Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 403/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 14b § 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia 19 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: bądź "Strona" bądź "Skarżąca") wnioskiem z dnia [...], wystąpiła do Wójta Gminy D. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości.

W złożonym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Strona, będąca osobą prawną mającą siedzibę w Polsce, jest właścicielem farmy wiatrowej zlokalizowanej na terenie Gminy D. W skład przedmiotowej farmy wchodzą m.in. elektrownie wiatrowe. Aktualnie Strona nie traktuje, jako przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości całych elektrowni wiatrowych lecz, na dzień złożenia wniosku, wyłącznie ich części budowlane, tj. fundament oraz wieżę. Elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Strony, jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 1888 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.p."). W ewidencji ujęte zostały środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę) jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej ("urządzenia wiatrowe").

W wartości początkowej, ustalonej dla potrzeb amortyzacji, należących do Strony urządzeń wiatrowych zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Składają się na nią także poniesione przez Stronę wydatki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, w tym na: oprogramowanie (np. system S.), które monitoruje działania oraz pozwala kontrolować pracę urządzenia wiatrowego, wyciągarka wraz z olinowaniem, która służy do transportu osób i sprzętu z poziomu gruntu do urządzenia wiatrowego, oświetlenie ostrzegawcze, zabezpieczenia odgromowe, chłodnice i wentylatory, wiatrowskaz oraz anemometr, które są odpowiedzialne za pomiary prędkości ruchu oraz kierunku wiatru, wyłączniki awaryjne, które w przypadku wystąpienia zagrożenia dla prawidłowego działania urządzenia wiatrowego pozwalają na awaryjne jego zatrzymanie. Strona zaliczyła do wartości początkowej urządzeń wiatrowych także inne wydatki o charakterze ogólnym, w tym wydatki za tłumaczenie, usługi doradcze, nadzór geotechniczny, nadzór budowlany.

W związku ze zmianami jakie wprowadziła ustawa z dnia 20 maja 2016 r.

o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która wprowadziła definicję elektrowni wiatrowej wskazując w art. 2, że jest to budowla, na którą składa się fundament, wieża oraz elementy techniczne oznaczające wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu, Strona zamierza od [...] opodatkować podatkiem od nieruchomości elektrownie wiatrowe rozumiane jako budowle składające się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu.

Ponadto, w związku ze zmianami, jakie wprowadziła powyższa ustawa, Strona zamierza przyjmować za podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych ich wartość rynkową określoną przez Stronę na dzień [...].

W związku z powyższym zadano dwa, następujące pytania.

1. Czy z dniem [...] powstanie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budowli jaką będzie elektrownia wiatrowa składająca się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu?

2. Czy począwszy od [...] podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Strony budowli w postaci elektrowni wiatrowych będzie stanowić ich wartość rynkowa określona przez Stronę na dzień [...]?

W zakresie pytania nr 1, zgodnie ze stanowiskiem Strony, z dniem [...] powstanie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budowli jaką będzie elektrownia wiatrowa składająca się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Strona uważa natomiast, że do końca [...], w odniesieniu do elektrowni wiatrowych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wyłącznie ich elementy/części budowlane (tj. fundamenty oraz wieża).

Natomiast w zakresie pytania nr 2 z dniem [...], zgodnie ze stanowiskiem Strony, podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Strony budowli w postaci elektrowni wiatrowych będzie stanowić ich wartość rynkowa określona przez Stronę na dzień [...].

W uzasadnieniu własnego stanowiska w zakresie ww. pytania nr 2, Strona powołała art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716, t.j. ze m.; dalej "u.p.o.l."), zgodnie z którym jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

W dalszej kolejności Strona wskazała na wprowadzoną ww. ustawą definicję budowli w postaci elektrowni wiatrowej, na którą to budowlę składają się fundament, wieża oraz elementy techniczne w postaci wirnika z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z umocowaniem i mechanizmem obrotu, która to budowla od [...] będzie stanowiła przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Strona wskazała następnie, że tak rozumiane elektrownie wiatrowe nie stanowią w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Strony samodzielnych (wyodrębnionych) środków trwałych a zatem nie sposób uznać, że stanowią one budowle, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. A zatem, jak uznała Strona, podstawę opodatkowania ww. budowli stanowić powinna ich wartość rynkowa ustalona przez Stronę na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. [...].

