Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 550/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-01-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Wierchowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

J.J. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podniósł, że jej wykonanie spowoduje skutki trudne do odwrócenia. Skarżący argumentował, że nie jest w stanie wpłacić sumy zobowiązania podatkowego wraz z naliczonymi odsetkami (blisko 15 tys. zł), a natychmiastowa zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje utratę płynności finansowej jego firmy.

Podkreślił, że prowadzi jednoosobowo działalność gospodarczą w postaci hurtowni materiałów budowlanych. Wskazał, że ze względu na panujący w branży budowlanej kryzys, obroty zmniejszają się z dnia na dzień i zarobek miesięczny obecnie oscyluje w granicach 2 tys. zł. Miesięczne koszty utrzymania pozostają niezmiennie na poziomie ok. 38 tys. zł ( zobowiązania wobec ZUS – 3500 zł, pensje 4 pracowników – 6400 zł brutto, podatek PIT za pracowników – 249 zł, podatek od środków transportu płacony kwartalnie – ok. 2400 zł, podatek rolny – 1800 zł rocznie, podatek od nieruchomości od prowadzonej działalności gospodarczej – 20.000 zł rocznie, miesięczne raty kredytu – 11.500 zł, wydatki na paliwo – ok. 14.000 zł, opłaty za media – ok. 2.000 zł, telefony komórkowe 1000 zł, telefon stacjonarny i internet – 300 zł, koszt obowiązkowego ubezpieczenia posiadanych środków transportu – ok. 14.000 zł rocznie, ubezpieczenie nieruchomości – blisko 6.000 zł rocznie).

Podniósł również, że jako przedsiębiorca obciążony jest licznymi zobowiązaniami wobec firm, z którymi współpracuje. Posiada wiele niespłaconych w terminie faktur za materiały budowlane, które sprzedał, a należności za towar od jego klientów nie spływają w terminie lub z bardzo dużym opóźnieniem (na potwierdzeniem przedłożył kopie niezapłaconych faktur). Nadto, jak wskazał znajduje się osobiście w trudnej sytuacji – opiekuje się samotną schorowaną matką M.J. ( 76 lat) ponosząc duże koszty leczenia.

Wszystkie wyżej wymienione okoliczności w ocenie skarżącego wskazują, że obowiązek zapłaty podatku akcyzowego spowoduje utratę płynności finansowej firmy a w konsekwencji doprowadzi do likwidacji działalności gospodarczej, co pociągnie za sobą likwidację miejsc pracy.

Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący dołączył kopie faktur i wezwań do zapłaty oraz kopie dowodów ponoszonych stałych kosztów prowadzenia firmy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zw. dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może

na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości

lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.).

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a.

sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, przy czym to skarżący jest obciążony obowiązkiem ich wykazania.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę,

która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne

lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić

tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek

o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami

i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. Strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258).

Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej.

Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki finansowe poprzez utratę płynności finansowej jego firmy, a w konsekwencji tego będzie zmuszony zlikwidować działalność gospodarczą. Podniósł, że obecnie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, gdyż trudno jest mu prowadzić działalność gospodarczą w czasach zmniejszonego popytu na materiały budowlane, dodatkowo jego kontrahenci są w dużej zwłoce w płaceniu należności na jego rzecz z tytułu zakupionych w hurtowni skarżącego artykułów. Ponosi stale wysokie koszty funkcjonowania swojej firmy. Natomiast prywatnie zajmuje się chorą matką, której koszty leczenia wymagają dużych nakładów finansowych.

Odnosząc powyższe do art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazać należy, że skarżący nie wskazał w sposób szczegółowy, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Samo bowiem stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może zagrozić stabilności firmy, czy nawet jej istnieniu, nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego.

Skarżący powołując się na swoją sytuację finansową, możliwości płatnicze czy wysokość obciążeń przedstawił swoją sytuację w sposób wybiórczy, pozbawiając tym samym Sąd możliwości ich merytorycznej oceny. Wprawdzie załączył do wniosku kopie dokumentów, potwierdzających ponoszone przez niego koszty związane z działalnością gospodarczą, ale nie dołączył jakichkolwiek dokumentów, które mogłyby posłużyć do przeprowadzenia analizy sytuacji finansowej jego firmy, choćby pod kątem potwierdzenia uzyskiwanych dochodów. Zatem brak dokumentów takich jak chociażby: spis składników majątku firmy (z określeniem ich wartości), bilans, deklaracje składane na potrzeby podatku od towarów i usług czy wyciągi z kont, uniemożliwiają merytoryczną ocenę wniosku skarżącego.

Z kolei przedstawione przez skarżącego dokumenty w postaci faktur i wezwań do zapłaty oraz dotyczące kosztów prowadzenia firmy nie pozwalają poczynić takich ustaleń. Świadczą one jedynie o tym, że skarżący ponosi wydatki w związku z prowadzoną działalnością, co jest naturalną konsekwencją prowadzenia firmy.

Zatem argumenty, dotyczące kłopotów finansowych firmy są związane z normalnym ryzykiem w obrocie gospodarczym, które musi brać pod uwagę każdy przedsiębiorca prowadzący działalność. Jak wspomniano wyżej brak dokumentacji finansowej firmy skarżącego uniemożliwia określenie wpływu ponoszonych wydatków oraz braków płatności za zakupione towary na rzeczywistą kondycję finansową firmy.

Sąd uznał zatem, że podniesione przez skarżącego argumenty, nie mogą stanowić podstawy orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca

do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Tak więc za nietrafny należało uznać argument skarżącego, iż zapłata podatku akcyzowego wpłynie w sposób nieodwracalny

na sytuację finansową firmy skarżącego.

Dodatkowo należy zauważyć, że skarżący comiesięcznie ponosi dużo wyższe koszty z tytułu prowadzonej działalności, niż wynosi kwota podatku akcyzowego określona zaskarżoną decyzją. Ponieważ skarżący nie przedłożył dokumentów, z których wynikałyby wydatki jak i wpływy, Sąd nie miał merytorycznej możliwości oceny stanowiska skarżącego.

Z kolei twierdzenie o wysokich kosztach, które skarżący jak twierdzi ponosi w związku z leczeniem chorej matki, jest stwierdzeniem gołosłownym, w świetle braku jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie tej okoliczności.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.