Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 349/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-02-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Orzeczono o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2 ust. 1 i 3, par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b, par. 19
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki udzielonej z Funduszu Pracy postanawia przyznać adwokatowi P. B. wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto powiększonej o należny podatek VAT.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]". Następnie, postanowieniem z dnia 28 lipca 2010 r., Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmujące ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącego jako pełnomocnika z urzędu – adwokata P. B.

W piśmie procesowym z dnia 7 lutego 2011 r., stanowiącym uzupełnienie pisma z dnia 18 września 2010 r., do którego załączone zostały opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku oraz spis kosztów poniesionych w związku z udzieleniem pomocy prawnej z urzędu, pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej zgodnie z załączonym spisem kosztów, które jak oświadczył nie zostały opłacone przez skarżącego ani w całości ani w części.

Zgodnie z przedłożonym spisem, pełnomocnik skarżącego zażądał wynagrodzenia w kwocie 1.000 zł + 22% VAT, wskazując w jego uzasadnianiu, iż wynika ono z nakładu pracy związanej z udzieleniem pomocy prawnej w zakresie obejmującym sporządzenie opinii co do zasadności wniesienia skargi kasacyjnej, czyli zamówienie akt sprawy, przeglądanie akt, wykonanie fotokopii z akt, przegląd aktualnych przepisów prawnych i orzecznictwa, sporządzenie opinii, złożenie opinii w sądzie, wysłanie opinii klientowi, co zajęło łącznie 3 dni pracy.

Zauważyć należy, iż w świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, adwokat wyznaczony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia).

W warunkach niniejszej sprawy, pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W uwagi na wskazaną w spisie kosztów wysokość żądanego wynagrodzenia, na wstępie podkreślić należy, iż w świetle przytoczonego wyżej § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych. W świetle § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez adwokata, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynosi natomiast 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. W niniejszej sprawie – z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w wysokości 240 zł.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto (240 zł x 75 %), powiększonej o należny podatek VAT. Zauważyć jednocześnie należy, iż wskazane w uzasadnieniu spisu kosztów czynności, jakie zostały podjęte przez pełnomocnika skarżącego w niniejszej sprawie, uznać należy za nie odbiegające od standardowych, jakie należy podjąć w celu poprowadzenia danej sprawy w ramach udzielonego pełnomocnictwa. W konsekwencji, nie można uznać, aby nakład pracy, jaką poświęcił pełnomocnik na prowadzenie niniejszej sprawy uzasadniał podwyższenie wskazanej opłaty do 150 % stawek minimalnych.

Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.