Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1239/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległość podatkową tej spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 rok oraz odsetek i kosztów egzekucyjnych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

|

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 marca 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 4 kwietnia 2014 r. nr [...], orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. S. jako członka zarządu spółki z o. o. A. za zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. w kwocie 27.104 zł, odsetki za zwłokę od powyższej zaległości podatkowej w kwocie 10.327 zł i koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 1.701 zł.

Organ pierwszej instancji wskazał, że termin płatności zobowiązania podatkowego z powyższego tytułu upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu przez K.S, a egzekucja z majątku spółki zaległości podatkowej okazała się bezskuteczna. W dniach 11 sierpnia 2011 r. i 3 lipca 2012 r. poborca skarbowy ustalił, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod podawanym adresem. W wyniku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego nie stwierdzono posiadania środków pieniężnych na rachunkach bankowych spółki. Spółka nie jest też właścicielem nieruchomości i samochodów. Organ podatkowy wyjaśnił również, że podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki wystąpiły już w 2009 r., bowiem spółka zaprzestała trwale regulować swoje zobowiązania. Jednakże wniosek taki nie został złożony przez członków zarządu spółki do dnia wydania decyzji. Spółka nie złożyła w organie podatkowym sprawozdań finansowych za lata 2010 – 2013. Ujemna wartość kapitału zakładowego w 2009 r. (-168.319,95 zł) jest księgowym wyrazem tego, że majątek nie wystarczał na pokrycie długów. Także wskaźnik bieżącej płynności finansowej w latach 2007 – 2009 przybrał wartości poniżej pożądanych, a wartości wskaźnika szybkiej płynności wskazują, że wartość majątku w latach 2007 i 2009 nie pozwalała na pokrycie bieżących zobowiązań spółki. Powyższe okoliczności, zdaniem organu pierwszej instancji uzasadniały orzeczenie o odpowiedzialności strony za wskazane zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm., w skrócie "O.p.").

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając

- naruszenie art. 116 § 1 i § 2 O.p. przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że strona ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki pomimo, iż:

a) nie wystąpiła przesłanka "bezskuteczności egzekucji", bowiem egzekucja nie była prowadzona z całego majątku spółki ,

b) w okresie pełnienia funkcji członka zarządu nie zachodziły przesłanki do złożenia wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego, a w konsekwencji nie wystąpiła przesłanka "czasu właściwego" dla złożenia tego wniosku,

c) niezgłoszenie ewentualnego wniosku o upadłość nastąpiło bez winy strony, bowiem nie można postawić skutecznego zarzutu złego prowadzenia spraw spółki,

- naruszenie przepisów postępowania przez całkowicie dowolne uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie rozstrzygnięcia,

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej przez odstąpienie od powołania biegłego z zakresu księgowości i finansów lub prawa finansowego.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w dacie prowadzenia egzekucji do majątku obrotowego spółki należały wymagalne, nieprzedawnione wierzytelności z tytułu sprzedaży surowców na kwotę ok. 400.000,00 zł. Nadto spółka posiadała i posiada wierzytelność względem podmiotu B. spółka z o.o. z tytułu wykonanych czynności consultingowych. Strona zauważyła, że trudności płatnicze wynikające z braku zapłaty ze strony kontrahentów dłużnika mogą być uznane za trudności o charakterze przejściowym.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że spółka w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2010 wykazała kwotę podatku do zapłaty w wysokości 27.104,00 zł. Powyższa kwota nie została uiszczona przez spółkę, także w trakcie postępowania egzekucyjnego. Wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członków zarządu spółki nastąpiło w zgodzie z art. 108 § 2 pkt 3 O.p. Z odpisu pełnego Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że w dniu 8 stycznia 2003 r. dokonano wpisu o powołaniu w skład zarządu spółki K. S., który nadal sprawuje funkcję prezesa zarządu spółki. Z uwagi na brak majątku spółki, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2013 r. umorzył postępowanie egzekucyjne wobec spółki.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że z uwagi na zarzuty odwołania, dotyczące posiadania przez spółkę majątku w postaci wierzytelności z tytułu sprzedaży towarów i usług, organ egzekucyjny skierował zawiadomienia o zajęciu wierzytelności w spółce z o. o. C. z siedzibą w K. i w spółce z o. o. B. z siedzibą we W. Jak wynika z raportu poborcy skarbowego zakład w K. od kilku lat jest nieczynny i brak jest możliwości doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Natomiast zawiadomienie skierowane do spółki B.zostało odebrane przez prezesa tej spółki K S., jednakże dłużnik zajętej wierzytelności, pomimo kilkukrotnych wezwań oraz ukarania kara pieniężną K. S., nie złożył oświadczenia odnośnie uznania zajętej wierzytelności. Wobec powyższego organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne, uznając że egzekucja z wierzytelności wskazanych przez stronę jest bezskuteczna.

