Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 394/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 30c ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2008 nr 116 poz 730
law: Ustawa z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2013r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w D. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę Ministrowi Gospodarki do ponownego rozpatrzenia protestu; 2. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz P. Sp. z o.o. w D. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. Sp. z o.o. w D. jest informacja o ocenie wniosku o dofinansowanie zawarta w piśmie Ministra Gospodarki z [...] kwietnia 2012 r. nr [...].

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu 21 czerwca 2011 r. skarżąca, złożyła wniosek o dofinansowanie projektu p.t. "Wdrożenie nowej technologii w offsetowej reprodukcji poligraficznej nr 359/2011", realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013 Działanie 4.3. Kredyt technologiczny.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. strona została poinformowana przez Bank Gospodarstwa Krajowego (Instytucja Wdrażająca), że na podstawie wyników weryfikacji merytorycznej wniosku podjęto decyzję o odmowie przyznania promesy premii technologicznej. Wskazano, że wniosek nie spełnia kryteriów określonych w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730 ze zm.).

Skarżąca wniosła protest na powyższe pismo Instytucji Wdrażającej.

Minister Gospodarki (Instytucja Pośrednicząca), pismem z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] poinformował skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu Minister wskazał, iż z opinii o nowej technologii jednoznacznie wynika, że technologia została wdrożona w środkach trwałych planowanych do zakupu. W opinii o nowej technologii opiniodawca stwierdził, że "Technologia 4IP-CIS JDF 1.4a wykorzystuje międzynarodowy standard przetwarzania i wymiany danych JDF 1.4a. Międzynarodowa organizacja CIP4 (The International Cooperation for the lntegration of Processes In Prepress, Press and Postpress Organization) opublikowała standard JDF 1.4a w grudniu 2009 roku.", a następnie oświadczył, że będąca przedmiotem zakupu maszyna posiada już fabrycznie wbudowany interfejs, pozwalający na komunikację z pozostałą częścią linii: "Offsetowa maszyna drukująca zostanie wyposażona w cyfrowy interfejs komunikacyjny zgodny z wdrażaną technologią. Offsetowa maszyna drukująca zostanie integrowana z działem przygotowania druku (PrePress). Cyfrową platformę integracji stanowić będzie system zarządzania." Opiniodawca opisał wszystkie procesy w pełni zautomatyzowanej linii. Zgodnie z informacjami zawartymi w opinii procesami tymi kieruje fabryczny program informatyczny, który steruje i wybiera automatyczne nastawy fabrycznych maszyn. Natomiast cała "nowa technologia" sprowadza się do wyboru z "drzewiastej struktury" odpowiednich procesów dla otrzymania produktu. Z tej przyczyny Minister Gospodarki uznał, że projekt ten nie spełnia wymogów zawartych w art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.

Organ wskazał również, że w opinii załączonej do projektu brak jest merytorycznego opisu wdrożenia technologii, co stanowi wymóg określony w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Opis ten został zastąpiony opisem maszyn oraz opisem standardu JDF 1.4a. Minister Gospodarki stwierdził ponadto, że opinię o nowej technologii wydał Wydział Inżynierii Produkcji Politechniki [...], zaś dostawcą technologii ma być firma I. S.A., której Prezesem Zarządu jest doktorant w jednym z instytutów wchodzących w skład Wydziału Inżynierii Produkcji Politechniki [...]. W związku z tym Minister uznał, że instytucja, która opracowała technologię oraz prowadziła prace na zlecenie skarżącej nie mogła przygotować opinii specjalistycznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię:

- art. 2 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez wadliwą interpretację pojęcia technologii oraz inwestycji technologicznej,

- art. 3 ust. 4 powyższej ustawy poprzez bezpodstawne zastosowanie w okolicznościach nieuzasadniających twierdzenia o niezgodności inwestycji z wymogami przewidzianymi dla inwestycji technologicznej tj. poprzez błędne stwierdzenie, iż urządzenie w postaci cyfrowego interfejsu komunikacyjnego jest elementem wiedzy stanowiącej nową technologię,

- art. 7 powyższej ustawy poprzez dokonanie oceny wniosku w oparciu o inne niż wskazane w art. 5 ust. 3 tej ustawy dokumenty,

- art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez naruszenie dyrektywy stosowania przejrzystych reguł przy ocenie projektów,

- art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez naruszenie dyrektywy zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w okolicznościach wymagających wiedzy specjalistycznej;

oraz przepisów proceduralnych:

- § 9 ust. 10 pkt 2 Załącznika 4.4. do Szczegółowego opisu priorytetów POIG 2007-2013 poprzez naruszenie dyrektywy wnikliwego przeanalizowania treści protestu wraz z jego uzasadnieniem,

- § 9 ust. 10 pkt 3 Załącznika 4.4. do Szczegółowego opisu priorytetów POIG 2007-2013 poprzez naruszenie dyrektywy dokonania ponownej oceny projektu w zakresie objętym protestem,

- § 14 Załącznika 4.4. do Szczegółowego opisu priorytetów POIG 2007-2013 poprzez nieskorzystanie z fachowej wiedzy merytorycznej ekspertów w okolicznościach wymagających potwierdzenia rzetelności przeprowadzonej oceny,

- zasady praworządności i prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- zawartego w art. 9 k.p.a. obowiązku informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego,

- zasady z art. 11 k.p.a. poprze brak umotywowania decyzji i uzasadnienia wszystkich przesłanek faktycznych i prawnych

- zawartej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości postępowania poprzez niedochowanie ustawowych terminów przewidzianych na dokonanie oceny formalnej wniosku o dofinansowanie, jak również terminu przewidzianego na zawiadomienie o odmowie przyznania premii technologicznej oraz terminu na zawiadomienie o uznaniu protestu za niezasadny,

- reguł postępowania dowodowego z art. 75 § 1 k.p.a.,

- art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez wybiórcze rozpatrzenie zabranego materiału dowodowego oraz niewzięcie pod uwagę jego całokształtu

- art. 107 § 1 poprzez lakoniczne i niewyczerpujące wskazanie podstawy prawnej decyzji administracyjnej,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła w szczególności, że uznanie jej protestu za bezzasadny oparto na błędnej interpretacji zapisów o nowej technologii, wykazując, iż przedmiotowa technologia 4IP wdrożona jest w zakupowanych w ramach realizacji projektu środkach trwałych. W ocenie skarżącej Instytucja Pośrednicząca dokonała przez to wadliwej interpretacji opinii, zakładając, że "cyfrowy interfejs komunikacyjny zgodny z wdrażaną technologią" jest tożsamy z technologią.

Odnosząc się do zakwestionowanej przez Ministra opinii o nowej technologii skarżąca podkreśliła, iż opiniodawca jest zobowiązany zawrzeć w opinii deklarację bezstronności stwierdzającą, że nie jest powiązany z przedsiębiorcą w sposób, który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności opinii. W przedmiotowej opinii dotyczącej ocenianego projektu taka deklaracja została zawarta. Skarżąca podniosła przy tym, iż zarówno autor opinii (dr hab. inż. J. P.), jak i zatwierdzający opinię (prof. dr hab. inż. M. K.), nie są powiązani ani ze skarżącą, ani z dostawcą technologii w sposób mogący stwarzać wątpliwości w kwestii bezstronności. Ponadto zdaniem skarżącej deklaracja bezstronności nie może wiązać innych osób pracujących na rzecz wystawcy opinii, nie zaangażowanych w proces jej powstawania. Poza tym Minister nie przedstawił żadnych dowodów na to, iż zarzucane w zaskarżonym piśmie powiązania osobowe miały lub mogły mieć wpływ na treść opinii.

Następnie skarżąca zwróciła uwagę na brak powołania przez orzekające w sprawie Instytucje ekspertów koniecznych w ocenie skarżącej dla wydania merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w proteście.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym piśmie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 czerwca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1099/12 oddalił skargę.

Skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną na powyższy wyrok. Wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania podniosła zarzuty naruszenia:

1) art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez nieuwzględnienie skargi na rozstrzygnięcie z 19 kwietnia 2012 r. w sytuacji, w której:

a) rozstrzygnięcie z 19 kwietnia 2012 r. zostało wydane w oparciu o przepisy "Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013- załącznik 4.4. Procedury odwoławczej w ramach PO IG";

b) złożony przez skarżącą wniosek o dofinansowanie nr POIG .04.03.00-00-59/11 był oceniany przez Instytucję Wdrażająca oraz Instytucję Pośredniczącą na podstawie Regulaminu Przeprowadzania Konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka podczas, gdy zarówno "Szczegółowy opis priorytetów (...) jak i "Regulamin Przeprowadzania Konkursu (...) zostały wydane w oparciu o następujące przepisy u.z.p.p.r.:

- art. 5 pkt 11, który wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. (sygn. akt P.1/2011) został uznany za niegodny z art. 87 Konstytucji RP przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa;

- art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2, który wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. został uznany za niezgodny z art. 87 Konstytucji przez to, że dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego;

2) art. 1 w związku z art. 3 § 1 w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 30e u.z.p.p.r. poprzez przeprowadzenie kontroli rozstrzygnięcia Ministra Gospodarki z 19 kwietnia 2012 r. nie pod względem zgodności z prawem, lecz pod względem zgodności z przepisami "Szczegółowego opisu priorytetów POIG (...)" oraz Regulaminu przeprowadzania Konkursu w Ramach POIG", które to przepisy, zgodnie z powołanym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2011 r. nie stanowią źródeł powszechnie obowiązującego prawa;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 30e u.z.p.p.r. przez brak wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia oraz ograniczenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku do dosłownego powtórzenia argumentacji przedstawionej przez Ministra Gospodarki w odpowiedzi na skargę;

4) art. 141 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 30e u.z.p.p.r. poprzez zaniechanie sporządzenia własnego uzasadnienia wyroku przez WSA i powielenie całości wywodów zawartych przez organy administracji publicznej w odpowiedzi na skargę;

5) art. 3 ust. 1 w związku z art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na argumentacji zaprezentowanej przez organ przy całkowitym pominięciu twierdzeń i dowodów zaoferowanych przez skarżącą, czego wyrazem jest brak jakiegokolwiek odniesienia się do tych twierdzeń i dowodów w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, w szczególności do obszernej opinii o nowej technologii z 4 listopada 2011 r., sporządzonej przez pracowników Politechniki [...] Wydziału Inżynierii Produkcji, według której technologia spełnia wszystkie wymogi określone w ustawie o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej;

6) art. 30 c ust. 3 pkt 1 w związku z art. 26 ust.1 pkt 4 w związku z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. przez nieuwzględnienie skargi, podczas gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w sposób naruszający prawo, tj. bez zapewnienia rzetelnej, bezstronnej i profesjonalnej oceny projektu przez ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę i umiejętności w zakresie objętym wnioskiem o dofinansowanie projektu, do czego obligował art. 26 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r.;

7) naruszenie prawa materialnego - art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że znajdował on zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie, podczas gdy technologia, której dotyczy wniosek nie została wdrożona w środkach trwałych, które skarżąca planuje sfinansować za pomocą kredytu technologicznego, lecz stanowi ona element zewnętrzny w stosunku do kupowanych maszyn.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 października 2012 r. sygn. akt II GSK 1672/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku NSA odniósł się w pierwszej kolejności do zarzutów podniesionych w nawiązaniu do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt P 1//11, uznając je za nietrafne. W ocenie NSA motywy, jakimi kierował się Trybunał Konstytucyjny odraczając utratę mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, uzasadniają przyjęcie, że regulacje te nie tylko formalnie obowiązują, ale także powinny być stosowane, gdyż Trybunał Konstytucyjny umożliwił funkcjonowanie wadliwych rozwiązań ustawy do dnia 28 czerwca 2013 r. Przyjęcie stanowiska wyrażonego w skardze kasacyjnej, że zakwestionowane przepisy, jako niekonstytucyjne, nie mogą być stosowane, powodowałby konieczność natychmiastowego wstrzymania rozdziału środków rozwojowych pochodzących z Unii Europejskiej z uwagi na brak procedur, aż do czasu ustanowienia procedur w formie zgodnej z art. 87 Konstytucji RP. Taki właśnie skutek wyroku byłby niemożliwy do zaakceptowania i sam Trybunał Konstytucyjny go wykluczył.

Za trafne uznał natomiast NSA zarzuty dotyczące naruszenia przez sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. (punkty 3 – 5 skargi kasacyjnej), ponieważ sąd ten całkowicie pominął zarzuty i argumenty podnoszone przez skarżącą i bezkrytycznie zaakceptował stanowisko Ministra Gospodarki. W szczególności sąd I instancji nie ustosunkował się do argumentacji skarżącej dotyczącej tak istotnych kwestii jak zaniechanie powołania ekspertów do oceny wniosku oraz prawidłowości zastosowania w sprawie art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Ponadto część uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawała w żadnym związku z rozpoznawaną sprawą.

Następnie NSA wyjaśnił, iż uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oznacza, że przedwczesna stała się ocena zarzutów dotyczących naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. oraz art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Problematyka poruszona przez skarżącą w ramach tych zarzutów nie była bowiem dotychczas właściwie rozważona przez sąd pierwszej instancji.