Strona wskazał także, że za powyższym stanowiskiem przemawia także fakt,

że Minister Finansów powoływał się na ogólną regułę interpretacyjną, zgodnie z którą jeżeli budowla stanowiąca przedmiot opodatkowania nie stanowi jednocześnie skonkretyzowanego i zindywidualizowanego środka trwałego w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to podstawą opodatkowania takiej budowli będzie jej własność rynkowa określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Za powyższym stanowiskiem, w ocenie Strony, przemawia również okoliczność, iż w wartości początkowej należących do ww. budowli środków trwałych odpowiadających urządzeniem wiatrowym oprócz wydatków na elementy techniczne elektrowni wiatrowej wskazane w ww. definicji (wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z umocowaniem i mechanizmem obrotu) ujęto także wydatki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, które nie mieszczą się w zakresie ww. definicji (specjalistyczne oprogramowanie, chłodnice i wentylatory, zabezpieczenie odgromowe, oświetlenie). W ocenie Strony przesądza to o tym, że nie jest możliwe ustalenie podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowych należących do Strony w inny sposób niż poprzez określenie ich wartości rynkowej na dzień powstania obowiązku podatkowego, a zatem zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

Strona podkreśliła również, wartość rynkowa, w oparciu o która Strona zamierza ustalić podstawę opodatkowania elektrowni wiatrowych w sposób najbardziej prawidłowy oddaje istotę podatku o charakterze majątkowym jakim jest podatek od nieruchomości.

Reasumując zdaniem Strony elektrownie wiatrowe rozumiane zgodnie z treścią ustawy o elektrowniach wiatrowych nie stanowią w jej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych samodzielnych (wyodrębnionych) środków trwałych. W związku z tym nie można uznać, że stanowią one budowle, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, a tym samym ich podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinna stanowić ich wartość rynkowa ustalona przez Stronę na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. na dzień [...].

Wójt Gminy D., w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...] nr [...] uznał stanowisko Strony:

– w zakresie pytania nr 1 tj. powstania z dniem [...] obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości od budowli jaką jest elektrownia wiatrowa składająca się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem

i mechanizmem obrotu za prawidłowe;

– w zakresie pytania nr 2 tj. przyjęcia od [...] jako podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Strony budowli w postaci elektrowni wiatrowych, ich wartości rynkowej określonej przez Stronę na dzień [...] za nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny - w zakresie oceny stanowiska Strony dotyczącego pytania nr 2 - wskazał, że konsekwencją zmiany polegającej na uznaniu z dniem [...] całej elektrowni wiatrowej za budowlę dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jest konieczność ustalenia wartości stanowiącej podstawę opodatkowania tym podatkiem. Wynika to z faktu, iż na elektrownię wiatrową w rozumieniu, jakie należy przyjąć na potrzeby opodatkowania od [...] składają się również jej części niebudowlane. W tym zakresie organ interpretacyjny powołał się na przepisy art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Zdaniem organu interpretacyjnego, jeżeli Strona dokonuje od elementów składających się na elektrownię wiatrową (części budowli) odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie wartość takiej elektrowni, na którą składają

się fundament i wieża oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Będzie to więc wartość, która wynika z prowadzonej przez podatnika ewidencji środków trwałych.

Organ podkreślił również, że nie zmienia tego fakt, iż elektrownia wiatrowa

nie stanowi jednego, zindywidualizowanego środka trwałego w prowadzonej przez Stronę ewidencji, lecz ujęto w niej poszczególne elementy tej elektrowni. Podatek

od nieruchomości nie jest bowiem uiszczany od środków trwałych lecz od budowli

w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wymaga,

aby budowla stanowiła odrębny środek trwały, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Dlatego, jak wskazał organ, tak jak dopuszczalne jest opodatkowanie jedynie części budowli składających się na jeden środek trwały, tak tez przyjąć należy, iż możliwe jest opodatkowanie budowli, na która składa się kilka środków trwałych ujętych w ewidencji podatnika. Organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w powyższym zakresie, tj. wyrok z dnia [...], sygn. akt II FSK 1658/10 i z dnia [...], sygn. akt II FSK 2243/15.

