Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 518/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant: specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A spółki z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2016 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A spółki z o.o. w R. (dalej: Skarżąca, Spółka) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ odwoławczy) z [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: organ I instancji) z [...] grudnia 2017 r. nr [...] o przedłużeniu terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2016 r. zadeklarowanej przez Skarżącą w kwocie 136 633 zł – do 29 czerwca 2018 r.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

W dniu 25 maja 2016 r. Skarżąca złożyła deklarację VAT-7 za kwiecień 2016 r., w której wykazała kwotę 136 633 zł do zwrotu podatku od towarów i usług na rachunek bankowy podatnika w terminie 60 dni. Termin ten upływał 25 lipca 2016 r. W dniu 21 lipca 2016 r. organ I instancji wszczął wobec Skarżącej kontrolę podatkową w zakresie zasadności zwrotu wykazanego w ww. deklaracji. Jednocześnie w tej samej dacie tj. 21 lipca 2016 r., wydał postanowienie nr [...], na mocy którego przedłużył termin zwrotu podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. W uzasadnieniu wskazał na konieczność przeprowadzenia czynności zmierzających do dodatkowej weryfikacji prawidłowości tego rozliczenia w ramach kontroli podatkowej: potwierdzenia transakcji dokonanych pomiędzy Skarżącą a jej kontrahentami. Podkreślił utrudniony kontakt ze Skarżącym. Na egzemplarzu ww. postanowienia, znajdującego się w aktach sprawy zamieszczona został odręczna adnotacja o treści: "21.06.2016 T. G.".

Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. organ I instancji na podstawie art. 213 § 2 i art. 219 w zw. z art. 274b i art. 277 ordynacji podatkowej oraz art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o podatku od towarów i usług uzupełnił własne postanowienie z [...] lipca 2016 r. o datę przedłużenia terminu zwrotu wskazując dzień 30 czerwca 2017 r. oraz sprostował pouczenie o środkach zaskarżenia. Postanowienie zostało doręczone w trybie tzw. fikcji doręczenia.

W dniu [...] czerwca 2017 r. organ i instancji wydał drugie postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu za kwiecień 2016 r. do 29 grudnia 2017 r. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że powodem przedłużenia terminu zwrotu są powzięte w toku kontroli podatkowej wątpliwości co do faktycznego udziału Skarżącej w transakcjach dotyczących sprzedaży śruty sojowej wobec niedysponowania przez nią w tym czasie środkami transportu, magazynami, placami składowymi i punktami sprzedaży. W tej sytuacji, organ I instancji zwrócił się do Naczelnika D. Urzędu Skarbowego o przeprowadzenie czynności kontrolnych u głównych kontrahentów Skarżącej. Powziął bowiem podejrzenie o zaistnieniu przestępstwa skarbowego. Postanowienie zostało doręczone Skarżącej 27 czerwca 2017 r.

