Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 613/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1  lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi W. A. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącej W. A. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej "Prezesem UODO") decyzją z [...] stycznia 2020r. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi W. A. (zwana dalej "Skarżącą") na przetwarzanie jej danych osobowych przez Oddział Żandarmerii Wojskowej w [...] z siedzibą w [...] (zwany dalej "OŻW") umorzył postępowanie w zakresie przetwarzania danych osobowych Skarżącej dotyczących jej stanu zdrowia i informacji o uzyskiwanych przez nią dochodach i miejscu jej pracy po [...] lutego 2017r. oraz jej danych osobowych zawartych w księdze ewidencji wydanych przepustek uprawniających do wejścia na teren OŻW oraz odmówił uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie.

W podstawie prawnej wskazano art. 105 § 1 i art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwana dalej "k.p.a.") w związku z art. 100 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2018r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz.U. z 2019r. poz. 125, zwana dalej: "u.o.d.p.z.z.p.").

Prezes UODO w uzasadnieniu podkreślił, że ww. skarga dotyczyła przetwarzania danych osobowych Skarżącej przez OŻW, gdyż w jej treści wskazano m.in., że "w 2017r. kilkakrotnie moje dane osobowe z dowodu osobistego bez mojej zgody wyrażonej na piśmie oraz bez uzasadnienia wynikającego z przepisów prawa były spisywane do ogólnodostępnej książki znajdującej się w biurze przepustek OŻW przez firmę ochrony zewnętrznej. [...] Moje dane osobowe [...j były wielokrotnie udostępniane różnym żołnierzom Żandarmerii Wojskowej w celu dostarczenia mi przesyłek [...]. Moja osobista dokumentacja z pracodawcą, dowódcą [...] (w tym skserowana zawartość teczki akt osobowych) [...] została włączona [...] do akt postępowania w prywatnej sprawie żołnierza, w postępowaniu inicjowanym o czyn z art. 212 k.k. [..] oraz art. 226 kk. [...]. Przetwarzanie moich danych osobowych wrażliwych dotyczących stanu zdrowia i przynależności do związków bez mojej wiedzy i zgody wyrażonej na piśmie [...]. Podejrzenie bezpodstawnego i niczym nie uzasadnionego pozyskania moich bilingów rozmów oraz innych danych osobowych od operatora sieci telefonii komórkowej [...]. Podejrzenie pozyskania danych dotyczących mojego stanu zdrowia z ZUS [...]. Podejrzenie bezpodstawnego i niczym nie uzasadnionego pozyskania danych o uzyskiwanych przeze mnie dochodach i miejscu pracy po dniu [...] lutego 2017r. [...] w ZUS [...]. Udostępnianie moich danych osobowych w postaci: imię, nazwisko adres zamieszkania w postępowaniu, w którym wskazywano mnie na świadka [...]."

Prezes UODO, na podstawie zebranego materiału dowodowego, ustalił, że czynności w zakresie ochrony fizycznej obiektu siedziby OŻW realizuje podmiot zewnętrzny, w oparciu o decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z [...] listopada 2012r. w sprawie organizacji systemu przepustkowego w resorcie obrony narodowej i o umowę zawartą z [...] Wojskowym Oddziałem Gospodarczym. Na dzień złożenia skargi była to S. sp. z o.o. – L. sp. z o.o. - Partner Konsorcjum. Aktualnie czynności te realizuje B. w [...]. Podmiot realizujący ww. czynności prowadzi – w formie papierowej - księgę ewidencji wydanych przepustek do siedziby OŻW, w której umieszcza imiona, nazwiska i nr dowodów osobistych osób, którym udzielana jest przepustka. Księga ta prowadzona jest wyłącznie przez ww. podmiot. OŻW nie przetwarza więc danych osobowych zawartych w tej księdze (wyjaśnienia OŻW z [...] października 2018r.).

