Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1737/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, 2 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 września 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2000 roku Oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...], nr [...], określającą Z. M. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za sierpień 2000 r. w wysokości [...].

Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że Z. M. w latach 1999-2000 sprowadził z terytorium Niemiec osiem samochodów osobowych, sprzedając w tym okresie cztery samochody. Sprowadzone auta były w znacznym stopniu uszkodzone, tak że przed ich sprzedażą Z. M. dokonywał remontu samochodów. Zdaniem Urzędu Skarbowego w W. powyższe okoliczności świadczyły o tym, że samochody były nabywane w celu dalszej odsprzedaży, a przez to wskazywały na zamiar dokonywania sprzedaży w sposób częstotliwy. Powołując się na przepis art. 5 ust. 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), zwanej dalej "ustawą VAT", organ podatkowy stwierdził, że Z. M. prowadził działalność gospodarczą oraz w jej ramach dokonywał we własnym imieniu i na własny rachunek czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to jest sprzedaży samochodów osobowych, przy których występował jako podatnik od towarów i usług, co spowodowało powstanie obowiązku podatkowego w tym podatku, a w konsekwencji - zobowiązania podatkowego. W odniesieniu do transakcji dokonanych w przedmiotowym okresie rozliczeniowym (sierpień 2000 r.), organ podatkowy ustalił, że Z. M. w 1999 r. nie dokonał zgłoszenia rejestracyjnego dla podatku od towarów i usług, jak również nie złożył oświadczenia w przedmiocie wyboru zwolnienia od podatku przed dokonaniem pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu, w konsekwencji czego opodatkowaniu podlegała sprzedaż w dniu [...] samochodu FORD MONDEO za cenę [...]. Powołując się na przepis § 69 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) organ stwierdził, że opodatkowaniu podlega różnica między ceną sprzedaży a ceną nabycia, a to według stawki 22%. Ponieważ różnica ta wyniosła [...] (nabycie za

Sygn. akt I SA/Wr 1737/03

[...], sprzedaż - [...]), podatek wyliczono w kwocie [...].

W odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego w W. strona, działając przez pełnomocnika zarzuciła naruszenie art. 4, art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji

podatkowej, a także art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT w związku z jej art. 2, jak również naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy Prawo działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ podatkowy oparł się o ustalenia przeprowadzonego przez siebie postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego zakończonego dwiema decyzjami, które zostały zaskarżone. Zdaniem pełnomocnika skarżącego domniemanie istnienia rzekomego obowiązku podatkowego oparto nie na stwierdzonym, udowodnionym i nie budzącym wątpliwości fakcie zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego, lecz na nieprawomocnym ustaleniach organu podatkowego poczynionych w innej sprawie. Ponadto pełnomocnik Z. M. stwierdził, że ustalenie organu podatkowego, iż prowadził on w latach 1999-2000 działalność gospodarczą polegającą na zarobkowej sprzedaży używanych samochodów, jest błędne, bowiem czynności które podjął w tym czasie nie odpowiadają definicji tej działalności, zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy Prawo działalności gospodarczej. Dalej wskazano, że samochody sprowadzone były do kraju w ramach rozliczenia pożyczki, udzielonej przez Z. M. obywatelom Niemiec. Ponieważ było niemożliwe odzyskanie pożyczonej kwoty pieniężnej, uzgodniono przyjęcie w zamian używanych samochodów. Oznacza to, że Z. M. nie prowadził działalności gospodarczej, lecz dokonał zbycia pojazdów jedynie w celu odzyskania pożyczonej kwoty. W tych warunkach nie można mówić o zamiarze częstotliwej sprzedaży rzeczy.

Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa we W., wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...], utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT podatnikiem jest ten, w stosunku do którego spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki, a mianowicie dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu w okolicznościach uprawdopodabniających możliwość jej powtórzenia, a także, iż prawdopodobieństwo dokonania kolejnej czynności powinno wskazywać pewną częstotliwość przeprowadzenia transakcji. W kwestii zamiaru