Organ odwoławczy stwierdził również, po przeanalizowaniu danych wynikających ze sprawozdań finansowych spółki za lata 2007 – 2009, że przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z powodu niewypłacalności wystąpiły co najmniej od połowy stycznia 2010 r., a nawet w roku 2009. Spółka bowiem trwale zaprzestała regulowania swoich zobowiązań co najmniej w 2009 r., a sytuacja nie miała znamion krótkotrwałości spowodowanej przemijającymi trudnościami. Strona miała świadomość co do sytuacji majątkowo – finansowej spółki, ponieważ podpisała sprawozdania finansowe zarówno za rok 2008, jak i za rok 2009. Pomimo, że odwołujący się nadal jest członkiem zarządu spółki, wniosek o ogłoszenie upadłości spółki nadal nie został złożony.

Organ odwoławczy uznał również, że nie było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, ponieważ dokonanie stosownych ustaleń nie wymaga wiadomości specjalnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając podobnie jak w odwołaniu:

- naruszenie art. 116 § 1 i § 2 O.p. przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że strona ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki pomimo, iż:

a) nie wystąpiła przesłanka "bezskuteczności egzekucji", bowiem egzekucja nie była prowadzona z całego majątku spółki ,

b) w okresie pełnienia funkcji członka zarządu nie zachodziły przesłanki do złożenia wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego, a w konsekwencji nie wystąpiła przesłanka "czasu właściwego" dla złożenia tego wniosku,

c) niezgłoszenie ewentualnego wniosku o upadłość nastąpiło bez winy strony, bowiem nie można postawić skutecznego zarzutu złego prowadzenia spraw spółki,

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 O.p. przez całkowicie dowolne uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie rozstrzygnięcia,

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej przez odstąpienie od powołania biegłego z zakresu księgowości i finansów lub prawa finansowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie była uzasadniona.

Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich uregulowana została w przepisach zawartych w rozdziale 15 działu III O.p. Stanowią one w szczególności, że przypadkach i w zakresie przewidzianym w tym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie (art. 107 § 1 O.p.), a o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji (art.108 § 1 O.p.).

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że spółka w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2010 wykazała kwotę podatku do zapłaty w wysokości 27.104 zł. Powyższa kwota nie została uiszczona przez spółkę, także w trakcie postępowania egzekucyjnego. Wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członków zarządu spółki nastąpiło w zgodzie z art. 108 § 2 pkt 3 O.p., a więc bez konieczności wydawania decyzji określającej spółce zaległość podatkową.

Zgodnie z brzmieniem art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że termin płatności zobowiązania z tytułu zaległości podatkowych, za które ponosi odpowiedzialność skarżący, upłynął w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu spółki. Z odpisu pełnego Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że w dniu 8 stycznia 2003 r. dokonano wpisu o powołaniu w skład zarządu spółki K.S., który sprawuje funkcję prezesa zarządu spółki.

Również egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. W dniach 11 sierpnia 2011 r. i 3 lipca 2012 r. poborca skarbowy ustalił, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod podawanym adresem. Spółka nie zgłosiła nowego adresu prowadzenia działalności gospodarczej. W wyniku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego nie stwierdzono posiadania środków pieniężnych na rachunkach bankowych spółki. Spółka nie jest też właścicielem nieruchomości i samochodów. W dniu 5 lipca 2013 r. organ egzekucyjny wezwał prezesa spółki K. S. do osobistego stawiennictwa celem złożenia informacji o majątku firmy. Pomimo odbioru wezwania w dniu 23 lipca 2013 r. prezes spółki nie stawił się w organie egzekucyjnym. Z uwagi na brak majątku spółki, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2013 r. umorzył postępowanie egzekucyjne wobec spółki.

Odnosząc się do przywołanych w skardze okoliczności zwalniających stronę z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, trzeba wskazać, że w celu ustalenia "czasu właściwego" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości stosownie do art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p., należy ustalić moment, kiedy członkowie zarządu spółki, przy dołożeniu należytej staranności, mogli uzyskać wiedzę o tym, że spółka stała się niewypłacalna i w sposób trwały zaprzestała płacenia długów, a jej majątek nie wystarczał na ich zaspokojenie.

