Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 656/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1,2,3 pkt 2 , art. 134
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par 8
journal: Dz.U. 2001 nr 131 poz 1471
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi A. J. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną nagany oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Policji orzeczeniem z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 133 ust. 1, art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności oraz materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec [...] A. J. - Kierownika Posterunku Policji, obwinionemu o to, że:

1. w dniu [...] r. w Posterunku Policji dokonał dekretacji na dokumencie nakazu doprowadzenia W. S., wskazując jako osobę odpowiedzialną za jego realizację [...] P. O. oraz wyznaczając dzień realizacji nakazu doprowadzenia – [...] r., gdzie funkcjonariusz ten w tym dniu miał wolne od służby, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez wykonanie czynności służbowych w sposób nieprawidłowy - art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

2. w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. w Posterunku Policji w książce odpraw do służby nie zamieścił polecenia dla [...] P. O. zrealizowania nakazu doprowadzenia W. S. na badania psychiatryczne na dzień [...] r., tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej, poprzez wykonanie czynności służbowych w sposób nieprawidłowy - art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

3. w dniu [...] r. podczas rozliczania ze służby [...] P. O. nie stwierdził niewykonania nakazu doprowadzenia W. S. oraz nie zlecił wykonania tej czynności innym funkcjonariuszom Posterunku Policji lub nie zrealizował powyższego nakazu samodzielnie, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej, poprzez wykonanie czynności służbowych w sposób nieprawidłowy - art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

4. w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. nie sprawdzał prawidłowości pełnienia służby przez podległych funkcjonariuszy poprzez nie rozliczanie notatników służbowych po zakończonej służbie policjantów z Posterunku Policji, a mianowicie [...] M. D. nie został rozliczony po służbach w dniach [...] r., [...] S. S. nie został rozliczony po służbach w dniach [...] r., [...] P. O. nie został rozliczony po służbie w dniu [...] r., tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej, poprzez nie wykonanie czynności służbowych - art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

- uznał A. J. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 3 i art. 134 pkt 1 ww. ustawy wymierzył karę nagany.

W uzasadnieniu orzeczenia Komendant Policji wskazał, że w dniu [...] r. zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne wobec [...] A. J. Następnie przeprowadzono postępowanie dowodowe, w ramach którego przesłuchano świadków i obwinionego oraz zebrano kopie dokumentów służbowych. W postępowaniu tym wydano orzeczenie, które po odwołaniu obwinionego zostało uchylone przez organ wyższej instancji, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu, z zebranego materiału wynika, że obwiniony policjant nie nadzorował prawidłowo przebiegu służby podległych policjantów i w ten sposób wykonywał czynności służbowe w sposób nieprawidłowy bądź nie wykonywał ich w ogóle, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego stwierdzono, iż kierownik Posterunku Policji [...] A. J. nie dopełnił obowiązków służbowych poprzez niesprawowanie w sposób odpowiedni nadzoru nad podległymi służbami, gdyż:

- dekretując realizację nakazu doprowadzenia w dekretacji wstawił datę do realizacji na dzień [...] r., czyli dzień wolny od służby dla [...] P. O. Fakt ten potwierdzają uwierzytelnione grafiki służby w Posterunku Policji oraz kopia nakazu doprowadzenia, gdzie widnieje dekretacja kierownika. Organ I instancji stwierdził, że realizacja nakazu doprowadzenia w czasie wolnym od służby,

a w szczególności w przypadku kiedy w służbie znajduje się dwóch innych funkcjonariuszy, nie stanowi ważnej czynności służbowej.

Przyjęta linia obrony przez [...] A. J., według której informację przekazał [...] P. O. ustnie, nie znajduje odzwierciedlenia w protokole przesłuchania ww. w charakterze świadka. Ponadto organ zauważył, iż w dniu [...] r. służbę pełnił [...] M. D. i nie wiedział on nic o nakazie doprowadzenia W. S., nie jest znany również powód dlaczego właśnie ten funkcjonariusz nie dostał tego do realizacji. Obwiniony nie wpisał w książce odpraw do służby polecenia realizacji nakazu doprowadzenia, co potwierdza uwierzytelniona kserokopia książki odpraw do służby dzielnicowego. Tym samym naruszył § 23 pkt 2 Zarządzenia Nr 528 KGP z dnia 6 czerwca 2007 r.

w sprawie form i metod wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika rewiru dzielnicowych, zgodnie z którym przełożony prowadzi książkę odpraw do służby dzielnicowych. Nie do przyjęcia jest powoływanie się obwinionego na Zarządzenie nr 360 KGP z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń, gdyż nakaz doprowadzenia nie został zrealizowany i nie ma w tym przypadku mowy o doprowadzeniu, a przedmiotowe postępowanie toczy się w sprawie nie sprawowania należytego nadzoru nad podległymi służbami.

