Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 373/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 12, art. 35 par. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi L. K. i S. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...] w sprawie o ustalenie odszkodowania znak: [...] oddala skargę.


UZASADNIENIE

L. K. i S. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...], zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § l i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu i wnosząc o zobowiązanie Starosty do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, o zobowiązanie do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie, o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący wnieśli o wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podali, że w toku postępowania administracyjnego miał miejsce następujący przebieg zdarzeń.

Dnia 13.08.2014 r. skarżący złożyli podanie zawierające wniosek o wszczęcie postępowania i wydania decyzji odnośnie odszkodowania za działkę zajęta pod drogę. Dnia 19.09.2014 r. na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. złożyli do organu II instancji czyli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Niestety organ wyższej instancji pozostawił zażalenie do czasu wniesienia skargi bez odpowiedzi, co jednak nie pozbawia prawa złożenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania.

Starosta [...] nie wydał stosownego aktu administracyjnego, co oznacza że od dnia złożenia podania do wniesienia skargi wniosek nie został rozpoznany. Tym samym organ naruszył art. 35 § 3 KPA, który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą art. 8 KPA oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 KPA.

W odpowiedzi na skargę Starosta [...] podniósł, że zarzuty skarżących są bezprzedmiotowe. Opisując przebieg postępowania wskazał, że w dniu 13 sierpnia 2014 r. do Starostwa wpłynął wniosek z dnia 14 lipca 2014 r. Państwa L. i S. K. o "wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę przeznaczoną pod drogę publiczną w numerze [...] o powierzchni 0,0201 ha położonej w miejscowości L. która z mocy prawa przeszła na własność gminy [...]". Do powyższego wniosku załączono kserokopie następujących dokumentów:

- Akt Notarialny - umowa darowizny z dnia 20 lutego 2013 r., Rep. A Nr [...],

- Notatka służbowa spisana w dniu 18 lipca 2014 r. w Urzędzie Gminy [...],

- Decyzja Wójta Gminy [...] znak: [...], z dnia 07 lipca 2014 r. zatwierdzająca podział nieruchomości obejmującej działkę nr [...] położoną w obrębie L., gm. [...], na działki nr [...] o pow. 0,0201 ha, nr [...] o pow. 0,2714 ha i nr [...] o pow. 1,55 ha oraz orzekająca o przejściu z mocy prawa na własność Gminy [...] działki nr [...].

Zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., póz. 518 z późn. zm.), w związku z art. 98 ust. l tej ustawy, na podstawie którego wydana została powyższa decyzja, cyt.: "za działki gruntu, o których mowa w ust. l, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. (...) Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości".

W myśl art. 130 ust. 2 ww. ustawy cyt: " Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości". Tak więc, w celu zrealizowania przedmiotowego wniosku konieczne jest zlecenie, wyłonionemu w drodze rozeznania cen na rynku, rzeczoznawcy majątkowemu wykonania operatu szacunkowego określającego wartość przedmiotowej nieruchomości.

Biorąc pod uwagę ogólnie obowiązującą zasadę, wnioski wpływające do Starostwa są rozpatrywane zgodnie z datą wpływu bądź datą wydania stosownego dokumentu, będącego podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego.

W dniu 2 lipca 2014 r. na wniosek Wójta Gminy [...] z dnia 13 marca 2014 r., Starosta [...] wydał decyzję nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dotyczącej inwestycji pn.: "Budowa drogi gminnej łączącej drogę powiatową nr [...] [...] z drogą wojewódzką nr [...] [...], od km 0+000,00 do km 2+647,74". W konsekwencji tego prowadzonych jest obecnie 49 postępowań administracyjnych o ustalenie wysokości odszkodowań za grunty zajęte pod ww. inwestycję drogową, do rozpatrzenia których również wymagane jest zlecenie rzeczoznawcy majątkowemu wykonania łącznie 49 operatów szacunkowych dla poszczególnych nieruchomości, w ramach posiadanych środków finansowych otrzymanych w formie dotacji celowej z Urzędu Wojewódzkiego w K. w budżecie na 2014 r.

