Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 124/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 2, art. 149  par. 1  pkt 3, par. 1a, par. 2, art. 154  par. 6, art. 161  par. 1  pkt 3, art. 200, art. 205  par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 35  par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: Art. 29  ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza sprawy ze skargi H. B., T. B. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 czerwca 2015 roku I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta do wydania aktu lub dokonania czynności, II. stwierdza, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżących z dnia 5 czerwca 2015 r., III. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. przyznaje od Prezydenta Miasta na rzecz skarżących sumę pieniężną w wysokości 3000 zł (słownie: trzy tysiące złotych), V. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżących kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 9 czerwca 2015 r. do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu wpłynęło pismo H. B. i T. B. z dnia 5 czerwca 2015 r., w którym wnieśli o zapewnienie ich nieruchomości dostępu do drogi publicznej i należytego zjazdu w celu ułatwienia wjazdu i wyjazdu pasem o szerokości 6 metrów, ewentualnie obniżenie na całej szerokości działki obecnych wysokich krawężników i zamianę ich na umożliwiające płynne, bezpieczne i nie kolidujące wyznaczenie zjazdu do ul. S. Skarżący podali, że są użytkownikami wieczystymi działki o nr ewid. [...], obręb [...], jedn. ewid. Ś, posiadającej księgę wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych. Na działce tej skarżący prowadzą Sklep [...] "B" s.c., do którego towar dostarczany jest wjazdem z ulicy S. Podali, że na skutek ostatniej przebudowy ulicy S dostawy towarów oraz dostęp do drogi zostały utrudnione przez wybudowanie wydłużonej zatoki dla autobusów (przystanek na ul. S w bliskim sąsiedztwie Ronda [...]), a także przez położenie nowych wysokich krawężników, które utrudniają wjazd i wyjazd z ich nieruchomości. W związku z tym skarżący wnieśli "o rozpoczęcie stosownej procedury wykonania lege artis zjazdu publicznego, zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 1985 r., Nr 14, poz. 60) w związku z § 55 ust. 3 w związku § 3 ust. 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43 poz. 430 z późn. zm.)".

Pismem z dnia 14 października 2015 r. H. B. i T. B. zwrócili się do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu o udzielenie im informacji na temat sposobu rozpatrzenia ich wniosku z dnia 5 czerwca 2015 r. Pismem z dnia 19 listopada 2015 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu poinformował skarżących, że nie zarejestrowano wpływu ich wniosku i w związku z tym organ wnosi o przesłanie mu kopii tego pisma. W odpowiedzi skarżący w dniu 26 listopada 2015 r. przesłali do organu egzemplarz swojego pisma z dnia 5 czerwca 2015 r.

Pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. H. B. i T. B. zwrócili się do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z prośbą o udzielenie pisemnej odpowiedzi w przedmiocie rozpatrzenia złożonych przez nich pism, w tym podania i podjętych w tej sprawie działaniach oraz o sposobie rozwiązania istniejącej sytuacji faktycznej. W treści pisma skarżący opisali przebieg postępowania oraz stwierdzili, że do tej pory nie otrzymali żadnej odpowiedzi w niniejszej sprawie.

W dniu 3 marca 2017 r. H. B. i T. B., działający przez pełnomocnika, złożyli w Zarządzie Infrastruktury Komunalnej i Transportu pismo z dnia 16 lutego 2017 r., w którym na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych wnieśli "o budowę zjazdu z drogi publicznej dotychczas istniejącego" podkreślając, że wnoszą "o budowę zjazdu z drogi publicznej (ul. S w K), pozostającej w zarządzie ZIKIT-u, do nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] obr. ewid. [...], dla której Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr [...] (dalej "Nieruchomość"), dotychczas istniejącego – przed przebudową ul. S. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik przyznał, że "wnioskodawcy już podczas przebudowy wskazywali na potrzebę zachowania zjazdu" i zaznaczył, że jego pismo jest kontynuacją wniosku skarżących z dnia 5 czerwca 2015 r., który do chwili obecnej nie został załatwiony pomimo wielu ponagleń wnioskodawców. Pełnomocnik podniósł, że "ZIKiT do dnia dzisiejszego, ani nie wykonał zjazdu (czynność materialno-techniczna), ani nie wydał decyzji o odmowie budowy zjazdu".

