Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 772/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Sebastian Michalski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi B. i R. B. "P. " Zakład Produkcji [...] sp. j. z siedzibą w Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 sierpnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") decyzją z 31 sierpnia 2022 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania spółki B. i R. "P. " Zakład Produkcyjny [...] sp.j. (dalej: "spółka", "inwestor") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej: "PINB") z 15 czerwca 2022 r., nr [...], w sprawie nakazu rozbiórki, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 21 lipca 2021 r. PINB przeprowadził kontrolę na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w Z. . W jej trakcie ustalono, że na tej nieruchomości w 2014 r. spółka zrealizowała halę [...]. Obiekt o konstrukcji aluminiowo-stalowej z dachem dwuspadowym w całości kryty materiałem PCV. Hala [...] o wymiarach 20,0m x 45,0m posadowiona na kostce betonowej i do niej dokręconą (bez fundamentów). Obiekt wykorzystywany jest na cele magazynowe oraz próby wytrzymałościowe wykonywane przez spółkę. Ponadto stwierdzono, że w latach 2014-2021 teren działki został utwardzony kostką betonową.

PINB 4 sierpnia 2021 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zabudowy działki nr [...] przy ul. [...] w Z..

Postanowieniem z 7 września 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), organ I instancji nakazał inwestorowi wstrzymanie robót budowlanych (pkt 1.), informując o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowej hali [...] (pkt. 2). WINB postanowieniem z 25 października 2021 r., nr [...], uchylił postanowienie I instancji w części dotyczącej pkt 2 i poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej oraz zasadach jej obliczania, zaś w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.

PINB decyzją z 15 czerwca 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego, nakazał inwestorowi rozbiórkę hali [...] o wymiarach 20,00m x 45,00m usytuowanej na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w Z..

WINB, utrzymując w mocy decyzję I instancji, wskazał, że hala [...] pokryta PCV o wymiarach 20,0m x 45,0m, powierzchni 900m2, wbrew zarzutom spółki jest obiektem budowlany. Sama nazwa, a także definicja wskazują, że obiekty tymczasowe zaliczane są do obiektów budowlanych. W związku z tym ich wzniesienie, niezależnie od tego jakich konkretnie prac wymaga, jest kwalifikowane jako budowa i wymaga zgłoszenia robót budowlanych, jeśli obiekt ma być zrealizowany na okres do 180 dni (art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego) albo uzyskania pozwolenia na budowę. Także w 2014 r. przepisy wymagały dokonania zgłoszenia dla obiektów tymczasowych postawionych do 120 dni, natomiast obiekt tymczasowy zrealizowany na okres dłuższy wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro nie było zgłoszenia, o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, to obiekt tymczasowy wymagał pozwolenia na budowę, zatem zastosowanie ma art. 48 Prawa budowlanego.

Spółka nie złożyła wniosku o legalizację hali [...]. W takim przypadku zastosowanie ma art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego i przepis ten został prawidłowo zastosowany. Za bez znaczenia WINB uznał argument o przekształceniu działki na działkę budowlaną, który byłby brany pod uwagę w postępowaniu legalizacyjnym, ale po złożeniu wniosku, o którym organ pisał we wcześniej wydanych postanowieniach.

W skardze skierowanej do tut. Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, a także o umorzenie postępowania, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika spółka zarzuciła:

a) naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, przez błędne przyjęcie, że ma on zastosowanie w sprawie, podczas gdy hala [...] będąca przedmiotem postępowania nie spełnia wymogów uznania jej za obiekt budowlany ani tymczasowy obiekt budowlany – a co za tym idzie przepis powyższy nie ma do niej zastosowania,

2. art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego, przez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie w konsekwencji przyjęcie, że przedmiotowa hala [...] podlega rozbiórce jako obiekt budowlany, podczas gdy nie spełnia ona wymogów uznania jej za obiekt budowlany, a tym bardziej za obiekt budowlany wybudowany bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę – która w przypadku tej hali nie była wymagana, a co za tym idzie przepis powyższy nie ma co do niej zastosowania,

b) naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a.") przez brak rozważenia interesów stron, a w szczególności pominięcie interesu skarżącej i brak wyczerpującego zebrania oraz rozważenia zebranego materiału dowodowego skutkujący ustaleniem błędnego stanu faktycznego – to jest uznaniem, że hala [...] objęta zaskarżoną decyzją jest obiektem budowlanym, podczas gdy w ocenie skarżącej nie spełnia ona przesłanek do takiego uznania,