Prezes UODO wskazał, że z wyjaśnień OŻW wynika, że prowadził on postępowania przygotowawcze, w których Skarżąca występowała jako pokrzywdzona i w ramach postępowania pozyskał dane osobowe Skarżącej. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] (zwany dalej "Prokuratorem") pismem z [...] marca 2017r. w związku z postępowaniem sygn. akt [...] - zlecił OŻW pozyskanie od byłego pracodawcy Skarżącej kopii dokumentacji z jej akt osobowych. OŻW pozyskał ww. dokumenty, a następnie włączył je do akt postępowania przygotowawczego. OŻW po zakończeniu ww. postępowań, przekazał akta postępowań do Prokuratora. OŻW aktualnie przetwarza dane osobowe Skarżącej jedynie w aktach podręcznych ww. postępowań, w celu ich archiwizacji. Z wyjaśnień OŻW wynika, że nie pozyskał on i aktualnie nie przetwarza danych osobowych Skarżącej dotyczących jej stanu zdrowia i informacji o uzyskiwanych przez nią dochodach i miejscu jej pracy po [...] lutego 2017r.

OŻW w toku postępowań przygotowawczych doręczał Skarżącej wezwania za pośrednictwem upoważnionych żołnierzy Żandarmerii Wojskowej (zwana dalej "ŻW"), udostępniając im dane osobowe Skarżącej w zakresie imienia, nazwiska i adresu zamieszkania.

Prezes UODO, przechodząc do uzasadnienia prawnego wskazał, że u.o.d.p.z.z.p. weszła w życie 6 lutego 2019r. Postępowania prowadzone przez Prezesa UODO wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy, zgodnie z art. 100 ust. 1 tej ustawy, prowadzone są na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie zaś z art. 100 ust. 2 tej ustawy, czynności dokonane w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, pozostają skuteczne, o ile zostały dokonane zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich dokonywania. Zgodnie z art. 175 ustawy z 10 maja 2018r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019r., poz. 1781, zwana dalej "u.o.d.o."), w momencie wejścia w życie tej ustawy - 25 maja 2018r. - traci moc ustawa z 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016r. poz. 922 oraz z 2018r. poz. 138 i 723, zwana dalej "u.o.d. z 1997r.") z wyjątkiem art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4-7, art. 14-22, art. 23-28, art. 31 oraz rozdziałów 4, 5 i 7, które zachowują moc w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w celu rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania czynów zabronionych, prowadzenia postępowań w sprawach dotyczących tych czynów oraz wykonywania orzeczeń w nich wydanych, kar porządkowych i środków przymusu w zakresie określonym w przepisach stanowiących podstawę działania służb i organów uprawnionych do realizacji zadań w tym zakresie - w terminie do dnia wejścia w życie przepisów wdrażających dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 89, zwane dalej "Rozporządzeniem"). Skoro skarga Skarżącej wpłynęła do organu 10 września 2018r. - po wejściu w życie u.o.d.o., ale przed wejściem w życie u.o.d.p.z.z.p. - stan faktyczny sprawy należy ocenić w oparciu o przepisy u.o.d. z 1997r. (art. 175 u.o.d.o. w zw. z art. 100 ust 1. i 2 u.o.d.p.z.z.p.)

Prezes UODO, odnosząc się do przetwarzania przez OŻW danych osobowych Skarżącej dotyczących jej stanu zdrowia i informacji o uzyskiwanych przez nią dochodach i miejscu jej pracy po [...] lutego 2017r. i jej danych osobowych zawartych w - prowadzonej przez podmiot trzeci - księdze ewidencji wydanych przepustek, uprawniających do wejścia na teren OŻW, wskazał, że postępowanie w tej części powinno być umorzone, zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a.

Z ustaleń Prezesa UODU wynika, że skoro podmiotem prowadzącym księgę ewidencji wydanych przepustek do siedziby OŻW (w formie papierowej), jest podmiot trzeci - aktualnie B. w [...] – to podmiot ten faktycznie odpowiada za przetwarzanie danych osobowych zawartych w tej księdze, w tym za odpowiednie przechowywanie, ewentualne udostępnienie lub usunięcie danych osobowych. Do niego powinno być zatem skierowane żądanie Skarżącej usunięcia jej danych osobowych z tej księgi (prowadzonej w formie papierowej), nie zaś do OŻW.

