Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1579/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.64 ust.1 pkt 1 i 2, art. 74 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 85 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
article: art.151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 25 lutego 2022 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] lipca 2021 r., nr [...] [...], utrzymało w mocy decyzję [...] Nr [...] z [...] września 2019 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego budowie sześciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z funkcją usługową w części parteru w jednym budynku, garażami podziemnymi, drogami wewnętrznymi wraz z miejscami postojowymi, elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną, na działce ew. nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...], w ramach którego nastąpi realizacja przedsięwzięć mogących potencjalnie rażąco oddziaływać na środowisko, tj. zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż [...] ha oraz garaży i parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż [...] ha, którego inwestorem jest J. H.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z [...] grudnia 2018 r. J. H. wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia.

Pismem z [...] lutego 2019 r. [...], działając na podstawie art. 61 § 4 k.p.a., zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. znak: [...], [...] stwierdził, iż nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Także Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią z [...] maja 2019 r. znak [...] oraz [...] opinią z [...] maja 2019 r., znak [...] stwierdzili, iż nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia. W związku z powyższym postanowieniem z [...] lipca 2019 r. znak:[...], [...] odstąpił od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Wskazał także na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust.1 pkt 1 lit. b lub c ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., zwanej dalej "u.o.o.ś.") oraz konieczność nałożenia obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b u.o.o.ś.

Decyzją Nr [...] z [...] września 2019 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia [...], biorąc pod uwagę powyższe rozstrzygnięcia i opinie, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Materialnoprawną podstawę wydanej w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Od powyższej decyzji odwołanie do [...], z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł pan S. P., wnosząc o uchylenie decyzji jako sprzecznej z prawem ochrony środowiska i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

[...] decyzją z [...] lipca 2021 r. utrzymało w mocy decyzję [...] z [...] września 2019 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję związany był postanowieniem z [...] lipca 2019 r. znak:[...] [...].

Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 84 u.o.o.ś. w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W myśl zaś art. 85 ust. 2 pkt 2 w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji został określony rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1.

Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, iż planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie poza granicami terenów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną. Oddziaływanie przedsięwzięcia będzie miało jedynie charakter lokalny bez oddziaływania transgranicznego. Przedsięwzięcie znajduje się także w znacznej odległości od obszarów chronionych w tym obszarów Natura 2000. Teren przeznaczony pod planowaną inwestycję jest położony na obszarach, dla których brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto z przedłożonych dokumentów wynika, iż planowane przedsięwzięcie nie doprowadzi do powstania istotnych oddziaływań skumulowanych, jak również nie będzie oddziaływało na nieruchomości sąsiednie. Zakres oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego ogranicza się do nieruchomości objętej wnioskiem, tj. działki ew. nr [...] obręb [...]. przy ul. [...] w [...].

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że ze znajdujących się w aktach sprawy materiałów nie wynika, żeby miały wystąpić zagrożenia dla środowiska, na które wskazuje odwołujący się. Za nieuzasadniony uznano również zarzut dotyczący prawidłowości i rzetelności sporządzenia karty informacyjnej. Karta ta była przedmiotem badania i służyła jako dokument do oceny przedsięwzięcia uprawnionym organom, posiadającym wiedzę specjalistyczną w tym zakresie tj. [...], [...] oraz [...].

Kolegium podkreśliło także, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa jedynie środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia. Jak wskazał organ I instancji nie zastępuje ona innych przewidzianych prawem zezwoleń i decyzji, nie rodzi również praw do terenu. Zarzuty dotyczące naruszania prawa własności są na tym etapie postępowania bezzasadne.

Skargę na powyżej opisaną decyzję SKO w [...] z [...] lipca 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. P., dalej "skarżący", zaskarżając ją w całości.

W skardze z [...] września 2021 r. skarżący zarzucił decyzji naruszenie:

1. art. 63 ust 1 lit b ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez zaniechanie jego zastosowania w niniejszej sprawie pomimo faktu, iż planowane przedsięwzięcie znacząco oddziałuje na środowisko,

2. przepisów prawa proceduralnego tj.

