Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 530/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów wniesionych do danych zawartych w operacie ewidencji gruntów -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 530/12

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi W. J. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej w skrócie jako WINGiK) z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca

2012 r., nr [...] o odrzuceniu zarzutów wniesionych do danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym z modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu O., gm. [...] dotyczących działek nr 893, 570 i 1347.

W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 20 ust. 1 i 2, art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., określanej dalej w skrócie jako upgik).

Z akt sprawy wynika, że w sprawie wydany został:

1) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) Rzeszowie z dnia 13 lipca 2004 r., sygn. akt SA/Rz 469/02, którym uchylono decyzję WINGiK z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu ewidencji gruntów i wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2001 r., nr [...] w części dotyczącej działki nr 1105 stanowiącej własność Z. i S. J. oraz działki nr 1347, 570, 893 stanowiącej własność W. J. oraz

2) wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 384/07, którym uchylono decyzję WINGiK z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...].

Z zaskarżonej decyzji wynika, że po rozpatrzeniu wniosku W. J. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] o uwzględnieniu zarzutów zgłoszonych do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu O., gm. [...], ogłoszonych w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] w dniu 5 grudnia 2005 r. - WINGiK decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] stwierdził nieważność w/w decyzji organu I instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia zarzutów W. J. zgłoszonych do danych ewidencyjnych ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu O., gm. [...] w odniesieniu do powierzchni działek nr 570, 893 i 1347 Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] orzekł o ich odrzuceniu. W uzasadnieniu Starosta opisał w sposób szczegółowy całokształt toczącego się postępowania administracyjno-sądowego w przedmiotowej sprawie, począwszy od założenia ewidencji gruntów i wyjaśnił proces wykazania w części kartograficzno- opisowej operatu ewidencyjnego danych ewidencyjnych kwestionowanych działek. Wskazał, że przebieg granic poszczególnych działek na obwiązującej mapie numerycznej został wykazany zgodnie z unormowaniami prawnymi zawartymi w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków z wykorzystaniem istniejących materiałów i danych z państwowego zasobu geodezyjnego. Starosta podniósł, że w przypadku gdy dane ewidencyjne określające położenie punktów załamania linii granicznych działek ewidencyjnych przyjęte w trakcie kompleksowej modernizacji ewidencji nie spełniają wymagań obowiązujących standardów technicznych, w zmodernizowanej ewidencji pola powierzchni działek ewidencyjnych przyjmuje się na podstawie ewidencji dotychczasowej (powierzchnie według operatu z 1984 r., działka nr 1028 o pow. 0,08 ha, działka nr 280 o pow. 0,23 ha i działka nr 1357 o pow. 0,52 ha). Powierzchnie w dotychczasowej ewidencji gruntów wykazana była z dokładnością zapisu do 1 ara. Wyjaśnił, że obecnie zgodnie z § 62 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – pole powierzchni działki ewidencyjnej oblicza się na podstawie współrzędnych punktów określających przebieg linii granicznych i określa się w hektarach z dokładnością zapisu do 0,0001. Dlatego też pole powierzchni działek: nr 893 o pow. 0,0771 ha, nr 570 o pow. 0,2308 ha i 1347 o pow. 0,5216 ha, wykazane zostały do czterech miejsc po przecinku, czyli do m².

W odwołaniu W. J. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem jej zarzutów i zastrzeżeń dotyczących działek nr 570, 893 i 1347 oraz o uchylenie decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zarzuciła organowi I instancji nieprawidłowy sposób sporządzenia uzasadnienia z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., a także naruszenie zasady praworządności określonej w art. 7 k.p.a., gdyż organ nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu odwołującej się. Nadto zarzuciła naruszenie art. 77 k.p.a. w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego, a także naruszenie art. 24a pkt 10 upgik, podnosząc, że właściwym organem do rozpoznania zarzutów jest Starosta, a nie komisja powołana przez Starostę. Dodatkowo zarzuciła naruszenia art. 75 § 1 k.p.a.