W dniu rozprawy (25 lutego 2013 r.) pełnomocnik skarżącej dołączył do akt sprawy wyjaśnienia firmy I. S.A. dotyczące zgodności technologii 4IP-CIS z wymaganiami stawianymi nowej technologii w działaniu 4.3 – Kredyt Technologiczny Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. W piśmie tym wskazano, iż 4IP-CIS jest nieopatentowaną wiedzą techniczną, która jest własnością twórcy technologii i nie została zawarta w żądnym środku trwałym. Technologia 4IP-CIS została opracowana na bazie technologii 4IP do rozwiązania określonego problemu występującego w Polsce tylko w firmie skarżącej, a problem ten nie mógł być rozwiązany poprzez zawarte w środkach trwałych funkcjonalności. W piśmie tym wskazano ponadto, iż technologia 4IP stanowiąca bazę dla technologii 4IP-CIS, została udostępniona trzem innym przedsiębiorstwom, które uzyskały dofinansowanie w ramach działania 4.3 – Kredyt Technologiczny. W przypadkach tych przedsiębiorstw Instytucja Wdrażająca nie uznała, iż technologia 4IP jest zaimplementowana w nabywanych środkach trwałych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m. inn. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz 270), dalej:’’p.p.s.a.’’, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W tym miejscu należy zaznaczyć, że materialnoprawną podstawą rozpoznania skargi stanowią w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. jedn. Dz.U. z 2009r. Nr 84, poz. 712), dalej; u.z.p.p.r.

W przepisach art. 30c-30d ustawy przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, rozpoznając skargę (art. 30c ust. 3-5).

W zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym, odpowiednie zastosowanie mają przepisy p.p.s.a., określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, 61§ 3-6, 115-122, 146, 150 i 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy).

Sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w przypadku stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą , tym samym uwzględniając skargę.

Tak więc, odnosząc się do obowiązujących, wskazanych wyżej, w sprawie regulacji, należy mieć na uwadze, że wyznaczają one kompetencję i zakres uprawnień oraz ograniczeń sądu administracyjnego w toku kontroli legalności oceny projektu przeprowadzonej przez właściwą instytucję zarządzającą w ramach ogłoszonego konkursu. Wśród tych uprawnień, sąd ma możliwość wzięcia pod uwagę faktów powszechnie znanych, nawet bez powołania się na nie przez strony postępowania, ale ma też ograniczenia w postaci, m. innymi, braku możliwości przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu poza dowodem z dokumentu. Nie może więc powołać biegłego , gdy w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, celem uzyskania od niego opinii i przeprowadzenia z niej dowodu w sprawie. W sytuacji więc, gdy w toku oceny projektu dokonywanej przez odpowiedni organ w procesie wyboru projektów do dofinansowania uczestniczą eksperci posiadający wiedzę specjalistyczną z danej dziedziny, objętej programem operacyjnym, powołani zgodnie z przepisem art. 31 u.z.p.p.r. , sąd administracyjny nie może wejść w rolę kolejnego eksperta. Nie może wiec ocenić usług i opinii wydanej przez eksperta , powołanego zgodnie z przepisami, gdyż sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, którymi dysponuje powołany ekspert, nie ma też możliwości powołania biegłego. Brak jest bowiem przepisów, wśród regulujących sądową procedurę kontroli legalności oceny projektu przeprowadzoną przez właściwą instytucję, które dałyby podstawę prawną do przeprowadzenia takiego dowodu.

W tej sytuacji, sądowa kontrola legalności oceny projektu, sprowadza się do oceny prawidłowości stosowania prawa ustanowionego w przepisach u.z.p.p.r. oraz jej przepisów wykonawczych, przez właściwą instytucję zarządzającą w ramach ogłoszonego konkursu. Należy przy tym pamiętać, że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 37 u.z.p.p.r.). Tym samym czyni to niezasadnymi zarzuty wyartykułowane w skardze, sprowadzające się do naruszenia przepisów k.p.a.

Kontrolując legalność oceny projektu dokonanej przez Bank Gospodarstwa Krajowego oraz legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, należy stwierdzić, że nie odpowiadają one prawu.