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące rozważenie zebranego materiału dowodowego i niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprowadzające się następnie do uznania, iż nie zachodzi w niniejszej sprawie obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,

- art. 8 w zw. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, a także powoływanie się na przepisy ustawy, której w żadnym miejscu organ z nazwy nie przytacza.

Zaś w skardze z [...] września 2021 r. skarżący zarzucił także:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji [...] z [...] września 2019 r., podczas gdy zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. jako sprzecznej z prawem ochrony środowiska;

2) naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i nie informowanie Skarżącego o etapach i czynnościach w postępowaniu administracyjnym, w związku z czym został on pozbawiony możliwości obrony swoich praw tym bardziej, że jest osobą starszą i schorowaną;

3) naruszenie art. 8, 77 i 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz sporządzenie lakonicznego uzasadnienia decyzji nie zawierającego jego koniecznych elementów, co podważa zaufanie obywateli do organów władzy publicznej oraz utrudnia Skarżącemu sformułowanie zarzutów skargi;

4) naruszenie art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a u.o.o.ś., poprzez pominięcie skarżącego na etapie czynności poprzedzających wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowania jako podmiotu któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, co stanowi naruszenie prawa i winno skutkować uchyleniem obu decyzji;

5) naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś. poprzez niewzięcie pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa w tym skarżącego, który zarówno w odwołaniu od decyzji organu I jak i ll instancji wskazywał, że przedsięwzięcie będzie istotnie oddziaływać na jego nieruchomość;

6) naruszenie przez organ zarówno I jak i ll-instancji przepisu § 3 ust. 1 pkt 53 lit.b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), poprzez brak samodzielnej analizy, niezależnej od ustaleń zawartych w postanowieniu [...] z [...] lipca 2019 r., znak: [...] i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie należy odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wskazywanego na wstępie przedsięwzięcia mimo, iż Skarżący w odwołaniach wskazywał, iż ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest konieczna i uzasadniona jak również naruszenie przepisów w związku z nieprecyzyjnym ustaleniem powierzchni przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko co stanowi naruszenie art. 8,77,80 i art. 107 § 3 kpa;

7) naruszenie art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. poprzez pominięcie kryteriów i skali możliwego odziaływania rozważanego przedsięwzięcia na środowisko.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz kosztów niniejszego postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że już w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywał na fakt inwestycji w pobliżu działki [...], a mianowicie na działce nr [...], na której zrealizowana ma być inwestycja publiczna w postaci budowy [...] i obiektów towarzyszących. Organ przyjął, że tak duża i złożona inwestycja, stanowiąca w istocie osiedle mieszkaniowe wyposażone w rozległą infrastrukturę towarzyszącą, nie oddziałuje na środowisko, w tym pobliskie nieruchomości. Skarżący podkreślił, że ustawodawca przewidział tu pewną fakultatywność działania organów administracji, ale nie dowolność w odstąpieniu od badania wpływu takich inwestycji na środowisko. Podniósł, że organ rozstrzygając o braku konieczności oceny oddziaływania na środowisko, dokonuje niejako przesądzenia, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie niesie za sobą skutków w postaci znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko. Podkreślił, że pewność co do wyeliminowania oddziaływań, które mogłyby mieć charakter znacząco negatywny jest kwestią niezwykle doniosłą i rzutującą na prawa wielu obywateli, na ich środowisko życia, komfort i przede wszystkim na dobro wspólne jakim jest środowisko. W ocenie skarżącego planowana zabudowa działki ewidencyjnej nr [...] będzie prowadziła do ograniczeń w zabudowie jego działki o nr [...], a także powodować będzie utratę wartości nieruchomości, zarówno jego jak i innych sąsiednich.

Skarżący podniósł także, że opinie organów współdziałających, na które organ odwoławczy powołuje się w treści zaskarżonej decyzji nie mają charakteru wiążącego.