W świetle stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wskazanego we wniosku Strony organ interpretacyjny stanął na stanowisku, że od dnia [...] podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci elektrowni wiatrowej, w rozumieniu wyżej wskazanym, jest jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Organ wskazał bowiem, że wartość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest właściwa dla opodatkowania również wtedy, gdy elektrownia wiatrowa nie stanowi odrębnego środka trwałego, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, lecz są nimi jej poszczególne elementy. Suma wartości tych części budowli, ustalona zgodnie z powołanym przepisem, będzie stanowiła podstawę opodatkowania na potrzeby podatku od nieruchomości.

Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem Strona, w dniu [...], wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa.

Organ interpretacyjny stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co przedstawiono w odpowiedzi

na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawartej w piśmie organu z dnia

[...] (data nadania: [...]).

W skardze złożonej do tutejszego Sądu, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

– art. 4 ust. 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię

i w konsekwencji stwierdzenie, iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej należącej do Skarżącej nie będzie wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę odpisów amortyzacyjnych w danym roku;

– art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U.

z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej: "O.p.") poprzez poczynienie w interpretacji założeń, co do zdarzenia przyszłego niewynikających z treści wniosku złożonego przez Skarżącą, a tym samym brak zawarcia w interpretacji oceny stanowiska Skarżącej w świetle przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego;

– art. 14c § 2 w zw. z art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14h O.p. poprzez brak wskazania dostatecznego uzasadnienia prawnego stanowiska organu interpretacyjnego, w szczególności, poprzez brak oceny całości stanowiska Skarżącej we wniosku;

– art. 120 w zw. z art. 14h O.p. poprzez działanie nieznajdujące oparcia

w przepisach prawa i dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w sposób sprzeczny z ustawą;

– art. 14b § 1 oraz § 3 O.p. poprzez wykroczenie przez organ poza zakres wniosku, wyznaczony opisem zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez Skarżącą;

– art. 2a O.p. poprzez rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości,

co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika.

Skarżąca określając istotę sporu w rozpoznawanej sprawie sprecyzowała granice skargi, wskazując że jej przedmiotem jest – w związku z potwierdzeniem przez organ interpretacyjny stanowiska Skarżącej w odniesieniu do pytania numer 1 zawartego we wniosku – dokonanie wadliwej wykładni prawa materialnego i naruszenie przepisów postepowania przy formułowaniu przez organ odpowiedzi na pytanie drugie w zaskarżonej interpretacji.

W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca wskazała, że odwołanie

się do wartości amortyzacyjnej jako podstawy opodatkowania jest możliwe wyłącznie

w tych przypadkach, gdy istnieje ścisła korelacja pomiędzy pojęciem środka trwałego, a pojęciem budowli, co tj. w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez podatnika figurują pojedyncze środki trwałe, które stanowią jednocześnie budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Skarżącej taka sytuacja nie ma miejsca, zgodnie z przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego, albowiem na wartość początkową urządzeń wiatrowych składały się również inne wydatki Skarżącej m.in. związane z zakupem oprogramowania monitorującego działanie oraz pozwalającego na kontrolę pracy urządzenia wiatrowego, na zakup wciągarki z olinowaniem czy oświetlenia ostrzegawczego. Skarżąca wskazała, że wydatki na te elementy zostały skapitalizowane w wartości początkowej innych środków trwałych (zespoły prądotwórcze) a zatem w rejestrze środków trwałych Skarżącej nie została określona ani wartość początkowa elementów stanowiących część elektrowni wiatrowej ani wartość początkowa pozostałych elementów.

Skarżąca podkreśliła, że w zdarzeniu przyszłym zawartym we wniosku, wbrew stanowisku organu, wprost podniosła, że nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych

od pojedynczych środków trwałych odpowiadających budowli jaką jest elektrownia wiatrowa w rozumieniu przepisów ustawy o elektrowniach wiatrowych.

Skarżąca podkreśliła, że nie jest w stanie wyliczyć wartości początkowej elektrowni wiatrowej, bowiem taka wartość nie istnieje. Tym samym, wartością początkową elektrowni wiatrowej nie jest suma posiadanych przez Skarżącą środków trwałych.

