Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1472/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 18 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S.Ł. na decyzje Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] oraz Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Go 137/18 oddalił skargę S. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia [...] grudnia nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Skarżący na powyższy wyrok Sądu I instancji wniósł skargę kasacyjną, następnie [...] sierpnia 2019 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł oraz Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że natychmiastowa spłata zaległości wraz z odsetkami spowoduje nieodwracalną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki, gdyż skarżący będzie zmuszony wyzbyć się posiadanych składników majątkowych. Wówczas dojdzie do stanu, w którym skarżący nie będzie mógł dalej funkcjonować, tym bardziej, że sytuacja finansowa skarżącego z każdym rokiem pogarsza się, a konieczność natychmiastowej spłaty wiązać się będzie z koniecznością zwolnienia pracowników skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek skarżącego nie podlega uwzględnieniu.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł i Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.

Odnosząc się do wniosku skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym decyzja ostateczna, nakładająca karę pieniężną, staje się wykonalna po upływie 30 dni od dnia jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Jak wynika zatem z jasnej treści przywołanego przepisu, decyzja o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Jeżeli więc złożona została skarga do sądu administracyjnego – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, to z mocy art. 93 ust. 2 u.t.d. decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności, a wniosek o jej wstrzymanie staje się bezprzedmiotowy i podlega oddaleniu.

W świetle przedstawionych powyżej regulacji prawnych z ustawy o transporcie drogowym, stanowiących lex specialis do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odnoszących się do zagadnienia ochrony tymczasowej, należało odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i to bez badania ustawowych przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 93 ust. 2 u.t.d. oraz art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.