Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 320/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 pkt 2, art. 124 ust. 1 i 3, art. 125 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Maciej Dybowski Protokolant Sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi G. Ś. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie czasowego zajęcia nieruchomości 1. oddala skargę 2. przyznaje dla radcy prawnego H. F. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści)zł podwyższone o kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) zł stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej /-/ M. Dybowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] Starosta O., działając na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2007r. Nr 173 poz. 1219- dalej ustawa o Euro2012), po rozpatrzeniu wniosku P. S. E. – O. SA, ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości równej [...] m2 z działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w obrębie J., gm. K., zapisanej w KW [...] oraz części nieruchomości równej [...] m2 z działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w obrębie J., gm. K., zapisanej w KW [...], stanowiących własność G. Ś., przez udzielenie zezwolenia P. S. E. – O. S.A. na przeprowadzenie dwutorowej, napowietrznej linii energetycznej 400 kV od stacji O. do linii energetycznej 400 kV R. – T., zgodnie z obowiązującym miejscowym Planem zagospodarowania przestrzennego.

W pkt. 2 decyzji Starosta zobowiązał wnioskodawcę do przywrócenia przedmiotowych nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie, po zakończeniu prac związanych z przeprowadzeniem napowietrznej linii energetycznej. Natomiast w pkt. 3 stwierdził, iż decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż cel, na jaki ma zostać ograniczone prawo własności wnioskowanych części działek jest zgodny z celem określonym w art. 6 pkt. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto organ wskazał, iż inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem w Planie zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 roku, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa W. nr [...] poz. [...] z dnia [...] lutego 2008r..

Organ zauważył, iż złożony wniosek jest zgodny z art. 124 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a do wniosku dołączono negatywne wyniki rokowań przeprowadzonych przez przedstawicieli inwestora z właścicielem nieruchomości, o ograniczenie prawa własności w drodze dobrowolnej umowy.

Organ podniósł, iż zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami Starosta, wykonując zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości, przewodów i urządzeń służących do przesyłanie energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń jeżeli właściciel nie wyraża na to zgody. Przywołany ustęp 1 artykułu 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zdaniu drugim wyraźnie ogranicza zakres decyzyjności Starosty do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w wypadku jego braku do ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Gmina K. uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 roku, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa W. nr [...] poz. [...] z dnia [...] lutego 2008r., przyjęła Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego, zgodnie z którym zlokalizowano dwutorową, napowietrzną linię energetyczną 400 kV od stacji O. do linii energetycznej 400 kV R. – T., działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...] i [...] stanowiące własność G. Ś., położone w J., pozostają w zakresie oddziaływania planu, wchodzą w jednostkę bilansową, na której przewidziany jest przebieg dwutorowej linii 400 kV. W tej sytuacji organ uznał wniosek PSE – O. S.A. za uzasadniony. Jednocześnie stwierdził, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy Euro 2012 w związku z ujęciem przedmiotowej inwestycji w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 października 2007r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. Nr 192, poz. 1385 ze zm.) pod pozycją 92 załącznika do rozporządzenia, przedmiotowa decyzja otrzymuje rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła G. Ś. zarzucając jej naruszenie art. 124 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu odwołująca podniosła, iż nie kwestionuje zasadności inwestycji a jedynie jej planowany przebieg, który zlokalizowany będzie zbyt blisko budynków mieszkalnych. Odwołująca powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r. I SA/Wa 223/04 podniosła, iż organ przed wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości obowiązany jest dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości. Dokonanie analizy przez organ wydający decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości przez właściciela musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Brak pełnego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji stanowi naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Odwołująca wskazała, iż podnosiła już, że zlokalizowanie inwestycji w bliskości budynków mieszkalnych stanowić może realne zagrożenie dla zdrowia mieszkańców oraz że pomimo zgłaszanych zastrzeżeń nie zostały one uwzględnione w decyzji ale także nie były rozważane w aspekcie jak najmniejszej uciążliwości planowanej inwestycji dla odwołującej.

W odwołaniu skarżąca na podstawie art. 135 Kodeksu postępowania administracyjnego wniosła o wstrzymanie rygory natychmiastowej wykonalności.

