Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2145/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2, pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205 pasr. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 61, art. 156 par. 1 pkt 2, art. 134, art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi W. S.A. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia wykonania uchwał w sprawie przyznania licencji klubowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. uchyla decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...]; 3. stwierdza, że decyzje określone w punktach 1 i 2 nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz W. S.A. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący – W. S.A. - złożył skargę na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] wydaną po rozparzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Ministra Sportu i Turystyki decyzji [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wykonania uchwał w sprawie przyznania licencji klubowej.

Decyzje obu instancji zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne.

Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. W. S.A., dalej zwany skarżącym, powołując się na art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym zwrócił się do Ministra Sportu i Turystyki o zawieszenie uchwały Zarządu Polskiego związku Piłki Niżnej (dalej cyt. jako PZPN) dnia [...] lipca 2008 r. nakazującej Komisji Odwoławczej PZPN ds. Licencji Klubowych (dalej zwana Komisją Odwoławczą) ponowne rozpoznanie sprawy przyznania licencji "P." [...] oraz uchwały Komisji Odwoławczej z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] przyznającej licencję na grę w Ekstraklasie piłki nożnej dla P.. Jednocześnie zwrócono się o skierowanie wniosku do Zarządu PZPN o uchylenie ww. uchwał.

Powyższe uchwały zapadły w wyniku postępowania wszczętego wnioskiem P. z dnia [...] marca 2008 r. o przyznanie jej licencji uprawniającej do gry w Ekstraklasie piłki nożnej w sezonie 20008/2009. Po rozpatrzeniu ww. wniosku Komisja ds. Licencji Klubowych PZPN uchwałą z dnia [...] maja.2008 r. nr [...] odmówiła wydania licencji. Po rozpoznaniu odwołania, Komisja Odwoławcza ds. Licencji Klubowych PZPN uchwałą z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] ponownie odmówiła wydania wnioskowanej licencji.

Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. P. złożyła do Komisji Odwoławczej kolejny wniosek o przyznanie licencji, a następnie pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. złożyła do Komisji Odwoławczej oraz Komisji ds. Nagłych PZPN wniosek o ponowne rozpoznanie wniosku licencyjnego z dnia [...] marca 2008 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Komisji Odwoławczej z dnia [...] czerwca 2008 r. pozostawiono wniosek z dnia [...] czerwca 2008 r. bez nadawania dalszego biegu, jednakże na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2008 r. Komisja ds. Nagłych PZPN, po uwzględnieniu skargi P. z dnia [...] czerwca 2008 r. poleca rozpoznanie przez Komisję Odwoławczą wniosku z dnia [...] czerwca 2008 r.

Komisja Odwoławcza uchwałą z dnia [...] lipca 2008 r. nie uwzględnia wniosku P. z dnia 19 czerwca 2008 r. o przyznanie licencji.

P. pismem z dnia [...] lipca 2008 r. składa do Prezesa PZPN oraz Komisji ds. Nagłych PZPN skargę na przebieg postępowania licencyjnego. Jednocześnie składa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę Komisji ds. Licencji Klubowych PZPN z dnia [...] maja 2008 r. oraz uchwałę Komisji Odwoławczej z dnia [...] maja 2008 r.

Sąd postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1650/08 odrzucił skargę ze względu na nieuzupełnienie jej braków formalnych.

Uchwałą z dnia [...] i [...] lipca 2008 r. nr [...] Zarząd PZPN zatwierdza uchwałę Komisji ds. Nagłych PZPN z dnia [...] czerwca 2008 r. uwzględniającą skargę na zarządzenie Przewodniczącego Komisji Odwoławczej z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz zobowiązującą Komisję Odwoławczą do rozpoznania wniosku o ponowne rozparzenie wniosku licencyjnego klubu do dnia [...] lipca 2008 r. Jednocześnie na posiedzeniu Zarządu PZPN w dniu [...] i [...] lipca 2008 r. nakazano Komisji Odwoławczej zebranie się w dniu [...] lipca 2008 r. i merytoryczne ustosunkowanie się do wniosku P..