Z uwagi na fakt, że powyższa decyzja nr [...] Starosty [...] stała się ostateczna w dniu 6 sierpnia 2014 r., a więc wcześniej niż data wpływu wniosku Państwa L. i S. K., to na jej potrzeby zostały w pierwszej kolejności zaangażowane posiadane środki finansowe.

W celu określenia wysokości wydatku, związanego między innymi z powyższym zleceniem, w dniu 12 września 2014 r. do rzeczoznawców majątkowych zostało wystosowane Zapytanie o cenę, znak: [...]. W konsekwencji tego, w dniu 20 października 2014r., po zachowaniu stosownych procedur, spisana została umowa z wyłonionym rzeczoznawcą majątkowym w przedmiocie wykonania powyższych operatów szacunkowych.

W międzyczasie, w wyniku kompleksowej analizy dotychczasowych zleceń obejmujących również ww. sprawy, stwierdzono, że posiadane środki finansowe są wystarczające aby zlecić następne w kolejności prace. W związku z tym, Zapytaniem o cenę, znak: [...], z dnia 30 września 2014 r., wystosowanym do rzeczoznawców majątkowych, uzyskano kalkulację kosztów sporządzenia niezbędnych w prowadzonych sprawach operatów szacunkowych. W wyniku tego wyłoniony został rzeczoznawca majątkowy, który sporządzi między innymi operat szacunkowy określający wartość działki nr [...] położonej w obrębie L., gm. [...], będącej podstawą ustalenia wysokości odszkodowania.

Ponadto, w odpowiedzi na pismo Urzędu Wojewódzkiego w K., z dnia 23 września 2014 r., znak: [...], w dniu 8 października 2014 r. całość akt przedmiotowej sprawy została skierowana do Urzędu Wojewódzkiego, celem rozpatrzenia zasadności złożonego zażalenia Państwa L. i S. K., z dnia 17 września 2014 r.

Postanowieniem z dnia 17 października 2014 r., znak: [...], Wojewoda uznał powyższe zażalenie za nieuzasadnione, wyjaśniając, że "biorąc pod uwagę dotychczasowy przebieg postępowania, trwającego przecież dopiero od kilku tygodni oraz wskazany wyżej charakter niniejszej sprawy, wymagający przede wszystkim pozyskania opinii biegłego w postaci operatu szacunkowego, brak jest podstaw w chwili obecnej do uznania, by omawiane postępowania było prowadzone przez Starostę [...] w sposób przewlekły".

Zawiadomieniem z dnia 13 października 2014 r., znak: [...], Starosta [...] wskazał przewidywany termin załatwienia sprawy do dnia 31 grudnia 2014 r., informując, ze podjęte zostaną wszelkie możliwe kroki w celu załatwienia przedmiotowej sprawy, w miarę możliwości przed upływem tego terminu.

Odnosząc się do treści otrzymanej skargi, pragnę zauważyć, że o ile ustalenie wysokości odszkodowania w przedmiotowej sprawie mogło nastąpić pomiędzy właścicielem wywłaszczanej nieruchomości a Gminą [...] na podstawie wzajemnych uzgodnień w stosunkowo krótkim czasie, tak w przypadku postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia wysokości odszkodowania za grunt przejęty pod inwestycję drogową, prowadzonego przez tut. Starostwo, konieczne jest dokonanie czasochłonnych czynności obejmujących między innymi zlecenie sporządzenia niezbędnej dokumentacji, jej szczegółowego sprawdzenia pod kątem prawidłowego wykonania, a w konsekwencji dogłębnej analizy całości zgromadzonych w sprawie akt i wydania stosownej decyzji.

Tak więc, podniesienie w treści zażalenia argumentu odnoszącego się do naruszenia zasady określonej w art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., póz. 267 oraz z 2014 r., póz. 183) jest niewłaściwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 poz 270) - zwanej dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W sprawie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania środkiem zaskarżenia, który musi zostać wyczerpany jest zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 37 k.p.a.