[...] A. J. rozliczając po służbie [...] P. O. w dniu [...] r. nie stwierdził braku realizacji przedmiotowego nakazu oraz nie zlecił wykonania tej czynności innym funkcjonariuszom lub nie zrealizował go samodzielnie. Mimo, że z grafiku służb, karty opisu stanowiska pracy oraz kopii notatników służbowych [...] P. O. wynika, iż w dniu [...] r. po zakończonej służbie [...] P. O., służbę w godzinach [...] pełnił również kierownik PP [...] A. J. wspólnie z [...] S. S.

W ocenie organu, nie można uznać wyjaśnień obwinionego, iż to on sam ujawnił fakt niewykonania nakazu doprowadzenia, gdyż ujawnił to już po fakcie, kiedy nakaz nie został zrealizowany i nie było już możliwości żadnej reakcji.

Ponadto z § 6 Zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia

20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji wynika, że przełożony obowiązany jest do organizowania służby lub pracy podwładnych w sposób planowany, a w odniesieniu do spraw charakteryzujących się niemożliwością przewidywania, do koordynowania działań oraz kontrolowania sposobu wykonywania zleconych działań i uzyskanych rezultatów, a w odniesieniu do spraw pilnych lub szczególnie ważnych - również terminowości rozpoczęcia działań. Zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż Kierownik Posterunku Policji nie zastosował się do powyżej cytowanego Zarządzenia.

W wyniku kontroli dokumentacji służbowej Komendant Policji

stwierdził, iż kierownik Posterunku Policji nie rozliczał po służbie podległych funkcjonariuszy, przez co nie mógł kontrolować przebiegu służby jak również postępowaniem swym doprowadzał do rozluźnienia dyscypliny służbowej.

Fakt ten znajduje potwierdzenie w kserokopiach notatników służbowych funkcjonariuszy Posterunku Policji w osobach: [...] M. D. [...] P. O. i [...] S. S. oraz w przesłuchaniach w charakterze świadka [...] M. D. i [...] P. O, gdzie świadkowie ci wskazują, iż obwiniony w ostatnim czasie rozliczał ich po służbie bardzo nieregularnie.

A. J. odwołał się od orzeczenia Komendanta Policji do Komendanta Policji. W odwołaniu obwiniony nie przyznał się do zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Ponadto nadmienił, że we wcześniejszych odwołaniach domagał się wykazania, czy opisane w zarzutach nieprawidłowości należą do jego obowiązków, a także odniesienia ich do naruszonych przepisów prawa.

Komendant Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, iż zgromadzony

w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy potwierdza naruszenie przez wymienionego policjanta dyscypliny służbowej i jest wystarczający do ustalenia zakresu jego odpowiedzialności. Zgodnie z art. 135j i ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie na podstawie oceny całości zebranego materiału dowodowego.

W ocenie organu odwoławczego, przedstawione funkcjonariuszowi zarzuty są zasadne i znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia organu I instancji zawiera fakty, które uznano za udowodnione, a także należytą ocenę wiarygodności zgromadzonych dowodów. Natomiast argumentacja [...] A. J., jakoby nie wykazano, czy zarzucane mu nieprawidłowości należą do jego obowiązków, a ponadto nie odniesiono ich do naruszonych przepisów prawa, nie zasługuje na uznanie. Komendant podkreślił, że [...] A. J. pełni służbę na stanowisku kierownika Posterunku Policji, a zatem powinien planować, organizować, koordynować i nadzorować realizację zadań służbowych przez podległych mu policjantów.

Zgodnie z § 6 ust. 1 zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, przełożony jest zobowiązany do organizowania służby lub pracy podwładnych

w sposób planowy, w odniesieniu do spraw charakteryzujących się niemożnością przewidywania do koordynowania działań. Twierdzenia obwinionego, jakoby ustne przekazanie [...] P. O. o konieczności realizacji nakazu było wystarczające, są wysoce nietrafne. Wydane polecenia winny być jasne i możliwe do realizacji, podwładny musi je zrozumieć, a wydający zobligowany jest do bieżącego sprawdzenia sposobu realizacji w czasie umożliwiającym wprowadzenie ewentualnych korekt. W celu właściwego wykonania zadania obwiniony w toku rozmowy z [...] P. O. powinien zaznaczyć, że czynność będzie on musiał wykonać w dniu wolnym od służby. Nadto przydzielone policjantowi zadanie wobec krótkiego terminu realizacji należało do pilnych i szczególnie ważnych. Dlatego też, zgodnie z brzmieniem cytowanego przepisu w gestii obwinionego leżało koordynowanie podejmowanych działań oraz bieżące sprawdzanie sposobu ich realizacji.

