Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1158/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. L. oraz Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury ( dalej: "organ", "Minister") decyzją z dnia [...] marca 2021 r. znak [...] działając na podstawie art. 158 § 1, w związku z art. 156 § 1 oraz art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] sp. z o.o. w W. oraz wniosku M.L. ( dalej: "skarżący" o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., znak:[...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ww. Starosty [..] z dnia [...] stycznia 2012 r., udzielającej [...] Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w E. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód powierzchniowych pochodzących z terenów subpolderu W. w gminie G. ujętych za pomocą kanału "S" do kanału "S" w km 0+200, działka nr[...], obręb W., gmina G. za pomocą stacji pomp nr [...] "[...]" zlokalizowanej na działce nr[...], obręb W., gmina G.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ wskazał, że do Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wpłynął wniosek z dnia [...] czerwca 2018 r., [...]sp. z o.o. z siedzibą w W. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Następnie do Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wpłynął wniosek M.L. z dnia [...] stycznia 2019 r. o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji Starosty[...].

Decyzji Starosty [...] zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61 i 109 k.p.a. w związku z art. 39 k.p.a. oraz art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 Nr 239, poz. 2019, ze zm.), polegające na pozbawieniu skarżących możliwości brania udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją; art. 128 ust. 1 pkt 1a Prawa wodnego z 2001 r., w związku z art. 107 § 2 k.p.a., poprzez nieumieszczenie w decyzji charakterystycznych rzędnych piętrzenia w postaci poziomów pompowania, zaniechanie wskazania w operacie i w decyzji niezbędnych przedsięwzięć mających na celu ograniczenie negatywnego oddziaływania na środowisko, dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych na podstawie błędnych danych w operacie wodnoprawnym dotyczących wskazań łaty wodowskazowej oraz dotychczasowych, istniejących poziomów pompowania.

Na wstępie uzasadnienia zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury wyjaśnił swoją właściwość w sprawie.

Dalej Minister dokonał oceny zebranego w toku postępowania materiału dowodowego w celu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Organ wskazał, że Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, przeprowadził postępowanie wyjaśniające, z którego wynikało, że skarżący - spółka [...] sp. z o.o. w W. jest właścicielem nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr ew.[...], obręb W. (według starego oznaczenia działka nr ew.[...], obręb W.) oraz [...] (według starego oznaczenia działka nr ew.[...], obręb W.). Natomiast M.L. jest właścicielem nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr ew.[...], obręb W. (według starego oznaczenia działka nr ew.[...], obręb W.) oraz [...] (według starego oznaczenia działka nr ew.[...], obręb W.).

Ustalono, że wnoszący oba wnioski, nie byli stronami postępowania zakończonego wydaniem przez Starostę [...] decyzji z [...] stycznia 2012 r. Z uwagi na fakt, że ww. decyzją udzielono pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód powierzchniowych pochodzących z terenów subpolderu W. w gminie G. za pomocą stacji pomp nr[...], a nie na odwadnianie gruntów subpolderu, uznano, że wnioskodawcy, jako właściciele nieruchomości, które zgodnie z operatem wodnoprawnym nie znajdowały się w zasięgu oddziaływania korzystania z wód, nie posiadają również przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym. W związku z powyższym, Minister decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., umorzył postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. spółki [...] w W. Umorzył również decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., kolejne postępowanie zainicjowane wnioskiem M.L. z dnia [...] stycznia 2019 r. Obydwa rozstrzygnięcia zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 4 września 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 626/19, WSA w Warszawie uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. WSA w Warszawie wskazał, że spółka [...] w W. legitymuje się interesem prawnym uprawniającym do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r.

Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2096/19, WSA w Warszawie uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. WSA w Warszawie wskazał, że w dalszym postępowaniu organ zbada czy M.L. posiada przymiot strony, poprzez ustalenie czy jego nieruchomości leżą w zasięgu oddziaływania odprowadzania wód powierzchniowych za pomocą stacji pomp nr [...] "[...]" i sprawdzeniu czy na działkach skarżącego znajdują się urządzenia wodne połączone z kanałem "S" odprowadzającym wody powierzchniowe z subpolderu W.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy uznano spółkę [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. i M.L. za strony postępowania nadzwyczajnego oraz rozszerzono krąg stron tego postępowania o kolejne osoby będące właścicielami nieruchomości zlokalizowanych na terenie subpolderu W., znajdujących się w zlewni odwadnianej przez stację pomp nr [...] "[...]", przez które przebiegają urządzenia melioracji wodnych.

Organ wskazał, że z uwagi na fakt, że wnioski spółki [...] i M.L. dotyczyły odrębnych kwestii, prowadzone były dwa postępowania administracyjne, w których zapadły dwa odrębne rozstrzygnięcia, a następnie dwa wyroki sądowe. Jednakże po uwzględnieniu wytycznych zawartych w zapadłych w niniejszej sprawie wyrokach WSA w Warszawie, organ w dalszym postępowaniu, przechodząc do fazy postępowania, w której bada materialnoprawne podstawy żądań tzn. spełnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., sprawę z wniosków spółki [...] i M.L. prowadził jako jedno postępowanie.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy organ zauważył, że w niniejszym postępowaniu badano wyłącznie zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodność z prawem decyzji w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważnośc,i dokonywana jest na dzień wydania ostatecznej decyzji, w tym przypadku - pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, wydanego na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, ze zm.). Dla oceny jej legalności nie mają znaczenia co do zasady wydarzenia późniejsze.

Po przeprowadzeniu postępowania nadzorczego, Minister Infrastruktury, uznał, że wniosek spółki [...] w W., a także wniosek M.L. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

M.L. weryfikowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. zarzucił naruszenie art. 127 ust. 7 pkt 5 Prawa wodnego z 2001 r., zgodnie z którym stroną postępowania w sprawie wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest właściciel powierzchni ziemi położonej w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych poprzez błędne nieuznanie go za stronę postępowania.

Minister wskazał, że pozbawienie możliwości czynnego brania udziału w postępowaniu stanowi przesłankę wznowienia postępowania, określoną w art. 145 pkt 4 k.p.a. i tym samym nie może być brane pod uwagę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności.

Jednocześnie, Minister przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, zgodnie z wytycznymi WSA w Warszawie wyrażonymi w wyroku z dnia 15 stycznia 2020 r. i uznał M.L. za stronę postępowania nadzwyczajnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 128 ust. 1 pkt 1a Prawa wodnego z 2001 r. poprzez nieumieszczenie w decyzji charakterystycznych rzędnych piętrzenia, stwierdził, że przywołany wymóg dotyczy odrębnego pozwolenia wodnoprawnego, wydawanego na inny rodzaj szczególnego korzystania z wód, wymieniony w art. 37 pkt. 4 Prawa wodnego z 2001 r., tj. - piętrzenie śródlądowych wód powierzchniowych. Przedmiotowe odprowadzanie wody nie wiąże się z piętrzeniem wód. Dlatego bezcelowym jest określanie w treści pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód charakterystycznych rzędnych piętrzenia. Z uwagi na powyższe kwestionowana decyzja Starosty[...], nie narusza zdaniem organu art. 128 ust. 1 pkt 1a Prawa wodnego z 2001 r.