Dodatkowo Skarżąca odwołała się do orzeczeń sądów administracyjnych, poglądów doktryny, interpretacji indywidualnych oraz stanowiska Ministra Finansów wyrażonego w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru z dnia [...] w sprawie zakresu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości (budowle) a także interpretacji indywidualnych wydanych przez Wójta Gminy B. i Burmistrza Miasta i Gminy N.

Ponadto zdaniem Skarżącej uzasadnienie interpretacji indywidualnej nie spełnia powyższych wymogów wskazanych w zarzutach skargi przepisów O.p., albowiem:

– zaskarżona interpretacja wydana została na podstawie założenia organu, co zdarzenia przyszłego w zakresie przyjęcia, że Skarżąca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od elementów składających się na elektrownię wiatrową (naruszenie art. 14c § 1 O.p.);

– organ nie udzielił odpowiedzi odnoszącej się wprost do opisu zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku i nie odniósł się do stanowiska Ministra Finansów w kwestii ustalania podstawy opodatkowania budowli w przypadku, gdy pojęcie budowli nie odpowiada pojęciu środka trwałego (naruszenie art. 14 c § 2, art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14 h O.p.);

– organ będąc zobowiązany do stosowania podstaw prawnych wynikających

z wniosku Skarżącej, dokonał rozszerzenia zakresu przedmiotowego u.p.o.l.

o przedmioty nieobjęte regulacją tej ustawy, tj. o wartości niematerialne i prawne, takie jak oprogramowanie specjalistyczne (naruszenie art. 120 w zw. z art. 14h O.p.);

– organ niewłaściwie odniósł się do wiążącego go opisu zdarzenia przyszłego, wykraczając poza jego zakres i jednocześnie przekroczył zakres wniosku Skarżącej, albowiem przyjął, że Skarżąca dokonywała odpisów amortyzacyjnych od części składowych elektrowni wiatrowej pomimo, że Skarżąca nie zawarła we wniosku takiego twierdzenia (naruszenie art. 14b § 1 i § 3 O.p.);

– organ będąc zobowiązany, zgodnie z art. 2a O.p., do stosowania zasady in dubio pro przyjął nieadekwatną metodę określenia podstawy opodatkowania

w zaprezentowanym przez Skarżąca opisie zdarzenia przyszłego oraz rozszerzył obowiązek podatkowy o wartości niematerialne i prawne nie będące przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości (naruszenie art. 2a O.p.).

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny, wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W piśmie z dnia [...] Skarżąca odniosła się do treści doręczonej odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres

tej kontroli, reguluje art. 134 § 1 w zw. z art. 57a P.p.s.a., zgodnie z którymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy zaś w przypadku skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie może być oparta jedynie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego zaś sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej indywidualnej interpretacji pod kątem wskazanych powyżej kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wskazuje, że organ interpretacyjny za prawidłowe uznał stanowisko Skarżącej w zakresie zawartego we wniosku pytania numer 1. Stąd też, jak wskazała Skarżąca w treści skargi (str. [...], pkt. [...]), zawarte w niej zarzuty dotyczą wyłącznie stanowiska organu interpretacyjnego odnoszącego się do odpowiedzi na pytanie numer 2.

Sąd wskazuje również, że nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi, zgodnie

z żądaniem organu. Jak bowiem wynika z akt rozpoznawanej sprawy wezwanie

do usunięcia naruszenia prawa złożone zostało w imieniu Skarżącej przez pełnomocnika Ł. H. Z treści załączonego do ww. wezwania dokumentu pełnomocnictwa, nie wynika co prawda, że pełnomocnik Skarżącej jest jej pracownikiem lecz wynika, na co wprost wskazuje treść adnotacji o potwierdzeniu za zgodność z oryginałem odpisu dokumentu pełnomocnictwa, że w dniu [...] (data sporządzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa) ww. pełnomocnik posiada tytuł zawodowy radcy prawnego.

Sąd zauważa ponadto, że jak zasadnie wskazała Skarżąca, wezwanie

do usunięcia naruszenia prawa składane jest w toku postępowania w sprawie

o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie zaś - jak twierdzi organ – w toku postępowania przed sądem administracyjnym, które inicjuje dopiero złożenie skargi. Powyższe skutkuje brakiem możliwości stosowania w rozpoznawanej sprawie przepisów P.p.s.a. w odniesieniu do wymogów formalnych wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w tym art. 35 § 1 i § 2 oraz art. 37 § 1 P.p.s.a.