WINGiK decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że z całości materiału dowodowego wynika, że granice działek nr 570, 893 i 1347 na opracowanej podczas modernizacji mapie ewidencyjnej w skali 1:2000 zostały przyjęte zgodnie ze stanem wykazanym na mapie ewidencyjnej sprzed modernizacji ewidencji gruntów i budynków wsi O. oraz z wykorzystaniem materiałów wchodzących do zasobu geodezyjnego. Organ zaznaczył, że spory graniczne nie wstrzymują czynności związanych z założeniem ewidencji gruntów. Podniósł, że roszczenia W. J. dotyczące zmiany powierzchni działek nr 893, 570 i 1347 według stanu wynikającego z 1974 r., 1961 są bezzasadne, gdyż obowiązkiem Starosty jest utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności. Natomiast przedłożone dokumenty tj. wypis z rejestru sporządzony w 1974 r. na rzecz H. S. oraz mapa z 1961 r., według których skarżąca żąda zmiany powierzchni nie stanowią podstawy do zmian w operacie ewidencyjnym. Oceniając przedłożone przez W. J. zaświadczenie Państwowego Biura Notarialnego z dnia 5 października 1987 r., nr [...] - zauważył, że skarżąca wyraźnie wiąże treść wpisów w dziale I Ksiąg wieczystych Nr [...] odnośnie powierzchni działek nr 329, 1130, 782/1, 782/2 jako objętych działaniem rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, która nie obejmuje tych danych. Wobec kwestionowania powierzchni nieruchomości wykazanych w operacie ewidencyjnym, organ podał, że skarżąca może złożyć dodatkowe dowody w postaci odpowiedniej dokumentacji geodezyjnej, opracowanej przez uprawnioną jednostkę wykonawstwa geodezyjnego na indywidualne zlecenie i koszt. Dokumentacja ta może stanowić podstawę do ewentualnego wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów.

W skardze na tę decyzję W. J. wniosła o jej uchylenie ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 107 § 3 k.p.a., przez błędne i nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji, gdyż nie zawiera ono wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności mocy dowodowej dowodów wniesionych przez skarżącą,

2) art. 7, art. 8, art. 77, art. 84 k.p.a., przez naruszenie zasady praworządności poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy z pominięciem interesu skarżącej, błędną ocenę materiału dowodowego i załatwienie sprawy bez zasięgnięcia opinii biegłego,

3) art. 20 upgik, przez błędne odrzucenie zarzutów skarżącej oraz

4) naruszenie interesu skarżącej przez krzywdzące i wyjątkowo opieszałe prowadzenie postępowania, co do miar upływu, co prowadzi do zatarcia istoty sprawy oraz wskutek nieposzanowania wcześniejszych zaleceń WSA w Rzeszowie i WINGiK, który odmiennie ocenił stan faktyczny sprawy niż obecny autor zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podniosła, że modernizacja przeprowadzona w tej sprawie nie była rzetelna skoro utraciła ona w jej wyniku ok. 6% powierzchni działek. Zarzuciła naruszenie § 36, 37, 38 i 39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków skoro przy modernizacji, w istniejącej ewidencji pominięto w całości dokumenty znajdujące się w Księdze Wieczystej nr [...] Sądu Rejonowego. Nadmieniła, że geodeci pomijając te dane ustalili błędny przebieg granic. Skarżąca podtrzymała wszystkie wcześniej złożone zarzuty w sprawie.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej zarzucił dodatkowo, iż żadnej ugody przy rozgraniczeniu nie było, a geodeta przez 5 lat nie pokazywał im dokumentów.

WINGiK odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Po rozpatrzeniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie tej orzekał już dwukrotnie tut. Sąd, który najpierw wyrokiem z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie sygn. akt SA/Rz 469/02 uchylił decyzję WINGiK z dnia [...] stycznia 2002 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu modernizacji ewidencji gruntów i wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków m.in. w części dotyczącej działek Nr 1347, 570 i 893 stanowiących własność W. J. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku podstawą takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że organy prowadziły postępowanie modernizacyjne, podczas gdy w okresie od 1.10.1999 r. do 1.06.2001 r. nie było przepisów wykonawczych określających procedurę związaną z prowadzeniem czynności procesowych w sprawach m.in. modernizacji ewidencji gruntów i zakładania ewidencji budynków. Przepisów regulujących te kwestie nie zawierała także ustawa P.g.ik. Sąd ocenił tam, iż prowadzenie postępowania administracyjnego na podstawie przepisów procesowych zamieszczonych w akcie prawnym, który utracił moc prawną było niedopuszczalne, co stało się przyczyną uchylenia decyzji.