W kwestii zaniechania wskazania w operacie i w decyzji niezbędnych przedsięwzięć mających na celu ograniczenie negatywnego oddziaływania na środowisko, minister wskazał, ze w niniejszej sprawie - nie mamy do czynienia z działalnością co do zasady powodującą negatywne oddziaływanie na środowisko, jak na przykład odprowadzanie ścieków, która wymagała by wprowadzenia do decyzji dodatkowych obostrzeń bądź obowiązków, mających na celu ograniczenie czy też kompensację tych negatywnych oddziaływań.

Jest to bowiem pozwolenie na odprowadzanie nadmiaru wód w celu odwadniania gruntów rolnych. Celem wydania tego rodzaju pozwolenia wodnoprawnego, jest umożliwienie właściwej regulacji stosunków wodno- gruntowych na danym terenie (m.in. dla poprawienia zdolności produkcyjnych gleb uprawnych) oraz ochrony i kształtowania zasobów wodnych i glebowych.

Ponadto, w decyzji został zawarty obowiązek: regulowania takiej częstości i ilości odprowadzanej wody powierzchniowej, która nie naruszy bilansu wodnego, a w konsekwencji nie stworzy zagrożenia dla fauny i flory na tym terenie.

Z uwagi na powyższe, zarzut niewskazania w operacie i treści pozwolenia wodnoprawnego przedsięwzięć mających na celu ograniczenie negatywnego oddziaływania na środowisko, również uznać należy za bezpodstawny.

W kwestii zarzucanego Staroście [...]oparcia rozstrzygnięcia z dnia [...] stycznia 2012 r. na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych dotyczących wskazań łaty wodowskazowej oraz dotychczasowych, istniejących poziomów pompowania, na podstawie błędnych danych w operacie wodnoprawnym z listopada 2011 r., organ wskazał, że operat wodnoprawny stanowi materiał, będący podstawą do określenia treści pozwolenia wodnoprawnego. Treść kwestionowanej decyzji odpowiada treści operatu wodnoprawnego z listopada 2011 r. Tym samym brak jest podstaw do ustalenia, że Starosta [...]naruszył art. 7 oraz 77k.p.a., ani tym bardziej, że kwestionowana decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą, czyli rażącym naruszeniem prawa. Organ dalej wskazał, że błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy ocenić należy jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszeniem, ale w trybie zwykłym.

Minister w niniejszej sprawie zbadał również spełnienie pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych wart. 156 k.p.a.

W ramach tej analizy organ badał także spełnienie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. tj. czy kwestionowana decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Minister, dokonując kontroli decyzji Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2012 r. stwierdził, że co prawda w dniu wydania zaskarżonej decyzji obowiązywało pozwolenie wodnoprawne wydane na rzecz Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w E., stanowiącego poprzednika prawnego [...]Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w E., na odprowadzanie wody z pompowni [...] do kanału A-1, udzielone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., znak:[...], ale nie zachodzi tu tożsamość przedmiotowa obu spraw.

Organ przypomniał, że Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w E. ww. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. uzyskał pozwolenie wodnoprawne na odbudowę stacji pomp nr [...] odwadniającej polder[...], przebudowę kanału A i A-1, odbudowę kanału odpływowego S, wykonanie na kanale przepustu z zastawką i przebudowę przepustu na kanale S, a także na odprowadzanie wody z pompowni [...] do kanału A-1. Wojewoda [...] w treści tej decyzji określił, że pozwolenia wodnoprawne określone w punkcie 1, 3 i 4, tj. na odbudowę stacji pomp nr [...] odwadniającej polder[...], przebudowę kanału A i A-1, odbudowę kanału odpływowego S oraz wykonanie na kanale przepustu z zastawką i przebudowę przepustu na kanale S, wydaje na okres 3 lat - do dnia 30 czerwca 1997 r. Nie określił natomiast terminu obowiązywania pozwolenia na odprowadzanie wód, czyli udzielił tego pozwolenia bezterminowo. Na mocy art. 11 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 130, poz. 1087), okres obowiązywania pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie zwód, wydanych na okres dłuższy niż 20 lat skrócony został do 20 lat liczonych od dnia, w którym decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczna. Oznacza to, że pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie wody z pompowni[...], udzielone decyzją Wojewody[...], obowiązywało do 2014 r. Kopia ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. była załącznikiem do operatu wodnoprawnego, który stanowił podstawę do wydania kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r.

Z uwagi na zniszczenie akt postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., ostateczność tej decyzji ustalona została na podstawie faktu, wydania w oparciu o tą decyzję pozwolenia na budowę i dokonanej odbudowy stacji pomp nr[...]. Powyższe znajduje potwierdzenie w dokumentacji z działalności Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w E. oraz [...]Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w E., przesłanej przy piśmie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2020 r.

Organ prowadzący sprawę uzyskał od Starosty [...] informację, przesłaną pismem z dnia [...] października 2018 r., że przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., nie wydano decyzji stwierdzającej wygaśnięcie wcześniejszej decyzji Wojewody[...].

Zdaniem Ministra, zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., następuje jednak tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Tożsamość spraw zaś będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

Tożsamość podmiotowa ma miejsce, gdy w sprawie występują te same strony, z zastrzeżeniem, że tożsamość podmiotowa jest zachowana również w przypadkach, gdy prawa strony są zbywalne i wejdą w nie następcy prawni albo gdy w miejsce strony wstąpi jej następca prawny oraz gdy miejsce organu zajmie na skutek np. reorganizacji, nowy organ o innej nazwie, lecz wyposażony w tę samą właściwość rzeczową co organ, który wydał pierwotną decyzję.

W niniejszym postępowaniu ustalono, że w związku z wprowadzoną w 1999 r. reformą administracyjną kraju, Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w E., który był adresatem decyzji Wojewody[...], został zlikwidowany, a jego zadania przejął Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa [...] w O., a następnie [...]Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w E., dla którego wydano zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa [...] w O. został utworzony Uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. i przejął, jako następca prawny stan osobowy, majątkowy i wszelkie zobowiązania Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w E. Następnie [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w E. został utworzony Uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. oraz przejął prawa, obowiązki i mienie po zlikwidowanej jednostce - Zarządzie Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa[...] , wykonując dotychczasowe jej zadania w zakresie melioracji i eksploatacji urządzeń wodnych na obszarze powiatu grodzkiego-miasta E. oraz powiatów ziemskich: [...] i[...]. Biorąc powyższe pod uwagę, organ uznał tożsamość podmiotową beneficjentów obu decyzji - pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód za pomocą pompowni W.

