Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 276/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 16 lipca 2008 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk Meder /spr./, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. sprawy ze skargi I. K.-S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zameldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy G. decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 47 ust. 2 w związku z art. 10 ust.1 ustawy z dnia

10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U. z 2006r. Nr 139 poz. 993 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98 poz.1071 z późn. zm.) orzekł

o zameldowaniu T. G. na pobyt stały w przybudówce przynależnej do budynku mieszkalnego położonego przy ul. M. R. w G.

Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że T. G. wystąpił w dniu

30 sierpnia 2007 r. z wnioskiem o zameldowanie na pobyt stały w nieruchomości przy ul. M. R. [...] w G. Wobec stwierdzenia braku potwierdzenia pobytu wnioskodawcy przez właściciela nieruchomości na formularzu "zgłoszenie pobytu stałego," T. G. złożył dodatkowe wyjaśnienia do protokołu, w którym oświadczył, że od sierpnia 2000 r. mieszkał w nieruchomości przy ul. R. [...]

w G. u teściowej, następnie po trzech latach przeprowadził się z żoną do przybudówki. Ponadto oświadczył, że w przybudówce zlokalizował swoje centrum życiowe, bowiem posiada tam swoje rzeczy osobiste i trwałe, zajmuje pokój, w pełni korzysta z innych pomieszczeń, ma klucz i ponosi koszty utrzymania nieruchomości

i nie posiada innego miejsca pobytu.

W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że właścicielami nieruchomości przy

ul. M. R. [...] w G. są: I. K-S. (teściowa wnioskodawcy), J. G. (żona wnioskodawcy) oraz N. K. (brat żony), co wynikało z odpisu

z księgi wieczystej nr [...]. I. K.-S. współwłaścicielka nieruchomości przy ulicy M. R. [...] w G., nie wyraziła zgody na zameldowanie wnioskodawcy.

Na działce nr [...] na której położony jest budynek stanowiący współwłasność, wnioskodawca wraz z żoną rozpoczął rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w wyniku której powstał nowy budynek. Jednocześnie organ podkreślił, że do dnia dzisiejszego dobudowany budynek nie został odebrany przez nadzór budowlany, nie wyodrębniono również prawa własności na rzecz wnioskodawcy i jego żony, nie wystąpiono o nadanie numeru porządkowego dla przedmiotowego, nowo powstałego budynku.

Okoliczność zamieszkiwania T. G. we wskazanej nieruchomości przy ulicy M. R. [...] potwierdziła, w złożonym do protokołu z dnia 13 września 2007 r. zeznaniu, I. K.-S. oraz żona wnioskodawcy – J. G. (protokół przesłuchania z dnia 1 września 2007r.). Powyższe poświadczyła również kontrola funkcjonariuszy Straży Miejskiej w G., co wynika z pisma Komendanta Straży Miejskiej z dnia 19.09.2007r. Znak [...]. Jednocześnie organ zaznaczył, że mimo skutecznie doręczonego zawiadomienia, wyjaśnień na okoliczność prowadzonego postępowania nie złożył tylko jeden współwłaściciel – N. K.

Wobec powyższego organ pierwszej instancji podniósł, że w tej sytuacji jednoznacznie można stwierdzić, że T. G. faktycznie mieszka w przybudówce przynależnej do budynku mieszkalnego położonego przy ul. M. R. [...] w G. Tym samym spełnia wymagania przewidziane w art. 10 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Organ wskazał również, że wobec wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2002 r. sygn. akt K 20/01 /Dz. U. Nr 78 poz.716 z 2002 r./ orzekającego

o niezgodności art. 9 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych

z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, jedynym warunkiem dokonania zameldowania (w chwili orzekania) jest fakt zamieszkania w lokalu.

Odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza Gminy G. w imieniu I. K.-S., złożył adwokat J. Ł. zaskarżając decyzję w całości oraz wnosząc o jej uchylenie ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Decyzji zarzucał naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez przyjęcie, iż możliwe jest dokonanie zameldowania T. G. w przybudówce (dobudówce) przynależnej do budynku mieszkalnego, podczas gdy z treści tych przepisów wynika, że wydanie tej decyzji administracyjnej jest nieuprawnione. Ponadto pełnomocnik odwołującej się zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 77 kpa, polegające na braku wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu odwołania wskazano na dokumentację oraz decyzje administracyjne wydawane w toku postępowania związanego z rozbudową budynku przy ulicy M. R. [...] w G., w tym m.in. zaświadczenie Urzędu Miasta