Komisja Odwoławcza ds. Licencji Klubowych PZPN uchwałą z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], wskazując na wpływ wyżej przywołanej skargi skierowanej do WSA w Warszawie oraz powołując się na art. 54 § 3 p.p.s.a. uchyliła własną uchwałę z dnia [...] maja.2008 r. oraz uchwałę Komisji ds. Licencji PZPN z dnia [...] maja 2008 r. i przyznała P. licencję do udziału w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2008/2009.

W uzasadnieniu swojego wniosku z dnia [...] lipca 2008 r., powołując się na przepisy Podręcznika Licencyjnego oraz Statutu PZPN skarżący wskazał, iż zobowiązanie przez Zarząd PZPN Komisji Odwoławczej do ponownego rozpoznania wniosku w sprawie ostatecznie zakończonej, a następnie rozpoznanie tego wniosku przez Komisję Odwoławczą i przyznanie P. licencji na grę w Ekstraklasie narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania i prawomocności decyzji Komisji Odwoławczej oraz podważa system przyznawania licencji.

Minister Sportu i Turystyki pismem z dnia [...] lipca 2008 r. zawiadomił skarżącego, P. oraz PZPN o wszczęciu – na wniosek skarżącego - postępowania w sprawie zawieszenia wykonania oraz żądania uchylenia ww. uchwał.

Po wezwaniu organu, PZPN w piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. wskazał, iż w jego ocenie wszczęcie niniejszego postępowania w trybie art. 61 § 1 oraz art. 4 k.p.a. nastąpiło na podstawie wniosku podmiotu nie będącego stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a.. Podniesiono, iż normą art. 6 ust. 7 ustawy o sporcie kwalifikowanym ustawodawca wyłączył możliwość prowadzenia kontroli orzeczeń komisji licencyjnych przez Ministra Sportu i Turystyki w drodze przewidzianej w art. 18 i 23 ustawy o sporcie kwalifikowanym, przyjmując wprost drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazano, iż "Zarząd PZPN nie podjął w dniu [...] lub [...] lipca 2008 r. żadnej uchwały nakazującej Komisji Odwoławczej ds. Licencji ponowne rozpoznanie wniosku licencyjnego P.". Natomiast uchwała Komisji Odwoławczej z dnia [...] lipca 2008 r., w związku ze złożeniem przez P. skargi do WSA w Warszawie na uchwały z dnia [...] oraz [...]maja 2009 r. została wydana w trybie samokontroli wynikającej z art. 54 § 3 p.p.s.a.

Skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. powtórzył zarzuty zawarte w piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie, wskazując na: naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania licencyjnego w ramach PZPN, naruszenie zasady związania PZPN ostateczną decyzją Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych, naruszenia zasady niezależności organu licencyjnego, tj. Komisji Odwoławczej oraz zasady podziału kompetencyjnego obowiązującego w PZPN przez Zarząd PZPN poprzez ingerencję w procedurę licencyjną P. i wywieranie wpływu na Komisję Odwoławczą oraz naruszenie przez Komisję Odwoławczą zasady prekluzji dowodowej.

Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., powołując się na art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 6 ust. 7, art. 18 ust. 4 w związku art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym, umorzył postępowanie w sprawie zawieszenia wykonania oraz żądania uchylenia uchwały zarządu PZPN mającej zapaść - według informacji uzyskanych przez organ – [...] lub [...] lipca 2008 r. nakazującej Komisji Odwoławczej ponowne rozpoznanie wniosku licencyjnego P. w dniu [...] lipca 2008 r. oraz uchwały Komisji Odwoławczej z dnia [...] lipca 2008 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w związku z informacjami zawartymi w piśmie PZPN z dnia [...] lipca 2008 r., iż nie podjął w dniu [...] lub [...] lipca 2008 r. żadnej uchwały nakazującej Komisji Odwoławczej ponowne rozpoznanie wniosku licencyjnego P., nie ma możliwości zastosowania do nieistniejącej uchwały czynności nadzorczych z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym. Podniesiono, iż kwestia rozstrzygnięcia kwestii interesy pranego skarżącego nie ma wpływu na zasadność prowadzonego postępowania, albowiem Minister Sportu i Turystyki będący organem nadzoru nad polskimi związkami sportowymi, może wszcząć nadzorcze postępowanie administracyjne również z urzędu, a nie tylko na wniosek.