2. art. 8 K.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia zaistniałego stanu faktycznego oraz brak należytego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia – w szczególności poprzez wskazanie na jakiej podstawie organ uznał sporną halę [...] za obiekt budowlany.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowa hala [...] nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Praw budowlanego, a organ w żaden sposób nie wskazał na jakiej podstawie uważa ją za obiekt budowlany, czy też tymczasowy obiekt budowlany. W sprawie wątpliwości budzi również ustalony przez organ stan faktyczny. Skarżąca podała bowiem, że hala ta w okresie jej użytkowania została co najmniej kilkukrotnie rozebrana (częściowo bądź w całości), przy czym wiązało się to ze zmianą jej położenia na terenie działki. Co istotne, okres posadowienia hali w jednym i tym samym miejscu działki nigdy nie przekraczał 180 dni. Nie jest ona również i nigdy nie była trwale połączona z gruntem, dlatego w ocenie skarżącej można ją było wznieść bez pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia. Na koniec skarżąca podniosła, że organ pominął fakt przekształcenia gruntu na działkę budowlaną w związku z czym działał na niewłaściwym stanie faktycznym, a wydana decyzja narusza podstawowe przepisy prawa, co kwalifikuje decyzje organu I i II instancji do uchylenia i umorzenia postępowania w całości.

WINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Na rozprawie przed tut. Sądem, która odbyła się 11 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżącej wniósł i wywiódł jak w skardze. Podkreślił, że organy nie poczyniły ustaleń faktycznych co do przenoszenia obiektu w obrębie działki w okresie od chwili jego wybudowania do czasu wydania decyzji rozbiórkowej. Na pytanie Przewodniczącego wyjaśnił, że według jego wiedzy postanowienie WINB z 25 października 2021 r. nie zostało zaskarżone do Sądu. Ponadto wskazał, że poprzedni pełnomocnik nie poinformował inwestorów o możliwości złożenia wniosku o legalizację. W postępowaniu dotyczącym utwardzenia gruntu WINB uchylił decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Od decyzji WINB nie wywiedziono sprzeciwu. Aktualnie sprawa utwardzenia toczy się przed organem I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 31 sierpnia 2022 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w sposób, który zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") dawałby podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę powyższej decyzji stanowiły przepisy Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 tej ustawy organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu od tego zgłoszenia. W postanowieniu tym informuje się między innymi o możliwości złożenia wniosku o legalizacje obiektu budowlanego lub jego części (ust. 3). Stosownie bowiem do art. 48a ust. 1 Prawa budowlanego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wtrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację.

Jak przewiduje zaś art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie.

W realiach kontrolowanej sprawy bezsporne pozostaje, że postanowieniem z 7 września 2021 r., nr [...], PINB wstrzymał skarżącej roboty budowlane polegające na budowie hali [...] na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w Z.. Postanowienie to zostało w tej części utrzymane w mocy postanowieniem WINB z 25 października 2021 r., nr [...] Również bezsporne pozostaje, że skarżąca ani nie zaskarżyła ostatnio wspomnianego postanowienia, ani nie wystąpiła z wnioskiem o legalizację objętego nim obiektu budowlanego. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje przy tym okoliczność podniesiona w postępowaniu przed tut. Sądem, jakoby o możliwości złożenia takiego wniosku nie została poinformowana przez ówczesnego profesjonalnego pełnomocnika. Jest to okoliczność odnosząca się wyłącznie do jej relacji z rzeczonym pełnomocnikiem i nie wpływająca na ciążące na skarżącej obowiązki bądź uprawnienia o publicznoprawnym charakterze. Wobec powyższego zaktualizowały się przesłanki do skorzystania przez PINB z art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego, co też w kontrolowanej sprawie nastąpiło.

Skarżąca powołując się zarówno na przepisy prawa materialnego, to jest art. 28 ust. 1 i art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego, jak i przepisy postępowania, a więc art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a., stara się zakwestionować dwie rzeczy. Po pierwsze, co stanowi argument najdalej idący, skarżąca stara się przekonać, że sporna hala [...] nie spełnia przesłanek do uznania ją za obiekt budowlany. Po drugie, podnosi, że hala ta w okresie jej użytkowania została co najmniej kilkukrotnie rozebrana (częściowo bądź w całości), co wiązało się ze zmianą jej położenia na terenie działki. Okres jej posadowienia w jednym miejscu działki nie miał nigdy przekroczyć 180 dni. Nigdy nie miała ona być także trwale połączona z gruntem.