Prezes UODO, odnosząc się do przetwarzania przez OŻW danych osobowych Skarżącej, w tym jej danych osobowych zawartych w kopii akt osobowych pozyskanych przez OŻW od jej byłego pracodawcy, wskazał, że w świetle u.o.d. z 1997r. należy rozróżnić dwie kategorie danych osobowych: "zwykłe" i "wrażliwe", których wyczerpujący katalog znajduje się w art. 27 ust. 1 tej ustawy. Przetwarzanie pierwszej z ww. kategorii danych jest dopuszczalne jedynie w przypadkach wskazanych w art. 23 ust. 1 tej ustawy, zaś drugiej na mocy art. 27 ust. 2 tej ustawy. Każda z ww. przesłanek, stanowiących o legalności przetwarzania danych osobowych, ma charakter autonomiczny i niezależny. Spełnienie co najmniej jednej z ww. przesłanek stanowi o zgodnym z prawem przetwarzaniu danych osobowych. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d. z 1997r., przetwarzanie danych bez zgody osoby, której dane dotyczą, jest dopuszczalne w przypadku, gdy jest to niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Zgodnie zaś z art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d. z 1997r. przetwarzanie danych "wrażliwych" bez zgody osoby, której dane te dotyczą, jest dozwolone w przypadku, gdy przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą, i stwarza pełne gwarancje ich ochrony. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z 24 sierpnia 2001r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych (Dz.U. z 2019r., poz. 518 ze zm., zwana dalej "u.ŻW."), zadaniami Żandarmerii Wojskowej są wykrywanie przestępstw i wykroczeń, w tym skarbowych, popełnionych przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2 u.ŻW., ujawnianie i ściganie ich sprawców oraz ujawnianie i zabezpieczanie dowodów tych przestępstw i wykroczeń. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.ŻW., zadania, o których mowa w ust. 1, Żandarmeria Wojskowa wykonuje m.in. przez wykonywanie czynności procesowych w zakresie i na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu karnym i karnym skarbowym (pkt 5) oraz przetwarzanie informacji, w tym danych osobowych (pkt 19). Żandarmeria Wojskowa, stosownie do art. 4 ust. 3 u.ŻW., wykonuje również czynności na polecenie sądu wojskowego i sądu powszechnego oraz prokuratora, a także organów administracji rządowej, wojskowej i samorządu terytorialnego oraz Agencji Mienia Wojskowego w zakresie, w jakim obowiązek ten wynika z odrębnych przepisów, a zgodnie z art. 15 § 1 k.p.k., Policja i inne organy w zakresie postępowania karnego wykonują polecenia sądu, referendarza sądowego i prokuratora oraz prowadzą pod nadzorem prokuratora śledztwo lub dochodzenie w granicach określonych w ustawie. Żandarmeria Wojskowa, zgodnie z art. 29 ust. 1 u.ŻW., w celu realizacji ustawowych zadań jest uprawniona do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych ich wymiany z właściwymi organami i instytucjami krajowymi Unii Europejskiej oraz innych państw, a także organizacjami międzynarodowymi. Żandarmeria Wojskowa, zgodnie z art. 29 ust. 2 u.ŻW., w celach, o których mowa w art. 1 pkt 1 u.o.d.p.z.z.p. przetwarza dane osobowe w zakresie niezbędnym do realizacji zadań ustawowych związanych z zapobieganiem i zwalczaniem przestępstw oraz przestępstw skarbowych, a także wykroczeń oraz wykroczeń skarbowych, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 14 ust. 1 tej ustawy. Dane dotyczące kodu genetycznego obejmują informacje wyłącznie o niekodującej części DNA.

OŻW przetwarzał dane osobowe Skarżącej w zakwestionowany przez nią sposób w związku z przeprowadzonymi postępowaniami przygotowawczymi, a w tym koniecznością zgromadzenia materiału dowodowego - w oparciu o obowiązki wynikające z art. 29 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 4 u.ŻW. OŻW pozyskał dane osobowe Skarżącej, w tym dane osobowe zawarte w kopii dokumentacji z jej akt osobowych, na polecenie Prokuratora i przekazał je Prokuratorowi. W ocenie Prezesa UODO działanie to miało umocowanie w art. 15 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4 ust. 3 u.ŻW.