Podniesiono także, iż wbrew twierdzeniom PZPN, uchwała Komisji Odwoławczej z dnia [...] lipca 2008 r. nie spełnia kryteriów instytucji autokontroli wynikającej z art. 54 § 3 p.p.s.a., albowiem rozstrzygnięcia w niej zawarte wychodzą poza ramy tego rodzaju kontroli.

Organ uznał, iż brak jest możliwości zastosowania środków z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym wobec uchwały Komisji Odwoławczej z dnia [...] lipca 2008 r. W jego ocenie zgodnie z treścią art. 6 ust. 3 omawianej ustawy decyzje zapadające w procesie przyznawania i pozbawiania licencji należą do tzw. decyzji regulaminowych polskich związków sportowych. Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 2 w zw. z art. 18 ust. 4 nadzorem ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu nie są objęte decyzje regulaminowe właściwych organów polskich związków sportowych. Odnośnie tych decyzji organem właściwym do rozpatrywania skarg jest Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu działający przy Polskim Komitecie Olimpijskim. Wskazano, iż dodatkowo przypisem art. 6 ust. 7 omawianej ustawy postanowiono, że w sprawach przyznawania i pozbawiania licencji od orzeczeń polskiego związku sportowego klubowi sportowemu przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co w ocenie organu wyłącza możliwość kontroli instancyjnej uchwał wewnętrznych organów licencyjnych polskich związków sportowych przez ministra właściwego do spraw kultury i sportu.

Dodatkowo podniesiono, iż przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 odnosi się do "uchwał polskiego związku sportowego". Władzami PZPN są Walne Zgromadzenie Delegatów, Zarząd oraz Komisja Rewizyjna, a nie Komisja Odwoławcza ds. Licencji, a zatem jej uchwała nie może być przedmiotem działań organu nadzoru.

Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Ministra Sportu i Turystyki decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. Skarżący wskazał, iż nie odpowiadają prawdzie wyjaśnienia PZPN, jakoby w dniu [...] lub [...] lipca Zarząd PZPN nie podjął żadnej uchwały nakazującej Komisji Odwoławczej ponowne rozpoznanie wniosku licencyjnego P.. Skarżący stwierdził, iż zarząd PZPN w dniach [...] i [...] lipca 2008 r. podjął uchwałę nr [...] , w której zobowiązał Komisję Odwoławczą do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosku licencyjnego klubu P. w terminie do [...] lipca 2008 r. (załączono kopie powyższej uchwały do wniosku). Ponadto podkreślono, iż powyższe potwierdza treść uchwały Komisji Odwoławczej z dnia [...] lipca 2008 r., w której wskazano, iż zarząd PZPN, obradujący na swoim posiedzeniu w dniu [...] lipca 2008 r. zobowiązał Komisje Odwoławczą do ponownego rozpoznania wniosku licencyjnego P. w terminie do [...] lipca 2008 r.