Pismem z dnia 22 maja 2017 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu poinformował pełnomocnika skarżących, że pismo z dnia 16 lutego 2017 r. zostanie rozpatrzone do dnia 14 czerwca 2017 r. Ponadto organ wezwał o dostarczenie dokumentów potwierdzających dostęp do drogi publicznej nieruchomości zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] Ś oraz wszelkiej korespondencji (tj. pism, odwołań, decyzji), które były procedowane przez skarżących o utworzenie zjazdu, w terminie do dnia 5 czerwca 2017 r.

W dniu 22 listopada 2017 r. do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu wpłynęło ponaglenie, w którym H. B. i T. B. wnieśli o wskazanie, że organ ten dopuścił się bezczynności w toku postępowania o budowę zjazdu z drogi publicznej "dotychczas istniejącego", a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zobowiązanie ZIKIT-u do rozpatrzenia ich sprawy w terminie 7 dni od dnia wydania postanowienia stwierdzającego dopuszczenie się przez ten organ bezczynności. W uzasadnieniu pisma skarżący opisali dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdzili, że ich pełnomocnik wielokrotnie próbował się kontaktować telefonicznie z pracownikiem odpowiedzialnym za załatwienie przedmiotowej sprawy i za każdym razem był informowany o prowadzonych konsultacjach między poszczególnymi zespołami w ZIKIT oraz o bliskim terminie załatwienia sprawy. Pomimo tego sprawa nie została załatwiona. Skarżący podkreślili, że organ jest dysponentem wszelkich dokumentów związanych z istniejącymi zjazdami z drogi publicznej, dostępem do drogi publicznej poszczególnych nieruchomości oraz dokumentów związanych z przebudową poszczególnych ulic, których zarządcą jest miasto K. Zdaniem skarżących, skoro zarówno decyzje o ustalenie warunków zabudowy, jak i w przedmiocie pozwolenia na budowę stanowią kompetencję Prezydenta Miasta (w którego imieniu działa ZIKIT), to organ jest w posiadaniu całej dokumentacji w przedmiotowej sprawie – fakty i dowody są bowiem albo znane organowi z urzędu albo jest to możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi organ rozporządza. Przedmiotowa sprawa powinna zatem zostać załatwiona niezwłocznie. W ocenie skarżących, samo wyznaczenie w piśmie z dnia 22 maja 2017 r. wydłużonego terminu do załatwienia sprawy stanowiło naruszenie art. 35 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ dopiero bowiem po trzech miesiącach zdecydował się na przesłanie pisma w sprawie wydłużenia terminu do załatwienia sprawy, określając go na okres czterech miesięcy od złożenia ponownego wniosku w sprawie, w terminie blisko dwóch lat od pierwotnego złożenia wniosku.

Pismem z dnia 17 stycznia 2018 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu poinformował wnioskodawców m.in., że w wyniku ostatniej przebudowy ul. S i Ronda [...] w 2006 r. została wydłużona zatoka autobusowa przystanku Rondo [...] i z tego względu nie ma możliwości skomunikowania działki wnioskodawców zgodnie z ich wnioskiem. Organ podał, że obecnie trwają prace zmierzające do budowy ulicy Iwaszki, mającej być przedłużeniem ulicy S, wzdłuż których zabezpieczany jest teren pod realizacje tramwaju do [...], co również stanowi przeszkodę do budowy zjazdu z nieruchomości wnioskodawców zgodnie z ich wnioskiem.

Postanowieniem z dnia 23 lutego 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze: 1. uznało zażalenie H. B. i T. B. za uzasadnione, 2. wyznaczyło organowi I instancji dodatkowy miesięczny termin do załatwienia sprawy, licząc od dnia doręczenia postanowienia oraz 3. stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że wykonanie zjazdu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych nie wymaga wydania decyzji, gdyż jest czynnością materialno-techniczną zarządcy drogi. Natomiast odmowa wykonania takiego zjazdu może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji, do wydania której zobowiązuje konstrukcja całego przepisu art. 29 wymienionej wyżej ustawy. Równocześnie Kolegium uznało, że pismo organu skierowane do skarżących w dniu 17 stycznia 2018 r. nie jest decyzją, gdyż nie wynika z niego aby było ono wydane przez osobę do tego upoważnioną, nie wskazano w nim podstawy prawnej oraz rozstrzygnięcia sprawy oraz nie zawierało ono pouczenia o przysługującym trybie odwoławczym od decyzji. W związku z tym Kolegium uznało, że zażalenie na niezałatwienie sprawy jest uzasadnione i w związku z tym wyznaczyło Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu miesięczny termin do jej załatwienia. Ponadto organ stwierdził, że nie załatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organ podejmował pewne czynności w celu wyjaśnienia zaistniałych w sprawie wątpliwości. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że "postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęte zostało pismem z dnia 5 czerwca 2015 r., w którym Państwo H. i T. B. zwrócili się do ZIKiT o budowę zjazdu z drogi publicznej (ul. S w K)".