i Gminy G. wydane w dniu 19 lutego 2001 r. dla J. G., w którym stwierdzono, że uzyskała ona pozwolenie na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego położonego w G. przy ulicy M. R [...] o samodzielny lokal mieszkalny z oddzielnym wejściem tzw. "przybudówkę". Następnie odwołująca się podniosła, że bezspornym w sprawie, w świetle zeznań świadków oraz kontroli funkcjonariuszy Straży Miejskiej w G. jest fakt, że wnioskodawca od 2002 r. zajmuje ten właśnie samodzielny lokal mieszkalny. Powyższe, w ocenie odwołującej się, przesądza o błędnym rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, bowiem potwierdza nieistniejący stan faktyczny. Zaskarżone orzeczenie dotyczy zameldowania T. G. w lokalu przy ulicy M. R. [...], czyli lokalu w którym wnioskodawca od pięciu lat nie przebywa, gdyż przebywa w nieoznaczonym, powstałym w wyniku rozbudowy domu ulokowanym przy ulicy R. [...], stanowiącym samodzielny lokal.

Odnosząc się dalej do powyższego stwierdzenia odwołująca się podnosi, że nie jest możliwe w świetle prawa zalegalizowanie pobytu wnioskodawcy również w tym lokalu, w którym rzeczywiście przebywa z uwagi na brak rozstrzygnięć organów administracji zezwalających na zamieszkanie w nim, jak również ze względu na zachowanie T. G. naruszające zasady współżycia społecznego, mogące wyczerpywać znamiona przestępstwa.

Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), Wojewoda Z. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że sprawy związane z wykonaniem obowiązku meldunkowego (zameldowania i wymeldowania) reguluje ustawa z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Stosownie do treści przepisów tej ustawy organ gminy dokonuje zameldowania lub wymeldowania, na podstawie formularza zgłoszenia pobytu, poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i jej miejsca pobytu. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy, co wynika z treści art. 47 ust. 2 powołanej ustawy. Z przepisów powołanej ustawy wynika ponadto, że osoba wnioskująca o zameldowanie w konkretnej nieruchomości, na pobyt stały lub tymczasowy trwający ponad 3 miesiące powinna w niej przebywać.

Wojewoda Z. wskazał, że warunkiem zameldowania na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące jest prawidłowo złożony formularz zgłoszenia pobytu. Równocześnie wyjaśnił, że osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu składa na takim formularzu tylko oświadczenie wiedzy, iż wnioskujący o zameldowanie faktycznie przebywa pod oznaczonym adresem. Brak takiego oświadczenia nie stanowi jednak przeszkody do dokonania zameldowania. Zameldowanie może bowiem nastąpić w drodze decyzji administracyjnej jednak pod warunkiem, że fakt zamieszkiwania w lokalu zostanie potwierdzony w tym przedmiocie w toku postępowania administracyjnego.

Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy organ podniósł, że

z zgromadzonych przez organ gminy dowodów, wynika bezspornie, że T. G. zamieszkuje w przybudówce lokalu przy ul. M. R. [...] w G., który to fakt potwierdza również pełnomocnik odwołującej się.

W ocenie organu odwoławczego analiza przeprowadzonego postępowania doprowadziła do stwierdzenia, że organ gminy w prawidłowy sposób zameldował wnioskodawcę w nieruchomości przy ul. M. R. [...] w G.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ drugiej instancji wskazał na treść przepisu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali ( Dz. U. z 2000r., Nr 80, poz. 903 ze zm) zgodnie z którym odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność. Z kolei umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego a do powstania tej własności niezbędny jest również właściwy wpis w księdze wieczystej. W zgromadzonym przez organ gminy materiale dowodowym jednakże brak jest tego rodzaju dokumentu.

Przybudówka, w której zamieszkuje T. G. nie stanowi wobec tego wyodrębnionej własności lokalu, bowiem strony dokonujące jej budowy nie podzieliły nieruchomości na której została wybudowana. Przybudówka do chwili podziału nie stanowi zatem odrębnego przedmiotu własności od nieruchomości, do której została dobudowana.

Pod pojęciem podziału należy rozumieć utworzenie nowej nieruchomości, ale nie w znaczeniu wieczystoksięgowym, lecz w znaczeniu nieruchomości jako "części powierzchni ziemskiej stanowiącej odrębny przedmiot własności" ( art. 46 § 1 kc.). Dla bytu prawnego takiej nieruchomości nie musi istnieć księga wieczysta, nie muszą być ustalone granice, lecz musi to być zwarty jednolity obszar gruntu należący do tego samego właściciela ( tych samych właścicieli). Jeśli z takiego obszaru nastąpi, w wyniku czynności prawnej lub orzeczenia sądowego, utworzenie dwóch lub więcej takich samych przedmiotów (nieruchomości), wówczas można mówić o podziale nieruchomości.

W świetle powyższego, w ocenie organu, nie budzi zatem wątpliwości fakt, że przybudówka stanowi część przedmiotowej nieruchomości budynkowej, do której została dobudowana, co jednocześnie stanowi podstawę stwierdzenia, że T. G. zamieszkuje pod adresem ul. M. R. [...] w G.

