Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1291/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6366 Tabele wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub artystycznych wykonań
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 141 par 4, 174 pkt 2, 183, 184, 190, 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par 1 i 5
journal: Dz.U. 1994 nr 138 poz 742
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i uprawnionych członków ich rodzin.
article: art 108 ust 1, ust 3 i 9
journal: Dz.U. 2006 nr 90 poz 631
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - tekst jednolity
article: art 190 ust 4
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art 148,149, 150
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) Sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 182/09 w sprawie ze skargi "A" z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia tabel wynagrodzeń oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 182/09, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi "A" z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia tabel wynagrodzeń, zobowiązał Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do załatwienia wniosku "A" o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) lutego 2002r. w sprawie o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń Związku (...) w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem i zasądził na rzecz skarżącego od Ministra Kultury zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 909/08 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt I SAB/Wa 200/07 w sprawie ze skargi "A" z siedzibą w K. na bezczynność Komisji Prawa Autorskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowań w sprawach o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

"A" w K. w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 200/07 wniosła w dniu 13 listopada 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komisji Prawa Autorskiego polegającą na braku rozpatrzenia wniosku "B" w K. (poprzednika prawnego skarżącej Spółki) o wznowienie postępowań zakończonych orzeczeniami Komisji Prawa Autorskiego zatwierdzającymi tabele wynagrodzeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2008 r. (sprostowanym postanowieniem z dnia 27 marca 2008r.) oddalił skargę stwierdzając, że Komisji Prawa Autorskiego nie można postawić zarzutu bezczynności, skoro organ ten nie otrzymał od Ministra Kultury Dziedzictwa Narodowego wniosku o wznowienie postępowania wraz z aktami sprawy. Zarzut bezczynności można postawić co najwyżej Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który otrzymawszy wniosek o wznowienie postępowań skierowany do Komisji Praw Autorskiego nie uznał się za organ niewłaściwy w sprawie i nie przekazał tego wniosku do organu właściwego - Komisji Prawa Autorskiego, w trybie art. 65 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając zaskarżony wyrok podniósł, iż skarżąca Spółka wniosła skargę na bezczynność Komisji Prawa Autorskiego, a więc stroną w tej sprawie jest Komisja Prawa Autorskiego. Tymczasem w toku postępowania sądowego jako organ będący stroną występował Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, któremu doręczono zawiadomienie o rozprawie oraz pełnomocnik tego Ministra brał udział w rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. Sprawa została zatem rozpoznana bez udziału Komisji Prawa Autorskiego, co oznacza, że ta strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezależnie od powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie można z góry przyjąć, iż z uwagi na utratę mocy obowiązującej z dniem 1 września 2006 r. przepisu art. 108 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych ( wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 stycznia 2006r., SK 40/04 ), organ może nie rozpoznać sprawy, w której wniesione zostało podanie o wznowienie postępowania z tej przyczyny, iż decyzja ostateczna została wydana na podstawie przepisu, co do którego Trybunał orzekł niezgodność z Konstytucją. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli zostanie wniesione podanie o wznowienie postępowania, organ obowiązany jest to podanie załatwić, bez względu na zmiany stanu prawnego po wydaniu decyzji ostatecznej, które to zmiany mogą mieć jedynie znaczenie dla sposobu załatwienia podania o wznowienie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł także, że Sąd pierwszej instancji w ogóle nie zwrócił uwagi na to, w jakich sprawach administracyjnych skarżąca Spółka wniosła skargi na bezczynność Komisji Prawa Autorskiego. Ze skargi wynika, że Spółka zaskarżyła bezczynność Komisji w bliżej nieokreślonych sprawach o wznowienie postępowań zakończonych orzeczeniami Komisji zatwierdzającymi tabele wynagrodzeń, odwołując się do wniosku z dnia 29 września 2006 r., w którym również zostało wyrażone ogólne żądanie wznowienia wszystkich postępowań w celu uchylenia orzeczeń Komisji zatwierdzających tabele wynagrodzeń dla poszczególnych organizacji zbiorowego zarządzania. Ma to zasadnicze znaczenie także z tego powodu, że organem administracji publicznej właściwym do rozpoznania żądania wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.). Z odpowiedzi na skargę złożonej przez Ministra można jedynie wnosić, że szereg postępowań o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń zostało zakończonych decyzjami ostatecznymi, w tym w niektórych z tych spraw zostały wydane decyzje nie tylko przez Komisję Prawa Autorskiego, ale także przez Ministra. W tym stanie rzeczy Sąd po wniesieniu skargi na bezczynność powinien wezwać skarżącą Spółkę do uzupełnienia braków skargi przez wskazanie spraw, z jej wniosku o wznowienie postępowań, zakończonych określonymi decyzjami ostatecznymi, w których zarzuca Komisji Prawa Autorskiego bezczynność.