Pismem z dnia 7 marca 2018 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu poinformował pełnomocnika skarżących o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z ul. S na działkę nr [...] obr. nr [...] jedn. ewid. Ś w celu obsługi komunikacyjnej istniejącego sklepu spożywczego.

Pismem z dnia 16 lipca 2018 r. H. B. i T. B. wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta Miasta, w którego imieniu działał Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, w zakresie rozpoznania ich wniosku o budowę zjazdu z drogi publicznej "dotychczas istniejącego". Skarżący zarzucili naruszenie art. 35 § 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak załatwienia sprawy wszczętej wnioskiem o budowę zjazdu z drogi publicznej "dotychczas istniejącego" w terminach ustawowych wskazanych w tych przepisach, tj. najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, co jest przejawem bezczynności organu stanowiącej rażące naruszenie prawa. W związku z powyższym skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do rozpatrzenia sprawy oraz stwierdzenie, że bezczynność organu stanowi rażące naruszenie prawa. Ponadto skarżący wnieśli o przyznanie im od organu sumy pieniężnej w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi skarżący opisali dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdzili, że pomimo upływu terminu do załatwienia sprawy oraz ich wielokrotnych interwencji sprawa nie została załatwiona. Ponadto organ nie załatwił sprawy w terminie wyznaczonym mu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, który upłynął w dniu 5 kwietnia 2018 r. W ocenie skarżących niezałatwienie sprawy odbyło się z rażącym naruszeniem prawa, o czym świadczy przede wszystkim ponad trzyletnie przekroczenie terminu do załatwienia sprawy, która powinna być załatwiona najpóźniej w okresie dwóch miesięcy od złożenia wniosku. Tym bardziej, że organ dysponował wszystkimi informacjami i dokumentami niezbędnymi do jej załatwienia. Zdaniem skarżących, o rażącym naruszeniu prawa świadczą również skutki jakie niezałatwienie sprawy w terminie wywołało dla nich lub interesu publicznego. Skarżący zostali bowiem pozbawieni możliwości dojazdu do nieruchomości, w której prowadzą działalność gospodarczą co wywołuje wiele niedogodności m.in. z dostawą towarów do ich sklepu.

Decyzją z dnia 14 sierpnia 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił lokalizacji zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi publicznej o kategorii powiatowej: ulica S na działkę nr [...] obr. Nr [...] jedn. ewid. Ś w celu obsługi istniejącego pawilonu handlowego, na czas nieokreślony.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o umorzenie postępowania w części obejmującej zobowiązanie go do załatwienia sprawy, gdyż w dniu 14 sierpnia 2018 r. wydał decyzję odmawiającą lokalizacji zjazdu oraz o oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Zdaniem organu, w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 7 marca 2018 r. organ zawiadomił bowiem pełnomocnika skarżących o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z ul. S na działkę nr [...] obr. nr [...] jedn. ewid. Ś. Natomiast w dniu 14 sierpnia 2018 r. organ zakończył postępowanie wydając decyzję odmawiającą lokalizacji przedmiotowego zjazdu. Organ przyznał, że - co prawda - opisane działanie nastąpiło z przekroczeniem miesięcznego terminu wyznaczonego przez SKO, jednak nie wpisuje się ono w zdefiniowanym w orzecznictwie stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa.