W dniu [...] grudnia 2017 r. organ I instancji wydał trzecie postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu w sprawie do dnia 29 czerwca 2018 r. W uzasadnieniu wskazał, że kontrola podatkowa - wszczęta względem Skarżącej 21 lipca 2016 r. - nie została jeszcze zakończona. Wyjaśnił, że zadeklarowany zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2016 r. wynikał z zakupów towarów - materiałów paszowych. Skarżąca przy sprzedaży stosowała dwie stawki podatku od towarów i usług: w wysokości 23% odnośnie do śruty sojowej oraz 8% odnośnie do sprzedaży śruty sojowej rolnikom. Podał, że z okazanych w toku kontroli dokumentów wynika, że Skarżąca nie brała czynnego udziału w transakcjach, nie była dysponentem towaru, była tylko podmiotem, przez który przechodziły faktury. Skarżąca nie posiadała w kontrolowanym okresie własnych środków transportu oraz innych środków trwałych, wykorzystywanych do handlu śrutą sojową, nie posiadał żadnych magazynów, placów składowych, ani punktów sprzedaży, zatrudniała jednego pracownika biurowego, a transakcje zawierane były pomiędzy powtarzającymi się podmiotami. Skarżąca nie ponosiła kosztów transportu, a z jej wyjaśnień wynika, że towar przypływał z A. i odbierany był ze statku w N. Następnie organ I instancji opisał czynności, które podjął dotychczas, a także które wymagają podjęcia w celu weryfikacji rozliczenia podatnika. Wśród nich wskazał na czynności kontrolne podjęte z wniosku organu I instancji przez Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w celu ustalenia źródła pochodzenia towarów, ustalenia podmiotu świadczącego usługę transportu. Pozyskano dwie z trzech wnioskowanych informacji od stałych odbiorców (wezwanych w trybie art. 82 ordynacji podatkowej). Z uwagi na niewyczerpującą odpowiedź organ I instancji zwrócił się do organów podatkowych - właściwych miejscowo dla tych odbiorców - o przeprowadzenie kontroli podatkowych w celu potwierdzenia rzetelności transakcji. Z powodu powiązań osobowych i kapitałowych pomiędzy B spółką z o.o. oraz Skarżącą – organ I instancji – w oparciu o analizę dowodów zebranych przez Naczelnika D. Urzędu Skarbowego powziął podejrzenie o popełnieniu przestępstwa skarbowego. Organ I instancji podał również, że w celu przyspieszenia i usprawnienia kontroli podatkowej prowadzonej względem Skarżącej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wyznaczył Naczelnika D. Urzędu Skarbowego do przeprowadzenia kontroli podatkowej także za okresy od stycznia 2013 r. do grudnia 2015 r. Powołał się ponadto na ustalenia wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego we W. z [...] maja 2017 r., określającej Skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od III kwartału 2014 r. do II kwartału 2015 r., które świadczą o udziale Skarżącej w karuzeli podatkowej. Organ I instancji zwrócił się też do Naczelnika D. Urzędu Skarbowego o przeprowadzenie czynności kontrolnych u kontrahentów Skarżącej za bieżące okresy, w odpowiedzi uzyskując informację, że będzie ona rozszerzona o taki okres po zakończeniu kontroli prowadzonych wobec spółek C i D za lata 2013-2015. Wskazując na te okoliczności organ I instancji uznał, że zmierzają do weryfikacji prawidłowości rozliczenia Skarżącej za kwiecień 2016 r.

Postanowienie ww. zostało doręczone Skarżącej 19 grudnia 2017 r.

W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 87 ust. 2 oraz art. 99 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. z 2016 r. poz. 710 ze zm. – dalej u.p.t.u.), art. 121 § 1 oraz art. 125 § 1 ordynacji podatkowej, a także art. 124 i art. 210 § 4 w zw. z art. 219 ordynacji podatkowej. Naruszenia tych przepisów Skarżąca upatrywała w bezzasadnym przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku, braku stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości, długotrwałym prowadzeniu postępowania przez organ podatkowy, brak istotnych i dających się zweryfikować wątpliwości skutkujących koniecznością dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2016 r.

Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał na brzmienie art. 87 ust. 2 i ust. 2b u.p.t.u. oraz art. 274b § 1 i 277 ordynacji podatkowej. Wyjaśnił, że istotą postępowania przed organem odwoławczym, wywołanego zażaleniem na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jest zbadanie, czy postanowienie to:

– zawiera wymagane przepisami prawa elementy,

– zostało wydane w terminie, tj. przed upływem ustawowego lub prawidłowo przedłużonego terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku,

– prawidłowo weszło do obrotu prawnego.

Wyjaśnił też, że postanowienie przedłużające weryfikację zasadności zwrotu ma charakter informacyjny. Nie rozstrzyga, czy zadeklarowany przez podatnika zwrot jest zasadny. Rolą jego jest poinformowanie, że ustawowy termin do dokonania przez organ podatkowy zwrotu nadwyżki podatku nie może zostać dotrzymany z uwagi na powzięte wątpliwości co do jego zasadności. Powstanie wątpliwości nie przesądza jednak w żaden sposób o dokonaniu (lub nie) zwrotu.

Powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2016 r. o sygn. akt I FPS 2/16 organ odwoławczy wskazał, że przedłużając termin weryfikacji organ winien wskazać konkretną datę, do której trwać będzie weryfikacja. Następnie organ wskazał, że pierwsze postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu (21 lipca 2016 r.) zostało wydane jeszcze przed podjęciem przez NSA ww. uchwały i nie zawierało konkretnej daty zakończenia weryfikacji zwrotu. Z tego powodu organ dokonał jego uzupełnienia w trybie art. 213 § 2 ordynacji podatkowej postanowieniem z 19 grudnia 2016 r., poprzez wskazanie konkretnej daty zakończenia weryfikacji. Sprostował również pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia. Postanowienia uzupełniającego, pomimo jego dwukrotnego awizowania, Spółka nie odebrała i z uwagi na to organ w oparciu o art. 150 § 4 ordynacji podatkowej uznał skutek jego doręczenia na dzień 16 stycznia 2017 r. Postanowienie przedłużające stało się prawomocne i nie mogło podlegać ocenie przez organ odwoławczy, a poparciem tego wniosku jest wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 20 maja 2015 r. o sygn. akt I GSK 824/15. Odnosząc się do postanowienia organu I instancji z dnia [...] grudnia 2017 r. organ odwoławczy wskazał, że uzasadnienie postanowienia szczegółowo opisywało wątpliwości organu dotyczące transakcji stanowiących podstawę rozliczenia Spółki. Kwestie dotyczące możliwości technicznych i osobowych prowadzenia działalności dotyczącej obrotu śrutą sojową w zestawieniu z powiązaniami osobowymi z podmiotami będącymi kontrahentami Spółki były wystarczającą przyczyną kontynuowania weryfikacji w trybie kontroli podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego nie sposób czynić zarzutu, że termin zakończenia weryfikacji uzależniony był od innych toczących się postępowań, w sytuacji gdy ich ustalenia są niezbędne dla oceny okoliczności faktycznych stanowiących podstawę rozliczenia Spółki. Zweryfikowanie rozliczenia za czerwiec 2016 r. będzie możliwe dopiero wówczas, gdy zostanie ustalony stan faktyczny sprawy, co jest istotne z punktu widzenia zasady prawdy obiektywnej. Organ podkreślił, że dążenie do zachowania szybkości postepowania jest uzasadnione również z perspektywy organu prowadzącego weryfikację. W przypadku niezasadnego przedłużania terminu zwrotu organ narażony jest bowiem na poniesienie dodatkowych kosztów (art. 87 ust. 2 zdanie trzecie u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania postanowienia organu I instancji). Zagadnienie czasu trwania postępowań pozostaje poza ramami postępowania dotyczącego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki. Organ nie podzielił również zarzutów Spółki dotyczących prawidłowości podjęcia w sprawie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Na postanowienie to Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając naruszenie:

– art. 87 ust. 2 oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u. poprzez bezzasadne przedłużenie terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku, wynikającej ze złożonej deklaracji VAT-7 za kwiecień 2016 r., pomimo niestwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości, które byłyby możliwe do wyartykułowania w piśmie w sposób umożliwiający zbadanie zasadności przedłużenia terminu zwrotu przez organ podatkowy, pomimo długotrwale prowadzonego, przez okres wielu miesięcy, postępowania przez organ podatkowy;

– art. 121 § 1 oraz 125 § 1 ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do 29 czerwca 2018 r.;

– art. 124 i art. 210 § 4 w zw. z art. 219 ordynacji podatkowej oraz art. 87 ust. 2 u.p.t.u. poprzez brak wskazania istotnych i dających się zweryfikować wątpliwości powodujących potrzebę dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego ponad kwotę podatku należnego za kwiecień 2016 r.

Zażądała uchylenia postanowień organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przytoczyła dotychczas prezentowaną argumentację akcentując w szczególności nieprawidłowość przedłużania terminu zwrotu w związku z innymi toczącymi się postępowaniami zainicjowanymi przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Skarżąca podkreśliła, że przedłużanie terminu zwrotu w sprawie powoduje niekorzystne konsekwencje ekonomiczne po jej stronie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. (obowiązującym w dacie wydania postanowienia organu I instancji), zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Zgodnie z dyspozycją art. 99 ust. 12 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania postanowienia organu I instancji) zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości.