Decyzja z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] Wojewoda W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach rozstrzygnięcia stwierdził, że z przepisu art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że dopuszczalność ograniczenia prawa własności możliwa jest wówczas, gdy plan miejscowy przewiduje na danej nieruchomości realizacje celu publicznego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Celem publicznym jest bowiem budowa i utrzymanie m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej (art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Zgodnie zaś z uchwałą z [...] grudnia 2007r. Nr [...] Rady Gminy K. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy K. dotyczącego przebiegu dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV przez teren gminy K. (Dz. Urz. Woj. W. Nr [...], poz. [...]) dla części powierzchni działek nr [...] i [...], pozostających w zakresie oddziaływania planu przewidziany jest przebieg przedmiotowej linii. Z powyższego wynika zatem, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości określone w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Wojewoda wskazał, że w myśl art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami udzielenie zezwolenia winno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W ocenie organu II instancji wymóg określony w powołanym przepisie również został zachowany. PSE – O. S.A. do wniosku o wydanie zezwolenia dołączyło protokoły z przebiegu negocjacji z [...]grudnia 2007 r. i [...] marca 2008r. Z protokołów tych wynika, że skarżąca nie wyraziła zgody na wykonanie prac związanych z budową linii i nie zawarli z inwestorem stosownej umowy, co uprawniało ten podmiot do wystąpienia z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej. Zdaniem Wojewody organ I instancji prawidłowo uznał, że ustalenie odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości oraz za wyrządzone na nieruchomości szkody w myśl art. 128 ust. 4 i art. 129 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami będzie przedmiotem odrębnego postępowania.

Ustosunkowując się do wniosku odwołującej się o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak i innych aktach prawnych nie znajduje się przepis, który pozwalałby na wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Wprawdzie art. 130 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji, lecz przepisu tego nie stosuje się w sytuacji, gdy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (art. 130 § 3 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego), jak stało się w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na główny zarzut odwołania, zgodnie z którym projektowana linia będzie powodować ujemne konsekwencje dla zdrowia mieszkańców Wojewoda stwierdził, że wpływ oddziaływania linii na mieszkańców nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Jednocześnie zaznaczył, że nie można uchylić zaskarżonej decyzji, skoro zostały spełnione wszystkie materialnoprawne przesłanki jej wydania. Na marginesie podał, iż wbrew twierdzeniom właścicieli nieruchomości przedmiotowa linia położona jest w bezpiecznej odległości od budynków mieszkalnych i nie powinna mieć wpływu na zdrowie ludności. Jak podał Minister Środowiska w odpowiedzi na interpelację nr [...] w sprawie budowy linii elektroenergetycznej R.-T. i jej wpływu na zdrowie mieszkańców wsi J., przed wydaniem pozwolenia na budowę tejże linii, zgodnie z art. 46 Prawa ochrony środowiska, prowadzone było postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 11 powołanej ustawy poprzez oddziaływanie na środowisko rozumie się również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Jak wskazał Minister w miejscowości J. istniejąca zabudowa zlokalizowana jest w odległości nie mniejszej niż 100 m od osi linii. W ocenie zaś Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. "ponadnormatywne oddziaływanie wysokiego napięcia winno zamknąć się w 26 m pasie od osi linii, nie powodując wartości wyższych niż dopuszczalne wartości poziomów pól elektromagnetycznych dla pól elektromagnetycznych o częstotliwości 50 Hz".

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła G. Ś. podnosząc, iż w jej ocenie przedmiotowa inwestycja znacząco narusza jej prawo własności i powoduje ujemne skutki dla zdrowia osób zamieszkujących w pobliżu miejsca jej realizacji. Skarżąca powołała się na rezolucję Parlamentu Europejskiego z 4 września 2008r. w sprawie środowiskowego przeglądu Europejskiego planu działania na rzecz środowiska i zdrowia na lata 2004-2010, w której Parlament Europejski stwierdził, że "jest poruszony wynikami międzynarodowego raportu Bioinitiative Working Group w sprawie pól elektromagnetycznych, który stanowi syntezę ponad 1500 badań poświęconych tej kwestii i wymienia zagrożenia dla zdrowia związane z emisjami telefonii komórkowej, UMTS-Wifi-Wimax-Bluetooth oraz telekomunikacji bezprzewodowej DECT". Dalej "stwierdza, że dopuszczalne wartości miar ekspozycji obywatela na opla elektromagnetyczne są przestarzałe, ponieważ nie zostały dostosowane po przyjęciu zalecenia Rady 1999/519/WE z dnia 12 lipca 1999r. w sprawie ograniczenia narażenia ogółu społeczeństwa na pole elektromagnetyczne (0 Hz do 300 Hz), nie uwzględniają rozwoju technologii informacyjnej i komunikacyjnej, zaleceń Europejskiej Agencji ochrony Środowiska, ani zaostrzonych norm emisji przyjętych np. w Belgii, we Włoszech, czy w Austrii oraz nie uwzględniają kwestii grup szczególnie narażonych, takich jak kobiety w ciąży, noworodki i dzieci." Mając to na względzie Parlament europejski "zwraca się do rady o zmianę jej zalecenia 1999/519/WE tak, aby uwzględnić najlepsze praktyki krajowe i ustalić w ten sposób dopuszczalne wartości miar ekspozycji, które byłyby bardziej wymagające w stosunku do ogółu urządzeń emitujących fale elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,1 MHz do 300 Hz."