W ocenie tut. Sądu zarzuty podniesione przez skarżącą, jak i przedstawione na ich poparcie argumenty, nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w roku 2014, a więc gdy sporna hala [...] została wykonana, ilekroć w tej ustawie mowa jest o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Przez tymczasowy obiekt budowlany, w świetle art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, należy natomiast rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórkę, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Skoro prawodawca wprost w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego do tymczasowych obiektów budowlanych, a więc do szczególnej kategorii obiektów budowlanych, zaliczył "przekrycia namiotowe", to nie sposób uznać, aby sporna hala [...] nie miała stanowić co najmniej takiego rodzaju obiektu budowlanego. Zresztą skarżąca na poparcie prezentowanej tezy o braku możliwości uznania jej za obiekt budowlany nie podaje żadnych dalszych, konkretnych argumentów. Podkreślić trzeba, że hala ta o konstrukcji aluminiowo-stalowej, z dachem dwuspadowym, w całości kryta materiałem PCV, stanowi obiekt o wymiarach 20 m x 45 m posadowiony na kostce betonowej i do niej dokręcony (bez fundamentów) oraz wykorzystywany na cele magazynowe i próby wytrzymałościowe wykonywane przez biuro projektowe skarżącej. Jak zaś zauważa się w orzecznictwie sądów administracyjnych o tym, czy hala [...] pozostaje obiektem budowalnym, w szczególności czy jest budowlą (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), czy też nie powinno się jej kwalifikować jako obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, w tym również jako tymczasowego obiektu budowlanego, decyduje przede wszystkim jej wielkość, rodzaj konstrukcji, przeznaczenie oraz sposób, w jaki jest wykorzystywana (zob. wyrok NSA z 14 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1264/21, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu każdy z ostatnio podanych aspektów w sposób jednoznaczny przemawia za tym, aby sporną halę [...] traktować jako obiekt budowlany.

Nie znajduje wobec ostatniego żadnego poparcia twierdzenie skarżącej spółki, jakoby przedmiotowa hala [...] nie stanowiła obiektu budowlanego.

Przechodząc do rozważenia dalszej argumentacji zauważyć przyjdzie, że w istocie skarżąca zmierza poprzez tę argumentację do wykazania, iż rzeczoną halę [...] uznać należy za obiekt budowlany, którego wykonanie wymagało zgłoszenia, a w dalszej perspektywie do przyjęcia, że wykonana ona została bez wymaganego zgłoszenia, a nie bez pozwolenia na budowę, jak przyjęły w sprawie organy nadzoru budowlanego.

Znaczenie w tym względzie ma obowiązujący na moment wykonania tej hali art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego (aktualnie art. 29 ust. 1 pkt 7 tej ustawy), zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Mając na uwadze treść przywołanej regulacji uznać trzeba, że argumentacja skarżącej nie może odnieść zamierzonego skutku już z tego powodu, iż skarżąca nie dokonała nawet zgłoszenia spornej hali [...]. Podnoszona przez skarżącą okoliczność jej przenoszenia w inne miejsca działki pozostaje wobec tego bez znaczenia, skoro brak było zgłoszenia, które pozwalałoby na wyznaczenie terminu takiego przeniesienia. Jak przyjął NSA w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3053/15 (CBOSA), w sytuacji gdy inwestor wybuduje obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, ale nie dopełni obowiązku dokonania zgłoszenia tej budowy nie znajduje zastosowania wyłączenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Konstytutywnym elementem wynikającej z tych przepisów normy prawnej jest zarówno zamiar inwestora rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego nie później niż przed upływem 120 dni, jak też dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, w którym zostanie określony termin rozpoczęcia budowy. Argumentacja ta pozostaje aktualna także na gruncie obecnie obowiązującego art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego.

Co więcej, skoro przeniesienie obiektu miało w relacji skarżącej następować w granicach tej samej działki ewidencyjnej, to i tak przyjąć by trzeba, że nie doszło do wyczerpania przesłanek zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, a obecnie art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego. Przez przeniesienie w rozumieniu tego przepisu nie można bowiem rozumieć przestawiania obiektu w obrębie tej samej działki, lecz jego posadowienie na innej nieruchomości. Przez "miejsce" rozumieć należy tę nieruchomość, na której obiekt tymczasowy został posadowiony, przez "inne miejsce" – inną nieruchomość (zob. wyrok WSA w Warszawie z 30 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 405/16, por. także wyrok NSA z 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2959/15, CBOSA).