Natomiast w związku z wejściem w życie Prawa wodnego z 2001 r., zmieniła się właściwość rzeczowa organów do wydawania pozwoleń wodnoprawnych. Na podstawie art. 140 ust. 1 Prawa wodnego z 2001 r. kompetencje do wydawania pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód, z wyłączeniem przypadków wymienionych w ustępie 2 tego artykułu, uzyskał starosta.

Następnie Minister wyjaśnił, że tożsamość przedmiotowa występuje gdy tożsama jest podstawa prawna, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki, które z nich wynikają.

Wskazał, że zniesienie lub nowelizacja przepisów, na podstawie których wydano decyzję administracyjną, co do zasady nie ma bezpośredniego wpływu na prawny byt tej decyzji ani na jej moc wiążącą w czasie. Wprawdzie decyzja Wojewody [...] została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 30), a zaskarżona decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. na podstawie Prawa wodnego z 2001 r., niemniej jednak regulacje dotyczące udzielania pozwoleń wodnoprawnych na odprowadzanie wód były tożsame. Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Stan faktyczny powinien być natomiast brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych.

Rozważając tożsamość przedmiotową spraw zakończonych kwestionowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., należy zdaniem organu wziąć przede wszystkim pod uwagę stan faktyczny istniejący w dniu ich wydania.

Pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją Starosty [...] z dnia [...]stycznia 2012 r. dotyczy urządzenia wodnego różniącego się w istotny sposób od urządzenia, którego dotyczyła decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 1994 r. Różnica ta dotyczyła kluczowej części składowej urządzenia wodnego tj. pompy, a tym samym wpływała w istotnym stopniu na możliwość odprowadzania wody przy użyciu tego urządzenia.

Z wyjaśnień Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie przedstawionych m.in. w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r., a także z obszernej dokumentacji z działalności Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w E. oraz [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w E., przesłanej przy piśmie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2020 r., wynika, że Starosta [...] udzielił zaskarżoną decyzją pozwolenia wodnoprawnego na wnioskowaną większą ilość odprowadzanej wody, ze względu na to, że miała być ona przepompowywana za pomocą innego typu urządzenia, szczegółowo opisanego w operacie wodnym, stanowiącym podstawę do wydania kwestionowanej decyzji. Na stacji pomp nr[...], oprócz przebudowy kanałów, wymieniono bowiem rodzaj pompy na bardziej wydajną. Wynika z tego, że pomimo że szczególne korzystanie z wód miało się odbywać w tej samej lokalizacji, jednakże za pomocą innego typu urządzenia.

Zdaniem Ministra stan faktyczny istniejący w dniu wydania kwestionowanej decyzji nie był zatem tożsamy ze stanem faktycznym istniejącym w dniu wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. Różnica ta w konsekwencji doprowadziła do udzielenia pozwolenia wodnoprawnego uprawniającego do odprowadzania innej ilości wód niż określona w decyzji Wojewody [..]z dnia [...] czerwca 1994 r., a tym samym dotyczyła faktu prawotwórczego. Istotą bowiem pozwolenia na odprowadzanie wód, jest określenie dopuszczalnej do odprowadzania ilości tych wód, co zostało również wskazane w Prawie wodnym z 2001 r., poprzez ustanowiony w art. 128 ust. 1 pkt 1 wymóg ustalenia w pozwoleniu wodnoprawnym ilości pobieranej lub odprowadzanej wody, w tym maksymalnej ilości m3 na godzinę i średniej ilości m3 na dobę oraz maksymalnej ilości m3 na rok.

Oba porównywane pozwolenia wodnoprawne określały ilość dopuszczonych do odprowadzania przez pompownię wód. Przy czym w pozwoleniu wodnoprawnym Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. została ona ustalona jako ilość maksymalna Q = 167 l/s, podczas gdy w pozwoleniu Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2012 r. określono następujące ilości: QSmax= 0,1729 m3/s; Qhmax = 155,61 m3/h; Qśr.d. = 62,07 m3/d i Q max.rocz. = 544320 m3/rok.

Z powyższego wynika zatem, że pozwolenia te przyznawały inne uprawnienia (w innych ilościach), bo podczas gdy decyzją Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 1994 r. zezwolono na odprowadzenie maksymalnie 167 litrów na sekundę, kwestionowaną decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Starosta [...] zezwolił na odprowadzanie maksymalnie 172,9 litrów wody na sekundę.

Ponadto, w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. określone zostały inne poziomy pompowania wody niż wskazane w operacie wodnoprawnym z listopada 2011 r., stanowiącym podstawę do wydania pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2012 r. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu M.L. dotyczącego braku określenia poziomów pompowania w kwestionowanej decyzji, organ wskazał, że fakt ten nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności. Pozwolenie wodnoprawne na korzystanie z wód, w tym na odprowadzanie wód, powinno określać warunki takiej działalności. Warunki te mogą być określone w różny sposób. W przypadku kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. określono je oznaczając ilość odprowadzanej wody. Takie określenie warunków odprowadzania wód organ uznał za prawidłowe.

Biorąc powyższe pod uwagę, Minister nie stwierdził istnienia tożsamości sprawy rozstrzygniętej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. i sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 1994 r., ze względu na brak tożsamości przedmiotowej tj. stanu faktycznego oraz praw i obowiązków, które z tych decyzji wynikają. Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. udzielił pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego szczególnego korzystania z wód za pomocą urządzenia wodnego o parametrach odmiennych od dotychczasowych. Zatem stan faktyczny istniejący w dniu wydania kwestionowanej decyzji nie był tożsamy ze stanem faktycznym istniejącym w dniu wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. Wszystkie te okoliczności mają znaczenie dla ustalenia spełnienia przesłanek określonych w art. 126 w zw. z art. 125 Prawa wodnego z 2001 r., w szczególności w zakresie spełnienia wymagań ochrony zdrowia ludzi i środowiska, czyli stanowią podstawę do udzielenia bądź odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Zatem fakty te są faktami prawotwórczymi.

Reasumując, obie sprawy - zakończona wydaniem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. i zakończona wydaniem zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia [...]stycznia 2012 r., nie są tożsame przedmiotowo, a tym samym istnienie w obrocie prawnym decyzji Wojewody [...] w dniu wydania kwestionowanej decyzji Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2012 r., nie wypełnia przesłanki stwierdzenia nieważności wskazanej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

W ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., Minister zbadał wszystkie przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a. W toku postępowania nadzwyczajnego, nie stwierdzono występowania pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, Minister stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nie jest obarczona żadną kwalifikowaną wadą, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a., a tym samym należało odmówić stwierdzenia jej nieważności w całości.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyli spółka [...] sp. z o.o. w W. oraz M.L.

Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych mających wpływ na wynik postępowania, tj.:

1. art. 7 i 8 kpa w zw. z art. 77 § 1 i 78 kpa wyrażające w :

- zaniechaniu wyjaśnienia wnioskowanych poprzez skarżących istotnych okoliczności dotyczących zweryfikowania zarzutów zgłoszonych przez skarżących, zwłaszcza tych enumeratywnie wskazanych w pkt 1-14 wnioskuM.L.;

- zaniechaniu podjęcia jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego dla ustalenia zasadności zarzutów zgłoszonych przez obu skarżących;

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. wyrażające się w dowolnym, nie opartym na dowodach i na analizie uznaniu, że decyzja nie spowoduje negatywnego oddziaływania na grunty rolne uprawniane na subpolderze[...], czyli na produkcję rolną skarżących, ani na środowisko, przy czym organ nie posiada dostatecznej wiedzy i kompetencji w tym zakresie, aby pokusić się o samodzielną ocenę;

3. art. 80 k.p.a. - gdyż nawet samodzielna ocena przez organ skutków decyzji, wymaga nie tylko kompetencji, ale przedstawienia np. z jakich przyczyn uchybienia operatu wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód subbpolderu [...]autorstwa mgr. inż T.C. z listopada 2011 r., wyszczególnione we wniosku M.L. według Ministra nie są istotne, o ile nie wręcz rażące, zwłaszcza, że są kardynalne oraz przedstawienia i analizy jakie są lub mogą być następstwa wydania decyzji w postaci skutków zmian poziomów pompowania w stosunku do dotychczasowych stanowiących element systemu melioracyjnego polderu nr [...] oraz polderów sąsiednich (zaskarżona decyzja takiej analizy nie zawiera);

4. art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niezwrócenie się do biegłego z zakresu melioracji o wydanie opinii w sytuacji, gdy konieczne było ustalenie, czy wartości wskazane w operacie wodnoprawnym na szczególne korzystanie z wód subbpolderu [...] autorstwa mgr. inż T.C.z listopada 2011r., są prawidłowe oraz jakie są lub mogą być skutki przyjęcia takich wartości;

5. art. 107 § 2 kpa w zw. z art. 128 ust. 1 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001r. ze zm. do 18.12.2011 r. (Dz.U. Z 2012 r. poz. 145) wyrażające się w pominięciu w decyzji koniecznych jej elementów w postaci parametrów pompowania , których zamieszczenie w świetle powołanych przepisów było obligatoryjne;

6. art. 107 § 1 pkt 6 kpa oraz art. § 2 kpa w zw. z art. 128 ust. 1 k.p.a. wyrażające się w: ogólnikowym uzasadnieniu części decyzji sprowadzającym się do wniosków końcowych w kwestiach wymagających przedstawienia, analizy i argumentacji, co dotyczy skutków oddziaływania decyzji z 2012 r. na położone na subpolderze nr [...] grunty skarżących i na oddziaływanie na środowisko.

W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o :

uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury,

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Infrastruktury.

Ponadto wniesiono o wyznaczenie rozprawy i wezwanie na nią skarżących celem przesłuchania na okoliczności podniesione w skardze.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że grunty obu skarżących położone są na tym samym subpolderze nr [...]W. gm. G. na [...], na terenie depresyjnym, a więc każda decyzja wodnoprawna dotycząca odprowadzania wód powierzchniowych pochodzących z terenów tego subpolderu i wód okalających polder oraz decyzja dotycząca stacji pomp na tym polderze wpływająca na regulację poziomu wód w kanałach, wpływa także na środowisko polderu i na poziom wód gruntowych, a więc wpływa na uprawy (produkcję rolną) prowadzoną przez użytkowników gruntów, w tym obu skarżących.

Przypomniano, że zarzuty sformułowane we wnioskach obu skarżących, sprowadzały się do naruszeń wskazanych we wniosku M.L., a dotyczyły one naruszenia:

art. 128 ust. 1 pkt 1a oraz pkt 7 i 8 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w decyzji koniecznej treści w postaci charakterystycznych rzędnych piętrzenia (minimalnych i maksymalnych poziomów pompowania, tj. maksymalnego zwierciadła wody wegetacyjnej, min. zwierciadła wody wegetacyjnej, min. poziomu pompowania, te fundamentalne ustalenia zawiera decyzja z 1994r, a nie zawiera ich decyzja z 2012r, co czyni ja całkowicie nieprzydatną); określenie tylko ilości wód odprowadzanych jest dalece niewystarczającym parametrem;

art. 128 ust. 1 pkt. 7a i 8 ustawy Prawo wodne poprzez zaniechanie wskazania w operacie i decyzji na niezbędne przedsięwzięcia, jakie należałoby podjąć dla ograniczenia negatywnego oddziaływania przyjętych w operacie rozwiązań na środowisko;

art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez :

nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w operacie wodnoprawnym na szczególne korzystanie z wód subbpolderu [...] autorstwa mgr. inż T.C. z listopada 2011 r. w zakresie dotyczącym: wskazań łaty wodowskazowej, najniższych poziomów pompowania oraz wartości (ilości) przepływu,

wyprowadzenie wadliwych wniosków operatu i wadliwe określenie skutków decyzji dla terenów rolnych subbpolderu[...] , co jest konsekwencją oparcia się na danych niesprawdzonych, niezweryfikowanych w żaden sposób przez organ.

Wadliwości ustaleń faktycznych sprowadzały się do podania w operacie wodnoprawnym stanowiącym podstawę do wydania kwestionowanej decyzji z 2012 r. nieprawidłowych wskazań łaty wodowskazowej, błędnie określonych w operacie dotychczasowych (istniejących) poziomów pompowania, a mianowicie istniejącego najniższego poziomu pompowania 1,80 m zamiast 1,45 m (t.j. - 3,20 m npm zamiast - 3,55 m npm).

Właściwe wielkości (wartości) poziomów pompowania zostały określone w decyzji - pozwoleniu wodno-prawnym na odbudowę pompy nr [...] z 1994 r.

Według obu skarżących w toku postępowania z lat 2011-2012 zakończonego decyzją z [...] stycznia 2012 r. naruszono podstawowe zasady praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli, czynnego udziału strony w postępowaniu i dwuinstancyjności, z przyczyn wskazanych we wniosku M.L. inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie.

Wydając zaskarżaną decyzję z [...] marca 2021r. Minister Infrastruktury oparł się na niżej wskazanych przesłankach i argumentacji.

Według Ministra ocena legalności kwestionowanej decyzji ostatecznej Starosty Powiatowego w E. z 2012 r. dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w tym postępowaniu. Skarżący nie podziela stanowiska Ministra. Brak zawiadomienia skarżących o owym postępowaniu pozbawił ich możliwości uczestniczenia w tym postępowaniu, a więc także zajmowania stanowiska, argumentowania i zgłaszania wniosków dowodowych dla wykazania swych racji, stąd ich prawo do zajmowania stanowisko i dowodzenia wtoku niniejszej sprawy.