Skarżący wyczerpali ten tryb, składając do Wojewody [...] zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...]. Zostało ono rozpoznane w postanowieniu Wojewody z dnia 17 października 2014 r. Tym samym skarżący spełnili warunek formalny wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Określając przedmiot kontroli sądowej ustawodawca rozróżnia bezczynność organu od przewlekłego prowadzenia postępowania, przy czym nie definiuje na czym wyodrębnione stany faktyczne mają polegać.

Zgodnie z zasadą zawarta w art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Jednocześnie na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Regulacja art. 35 § 1 k.p.a. wprowadza ogólną dyrektywę, w myśl której sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. W dalszej części, tj. w § 2 i § 3 wprowadza zróżnicowanie terminów załatwiania spraw w danej instancji, przy czym o ile zaistnieją ku temu przesłanki, reguła niezwłocznego załatwiania spraw z § 2 będzie miała pierwszeństwo przed terminami wskazanymi w art. 35 § 3 k.p.a. W doktrynie podnosi się słusznie, że sformułowanie zawarte w art. 35 §1 k.p.a. oznacza, że organ administracji publicznej powinien załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, jeżeli w toku postępowania administracyjnego okaże się, że sprawa może być załatwiona przed upływem ustawowych terminów do jej załatwienia (komentarze do art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex, 2009, wyd. III. oraz G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, Lex, 2007, wyd. II ). Takie podejście odpowiada też wyrażonej w art. 12 k.p.a. zasadzie szybkości postępowania.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuję się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.

Odnośnie przewlekłości postępowania administracyjnego, w piśmiennictwie dostrzega się słusznie, że "pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego należy konstruować, odwołując się do brzmienia przepisów kodeksowych. Ze względu na samą konstrukcję art. 37 k.p.a., zgodnie z którą zażalenie służy na niezałatwienie sprawy w terminie lub przewlekłość postępowania, tej ostatniej nie można identyfikować ze stanem niezałatwienia sprawy. Oznacza to, że zakres przedmiotowy zastosowania zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania nie obejmuje sytuacji zaskarżalnych zażaleniem na niezałatwienie sprawy. W konsekwencji istota tego zażalenia musi leżeć w znacznym stopniu gdzie indziej, niż wskazuje na to uzasadnienie projektu ustawy nowelizującej kodeks. Sposób prowadzenia postępowania powinien być zaskarżalny zażaleniem jedynie wówczas, gdy jest sprzeczny z prawem, a zatem przewlekłe prowadzenie postępowania musi w jakiś sposób naruszać przepisy regulujące postępowanie administracyjne (...). Zaskarżalną zażaleniem z art. 37 § 1 k.p.a. przewlekłość postępowania można powiązać z naruszeniem ciążącego na organie administracji prawnego obowiązku działania w sprawie bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.) (...) teoretycznie można wskazać na sytuacje, w których wprawdzie jeszcze nie upłynął termin do załatwienia sprawy, ale organ poprzez swoje zachowanie - np. niepodejmowanie w ogóle żadnych czynności w sprawie, opieszałość w ich podejmowaniu lub ich przeciąganie, albo podejmowanie czynności zbędnych - narusza obowiązek działania bez zbędnej zwłoki. Takie sytuacje, choć nie stanowią bezczynności organu administracji publicznej, jako bezprawne, mogą konstytuować stan przewlekłości postępowania zaskarżalnego ustanowionym w art. 37 § 1 k.p.a. zażaleniem na przewlekłe prowadzenie postępowania. Warto wskazać, że w stanie prawnym, w którym nie istniało zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania, treść obowiązku określonego w art. 35 § 1 k.p.a. bywała w orzecznictwie łączona z zakazem przewlekłego prowadzenia postępowania". Takie trafne stanowisko prezentuje M. Malik (monografia, Bezczynność Organu Administracji Publicznej w Postępowaniu Administracyjnym, Lex 2011).

O przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ administracji można mówić wówczas, gdy podejmowane przez organ czynności nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., względnie mają charakter czynności pozornych. Innymi słowy przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego zaistnieje zawsze wtedy, gdy można organowi skutecznie zarzucić niedochowanie należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 25.08.2011 r. sygn. II SAB/Po 42/11). Z kolei w wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarga na przewlekłość postępowania ma służyć ochronie jednostki przed opieszałością organów władzy publicznej. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności w tym dowodowych, pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.