Obwiniony, pomimo obowiązku kierowania i koordynowania pracy podległej mu komórki, poprzestał jedynie na wydaniu polecenia, stawiając się do służby w dniu [...] r. nie sprawdził, czy zatrzymanie W. S. zostało zrealizowane. Zadanie to wiązało się z zastosowaniem jednego z najdotkliwszych środków przymusu. Dlatego też [...] A. J. stawiając się do służby w dniu [...] r. o godz. [...] winien sprawdzić, czy wydane polecenie zostało wykonane.

Uzasadnienia nie znajduje również twierdzenie obwinionego, jakoby dokonanie odpowiednich sprawdzeń łączyło się z koniecznością poświęcenia znacznej ilości czasu przeznaczonego na służbę patrolową. Z załączonej do akt postępowania dyscyplinarnego kserokopii książki odpraw wynika bowiem, że [...] A. J. w dniu [...] r. odprawił do służby partnera z patrolu [...] S. S. i właśnie w ramach tych czynności obwiniony zobowiązany był do ustalenia, na jakim etapie znajdują się sprawy realizowane w kierowanym przez niego posterunku. Ponadto sprawdzenia tego mógł dokonać zarówno w czasie pełnienia służby patrolowej, jak również w momencie, kiedy zgłaszał jej podjęcie służbie dyżurnej KP, która dysponowałaby wiedzą o zatrzymaniu W. S.

Organ zaznaczył, iż ewentualne zatrzymanie W. S. w dniu [...] r. wiązało się również z koniecznością jego doprowadzenia w dniu [...] r. na badania psychiatryczne. Obwiniony w tym dniu miał wolne po służbie nocnej. Dlatego też, to w jego gestii - jako kierownika posterunku Policji - leżało sprawdzenie sposobu wykonania wydanej dyspozycji i w zależności od wyniku wydanie dalszych poleceń zlecających zatrzymanie innemu policjantowi lub doprowadzenie zatrzymanego do Prokuratury.

Organ II instancji analizując akta postępowania dyscyplinarnego stwierdził brak racjonalności w działaniach obwinionego podczas przydzielania zadań podległym policjantom. W świetle ustaleń, iż w dniu [...] r. w godz. [...] do służby wyznaczony był [...] M. D. całkowicie niezasadne było wydanie polecenia zatrzymania W. S. [...] P. O., który w tym dniu miał wolne po służbie nocnej.

Zgodnie z ustaleniami poczynionymi w toku przesłuchania naczelnika Wydziału [...] KP [...] A. S. - z uwagi na mały stan etatowy Posterunku Policji, w wielu przypadkach nie ma możliwości każdorazowego odprawienia policjantów do służby oraz ich rozliczenia bezpośrednio po jej zakończeniu. Dlatego też przyjęto zasadę, że kierownik posterunku powinien wszystkie przydzielone policjantom zadania wpisać w książce zadań do służby. Policjanci rozpoczynając służbę zapoznają się z tymi zadaniami, co potwierdzają podpisem w tej książce. Natomiast po zakończonej służbie notatnik pozostawiają w umówionym miejscu, aby kierownik w jak najkrótszym czasie mógł zapoznać się i odnieść do uzyskanych wyników. Po zapoznaniu się kierownik winien zamieścić w notatniku odpowiedni wpis.

Powyższy sposób postępowania potwierdził również w toku składania zeznań funkcjonariusz Posterunku Policji [...] M. D. Policjant ten zeznał, że zdarzały się sytuacje, iż kierownik zapominał o konieczności przekazania dokumentów do realizacji. Ponadto miał miejsce przypadek, kiedy podczas pełnienia służby okazało się, że kierownik nie zostawił mu nakazu. Zadzwonił wtedy do [...] A. J. i upomniał się o ten dokument. Kierownik w toku rozmowy telefonicznej upierał się, że nakaz przekazał, jednak gdy przyjechał do jednostki okazało się, że ma go w swojej szafie służbowej. Zdarzały się również sytuacje, że [...] A. J. wyznaczał mu zadania na dni, kiedy miał wolne od służby.