Jednak nawet podzielenie przez Ministra, a dalej WSA poglądu wyrażonego przez NSA w sprawie II OSK 1807/11 wyartykułowanego na ostatniej stronie uzasadnienia, że wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania a dotyczące postępowania dowodowego, zebranych dowodów mogą dotyczyć postępowania zwykłego w którym jest ono prowadzone dla ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, natomiast w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie prowadzi postępowania dowodowego nie zbiera dowodów, nie zwalniało Ministra od zbadania, czy zarzuty zgłoszone przez obu skarżących wobec zaskarżonej decyzji Starosty z [...] stycznia 2012 r. na gruncie tej sprawy w świetle materiałów zgromadzonych w tej sprawie były zasadne.

Tymczasem Minister nie poczynił możliwych skutecznych starań o pozyskanie materiałów dowodowych ze sprawy i nie zbadał pod względem merytorycznym zasadności zarzutów skarżących.

Naruszenie art. 128 ust.1 ustawy Prawo wodne z 2001 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z 4 stycznia 2012 r., według Ministra nie miało miejsca, albowiem:

kwestionowana decyzja nie musiała zawierać elementów wskazywanych przez skarżących w zakresie piętrzenia wód, a mianowicie minimalnych i maksymalnych poziomów pompowania;

zaskarżona decyzja co do zasady nie miała wpływać negatywnie na środowisko (jak np. odprowadzanie ścieków), "celem wydania tego rodzaju pozwolenia wodnoprawnego jest umożliwienie właściwej regulacji stosunków wodno-gruntowych (m.in. dla poprawienia zdolności produkcyjnych gleb uprawnych) oraz ochrony i kształtowania zasobów wodnych i glebowych", miała regulować taką częstotliwość i ilości odprowadzonej wody, aby nie naruszyć bilansu wodnego.

Zdaniem skarżących, art. 128 ustawy Prawo wodne z 18 lipca 2001 r. określa elementy obligatoryjne pozwoleń wodnoprawnych wyszczególnione w ust. 1 oraz fakultatywne wskazane przykładowo w ust. 2. Podział ten wynika z literalnego brzmienia przepisu i nie był kwestionowany w orzecznictwie administracyjnym. Zatem wydanie pozwolenia wodnoprawnego na gruncie art. 37, zbadanie i zamieszczenie w pozwoleniu wodnoprawnym elementów wskazanych w art. 128 ust. 1 jest bezwzględnie wymagane. Zaskarżona decyzja ich nie zawiera.

Powołane elementy decyzji wskazywane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Ministra, mówią o teoretycznych celach, jakim miało służyć wydanie decyzji, jednak aby zostały one spełnione, konieczne jest określenie między innymi granicznych rzędnych poziomów wody w kanałach na polderze, jakie muszą być bezwzględnie zachowane (określa się je jako poziomy pompowania), aby nie zakłócić poprawności funkcjonowania systemu melioracyjnego stworzonego dla danego polderu lub subpolderu (w tym przypadku nr[...]) i polderów sąsiednich, z którymi system melioracyjny poprzez układ kanałów wodnych jest powiązany. Rzędne (wielkości minimalne, maksymalne i średnie poziomy pompowania) są różne dla różnych polderów w przypadku poziomu maksymalnego są inne dla okresów wegetacyjnych i powegetacyjnych.

Żeby umożliwić, a nie zakłócić, działanie systemu melioracyjnego, a więc aby sprzyjać produkcji rolnej i środowisku, a nie zakłócać tejże produkcji i nie stwarzać zagrożenia dla środowiska naturalnego, koniecznym jest zbadanie skutków jakie pobieranie i odprowadzania wody lub przerzutu wody z polderów do kanałów, rzek czy innych cieków wodnych, spowoduje dla produkcji rolnej i środowiska na danym poderze. To wymaga wiedzy specjalistycznej. Z tej przyczyny organy uprawnione i zobowiązane do podejmowane decyzji administracyjnych w tym zakresie korzystają z operatów wodnoprawnych opracowywanych przez specjalistów z zakresu melioracji. Wiedza osób decydujących o włączeniu pompy wodnej, czyli decydujących o pobraniu lub przerzucie wody nie jest wystarczająca dla oceny skutków dla całego polderu. Z tych - uwarunkowań wynika ustawowy wymóg prawny, aby decyzja wodnoprawna zawierała konieczne w tym zakresie elementy, które określa się po zbadaniu przez specjalistów z zakresu melioracji w operatach wodnoprawnych i stąd przenosi je do decyzji wodnoprawnych. Operaty określają też skutki poboru i odprowadzania wody lub przerzutów wody dla środowiska.

Aby zapobiec negatywnym skutkom materialnym i środowiskowym tego rodzaju ignorancji, koniecznym było wypełnienie obowiązków ustawowych z art. 128 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Ograniczenie się do sloganów o działaniach wspierających produkcję rolną lub chroniących środowisko nie spełnia wymogów gwarancyjnych poprawności działań na gruncie art. 128 ww. ustawy.

Co istotne, błędne dane operatu co do poziomów pompowania sprawiły, że autor operatu i organ nie dopatrzyli się negatywnych skutków wadliwego operatu i decyzji, a w decyzji nie zamieszczono elementów wymaganych przez ust. 1 pkt. 7a i 8 .

Organ nie dostosował się do obligatoryjnego rozważenia i zasygnalizowania w operacie konieczności wykonania urządzeń zapobiegających ewentualnym szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania pozwolenia wodnoprawnego opartego na operacie jego autorstwa ani nie wskazał na niezbędne przedsięwzięcia, jakie należałoby podjąć dla ograniczenia negatywnego oddziaływania przyjętych w operacie rozwiązań na środowisko. Jednym z następstw wadliwej decyzji było zalanie pól M.L. oraz podtopienie pół Spółki na subpolderze nr [...] w 2017 r. przez wodę, która napłynęła z kanału R na subpolder[...].

W uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2021r. Minister Infrastruktury uznał, że treść decyzji odpowiada treści operatu wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód subbpolderu W. autorstwa mgr. inż T.C.z listopada 2011 r., a sam operat nie zawiera błędów istotnych.

Według skarżących obie tezy są błędne. Treść operatu w zakresie rzędnych nie została przeniesiona do decyzji, zatem nie jest tożsama, co jest jednym z istotnych uchybień decyzji. Natomiast odnośnie błędów operatu wskazanych przez skarżących dotyczących rzędnych przyjętych w operacie, organ w żaden sposób ich nie zweryfikował, a sam nie ma wiedzy i kompetencji dostatecznej do podjęcia się ich oceny.

Skarżący M.L. podniósł na wadliwość wskazań łaty wodowskazowej oraz przywołał w swym wniosku prawidłowe rzędne poziomów pompowania pompy nr[...], które oznaczono we wcześniejszej decyzji - pozwoleniu wodnoprawnym - na odbudowę pompy nr 47 z 1994 r. W operacie jego autor jako najniższy poziom pompowania wskazał 1,80 m zamiast 1,45 m (t.j. - 3,20 m npm zamiast - 3,55 m npm) - str. 8 pkt 5 Operatu wodnoprawnego. Organ winien co najmniej sprawdzić tę okoliczność, w braku wiedzy własnej i dokumentów, winien dopuścić dowód z opinii biegłego specjalisty z dziedziny melioracji, czego nie uczynił.