Z kolei w sprawie II SA/Rz 384/04 WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 listopada 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję WINGiK oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] wyłącznie z tego powodu, że nie został prawidłowo ustalony krąg stron postępowania administracyjnego, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Po analizie przedstawionych akt administracyjnych, na podstawie których Sąd – zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. rozstrzyga sprawę, stwierdzić należy, iż wykonując wytyczne organy ustaliły następców prawnych zmarłych właścicieli nieruchomości sąsiadujących z działkami nr 570, 893 i 1347 w O. należącymi do skarżącej i zapewniły im możliwość czynnego udziału w postępowaniu, a po uchyleniu decyzji w 2004 r., przeprowadziły to postępowanie z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, w tym art. 24a P.g.ik., który wszedł w życie od dnia 22 września 2004 r. (dodany przez art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych ustaw - Dz.U. z 2004 r., Nr 141, poz. 1492). Decyzją WINGiK z dnia [...] października 2011 r. Nr [...], która została wydana w odrębnym postępowaniu stwierdzono nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...], którą to decyzją Starosta miał uwzględnić zarzuty zgłoszone przez W. J. do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo – kartograficznym modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu O., gmina [...], ogłoszonych w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] i wykazać w operacie ewidencji gruntów i budynków działki nr 893 o pow. 0,0800 ha, nr 570 o pow. 0,2300 ha i nr 1347 o pow. 0,5200 ha. W uzasadnieniu tejże decyzji WINGiK stwierdził, że przepis art. 24a ust. 10 P.g.ik. nakazuje Staroście rozstrzygnięcie zgłoszonych przez W. J. zarzutów w drodze decyzji uwzględniając je albo odrzucając. Tymczasem w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. organ nie rozstrzygnął o złożonych przez w/w zarzutach lecz orzekł w sposób, którego ustawa w ogóle nie przewiduje – zmienił bowiem powierzchnię działek w operacie wpisując ich powierzchnię według stanu z 1984 r., a nie jak żądała skarżąca – według stanu z 1961 r. i 1974 r., co stanowiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z akt sprawy wynika, iż tzw. postępowanie modernizacyjne obrębu O. toczyło się od 1998 r. Zawiadomieniem z dnia 16 lutego 2001 r. ogłoszono, że w dniach od 5 do 20 marca 2001r. zostanie wyłożony do wglądu osób zainteresowanych projekt operatu opisowo – kartograficznego ewidencji gruntów i budynków obrębu O. Dokumentacja tego projektu opracowana została na podstawie projektu założenia ewidencji budynków i modernizacji ewidencji gruntów, zatwierdzonego rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr 18. Jak wynika z załącznika do protokołu z dnia 20 marca 2001 r. z wyłożenia operatu opisowo – kartograficznego (poz. 10) uwagi do wyłożonego projektu zgłosiła m.in. W. J., która "nie wyraziła zgody na powierzchnię działek Nr 1347, 570 i 893 według nowego stanu". W rubryce "stanowisko organu prowadzącego ewidencję w sprawie zasadności zgłaszanych uwag i wniosków" zapisano: "dz. 893 – po rozgranicz. 570 – zmierzono w terenie, 1347 – pow. bez zmian pozostawić bez zmian – zmierzono stan zużytkowania, 893 – ogrodzenie dz. bud.". Z odrębnego protokołu rozpatrzenia skarg i zastrzeżeń z dnia 4 kwietnia 2001 r. wynika, że pomimo zgłoszonych uwag dotyczących powierzchni w/w działek podczas próby ustalenia granic na gruncie W. J. nie wskazała granic. Działka budowlana została zmierzona po ogrodzeniu, pozostałe granice działek zostały pomierzone wg stanu istniejącego na gruncie. Pod spodem widnieje zapisek "Do rozpatrzenia w postępowaniu sądowym".