Argumentacja skarżącej nie broni się jednak nie tylko na gruncie przepisów prawa materialnego, lecz także i przepisów postępowania. W kontrolowanej sprawie, wbrew podniesionym zarzutom, dopełniono bowiem wymogom wynikającym z art. 7, art. 8, czy art. 77 § 1 K.p.a., w sposób wyczerpujący gromadząc materiał dowodowy, który poddany został wszechstronnej ocenie organu nadzoru budowlanego. Okoliczność przenoszenia hali [...] w inne miejsce w obrębie tej samej działki ewidencyjnej nie znajduje potwierdzenia w żadnym z przeprowadzonych dowodów, zresztą sama skarżąca – nota bene reprezentowana na każdym etapie przez profesjonalnego pełnomocnika – ograniczając się do bardzo ogólnikowych twierdzeń nie wskazała nawet, jaki środek dowodowy mógłby prowadzić do jej wykazania. Zauważyć trzeba, że okoliczność ta pozostaje w sprzeczności z protokołem kontroli, podpisanym przez jednego ze wspólników skarżącej, w którym jako datę realizacji spornego obiektu wskazano rok 2014 (omyłkowo jedynie podano "2004"). Uznać wobec tego trzeba, że skarżąca nie zakwestionowała skutecznie tego, że sporna hala została wybudowana w roku 2014 tam, gdzie znajdowała się na moment przeprowadzenia kontroli.

Nie jest także prawidłowe twierdzenie skarżącej jakoby hala ta nie była trwale związana z gruntem.

Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem nie musi oznaczać stałości takiego rozwiązania rozumianego, jako brak możliwości odłączenia obiektu od gruntu bez nieodwracalnego naruszenia jego technicznej i funkcjonalnej integralności. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez dany obiekt fundamentów ani też wielkość zagłębienia w gruncie, jeśli w ogóle takie zagłębienie występuje. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednak w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. Cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, aby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym zniszczyć lub spowodować przesunięcie, bądź przemieszczenie w inne miejsce (zob. wyrok NSA z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1500/19, CBOSA). Podkreśla się jednocześnie, że o tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem decyduje nie tylko metoda i sposób jego związania z gruntem, lecz także sama wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagające zapewnienia jego stabilizacji (zob. wyrok NSA z 14 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1264/21, CBOSA).

W ocenie Sądu sporna hala [...] z uwagi na jej konstrukcję, rozmiary, przeznaczenie, jak również okoliczność jej dokręcenia do powierzchni, klasyfikowana być musi jako trwale związana z gruntem. Zresztą nie sposób przyjąć, aby hala ta mogła być nietrwale związana z gruntem. Brak trwałego związania z gruntem prowadziłby bowiem do ryzyka przewrócenia, poderwania lub przesunięcia hali magazynowej pod wpływem działania wiatru, co przy uwzględnieniu jej rozmiarów stanowiłoby niewątpliwie poważne zagrożenie (por. rozważania w wyroku NSA z 14 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1264/21, CBOSA). Skarżąca zresztą jedynie kwestionuje taką jej klasyfikację nie podając na to już żadnego konkretnego argumentu. Przedmiotową halę należy raczej uznawać za budowlę, niż za tymczasowy obiekt budowlany. W każdym bądź razie jej budowa również z uwagi na trwałe związanie z gruntem wymagała pozwolenia na budowę, nie zaś zgłoszenia.

Na koniec wskazać także trzeba, że kwestia uznania przedmiotowej hali [...] za tymczasowy obiekt budowlany, w tym możliwości jej budowy na podstawie zgłoszenia, nie może mieć i tak w realiach kontrolowanej sprawy przesądzającego znaczenia.

Art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w aktualnym brzmieniu znajduje zastosowanie zarówno w przypadku wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę (pkt 1), jak i bez zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu (pkt 2). Problem jaki wylania się z argumentacji skarżącej odnosi się zatem bezpośrednio do podstawy prawnej wydanego na podstawie tego przepisu postanowienia, które – co ponownie warte podkreślenia – nie było przez skarżącą kwestionowane. Art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego, który jest podstawą zaskarżonej decyzji, znajduje zaś zastosowanie niezależnie od podstawy prawnej powyższego postanowienia. Nawet zatem gdyby uznać obecnie rozważaną argumentację skarżącej, z której co najwyżej można dojść do wniosku, że w sprawie powinno być dokonane zgłoszenie, to i tak nie podważa to prawidłowości zaskarżonej decyzji nakazującej rozbiórkę hali [...].

Kwalifikacja tej hali mogłaby mieć istotne znaczenie dla przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, o które w kontrolowanej sprawie skarżąca jednak nie występowała. Także w ramach tego postępowania mogłyby mieć znaczenie argumenty skarżącej odnoszące się do charakteru działki, na której obiekt został posadowiony, na co słusznie zwrócił już uwagę WINB. Argumentacja skarżącej miałaby wobec powyższego znaczenie przede wszystkim wówczas, gdyby nakaz rozbiórki oparty był o art. 49e pkt 3-5 Prawa budowlanego, a więc już po wdrożeniu postępowania legalizacyjnego, uwzględniwszy możliwość zaskarżenia wydawanych w jego toku postanowień, co jednak w sprawie nie miało miejsca.

Mając powyższe na uwadze skargę oddalono, o czym orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a.