Zgodnie bowiem z ustawą z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm.), dalej u.p.u.n., dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 u.p.u.n.), przy czym dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 2 u. p.u.n.). W świetle brzmienia art. 11 ust. 1 należy przychylić się do stanowiska wyrażonego przez F. Z., głównego twórcy projektu ustawy, że "Jeżeli zatem dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia go upadłym. Niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn, np. nie wykonuje zobowiązań w celu doprowadzenia swego kontrahenta do stanu niewypłacalności albo też nie wykonuje zobowiązań z przyczyn irracjonalnych" (zob. A. Jakubecki, F. Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze, Kraków 2003, s. 41 i 42). Innymi słowy, jeżeli spółka nie wykonuje ciążących na niej wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalna, co stwarza podstawę ogłoszenia jej upadłości. Przy czym niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy spółka (dłużnik) nie ma środków, lecz także wtedy, gdy nie wykonuje ona zobowiązań z innych przyczyn.

Na omawianą przesłankę egzoneracyjną należy także spojrzeć z innej perspektywy, a mianowicie konsekwencji przeprowadzonej upadłości. Z tej perspektywy "czasem właściwym" do zgłoszenia upadłości jest czas, w którym wszczęte postępowanie upadłościowe może doprowadzić do równomiernego zaspokojenia wszystkich wierzycieli. Czas właściwy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, to czas w jakim zarząd spółki, która nie może na bieżąco realizować swoich zobowiązań wobec wszystkich wierzycieli, składa wniosek o ogłoszenie upadłości w sposób pozwalający chronić interesy wszystkich wierzycieli, którzy po ogłoszeniu upadłości będą mogli liczyć na równomierne zaspokojenie, by nie dopuścić do zaspokojenia niektórych wierzycieli ze szkodą dla innych. Termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości należy liczyć od momentu, kiedy członkowie zarządu mogą stwierdzić, że zachodzą okoliczności uzasadniające wystąpienie z takim wnioskiem. Tylko takie stanowisko nie szkodzi wierzycielom (por. wyrok WSA w Lublinie z 9 lipca 2008 r., I SA/Lu 277/08, wyrok NSA z 11 maja 2016 r., II FSK 1097/14).

Przedstawiony sposób rozumienia art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. znajduje oparcie w ratio legis tego przepisu, a także jest uzasadniony jego brzmieniem. Skoro członek zarządu odpowiada za brak możliwości zaspokojenia należności podatkowych Skarbu Państwa w sytuacji niewypłacalności spółki, to dla zwolnienia się z tej odpowiedzialności zainteresowany winien wykazać swoje starania w możliwości równomiernego z wszystkimi innymi wierzycielami zaspokojenia się Skarbu Państwa w toku postępowania upadłościowego. W niniejszej sprawie takie działania nie zostały przez skarżącego podjęte. Należności Skarbu Państwa nie zostały zaspokojone, a skarżący, która miał pełną wiedzę o sytuacji finansowej i ekonomicznej spółki temu nie zapobiegł i nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości.

Istotna jest samodzielna, dokonana na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocena, który moment był właściwy dla zgłoszenia przez członka zarządu wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego spółki. Ustalenia te nie mogą być dowolne i muszą być oparte na wyczerpującym materiale dowodowym.

W sprawie niniejszej organy podatkowe wykazały, że na koniec 2009 r. spółka posiadała aktywa trwałe o wartości 21.440,85 zł, w tym środki trwałe (maszyny i urządzenia techniczne o wartości 2.505 zł) oraz aktywa obrotowe o wartości 255.215,70 zł. Nie wykazano środków pieniężnych w kasie i na rachunkach bankowych. Spółka posiadała zobowiązania o wartości 444.976,50 zł i wykazała ujemny kapitał własny w wysokości (-) 168.319,95 zł. Na koniec roku spółka odnotowała stratę bilansową w wysokości (-) 193.513,62 zł, w tym stratę ze sprzedaży w wysokości (-) 187.886,99 zł. Powyższe dane wskazują, że wartość zobowiązań spółki znacznie przekroczyła wartość majątku spółki, a spółka utraciła możliwość realizowania zobowiązań pieniężnych. Dane te znane były skarżącemu jako członkowi zarządu spółki, który podpisał sprawozdanie finansowe spółki za 2009 r., złożone do organu podatkowego. Także wskaźnik bieżącej płynności finansowej w latach 2007 – 2009 przybrał wartości poniżej pożądanych, a wartości wskaźnika szybkiej płynności wskazują, że wartość majątku w latach 2007 i 2009 nie pozwalała na pokrycie bieżących zobowiązań spółki. Najpóźniej z końcem 2009 r. wystąpiły okoliczności uzasadniające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, co oznacza, że wniosek taki należało złożyć najpóźniej w dniu 15 stycznia 2010 r. Natomiast wniosek o ogłoszenie upadłości spółki nie został w ogóle zgłoszony. Bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego, że niezgłoszenie ewentualnego wniosku o upadłość nastąpiło bez jego winy, ponieważ nie można mu postawić skutecznego zarzutu złego prowadzenia spraw spółki. Stosownie bowiem do treści unormowania z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p., w celu uwolnienia się od odpowiedzialności skarżący winien wykazać wystąpienie okoliczności uniemożliwiających zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, a nie powoływać się na właściwe prowadzenie spraw spółki.