Skarżąca podniosła również, że w powołanym raporcie zalecono obniżenie dopuszczalnych w Polsce limitów pola magnetycznego do wartości 100 razy mniejszych (np. dla stacji bazowych telefonii komórkowej) i 750 razy mniejszych (np. przy liniach elektromagnetycznych najwyższych napięć) od tych, jakie dopuszczają polskie przepisy.

Wskazując na nadmierną ingerencję w prawo własności podniosła, iż jej działka leży w samym środku wsi J., jest działką budowlaną, na której znajduje się jej dom. Ponadto skarżąca podkreśliła, iż z nieruchomością wiązała konkretne plany budowy domu mieszkalnego dla córki.

Skarżąca zwróciła również uwagę, iż prosiła Starostę aby dokonał oględzin przebiegu projektowanej linii energetycznej ale tego nie uczynił jak również wskazała, iż nie jest przeciwna budowie linii, ale ten przebieg jest niedopuszczalny.

Ponadto skarżąca podniosła, iż inwestycję podciągnięto pod przedsięwzięcie Euro 2012 i nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności, co jednak w świetle decyzji Wojewody W. [...] okazało się nieprawidłowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zarzuty w niej podniesione nie stanowią nowych okoliczności w sprawie, lecz znane były organowi w przeprowadzonym postępowaniu, gdzie ustosunkowano się do nich.

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r. Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz przyznania radcy prawnego.

Na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę.

Na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę oraz wskazał, iż odległości są mniejsze niż wskazuje na to decyzja o 60 m.

Pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż nie jest tak jak mówi pełnomocnik strony skarżącej, że odległość ta wynosi 60 m, a nawet gdyby tak było to jest to odległość w granicach bezpieczeństwa dla ludzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody W. o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty O. orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

Podstawą prawną dla wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości jest przepis art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowiący, iż starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody.

Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zezwolenie może być udzielone z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż rolą organów orzekających w przedmiotowej sprawie było zbadanie, czy wniosek PSE – O. S.A., występującego o ograniczenie sposobu korzystania przez skarżącą z należących do niej nieruchomości, spełnia warunki formalne, a więc czy został złożony przez uprawniony podmiot (art. 124 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami) oraz czy dołączono do niego dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Następnie, w przypadku ustalenia, iż wniosek złożono w wymaganej formie, organy zobowiązane były ocenić, czy ziściły się przesłanki określone w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami uprawniające organ do ograniczenia na rzecz wnioskodawcy sposobu korzystania z nieruchomości skarżących, tzn. czy plan miejscowy przewidywał w obrębie tych nieruchomości realizację objętego wnioskiem celu publicznego (art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

W niniejszej sprawie wskazać należy, iż organy słusznie przyjęły, że wniosek PSE – O. S.A. zasługiwał na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wniosek inwestora stosownie do przepisu art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzedziły nieskuteczne rokowania z właścicielami nieruchomości przeprowadzone w dniach [...] grudnia 2007 r. oraz dnia [...] marca 2008 r., a protokoły tychże rokowań zostały dołączone do wniosku o zezwolenie na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Co istotne we wniosku inwestor wyjaśnił dokładnie jaka powierzchnia działek [...] i [...] jest konieczna do założenia przedmiotowych linii elektroenergetycznych (pas o szerokości 52 m), a tym samym określił jaki jest zakres wniosku (dz. nr [...] – pow. [...] ha i dz. nr [...] – pow. [...] ha).