Przede wszystkim należy przypomnieć, ze sprawa została zainicjowana wnioskiem z dnia 21 czerwca 2011r. o dofinansowanie projektu ,,Wdrożenie nowej technologii w offsetowej reprodukcji poligraficznej" . realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013 Działanie 4.3. Kredyt technologiczny.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. strona została poinformowana przez Bank Gospodarstwa Krajowego (Instytucja Wdrażająca), że na podstawie wyników weryfikacji merytorycznej wniosku podjęto decyzję o odmowie przyznania promesy premii technologicznej. Wskazano, że wniosek nie spełnia kryteriów określonych w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730 ze zm.).

Skarżąca wniosła na powyższe pismo protest .

Polemizując z konkluzją zawartą w piśmie, że technologia umożliwiająca przeprowadzenie operacji opisanych w Opinii o nowej technologii (dalej: ,,Opinia") jest już zawarta w funkcjach urządzeń planowanych do nabycia, a możliwości techniczne pozwalają jedynie na jej wykorzystanie w produkcji udoskonalonych towarów – skarżąca wskazała na to, że dr hab. Inż. J. P. i prof. dr hab. Inż. M. K. (sporządzający Opinię) nie mieli żadnych wątpliwości w identyfikacji istoty nowej technologii oraz stwierdzenia, że właśnie nowa technologia, która zostanie zakupiona pozwoli na integrację procesów produkcyjnych będących przedmiotem projektu. W odniesieniu do offsetowej maszyny drukującej wskazano jedynie że zakupywana w ramach inwestycji technologicznej będzie wyposażona w cyfrowy interfejs komunikacyjny zgodny ze standardem JDF 1.4a i dalej, że zakup urządzenia jest niezbędny do wdrożenia nowej technologii 4IP-CIS JDF 1.4a, ponieważ dotychczas wykorzystywane urządzenia nie są wyposażone w interfejsy komunikacyjne zgodne ze standardem JDF 1.4a. Jednocześnie zastrzeżono, że offsetowa maszyna drukująca zostanie zintegrowana z działem przygotowania druku (PrePress) dzięki wykorzystaniu nieopatentowanej wiedzy technicznej z zakresu technologii 4IP-CIS JDF 1.4a. Dalej skarżąca podkreśliła, że cyfrowy interfejs komunikacyjny nie jest wystarczający do integracji, stanowi jej warunek niezbędny, jednak nie jedyny. Konieczne jest wykorzystanie technologii 4IP-CIS JDF 1.4a, która w oparciu o standard JDF 1.4a umożliwi przesyłanie danych i integrację offsetowej maszyny drukującej z działem PrePress. Technologia ta to nieopatentowana wiedza techniczna (w postaci wartości niematerialnych i prawnych). To opis sposobu integracji procesów i wytwarzania udoskonalonych towarów. Integracja w oparciu o standard JDF 1.4a jest zjawiskiem nowym w polskiej branży poligraficznej. Ponadto, kwestionując rzetelność, przeprowadzoną przez oceniających , oceny projektu, skarżąca wskazała, że zgodnie z Regulaminem przeprowadzania konkursu (dalej; ,,Regulamin"), mogli oni zwrócić się do Wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowych informacji i wyjaśnień co do treści wniosku i złożonych załączników, także odnośnie Opinii. Podkreślono także, że próba ograniczenia przez oceniających technologii do offsetowej maszyny drukujących nawet przy wykorzystaniu wszystkich jej dostępnych możliwości technicznych jest nie do pogodzenia z produkcją udoskonalonych towarów w postaci kolekcji hobbystycznych. Jest to sprzeczne z art. 2 ustawy z dnia 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.

Minister Gospodarki protest uznał za niezasadny – pismo z dnia 19 kwietnia 2012r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister wskazał, iż z opinii o nowej technologii jednoznacznie wynika, że technologia została wdrożona w środkach trwałych planowanych do zakupu. W opinii o nowej technologii opiniodawca stwierdził, że "Technologia 4IP-CIS JDF 1.4a wykorzystuje międzynarodowy standard przetwarzania i wymiany danych JDF 1.4a. Międzynarodowa organizacja CIP4 (The International Cooperation for the lntegration of Processes In Prepress, Press and Postpress Organization) opublikowała standard JDF 1.4a w grudniu 2009 roku.", a następnie oświadczył, że będąca przedmiotem zakupu maszyna posiada już fabrycznie wbudowany interfejs, pozwalający na komunikację z pozostałą częścią linii: "Offsetowa maszyna drukująca zostanie wyposażona w cyfrowy interfejs komunikacyjny zgodny z wdrażaną technologią. Offsetowa maszyna drukująca zostanie integrowana z działem przygotowania druku (PrePress). Cyfrową platformę integracji stanowić będzie system zarządzania." Opiniodawca opisał wszystkie procesy w pełni zautomatyzowanej linii. Zgodnie z informacjami zawartymi w opinii procesami tymi kieruje fabryczny program informatyczny, który steruje i wybiera automatyczne nastawy fabrycznych maszyn. Natomiast cała "nowa technologia" sprowadza się do wyboru z "drzewiastej struktury" odpowiednich procesów dla otrzymania produktu. Z tej przyczyny Minister Gospodarki uznał, że projekt ten nie spełnia wymogów zawartych w art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.