Skarżący podniósł, iż przepis art. 6 ust. 7 ustawy o sporcie kwalifikowanym nie wyłącza możliwości przeprowadzenia czynności nadzorczo-kontrolnych przez Ministra Sportu i Turystyki w odniesieniu do spraw związanych z udzielaniem licencji klubowych. Zakres czynności nadzorczo-kontrolnych Ministra Sportu i Turystyki wyznaczają bowiem wyłącznie przepisy art. 18 ust. 3 i 4 omawianej ustawy. Zgodnie z art. 18 ust. 4 zakresem kontroli ww. organu objęta jest każda działalność PZPN pod względem jej zgodności z prawem, a także postanowieniami Statutu PZPN i prawem związkowym (regulaminami wewnętrznymi). Spod nadzoru wyjęte są wyłącznie sprawy, o których mowa w art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym.

Ponadto zdaniem skarżącego uchwała Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych PZPN jest uchwałą polskiego związku sportowego w rozumieniu ustawy o sporcie kwalifikowanym. Przemawia za tym literalne brzmienie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy (nie występuje w nim bowiem jakiekolwiek zawężenie do "uchwały władz polskiego związku sportowego"), brzmienie art. 23 ust. 1 pkt 1 oraz treść art. 18 ust. 4 w zw. z art. 43 ust. 1 i 2.

Skarżący ponownie wskazał, iż uchwała Zarządu PZPN z dnia [...] i [...] lipca 2008 r. nr [...] oraz uchwała Komisji Odwoławczej z dnia [...] lipca 2008 r. są rażąco sprzeczne z prawem oraz piłkarskim prawem związkowym. Stwierdził, iż zarząd PZPN, podjął uchwałę z dnia [...] i [...] lipca 2008 r. nie mając do tego kompetencji, a dodatkowo wkroczył w kompetencje zarezerwowane dla Komisji Odwoławczej, naruszając jej niezależność. Skarżący podniósł także, opierając się twierdzeniach zawartych w decyzji I instancji, iż uchwała Komisji Odwoławczej z dnia [...] lipca 2009 r. nie spełnia kryteriów autokontroli zawartych w art. 54 § 3 p.p.s.a.

Ponadto podniesiono, iż skierowana do WSA w Warszawie skarga P., której uwzględnienie stanowi przesłankę do wydania uchwały z dnia [...] lipca 2008 r., została złożona po terminie, a więc nie zasługiwała na rozpatrzenie. Skarżący stwierdził także, że art. 3.2.5.8 Podręcznika Licencyjnego akredytowanego przez UEFA przewiduje zasadę prekluzji dowodowej. W postępowaniu licencyjnym z wniosku P. powyższa zasada została naruszona.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. skarżący uzupełnił ww. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, iż po ponownej analizie uchwały Zarządu PZPN nr [...] z dnia [...] i [...] lipca oraz uchwały Komisji Odwoławczej z dnia [...] lipca 2008 r., doszedł do wniosku, że Zarząd PZPN podjął w dniu [...] lipca 2008 r. jeszcze jedną uchwałę dotyczącą uchwały licencji klubowej dla P.. Ponadto wskazał, iż ani ze Statutu PZPN ani z Podręcznika Licencyjnego nie wynika, aby w postępowaniu tego rodzaju dopuszczalne były takie czynności proceduralne, jakie zostały podjęte w postępowaniu licencyjnym prowadzonym na podstawie wniosku P.. Przepisy związkowe nie przewidują bowiem ani wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani jakiegokolwiek udziału w postępowaniach licencyjnych organów wykonawczych związków sportowych, takich jak zarząd związku sportowego czy Komisja ds. Nagłych PZPN. Organy wykonawcze nie miały zatem prawa do podjęcia jakichkolwiek uchwał w sprawie omawianego wniosku licencyjnego, a Komisja Odwoławcza nie jest uprawniona do wdawania, w charakterze organu II instancji, orzeczeń licencyjnych więcej niż raz. To ostanie stanowi także naruszenie zasady dwuinstancyjności. Podniesiono, iż uchwały podejmowane przez Zarząd PZPN oraz Komisję ds. Nagłych PZPN naruszyły zasadę niezależności organów jurysdykcyjnych PZPN.

