Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 61/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2007 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. - Syndyka Masy Upadłości Firmy Handlowej R. w upadłości na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia podatku od nieruchomości za okres od 01 lipca do 28 października 2005 r. postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić I. S. - Syndykowi Masy Upadłości Firmy Handlowej . w upadłości kwotę 300 zł (trzysta złotych) uiszczoną tytułem kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 grudnia 2006 r. (data stempla pocztowego) radca prawny B. G. działając w imieniu I. S. – Syndyka Masy Upadłości Firmy Handlowej R. w upadłości wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia podatku od nieruchomości za okres od 01 lipca do 28 października 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem niniejszej sprawy jest odmowa umorzenia skarżącemu podatku od nieruchomości za okres od 01 lipca do 28 października 2005 r. Zatem niewątpliwie dotyczy ona zobowiązań podatkowych, o czym świadczy m.in. wskazana przez organy podatkowe pierwszej jak i drugiej instancji podstawa prawna, w wydanych przez nie decyzjach, wynikająca z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z przepisem § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu zobowiązań podatkowych wnosi się wpis stały w wysokości 500 zł.

Art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej ustawą p.p.s.a.) stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący wzywa wnoszącego pisma do uiszczenia opłaty pod rygorem pozostawienia pisma be rozpoznania. Od ogólnej zasady wezwania do uiszczenia opłaty wyjątek przewidziany jest w art. 221 ww. ustawy, zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

W pierwotnym tekście rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia

2003 r. znajdował się § 5 ust. 2, zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony

w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi. Jednakże mocą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 07 marca 2006 r. § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia uznany został za niezgodny z art. 221 ustawy p.p.s.a oraz art. 2 Konstytucji. Wyrok ten został opublikowany w dniu 17 marca 2006 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 332) i z tym dniem § 5

ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi utracił moc obowiązującą.

Art. 221 p.p.s.a. w jednoznaczny sposób wskazuje na ciążący na adwokatach i radcach prawnych obowiązek należytego opłacania wnoszonych pism, które podlegają opłacie stałej, bez konieczności uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty. Za przyjęciem takiej zasady, jak podkreśla się w doktrynie, przemawia założenie, że profesjonalistom, a mianowicie adwokatom i radcom prawnym zakres

i wysokość opłat stałych – wpisów w wysokości stałej – powinny być znane. Regulacja ta ma na celu usprawnienie i przyśpieszenie postępowania.

Mając na uwadze, że niniejsza skarga została nienależycie opłacona przez skarżącego, reprezentowanego przez radcę prawnego, Sąd na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji, zarządzając jednocześnie o kosztach sądowych na podstawie art. 232 § 1 lit a powołanej ustawy.