"A" z siedzibą w W. pismami z dnia 20 kwietnia i 30 września 2009 r. sprecyzowała zakres skargi wskazując, w których sprawach zakończonych ostateczną decyzją Spółka żądała wznowienia postępowań i w których sprawach wniosła skargę na bezczynność Komisji Prawa Autorskiego, a w których na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2009 r. rozdzielił zawarte w piśmie z dnia 13 listopada 2007 r. skargi na bezczynność.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę na jego bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku "A" w W. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Kultury z dnia (...) lutego 2002 r. nr (...), utrzymującą w mocy orzeczenie Komisji Prawa Autorskiego z dnia (...) lipca 2001 r. w sprawie stawek minimalnych honorariów autorskich za wykorzystanie utworów fotograficznych, podtrzymał swoje stanowisko wyrażone we wcześniejszych pismach i wniósł o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 182/09, podkreślił, że związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i stwierdził, że niezasadne pozostaje stanowisko Ministra, że brak jest organu, któremu można by przekazać, zgodnie z art. 148 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania, gdyż utrata mocy obowiązującej art. 108 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie oznacza, że zniesiony został organ Komisja Prawa Autorskiego. Sąd uznał że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, w związku z czym należy zobowiązać ten organ do załatwienia tego wniosku stosownie do okoliczności sprawy.

Od powyższego wyroku Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł 11 maja 2010 r. skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj.:

- art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 148 k.p.a., prowadzące do uznania przez sąd pierwszej instancji, że Minister pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia tabel wynagrodzeń Związku (...), oparte na błędnej ocenie art. 148 k.p.a., jako przepisu, którego pominięcie nie stanowi przeszkody dla skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że orzeczono o bezczynności Ministra,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nieodniesieniu się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich podnoszonych przez organ administracji w odpowiedzi na skargę elementów uzasadniających zachowanie się organu oraz zgłaszanych przez ten organ wątpliwości podważających możliwość zrealizowania żądania strony skarżącej, jak również odniesienie się przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyłącznie do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że nie poddano analizie okoliczności wyłączających pozostawanie Ministra w stanie bezczynności,

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

- błędnej wykładni art. 108 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, poprzez błędne uznanie tego przepisu za regulację stanowiącą podstawę do działania Komisji Prawa Autorskiego jako organu administracji,

- błędnej wykładni § 1 rozporządzenia Ministra Kultury i Sztuki z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu działania Komisji Praw Autorskiego, wynagradzania jej członków, wysokości opłat za postępowanie przed tą Komisją oraz zasad ich wnoszenia poprzez nieuzasadnione przyznanie temu przepisowi waloru obowiązującego oraz traktowanie go jako podstawy prawnej dla Ministra do wyznaczania siedmioosobowego składu Komisji Prawa Autorskiego będącego właściwym do przekazania złożonego przez skarżącą Spółkę wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia tabel wynagrodzeń Związku (...) organowi właściwemu zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a..

W powołaniu na powyższe zarzuty kasacyjne Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną "A" z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od organu administracji kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem skarżącej Spółki "A" podstawy skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie jako organ ostatniej instancji wydał decyzję Minister Kultury i Sztuki, zatem to ten organ dopuszcza się bezczynności nie wydając stosownego postanowienia. Spółka wskazała, iż art. 148 § 1 k.p.a. określa jedynie miejsce do którego należy wnieść stosowny wniosek, nie zaś właściwość organu do rozpoznania sprawy, co jest określone w art. 150 § 1 k.p.a.. Twierdzenie Ministra Kultury, że powinien otrzymać wniosek od organu do którego został złożony jest bezpodstawne, bowiem żaden przepis procedury administracyjnej nie przewiduje sytuacji, w której organ właściwy może podjąć stosowne postanowienie tylko jeżeli otrzyma wniosek od organu do którego on wpłynął. W ocenie Spółki zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. również jest chybiony, bowiem sąd pierwszej instancji ustosunkował się do poglądu Ministra Kultury wskazując, że Minister posiada kompetencje do orzekania w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznawaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Trafnie wskazano w zaskarżonym wyroku na treść art. 190 p.p.s.a. i konsekwencje tej regulacji dla orzeczeń wydawanych w sprawie po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Związanie Sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1999 roku, IV SA 527/97, LEX nr 47275).

Ponadto, zgodnie z powołanym przepisem art. 190 p.p.s.a. - nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna zdaje się pomijać te podstawowe zasady.

Sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy zasadnie powołał się zatem na przepis art. 190 p.p.s.a. i wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 909/08.