Dla wyjaśnienia znaczenia ww. wartości skarżący wyjaśnili. Subpolder nr [...] i miejscowość W., podobnie jak sąsiednie, położone są na terenie depresyjnym. Rzędne najniższego poziomu pompowania to minus 3,20 npm poniżej poziomu morza lub minus 3,55 npm w relacji do poziomu morza. W geodezji dla uniknięcia używania wielkości minus i plus oraz unikania pomyłek z tego wynikających, za bazowe przyjęto wielkości o 5 m wyższe. Stąd zamiast minus 3,20 m podaje się alternatywnie 1,80 m a zamiast minus 3,55 m podaje się 1,45 m. W ten sposób uniknięto minusa przy podawaniu i analizie różnych wielkości.

Organ nie mając żadnej świadomości, jakie znaczenie mają poziomy pompowania i nie przytaczając żadnej merytorycznej argumentacji w kwestii znaczenia i skutków zawyżenia poziomów pompowania w operacie, uznał ewentualne uchybienie w tym zakresie za nieistotne, nie mające znaczenia dla decyzji.

Zawyżony najniższy poziom pompowania ma taki skutek, że pompa nie może wypompować wody z poziomów niższych niż - 3,20 m (1,80 m), czyli nie może zwiększyć retencji kanałów i rowów, a tym samym gruntów w sytuacji spodziewanych nadmiernych skumulowanych opadów. Tymczasem zdolność wypompowania wody z rzędnej - 3,20 m npm (1,80 m) do rzędnej - 3,55 m npm (1,45 m), pozwala w sytuacji zagrożenia na wypompowanie większej ilości wody z rowów i kanałów, zmniejszenie zawartości wody w gruntach, a tym samym pozwana zwiększyć "pojemność" gruntów, rowów i kanałów na wypadek spodziewanych nadmiernych opadów, przez co zapobiega się podtopieniom a nawet zalaniom gruntów uprawnych, a w konsekwencji szkodom rolniczym wynikającym z podtopień lub zalania oraz szkodom w środowisku naturalnym. Ww. wartości pompowania stanowiących element systemu melioracyjnego [...], nie można zmieniać, czy ustalać w sposób dowolny.

Według skarżących decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2012 r. była obarczona wadą nieważności z mocy art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż dotyczyła sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a mianowicie decyzją Urzędu Wojewódzkiego w E. z dnia [...] czerwca1994 r., znak:[...].

W ocenie Ministra Infrastruktury nie zachodzi tożsamość tych decyzji. Tymczasem zdaniem skarżących przedmiotem obu decyzji jest udzielenie zezwolenia na odprowadzania wody z tego samego subpolderu [...] [...] gm.G., o pow. 120 ha poprzez stację pomp nr [..] do tego samego kanału, który pierwotnie nosił oznaczenie "A-l", a później "S".

Decyzja z 1994 r. dotyczy w pkt. 1 udzielenia ówczesnemu Wojewódzkiemu Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w E. pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę stacji pomp nr [...] na subpolderze [...](na okres 3 lat, tj. do 30 czerwca 1997 r.); w pkt. 2 udzielenia pozwolenia stronie na odprowadzanie wody z pompowni Wikrowo do kanału A-l, czyli z polderu 47 poprzez stację pomp nr 47 do wskazanego kanału (na czas nieoznaczony, gdyż w decyzji nie określono terminu jej ważności); w pkt 3 przebudowy kanałów A i A-l oraz odbudowy kanału "S" na subpolderze [...].

Stacja pomp nr[...], to inaczej "pompownia[...]". W części dyspozytywnej decyzji z [...]czerwca 1994 r. używa się zamiennie określenia "stacja pomp nr[...]" oraz "pompownia[...]". Z pisemnego uzasadnienia decyzji i operatu wodnoprawnego pt. "Melioracje na polderze[...]" jednoznacznie wynika, że wskazane określenia dotyczą tego samego przedmiotu. Po zrealizowaniu decyzji 1994 r. zmieniło się oznaczenie kanałów, a mianowicie kanał "A-1" przemianowany został na kanał "S".

Ustawa z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo wodne w art. 11 stanowi, że pozwolenia wodnoprawne takie jak pozwolenie z 1994 r. wydane na okres dłuższy niż 20 lat, czyli także na czas nieoznaczony, wygasają po upływie 20 lat od dnia, w którym decyzje o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego stały się ostateczne. A zatem decyzja z [...] czerwca 1994 r. była ważna co najmniej do [...] czerwca 2014 r.

Starosta [...]w piśmie z dnia [...] października 2018 r. poinformował Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, że nie została wydana decyzja wygaszająca decyzję - pozwolenie wodnoprawne Wojewody [...]z dnia[...].06.1994 r. Oznacza to, że decyzja Starosty [...]z dnia [...]01.2012 r. w sprawie udzielenia [...] Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w E. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód powierzchniowych pochodzących z terenów subpolderu [...] dotyczyła sprawy już rozstrzygniętej ostateczną decyzją Wojewody E. z dnia [...] czerwca1994 r., czego następstwem powinno być unieważnienie decyzji z [...]stycznia 2012 r.

Odnośnie zastrzeżeń do pompy nr [...] skarżący podnieśli, że pompę tę zainstalowano w 1997 r. na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z 1994 r. i do chwili obecnej na stacji pracuje ta sama pompa. Żaden organ nie wydawał żadnego pozwolenia wodnoprawnego na wymianę tej pompy. Nikt nie wymieniał tej pompy. Do czasu zainstalowania tej pompy woda z subpolderu odprowadzana była grawitacyjnie.

Różnica w obliczeniach zamieszczonych w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji Ministra dotyczących ilości odprowadzanej wody 167 l/s i 172,9 l/s wynika nie z zainstalowania różnych pomp (jest to ta sama pompa), lecz z innego sposobu jej obliczania i wynosi 3 % a więc nie ma praktycznego znaczenia. Samo określenie ilości odprowadzanych wód nie jest parametrem wystarczającym dla decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że nie narusza ona prawa..

Kontroli Sądu poddana została decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2021 r. znak[...], odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]stycznia 2012 r., znak:[...], udzielającej [...] Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w E. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód powierzchniowych pochodzących z terenów subpolderu [...]w gminie G. ujętych za pomocą kanału "S" do kanału "S" w km 0+200, działka nr[...], obręb W., gmina G. za pomocą stacji pomp nr[...]" zlokalizowanej na działce nr[...], obręb[...], gmina G.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc i wskazanych w skardze: art. 7, art. 8, art. 77, art. 78, art. 80, art. 84 § 1 w zw. z art.. 80, art. 107 § 1 pkt 6, art. 107 § 2, k.p.a. oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym więc i wskazanego w skardze: art. 128 ust. 1 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. ze zmianami przeprowadzonymi do 18 grudnia 2011 r.

Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela argumentację organu odwoławczego.

Zaznaczyć wstępnie należy, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nieważnościowym, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Przesłanki jego zastosowania zostały wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej. Organ administracji publicznej orzekający jako organ nadzorczy posiada wyłącznie uprawnienia kasacyjne, oceniając czy w dacie wydania kontrolowanej decyzji istniały przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność decyzji, należy bezspornie ustalić wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Zauważyć należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi formę nadzoru i podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozstrzyga sprawę merytorycznie, natomiast w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem działania organu jest ustalenie, czy decyzja wydana została z wadami z kwalifikowanymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a., których wystąpienie uzasadnia stwierdzenie jej nieważności (por. B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001, nr 8, s. 31).

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W myśl art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - tenże organ. Rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.).

Mając na uwadze omówioną wyżej specyfikę postępowania nieważnościowego, za niezasadne należy zdaniem Sądu uznać zarzuty pod adresem kwestionowanej decyzji, a mianowicie naruszenia art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez :

a) nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w operacie wodnoprawnym na szczególne korzystanie z wód subbpolderu [...] autorstwa mgr. inż T.C. z listopada 2011 r. w zakresie dotyczącym: wskazań łaty wodowskazowej, najniższych poziomów pompowania oraz wartości (ilości) przepływu,

wyprowadzenie wadliwych wniosków operatu i wadliwe określenie skutków decyzji dla terenów rolnych subbpolderu[...], co jest konsekwencją oparcia się na danych niesprawdzonych, niezweryfikowanych w żaden sposób przez organ.

Za niezasadne należy także uznać zarzuty sformułowane w punktach 1, 2, 3 i 4 skargi. Sprowadzają się one bowiem do kwestii, jakie organ nadzoru powinien zdaniem skarżących wyjaśnić oraz okoliczności faktycznych związanych z decyzją objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności. W szczególności dotyczy to kwestionowania ustaleń operaty wodnoprawnego autorstwa mgr. Inż. T.C. oraz zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu melioracji.

Tego rodzaju zarzuty, mogły być zdaniem Sądu bowiem podnoszone jedynie w postępowaniu zwykłym i wykraczają poza zakres postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji.

Należy przypomnieć, że przyjęta w Kodeksie postępowania administracyjnego konstrukcja postępowania nieważnościowego determinuje uznanie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z punktu widzenia wad kwalifikowanych z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy kwestionowane rozstrzygnięcie.

Nie jest więc dopuszczalne, by organ, wydając rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, dokonywał nowych, bądź dodatkowych ustaleń faktycznych, jak również nie jest uprawniony do kwestionowania stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną poddaną weryfikacji organu nadzoru ze względu na inną ocenę, jaką należałoby przypisać zebranemu materiałowi dowodowemu. Istotą tego postępowania jest wyłącznie ocena, czy weryfikowana decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania i czy nie zawiera wad powodujących jej nieważność (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 2873/17; wyrok NSA z 14 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 748/15; wyrok NSA z 10 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 2429/14).

W sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ nie może orzekać co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty jak w postępowaniu odwoławczym, lecz orzeka jako organ kasacyjny.

W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji nie przeprowadza się nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu. Organ rozpoznający sprawę o stwierdzenie nieważności nie odnosi się zatem do istoty sprawy kontrolowanej decyzji, nie ocenia jej pod kątem merytorycznym, a tym samym - nie bierze pod uwagę wniosków i uwag stron postępowania podnoszonych w tym zakresie. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1987 roku, sygn. IV SA 393/87).

Zarzuty naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych (przez niewyczerpujące zgromadzenie, czy też niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy) należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie stanowią natomiast rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1822/18, LEX nr 2638276).

W ocenie Sądu, kwestionowana decyzja Starosty nie naruszała art. 128 ust. 1 Prawa wodnego, a zwłaszcza w sposób rażący, co stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnośnie do nieumieszczenia w decyzji charakterystycznych rzędnych piętrzenia, należy zgodzić się z organem, że przywołany wymóg, dotyczy odrębnego pozwolenia wodnoprawnego, wydawanego na inny rodzaj szczególnego korzystania z wód, wymieniony w art. 37 pkt. 4 Prawa wodnego z 2001 r., tj. - piętrzenie śródlądowych wód powierzchniowych. Przedmiotowe odprowadzanie wody, nie wiąże się z piętrzeniem wód, dlatego bezcelowym jest określanie w treści pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód charakterystycznych rzędnych piętrzenia.

Organ słusznie również stwierdził, że w kwestii zaniechania wskazania w operacie i w decyzji, niezbędnych przedsięwzięć mających na celu ograniczenie negatywnego oddziaływania na środowisko, w rozpoznawanej sprawie nie występują co do zasady zjawiska powodujące negatywne oddziaływanie na środowisko, jak na przykład odprowadzanie ścieków, które wymagały by wprowadzenia do decyzji dodatkowych obostrzeń bądź obowiązków, mających na celu ograniczenie czy też kompensację tych negatywnych oddziaływań.

Jest to bowiem pozwolenie na odprowadzanie nadmiaru wód w celu odwaniania gruntów rolnych. Celem wydania tego rodzaju pozwolenia wodnoprawnego jest umożliwienie właściwej regulacji stosunków wodno- gruntowych na danym terenie (m.in. dla poprawienia zdolności produkcyjnych gleb uprawnych) oraz ochrony i kształtowania zasobów wodnych i glebowych. Ponadto, jak słusznie wskazał organ w decyzji został zawarty obowiązek: "regulowania takiej częstości i ilości odprowadzanej wody powierzchniowej, która nie naruszy bilansu wodnego, a w konsekwencji nie stworzy zagrożenia dla fauny i flory na tym terenie."

Odnosząc się do wady rażącego naruszenia prawa, należy wspomnieć, że rażące naruszenie prawa to naruszenie przepisu, który nie pozostawia wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące naruszenie prawa jest więc oczywiste, wyraźne, bezsporne (zob. J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracji, PiP 1986, Nr 1, s. 69 i n.). O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. "Rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy ma ono charakter oczywisty, jasny i bezsporny oraz nie dopuszcza możliwości odmiennej wykładni, a stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli status ostatecznej decyzji administracyjnej, a także kiedy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020 roku, sygn. akt: I OSK 356/19)

Jak już wyżej wspomniano, równie istotne znaczenie przy wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa mają skutki tego naruszenia. Jeżeli bowiem skutki te są "niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności", to dane naruszenie jest "rażącym naruszeniem prawa" (zob. A. Zieliński, o "rażącym" naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 KPA, Polemiki, PiP 1986, Nr 2, s. 104).