W związku z powyższym Sąd wskazuje, że do oceny prawidłowości reprezentowania Skarżącej w postępowaniu przed organem w rozpoznawanej sprawie, w tym również w zakresie wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, zastosowanie mają przepisy regulujące postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji. To zaś postępowanie uregulowane zostało w Rozdziale 1a Działu II O.p., jednakże na mocy art. 14h tej ustawy ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych innych przepisów O.p., w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania, co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.

Tym samym, Sąd uznał, że zgodnie z art. 138b O.p. (rozdział 3a O.p.),

ww. pełnomocnik Skarżącej, który posiada także tytuł zawodowy radcy prawnego,

był uprawniony do jej reprezentowania w postępowaniu przed organem. Sąd podkreśla ponadto, że tożsame stanowisko, do czasu złożenia odpowiedzi na skargę

w rozpoznawanej sprawie, reprezentował także organ. A zatem jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie, których istnienia Sąd jednak nie stwierdził, nie mogą być wykorzystywane przez organ w celu pozbawienie Skarżącej prawa do rozpoznania sprawy przez sąd.

Przechodząc zatem do istoty sporu w rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze, że granice kontroli sądowej wyznaczone zostały sądowi przez zarzuty skargi, Sąd wskazuje, że sporne pomiędzy stronami, jest czy zasadnie uznał organ interpretacyjny, w prawidłowo wydanej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, że w zdarzeniu przyszłym wskazanym we wniosku Skarżącej nie znajduje zastosowania przepis art. 4 ust. 5 u.p.o.l., albowiem zastosowanie znajduje art. 4 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l.

Zdaniem Skarżącej, ze zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku nie wynika aby w ewidencji środków trwałych Skarżącej istniał pojedynczy środek trwały o nazwie elektrownia wiatrowa, który odpowiada obiektowi budowlanemu o tej samej nazwie zdefiniowanemu w ww. ustawie ani też zbiór środków trwałych odpowiadający

ww. obiektowi budowlanemu. A zatem, w ocenie Skarżącej, zastosowanie w sprawie znajduje art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

Natomiast w ocenie organu, po pierwsze podatek od nieruchomości nie jest uiszczany od środków trwałych a od budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

a art. 4 ust. 1 pkt 3. u.p.o.l. nie wymaga aby budowla jako całość stanowiła jeden, odrębny środek trwały. Po drugie zaś, skoro Skarżąca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od elementów (części budowli) składających się na ww. elektrownię wiatrową, na którą składają się fundament i wieża oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu, to podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości będzie suma wartości tych części budowli wynikająca z ewidencji środków trwałych.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących przepisów postępowania, które w znacznej mierze determinują prawidłowość zastosowania przez organ w zaskarżonej interpretacji przepisów prawa materialnego, Sąd ponownie wskazuje, że postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji uregulowane zostało w Rozdziale 1a Działu II O.p., jednakże na mocy art. 14h tej ustawy ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych innych przepisów O.p., w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania, co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.

Zgodnie z przepisem art. 14b § 1 O.p. w zw. z art. 14j O.p.(w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej interpretacji) właściwy organ, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany

jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 O.p. w zw. z art. 14j § 3 O.p.). Natomiast w sytuacji, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3, organ wydaje postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia (art. 14g § 1 O.p.).

Interpretacja indywidualna, w przeciwieństwie do interpretacji ogólnej

(art. 14a O.p.) ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie. Postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej w istocie dotyczy tylko indywidualnej, określonej sprawy danego podmiotu i dla niego wyłącznie, jako adresata wydanej interpretacji, wynik postępowania będzie miał znaczenie prawne – w kontekście ochrony prawnej z tytułu zastosowania się do tej interpretacji.

Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany),

to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Zdarzenie przyszłe musi więc

być opisane w sposób konkretny i jednoznaczny. Organ podatkowy nie może

ani domniemywać takich czy innych intencji (zamiarów) podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać go czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Ponadto stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) zawsze musi być przedstawione w relacji do przepisów prawa wskazanych w stanowisku wnioskodawcy (por. wyroki NSA z dnia [...] sygn. akt II FSK 3077/13; z dnia [...], sygn. akt II FSK 1627/14; z dnia [...], sygn. akt II FSK 1605/14; wyrok WSA w Łodzi z dnia [...], sygn. akt I SA/Łd 1310/13 – orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie natomiast z wyrażonym w literaturze poglądem przez stanowisko własne wnioskodawcy, o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć prawną kwalifikację przedstawionego stanu faktycznego, w którego obszarze będzie się toczyć postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010 r. s. 76 i nast.).

