Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 259/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1,1a,art. 40 ust. 12 pkt 1, art. 39 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 6,7,8,9,11,75 par. 1, art. 77 par. 1, art.80,art. 86, art. 107 par. 1,3,art. 138 par. 1 kt 1, , art. 140,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 1, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz /spr./, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), § 4 pkt 1 Uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Nr 85, poz. 1592 z późn. zm.) zgodnie z załącznikiem (Lp. 116) do Uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych w Mieście S., art. 104 Kpa (t. jedn. Dz. U. Nr 98 z 2000 r. z późn. zm.) oraz upoważnienia Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...], wymierzył Rejonowej Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej w likwidacji w S. karę pieniężną w kwocie 25.804,80 zł za zajęcie pasa drogowego [...] w S. pod obiekt bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie do [...] do [...].

Z ustaleń organu I instancji wynika, iż kontrola przeprowadzona w dniu

[...] wykazała zajęcie pasa drogowego przy [...] poprzez umieszczenie części obiektu handlowego w granicach działki nr [...] "dr" będącą pasem drogowym. Obiekt handlowy – kiosk należy do Rejonowej Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej w likwidacji w S., która wynajęła go na działalność handlową w dniu [...] M. S.

W dniu [...] została przeprowadzona kolejna kontrola potwierdzająca dalsze zajmowanie pasa drogowego. W dniu [...] dokonano przy udziale stron oględzin przedmiotowego kiosku i ustalono, iż w pasie drogowym znajduje się jego część o pow. 12,8 m2. W trakcie oględzin strona przyznała, iż kiosk ten stoi w tym samym miejscu od kilkudziesięciu lat na terenie przyznanym Spółdzielni do użytkowania.

W okresie od [...] do [...] były przeprowadzone kontrole, które potwierdzały fakt zajęcia pasa drogowego przez część kiosku o pow. 12,8 m2.

Podstawą naliczenia kary za okres od [...] była umowa najmu zawarta pomiędzy Rejonową Spółdzielnią Ogrodniczo-Pszczelarską a M. S. na podstawie, której od dnia [...] wynajmowała przedmiotowy kiosk na czas nieokreślony płacąc za to comiesięczny czynsz w ustalonej wysokości. Spółdzielnia nie posiadała zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dlatego kara ta stanowi 10-krotność opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6 art. 40.

Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła Rejonowa Spółdzielnia Ogrodniczo-Pszczelarska w likwidacji w S. zarzucając:

1. naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kpa na skutek tego, że organ I instancji nie wskazał podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, a nadto nie wyjaśnił podstawy faktycznej i prawnej decyzji i nie wskazał przepisów prawa, jak również nie wskazał dowodów na których się oparł, jak również dowodów, którym odmówił mocy dowodowej, a nadto organ I instancji nie wskazał miejsca publikacji przywołanej w części wstępnej decyzji Uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych w Mieście S.,

2. naruszenie art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez niewykazanie

w zaskarżonej decyzji, że działka nr [...] wchodzi w skład pasa drogowego

w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu,

3. naruszenia art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych na skutek ich niewłaściwego zastosowania w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy,

4. naruszenie art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 ustawy o drogach publicznych na skutek niewłaściwego zastosowania tych przepisów ustawy o drogach publicznych, poprzez obciążenie strony karą za zajęcie pasa drogowego

w sytuacji gdy nie było podstaw faktycznych do obciążenia strony opłatą karną,

5. art. 6, 7, 8, 9 i 11 Kpa w zw. z art. 75 § 1, 77 § 1 i 86 Kpa na skutek nie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego w sprawie, braku inicjatywy dowodowej, nieprzeprowadzenia dowodów z przesłuchania strony,

6. art. 80 Kpa na skutek tego, że ocena materiału dowodowego sprawy została dokonana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prawdy obiektywnej, z uwagi na to, że materiał dowodowy został oceniony wybiórczo, jak również poprzez brak jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, czy faktycznie zajęty teren mieści się w pasie drogowym.

Zdaniem odwołującej się zaskarżona decyzja narusza art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. Jak wynika z części wstępnej decyzji organ wymierzył skarżącej Spółdzielni karę za umieszczenia w spasie drogowym obiektu bez wskazania o jaki obiekt z katalogu wymienionych w art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych chodzi. Organ I instancji w ogóle nie przywołał art. 40 ust. 1 i 2 ustawy

o drogach publicznych w podstawie prawnej decyzji. Organ I instancji stwierdził też, że umieszczenie obiektu handlowego w pasie drogowym dokonała Spółdzielnia, chociaż nie przytacza na tę okoliczność żadnych dowodów.