Skargę na powyższą decyzję, w imieniu I. K. – S., złożył adwokat J. Ł. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 10 ust 1 oraz art. 6 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), a także art. 3 pkt 6, 7, 7a i 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) – które to naruszenie miało wpływ na rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy G.

Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik wskazał, że Wojewoda Z. oceniając prawidłowość skarżonej decyzji w żadnym stopniu nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, które są w dalszym ciągu podtrzymywane przez skarżącą, wobec prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych

w sprawie, które nie uległy zmianie. Powyższe ustalenia sprowadzają się do faktu rozpoczęcia we wrześniu 2000 roku przez J. i T. G. rozbudowy budynku położonego w G. przy ul. M. R. [...], w wyniku której powstał nowy, samodzielny lokal mieszkalny.

W tym miejscu pełnomocnik wskazał, że Burmistrz G. dokonując zameldowania T. G. pod wskazanym przez niego adresem potwierdził, nie odpowiadający prawdzie stan faktyczny, bowiem wnioskodawca nie przebywał

w przedmiotowym lokalu położonym przy ul. M. R. [...], ale w lokalu nieoznaczonym powstałym w wyniku rozbudowy domu ulokowanego również przy

ul. M. R.. Jednakże jest to odrębny i samodzielny lokal mieszkalny.

Powyższe okoliczności, w ocenie pełnomocnika skarżącej, świadczą

o naruszeniu przez Wojewodę Z. norm prawa materialnego, to jest art. 10 ust 1 oraz art. 6 ustęp 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które to naruszenie sprowadza się do bezpodstawnego uznania, że T. G. przebywa w lokalu przy ulicy M. R. [...] w G.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, przyczyną błędnej oceny dokonanej zarówno przez Burmistrza G., jak i Wojewodę Z. było naruszenie norm prawa materialnego, to jest art. 3 pkt 6, 7, 7a i 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118) poprzez przyjęcie, że T. G. zamieszkuje w "przybudówce", podczas gdy faktycznie zamieszkuje on w samodzielnym lokalu mieszkalnym powstałym w efekcie rozbudowy dotychczas zlokalizowanego na działce budynku.

Jednocześnie pełnomocnik przytoczył treść art. 2 ust 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. - o własności lokali (Dz. U. Nr 80, poz. 903 ze zm.), stosownie do którego samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz

z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.

W świetle powyższego przepisu, pełnomocnik wyraził pogląd zgodnie z którym "przybudówka", stanowi samodzielny lokal mieszkalny. Bezsporne, w ocenie pełnomocnika jest także i to ustalenie, że właśnie w tym ww. lokalu, a nie w lokalu przy ul. M. R. [...] przebywa wnioskodawca.

Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że istotną dla sprawy okoliczność może stanowić rażące naruszanie przez T. G. zasad współżycia społecznego, które może wyczerpywać znamiona przestępstw określonych w kodeksie karnym. Według relacji bowiem J. G., T. G. dopuszczał się czynów polegających, między innymi, na niszczeniu sprzętów domowych oraz znęcaniu się fizycznym i psychicznym nad skarżącą, które to okoliczności są przedmiotem trwającego postępowania karnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania sądowego uczestnik postępowania T. G. złożył

w dniu 20 czerwca 2008 r. pismo zatytułowane "wyjaśnienie T. G. do skargi I. K. – S. dotyczącej zameldowania" załączając przy tym szereg kopii dokumentów, które mają, wedle jego oświadczenia złożonego do protokołu rozprawy z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 276/08, jedynie charakter informacyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności administracji publicznej na podstawie kryterium zgodności z prawem.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła do uznania, że skarga wniesiona przez pełnomocnika I. K. – S. nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 960 ze zm.).