Z akt sprawy wynika, iż działka nr 570 powstała ze zmiany oznaczenia działki nr 280, która jeszcze wcześniej była oznaczona nr 329. Działka nr 329 miała powierzchnię 0,24 ha.

Z kolei działka nr 893 powstała ze zmiany oznaczenia działki nr 1028, ta zaś powstała ze zmiany oznaczenia działki nr 782, która w pierwotnej ewidencji miała powierzchnię 0,08 ha.

Działka nr 1347 powstała ze zmiany oznaczenia działki nr 1357, która z kolei powstała ze zmiany oznaczenia działki nr 1130 o powierzchni 0,56 ha.

Pierwotne oznaczenie spornych działek w ewidencji gruntów zostało zmienione w wyniku założenia nowego operatu ewidencji gruntów, wprowadzonego decyzją Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] maja 1984 r., L.dz. [...], która stała się ostateczna dnia 28 lipca 1984 r. Z wprowadzonego do ewidencji w składnicy geodezyjnej w dniu 15 maja 1984 r. Nr [...] rejestru pomiarowo – klasyfikacyjnego wynika, że W. C. – córka F. i E., zam. [...] własnym podpisem złożonym w dniu 7 grudnia 1983 r. potwierdziła - jako zgodny co do powierzchni i umiejscowienia, że nowo oznaczone działki nr 280, 1028 i 1357 mają powierzchnię odpowiednio: 0,23 ha, 0,08 ha i 0,52 ha.

W aktach znajdują się także 2 "akty ugody" z dnia 29 maja 1991 r. podpisane m.in. przez W. J. jako właścicielkę działki nr 1028, a także właścicieli działki nr 1025 – S. G., działki nr 1027 – R. J. (w sprawie [...]) oraz Z. P. właściciela działki nr 1030 i przedstawiciela Urzędu Gminy [...] co do działki nr 1029 (drogi) (w sprawie [...]). W protokołach ugody dokładnie opisany został przebieg granic pomiędzy w/w działkami według numerów punktów granicznych oraz stwierdzono przez upoważnionego i uprawnionego geodetę B. M. utrwalenie punktów załamania granic słupkami betonowymi.

W postępowaniu modernizacyjnym w 2004 r. i 2005 r. przeprowadzono kontrolne pomiary działek nr – 570, 1347 (protokół z 28.12.2004 r.), zaś w odniesieniu do działki nr 893 przeprowadzono czynności ustalenia przebiegu granic pomiędzy działkami nr 894, 888, 889 i 890 według szkicu wyniesienia granic z rozgraniczenia działki nr 893 ([...]). Przebieg granicy tej ostatniej działki ustalono na podstawie wznowionych znaków granicznych. W odniesieniu do działki nr 570 przebieg granic ustalono po części na podstawie wznowionych punktów granicznych, a w pozostałej części - według widocznego stanu użytkowania na gruncie. Pomierzono także działkę nr 1347, a przebieg granicy ustalono w oparciu o wznowione znaki graniczne. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby podczas rozgraniczenia w 1991 r. ustalona została powierzchnia działki nr 893. Powierzchnia tej działki została więc wyliczona na podstawie przebiegu punktów i linii granicznych ustalonych podczas rozgraniczenia, w którym akty ugody podpisała m.in. W. J. Powierzchnia działki jest pochodną przebiegu jej granic i została wyliczona zgodnie z § 62 w zw. z § 61 rozporządzenia ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) – zwanego dalej Rozporządzeniem, za pomocą współrzędnych, tj. w hektarach z dokładnością zapisu do 0,0001 i powierzchnia tak obliczona wynosi 0,0771 ha, czyli w matematycznym zaokrągleniu do drugiego miejsca po przecinku (według poprzednio obowiązującego rozporządzenia - § 11 załącznika do - Monitor Polski z 1969 r., Nr 11, poz. 98) - 0,08 ha. W nowym operacie ewidencji gruntów przebieg linii granicznych działki nr 570 odpowiada przebiegowi ustalonemu w operacie ewidencji gruntów z 1984 r. Od strony działki nr 571 granica pokrywa się z wyraźną miedzą, zaś od strony działki nr 569 jest zgodna z dotychczasową mapą ewidencyjną, która pokrywa się ze stanem użytkowania w terenie. Po przeliczeniu według aktualnie obowiązujących przepisów (§ 61 i § 62 Rozporządzenia), tj. do czwartego miejsca po przecinku, powierzchnia działki nr 570 wynosi 0,2308 ha, co według zasad matematycznych w zaokrągleniu wynosi 0,23 ha.