Zdaniem spółdzielni organ nie mógł powoływać się na oświadczenie strony złożone do protokołu oględzin, gdyż nie jest do dowód z przesłuchania strony. Organ bezpodstawnie przyjął, powołując się na to oświadczenie, iż sporny obiekt stał

w miejscu przyznanym Spółdzielni do użytkowania i jest w tym samym miejscu zlokalizowany od kilkudziesięciu lat. Organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie stwierdził, iż kiosk znajduje się w granicach pasa drogowego. Zdaniem odwołującej się należało przeprowadzić stosowne pomiary, a nie poprzestać na oględzinach.

W ocenie Rejonowej Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej w likwidacji nie prawidłowo został przez organ wskazany czasokres, za który wymierzona została kara. Spółdzielnia twierdzi, że została pozbawiona jakiegokolwiek władztwa nad terenem przy [...] od [...] w wyniku działań windykacyjnych prowadzonych przez Komornika Sądu na podstawie wyroku Sądu Rejonowego z dnia 1 czerwca 2004 r. w przedmiocie wydania przez Spółdzielnię lokalu użytkowego będącego przedmiotem umowy najmu z dnia [...] zawartej między Gminą Miasta a skarżącą. Zatem zdaniem skarżącej okres, za który mogłaby być naliczana kara powinien być do [...] a tym samym opłata powinna być obniżona o co najmniej 9.446,40 zł.

Ponadto Rejonowa Spółdzielnia Ogrodniczo-Pszczelarska w likwidacji podniosła, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji nie wspomina też w ogóle o znajdującym się w aktach sprawy piśmie Geodety Miasta z dnia [...] znak [...] skierowanym do organu I instancji (i będącym zresztą odpowiedzią na wystąpienie organu I instancji), z którego wynika, że działka nr [...] "dr" powstała w roku 2001 r. na podstawie decyzji z dnia [...], w efekcie podziału działki nr [...]. W piśmie tym Geodeta Miasta jednoznacznie stwierdza też, że o zmianie użytku na "dr" został poinformowany właściciel nieruchomości, nie została natomiast o zmianie użytku poinformowana Spółdzielnia.

W tym stanie rzeczy według odwołującej się nie ma jakichkolwiek podstaw do tego, aby zarzucać Spółdzielni, że zajęła pas drogowy bez zgody zarządcy drogi.

W czasie, gdy przedmiotowa działka (wówczas jeszcze działka [...]) została zajęta przez Spółdzielnię nie stanowiła ona części pasa drogowego, natomiast o zaistniałej w 2001 r. zmianie użytku na skutek podziału nikt Spółdzielni nie poinformował. Obiekt (pawilon handlowy), o który chodzi w zaskarżonej decyzji, znajdował się na terenie stanowiącym działkę [...] znacznie wcześniej aniżeli miał miejsce podział tej działki, a po jej podziale znajdował się nadal w tym samym miejscu i do dnia wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie ani właściciel gruntu, ani też osoby działające w jego imieniu nie poinformowały Spółdzielni o tym, że miał miejsce nowy podział nieruchomości i wydzielenie działki drogowej wchodzącej w skład pasa drogowego.

Niezależnie od powyższego odwołująca się stwierdza, że z zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika, że obiekt faktycznie znajdował się w pasie drogowym w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Sam bowiem fakt oznaczenia działki poprzez wpisanie użytku "dr" nie przesądza jeszcze o tym, że wchodzi ona w skład pasa drogowego w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu. Należy mieć na uwadze to, że wskazując podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ I instancji powołał się na załącznik Lp. [...] do Uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych w Mieście S., aczkolwiek w czasie, kiedy miało miejsce uchwalenie tej uchwały działka nr [...] "dr" nie istniała, co nie ulega wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a co za tym idzie nie mogła wchodzić w skład drogi powiatowej. Odwołująca podkreśliła też, że organ I instancji nie wskazał miejsca publikacji wyżej wskazanej uchwały, co stanowi rażące naruszenie art. 107 § 1 Kpa.

Zaskarżona decyzja nie spełnia również wymogów określonych w art. 107 § 1 i 3 Kpa co do tego, jaka powinna być merytoryczna zawartość decyzji. Zaskarżona decyzja nie zawiera bowiem uzasadnienia prawnego i uzasadnienia faktycznego, a podstawa prawna określona jest wadliwe.

Wskutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję z dnia [...], która na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, Nr 23, poz. 136) oraz § 4 pkt 1 Uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...]. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Nr 85, poz. 1592 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia organ administracyjny jest zobowiązany wymierzyć karę nie mając możliwości działania w ramach tzw. uznania administracyjnego.

Ponadto wskazać należy, że dla oceny zgodności z prawem wymierzenia kary nie mają znaczenia okoliczności z powodu, których skarżąca zajmowała pas drogowy, gdyż istotną kwestią jest w niniejszej sprawie sama okoliczność zajęcia tegoż pasa.

Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów i twierdzeń zawartych

w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w zaskarżonej decyzji została wskazana podstawa prawna tj. art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych oraz Uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia stawek za zajęcia pasa drogowego. Przepis art. 40 stanowiący podstawę do obciążenia strony karą pieniężną został również zacytowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Brak wskazania publikatora w przypadku Uchwały Rady Miasta

Nr [...] z dnia [...] w sprawie przebiegu dróg powiatowych w Mieście S. nie może zdaniem organu przesądzić o nieprawidłowości zaskarżonej decyzji i dać podstawy do jej uchylenia.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, na którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane

z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane

z potrzebami zarządzania drogą. Ze zgromadzonych w aktach sprawy map geodezyjnych, wypisów z ewidencji gruntów wynika w sposób nie ulegający wątpliwości, że część pawilonu handlowego znajduje się w pasie drogowym

[...]. Zarzut braku informacji po stronie skarżącej dotyczącej dokonanego w 2001 r. podziału nieruchomości, który spowodował, że część nieruchomości znalazło się w pasie drogowym jest o tyle nieuzasadniony w ocenie organu, że już w dacie dokonanego podziału skarżąca nie powinna władać nieruchomością z uwagi na rozwiązanie umowy w dniu [...], natomiast podział nieruchomości nastąpił na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].

Przedstawiciel skarżącej potwierdził fakt funkcjonowania kiosku handlowego od kilku lat oraz fakt, że kiosk ten jest własnością skarżącej podczas dokonywanych przez organ I instancji oględzin w dniu [...]. Zdaniem organu brak jest podstaw do odmowy mocy dowodowej temu świadczeniu jedynie z uwagi na okoliczność jego złożenia tj. podczas przeprowadzonych oględzin i bez przeprowadzenia dowodu

z przesłuchania strony. Strona ma prawo do składania wszelkich oświadczeń

w każdych okolicznościach i na każdym etapie prowadzonego postępowania.

W samym odwołaniu skarżąca kwestionuje wysokości kary pieniężnej jak również czasokres, za który kara została wymierzona natomiast samego faktu zajęcia pasa drogowego przez część obiektu nie neguje. Organ II instancji nie uwzględnił także twierdzeń skarżącej dotyczących wyliczenia kary pieniężnej. Kara pieniężna została wyliczona w oparciu o cytowany już art. 40 pkt 12 jako 10-krotność opłat ustalonych na podstawie ust. 4-6 tegoż artykułu natomiast wysokość stawek została określona we wskazanej w podstawie prawnej decyzji uchwale Rady Miasta.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji przyjął z korzyścią dla skarżącej jako początkowy termin zajęcia pasa drogowego datę zawarcia umowy najmu z [...] z M.S., w sytuacji, gdy w dacie tej skarżąca nie miała już prawa dysponowania przedmiotowym terenem. Całkowicie nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącej, że zawarta umowa z w/w dotyczyła jedynie obiektu handlowego, a w związku z tym organ nieprawidłowo przyjął, że była to umowa dzierżawy terenu.

Zdaniem organu I instancji nieuzasadnione jest również twierdzenie skarżącej, iż jakoby organ I instancji nie przeprowadził postępowania mającego na celu ustalenie, czy faktycznie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, gdyż jak wynika z przepisów ustawy o drogach publicznych na zajęcia pasa drogowego konieczne jest złożenie stosownego wniosku i uzyskanie zezwolenia zarządcy drogi w formie decyzji administracyjnej. Organ nie wskazał tych okoliczności, gdyż skarżąca nigdy z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego nie występowała, a fakt ten niewątpliwie jest znany organowi z urzędu.

Nie zasługuje również na uwzględnienie w ocenie organu zarzut skarżącej dotyczący terminu końcowego, do którego została naliczona kara pieniężna. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności dokumentacji fotograficznej w dacie [...] obiekt handlowy nadal funkcjonował i zajmował pas drogowy [...].