W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi tu o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] z [...] września 2019 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 71 ust.1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust.1, art. 73 ust.1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 u.o.o.ś.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 u.o.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Stosownie zaś do treści art. 74 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie w myśl art. 84 u.o.o.ś. w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a. W decyzji właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W analizowanej sprawie, uwzględniając opinie [...], [...] i [...], uznano że można odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji podkreślił także, że teren przeznaczony pod planowaną inwestycję nie jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nastąpiło, stosownie do art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś, z uwzględnieniem informacji zawartych we wniosku, karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz opiniach właściwych organów i ustaleń wynikających z przeprowadzonego postępowania. Ponadto, w celu ochrony wartości przyrodniczych oraz ograniczenia uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich w punkcie II decyzji określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym.

W niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo zasięgnął, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś., opinii [...] i [...] w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Opinie ww. organów zgodnie wskazują na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w dalszej kolejności obligowało organ I instancji do dokonania oceny, czy w świetle kryteriów z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś, konieczne było nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ dokonał oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., mając przy tym na względzie kolejno wskazane tam kryteria takie jak: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

W ocenie Sądu materiał dowodowy w niniejszej sprawie został kompleksowo zgromadzony oraz rzetelnie oceniony. Organy, posiłkując się opiniami [...], [...] oraz [...] dokonały weryfikacji ich treści oraz faktycznej analizy wszystkich, odnoszących się do planowanej inwestycji kryteriów opisanych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Wywiedzione w tym zakresie zarzuty, nie mogły skutkować odmienną oceną Sądu, bowiem nie wskazują one na żadne skonkretyzowane ryzyko powstania negatywnych skutków dla środowiska, życia, zdrowia i ludzi. Zarzuty skarżącego skupiają się jedynie na subiektywnej ocenie, m. in. co do spadku wartości nieruchomości skarżącego oraz działek sąsiednich. Podkreślić trzeba, że podnoszone przez skarżącego argumenty nie powodują automatycznej konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Sąd wyjaśnia, że w toku prowadzonego postępowania organy nie naruszyły zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Organy administracji publicznej zapewniły stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiły im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący w toku postępowania administracyjnego wystosował szereg pism kierowanych do organu. [...] w decyzji I instancji odniósł się do pisma skarżącego z [...] maja 2019 r., dotyczącego procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki ew. nr [...] oraz pisma z [...] czerwca 2019 r., wyjaśniając że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 73 ust. 1 u.o.o.ś., wydaje się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. To inwestor decyduje o miejscu realizacji przedsięwzięcia i jego zakresie. W przypadku przedmiotowego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ nie widział podstaw do jego odrzucenia. Wniosek spełnia wymagania określone przepisami u.o.o.ś., o czym poinformowano skarżącego. [...] wystosował do strony także pismo z [...] sierpnia 2019 r., w którym wyjaśnił, że w ramach prowadzonego postępowania nie stwierdził nadużyć inwestora w stosunku do żadnej ze stron postępowania.

Sąd stwierdza także, że powołany przez skarżącego art. 80 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś. nie miał zastosowania w sprawie, ponieważ dotyczy postępowania, w którym przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a taka sytuacja nie miała miejsca w analizowanym przypadku.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu wskazać trzeba, że zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś., do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć: w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 – kartę informacyjną przedsięwzięcia. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 1839). Przepisy dotyczące przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko wyróżniają dwa rodzaje takich przedsięwzięć, tj. mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z fakultatywną oceną oddziaływania na środowisko, o której konieczności lub braku konieczności przeprowadzenia orzeka organ po dokonaniu analizy przedsięwzięcia w świetle art. 63 u.o.o.ś. W drugim przypadku mamy do czynienia z obligatoryjną oceną oddziaływania na środowisko. W okolicznościach niniejszej sprawy, przedsięwzięcie zalicza się do pierwszej kategorii, a zatem do przedsięwzięć, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest fakultatywne.