Prezes UODO, odnosząc się do zarzutu Skarżącej o ewentualnym pozyskaniu przez OŻW od operatora sieci telefonii komórkowej danych związanych z połączeniami telefonicznymi wykonanymi przez Skarżącą - zauważył, że Żandarmeria Wojskowa, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 u.ŻW., w celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw, w tym przestępstw skarbowych, popełnionych przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1, 3, 4, 5 i 6, albo w celu ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań poszukiwawczych lub ratowniczych, może uzyskiwać dane niestanowiące treści odpowiednio, przekazu telekomunikacyjnego, przesyłki pocztowej albo przekazu w ramach usługi świadczonej drogą elektroniczną, określone w art. 180c i art. 180d ustawy z 16 lipca 2004r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, 2245 i 2354). Z akt sprawy wynika, że OŻW aktualnie przetwarza dane osobowe Skarżącej w związku z koniecznością archiwizacji akt podręcznych postępowań, prowadzonych na podstawie Instrukcji działalności dochodzeniowo - śledczej Żandarmerii Wojskowej, wprowadzonej do użytku Rozkazem nr [...] Komendanta Głównego Ż.W. z [...] lipca 2016r. Takie działanie jest uzasadnione w świetle obowiązków OŻW wynikających z przepisów ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

Prezes UODO tym zakresie nie stwierdził więc naruszenia przepisów o ochronie danych Skarżącej osobowych przez OŻW, który w związku z ww. postępowaniami przygotowawczymi spełnił przesłankę legalności przetwarzania danych osobowych z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d. z 1997r., zaś odnośnie danych osobowych Skarżącej dotyczących jej przynależności związkowej, przesłankę z art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d. z 1997r.

Prezes UODO - odnosząc się do zarzutu Skarżącej doręczania jej określonych wezwań do stawienia się w OŻW, przez żołnierzy Żandarmerii Wojskowej oraz udostępnienia im w związku z tym danych osobowych Skarżącej w zakresie imienia, nazwiska oraz adresu zamieszkania - wskazał, że zgodnie z art. 131 § 1 k.p.k., wezwania, zawiadomienia i inne pisma, od których daty doręczenia biegną terminy, doręcza się przez: 1) operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2018r. poz. 2188; z 2019r. poz. 1051, 1495, 2005); 2) pracownika organu wysyłającego; 3) organ procesowy dokonujący czynności procesowej - w toku tej czynności; 4) Policję - tylko w razie niezbędnej konieczności. Zgodnie z art. 312 k.p.k., uprawnienia Policji przysługują także: 1) organom Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Krajowej Administracji Skarbowej, Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz Żandarmerii Wojskowej, w zakresie ich właściwości; 2) innym organom przewidzianym w przepisach szczególnych. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że wezwania dostarczono Skarżącej w trybie art. 131 § 1 i art. 312 pkt 1 k.p.k., przez upoważnionych żołnierzy Żandarmerii Wojskowej. Prezes UODO nie stwierdził więc naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych w tym zakresie.

2. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie ww. decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie:

a) przez niezastosowanie u.o.d.o. przy wydawaniu ww. decyzji i odniesienie się wyłącznie do przepisów u.o.d.p.z.z.p., w sytuacji gdy przedmiotem postępowania jest objęty czasokres, gdy ustawa ta nie obowiązywała,

b) art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenie postępowania w części dotyczącej przetwarzania danych wrażliwych o stanie zdrowia Skarżącej i pozyskiwaniu informacji o jej źródłach dochodów, uznając, że w tym zakresie postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdy nie zaszły ku temu przesłanki, bo istnieją wszelkie elementy materialnego stosunku prawnego, istnieje przedmiot faktyczny do rozpatrzenia sprawy i podstawa prawna do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji w zakresie żądania Skarżącej,

c) przez niezastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 1, 2, 3, art. 27 ust. 1 i 2 pkt 1 u.o.d. 1997r. i art. 5 ust. 1 lit. a, b, c i ust. 2, art. 6 ust. 1 lit. a, b, f i ust. 2 i art. 9 ust. 1 Rozporządzenia i błędne przyjęcie, że dane osobowe Skarżącej mogą być dowolnie i swobodnie pozyskiwane/gromadzone/udostępniane/archiwizowane przez OŻW, gdy brak podstawy prawnej do ich przetwarzania, zakazu przetwarzania danych wrażliwych i biometrycznych oraz w sytuacji wystosowanego do podmiotu żądania zakazu przetwarzania jej danych oraz w sytuacji braku uprawnień podmiotu do przetwarzania danych osobowych osoby cywilnej, względem której organ nie prowadził żadnego postępowania, a w prowadzonych sprawach Skarżąca występowała jako pokrzywdzona lub świadek cywilny,

