Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1038/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Powołane przepisy: article: art. 19 ppsa
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA - Anna Mierzejewska - Bronisław Szydło po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. L. o wyłączenie asesora sądowego Sławomira Antoniuka od prowadzenia i rozpoznawania sprawy o sygn. II SA/Wa 1038/38 postanawia: -oddalić wniosek -


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2007 r. S. L. wniósł o wyłączenie "wszelkich asesorów sądowych" od udziału w sprawie z jego skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, iż jego zdaniem sytuacja zależności awansu zawodowego asesorów sądowych od decyzji Prezydenta RP może wywołać wątpliwości co do ich bezstronności w niniejszej sprawie, ponieważ uważa, że do zwolnienia go z Policji mogło dojść wskutek przeprowadzenia masowych czystek o charakterze politycznym.

Pismem z [...] sierpnia 2007 r. Sąd poinformował skarżącego, że wniosek o wyłączenie asesora musi określać osobę (tożsamość) asesora, którego dotyczy oraz wskazywać zindywidualizowane przyczyny wyłączenia. Jeżeli wniosek dotyczy większej liczby asesorów, wszyscy oni muszą być oznaczeni przez wskazanie imion i nazwisk, a przyczyny wyłączenia powinny być odniesione do każdego z nich. Ze względu na powyższe Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania – w terminie 7 dni – jego wniosku o wyłączenie asesorów poprzez wskazanie imion i nazwisk asesorów o których wyłączenie wnosi. Powyższe wezwanie zostało skarżącemu doręczone w dniu [...] sierpnia 2007 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy).

Pomimo upływu zakreślonego we wskazanym wyżej wezwaniu terminu, skarżący nie wykonał wezwania Sądu i nie sprecyzował wniosku o wyłączenie asesorów.

Ze względu na powyższe Sąd ponownie wezwał skarżącego w dniu [...] września 2007 r. do sprecyzowana wniosku o wyłączenie asesorów sądowych poprzez wskazanie ich imion i nazwisk, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi skarżący w piśmie procesowym datowanym na [...] października 2007 r. wskazał, że jego wniosek dotyczy asesora WSA Sławomira Antoniuka. Dodatkowo poinformował, iż podstawy jego wniosku w niniejszej sprawie odnoszą się do każdego asesora, bez względu na jego imię i nazwisko, z uwagi na powszechnie znane z mediów polityczno-społeczne przesłanki mogące wywierać bezpośredni wpływ na ich bezstronność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie. Wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 ppsa). Stosownie natomiast do art. 22 § 1 ppsa o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy (§ 2). Powyższe regulacje stosuje się odpowiednio do wyłączenia asesora sądowego.

Zgodnie z art. 26 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może mianować asesorem sądowym osobę, która: spełnia wymagania, o których mowa w art. 6 § 1 pkt 1-4 i 6 cyt. ustawy, ukończyła 30 lat i przez co najmniej cztery lata pozostawała na stanowisku sędziego lub prokuratora albo przynajmniej przez cztery lata wykonywała zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza albo przez sześć lat pozostawała w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa administracyjnego. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może, za zgodą kolegium sądu, powierzyć asesorowi sądowemu pełnienie czynności sędziowskich w tym sądzie na czas określony, nieprzekraczający pięciu lat (§ 2).

W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca wskazał imiennie asesora, którego wyłączenia od udziału w sprawie się domaga. Została również podana przyczyna żądania wyłączania tj. sytuacja zależności awansu zawodowego asesora sądowego od decyzji Prezydenta RP mogąca wywołać wątpliwości co do jego bezstronności w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu natomiast przyczyna podana przez wnioskodawcę nie jest okolicznością mogącą wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności asesora w tej sprawie. Fakt powoływania sędziów przez Prezydenta RP, a co za tym idzie wpływ głowy państwa na awans zawodowy asesorów sądowych nie ma żadnego odniesienia do bezstronności wskazanego przez wnioskodawcę asesora sądowego w rozpatrywanej sprawie. Prezydent RP nie ma bowiem wpływu na decyzje dotyczące zwolnień funkcjonariuszy Policji, a co za tym idzie rozstrzygnięcie niniejszej sprawy ze skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji, nie będzie miało jakiegokolwiek przełożenia na awans zawodowy orzekającego w sprawie asesora.

Sąd zaznacza dodatkowo, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 24 października 2007 r. sygn. SK 7/06 orzekł, że art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sadów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), dotyczący mianowania asesora sądowego przez Ministra Sprawiedliwości, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał wskazał m.in., że o zwolnieniu asesora decyduje nie sąd, ale Minister Sprawiedliwości, co powoduje, iż przy rozpatrywaniu spraw przez asesorów nie są spełnione istotne warunki niezależności od organów pozasądowych wynikające z Konstytucji. Sąd zawraca w tym miejscu uwagę, iż jak wcześniej wskazano, asesor sądu administracyjnego jest powoływany przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez udziału organów pozasądowych, a orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczyło jedynie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, której przepisy mają zastosowanie do sądów administracyjnych tylko w ograniczonym zakresie. Warto bowiem podkreślić, że myśl art. 29 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o ustroju sądów powszechnych, określone w tych przepisach uprawnienia Ministra Sprawiedliwości przysługują Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Ze względu na powyższe Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 19 ppsa w zw. z art. 24 ppsa oraz art. 22 § 1 i 2 orzekł jak w sentencji.