Mając na uwadze wyżej przytoczone brzmienie przepisów, które adekwatnie organy podatkowe zastosowały w sprawie, bezzasadnym był zarzut naruszenia art. 87 ust. 2 oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości Sądu, że w sprawie zaistniała przyczyna uzasadniająca przedłużenie zwrotu kwoty nadwyżki podatku od towarów i usług (dalej: zwrot bezpośredni) zadeklarowanej przez Spółkę. Zastosowanie przepisu art. 87 ust. 2 zdanie 2 u.p.t.u. jest limitowane okolicznością warunkującą możliwość skorzystania z przewidzianego w tym przepisie uprawnienia, a mianowicie stwierdzeniem przez organ podatkowy, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania". Tego rodzaju ustalenie powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Jak wskazuje się w orzecznictwie, warunek przewidziany w art. 87 ust. 2 up.t.u. uważa się za spełniony, jeżeli przed upływem ustawowego terminu zwrotu bezpośredniego podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny. Na tym etapie postępowania organ podatkowy decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu bezpośredniego, a nie o samej zasadności zwrotu. Innymi słowy, w toku procedury przedłużania terminu zwrotu bezpośredniego nie jest rozstrzygana kwestia czy zwrot ten jest zasadny, czy też niezasadny, ani nie wykazuje się, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 marca 2015 r., o sygn. akt I FSK 373/14; wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2014 r., o sygn. akt I FSK 610/13; dostępne w CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak zakreślone ustawowo warunki skorzystania z uprawnienia organu do czasowego ograniczenia prawa Skarżącej do zwrotu bezpośredniego decydują jednocześnie o prawidłowości zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego (tego ostatniego - na warunkach art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd stwierdza, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w wskazał okoliczności, które uzasadniały konieczność dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu bezpośredniego. Po pierwsze, wyjaśnił, że nadal toczy się kontrola podatkowa względem Skarżącej. Co prawda, organ oczekuje na ustalenia dotyczące innych kontrahentów Skarżącej (o co wystąpił do innych organów podatkowych), ale ustalenia te są konieczne do dla ustaleń bezpośrednio dotyczących Spółki oraz okresu rozliczeniowego, za który służy jej prawo zwrotu bezpośredniego. Po drugie, wątpliwości (które wynikały z ustaleń poczynionych w toku prowadzonej kontroli) budziło właśnie funkcjonowanie kontrahentów skarżącego oraz samej Skarżącej, tak w zakresie ich możliwości osobowych jak i technicznych co do obrotu śrutą sojową. W ocenie Sądu, stanowi to wystarczającą przyczynę prowadzenia dalszej weryfikacji. Jak wskazał organ, z ustaleń dokonanych w sprawie wynika między innymi, że Skarżąca nie prowadziła faktycznej działalności obejmującej sprzedaż śruty sojowej, ale wystawiała faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Uzasadnione jest wobec powyższego, że dokonanie ustaleń m.in. w toku postępowań wobec kontrahentów Spółki, ma istotny wpływ na dokonanie prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy.

W opinii Sądu, weryfikacja rozliczenia podatnika deklarującego kwotę zwrotu bezpośredniego winna skupiać się przede wszystkim na jej bezpośrednich kontrahentach i okolicznościach dostaw oraz nabycia towaru przez stronę. Na taką zaś okoliczność powołują się organy obu instancji, zaś Skarżąca w istocie kwestionuje wskazany termin przedłużenia terminu zwrotu bezpośredniego jako niewiarygodny. Nie godzi się bowiem z wyłączeniem procedury przedłużenia terminu zwrotu bezpośredniego spod zasady szybkości postępowania. Tak bowiem ocenia prowadzoną względem siebie procedurę czasowego ograniczenia prawa do zwrotu bezpośredniego.