Sąd podkreśla również, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, normowane w art. 14b-14p O.p., stanowi szczególny typ postępowania administracyjnego. Specyfika tego postępowania polega m.in. na tym, że organ wydający interpretację może poruszać się tylko i wyłącznie w zakresie norm prawnych zastosowanych w granicach konkretnie wskazanego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). W postępowaniu interpretacyjnym stan faktyczny przedstawiony we wniosku może mieć charakter hipotetyczny, jednakże musi wskazywać szczegółowo stan sprawy oraz zastosowane doń konkretne przepisy. Przy odpowiedniej "precyzyjności" bowiem tego stanu, obowiązkiem uprawnionego organu jest udzielenie odpowiedzi, czyli wydanie interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Interpretacja indywidualna nie może bowiem być wydana w oparciu o stan faktyczny, który budzi wątpliwości, ani też w oparciu o stanowisko własne strony nieodnoszące się bezpośrednio do postanowionego pytania, gdyż w takiej sytuacji intencje wnioskodawcy nie są dla organu do końca czytelne.

Ponadto organ interpretacyjny powinien udzielić wnioskodawcy odpowiedzi kategorycznej, tj. z interpretacji musi wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez wnioskodawcę pytanie, a stanowisko powinno być poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza,

że jak wprost wynika z opisu zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku Skarżącej, "elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe,

od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych". Powyższe jest bezsporne pomiędzy Stronami.

Natomiast w odniesieniu do spornej pomiędzy Stronami okoliczności figurowania w ww. ewidencji Skarżącej poszczególnych elementów elektrowni wiatrowej, Sąd wskazuje, że w opisie zdarzenia przyszłego Skarżąca wprost wskazała, iż "w ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę) jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej (dalej: "urządzenia wiatrowe)". Dalej zaś Skarżąca określiła sposób ustalenia wartości początkowej dla potrzeb amortyzacji ww. elementu elektrowni wiatrowej w postaci "urządzeń wiatrowych" wskazując, jakie przykładowo wydatki doliczyła - oprócz wynikających z ww. definicji elektrowni wiatrowej - w tym zakresie dla potrzeb amortyzacji, wskazując w katalogu otwartym m.in. wydatki na tłumaczenia, usługi doradcze, nadzór budowlany i geodezyjny, oświetlenie ostrzegawcze, zabezpieczenia odgromowe, chłodnice i wentylatory, wyłączniki awaryjne, oprogramowanie, które monitoruje działanie oraz pozwala kontrolować prace urządzenia wiatrowego.

A zatem, biorąc pod uwagę ww. zawarty we wniosku opis zdarzenia przyszłego, udzielić należy twierdzącej odpowiedzi na pytanie czy prawdą jest, że Skarżąca w prowadzonej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ujęła wszystkie elementy (części budowlane) elektrowni wiatrowych w rozumieniu art. 2 ww. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Fakt, że Skarżąca w opisie zdarzenia przyszłego wskazała jakie jeszcze elementy zostały przez Skarżącą doliczone do początkowej wartości amortyzacyjnej elementów technicznych elektrowni wiatrowej (m.in. usługi doradcze, oprogramowanie), w ocenie sądu, nie zmienia twierdzącej odpowiedzi na ww. pytanie, albowiem przedmiotem interpretacji w rozpoznawanej sprawie nie jest prawidłowość ustalania przez Skarżącą wartości środka trwałego w postaci ww. elementu budowli elektrowni wiatrowej.

Ponadto jak wynika z uzasadnienia stanowiska Skarżącej do ww. pytania nr 2, Skarżąca upatrywała zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

w fakcie braku wprowadzenia do ewidencji środków trwałych samodzielnych (wyodrębnionych) środków trwałych w postaci elektrowni wiatrowych nie zaś – jak twierdzi obecnie – w fakcie braku w powyższej ewidencji zbioru środków trwałych odpowiadający ww. obiektowi budowlanemu.