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzja spełnia wymogi, o których stanowi art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie

z którym decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. W/w przepis wymaga jednie powołania podstawy prawnej, co nie oznacza, że organ musi zacytować cały przepis.

Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że

w postępowaniu organu I instancji nie dopatrzyło się braku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a postępowaniu trudno zarzucić zupełną dowolność i nie uwzględnienie wszelkich aspektów prawnych, a przede wszystkim faktycznych, które legły u podstaw wymierzenia kary za zajęcia pasa drogowego.

W ocenie organu odwoławczego w ramach prowadzonego postępowania organ

I instancji przeprowadził szczegółowe postępowania wyjaśniające, zebrał obszerny materiał dowodowy i dokonał wnikliwej jego oceny.

Powyższa decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rejonowa Spółdzielnia Ogrodniczo-Pszczelarska w likwidacji w S.

W skardze podniosła te same argumenty co w odwołaniu od decyzji organu

I instancji nadto zarzuciła:

- naruszenie art. 80 Kpa w zw. z art. 140 Kpa na skutek tego, że ocena materiału dowodowego sprawy została dokona przez organ II instancji z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prawdy obiektywnej, z uwagi na to, że materiał dowodowy został oceniony wybiórczo, jak również poprzez brak jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, czy faktycznie zajęty teren mieści się w pasie drogowym, a nadto na skutek tego, że organ II instancji całkowicie pominął w swych wywodach ocenę materiału dowodowego przedstawionego przez stronę wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji,

- naruszenie art. 136 Kpa na skutek nieprzeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, w szczególności dowodu z zeznań w charakterze strony likwidatora Spółdzielni P. K. oraz dowodów z dokumentów,

- naruszenie art. 15 Kpa na skutek naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego w efekcie braku ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i ograniczenia się wyłącznie do kontroli decyzji organu

I instancji w kontekście podniesionych zarzutów odwoławczych,

- naruszenie art. 77 § 4 Kpa na skutek niezakomunikowania stronie faktów znanych organowi z urzędu, pomimo tego, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji na fakty, znane organowi z urzędu się powołuje, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik postępowania w sprawie.

Mając powyższe na uwadze wniosła o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji,

ewentualnie o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji,

a nadto o:

- zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Przedmiotem kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgodnie

z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a., jest kontrola działalności administracji publicznej.

Kontrola ta sprawowana jest stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1265) pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 P.p.s.a. nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi.

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia

21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm.)

Zgodnie z art. 39 ust.3 cyt. ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłączne za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydanym w drodze decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 4.

Stosownie do art. 40 ust. 1 tej ustawy - zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej.

Niesporne jest w sprawie, że zgodne z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych na zajęcie pasa drogowego na cele związane z postawieniem obiektu handlowego wymagane jest zezwolenie w formie decyzji administracyjnej gdyż jest to obiekt niezwiązany z potrzebami zarządzania drogami.

Skarżąca, co jest również niesporne, zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przy [...] w okresie od [...] do [...] nie posiadała, zatem wymierzenie kary za zajęcie pasa bez zezwolenia nie narusza prawa.

Stosownie bowiem do art. 40 ust. 12 pkt 1 cyt. ustawy – za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie

z ust. 4-6.

Użycie w tym przepisie przez ustawodawcę zwrotu "zarządca drogi wymierza karę" oznacza, że w każdym przypadku zajęcia pasa bez zezwolenia, organ jest zobowiązany wymierzyć karę, zatem organ nie działa w ramach uznania administracyjnego.

Przepis powyższy nie daje również organowi podstaw do ewentualnego odstąpienia od wymierzenia kary, do czego w istocie zmierza skarżąca utrzymując, że z winy Gminy Miasta S. nie została powiadomiona o zmianie stanu prawnego nieruchomości użytkowanych przez najemcę.

W ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo podkreślił, iż w okresie, za który została naliczona kara skarżąca nie powinna posiadać przedmiotowej nieruchomości i zgodnie z prawomocnym wyrokiem powinna ją wydać Gminie Miasta S. To, że Spółdzielnia miała wobec Gminy jakieś roszczenia nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Istotny jest wyłącznie fakt zajmowania pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia. Fakt ten został potwierdzony w czasie kontroli [...]. Zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji zostały wyjaśnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych uchybień. Sąd również nie dopatrzył się naruszenia podstawowych zasad postępowania, co w zarzutach skargi podniosła Spółdzielnia.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.