W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w części decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. i orzekł o niezawieszaniu wykonania uchwały Zarządu PZPN nr [..] z dnia [...] i [...] lipca 2008 r. oraz uchwały Zarządu PZPN z dnia [...] lipca 2008 r. podjętej przez Zarząd PZPN na części posiedzenia z dnia [...] lipca 2008 r. i powołanej przez Komisję Odwoławczą ds. Licencji Klubowych w uchwale z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], w pozostałej części utrzymując w mocy decyzję pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, iż PZPN błędnie informował, iż Zarząd PZPN w dniu [...] lub [...] lipca 2008 r. nie podjął żadnej uchwały nakazującej Komisji Odwoławczej ponowne rozpoznania wniosku licencyjnego P. w dniu [...] lipca. W dniu [...] lipca 2008 r. przedłożono organowi uchwałę Zarządu PZPN z dnia [...] i [...] lipca 2008 r. nr [...]. Jednocześnie w doręczonej organowi kopii protokołu z posiedzenia Zarządu PZPN z dnia [...] i [...] lipca 2008 r. z części posiedzenia z dnia [...] lipca 2008 r. znajduje się informacja o innej uchwale Zarządu, zobowiązującej Komisję Odwoławczą do ponownego rozpatrzenia w dniu [...] lipca 2008 r. wniosku odwoławczego P. w świetle nowych okoliczności, jakie zostały przez klub stworzone. Zdaniem organu, w związku z ustaleniem istnienia w obrocie prawnym ww. uchwał, należało uchylić w części decyzję I instancji i orzec w tym zakresie co do istoty sprawy.

Organ uznał, iż Zarząd PZPN, podejmując uchwałę z dnia [...] i [...] lipca 2008 r., zatwierdzając uchwałę Komisji ds. Nagłych PZPN z dnia [...] czerwca 2008 r. jak również uchwałę z posiedzenia zarządu nie rozstrzygał kwestii przyznania bądź nie przyznania licencji danemu klubowi sportowemu. W jego ocenie tekście badanych uchwał PZPN brak jest zobowiązania przez Zarząd Komisji Odwoławczej do dokonania rozstrzygnięcia o określonej treści czy też posłużenia się przez Zarząd Komisją Odwoławczą do przyznania licencji P.. Zarząd PZPN wydając ww. uchwały nie przekroczył swoich uprawnień wskazanych w art. 34 § 1 pkt r Statutu PZPN. Odnośnie uchwały Komisji Odwoławczej z dnia [...] lipca 2008 r. organ powtórzył argumentację zawartą w decyzji I instancji, iż uchwała ta nie jest objęta nadzorem Ministra Sportu i Turystyki.

W dniu 5 września 2008 r. W. S.A. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Sportu i Turystyki, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji oraz zasądzenie od Ministra Sportu i Turystyki zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W skardze, powtórzył argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 4 w związku z art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż uchwała Komisji Odwoławczej z dnia [...] lipca 2008 r. jako decyzja dyscyplinarna czy regulaminowa nie podlega nadzorowi Ministra Sportu i Turystyki, sprawowanemu w zakresie określonym w art. 18 ust. 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym. Skarżący podkreślił, iż wbrew twierdzeniom organu, kompetencja Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim do rozpatrywania skargi wymienionych w art. 43 ust. 1 i 2 omawianej ustawy została w istocie zawężona do kontroli legalności wydanych decyzji dyscyplinarnych. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zaskarżonej decyzji, skarżący ponownie podniósł, iż przepis art. 6 ust. 7 ww. ustawy nie wyłącza możliwości przeprowadzenia czynności nadzorczo-kontrolnych przez organ w odniesieniu do spraw związanych z udzielaniem licencji klubowych. Ponadto wskazał, iż w jego ocenie w zaskarżonej decyzji nie uzasadniono dostatecznie, że uchwała z dnia [...] lipca 2008 r. jest decyzja "regulaminową" w rozumieniu art. 43 ust. 2 omawianej ustawy.