Na marginesie jednakże Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 16a u.p.d.o.p. definiującym pojęcie środka trwałego jedną z obowiązkowych cech środka trwałego jest kompletność i zdatność do użytku tak kwalifikowanego majątku podatnika. A zatem sam fakt zaliczenia przez Skarżącą do wartości początkowej ww. elementu elektrowni wiatrowej innych jeszcze składników aniżeli ściśle wymienione we wskazanej przez Skarżącą definicji nie mogło stanowić, jak tego chce Skarżąca, podstawy do uznania przez organ interpretacyjny, że Skarżąca nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wszystkich elementów budowli elektrowni wiatrowej.

Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, Sąd uznał, ze prawidłowo przyjął organ podatkowy przy wydaniu zaskarżonej interpretacji, że Skarżąca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od elementów (części budowli) składających

się na ww. elektrownię wiatrową, na którą składają się fundament i wieża oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Mając na uwadze powyższe, prawidłowe założenie organ w sposób dostateczny uzasadnił w zaskarżonej interpretacji swoje stanowisko prawne, w szczególności dokonał oceny całości stanowiska Skarżącej. Okoliczność braku rozważań organu w przedmiocie dotyczącym prawidłowości kwalifikowania określonych składników majątku Skarżącej jako środków trwałych (elementy techniczne elektrowni wiatrowych) jak i w przedmiocie prawidłowości ustalania przez Skarżącą wartości początkowej tak kwalifikowanych składników jej majątku - jako wykraczająca poza zakres wniosku Skarżącej złożonego w rozpoznawanej sprawie - pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej interpretacji.

Tym samym Sąd uznał zarzuty skargi w powyższym zakresie, tj. dotyczące naruszenia przepisów postepowania w postaci art. 14c § 1 O.p., art. 14b § 1 oraz 3 O.p. i art. 14c § 2 w zw. z art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14h O.p. za niezasadne.

Sąd wskazuje również, że brak odniesienia się przez organ do stanowiska Ministra Finansów w kwestii ustalania podstawy opodatkowania budowli w przypadku, gdy pojęcie budowli nie odpowiada pojęciu środka trwałego (naruszenie art. 14 c § 2, art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14 h O.p.), nie może stanowić podstawy uchylenia przez Sąd zaskarżonej interpretacji. Sąd bowiem wskazuje, że wobec okoliczności dokonania przez organ oceny całości stanowiska Skarżącej zawartego we wniosku i prawidłowego uzasadnienia prawnego zajętego przez organ stanowiska, brak odniesienia się do niewiążącego organu pisma Ministra Finansów, pozostaje bez istotnego wpływu na treść zaskarżonej interpretacji.

Odnosząc się natomiast do kwestii związanych określeniem podstawy opodatkowania przywołać należy obowiązująca w tym zakresie regulacje prawną (tylko w zakresie zaskarżonych przepisów art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 5 u.p.o.l.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi

dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Z przytoczonego przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wprost wynika,

że co do zasady podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa

w przepisach o podatkach dochodowych, jednakże - jak wskazał w tym przepisie ustawodawca - "z zastrzeżeniem ust. 4-6" - co oznacza, że jednocześnie w tym przepisie art. 4 przewidział także inne sytuacje jako wyjątki od ogólnej zasady,

gdy podstawę opodatkowania stanowi wartość, o której mowa w przepisach

o podatkach dochodowych.

Taki właśnie wyjątek w art. 4 u.p.o.l. ustawodawca wprowadził w ust. 5.

Jak wynika z art. 4 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa

w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

A zatem, ogólna zasada - określona w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - doznaje wyjątków wprost przewidzianych przez ustawodawcę w przypadkach określonych

w ust. 4-6 art. 4 u.p.o.l., a to dowodzi, że zasada ustalania wartości, o której mowa

w przepisach o podatkach dochodowych, doznaje ograniczenia w jej stosowaniu,

m. in. w przypadku wystąpienia sytuacji przewidzianej w art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

W świetle przytoczonego art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika zatem, że w pierwszej kolejności ustawodawca rozstrzygnął sytuację, gdy budowle podlegają amortyzacji, jednocześnie jednak odsyła w tym przepisie do przypadków określonych w ust. 4-6 u.p.o.l., co świadczy, że ustawodawca dopasował (przewidział) ustalanie wartości podstawy opodatkowania do jeszcze innych sytuacji, jakie mogą wystąpić u podatnika w praktyce, a mianowicie:

– gdy budowle są przedmiotem umowy leasingu i odpisów amortyzacyjnych

(ust. 4),

– gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (ust. 5),

– gdy budowle lub ich części zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami

o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków (ust. 6).