Podczas pomiaru kontrolnego działki nr 1347 od strony działki nr 1468 odnaleziono punkty graniczne związane ze stabilizacją granicy rolno – leśnej. Pozostałe punkty graniczne wznowiono z operatu ewidencji gruntów, przy czym odnalezione kamienie graniczne pomierzono, a powierzchnia tej działki została obliczona jako pochodna tak ustalonych granic i wynosi 0,5216 ha, co według zasad matematycznych wynosi (w zaokrągleniu do drugiego miejsca po przecinku) 0,52 ha. Taki przebieg granic odpowiada przebiegowi w dotychczasowej ewidencji.

Z akt sprawy wynika także, że w ten sposób ustalone granice zostały okazane na gruncie zainteresowanym stronom i tylko skarżąca nie zgodziła się z ich przebiegiem kwestionując go z tego powodu, że nie była zadowolona z wykazanej w projekcie operatu powierzchni działek.

Zaznaczyć wypada, iż informacja S. L. w sprawie projektu operatu opisowo – kartograficznego w Gminie [...] ukazała się w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. pod poz. [...].

Skarżąca swoje zarzuty do operatu złożyła w dniu 22 listopada 2005 r., ale późniejszym pismem z dnia 17 października 2006 r. na wezwanie organu wskazała, iż w/w pismo należy traktować właśnie jako zarzuty.

Sąd podziela stanowisko prezentowane w judykaturze (zob. m.in. uzasadnienie wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt III SAB/Kr 30/07 – ONSA i WSA 2010/2/24), że pismo strony kwestionujące dane ujawnione w projekcie operatu opisowo – kartograficznego, o jakim mowa w art. 24a ust. 4 P.g.ik., wniesione w okresie pomiędzy datą, z którą projekt ten stał się z mocy prawa operatem ewidencji gruntów i budynków, a datą ogłoszenia informacji o tym w dzienniku urzędowym województwa (art. 24a ust. 8 P.g.ik.), stanowi zarzuty w rozumieniu art. 24a ust. 9 tej ustawy, podlegające rozpoznaniu w trybie art. 24a ust. 10 w formie decyzji o ich uwzględnieniu lub odrzuceniu. Stąd prawidłowe w ocenie Sądu było rozpoznanie zarzutów W. J. do danych ujawnionych w projekcie operatu, złożonych przed ogłoszeniem wyżej wskazanych informacji w tym trybie.

Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca oprócz ujawnionego w operacie pola powierzchni działek nr 570, 893 i 1347 położonych w O. kwestionuje przebieg ich granic. Świadczy o tym jej zachowanie, kiedy po okazaniu stronom przebiegu granic, odmówiła podpisania w protokołach, że akceptuje okazany przez geodetę ich przebieg zgodny z dokumentacją sporządzoną na potrzeby prowadzonych w 1991 r. postępowań rozgraniczeniowych, w których zawarto ugody (mimo okazania kamieni granicznych, po wznowieniu granic). Skarżąca kwestionuje także przebieg granic w/w działek, który – jak ustalono – jest zgodny ze stanem użytkowania na gruncie, który z kolei jest zgodny z granicami ujawnionymi w poprzednio obowiązującym operacie. Właściciele sąsiednich nieruchomości uważają, że taki stan jest prawidłowy. Świadczy to dobitnie o zaistnieniu sporów granicznych w istocie o zasięg prawa własności, których organ prowadzący postępowanie modernizacyjne nie był władny rozstrzygnąć, bo nie należy to do jego właściwości.