Sygn. akt I SA/Wr 1737/03

wykonywania czynności w sposób częstotliwy i wobec braku w ustawach podatkowych definicji pojęcia "zamiar", organ odwoławczy odwołał się do tezy prezentowanej w orzecznictwie, iż okoliczności wskazujące na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy muszą istnieć w chwili wykonania usług lub sprzedaży w rozumieniu tejże ustawy, a nie w okresie późniejszym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy wskazał, że zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego jest bezsporne, bowiem fakt sprowadzenia do Polski ośmiu samochodów jest oczywisty i potwierdzony przez stosowne organy celne oraz dokumenty zakupu przedłożone przez odwołującego. Dalej wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego zarówno w podatku dochodowym jak i w podatku VAT wynikają okoliczności świadczące o częstotliwym charakterze wykonywanych przez skarżącego we własnym imieniu i na własny rachunek czynności związanych ze sprzedażą nabytych samochodów, a ponieważ handel samochodami w świetle art. 2 ustawy o podatku VAT stanowi czynność opodatkowaną (sprzedaż towarów), powstał obowiązek podatkowy w tym podatku. Według Izby Skarbowej sprzedaż towarów, to podlega on opodatkowaniu podatkiem VAT. Organ drugiej instancji podkreślił, że w świetle brzmienia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, bez znaczenia jest podawany przez pełnomocnika skarżącego powód sprowadzenia samochodów do kraju i ich sprzedaży, tj. celem odzyskania pożyczonych pieniędzy. Najważniejszą okolicznością w przedmiotowej sprawie jest zamiar Z. M., dokonywania czynności opodatkowanych w sposób częstotliwy, już w chwili wykonania pierwszej sprzedaży samochodu, a tak niewątpliwie było w rozpatrywanym przypadku, gdyż zakup samochodu RENAULT CLIO miał miejsce w lutym 1999 r., zaś jego sprzedaż - w kwietniu 1999 r., a już w maju 1999 r. odwołujący nabył kolejny samochód. Doniosłe było także to, że Z. M. w okresie dwóch lat dokonywał szeregu takich samych czynności posiadających charakter zorganizowany celem uzyskania efektu końcowego, tzn. sprzedaży. Organ odwoławczy stwierdził, iż zamiarem podatnika nie było jedynie zaspokojenie własnych potrzeb, lecz chęć uzyskania określonej należności pieniężnej ze sprzedaży sprowadzonych z zagranicy samochodów, nawet jeżeli były one nabyte w ramach wcześniej udzielonej pożyczki. Organ ten odnosząc się do kwestii pożyczki zauważył, że w trakcie całego

Sygn. akt I SA/Wr 1737/03

postępowania podatkowego podatnik nie uprawdopodobnił wystarczająco faktu udzielenia pożyczki, nie złożył stosownych wyjaśnień popartych koniecznymi Dowodami, dotyczącymi daty udzielenia pożyczki, jej wysokości, określenia pożyczkobiorców. Stwierdził jedynie, że pożyczka została udzielona w formie ustnej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania podatkowego określonych w art. 120 - 122 ustawy Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy stwierdził, że nie znajdują one uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. Okoliczności faktyczne nie zostały bowiem przyjęte dowolnie ale zgromadzono wszelkie niezbędne dowody tak, aby ustalić stan faktyczny (rachunki na zakup samochodów, dokumenty celne SAD 8, protokoły oględzin samochodów przesłane z Urzędu Celnego w L., pismo z [...] Starostwa Powiatowego w W. Wydział Komunikacji, wyjaśnienia podatnika). Dalej Izba Skarbowa stwierdziła, że podstawą wydania decyzji nie była decyzja w przedmiocie podatku dochodowego, ale materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dotyczącego podatku VAT, uzupełniony o materiał zebrany w trakcie postępowania w podatku dochodowym. Organ odwoławczy ustosunkował się również do pisemnych wyjaśnień Z. M. w kwestii pożyczki, złożonych przy zapoznaniu z materiałem dowodowym w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej, oraz wniosku o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia niemieckich pożyczkobiorców po jego uzyskaniu. W tym zakresie Izba stwierdziła, że wiarygodność wyjaśnień podważa okoliczność, iż faktury dokumentujące nabycie samochodów, zostały wystawione przez różne podmioty, prowadzące handel uszkodzonymi samochodami. Z kolei dowód z oświadczenia niemieckiego pożyczkobiorcy nie miałby wystarczającej mocy dowodowej, a to wobec braku dostatecznego uwiarygodnienia udzielenia pożyczki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. M. wniósł o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, co znalazło swój wyraz w bezpodstawnym przypisaniu skarżącemu zamiaru wykonywania czynności wskazanych w art. 2 tej ustawy w sposób częstotliwy, mimo iż okoliczności nie dawały podstaw do takiego uznania;