Organ wskazał, że na podstawie książki do odpraw służby dzielnicowych ustalono, że [...] A. J. w zadaniach do służby za okres [...] r. nie zamieścił polecenia dla [...] P. O., dotyczącego zatrzymania i doprowadzenia W. S. Z zapisów z dnia [...] r. wynika, iż nie odniósł się również do ujawnionego przypadku nie wykonania tego polecenia, mimo że jako kierownik posterunku powinien podjąć niezwłoczne przedsięwzięcia naprawcze.

Zgodnie z § 13 ust. 1 zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych określonych w indywidualnym zakresie czynności i poleceń przełożonego. Ustęp 2 tegoż przepisu obliguje podwładnego do niezwłocznego powiadomienia przełożonego o każdej okoliczności utrudniającej lub uniemożliwiającej realizację zadania stałego albo polecenia w sposób określony

w pkt 1. Tymczasem otrzymując do realizacji nakaz doprowadzenia obwiniony nie zgłaszał przełożonemu (tj. naczelnikowi Wydziału [...] KP) trudności z wykonaniem tego zadania. Dlatego też twierdzenie, jakoby nałożono na niego zbyt dużo obowiązków, co w konsekwencji mogło doprowadzić do zaistnienia tej sytuacji organ potraktował jako linię jego obrony.

Organ odwoławczy podał, iż w świetle zeznań naczelnika Wydziału [...] KP i [...] M. D. wskazującą na specyfikę pełnienia służby w Posterunku Policji, a w szczególności brak możliwości każdorazowego osobistego odprawienia i rozliczania policjantów do służby, nieuzasadnione jest również twierdzenie obwinionego, iż nie wyjaśniono, czy procedury przewidywały obowiązek dokonywania wpisów wyznaczanych zadań w książce służby.

Sposób realizacji czynności służbowych przez funkcjonariuszy Policji wynika

z obowiązujących przepisów, ale również z poleceń przełożonych i przyjętych na ich podstawie zasad i standardów. W tym właśnie trybie - wobec konieczności ustalenia sposobu odprawiania i rozliczania policjantów - kierownictwo KP wdrożyło do stosowania w Posterunku Policji praktykę wyznaczania policjantom zadań poprzez wpisywanie ich w książce służby. Wynika to z zeznań naczelnika Wydziału [...] PP [...] A. S. oraz [...] M. D. Zapisy umieszczane przez obwinionego w książce odpraw do służby dzielnicowych świadczą o tym, iż wiedział on o przyjętych zasadach i akceptował je, jednak nie w pełni je realizował.

Zamieszczane przez [...] A. J. zapisy dotyczące sposobu pełnienia służby są schematyczne, a ich lakoniczność pozwala funkcjonariuszom na ich swobodą interpretację. Nadto należy zaznaczyć, iż [...] A. J., jako kierownik Posterunku Policji był zobowiązany do tworzenia warunków do sprawnej i efektywnej realizacji zadań służbowych przez podwładnych. Powinien wyznaczać termin realizacji zadań służbowych w taki sposób, aby możliwa była ich realizacja w trakcie służby podwładnego zgodnie z grafikiem, a nie w czasie wolnym. Ponadto, jako przełożony zobowiązany był do organizowania służby podwładnych w sposób planowy, a zatem mając na uwadze konieczność wykonania polecenia prokuratury, będąc dysponentem grafiku służby winien stosować się do rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów i uwzględniać prawo do wypoczynku podwładnego.

Zdaniem Komendanta Policji, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że [...] A. J. jako kierownik posterunku zaniedbywał swoje obowiązki, nie dokonywał wpisów w notatnikach służbowych podległych policjantów, a tym samym nie rozliczał ich z przydzielonych zadań

i sposobu ich realizacji. Natomiast wymierzona kara nagany jest zasadna z punktu widzenia charakteru popełnionego przewinienia i jego skutków, a zarazem uwzględnia warunki i właściwości osobiste obwinionego, jego dotychczasową niekaralność oraz przebieg kariery zawodowej. Zgodnie z art. 134a ustawy o Policji wykonanie tej kary polega na wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania.

Organ podkreślił, że przewinień dopuścił się kierownik posterunku, czyli osoba umocowana o sprawowania nadzoru i egzekwowania realizacji zadań służbowych od podległych funkcjonariuszy. Okoliczność ta, uzasadnia zastosowanie w tym przypadku kary dyscyplinarnej, ponieważ popełnione przez niego przewinienia opóźniły realizację zleconego przez Prokuraturę zatrzymania, ale także świadczyły

o utracie kontroli nad bieżącą pracą podległego zespołu.