d) przez rażące naruszenie art. 51 Konstytucji RP i art. 8 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 16 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że przetwarzanie danych osobowych Skarżącej może się odbywać bez jej wiedzy i zgody na podstawie instrukcji kancelaryjnej podmiotu czy instrukcji o archiwizacji dokumentów, czy też u.ŻW. i wojskowych organach porządkowych, która nie przewiduje żadnych uprawnień dla skarżonego podmiotu pozyskiwania/gromadzenia i rozpowszechniania danych osobowych Skarżącej jako osoby cywilnej pokrzywdzonej działaniami żołnierzy czy też świadka,

e) przez niezastosowanie art. 7, art. 75, art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. polegające na nierozpoznaniu przez Prezesa UODO istoty sprawy, z uwagi na pominięcie wniosków dowodowych Skarżącej i jej wyjaśnień popartych tymi dowodami, pominięcie zarzutów Skarżącej zawartych w jej pismach kierowanych w toku postępowania do Prezesa UODO, a także brak odniesienia się do zgromadzonych w postępowaniu dokumentów i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego, wnikliwego i szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pominięcie okoliczności faktycznych wskazywanych przez Skarżącą, a także na niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

f) przez niezastosowanie art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. przez nieuwzględnienie żądania Skarżącej dotyczącego przeprowadzenia dowodów mających znaczenie dla sprawy,

g) przez niezastosowanie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej - w sposób sprzeczny z zasadami bezstronności i równego traktowania, przez oparcie się i przyznanie wiarygodności jedynie wyjaśnieniom OŻW, a nieuwzględnienie w ogóle wniosków dowodowych Skarżącej i jej wyjaśnień,

h) przez niezastosowanie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. przez rozstrzygnięcie sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego - wyłącznie wyjaśnień OŻW i brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego, brak oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, przez brak wyjaśnienia przyczyn, dla których odmówiono wiarygodności dowodom Skarżącej, ustalenie okoliczności faktycznych sprzecznie z prawidłami logiki,

i) przez niezastosowanie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. przez brak rozstrzygnięcia w decyzji o nakazie przywrócenia stanu zgodnego z prawem oraz określenie konkretnego działania lub zaniechania,

j) przez niezastosowanie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. przez sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji bez wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności poprzez brak uzasadnienia przyczyn dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom przedłożonym przez Skarżącą,

k) przez rażące naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 pkt 2 i art. 14 i art. 31 ust. 1 u.o.d.p.z.z.p. przez naruszenie zasady przetwarzania danych zgodnie z prawem i wyłącznie w uzasadnionych celach, naruszenie zasady adekwatności danych do potrzeb i nienadmierne do celów, a także zapewniające bezpieczeństwo danych, a także poprzez naruszenie zasady pozyskiwania danych wyłącznie w niezbędnym do zrealizowania celu oraz zakazu przetwarzania danych wrażliwych oraz obowiązku rozróżniania danych osób pokrzywdzonych od innych,