2) przepisów prawa procesowego, to jest art. 121 § 1 oraz art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania

Sygn. akt I SA/Wr 1737/03

dowodowego, w efekcie czego zaskarżoną decyzję wydano nie uwzględniając wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Izba Skarbowa zbagatelizowała istotne dla sprawy zagadnienie pożyczki, której skarżący udzielił swoim niemieckim kontrahentom, albowiem wyjaśnienie tego aspektu poważnie zakłóciłoby czy wręcz uniemożliwiłoby realizację z góry założonego scenariusza, zgodnie z którym dokonano jego opodatkowania. Według Z. M. organ odwoławczy bezpodstawnie odstąpił od przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z oświadczenia niemieckiego kontrahenta, a także postąpił niekonsekwentnie, gdyż zdystansował się od wcześniejszych ustaleń w zakresie podatku dochodowego, a dotyczących faktu prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej.

Do skargi, Z. M. dołączył kserokopię oświadczenia D. M. z dnia [...], sporządzonego w języku niemieckim wraz z wierzytelnym tłumaczeniem na język polski, w przedmiocie udzielenia pożyczki w kwocie [...] DEM i rozliczenia jej poprzez przekazanie ośmiu używanych, uszkodzonych samochodów o wartości [...] DEM.

W odpowiedzi na skargę, Izba Skarbowa we W. wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do przedłożonego oświadczenia D. M., organ odwoławczy wskazał, ze podmiotem zbywającym pojazdy na terenie Niemiec nie był "pożyczkobiorca" D.M., lecz firmy niemieckie zajmujące się sprzedażą samochodów oraz uznał to oświadczenie za prywatną korespondencję między obywatelem niemieckim a polskim, które nie miało wystarczającej mocy dowodowej dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazał nadto organ, że okoliczności mające być przedmiotem dowodu nie miały istotnego znaczenia dla sprawy.

W piśmie procesowym z dnia [...], ustanowiony w sprawie pełnomocnik podtrzymał dotychczasowe zarzuty, a zwłaszcza naruszenia przepisów o postępowaniu dowodowym, jak również zarzucił naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Stwierdził, że podatnikiem podatku od towarów i usług nie może być podmiot, który dokonał sprzedaży w ramach "jednej transakcji", tak jak w niniejszej sprawie, gdzie nabycie samochodów stanowiło rozliczenie jednej umowy pożyczki. Wskazał, że w tym przypadku wydanie samochodów stanowiło świadczenie w

Sygn. akt I SA/Wr 1737/03

miejsce wykonania (art. 453 K.c.). Z.M. nie miał innego wyjścia, jak tylko spieniężyć pojazdy w celu odzyskania pożyczonej kwoty. Skarżący zarejestrował działalność gospodarczą w 2001 r., co świadczy o braku zamiaru jej wykonywania w okresie poprzednim.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie była uzasadniona.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia wystąpienia obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży przez Z.M. w sierpniu 2000 r. samochodu osobowego marki FORD MONDEO, sprowadzonego (nabytego) uprzednio za granicą.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe w przedmiotowej sprawie zasadnie oparły swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT oraz prawidłowo wyliczyły wysokość należnego podatku od towarów i usług od sprzedaży przedmiotowego samochodu.

Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT definiuje pojęcie podatnika tego podatku stanowiąc, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej.

Z art. 2 ust. 1 ustawy wynika, że czynnością opodatkowaną jest między innymi sprzedaż towaru, czyli - stosownie do art. 4 pkt 1 - także rzeczy ruchomej. W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżący dokonał sprzedaży rzeczy ruchomej (samochodu FORD MONDEO), natomiast, co już zaznaczono, kontrowersyjne było, czy transakcji tej dokonał jako podatnik podatku od towarów i usług.