A. J. zaskarżył powyższe orzeczenie Komendanta Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie.

W ocenie skarżącego, wydając polecenie służbowe [...] P. O. realizacji czynności służbowej w dniu wolnym, działał w granicach obowiązującego prawa i nie naruszył art. 132 ustawy o Policji. Podniósł, że w przesłuchaniach podległych funkcjonariuszy nie ujęto, że praca w ponad terminowym wymiarze godzin była odbierana w dniach wolnych w ramach 40 - godzinnego tygodnia służby, w 3 miesięcznym okresie rozliczeniowym.

A. J. wskazał, że zgodnie z treścią § 46 ust. 3 Zarządzenia Nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń, nie naruszył dyscypliny służbowej nie zamieszczając polecenia nakazu doprowadzenia, w książce odpraw dzielnicowego, gdyż służba ta wchodzi w skład pionu prewencji. Treść zarządzenia wyraźnie określa, że działał w granicach obowiązujących przepisów prawa, dlatego też nie naruszył dyscypliny służbowej, o której mowa w II zarzucie.

Zdaniem skarżącego z treści III zarzutu nie wynika, iż naruszył przepisy prawa określone w art. 132 ustawy o Policji. Z przesłuchania bezpośredniego przełożonego wynika, że o niezrealizowaniu nakazu dowiedział się telefonicznie w dniu realizacji tego nakazu. Zgodnie z treścią art. 135 ust 4 ustawy o Policji przełożony może ujawnić popełnione przewinienie w okresie roku. Żadne z przepisów nie określa, że przełożony miałby to zrobić w określeniu do konkretnej daty, jak mu zarzucono

[...] r.

Ponadto zgodnie z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni, od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Skarżący podniósł, że w dniu [...] lub [...] r. przyznał się do jedynego popełnionego przewinienia polegającego na niewłaściwym rozliczeniu służby. W dniu [...] r. wszczęto przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne o przewinienia których nie popełnił, pomijając jedyne przewinienie które popełnił. W prowadzonym postępowaniu skarżący wskazywał na nieobiektywne prowadzenie postępowania tj. nierozpatrzenie odwołania w terminie, pominięcie wniosku o wyłączenie bezpośredniego przełożonego jak i podległego mu bezpośrednio rzecznika. Nie wydano też postanowienia o wszczęciu przewinienia

w innym postępowaniu o niewłaściwe rozliczenie policjantów, co uniemożliwia uznanie skarżącego w tej sprawie za obwinionego, gdyż przesłuchanie go w tym charakterze nastąpiło w dniu [...] r. tj. po upływie 90 dni od daty powzięcia informacji przez bezpośredniego przełożonego licząc od [...] lub [...] r.

Odpowiadając na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów uregulowana jest w przepisach rozdziału 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) - powoływanej dalej jako "ustawa".

W myśl przepisu art. 132 ust. 1 ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2).

Zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 2 naruszeniem dyscypliny służbowej jest

w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy.

W rozpoznawanej sprawie skarżącemu postawiono cztery zarzuty dotyczące naruszenia dyscypliny służbowej o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy, co skutkowało wymierzeniem kary nagany.

Pewne wątpliwości budzić może postawienie skarżącemu zarzutu dokonania dekretacji na dokumencie nakazu doprowadzenia W. S. wskazując jako osobę odpowiedzialną funkcjonariusza, który w tym dniu miał wolne od służby. Przepis § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. (Dz. U. Nr 131, poz. 1471) wydanego na podstawie art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, przewiduje przedłużenie czasu służby policjanta w szczególności ze względu na konieczność:

1) wykonania rozpoczętych czynności: dochodzeniowo-śledczych, operacyjno-rozpoznawczych oraz administracyjno-porządkowych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane,

2) zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach, na których wymagane jest utrzymanie pełnienia służby w sposób ciągły,

3) realizacji innych spraw niecierpiących zwłoki.