Skoro w niniejszej sprawie wniosek spełniał wymagania formalne obowiązkiem organu było zbadanie czy ziściły się przesłanki określone w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami uprawniające organ do ograniczenia na rzecz wnioskodawcy sposobu korzystania z nieruchomości skarżących. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż realizacja przedmiotowej linii elektroenergetycznej została przewidziana w planie miejscowym gminy K. (uchwała Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007r., Dz. Urz. Woj. W.. z [...]r. Nr [...], poz. [...]).

W związku z powyższym zdaniem Sądu organy orzekające słusznie uznały, że dopuszczalne było ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżących odnoście zagrożenia planowanej inwestycji dla zdrowia ludzi wskazać należy, iż kwestia, czy inwestycja polegająca na budowie dwutorowej napowietrznej linii energetycznej 400 kV stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców nie stanowi materii niniejszej sprawy. Należy zatem uznać, że organ odwoławczy trafnie stwierdził, że wpływ oddziaływania linii na mieszkańców nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Dodać trzeba, że badanie przez sąd rozpoznający niniejszą sprawę, czy budowa przedmiotowej linii elektroenergetycznej stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia skarżących prowadziłoby do naruszenia powołanego wyżej przepisu art. 134 § 1 Ppsa. Stąd Sąd nie odniósł się do zarzutu skargi w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących kwestii przebiegu planowanej inwestycji oraz braku dokonania przez Starostę oględzin przebiegu projektowanej linii podnieść trzeba, iż organ w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ustala przebiegu linii energetycznej jak również nie kontroluje prawidłowości jej wyznaczenia. W tym zakresie jest on związany planem miejscowym, a w przypadku braku planu, decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rola organu w tym zakresie sprowadza się jedynie do zbadania czy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Natomiast w odniesieniu do podniesionego w skardze zarzutu nadmiernej ingerencji organów w prawo własności podnieść należy, iż Konstytucji RP (Dz. U. z 1997r. Nr 78, poz. 483) dopuszcza w art. 21 wywłaszczenie, ale jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest jednym ze sposobów wywłaszczenia nieruchomości. Przepis art. 112 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi bowiem, że wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości. Zważywszy, że w niniejszej sprawie ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło na cel publiczny, albowiem założenie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń do przesyłania energii elektrycznej stanowi w myśl art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jeden z celów publicznych, a kwestia odszkodowania za przedmiotowe wywłaszczenie winna zostać – zgodnie z art. 128 ust. 1 i 4 w zw. z art. 129 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami – rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu, nie sposób podzielić poglądu skarżących o bezprawnym naruszeniu przysługującego im prawa własności.

Odnośnie zawartych w skardze twierdzeń, iż skarżąca wiązała ze swoją nieruchomością konkretne plany polegające na budowie budynku mieszkalnego dla córki Sąd wskazuje jedynie, iż przepis art. 124 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że jeżeli założenie lub przeprowadzenie przewodów i urządzeń uniemożliwia właścicielowi dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel może żądać, aby starosta lub występujący z wnioskiem o zezwolenie nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność. Przytoczony przepis przyznaje zatem – poza niniejszym postępowaniem - właścicielowi nieruchomości, na której założono lub przeprowadzono przewody lub urządzenia służące m.in. do przesyłania energii elektrycznej , roszczenie wobec Skarbu Państwa reprezentowanego przez odpowiedniego starostę o nabycie od niego własności. Przesłanką powstania takiego roszczenia jest jednak wykazanie przez właściciela gruntu, że przeprowadzenie powyższych urządzeń i przewodów uniemożliwia mu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 30 lipca 2008r., VI ACa 1529/2007, LexPolonica nr 2025256).

Wątpliwości, w świetle innych decyzji Wojewody, budzić może jedynie kwestia zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o Euro 2012, zgodnie z którym decyzje administracyjne wydawane w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012, określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 4 ust. 1, podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Oznacza to, że każda decyzja administracyjna, której przedmiotem jest przedsięwzięcie Euro 2012 uzyskuje z chwilą jej wydania rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z załącznikiem nr 92 do rozporządzenia Rady Ministrów z 12 października 2007r. (Dz. U. Nr 192, poz. 1385 ze zm.) rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji poznańskiej została uznana za jedno z przedsięwzięć Euro 2012.

