Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2122/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku R. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 460/12 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 15 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia 20 grudnia 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił R. P., zwanemu dalej wnioskodawcą, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2008 r. w kwocie 146.200 zł.

W złożonym odwołaniu wnioskodawca wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej: ord. pod., poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodów w postaci przesłuchań świadków oraz innych wnioskowanych dowodów.

2. Decyzją z dnia 15 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B.utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej prawidłowo uznał, iż kwota 692.130 zł, wynikająca z 49 faktur VAT nie stanowi kosztu uzyskania przychodu stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), zwanej dalej: u.p.d.o.f. Wskazał, że w sprawie brak jest dowodów, które wskazywałyby, aby spółka, której faktury dokumentują ok. 48% wartości wszystkich kosztów firmy, zatrudniała pracowników oraz dokonywała zakupu materiałów. Spółka ta nie prowadziła bowiem działalności pod adresem zgłoszonym w organach podatkowych, nie odbierała korespondencji i nie wypełniała swoich obowiązków podatnika podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług. Ponadto wszystkie faktury kosztowe były płacone w formie gotówkowej i w związku z tym nie ma żadnych dokumentów, potwierdzających dokonanie płatności kwot, wynikających z faktur kosztowych.

3. W skardze na powyższą decyzję wnioskodawca wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 ord. pod., poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodów w postaci przesłuchania świadków oraz odstąpienie od przeprowadzenia innych dowodów wnioskowanych przez stronę i zaakceptowanie tego rodzaju postępowania przez organ drugiej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 13 listopada 2012 r., I SA/Bd 460/12, oddalił skargę jako bezzasadną, podnosząc, że ujawnione w trakcie postępowania okoliczności w sposób przekonujący podważyły fakt wykonania przez spółkę spornych usług - a co za tym idzie - podważyły wystawienie faktur kosztowych. Wskazał ponadto, że mimo złożonych deklaracji o wieloletniej współpracy gospodarczej wnioskodawca nie miał wiedzy na temat zaplecza technicznego, kadrowego, majątku i sytuacji finansowej swego kontrahenta, który wystawił zakwestionowane faktury kosztowe. Jeżeli w rzeczywistości podmioty ze sobą przez wiele lat współpracowały i właściciele firm dobrze się znają, to niemożliwe jest, by właściciel takiej firmy nie orientował się w zakresie okoliczności istotnych dla współpracy, choćby ogólnie, jakim kontrahent dysponuje sprzętem, jakim zapleczem ludzkim, jak jest jego sytuacja ekonomiczna.

Powyższy wyrok wnioskodawca zaskarżył w całości skargą kasacyjną, wnosząc w niej m.in. o "wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek podlega oddaleniu.

5. Wnioskodawca nie sprecyzował w skardze kasacyjnej, wstrzymanie wykonania jakiego "orzeczenia" ma na uwadze, nie wskazał również podstawy prawnej, która pozwoliłaby na dokonanie prawidłowej identyfikacji. Należy podkreślić, że orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, czyli sądu pierwszej instancji, nie jest prawomocne - zatem nie może podlegać wykonaniu. Byłoby prawomocne, gdyby nie przysługiwał od niego środek odwoławczy, jakim jest m.in. skarga kasacyjna. Z powyższych względów Sąd rozpatrujący wniosek o "wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia" potraktował go jako wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r.

6. Art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., wskazuje pozytywne przesłanki, których spełnienie uzasadnia wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W ww. przepisie ustawodawca wymienia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podnosi piśmiennictwo (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, str. 162): "Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń, świadczących o tym, ze w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego lub czynności jest uzasadnione". NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

7. Orzecznictwo również podkreśla konieczność przedstawienia konkretnych okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie aktu lub czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2013 r., I SA/GL 7/13, wskazał, że sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania decyzji przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony. To w jej interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (podobnie: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r., II GSK 373/11, LEX nr 783884; z dnia 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11, LEX nr 741996; z dnia 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, LEX nr 569795; z dnia 1 października 2009 r., I FSK 1312/08, LEX nr 573178; z dnia 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, LEX nr 552410; z dnia 19 czerwca 2009 r., II GSK 466/09, LEX nr 563508; z dnia 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, LEX nr 564208; z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347).

8. Z powyższego wynika, że prawidłowo sporządzony wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien zawierać uzasadnienie, umożliwiające dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zostały spełnione. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony - podlega oddaleniu.

9. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.