Na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżących podniósł, że wniosek o odbudowę zjazdu został złożony w dniu 5 czerwca 2015 r., zaś decyzja z dnia 14 sierpnia 2018 r. nie dotyczyła tego wniosku, gdyż została wydana w procedurze lokalizacji nowego zjazdu, o czym świadczy powołana w tej decyzji podstawa prawna. Natomiast wniosek skarżących dotyczył odbudowy istniejącego wcześniej zjazdu, co nie wymagało decyzji, gdyż jedynie odmowa odbudowy zjazdu wymaga decyzji. Zdaniem pełnomocnika, we wniosku z dnia 5 czerwca 2015 r. nie chodziło o budowę zjazdu, ale o jego przebudowę, co potwierdza to powołana we wniosku z 2015 r. podstawa prawna, tj. art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem pełnomocnika skarżących, fakt prowadzenia dwóch odrębnych spraw potwierdza wszczęcie, po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia z dnia 23 lutego 2018 r., nowego postępowania - zawiadomieniem z dnia 7 marca 2018 r. w przedmiocie lokalizacji nowego zjazdu. Pełnomocnik skarżących podał, że poprzedni zjazd istniał do przebudowy Ronda [...]. Pełnomocnik nie ma natomiast wiedzy, czy skarżący podejmowali czynności dotyczące zmiany planów przebudowy tego Ronda. Zaznaczył przy tym, że odbudowa zjazdu byłaby sfinansowana ze środków organu, zaś budowa nowego zjazdu obciążałaby skarżących, których intencją była właśnie odbudowa zjazdu. Pełnomocnik skarżących podniósł, że przedmiotem toczącego się obecnie postępowania jest bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 5 czerwca 2015 r., ponowionego pismem z dnia 16 lutego 2017 r.

Pełnomocnik organu podał, że wniosek skarżących z 2015 r. został rozstrzygnięty decyzją z dnia 14 sierpnia 2018 r., zaś zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie lokalizacji zjazdu było najprawdopodobniej omyłkowe i w istocie toczyło się jedno postępowanie o ustalenie lokalizacji zjazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w p.p.s.a. określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; (...) 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Bezspornym jest to, że przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżących z dnia 5 czerwca 2015 r. Spornym natomiast jest to, czego dotyczył wniosek skarżących z dnia 5 czerwca 2015 r.

Sąd uznał, że wbrew temu, co wskazywał pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie, wniosek skarżących z dnia 5 czerwca 2015 r. dotyczył budowy zjazdu z ul. S do posesji będącej w wieczystym użytkowaniu skarżących, na której skarżący prowadzą działalność gospodarczą – sklep spożywczy, albowiem: po pierwsze - skarżący nie wskazali na wydaną kiedykolwiek zgodę zarządcy drogi na lokalizację zjazdu; po drugie - inwestycja w postaci przebudowy ulicy S i okolic Ronda [...] miała miejsce w 2006 r. i jeśli dotyczyła interesu prawnego skarżących, to byli oni (lub być powinni) uczestnikami tej inwestycji. Na uczestnictwo skarżących w postępowaniu związanym z przebudową ulicy S wskazuje wprost pismo pełnomocnika skarżących z dnia 16 lutego 2017 r. (złożone w dniu 3 marca 2017 r.), w uzasadnieniu którego pełnomocnik stwierdził, że "wnioskodawcy już podczas przebudowy wskazywali na potrzebę zachowania zjazdu". Przytoczony fragment tego pisma ujawnia także pewną niekonsekwencję w oświadczeniach pełnomocnika strony skarżącej, który przed Sądem stwierdził, że "nie ma wiedzy, czy skarżący podejmowali czynności dotyczące zmiany planów przebudowy tego Ronda". Po trzecie – w samym wniosku z dnia 5 czerwca 2015 r. skarżący wskazali, że wnoszą "o rozpoczęcie stosownej procedury wykonania lege artis zjazdu publicznego". Sąd zauważa, że próby pełnomocnika skarżących wskazania na inny przedmiot tego wniosku nie mogły odnieść skutku, gdyż pełnomocnik jednocześnie wskazywał jako podstawę swoich twierdzeń zawarty we wniosku skarżących przepis art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, który nie tylko nie może być interpretowany w oderwaniu od ustępu 1 tego art. 29, jak i sam zawiera kilka różnych przedmiotów, albowiem stanowi:

"Art. 29. 1. Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi."

Mając na względzie treść przytoczonego wyżej przepisu Sąd zauważa także, że postępowanie w niniejszej sprawie nie było postępowaniem prowadzonym w ramach postępowania administracyjnego związanego z budową lub przebudową drogi, przy czym ostatnia przebudowa drogi miała miejsce w 2006 r., ale zostało zainicjowane wnioskiem skarżących z dnia 5 czerwca 2015 r., a zatem było postepowaniem odrębnym.