Stosownie do treści art. 5 powołanej ustawy, osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ma obowiązek zameldowania się w miejscu pobytu stałego. W myśl art. 6 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod określonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W art. 9b ustawodawca z kolei wskazał, że adres w gminach, które uzyskały statut miasta określa się poprzez podanie: nazwy miasta, ulicy, numeru domu i lokalu, nazwy województwa oraz kodu pocztowego. Zauważyć również należy, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 27 maja 2002 r., uznał za niezgodny z Konstytucją art. 9 ust. 2 ustawy. Trybunał uznał, iż wskazany przepis jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu powyższego wyroku między innymi stwierdził, że obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, bowiem posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności, która polega na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób jak też służy ochronie interesów samych zainteresowanych (umożliwia odnalezienie tych osób). Za taką wykładnią przemawia również treść art. 9 ust. 2b, zgodnie z którym zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 a ustawy o ewidencji ludności, przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad trzy miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad trzy miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Od 1 maja 2004 roku przy zameldowaniu na pobyt stały nie jest wymagane przedstawienie potwierdzenia prawa do przebywania danej osoby w lokalu, dokonanego przez właściciela lub zarządcę budynku, a jedynie przedstawienie potwierdzenia okoliczności faktycznej, tj. pobytu danej osoby w tym lokalu, dokonanego przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. Potwierdzenie takie nie jest równoznaczne z wyrażeniem zgody przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu. Przedstawienie takiego potwierdzenia przez osobę, która zgłasza organowi swój pobyt ma na celu przyspieszenie procedury meldunkowej, gdyż w takiej sytuacji organ dokonuje czynności materialno - technicznej zameldowania. Natomiast w przypadku gdy takiego potwierdzenia nie ma, bowiem właściciel lub inna osoba mająca tytuł prawny do lokalu nie wyraża zgody na potwierdzenie tego faktu, albo nie można ustalić, komu przysługuje prawo własności lub inny tytuł prawny do danej nieruchomości, organ zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności ma obowiązek przeprowadzić postępowanie administracyjne i wydać rozstrzygnięcie o zameldowaniu lub o jego odmowie w formie decyzji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 listopada 2006 roku, sygn. akt II OSK 1432/05, LEX nr 315127). Tak więc, w stanie prawnym po 1 maja 2004r. sprzeciw osoby mającej tytuł prawny do lokalu nie jest czynnikiem przesądzającym o tym, czy dana osoba będzie zameldowana w danym lokalu. Brak takiej zgody powoduje tylko obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego, które kończy się wydaniem decyzji co do zameldowania, bądź jego odmowy.

Konkludując, osoba, na której ciąży obowiązek zameldowania jest zobowiązania wykazać jedynie, że zamieszkuje w określonym miejscu z zamiarem stałego przebywania oraz, że miejsce to posiada adres w rozumieniu ustawy.

W ocenie Sądu, w odniesieniu do osoby T. G. obie przesłanki zostały

w sprawie niniejszej spełnione. Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że T. G. zamieszkuje w części budynku przy ul. R. [...] z zamiarem stałego pobytu.

Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, nie ma znaczenia w sprawie, czy część budynku stanowiąca fizycznie odrębny od budynku lokal, dobudowany przez małżonków G. na nieruchomości oznaczonej nr [...] przy ul. R. w G. spełnia wymogi samodzielnego lokalu mieszkalnego, czy też nie. Skoro lokal ten nie został prawnie wyodrębniony ze stanowiącej współwłasność nieruchomości przy

ul. R. [...], to w świetle prawa administracyjnego adres pod którym organ mógł dokonać zameldowania dotyczy tej nieruchomości, na której dobudowana część budynku została posadowiona.

Jak już wyżej wskazano, konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. było zniesienie konieczności wykazania się przy dokonywaniu zameldowania uprawnieniami do lokalu (tytułem prawnym). Nie oznaczało to wszakże, że przesłanką zameldowania jest wyłącznie fizyczna obecność w lokalu. Jest rzeczą oczywistą, że uprawniać do zameldowania w lokalu może jedynie pobyt legalny, oznaczający przebywanie na zasadach zgodnych z prawem, za wiedzą i przyzwoleniem osoby czy podmiotu uprawnionego do dysponowania lokalem. Nie można bowiem czerpać uprawnień z zachowań sprzecznych z prawem, a samowoli nie może sankcjonować instytucja zameldowania (por. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 1997 r., sygn. akt V SA 2735/96, wyrok NSA z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt V SA 1448/03).

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania trudno jest przyznać niemalże ośmioletniemu pobytowi T. G. w budynku przy ul. R. [...] w G. cechy samowoli. T. G. zamieszkał pod tym adresem za wiedzą

i przyzwoleniem skarżącej, co ona sama potwierdziła (k. 17 akt adm. organu I instancji). Przyznała, że T. G. zamieszkał u niej po zawarciu związku małżeńskiego z córką J., natomiast po dwóch latach małżonkowie wyprowadzili się do przybudówki, gdzie zajmują cztery pokoje i prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Legalności pobytu T. G. nie zakwestionowała również J. G. potwierdzając że zajmują cztery pokoje w przybudówce, lecz mieszkają w oddzielnych pokojach. Wskazała nadto, że mąż korzysta z pozostałych pomieszczeń i ma klucze do lokalu.

Podkreślić należy, iż istotą postępowania w niniejszej sprawie było zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu T. G. Skoro od ośmiu lat zamieszkuje on w przedmiotowym budynku, konieczne było doprowadzenie do stanu, w którym zapis ewidencji będzie odpowiadał stanowi faktycznemu. Postępowanie administracyjne w przedmiocie zameldowania (lub wymeldowania) nie może stanowić drogi rozwiązywania konfliktów rodzinnych, bowiem ma ono na celu jedynie zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu danej osoby.

Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.