Z przytoczonego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT wynika, że dla podmiotowości prawnopodatkowej na gruncie tego podatku istotne jest: dokonywanie czynności opodatkowanych (w tym sprzedaży towarów) w okolicznościach

Sygn. akt I SA/Wr 1737/03

wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, jak również, czy celem nabycia rzeczy była jej odsprzedaż. Nawet bowiem dokonanie jednorazowej transakcji sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej, powoduje uznanie sprzedawcy za podatnika podatku VAT. Należy dalej stwierdzić, że z punktu widzenia definicji podatnika podatku od towarów i usług (art. 5 ust. 1 pkt 1) nie jest istotne czy czynności opodatkowane dokonywane są w ramach zorganizowanej działalności gospodarczej. Uwagę na tę ostatnią okoliczność zwracano już w orzecznictwie sądowym. I tak w wyroku z dnia 16.02.2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, nie zawęża podmiotowego zakresu opodatkowania tylko do działalności gospodarczej. Podatek od towarów i usług dotyczy wykonywania czynności wymienionych w art. 2 ustawy o VAT, przy czym nie ma żadnego znaczenia to, czy są one związane z wykonywaniem działalności gospodarczej podatnika, czy też nie (sygn. akt I SA/Lu 1256/98, publ. LEX nr 42906). W innym orzeczeniu, Sąd ten przyjął, że w świetle przepisów ustawy VAT powstanie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług nie wiąże się z prowadzeniem działalności gospodarczej, a więc zgłoszeniem do właściwego organu ewidencyjnego tego faktu, lecz wykonywaniem, także przez osobę fizyczną, czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Fakt bycia lub niebycia podatnikiem nie zależy wcale od woli danej osoby. W szczególności nie zależy od tego, czy ktoś pobierał podatek od kontrahentów, czy wystawiał faktury i czy zarejestrował się jako podatnik (wyrok z dnia 9.10.2000 r., sygn. akt I SA/Ka 870/99, publ. LEX nr 45561). W świetle przedstawionych wniosków należy jako nieuzasadniony uznać zarzut skargi, że organ odwoławczy, motywując zaskarżoną decyzję, abstrahował od pojęcia działalności gospodarczej, w czym Z.M. dopatrzył się niekonsekwencji względem stanowiska tegoż organu zajętego w sprawie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. O ile na gruncie ustawy dochodowej opodatkowanie dochodu ze źródła jakim jest działalność gospodarcza, wymagało odniesienia do przymiotów tej działalności, o tyle w zakresie ustawy VAT, zabieg taki nie miałby podstawy w treści jej przepisów.

Tak więc dla uznania statusu podatnika podatku od towarów doniosłe znaczenie miało to, czy skarżący dokonał sprzedaży w okolicznościach

Sygn. akt I SA/Wr 1737/03

wskazujących na zamiar dokonywania czynności w sposób częstotliwy, nawet gdyby się okazało, że była to transakcja jednorazowa, albo też czy dokonał sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej.

Organy podatkowe ustaliły, że Z.M. w latach 1999-2000 nabył na terytorium Niemiec osiem samochodów osobowych, z których sprzedał cztery w tym celu nabyte, a mianowicie RENAULT CLIO (nabyty w dniu [...], sprzedany w dniu [...]. za kwotę [...]), OPEL ASTRA (nabyty w dniu [...], sprzedany w dniu [...] za kwotę [...]), FIAT PUNTO (nabyty w dniu [...], sprzedany w dniu [...] za kwotę [...]) oraz FORD MONDEO (nabyty w dniu [...], sprzedany w dniu [...] za kwotę [...]). Ustalono dalej, że sprowadzone samochody były uszkodzone, zaś przed ich sprzedażą skarżący dokonał naprawy we własnym zakresie. Według organów ustalone fakty wskazywały na zamiar dokonywania sprzedaży w sposób częstotliwy, przy czym zamiar ten towarzyszył już pierwszej sprzedaży (w kwietniu 1999 r.), albowiem kolejny samochód (OPEL ASTRA) został nabyty już kilkanaście dni po dokonaniu tej sprzedaży. Podkreślono też, że samochody nie były sprowadzane na użytek własny, lecz w celu sprzedaży, a zatem skarżącemu chodziło o uzyskanie określonej kwoty pieniężnej z transakcji.

