Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2557/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wyłączenie sędziego
Powołane przepisy: article: art. 22 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.) sędzia WSA Halina Emilia Święcicka sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji postanawia: oddalić wniosek J. W. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tadeusza Nowaka.


UZASADNIENIE

W dniu 28 stycznia 2014 r. w trakcie rozprawy skarżąca J. W. złożyła wniosek o wyłączenie – na podstawie art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako: p.p.s.a. – sędziego WSA w Warszawie Tadeusza Nowaka od odrzekania w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2557/13.

Motywując wniosek skarżąca wskazała, iż wątpliwości co do bezstronności sędziego Tadeusza Nowaka są związane z wadliwą oceną materiału dowodowego przy orzekaniu w sprawie ze skargi J. W. o sygn. akt VII SA/Wa 2475/10.

Sędziemu, który był przewodniczącym składu orzekającego i sędzią sprawozdawcą w sprawie VII SA/Wa 2475/10, zarzuciła:

– pominiecie pisma skarżącej z dnia 14 marca 2011 r., co było sprzeczne z uzasadnieniem wyroku,

– nieuznanie w uzasadnieniu wyroku za strony postępowania obu skarżących – J. W. i W. K.,

– wadliwą interpretację wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r., którego wynikiem jest linia orzecznicza określona kolejnymi wyrokami tego Sądu i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,

– bezpodstawne stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był związany żadnym wyrokiem ani orzeczeniem sądu administracyjnego.

W ocenie skarżącej kwestionowany sędzia nie powinien orzekać w sprawie o sygn. VII SA/Wa 2557/13 z uwagi na wadliwe orzeczenie w sprawie o sygn. VII SA/Wa 2475/10 i przekonanie o braku możliwości zmiany nastawienia sędziego do istoty sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 18 i art. 19 p.p.s.a. wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy bądź też na wniosek strony.

Przyczyny wyłączenia z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 tego aktu prawnego i stanowią katalog zamknięty. Tym samym nie jest możliwym orzeczenie o wyłączeniu sędziego od orzekania w sprawie z mocy ustawy w przypadkach innych niż przewidziane przez ustawodawcę. Przesłanką wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. jest natomiast istnienie okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie.

Przyczyny wyłączenia sędziego na wniosek strony zostały przez ustawodawcę jedynie ogólnie określone. W konsekwencji zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 20 p.p.s.a. strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Na stronie spoczywa zatem obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, nie dającym pewności co do określonych faktów, a stanowiącym jedynie wiarygodność twierdzenia o nich.

Ponieważ instytucja wyłączenia sędziego stanowi gwarancję konstytucyjnego prawa do bezstronnego sądu, rozpatrując wniosek sąd obowiązany jest nie tylko zbadać, czy ów szczególny stosunek osobisty rzeczywiście istnieje i czy występują podstawy wyłączenia, ale także, czy przytoczone okoliczności mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego i uzasadniać jego wyłączenie. Istotnym jest, że nie wszystkie stosunki osobiste ze stroną mogą uzasadniać wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy, lecz tylko takie, które na podstawie obiektywnych okoliczności mogą wywołać wątpliwości co do jego bezstronności.

Zgodnie ze stanowiskiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, w przypadku gdy w danej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie braku bezstronności sędziego, stanowisko strony w tej kwestii jest ważne, ale nie decydujące. Istotne w tej mierze jest natomiast to, czy przypuszczenie jest obiektywnie zasadne (por. decyzja ETPC z dnia 11 maja 1999 r., sygn. 33642/96, LEX nr 41089). Zaznaczyć również należy, iż w celu wyjaśnienia charakteru stosunków osobistych łączących sędziego ze stroną, w myśl art. 22 § 2 ustawy ustawodawca nałożył na sędziego, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, obowiązek złożenia w tym zakresie stosownych wyjaśnień.

Z treści oświadczenia złożonego przez sędziego Tadeusza Nowaka wynika, iż nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., które dawałyby podstawy do wyłączenia od rozpoznania sprawy.

Jak wynika z wniosku skarżąca swoje żądanie wiąże z oceną orzeczenia wydanego m.in. przez sędziego Tadeusza Nowaka w innej sprawie ze skargi skarżącej.

Zdaniem Sądu podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty nie wywołują uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności sędziego i w konsekwencji nie uzasadniają jego wyłączenia. Samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziego postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej jego wyłączenie na podstawie art. 19 p.p.s.a., tym bardziej, że skarżąca może zwalczać wadliwe orzeczenia wydawane przez sąd za pomocą środków odwoławczych.

W ocenie Sądu, skoro strona skarżąca nie wskazała przyczyn, które uzasadniałyby zastosowanie określonych w ustawie środków prawnych, wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 22 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.