Postawiono także zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż uchwała Komisji Odwoławczej z dnia [...] lipca 2008 r. nie stanowi uchwały polskiego związku sportowego w rozumieniu art. art. 23 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

Wskazano naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego pod względem: naruszenia art. 54 § 3 p.p.s.a., złożenia przez P. skargi po terminie, naruszenie art. 3.2.5.8 oraz 5.1 tiret 3 Podręcznika Licencyjnego.

Ponadto postawiono zarzut naruszenia art. 5.2 ppkt c Podręcznika Licencyjnego oraz art. 4 § 2 pkt c, art. 13 § 1 i 3 w zw. z art. 42 § 4 oraz art. 34 § 1 pkt r Statutu PZPN poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że uchwała Zarządu PZPN nr [...] oraz uchwały z dnia [...] i [...] lipca 2008 r. nie są niezgodne z prawem lub postanowieniami Statutu PZPN lub regulaminów.

W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia 8 października 2008 r. uzupełniającym skargę, skarżący wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej w trybie art. 18 ustawy o sporcie kontrolowanym kontroli, Minister Sportu i Turystyki stwierdził, iż uchwała Komisji ds. Nagłych PZPN z dnia [...] czerwca 2008 r., zatwierdzona następnie uchwałą Zarządu PZPN z dnia [...] i [...] lipca 2008 r. nr [...] narusza § 5 i § 7 Regulaminu Komisji ds. Nagłych oraz art. 34 § 2 Statutu PZPN. Powyższe w ocenie skarżącego pozostaje w oczywistej sprzeczności z dotychczasowym zapatrywaniem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji, gdzie uznano że w postępowaniu w sprawie licencji P. nie występuje niezgodność ze Statutem lub regulaminami PZPN. Do pisma dołączono kopię wniosku Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] września 2008 r., skierowanego do Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim, o zawieszenie w czynnościach organów władzy Polskiego Związku Piłki Nożnej: Zarządu, Komisji ds. Nagłych oraz Komisji rewizyjnej i wyznaczenie kuratora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Badając we wskazany wyżej sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenie prawa, skarga jest więc uzasadniona.

Zaskarżona decyzja, którą Minister Sportu i Turystyki uchylił w części swoją decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. i orzekł o niezawieszaniu wskazanych uchwał PZPN oraz którą utrzymał w mocy w pozostałej części decyzję pierwszej instancji - w podstawie prawnej wskazuje art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Oznacza to, iż rozstrzygnięcie zapadłe w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy jest niezgodne w części z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. Decyzją tą Minister - powołując się na art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 6 ust. 7, art. 18 ust. 4 w związku art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym - umorzył postępowanie w sprawie zawieszenia wykonania oraz żądania uchylenia wskazanych uchwał PZPN. Organ, opierając się na informacjach uzyskanych od PZPN stwierdził, iż nie ma możliwości zastosowania do nieistniejących uchwał czynności nadzorczych z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym.

Nie badał interesu prawnego wnioskodawcy podkreślając, iż Minister Sportu i Turystyki będąc organem nadzoru nad polskimi związkami sportowymi, może wszcząć nadzorcze postępowanie administracyjne również z urzędu, a nie tylko na wniosek.

Zaskarżona decyzja została wydana po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżącego, który był wnioskodawcą wszczętego postępowania. Organ rozpoznał wniosek, pomimo, iż jak zasadnie stwierdził w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej odrzucenie, skarżący nie posiada interesu prawnego w żądaniu podjęcia przez Ministra Sportu i Turystyki rozstrzygnięcia nadzorczego. Oznacza to, iż Minister rozpoznał odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) wniesione przez podmiot, który nie miał legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia.