Organ wskazał również, że w opinii załączonej do projektu brak jest merytorycznego opisu wdrożenia technologii, co stanowi wymóg określony w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Opis ten został zastąpiony opisem maszyn oraz opisem standardu JDF 1.4a. Minister Gospodarki stwierdził ponadto, że opinię o nowej technologii wydał Wydział Inżynierii Produkcji Politechniki [...], zaś dostawcą technologii ma być firma I. S.A., której Prezesem Zarządu jest doktorant w jednym z instytutów wchodzących w skład Wydziału Inżynierii Produkcji Politechniki [...]. W związku z tym Minister uznał, że instytucja, która opracowała technologię oraz prowadziła prace na zlecenie skarżącej nie mogła przygotować opinii specjalistycznej.

Tak więc zarówno BGK jak i MG jako podstawę odmowy przyznania premii technologicznej przyjęły niespełnienie kryterium merytorycznego : projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 POIG oraz z ustawą z dnia 30 maja 2008r o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz.U. z 2008r., Nr 116, poz. 730 z póżn.zm.). Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 3 ust. 4 cyt. Wyżej ustawy, kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego.

Zdaniem Sądu, wobec dużej złożoności zagadnienia będącego przedmiotem projektu o dofinansowanie, przy rozpoznaniu protestu, MG powinien skorzystać z możliwości jakie daje art.31 ust. 1 u.o.p.p.r. który stanowi, że w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym- i powołać ekspertów . Tym bardziej, że § 14 obowiązującego Załącznika 4.4. (Procedura odwoławcza w ramach PO IG) taka możliwość wynika. Rację ma skarżąca, że w związku z jej zarzutami zawartymi w proteście, przy jego rozpoznawaniu należało ocenić projekt merytorycznie posiłkując się osobami posiadającymi wiedzę specjalistyczna, a nie tylko bazować na ocenie projektu dokonaną przez Komisję Konkursową (KK).. Tak samo Regulamin Konkursu daje możliwość – w razie wątpliwości KK – zwrócenia się do wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowych informacji i wyjaśnień. Powołanie przez organ ekspertów wydaje się w niniejszej sprawie także z tego powodu zasadne, że kwestionowana była bezstronność złożonej przez Wnioskodawcę Opinii. Minister nie przedstawił, co prawda, żadnych dowodów na wpływ powiązań osobowych na treść opinii, jednakże dla pozbycia się wszelkich wątpliwości w tej mierze, należało skorzystać z możliwości, jakie dawały obowiązujące w tym konkursie przepisy.

Ponadto, zdaniem Sądu, istnieją duże wątpliwości co do prawidłowości zastosowania w sprawie przez organ art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Na str. 2 pisma o rozstrzygnięciu protestu organ wskazał: ,,Opiniodawca w Opinii o nowej technologii zawarł stwierdzenia , które jednoznacznie wskazują, że technologia została wdrożona w środkach trwałych planowanych do zakupu". Tymczasem z Opinii to jednoznacznie nie wynika: i tak na str. 2 jest napisane: ,,Offsetowa maszyna drukująca zakupywana w ramach inwestycji technologicznej będzie wyposażona w cyfrowy interfejs komunikacyjny zgodny z wdrażaną technologią’. Nie wiadomo więc do końca, czy w planowanej do zakupu maszynie już jest urządzenie, czy też dopiero Wnioskodawca ją w nie wyposaży.

Należy ponadto stwierdzić, wobec nieskorzystania z możliwości powołania ekspertów, że nie zostały wzięte pod uwagę i rozpatrzone wszystkie zarzuty zawarte w proteście, co spowodowało naruszenie § 9 ust. 10 pkt. 2 Załącznika 4.4, a wiec uzasadnione jest stwierdzenie, że protest nie został rozpoznany prawidłowo.

Z tych wszystkich względów , na podstawie przepisu art.30c ust.3 pkt 1 u.z.p.p.r. orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach rozstrzygnięto na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.