l) przez naruszenie zasad określonych w motywie 1, 2, 11, 12, 26, 27, 29, 31, 37, 43, 46 preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (zwana dalej: "Dyrektywą policyjną"), w zw. z art. 1, art. 4 ust. 1 ppkt a, f, art. 6, art. 8, art. 10, art. 12, art. 14 i art. 16 ust. 2 i 3 pkt 2 ww. Dyrektywy i swobodne i dowolne przetwarzanie dennych osobowych Skarżącej przez podmiot bez podstawy prawnej, bez wiedzy i zgody Skarżącej, z rażącym naruszeniem podstawowych praw i wolności, zwłaszcza prawa do ochrony danych, nie zastosowanie rozporządzenia 2016/679 w sytuacji dalszego udostępniania danych osobowych Skarżącej przez podmiot do kolejnych osób i podmiotów nieuprawnionych, z rażącym naruszeniem zasady przetwarzania danych wyłącznie w celach określonych prawem jako środek niezbędny i proporcjonalny w demokratycznym państwie prawa z rażącym naruszeniem zasady zgodności przetwarzanych danych z celami, adekwatnością danych do potrzeb i nienadmierne do celu, rażącym naruszeniem zasady poufności danych i ich zabezpieczeniu przez nieuprawnionym dostępem, nie ustalenie przez Organ w jakim celu zbierano, gromadzono i udostępniano dowolnie dane osobowe Skarżącej, których pozyskiwanie musi wyłączenie zapobiegania konkretnych czynom, w sytuacji wyraźnych i prawnie uzasadnionych celach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało nierozpatrzeniem całego materiału dowodowego, nieustaleniem faktów i podstaw prawnych przetwarzania danych osobowych Skarżącej przez OŻW, a w konsekwencji wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie przetwarzania danych osobowych wrażliwych dotyczących stanu zdrowia i informacji o uzyskiwanych dochodach Skarżącej oraz przetwarzaniu danych z dowodu osobistego oraz odmowie uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie pomimo braku podstaw prawnych do przetwarzania danych osobowych przez skarżony podmiot.

Skarżąca ww. zarzuty rozwinęła w obszernym uzasadnieniu skargi, wskazując że Prezes UODO odniósł się tylko do niektórych zarzutów skargi, dokonując własnej oceny faktów, opartej głównie na wyjaśnieniach OŻW, ignorując materiał dowodowy i fakty przedstawione przez Skarżącą, nie rozpatrując tym samym w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Z materiału tego wynika, że doszło do naruszenia konstytucyjnych praw Skarżącej, wynikających z art. 51 ust. 1 i 5 Konstytucji RP, zgodnie z którym okoliczności ujawniania danych osobowych, zasady i tryb ich gromadzenia określa ustawa. Na podstawie obszernego materiału dowodowego można również stwierdzić, że naruszono art. 51 ust 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać informacji o obywatelach innych niż niezbędne w demokratycznym państwie prawa. Prezes UODO, prowadząc przez półtora roku postępowanie, nie zbadał wszechstronnie i dokładnie materiału dowodowego oraz nie wyjaśnił okoliczności sprawy i podstaw prawnych i faktycznych działania OŻW, opierając treść decyzji wyłącznie na wyjaśnieniach OŻW, pomimo że pozostają one w sprzeczności z przepisami prawa oraz dowodami z dokumentów i wyjaśnieniami Skarżącej opartymi na faktach i dokumentach, a decyzję wydał "na prędce" w wyniku skargi na przewlekłość postępowania wniesionej przez Skarżącą.

Prezes UODO w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pominął najistotniejsze elementy przywoływanych przepisów, które ponad wszelką wątpliwość wskazują, że OŻW nie posiadał i nie posiada prawa do pozyskiwania/gromadzenia i dalszego dowolnego rozpowszechniania danych osobowych Skarżącej. Przywoływane przepisy u.ŻW. nie przewidują możliwości poddania Skarżącej - jako pokrzywdzonej w prowadzonych sprawach i w jednej sprawie jako świadka - inwigilacji szeroko rozumianej. Organ półtora roku prowadząc sprawę nawet nie ustalił czy Skarżącą poddano inwigilacji i w jakim zakresie, bezrefleksyjnie umarzając w tym zakresie postępowanie i bazując jedynie na wyjaśnieniach OŻW, choć z dowodów zgromadzonych w aktach wynika, że wyjaśnienia te są nieprawdziwe w znakomitej większości.

Prezes UODO w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy winien wystąpić do operatora sieci telefonii komórkowej i ZUS w celu zweryfikowania wyjaśnień do czego posiada kompetencje i uprawnienia nadane ustawą. Prezes UODO, umarzając postępowanie powołuje się na art. 105 § 1 k.p.a., choć nie wykazał w ogóle ponad wszelką wątpliwość, z jakiej przyczyny postępowanie stało się bezprzedmiotowe w zakresie np. przetwarzania danych Skarżącej o stanie zdrowia, gdy były one przetwarzane przez OŻW, czy też pozyskiwaniu danych osobowych z dowodu osobistego przez firmę ochroniarską prowadzącą czynności tylko i wyłącznie na rzecz OŻW, na jego terenie i na podstawie jego wewnętrznych decyzji resortowych. W tym zakresie Prezes UODO winien dokonać szczegółowej kontroli przestrzegania przepisów o ochronie danych, gdyż jak wynika z wyjaśnień OŻW, dane osobowe obywateli są spisywane z dowodów osobistych bez uzasadnienia, a następnie nie wiadomo co się z tymi danymi dzieje i w jaki sposób są przetwarzane i wykorzystywane przez kolejne firmy prywatne zawierające umowy o świadczenie ochrony obiektów na rzecz skarżonego podmiotu.