Rozważając to zagadnienie Sąd odniesie je dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W świetle orzecznictwa Trybunału – w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania systemu VAT konieczne jest dokonywanie poboru podatku w sposób prawidłowy. Każde państwo członkowskie jest zobowiązane do podjęcia wszelkich środków legislacyjnych i administracyjnych odpowiednich, by zapewnić pełny pobór podlegającego zapłacie VAT na swym terytorium. W tym zakresie państwa członkowskie są odpowiedzialne za kontrolę deklaracji składanych przez podatników, ich rachunkowości i innych właściwych dokumentów oraz za obliczanie i pobieranie podatku podlegającego zapłacie (wyrok TS w sprawie Profaktor Kulesza, C-188/09, EU:C:2010:454, pkt 21; Enel Maritsa Iztok 3, EU:C:2011:298, pkt 52). Wynika z tego, iż termin na dokonanie zwrotu VAT zasadniczo może być przedłużony w celu przeprowadzenia kontroli podatkowej i nie staje się przez to nierozsądny, o ile przedłużenie nie wykracza poza to, co konieczne, by zakończyć procedurę kontroli (zob. analogicznie wyrok TS w sprawie Sosnowska, EU:C:2008:395, pkt 27; Enel Maritsa Iztok 3, EU:C:2011:298, pkt 53). W tej sytuacji, twierdzenie Skarżącej o prolongowaniu zwrotu bezpośredniego ad calendas graecas byłoby uzasadnione, gdyby w zaskarżonym postanowieniu konieczność weryfikacji nie została poparta konkretnymi działaniami organu, zmierzającymi do dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu bezpośredniego lub temu celowi w ogóle nie służyły. Skarżąca natomiast nie podaje argumentów przeciwko tym działaniom lub ich bezcelowości. Uznaje je tylko za prowadzone zbyt długo ze skutkami, negatywnymi dla sytuacji ekonomicznej Spółki, co w konsekwencji czyni bezpodstawnym przedłużenie terminu zwrotu bezpośredniego w ogóle. Argumentacja skargi (a wcześniej zażalenia) jest więc nakierowana na przewlekłość kontroli podatkowej. Tymczasem granice rozważanej sprawy zakreśla jej przedmiot, czyli postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu bezpośredniego. W tym przypadku przewlekłość działań organów podatkowych nie jest brana pod uwagę, tak jak przyczyny uzasadniające weryfikację zwrotu bezpośredniego. Przyczyny te zaś zostały w obu postanowieniach podane i uzasadnione także w poszanowaniu przepisów prawa procesowego. W rezultacie, twierdzenia Skarżącej, że przedłużenie zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2016 r. w niniejszej sprawie nie powinno być warunkowane innymi postępowaniami, prowadzonymi – jej zdaniem skarżącego w sposób opieszały – nie może odnieść zamierzonego skutku w rozważanej sprawie. Przede wszystkim, możliwość weryfikacji zwrotu może obejmować sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami i usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika oraz sprawdzenie tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji (art. 87 ust. 2b u.p.t.u.). Zatem już z tej regulacji wynika szeroka możliwość weryfikacji obejmująca również, ogólnie rzecz ujmując, kontrahentów transakcji dokonanych z podatnikiem. Wątpliwości Sądu nie budzi, że szybkość jest istotną dyrektywą postępowania. Niemniej jednak nie można z niej uczynić zasady naczelnej postępowania kosztem zasady prawdy obiektywnej. Zasadnym jest zatem przedłużanie terminu zwrotu o czas, jaki jest konieczny do weryfikacji rozliczenia podatku według procedur przewidzianych w art. 87 ust. 2 u.p.t.u.

Wątpliwości Sądu nie budzi również prawidłowość postanowienia organu I instancji, utrzymanego postanowieniem stanowiącym przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Postanowienie organu I instancji zawiera elementy przewidziane przepisami prawa, zostało wydane przed upływem prawidłowo przedłużonego terminu do zwrotu nadwyżki podatku i bez wątpienia weszło do obrotu prawnego. Sąd skontrolował przy tym prawidłowość doręczenia postanowienia ws. przedłużenia terminu zwrotu bezpośredniego od samego początku i doszedł do przekonania, że począwszy od pierwszego z nich do ostatniego – spełniają one warunki, wskazane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2016 r. o sygn. akt IFPS 2/16 oraz w wyroku tego sądu z 23 kwietnia 2018 r. o sygn. akt I FSK 255/17. Każde z tych postanowień (opisanych w części opisowej niniejszego wyroku) zostało doręczone przed upływem terminu najpierw ustawowego, a następnie przedłużonego. Sąd podkreśla, że jakkolwiek pierwsze z postanowień (z 21 lipca 2016 r.) nie wskazywało konkretnej daty, do której termin ten został przedłużony, to organ podatkowy usunął ten brak poprzez uzupełnienie postanowienia w trybie art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej (postanowieniem z [...] grudnia 2016 r.). Pewne wątpliwości wzbudziła adnotacja o doręczeniu postanowienia z 21 lipca 2016 r. Skarżącemu. Wynika z niej, że T. G. otrzymał to postanowienie 21 czerwca 2016 r. Sąd uznał jednak, że jest to wynik omyłki samego Skarżącego, bowiem okoliczności sprawy przekonują, że odbiór pisma nastąpił 21 lipca 2016 r.

Za bezzasadne należy uznać pozostałe zarzuty skargi. Postępowanie organów zostało przeprowadzone w oparciu o obowiązujące przepisy, z poszanowaniem wszelkich zasad postępowania, w tym zasady prawdy obiektywnej, zasady budzenia zaufania do organów podatkowych i zasady szybkości postępowania. Jak słusznie podkreślił organ w zaskarżonym postanowieniu, szybkość załatwienia sprawy leży również w interesie samego organu, który weryfikuje zasadność zwrotu. W przypadku bowiem stwierdzenia zasadności zwrotu po przeprowadzonych przez organ czynnościach, wypłacie podlega należna kwota wraz z odsetkami (art. 87 ust. 2 u.p.t.u.).

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.