miały znaczenia nieoficjalne uzgodnienia telefoniczne w zakresie istnienia, bądź nieistnienia zaległości podatkowych, dokonywane jak twierdzi strona w Urzędzie Skarbowym. Ustawodawca w przepisie art. 2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji stwierdza bowiem, że należności mają wynikać z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny, a więc dokumentów, które posiadają znamiona oficjalności, mają formę urzędową. Cechą charakterystyczną i podstawową takich źródeł informacji organu jest to, że należności tam zawarte zostały zapisane konkretnymi liczbami oraz dookreślone innymi informacjami. Ustawodawca używa w wyżej wskazanym przepisie także zwrotu "innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu". W ocenie Sądu dane te muszą również posiadać wymiar kwotowy, powinny być określone konkretnymi liczbami, tak aby można je było uznać za "należności znane". Za "znane" nie mogą być więc uznane nawet istniejące obiektywnie kwoty zaległości, które nie zostały określone w sposób wynikający z unormowań prawnych zawartych np. w ustawie Ordynacja podatkowa oraz w powołanej wyżej ustawie o podatku od towarów i usług.

Za zaprezentowaną wykładnią przemawia również użycie w treści art. 2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji zwrotu "w szczególności" w stosunku do "innych danych", będących w posiadaniu organu restrukturyzacyjnego oraz wymienienie, jako przykładu zeznań, deklaracji, decyzji, postanowień, przy jednoczesnym wskazaniu, że "należności znane" powinny wynikać z ewidencji lub rejestrów. Przykładowo podane przez ustawodawcę źródła "należności znanych" mają zbliżony do siebie charakter. Posiadają cechę oficjalności, a dane w nich zawarte przedstawiają "należności" w sposób kwotowy.

Wobec powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej Spółki, że mimo złożenia korekty deklaracji VAT-7 po dniu [...] czerwca 2002 r. organy podatkowe miały wiedzę, przed jej złożeniem, o kwocie zadłużenia spółki, albowiem z organem prowadzone były rozmowy telefoniczne.

Zatem wobec powyższego należało uznać za słuszne stanowisko organów podatkowych i przyjąć, że należności Skarżącej Spółki nie były należnościami znanymi organowi w rozumieniu art. 2 ust 3 ustawy o restrukturyzacji na dzień [...] czerwca 2002 r.

Podkreślić też należy, że organy podatkowe powoływanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zobowiązane były do wskazania konkretnej kwoty, która miała podlegać restrukturyzacji, a która zgodnie z powołanymi wyżej przepisami była znane na dzień [...] czerwca 2002 r. Sąd zauważa, że w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie wskazano jednoznacznie tej kwoty. W części wstępnej decyzji ponownie powołano, jako kwotę podlegającą restrukturyzacji w kwocie [...] zł. mimo, że była to kwota nie znana na datę [...] czerwca 2002 r. Jednakże w ocenie Sądu jest to uchybienie proceduralne, które nie miało to wpływu na ostateczną treść decyzji. Albowiem w uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. sprecyzował, że powołana kwota nie była znana organom podatkowym na dzień [...] czerwca 2002 r., więc nie mogła podlegać restrukturyzacji.

W świetle powyższych rozważań, skoro Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a., stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.