W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż utrata mocy obowiązującej art. 108 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie oznacza, iż zniesiony został organ - Komisja Prawa Autorskiego. NSA wskazał, że powołanie tego organu wynika z art. 108 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, który nadal obowiązuje, a szczegółowe zasady i tryb działania Komisji określa rozporządzenie Ministra Kultury i Sztuki z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu działania Komisji Prawa Autorskiego, wynagrodzenia jej członków, wysokości opłat za postępowanie przed tą Komisją oraz zasad ich wnoszenia ( Dz. U. Nr 138, poz. 736 ze zm.), wydane na podstawie nadal obowiązującego przepisu art. 108 ust. 9 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie też stwierdził, że skoro obsługę techniczno - organizacyjną Komisji zapewnia Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a więc ten sam urząd, którym kieruje Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego ( § 5 powołanego rozporządzenia ) to oddalenia skargi na bezczynność Komisji Prawa Autorskiego nie może uzasadniać sama okoliczność, że wniosek skarżącej o wznowienie postępowań nie został przekazany Komisji Prawa Autorskiego przez Ministra.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając skargę na bezczynność był związany oceną prawną wyrażoną w powyższym wyroku w zakresie tych kwestii, co do których wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny.

Z powyższych względów nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 148 § 1 k.p.a.

Przedmiotem regulacji art. 148 § 1 k.p.a. są wymagania formalne żądania wznowienia postępowania: wymagania co do trybu wnoszenia żądania oraz zachowania terminu. Wprawdzie art. 148 § 1 k.p.a. stanowi, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, to jednak z przepisu tego nie można wywodzić – jak to czyni Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego – wniosku, iż przepis ten w powiązaniu z powołanym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego oznacza, iż warunkiem koniecznym do tego, aby Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego mógł przystąpić do oceny wniosku o wznowienie postępowania, jest otrzymanie tego wniosku od Komisji Prawa Autorskiego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 909/08 obsługę techniczno - organizacyjną Komisji zapewnia Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a więc ten sam urząd, którym kieruje Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego ( § 5 powołanego wyżej rozporządzenia ), a skoro tak, to tym bardziej argument Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, iż nie może rozpatrzeć wniosku o wznowienie postępowania, bo nie otrzymał go od Komisji Prawa Autorskiego nie zasługuje na uwzględnienie.

Przy dokonywaniu wykładni art. 148 § 1 k.p.a. nie jest dopuszczalne pominięcie całokształtu regulacji prawa do żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Wykładnia przepisu prawa winna być dokonana przy uwzględnieniu art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika prawo jednostki do podejmowania przez władzę publiczną działania kształtującego jej uprawnienia i obowiązki na podstawie konstytucyjnych aktów normatywnych. W przepisie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP ustawodawca jednoznacznie postanowił, iż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Wykładnia art. 148 § 1 k.p.a., która z unormowania trybu wnoszenia żądania wznowienia postępowania i powiązania tego przepisu z niekonstytucyjnością art. 108 ust. 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.) wywodzi niedopuszczalność rozpatrzenia żądania prowadzi do naruszenia art. 2 w związku z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 k.p.a. jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji – art. 150 k.p.a. W niniejszej sprawie organem tym jest Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Komisja Prawa Autorskiego jest organem władzy publicznej wyposażonym w kompetencje (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt SK 40/04, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2007 r. sygn. akt III CZP 107/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 347/07), który w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie ma w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania kompetencji do weryfikacji decyzji, a jedynie może dysponować aktami sprawy ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1125/09 ). Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał zatem, że wniesione podanie o wznowienie postępowania wymaga załatwienia przez organ, a rodzaj i treść rozstrzygnięcia zależy od okoliczności sprawy i dlatego nie można z góry przyjąć, iż organ może nie rozpatrzeć sprawy, w której wniesiono podanie o wznowienie postępowania z tej tylko przyczyny, iż decyzja ostateczna została wydana na podstawie przepisu, co do którego Trybunał orzekł niezgodność z Konstytucją. Chybiony jest również zarzut błędnej wykładni § 1 rozporządzenia Ministra Kultury i Sztuki z 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu działania Komisji Prawa Autorskiego, wynagradzania jej członków, wysokości opłat za postępowanie przed tą Komisją oraz zasad ich wnoszenia (Dz. U. Nr 138, poz. 736 ze zm.). W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sensie ustrojowym Komisja Prawa Autorskiego istnieje, bowiem powołanie tego organu wynika z art. 108 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, który nadal obowiązuje. Stanowisko to jest zbieżne z wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2009r.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Powołany w podstawie skargi kasacyjnej przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy składowe uzasadnienia wyroku, do których należą m. in. podstawa prawna rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Treść art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uprawnia tezę, iż sądowi pierwszej instancji można skutecznie zarzucać naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. W wyroku z dnia 11 stycznia 2006 r., (sygn. akt II GSK 332/05, niepubl.), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Sytuacja taka nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ponieważ Sąd pierwszej instancji, jako podstawę prawną wyroku wskazał przepis art. 149 p.p.s.a. i wyjaśnił istotne motywy podjętego rozstrzygnięcia z powołaniem się na poglądy prawne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 909/08, które były wiążące przy rozpoznawaniu sprawy stosownie do przepisu art. 190 p.p.s.a. Argumentacja przedstawiona przez sąd pierwszej instancji na uzasadnienie tego stanowiska pozwala na kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku, co czyni nieusprawiedliwionym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.