Przedłużenie czasu służby następuje na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. O wydanym poleceniu kierownik zawiadamia przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Z ustaleń organów orzekających w sprawie nie wynika, jak twierdzi skarżący, aby miało miejsce udokumentowane przedłużenie czasu pracy [...] P. O. Jednak jak wynika z zapisów w książce odpraw do służby dzielnicowych w dniu [...] r. [...] P. O. pełnił służbę od godz. [...] do [...] dnia następnego. Wydaje się, że w tych godzinach [...] P. O. mógłby wykonać przekazany przez Prokuratora nakaz zatrzymania podejrzanego. W takiej sytuacji postawienie skarżącemu zarzutu, że wyznaczył do realizacji nakazu osobę, która w tym dniu miała wolne od służby, nie wydaje się w pełni uzasadnione.

Sąd nie ma natomiast wątpliwości, że pozostałe postawione zarzuty znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym i obowiązujących przepisach.

Drugi zarzut dotyczył nie zamieszczenia przez [...] A. J.

w książce odpraw do służby, polecenia [...] P. O. nakazu doprowadzenia W. S. na badania psychiatryczne na dzień [...] r. Wbrew twierdzeniu skarżącego z przepisu § 46 ust. 3 Zarządzenie nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń (Dz. Urz. KGP Nr 6, poz. 29) wcale nie wynika, że w przypadku realizacji nakazu doprowadzenia nie miał obowiązku zamieszczenia w książce odpraw do służby dzielnicowego. Przy tym organy słusznie wskazują, że przepis ten dotyczy sytuacji konwojowania oraz doprowadzenia osób, a skoro doprowadzenie nie zostało zrealizowane, to skarżący nie może skutecznie powoływać się na te przepisy. W tym zakresie Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów, że nie zamieszczając w książce odpraw do służby dzielnicowych polecenia wykonania przez [...] P. O. nakazu doprowadzenia W. S. na badania psychiatryczne na dzień [...] r., skarżący naruszył przepis § 23 pkt 2 Zarządzenia Nr 528 Komendanta Głównego Policji z dnia 6 czerwca 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika rewiru dzielnicowych (Dz. Urz. KGP Nr 12, poz. 95), zgodnie z którym przełożony prowadzi książkę odpraw do służby dzielnicowych. Nadto, jak wynika z protokołów przesłuchań przełożonych skarżącego, kierownictwo KP wdrożyło do stosowania w Posterunku Policji praktykę wyznaczania policjantom zadań poprzez wpisywanie ich w książce służby. Skoro zatem skarżący miał obowiązek prowadzenia książki odpraw i wpisywania w niej zadań zleconych do wykonania podległym policjantom, to brak takiego wpisu musi być traktowany jako zaniechanie czynności służbowej.

Uzasadniony też jest zarzut, że stawiając się do służby w dniu [...] r. skarżący nie sprawdził, czy zatrzymanie W. S. zostało zrealizowane. Słusznie organy podały, że do obowiązków skarżącego, jako kierownika Posterunku Policji, należało planowanie, organizowanie, koordynowanie i nadzorowanie realizacji zadań służbowych przez podległych mu policjantów. Sprawdzenie przez skarżącego czy podległy mu funkcjonariusz wykonał ważne zadanie polecone do realizacji dzień wcześniej niewątpliwie mieści się w katalogu obowiązków należących do skarżącego. W tym stanie rzeczy zasadne jest stwierdzenie organów, że skarżący jako kierownik posterunku zaniedbywał swoje obowiązki.

Skarżący nie kwestionuje ostatniego przedstawionego zarzutu, że w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. nie sprawdzał prawidłowości pełnienia służby przez podległych funkcjonariuszy poprzez nie rozliczanie notatników służbowych po zakończonej służbie policjantów z Posterunku Policji. Podnosi natomiast, że postępowanie dyscyplinarne w tym zakresie wszczęte zostało po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia.

Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, bowiem nawet jeżeli liczyć od dnia [...] r., czyli jak sam podaje w skardze od daty kiedy przyznał się przełożonemu do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, to postępowanie mogło być wszczęte do dnia [...] r. Natomiast postępowanie wszczęte zostało postanowieniem z dnia [...]r., a w dniu [...] r. dokonano jego zmiany poprzez uzupełnienie o czwarty zarzut.

Ustawa o Policji w art. 134 przewiduje następujące kary dyscyplinarne:

1) nagana;

2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania;

3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5) obniżenie stopnia;

6) wydalenie ze służby.

Nagana jest karą o charakterze najłagodniejszym i w opinii Sądu, została nałożona na skarżącego w okolicznościach sprawy ją uzasadniających oraz adekwatną do stwierdzonych uchybień obowiązkom służbowym. Przedstawione

w zaskarżonej decyzji ustalenia faktyczne jakie poczyniły organy Policji oraz wyciągnięte na ich podstawie wnioski znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).