Z powyższego zatem wynika, że ustawodawca podatkowy powiązał podstawę opodatkowania nie tylko z wartością przyjmowaną jako podstawa dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ale nadto unormował m. in. także sytuację podatników, gdy od budowli lub ich części, nie dokonują odpisów amortyzacyjnych (ust. 5). Wówczas – i tylko wtedy - podstawę opodatkowania stanowić będzie ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Określenie podstawy opodatkowania w przypadku niedokonywania odpisów amortyzacyjnych, prawodawca odniósł do wartości rynkowej, którą określa podatnik

na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Wobec tego, przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy,

a mianowicie, gdy Skarżąca - będąc właścicielem budowli w postaci elektrowni wiatrowej, wskazała w treści stanu przyszłego zawartego we wniosku,

że w prowadzonej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ujęła wszystkie elementy (części budowlane) elektrowni wiatrowych w rozumieniu art. 2 ww. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, uznać należy, w ocenie Sądu, że stanowisko organu interpretacyjnego o braku zastosowania ww. art. 4 ust. 5 u.p.o.l. jest zasadne.

W ocenie Sądu sama w sobie okoliczność, że w ewidencji środków trwałych Skarżącej nie znajduje się zindywidualizowany, odrębny środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, istotny bowiem z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które łącznie składają się na przedmiot opodatkowania. Przepis art. 4 ust. 3 u.p.o.l. nie wymaga bowiem, aby budowla stanowiąca przedmiot opodatkowania, stanowiła zindywidualizowany, odrębny przedmiot opodatkowania.

Zdaniem sądu na określenie podstawy opodatkowania nie ma zatem wpływu okoliczność, że w ewidencji środków trwałych Skarżąca dokonuje odrębnie odpisów amortyzacyjnych dla urządzenia technicznego i odrębnie dla części budowlanych oraz, że dla poszczególnych elementów odrębnie ustalono wartość początkową. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości bowiem nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu u.p.o.l. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia, na gruncie podatku od nieruchomości, sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Tym samym za nieistotne należy uznać, że części budowlane oraz urządzenia techniczne elektrowni wiatrowej nie stanowią jednego środka trwałego. Kwestią prawnie doniosłą jest ustalenie faktu ich amortyzacji i ustalenie ich wartości określonej według zasad wynikających z przepisów o podatkach dochodowych. Podstawę opodatkowania stanowi bowiem wartość budowli lub ich części, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Jeżeli jednak od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona przez podatnika. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia [...] w sprawie II FSK 2243/15.

Ponadto Sąd wskazuje, mając na uwadze ww. przepisy u.p.o.l. i granice zaskarżonej interpretacji, że organ nie dokonał, w ocenie Sądu, rozszerzenia zakresu przedmiotowego u.p.o.l. o przedmioty nieobjęte regulacją tej ustawy, tj. o wartości niematerialne i prawne, takie jak oprogramowanie specjalistyczne (naruszenie art. 120 w zw. z art. 14h O.p.). Jak bowiem powyżej wskazano, prawidłowość zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisu art. 4 ust. 5 u.p.o.l. nie była determinowana prawidłowością zastosowania przez Skarżąca przepisów regulujących sposób kwalifikowania określonych składników majątku jako środków trwałych i regulujących sposób ustalania ich wartości początkowej. Tym samym Sąd za bezzasadny uznał również zarzut skargi w zakresie naruszenia przez organ art. 2a O.p.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, w tym wskazanie przez Skarżącą

w opisie zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku, że w prowadzonej przez Skarżącą ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę) jak i urządzenia służące

do wytwarzania energii elektrycznej (dalej: "urządzenia wiatrowe"), w ocenie Sądu bezzasadny okazał się zarzut skargi w ocenie naruszenia przez organy art. 4 ust. 5

w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Mając powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie na podstawie art. 151 P.p.s.a. uznając zarzuty skargi za niezasadne, oddalił ją w całości.