Skarżąca kwestionuje przede wszystkim ujawnione w operacie dane dotyczące powierzchni działek nr 570, nr 893 i nr 1347. Kwestionuje więc okoliczność, którą – przy uwzględnieniu zasad matematycznych dotyczących zaokrąglania liczb – sama potwierdziła własnym podpisem złożonym w dniu 7 grudnia 1983 r. w dokumentacji sporządzonej na potrzeby prowadzonego wówczas postępowania związanego z odnowieniem ewidencji gruntów i założeniem ewidencji budynków, zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] maja 1984 r., Nr L.dz. [...], którą wprowadzono nowy operat, uwzględniający zmiany zaistniałe od czasu założenia ewidencji gruntów.

Zgodnie z § 36 Rozporządzenia przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1) w postępowaniu rozgraniczeniowym,

2) w celu podziału nieruchomości,

3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów,

4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości,

5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji administracyjnej,

6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków.

Według § 37 Rozporządzenia – w razie braku dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie. Ustalenia przebiegu granic na gruncie dokonuje wykonawca w oparciu o złożone do protokołu granicznego zgodne oświadczenia woli osób, które stawiły się w określonym w zawiadomieniu miejscu i terminie (§ 38 ust. 2 Rozporządzenia). Spory graniczne nie wstrzymują czynności związanych z założeniem ewidencji. W razie ich wystąpienia przebieg spornych granic działek ewidencyjnych wykazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników pomiaru stanu posiadania na gruncie (§ 39 Rozporządzenia). Nadmienić trzeba, że w prowadzonym postępowaniu modernizacyjnym zastosowanie miał przepis § 82 Rozporządzenia, który brzmi następująco:

_@KON@__@POCZ@__@KON@_1. Przy wykonywaniu kompleksowej modernizacji ewidencji, założonej przed wejściem w życie rozporządzenia, do sporządzenia numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych wykorzystuje się istniejące materiały i dane państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet jeżeli nie spełniają one wymagań obowiązujących standardów technicznych.

2. Ustalenia granic i pomiaru punktów załamania linii granicznych działek ewidencyjnych dokonuje się w trakcie kompleksowej modernizacji ewidencji, jeżeli:

1) brak jest danych określających przebieg granic działek ewidencyjnych,

2) na podstawie istniejących materiałów, uzupełnionych pomiarem ograniczonej liczby punktów granicznych zidentyfikowanych w terenie i na mapie, nie można określić położenia tych punktów z dokładnością większą niż:

a) 3,0 m względem najbliższych elementów szczegółowej poziomej osnowy geodezyjnej - w obrębach wiejskich,

b) 0,60 m względem najbliższych elementów szczegółowej poziomej osnowy geodezyjnej - w obrębach miejskich.

3. W uzasadnionych technicznie przypadkach, na wniosek właściwego wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, Główny Geodeta Kraju może wyrazić zgodę na zmniejszenie dokładności, o których mowa w ust. 2 pkt 2.

4. W przypadku gdy dane ewidencyjne, określające położenie punktów załamania linii granicznych działek ewidencyjnych, przyjęte w trakcie kompleksowej modernizacji ewidencji, nie spełniają wymagań obowiązujących standardów technicznych, w zmodernizowanej ewidencji pola powierzchni działek ewidencyjnych przyjmuje się na podstawie ewidencji dotychczasowej.

I w taki właśnie przewidziany w/w przepisami Rozporządzenia sposób postąpił Starosta wykazując w operacie zarówno przebieg granic jak i powierzchnię działek ewidencyjnych nr 570, 893 i 1347 w O.

Należy przytoczyć także następujące przepisy Rozporządzenia:

_@KON@_§ 55. Modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu:

_@POCZ@__@KON@_1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia,

_@POCZ@__@KON@_2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu,

3) poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych.