Przewlekłość postępowania obejmuje więc takie przypadki prowadzenia postępowania w sprawach indywidualnych jak wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. W wyroku z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12 NSA w Warszawie stwierdził, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekle prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej sąd administracyjny bada zatem, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane, a także czy nie są to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nieprowadzące w istocie do wydania stosownego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...] sprawy z wniosku skarżących dotyczącej wypłaty odszkodowania za nieruchomość, która przeszła z mocy prawa na własność gminy [...] (stanowi drogę publiczną). Postępowanie to toczy się w trybie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2014 poz. 518 ze zm.).

Zgodnie z tym przepisem, działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne (ust. 1). Za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości.

W niniejszej sprawie decyzja zatwierdzająca podział wydana została w dniu 7 lipca 2014r., w aktach sprawy brak adnotacji o dniu w którym stała się ostateczna, z odpowiedzi na skargę wynika, że miało to miejsce w dniu 6 sierpnia 2014r.

Niemniej jednak – nie oczekując na uzyskanie przymiotu ostateczności przez przedmiotową decyzję – w dniu 18 lipca 2014r. Wójt Gminy [...] zorganizował spotkanie w Urzędzie Gminy, celem doprowadzenia od uzgodnienia wysokości odszkodowania. Z notatki służbowej wynika, że do uzgodnienia tego nie doszło.

W dniu 13 sierpnia 2014r. wpłynął na dziennik podawczy Starostwa Powiatowego w B. wniosek skarżących o ustalenie odszkodowania. Z odpowiedzi na skargę wynika, że do dnia 20 października 2014r. Starosta prowadził postępowanie w trybie ustawy o zamówieniach publicznych (zapytanie o cenę, znak [...]) zmierzające do wyłonienia rzeczoznawcy majątkowego, który sporządzi w sprawie operat szacunkowy. W dniu 20 października 2014r. podpisana została w tym zakresie umowa.

Wskazać należy, że w sprawach o odszkodowanie organ administracyjny jest obowiązany przeprowadzić dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy, a równocześnie koszty tego operatu wykładane przez organ administracyjny, będący jednostką sektora finansów publicznych, są środkami publicznymi. Wydatkowanie środków publicznych wiąże się z kolei z obowiązkiem zachowania wymogów przewidzianych ustawą z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity Dz.U.2013.907 ze zm.). Jest faktem notoryjnym, że procedury zamówień publicznych – nawet te mniej skomplikowane jak tryb "zapytania o cenę" – są z racji specyficznego sformalizowania długotrwałe i nie umożliwiają organom załatwiania spraw "niezwłocznie". Równocześnie naruszenie ustawy o zamówieniach publicznych, w tym również jej niestosowanie jest obwarowane karą pieniężną obciążającą zamawiającego (art. 200 ustawy o zamówieniach publicznych). Dalej wskazać należy, że art. 35 Kpa w § 5 przewiduje tego rodzaju okoliczności, które są niezależną od organów przyczyną usprawiedliwiającą niedochowanie terminów do załatwienia sprawy administracyjnej, wskazanych w § 1-3 tego przepisu. Art. 35 § 1 stanowi, że "do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu." Skoro przepisy prawa zawarte w różnych aktach prawnych winny tworzyć spójny i wzajemnie niesprzeczny system prawa, to art. 35 Kpa winien w niniejszej sprawie być tak wykładany, aby uwzględniał obowiązki organów wynikające także z innych ustaw niż Kodeks Postępowania Administracyjnego, w tym również ustaw wyżej przywołanych.

Nadto w niniejsze sprawie skarga dotyczy przewlekle prowadzonego postępowania, a nie bezczynności organu, zatem kierując się przytoczonymi dotychczas kryteriami oceny stanu jakim jest przewlekłość postępowania, stwierdzić należy, że stan ten w niniejszej sprawie nie zaistniał. Czynności zmierzające do wyłonienia biegłego nie mogą być uznane ani za czynności pozorne, ani też za czynności które w istocie nie zmierzają do rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.