Po czwarte: W wymienionym już wyżej piśmie pełnomocnika skarżących z dnia 16 lutego 2017 r. pełnomocnik podniósł, że jego pismo jest kontynuacją wniosku skarżących z dnia 5 czerwca 2015 r. oraz, że "ZIKiT do dnia dzisiejszego, ani nie wykonał zjazdu (czynność materialno-techniczna), ani nie wydał decyzji o odmowie budowy zjazdu".

Sąd podziela stanowisko organu wskazujące, że wniosek skarżących z 5 czerwca 2015 r. został rozstrzygnięty decyzją z dnia 14 sierpnia 2018 r., Sąd uznał, bowiem, że zawiadomienie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 7 marca 2018 r. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z ul. S na działkę nr [...] obr. nr [...] jedn. ewid. Ś nie było niczym uzasadnione i w konsekwencji było prawnie irrelewantne.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta w rozpatrzeniu wniosku skarżących z dnia 5 czerwca 2015 r. dotyczącego budowy zjazdu z ul. S do posesji będącej w wieczystym użytkowaniu skarżących - działki nr [...] obr. nr [...] jedn. ewid. Ś - w celu obsługi istniejącego pawilonu handlowego.

Z uwagi na okoliczność, że w dniu 14 sierpnia 2018 r. Prezydent Miasta wydał decyzję nr [...] w przedmiocie lokalizacji zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi publicznej o kategorii powiatowej: ulica S na działkę nr [...] obr. nr [...] jedn. ewid. Ś w celu obsługi istniejącego pawilonu handlowego, Sąd uznał dalsze postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta do wydania aktu lub dokonania czynności za bezprzedmiotowe, a zatem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł – jak w pkt I wyroku.

Pomimo wydania aktu w niniejszej sprawie, Sąd podzielając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 381/18 (opubl. LEX nr 2517463), uznał, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu sprawy, albowiem wniosek skarżących złożony w dniu 5 czerwca 2015 r. został rozstrzygnięty dopiero decyzją z dnia 14 sierpnia 2018 r., a więc po upływie trzech lat. Z tego względu Sąd na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł - jak w pkt II wyroku.

Sąd jednocześnie uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności naruszeniem art. 35 § 3 k.p.a., który stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Sąd zwraca uwagę na to, że w ciągu trzech lat trwającego postępowania i pism ponaglających strony skarżącej z dnia 14 października 2015 r., z dnia 13 czerwca 2016 r., z dnia 3 marca 2017 r., z dnia 22 listopada 2017 r., jak również postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2018 r. nr [...], uznającego zażalenie H. B. i T. B. za uzasadnione z wyznaczeniem organowi I instancji dodatkowego miesięcznego terminu do załatwienia sprawy (licząc od dnia doręczenia postanowienia), działający w imieniu Prezydenta Miasta ZIKiT poinformował skarżących jedynie pismem z dnia 22 maja 2017 r. o rozpatrzeniu sprawy do dnia 14 czerwca 2017 r., którego to terminu nie dochował i dopiero ponad pół roku później, bo 17 stycznia 2018 r. skierował do skarżących informację o swoim stanowisku w sprawie. W tej sytuacji Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – jak w pkt III wyroku.

Sąd uznał za uzasadnione żądanie strony skarżącej przyznania od organu sumy pieniężnej, albowiem bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku trwała ponad trzy lata, w czasie których skarżący, prowadzący działalność gospodarczą na posesji, do której domagali się budowy zjazdu, trwali w niepewności, co do wyniku postępowania i z uwagi na brak zjazdu znosili niedogodności związane z tym brakiem, licząc na pozytywne załatwienie sprawy i nie poszukując innych dróg rozwiązania swojej sytuacji. Sąd, mając na względzie treść art. 149 § 2 zd. drugie p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. i jednocześnie brak wykazania przez stronę konkretnych niedogodności zasądził od organu na rzecz skarżących kwotę według własnego uznania, orzekając - jak w pkt IV wyroku.

O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. – jak w pkt V wyroku. Na koszty te składa się wpis sądowy w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w kwocie 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.).