Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 878/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6048 Status zakładu pracy chronionej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. z siedzibą w M. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącej "P." Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30 ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r., Nr 14, poz. 92, dalej jako ustawa o rehabilitacji) i art. 64 § 2 k.p.a. odwołanie "P." Spółka z o.o. z siedzibą w M. (dalej jako skarżąca), od decyzji Wojewody z [...] maja 2007 r. stwierdzającej utratę z dniem [...] marca 2000 r. przez skarżącą statusu pracy chronionej – pozostawił bez rozpoznania.

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie sprawy.

Wojewoda uznał, że skarżąca z dniem [...] marca 2000 r. zaprzestała spełniać warunki określone dla zakładu pracy chronionej i decyzją z [...] maja 2007 r. stwierdził utratę przez nią statusu zakładu pracy chronionej.

Odwołanie od powyższej decyzji zostało podpisane przez dyrektora K. J..

Po rozpoznaniu powyższego odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi wyrokiem z dnia 10 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 768/08 stwierdził nieważność decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2008 r. Uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż organ otrzymując odwołanie podpisane przez osobę nie mającą stosownego umocowania, winien wezwać odwołującego się w trybie art. 64 § 1 2 k.p.a. do usunięcia braku poprzez podpisanie odwołania przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki.

Ww. wyrok z dnia 10 października 2008 r. stał się prawomocny od 23 grudnia 2008 r.

Minister Pracy i Polityki Społecznej pismem z dnia [...] lutego 2009 r. wezwał, K. J. do przedłożenia w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania do przedłożenia dokumentów upoważniających go do reprezentowania strony w sprawie, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania.

K. J. w wyznaczonym terminie przesłał kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego o wpisie skarżącej do KRS-u, z którego wynika, iż nie jest on uprawniony do jednoosobowej reprezentacji spółki.

W uzasadnieniu postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania organ wskazał, iż odwołanie od powyższej decyzji wniósł członek zarządu – K. J.. Wezwany do przedłożenia dokumentu potwierdzającego uprawnienia do reprezentowania strony w sprawie, przesłał dokument, z którego wynika, iż nie jest on uprawniony do jednoosobowej reprezentacji spółki. Organ uznał, iż strona nie uzupełniła odwołania we wskazanym terminie.

W skardze na powyższe postanowienie, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wnosząc o stwierdzenie nieważności ew. o uchylenie zaskarżonego postanowienia podniosła, że postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej bowiem przepis art. 64 § 1 2 k.p.a. nie przewiduje wydania przez organ odwoławczy postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania. Pozostawienie podania (odwołania) bez rozpoznania jest czynnością materialno-techniczną. Skarżąca zarzuciła ponadto rażące naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania spółki a nie K. J. do uzupełnienia braku formalnego, jakim był brak podpisu na odwołaniu drugiego członka zarządu spółki.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), cyt. dalej p.p.s.a.

Zaskarżone postanowienia należało wyeliminować z obrotu prawnego przez jego uchylenie, gdyż organ - wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 153 p.p.s.a. - nie uwzględnił w rozstrzygnięciu stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 768/08.

W myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W piśmiennictwie (J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze, Warszawa 2004, str. 223) podkreśla się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego.

Naruszenie przez organy administracyjne powołanego przepisu powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia), zaś niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej. (vide wyrok WSA z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 625/07 LEX nr 344933).

Sąd podkreśla, iż ustawodawca, na gruncie art. 153 p.p.s.a., w żadnym przypadku nie przewiduje zwolnienia organu od obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznawania sprawy oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu.

W sprawie niniejszej organ całkowicie zlekceważył wyrok Sądu z dnia 10 października 2008 r. Wbrew wyraźnym wytycznym, co powinien uczynić organ otrzymując odwołanie podpisane przez osobę nie mającą stosownego umocowania, wezwał osobę, która podpisała odwołanie do nadesłania dokumentu potwierdzającego uprawnienia do reprezentowania strony w sprawie.

Odwołującym była skarżąca, ona była stroną postępowania - a nie osoba, która podpisała odwołanie.

Wbrew ocenie Sądu, iż winien wezwać w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braku poprzez podpisanie odwołania przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki, organ wezwał osobę, która podpisała odwołanie, uznając ją w ten sposób za stronę postępowania. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał już, iż osoba, która podpisała odwołanie (członek zarządu) nie była uprawniona do jednoosobowej reprezentacji skarżącej.

Należy podkreślić, iż brak podpisu na odwołaniu osób uprawnionych do reprezentacji strony jest brakiem formalnym, którego uzupełnienie winien organ zarządzić w trybie art. 64 § 2 k.p.a.

Sąd rozstrzygający sprawę obecnie, z mocy art. 153 p.p.s.a., także zobowiązany jest do podporządkowania się w niniejszej sprawie wcześniej wyrażonemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny poglądowi oraz do reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań tego Sądu wyrażonych w wyroku z dnia 10 października 2008 r.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien w pełni zrealizować zawarte w ww. wyroku wytyczne, co do przebiegu postępowania w niniejszej sprawie, które zostały powtórzone w niniejszym uzasadnieniu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji orzeczenia, zaś o kosztach obejmujących uiszczony wpis sądowy w trybie art. 200 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zapadło na podstawie art. 152 p.p.s.a.