Należy podsumować, że zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, a także w skardze, nie wykazano oczywistości naruszenia wspomnianego przepisu oraz nie wykazano dlaczego w ocenie skarżących, kwestionowana decyzja, jest niemożliwa do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Jak słusznie wskazał organ, nie można w kategorii rażącego naruszenia prawa oceniać naruszenia w toku postępowania przepisów art. 7 i 77 k.p.a. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 października 2012 r. , sygn. akt I OSK 1373/11, LEX nr 1400779, "...pojęcie "rażącego naruszenia prawa", choć wprawdzie nie posiada definicji legalnej, tym niemniej zostało dostatecznie ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz administracyjnym a także w literaturze przedmiotu i w związku z tym nie może być utożsamiane z każdym naruszeniem prawa. Wady przesądzające o nieważności decyzji muszą mieć postać kwalifikowaną, to jest muszą to być wady o szczególnym ciężarze gatunkowym. Do tego rodzaju wad nie należy zaś naruszenie w toku postępowania przepisów art. 7 i 77 k.p.a. Naruszenie bowiem tych przepisów, czyli niedostateczne wyjaśnienie sprawy przez organ administracji publicznej, dowodzi jedynie wprawdzie wadliwości wydanej decyzji, ale wadliwości, która może być usunięta w trybie instancji odwoławczej. Nie należy bowiem tracić z pola widzenia okoliczności, że ocena decyzji, dokonywana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, odnosi się do aktu już prawomocnego, funkcjonującego w obrocie prawnym i korzystającego z domniemania legalności".

Nie można również podzielić argumentacji, że kwestionowana decyzja, dotknięta jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Warunkiem stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jest ustalenie, że w tej samej sprawie kolejno po sobie wydane zostały dwie decyzje, z których ta pierwsza jest ostateczna (zob. P. Przybysz - Komentarz aktualizowany do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej LEX, teza 23 oraz przywołane tam orzecznictwo). Ponadto res iudicata następuje w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Konieczne jest zatem, aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego i faktycznego.

Tożsamość podmiotowa ma miejsce, gdy w sprawie występują te same strony (sprawa dotyczy tych samych podmiotów), z zastrzeżeniem, że tożsamość podmiotowa jest zachowana również w przypadkach, gdy prawa strony są zbywalne i wejdą w nie następcy prawni albo gdy w miejsce strony wstąpi jej następca prawny oraz gdy miejsce organu zajmie na skutek np. reorganizacji, nowy organ o innej nazwie, lecz wyposażony w tę samą właściwość rzeczową co organ, który wydał pierwotną decyzję.

W odniesieniu do wyżej wskazanych decyzji organów z 1994 r. oraz 2012 r., stwierdzić należy, że decyzja z 1994 roku dotyczy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, natomiast decyzja z 2012 roku dotyczy pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód - odprowadzanie wód, czyli eksploatację urządzenia o określonych parametrach.

Jak wynika z wyjaśnień Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie przedstawionych m.in. w piśmie z dnia 15 grudnia 2020 r., a także z obszernej dokumentacji z działalności Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w E. oraz [...]Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w E., przesłanej przy piśmie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2020 r., znak:[...] , Starosta [...] udzielił zaskarżoną decyzją pozwolenia wodnoprawnego na wnioskowaną większą ilość odprowadzanej wody, ze względu na to, że miała być ona przepompowywana za pomocą innego typu urządzenia, szczegółowo opisanego w operacie wodnym, stanowiącym podstawę do wydania kwestionowanej decyzji. Na stacji pomp nr[...], oprócz przebudowy kanałów, wymieniono bowiem rodzaj pompy na bardziej wydajną. Wynika z tego, że pomimo że szczególne korzystanie z wód miało się odbywać w tej samej lokalizacji, jednakże za pomocą innego typu urządzenia.

Należy zgodzić się z organem, że stan faktyczny istniejący w dniu wydania kwestionowanej decyzji nie był tożsamy ze stanem faktycznym istniejącym w dniu wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. Różnica ta w konsekwencji doprowadziła do udzielenia pozwolenia wodnoprawnego uprawniającego do odprowadzania innej ilości wód niż określona w decyzji Wojewody [..]z dnia [...] czerwca 1994 r., a tym samym dotyczyła faktu prawotwórczego. Istotą bowiem pozwolenia na odprowadzanie wód, jest określenie dopuszczalnej do odprowadzania ilości tych wód, co zostało również wskazane w Prawie wodnym z 2001 r., poprzez ustanowiony w art. 128 ust. 1 pkt 1 wymóg ustalenia w pozwoleniu wodnoprawnym ilości pobieranej lub odprowadzanej wody, w tym maksymalnej ilości m3 na godzinę i średniej ilości m3 na dobę oraz maksymalnej ilości m3 na rok.

Oba porównywane pozwolenia wodnoprawne określały ilość dopuszczonych do odprowadzania przez pompownię wód, przy czym w pozwoleniu wodnoprawnym Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. została ona ustalona jako ilość maksymalna Q = 167 l/s, podczas gdy w pozwoleniu Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. określono następujące ilości: Qsmax= 0,1729 m3/s; Qhmax = 155,61 m3/h; Qśr.d. = 62,07 m3/d i Qmax.rocz. = 544320 m3/rok.

Oba pozwolenia, przyznawały zatem inne uprawnienia (w innych ilościach), bo podczas gdy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. zezwolono na odprowadzenie maksymalnie 167 litrów na sekundę, kwestionowaną decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Starosta [...] zezwolił na odprowadzanie maksymalnie 172,9 litrów wody na sekundę.

Ponadto, w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. określone zostały inne poziomy pompowania wody niż wskazane w operacie wodnoprawnym z listopada 2011 r., stanowiącym podstawę do wydania pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r.

Słusznie zatem w ocenie Sądu, Minister nie stwierdził istnienia tożsamości sprawy rozstrzygniętej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] i sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., znak:[...], ze względu na brak tożsamości przedmiotowej tj. stanu faktycznego oraz praw i obowiązków, które z tych decyzji wynikają. Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. udzielił pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego szczególnego korzystania z wód za pomocą urządzenia wodnego o parametrach odmiennych od dotychczasowych. Stan faktyczny istniejący w dniu wydania kwestionowanej decyzji nie był tożsamy ze stanem faktycznym istniejącym w dniu wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. Wszystkie te okoliczności mają znaczenie dla ustalenia spełnienia przesłanek określonych w art. 126 w zw. z art. 125 Prawa wodnego z 2001 r., w szczególności w zakresie spełnienia wymagań ochrony zdrowia ludzi i środowiska, czyli stanowią podstawę do udzielenia bądź odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Zatem fakty te są faktami prawotwórczymi.

Ponadto Minister po przeanalizowaniu sprawy zasadnie nie dopatrzył się również innych wad kwestionowanej decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a., które mogłyby skutkować stwierdzeniem jej nieważności.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.