Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1551/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7.77 i 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1551/09

Uzasadnienie

Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] sierpnia 2009 r. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] .04.2009r. nr [...].

W uzasadnieniu organ podał, że kontrolowaną decyzją organ I instancji wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego [...] 04. 2009 r. przez Spółkę z o.o. S. obejmującego zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalacji wolnostojącej tablicy reklamowej o wymiarze powierzchni ekspozycji 6,00 x 3,00 m umieszczonej na fundamencie prefabrykowanym nietrwale związanym z gruntem na działce nr ew. [...]

przy ul. [...] w W.

Organ odwoławczy uznał, że poczynione ustalenia organu I instancji są właściwe, a wydane rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. W ocenie organu analiza dokumentacji projektowo – technicznej pozwala na przyjęcie, że projektowana inwestycja ze względu na wielkość urządzenia, jego konstrukcję – jest wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, a więc budowlą o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Organ podkreślił, że jak wynika z akt sprawy przedmiotowe urządzenie reklamowe jest montowane z elementów i zawiera prefabrykowany fundament. W aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różnorodny i jego wykonanie nie wpływa na trwałość związania z gruntem.

O tym, czy obiekt jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób w jaki zagłębiono go w gruncie czy też posadowiono na gruncie , ani technika w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa. Objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą, i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody.

Zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem – jak wynika z projektu budowlanego –przewiduje realizację tablicy reklamowej o wymiarach 6,36 x 3,36 m ( wraz z ramami ozdobnymi), zamocowanej na słupie z rur stalowych utwierdzonym w prefabrykowanym żelbetonowym fundamencie. Prefabrykowany fundament jest żelbetonowy blokowy z betonu B20 Mpa zbrojony stalą A-0 ( St0) o wymiarach 4,0x 2,0 m i wysokości 0,5 m o kształcie trapezowym.

Zdaniem organu fakt montowania urządzenia na miejscu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia bowiem dotyczy jedynie metody, techniki i technologii wykonania.

Nie można też mówić o instalowaniu urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż zgłoszenie obejmowało roboty polegające na budowie samodzielnej konstrukcji – budowli na własnym fundamencie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła S. Sp. z o.o.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucał organowi brak prawidłowej oceny konkretnego urządzenia reklamowego, oraz dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzji Wojewody [...] wydana [...] sierpnia 2009r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2009r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru instalacji tablicy reklamowej na działce nr ew. [...] przy ulicy [...] w W.

Zdaniem składu orzekającego kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego.

Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych ( art. 30 Prawa budowlanego) jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego, w przebiegu którego właściwy organ powinien ustalić, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach prawa.

W prowadzonym w tym zakresie postępowaniu wydanie prawidłowego rozstrzygnięciu (w rozpoznawanej sprawie zgłoszenie sprzeciwu) powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego stosownie do zasad określonych w art. 7 i art. 77 kpa, a uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa.

Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd Administracyjny wydanej decyzji.

Należy przy tym podkreślić, że również istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie.

Zgodnie z art. 140 kpa, organ ten, jest tak samo jak organ I instancji związany przepisami art. 7,art. 77,art. 80 i art. 107 § 3 kpa ma również możliwość na podstawie art. 136 kpa przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Kierując się powyższymi zasadami organ w rozpoznawanej sprawie powinien więc przede wszystkim ustalić charakter zamierzenia inwestycyjnego, a więc ocenić na podstawie złożonych przez inwestora ( zgodnie z art. 30 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane) wraz ze zgłoszeniem informacji i dokumentów charakter zgłoszonych robót. Jest to konieczne dla jednoznacznej oceny czy ich rodzaj i zakres wymaga pozwolenia na budowę czy też może być zaakceptowany w uproszczonym trybie zgłoszenia.

Dopiero bowiem ustalenie czy inwestycja jest budowlą określoną w art. 3 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy czyli wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, realizacja której wymaga pozwolenia na budowę, czy też instalację tablicy i urządzenia reklamowego o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy objętą zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 1 obowiązkiem zgłoszenia pozwoli organowi na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa.

Powyższych ustaleń organ winien dokonać na podstawie szczegółowej analizy przedstawionego projektu budowlanego wskazującego rodzaj i zakres robót niezbędnych dla zrealizowania zamierzonej inwestycji pamiętając, iż ustawodawca w 1997r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji polegającej na wykonaniu czynności montażowych w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonywania prac budowlanych w określonym miejscu, co spowodowało, że możliwa stała się instalacja tablicy reklamowej poza budynkiem.

Dokonując tej zmiany ustawodawca pozostawił bez żadnych pojęcie budowy ( art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) definiując je jako wykonywanie obiektu budowlanego w pokreślonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu.

Z definicji tych wynika, że skoro budową jest wykonanie obiektu w określonym miejscu, to za instalację należ uznać realizację takiego obiektu, który nie musi być wykonany w określonym miejscu, może być zdemontowany, zmontowany na nowo i ustawiony w dowolnym miejscu.

Dla dokonania prawidłowych ustaleń w w/w zakresie organ zobowiązany był zbadać załączony do zgłoszenia projekt budowlany tablicy reklamowej tak w części graficznej jak i opisowej.

Takiego badania zdaniem Sądu organ nie przeprowadził.

Znajdujący się w aktach projekt budowlany jest projektem powtarzalnym w którym podano, że może być zaadoptowany dla potrzeb skarżącej spółki.

Zaprojektowano w nim podstawę dla tablicy reklamowej z elementu prefabrykowanego, który może być ustawiona na podłożu betonowym, asfalcie lub bezpośrednio na gruncie – piaskach, piaskach gliniastych, żwirach o odpowiednim stopniu zagęszczenia. Przewidziano również, iż w przypadku zalegania w podłożu gruntów nienośnych należy wykonać podsypkę z pospółki lub piasku czy żwiru i zagęścić ją do odpowiedniego stopnia.

Wskazano w projektach różne warianty dotyczące sposobu ustawienia przedmiotowego urządzenia na gruncie, a więc dokonanie ustaleń w tym zakresie ma podstawowe znaczenie dla określenia czy dla realizacji inwestycji objętych zgłoszeniem konieczne będzie wykonanie w określonym miejscu prac budowlanych polegających na odpowiednim przygotowaniu podłoża, co oznaczałoby że inwestycja ta wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę.

Należy ponadto podnieść, że z art. 30 ustawy Prawo budowlane wynika wprost, że zgłoszeniem może być objęta konkretna inwestycja, planowana w ściśle określonym miejscu ze wskazaniem rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych.

Projekt dołączony do zgłoszenia wniesionego przez skarżącą spółkę nie spełnia tych wymogów, a organ nie wykonał obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie zażądał od inwestora uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym wyżej zakresie.

Organ w ogóle nie ocenił przedstawionego przez zgłaszającego projektu co jest wadą nie pozwalającą sądowi na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia.

Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 1. 10 2009 . w sprawie o sygn. akt II OSK 1461/08 " dla przyjęcia czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego poprzez ustalenie czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę".

Powyższe ustalenia Sądu pozwalają na przyjęcie, że organ naruszył przepisy procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i w zw. z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ( Dz. U. z 2002r. nr 153, poz 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

nownym rozpatrzeniu sprawy administrcayjnejstracyjny wydanej decyzji.

ać wymogom określonym w art.e stanu faktycznego stosownie do zasad określorobót budowlanych ( art.iaem podstawowych zasad postępowania administracyjnego.

009r.asadną.skarżonej decyzji.cji - budowli ech