Podstawą dokonania oceny, czy dla przedsięwzięć poddawanych ocenie oddziaływania na środowisko fakultatywnie zachodzi potrzeba przeprowadzenia takiej oceny, jest karta informacyjna przedsięwzięcia. Jest to dokumenty szczególny, sformalizowany, którego treść i zakres regulowane są przepisami u.o.o.ś. W niniejszej sprawie wnioskodawca złożył kartę informacyjną przedsięwzięcia, która podlegała uzupełnieniu, a następnie ocenie przez wyspecjalizowane organy opiniujące. Orzekające w sprawie organy uznały, że dane zawarte w karcie informacyjnej są rzetelne i wiarygodne, a dokument ten spełnia wymogi ustawowe. Organy te nie wskazały na nieprawidłowości sporządzonego dokumentu i w oparciu o kartę wydały swoje postanowienia i opinie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 713/16 (Lex nr 2435556) wskazał, że choć przedłożona przez inwestora i spełniająca wymogi karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródła ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych, sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia, z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych, zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd za niezasadne uznał zarzuty zmierzające do zakwestionowania uzgodnień, opinii i postanowień dotyczących braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego na środowisko. Wszystkie te dokumenty, tj.: opinia [...], opinia [...], opinia [...] [...] oraz wreszcie wydane w oparciu o nie postanowienie [...] z [...] lipca 2019 r., [...], zostały wydane przez wyspecjalizowane organy, dysponujące fachową wiedzą w dziedzinie szeroko rozumianej ochrony środowiska, które dokonały wnikliwej, rzetelnej i kompleksowej analizy wniosku oraz karty informacyjnej planowanego przedsięwzięcia, w tym pod kątem powiązań z innymi inwestycjami. Skarżący kwestionując je, prowadzi wyłącznie opartą na przypuszczeniach polemikę w tym aktami.

Przechodząc do kolejnego z zarzutów Sąd wyjaśnia, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś został określony rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego. Tym samym za nietrafny Sąd uznaje zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś.

W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. W tym miejscu wskazać trzeba, że jakkolwiek rację ma skarżący, że postanowienie z [...] lipca 2016 r. Nr [...], stwierdzające brak potrzeby oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie było wiążące, jednak wraz z ww. opiniami wyspecjalizowanych organów ma szczególny walor dokumentu wyrażającego wiedzę specjalistyczną, który dodatkowo został poddany analizie w zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący ani w odwołaniu, ani w skardze, nie podniósł argumentów skutecznie podważających ustalenia i konkluzje w tym postanowieniu zawarte.

Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji spełniają wymogi art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. W pełni odpowiadają także wymogom procedury administracyjnej z art. 107 § 3 k.p.a. Wskazują na fakty, które zostały uznane za udowodnione, dowody, na podstawie których poczyniono ustalenia faktyczne, a także przytaczają właściwe przepisy prawa oraz zawierają ich wyjaśnienie. Po drugie zostały w nich zawarte szczegółowe informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Wywiedzione w tym zakresie przez skarżącego, polemiczne stanowisko, nie zostało skonkretyzowane, a zatem uznać je należy za dowolne i nie poparte konkretną, rzeczową argumentacją.

Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy obu instancji przepisów procedury administracyjnej. Błędne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez działające w sprawie organy administracji przepisów prawa materialnego w związku z uchybieniem wyrażonym w art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo umotywowały wydane przez siebie decyzje, przedstawiły stan faktyczny i prawny sprawy i wyjaśniły na podstawie jakich dowodów zdecydowano o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji ustosunkował się przy tym do twierdzeń zgłaszanych przez strony postępowania, reprezentujące lokalną społeczność, zaś organ odwoławczy odniósł się wyczerpująco do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Skarga poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, sam w sobie nie uzasadnia wniosku, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

Zaskarżona decyzja nie zawiera tym samym uchybień, które miałyby skutkować wyeliminowaniem jej z obiegu prawnego. W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jednocześnie za organami Sąd wyjaśnia, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa jedynie środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia. Nie zastępuje ona innych przewidzianych prawem zezwoleń i decyzji, nie rodzi również praw do terenu. Zatem zarzuty skarżącego dotyczące naruszania jego prawa własności są na tym etapie postępowania bezzasadne.

Jednocześnie wskazać trzeba, że orzeczenie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie bowiem z art.15 zzs4 ust.3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2021, poz. 2095 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art.151 p.p.s.a.