Należy zauważyć, że okolicznościom tym nie zaprzeczał Z. M., co więcej - okoliczności te potwierdził. Wywodził bowiem, że nabycia dokonywał w ramach rozliczenia udzielonej wcześniej pożyczki, zaś sprzedaż samochodów stanowiła formę (jak wskazywał - jedyną), przy wykorzystaniu której mógł odzyskać pożyczone pieniądze. Tak więc również z wyjaśnień Z. M. wynikało, że bezpośrednim celem nabycia pojazdów była ich sprzedaż. W ten sposób skarżący przyznał okoliczności, które w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, czyniły go podatnikiem podatku od towarów i usług. Zaakcentować przy tym trzeba, że tak samo cel nabycia (w celu sprzedaży) postrzegały organy podatkowe.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego okoliczności faktyczne niezbędne dla zastosowania normy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, zostały w sposób nie budzący wątpliwości ustalone. Należy zauważyć, że dla rozstrzygnięcia spornej kwestii nie miało przesądzającego znaczenia to, na jakiej podstawie skarżący dokonał nabycia samochodów. Nie było przy tym istotne, czy nabywał rzeczy na

Sygn. akt I SA/Wr 1737/03

podstawie umowy sprzedaży, jak zasadniczo utrzymywały organy podatkowe, czy też w wyniku świadczenia dłużnika w miejsce wypełnienia (art. 453 K.c.), jak twierdził pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...]. Abstrahując od poprawności argumentacji pełnomocnika, a to wobec twierdzenia, że przekazanie pojazdów było wynikiem wcześniejszego porozumienia, co mogłoby sugerować, że doszło do odnowienia zobowiązania (art. 506 K.c.) - w jednym i drugim przypadku miało miejsce odpłatne nabycie rzeczy w celu ich sprzedaży. Tymczasem przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, wymieniając okoliczności przesądzające o statusie podatnika tego podatku, nie wymaga, ażeby nabycie rzeczy w celu jej sprzedaży, nastąpiło na podstawie umowy regulowanej w art. 535 i nast. K.c. (umowa sprzedaży). Powoduje to, że tytuł odpłatnego nabycia jest prawnie obojętny. Istotne jest tylko, że podmiot dokonał sprzedaży rzeczy, którą w tym celu nabył ("jednorazowa sprzedaż rzeczy w tym celu nabytej"). Z punktu widzenia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, nie jest też istotne, czym motywowana jest sprzedaż towaru; bez znaczenia zatem pozostaje, czy podatnik dokonując sprzedaży, chciał uzyskać znaczny dochód, czy też chciał odzyskać zainwestowane wcześniej środki pieniężne.

Tak więc bez względu na powody, jakimi kierował się skarżący przy nabyciu samochodów w celu ich dalszej sprzedaży, trafnie w postępowaniu podatkowym przyjęto, że działał w tym zakresie jako podatnik od towarów i usług. To zaś czyniło, że skierowane przeciwko wnioskom organów zarzuty skargi w przedstawionym zakresie, nie były uzasadnione. Dlatego też nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w odniesieniu do odstąpienia przez Izbę Skarbową od przeprowadzenia dowodu z dokumentu prywatnego, zawierającego oświadczenie pożyczkobiorcy zagranicznego, jak również z powodu nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w którym - według twierdzenia Z. M. - pominięto okoliczności udzielenia pożyczki i jej rozliczenia. Przedmiotem postępowania dowodowego są okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a zatem takie, których ustalenie jest konieczne dla zastosowania normy materialnoprawnej. Tego rodzaju okoliczności, co powyżej wywiedziono zostały ustalone prawidłowo.

Należy jeszcze dodać, że w stanie prawnym obowiązującym w 2000 r. przepis art. 14 ust. 1 ustawy VAT przewidywał zwolnienie od podatku dla podmiotów, u których wartość sprzedaży towarów w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 3 ustawy, a także wartość

Sygn. akt I SA/Wr 1737/03

eksportu towarów lub usług nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym [...]. Jednakże na podstawie ust. 10 pkt 1 lit. b) art. 14 ustawy VAT, zwolnienia podmiotowe, o których mowa w ust. 1, 5 i 6 art. 14, nie stosuje się do podatników sprzedających wyroby akcyzowe, pośród których wymieniono w załączniku nr 6 do ustawy - samochody osobowe (poz. 5 załącznika). Tak więc Z. M. nie mógł korzystać ze wskazanego zwolnienia podmiotowego, jak również zwolnienia przedmiotowego, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy. Należy zaznaczyć, że zarzut sformułowany przez pełnomocnika w odniesieniu do braku zastosowania zwolnienia przedmiotowego (art. 7 ust. 1 pkt 5) sformułowany został z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w 1999 r.

Mając na uwadze przedstawione powody, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.