W niniejszej sprawie organy uznały, iż przedmiotowa inwestycja została ujęta w ww. wykazie. Natomiast z decyzji Wojewody W. z dnia [...] lutego 2009 r. [...] oraz z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] jednoznacznie wynika, iż ten sam organ uznał, iż realizacja przedmiotowej inwestycji na terenie gminy K. nie należy do systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji p., wskazanej w pozycji 92 rozporządzenia Rady Ministrów z 12 października 2007r..

Powyższe czyni zasadnym zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, to jednakże powyższego uchybienia nie można uznać jako naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Jak już wskazano wcześniej kwestia nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma związku z meritum sprawy, a ponadto w świetle ustalenia, że przedmiotowa inwestycja została już wykonana (patrz postanowienie Wojewody W. z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] ) uchylenie decyzji w tym zakresie uznać należałoby za niecelowe na tym etapie postępowania.

Sąd zauważa również, iż w niniejszej sprawie organ ze względu na interes społeczny mógł ewentualnie również na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, o co wnioskował inwestor składając wniosek.

Ponadto kwestia czy przedmiotowa inwestycja może być zaliczona do inwestycji Euro 2012 czy też nie jest niejednoznaczne. Sąd nie przesądzając powyższej kwestii wskazuje jedynie, iż faktem powszechnie znanym jest, że przedmiotowa linia jest fragmentem powstającej linii elektroenergetycznej 400 kV B. – O. W.. – P. koło P.. Linia ta ma na celu poprawę zaopatrzenia w energię elektryczną W., a zwłaszcza poprawienie warunków równowagi i pewności zasilania okolic P., O. i K.. W tym miejscu zauważyć należy, iż w pozycji 92 rozporządzenia Rady Ministrów z 12 października 2007r. jako przedsięwzięcie Euro 2012 wskazano rozbudowę systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji p.. Rozporządzenie posługuje się ogólnymi sformułowaniami. Zatem aby ustalić czy przedmiotowa inwestycja podlega pod przepisy ustawy o Euro 2012 należałoby ustalić w pierwszej kolejności co należy rozumieć pod pojęciem aglomeracja p.. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego (patrz Uniwersalny słownik języka polskiego PWN pod redakcją prof. Stanisława Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN 2006) aglomeracja oznacza zespół miast i osiedli, skupionych wokół dużego miasta lub ośrodka przemysłowego. Zauważyć należy, iż aglomeracja p. obejmuje obszar zurbanizowany wokół P. z ośrodkami o wykształconych więziach funkcjonalnych w sferach społecznej, gospodarczej, z rozwiniętą infrastrukturą komunikacyjną. Więzi te ciążą wyraźnie ku stolicy rejonu P.. Tworzą ją [...] gminy (B., Cz., D., K., K., K. ( w tym wieś P.), K., K., L., M., M. G., O., P., P., P., R., S., S. L., S., Sz., Ś., Ś. W.., T. P.) w układzie dwóch pierścieni otaczających miasto centralne (źródło strona [...]). Ponadto wskazać należy, iż w dniu [...] maja 2007 roku na mocy "Porozumienie o współpracy" podpisane przez Prezydenta Miasta P., Starostę P. oraz włodarzy 17 ościennych gmin w tym m.in. wójta Gminy K. do której położona jest wieś P., powstała Rada Aglomeracji.

Zatem kwestia czy odcinek linii elektroenergetycznej mający przebiegać przez działki skarżących stanowiący fragment systemu linii prowadzonej przez O. do P. koło P. stanowi część wskazanego w załączniku nr 92 rozporządzenia przedsięwzięcia Euro 2012, jak wskazano wyżej wymaga dokładniejszej analizy, co jednak w świetle, wyżej przytoczonych uwag odnośnie braku wpływu powyższej kwestii na meritum sprawy, jak również wobec ustalenia, iż decyzja została wykonana, brak szczegółowych rozważań w tej materii nie może być uznany jako mający istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, wobec ustalenia, iż decyzja wydana została z zachowaniem procedury, a treść decyzji odpowiada przepisom prawa, Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.

O kosztach orzeczono na podstawie na podstawie art. 250 Ppsa w zw. z § 14 ust 2 pkt 1 lit c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

/-/ M. Dybowski /-/ E. Kręcichwost – Durchowska /-/ E. Makosz – Frymus

ja