Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1026/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Wiśniewska, Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Julia Chudzyńska, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Skarbu Państwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2696/14 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] ([...]) w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP postanawia: zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przedstawionego składowi siedmiu sędziów w sprawie o sygn. akt I OSK 1825/15.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Ministra Skarbu Państwa, jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2696/14, którym w sprawie ze skargi J. J. uchylono decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2014 r., [...]([...]), wydaną w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP.

Z akt sprawy wynika m. in., że decyzją z 1 lipca 2014 r., wydaną na podstawie art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r., nr 169, poz. 1418 ze zm. [obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 2042], dalej: "ustawa"), po rozpatrzeniu odwołania J. J. od decyzji Wojewody L. z dnia [...] maja 2014 r., potwierdzającej prawo skarżącego do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. J. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej, Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt administracyjnych wynikało ponadto, że wnioskiem z 31 grudnia 2008 r. skarżący zwrócił się do Wojewody L. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. J. i M. J. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią postanowienia Sądu Rejonowego w Zielonej Górze dnia 30 października 2012 r., spadek po A. J. zmarłej w dniu 27 lutego 1988 r. nabyli synowie J. J., J. J. i S. J. oraz córka K. N. po ¼ części spadku. Decyzją z [...] maja 2014 r. Wojewoda potwierdził prawo skarżącego do przedmiotowej rekompensaty z pominięciem pozostałych spadkobierców A. J.

Sąd I Instancji stanowiska tego nie podzielił i przyjął, że zasada jednolitości postępowania administracyjnego w przedmiocie rekompensaty za pozostawione mienie zabużańskie powoduje, że wszyscy współuprawnieni spadkobiercy osoby, która pozostawiła nieruchomość, powinni brać udział w takim postępowaniu.

W skardze kasacyjnej Ministra Skarbu Państwa, na podstawie kasacyjnej naruszenia prawa materialnego zarzucono naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy na skutek jego błędnej wykładni, polegającej na przyjęciu, że złożenie wniosku o rekompensatę przez jednego ze spadkobierców skutkuje także względem pozostałych. Na podstawie kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", na skutek jego zastosowania, pomimo, że zaskarżona decyzja była prawidłowa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania.

Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1131/15, na podstawie art. 187 § 1 P.p.s.a. przestawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości:

"Czy złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty przez osobę uprawnioną w terminie określonym w art.. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego również w stosunku do wszystkich pozostałych uprawnionych w rozumieniu art. 3 tej ustawy, czy też jedynie w stosunku do wnioskodawcy ?"

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie będzie miało znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z przedstawionej skargi kasacyjnej Ministra Skarbu Państwa od opisanego wyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2014 r. Skarga kasacyjna organu dotyczy bowiem wątpliwości co do trybu postępowania w przypadku złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty tylko przez jednego z uprawnionych spadkobierców osoby, która pozostawiła mienie, w terminie wynikającym z art. 5 ust. 1 ustawy.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a., postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia przez NSA odpowiedzi na zagadnienie postawione w sprawie o sygn. akt I OSK 1825/15.