_@POCZ@__@KON@_§ 56. Działania modernizacyjne, o których mowa w § 55 pkt 1 i 2, wykonuje się:

1) w sposób ciągły, w ramach bieżącej aktualizacji operatu ewidencyjnego na zasadach i w trybie, o których mowa w § 45-49,

_@POCZ@__@KON@_2) kompleksowo, na zasadach i w trybie określonych przepisami rozdziału 2, z zastrzeżeniem § 82.

§ 57. 1. Modernizacja kompleksowa może być wykonywana etapami dostosowanymi do tworzenia poszczególnych raportów, o których mowa w § 22.

2. Etapy modernizacji, o której mowa w ust. 1, określa się w projekcie modernizacji ewidencji.

3. Projekt modernizacji ewidencji sporządza starosta dla całej jednostki ewidencyjnej lub jej części.

4. Częścią składową projektu modernizacji ewidencji jest mapa przeglądowa, o której mowa w § 8 ust. 2.

§ 58. Do działań modernizacyjnych mających na celu wyłącznie unowocześnienie techniki prowadzenia ewidencji i poprawę systemu organizacji jej prowadzenia nie mają zastosowania przepisy, o których mowa w § 56, oraz przepisy § 8. Wykonuje je starosta w uzgodnieniu z właściwym miejscowo wojewódzkim inspektorem nadzoru geodezyjnego i kartograficznego w sposób zapewniający nieprzerwane funkcjonowanie ewidencji.

Postępowanie modernizacyjne rozpoczęło się w czasie obowiązywania innych przepisów wykonawczych, po części było prowadzone w czasie, kiedy nie obowiązywały żadne przepisy wykonawcze i przed wejściem w życie art. 24a P.g.ik., co do spornych działek należących do W. J. zakończyło się podczas obowiązywania Rozporządzenia z 2001 r. Ponieważ Rozporządzenie to nie zawiera przepisów intertemporalnych, musiało w końcowej fazie toczyć się właśnie według aktualnie obowiązujących przepisów prawa – i tak było w rzeczywistości.

Zauważyć należy, że w toku tego postępowania nie zapadł wyrok, w którym Sąd wyraziłby pogląd, aby uwzględnić zarzuty skarżącej. Takiego poglądu nie wyrażono także – i nie można było wyrazić – w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2011 r., Nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2011 r. W w/w decyzji WINGiK przywołano przepis art. 24a ust. 10 P.g.ik., zgodnie z którym o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów Starosta rozstrzyga w drodze decyzji. Przepis powyższy przewiduje bowiem jedynie takie dwa rodzaje rozstrzygnięć, gdy tymczasem w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. Starosta rozstrzygnął w sposób trzeci – nie przewidziany w tym przepisie.

Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostało bowiem jaki był stan faktyczny sprawy, powołane zostały też przepisy, na których oparto rozstrzygnięcie. Nie podziela Sąd także zarzutów naruszenia art. 7, 8, 77 i 84 k.p.a. Sprawa została dokładnie wyjaśniona, postępowanie w sprawie zarzutów W. J. przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w sprawie nie było niezbędne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, gdyż okoliczności faktyczne niezbędne do jej rozstrzygnięcia zostały wystarczająco wyjaśnione w oparciu o dokumentację z zasobu bazowego, pomiary i ustalenia stanu na gruncie. W żaden też sposób zaskarżona decyzja nie narusza przepisu art. 20 P.g.ik., gdyż rozpoznanie zarzutów dotyczyło ustalenia kwestionowanych przez skarżącą informacji dotyczących gruntów – danych ewidencyjnych, które organ ustalił zgodnie z wyżej powołanymi przepisami prawa.

Sąd nie stwierdził też, aby organy orzekły z naruszeniem art. 153 P.p.s.a. – wręcz przeciwnie - wykonane zostały wszystkie wytyczne zawarte w uzasadnieniach wydanych w sprawie wyroków.

Powtórzyć wypada za organami, że odrzucenie zarzutów do danych z operatu nie zamyka skarżącej możliwości przedłożenia bądź doprowadzenia do powstania nowej dokumentacji, o której mowa w § 36 Rozporządzenia, która będzie w ramach bieżącej aktualizacji podstawą zmiany kwestionowanych danych.

Z powyższych względów skargę należało oddalić jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.