Stosownie do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W przypadku wniesienia odwołania przez podmiot nie mający legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia organ odwoławczy winien stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Natomiast w razie wniesienia odwołania przez podmiot, który twierdzi, że decyzja zaskarżona dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać jej odwołanie oraz w przypadku stwierdzenia, iż odwołujący się nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku – wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Rozpoznanie ponownie sprawy na skutek wniosku złożonego przez skarżącego, który nie miał interesu prawnego czyni uznanie zaskarżonej decyzji za wydaną bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Wydając z kolei decyzję w warunkach pierwszej instancji, organ jest niekonsekwentny, z jednej strony bowiem wszczął postępowanie na wniosek skarżącego, do czego jest niezbędne posiadanie przez niego interesu prawnego, zgodnie z art. 28 k.p.a., z drugiej strony poinformował, iż postępowanie nadzorcze może wszcząć z urzędu.

Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym, nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu. Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, jeżeli działalność polskiego związku sportowego jest niezgodna z prawem, postanowieniami statutu lub regulaminów, organ sprawujący nadzór może zawiesić wykonanie uchwały polskiego związku sportowego niezgodnej z prawem lub postanowieniami statutu lub regulaminów oraz zażądać jej uchylenia w wyznaczonym terminie, a w przypadku nieuchylenia uchwały w wyznaczonym terminie - uchylić taką uchwałę.

W sytuacji, gdy uchwała polskiego związku sportowego jest zgodna z prawem, Minister nie wydaje żadnego rozstrzygnięcia a więc nie może "zatwierdzać" czy też w innej formie potwierdzać prawidłowość wydanej uchwały, jak uczynił to w zaskarżonej decyzji.

Należy podkreślić, iż rozstrzygnięcie nadzorcze w żadnym razie nie jest kolejną, trzecią instancją postępowania a organ nadzoru nie jest dodatkową instancją odwoławczą, do której może odwołać się strona niezadowolona z rozstrzygnięcia, które w niniejszej sprawie dotyczy przyznania licencji klubowej. Działania organu nadzoru realizują inną funkcję niż organy, które załatwiają sprawę administracyjną w toku instancji.

Na marginesie Sąd zauważa, iż przepis art. 23 ustawy o sporcie kwalifikowanym stanowi o uchwałach polskiego związku sportowego a nie o uchwałach władz polskiego związku sportowego.

Minister Sportu i Turystyki, działając jako organ nadzoru winien ocenić, czy podjęte kolejne uchwały w sprawie przyznania licencji klubowej P. są zgodne z prawem czy też nie. W zależności, od ustaleń albo wydać jedno z rozstrzygnięć wskazanych w art. 23 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym, albo stwierdzając, iż przedmiotowe uchwały nie naruszają prawa - nie podejmować żadnych rozstrzygnięć.

Organ na etapie decyzji pierwszoinstancyjnej błędnie uznał, iż brak jest przedmiotowych uchwał PZPN, zatem nie ma przedmiotu postępowania nadzorczego co uzasadniać miało umorzenie postępowania. Ponownie rozpatrując sprawę wszczętego postępowania nadzorczego dotyczącego uchwał PZPN, organ winien przede wszystkim zbadać kwestię interesu prawnego wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 61 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jak wskazano wyżej Minister Sportu i Turystyki działa jako organ nadzoru zatem regułą jest, iż prowadzone przez niego postępowanie nadzorcze wszczynane jest z urzędu a nie na wniosek osób trzecich, co oczywiście nie wyklucza, iż osoba trzecia nie może wystąpić z wnioskiem o wszczęcie takiego postępowania. Będąc inicjatorem wszczęcia postępowania nadzorczego nie staje się ona jednak automatycznie stroną postępowania.

W tej sytuacji, wydanie decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a.) w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił decyzję ją poprzedzającą.

O wstrzymaniu wykonania powyższych decyzji, do czasu uprawomocnienia wyroku, Sąd orzekł na zasadzie art. 152 p.p.s.a. a o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).

Na koszty postępowania składają się: wpis sądowy w kwocie 200 zł, 240 zł z tytułu opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego oraz 17 zł z tytułu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.