Organy podatkowe zasadnie przyjęły, że z końcem 2009 r. zaczął biec termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, bowiem wniosek o ogłoszenie upadłości można uznać za złożony we "właściwym czasie" tylko wtedy, gdy nie upłynęło więcej niż dwa tygodnie od chwili, gdy bądź to spółka zaprzestała płacenia długów, bądź też długi te przewyższały wartość jej majątku. Nie jest dopuszczalne jakiekolwiek odstępstwo od tego terminu, a możliwość taka nie wynika też z żadnego innego przepisu (por. wyrok WSA w Łodzi z 7 lipca 2010 r., I SA/Łd 226/10). Na ustalenie "właściwego czasu" nie wpływa wskazywane przez stronę pominięcie sytuacji finansowej spółki w 2010 r., czyli w okresie późniejszym.

Nieuzasadniony jest zarzut, że organy podatkowe chcąc wykazać niewypłacalność spółki odwołały się do kategorii bilansowych, zamiast ustalić rzeczywistą wartość majątku spółki i porównać ją z zobowiązaniami. Organy podatkowe posłużyły się bowiem dostępnymi danymi bilansowymi, skoro spółka nie prowadziła pod zgłoszonym adresem działalności gospodarczej i jak wykazano posiadała rzeczowe aktywa trwałe jedynie o wartości 2.506,60 zł i zapasy (półprodukty i produkty w toku) o wartości 3.500,00 zł, co oznacza, że ewentualne niewielkie różnice pomiędzy ich rzeczywistą wartością a wartością bilansową nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.

Wbrew wywodom skargi w sprawie nie zachodziła konieczność korzystania z opinii biegłego z zakresu księgowości i finansów lub prawa finansowego. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów z dokumentów w sposób oczywisty, bez potrzeby odwoływania się do wiadomości specjalnych wynika, że we właściwym czasie nie zgłoszono wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Uzasadnienie decyzji podatkowych w tym względzie nie tylko spełnia ustawowe kryteria z art. 210 § 4 o.p., ale także pozwala na stwierdzenie o braku naruszenia art. 197 § 1 O.p.

Wobec powyższego organy podatkowe zasadnie uznały, że nie wystąpiła przesłanka zwalniająca skarżącego z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a ) i b) O.p. i nieuzasadniony jest zarzut naruszenia tego przepisu przez organy podatkowe.

Skarżący nie wykazał również przesłanki zwalniającej z odpowiedzialności, wynikającej z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Stosownie do powyższego przepisu strona winna wskazać konkretne składniki majątkowe spółki, z których egzekucja doprowadzi do zaspokojenia zaległości podatkowych spółki. W odwołaniu od decyzji skarżący jedynie ogólnie powołał się na wierzytelności przysługujące spółce w łącznej kwocie 400.000 zł, a nadto wierzytelność względem B. sp. z o.op. z tytułu usług consultingowych. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 23.05.2014 r. o wskazanie nazw, adresów oraz identyfikatorów kontrahentów wobec których spółka posiada wierzytelności (wezwanie odebrano w dniu 9.06.2014 r.). Co więcej, skarżący będąc prezesem wymienionej spółki B. nie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu egzekucyjnego do udzielenia odpowiedzi na zajęcie z dnia 6.06.2014 r. i to pomimo nałożenia (następnie) kary porządkowej. W ostateczności postanowieniem z dnia 4.03.2015 r. organ egzekucyjny umorzył postepowanie egzekucyjne, albowiem wskazani przez A.S. rzekomi dłużnicy: B.(powołany również przez stronę w odwołaniu) oraz Młyn Sławięcice sp. z o. nie uznali zajętych wierzytelności (bezskuteczność egzekucji).

W powyższych okolicznościach nie sposób przyjąć, że skarżący wskazał mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Tym samym ni był uzasadniony zarzut naruszenia art. 116 § 1 pkt 2 oraz § 2 O.p.

Również nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 O.p. przez całkowicie dowolne uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie rozstrzygnięcia, bowiem organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne starania w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, rozpatrzył i odniósł się do całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a uzasadnienie decyzji spełnia wymagania z art. 210 § 1 i § 4 O.p.

Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.