3. Prezes UODO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

4. Skarżąca pismem z [...] maja 2020r. zatytułowanym "Replika na odpowiedź na skargę" podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga jest uzasadniona.

2. Sąd wyjaśnia na wstępie, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 8 stycznia 2021r. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sąd w tych sprawach orzeka na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Sąd stwierdza ponadto, że w dniu wydania ww. zarządzenia z 8 stycznia 2021r. miasto stołeczne Warszawa było objęte obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758 ze zm.), zaś Prezes WSA w Warszawie na podstawie zarządzenia z 16 października 2020r. nr 21 w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 podjął stosowne działania.

Sąd wyjaśnia także, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a)-c) i § 2 P.p.s.a.).

Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia więc zaskarżoną decyzję z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności.

3. Zdaniem Sądu, analizowana pod tym kątem zaskarżona decyzja Prezesa UODO naruszała wskazane w skardze przepisy prawa procesowego, a w szczególności: art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. i to w sposób istotny wpłynęło na naruszenie przepisów prawa materialnego powołanych w skardze, jak również stanowiącego podstawę części decyzji przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Pochodną naruszenia ww. przepisów prawa procesowego było naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Prezes UODO nie wskazał bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkich faktów, które uznał za udowodnione, nie wyjaśnił Skarżącej, dlaczego nie uznał za stosowne dopuszczenia wnioskowanych przez Nią dowodów oraz dlaczego nie wziął pod rozwagę okoliczności podnoszonych przez Skarżącą.

Zdaniem Sądu rację ma ponadto Skarżąca, wskazując w uzasadnieniu skargi, że zaskarżoną decyzję wydano pośpiesznie, bez rozważenia całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, a przede wszystkim z pominięciem argumentacji Skarżącej, którą przedstawiała ona w pismach procesowych kierowanych do Prezesa UODO w toku postępowania oraz przy braku rozważenia nawet potrzeby przeprowadzenia zawnioskowanych przez Skarżącą dowodów.

Zdaniem Sądu Prezes UODO, wydając zaskarżoną decyzję zupełnie pominął okoliczność, na którą Skarżąca wielokrotnie zwracała uwagę, że Skarżąca w prowadzonych postępowaniach karnych była osobą pokrzywdzoną, a nie oskarżoną czy podejrzaną, a w jednym z tych postępowań była świadkiem. Zdaniem Skarżącej w odniesieniu do osób cywilnych, którzy są pracownikami jednostek wojskowych możliwe jest pozyskiwanie ich danych osobowych, ale jedynie, gdy dopuścili się czynu zabronionego przez ustawę pod groźbą kary. Skarżąca w tym zakresie powołała się na art. 29 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 pkt 3 lit. b) u.ŻW. Skarżąca wskazała też, że przepis art. 29 ust. 2 u.ŻW. dotyczy tych osób cywilnych, które są podejrzane o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego. Skarżąca podkreśliła, że nie należy do tego typu osób (por. pismo Skarżącej z [...] grudnia 2018r. – k. 28-29 akt administracyjnych sprawy). Do okoliczności tych w żadnej mierze nie odniesiono się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a mimo to Prezes UODO decyzję oparł jedynie na wyjaśnieniach OŻW, co nie może być uznane za prawidłowe w świetle zasady prawdy obiektywnej wynikającej z ww. przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak również zasady zaufania do organów administracyjnych, którą przewidziano w art. 8 k.p.a.

Skarżąca w toku postępowania administracyjnego przed Prezesem UODO wielokrotnie kwestionowała informacje podawane w pismach OŻW oraz wskazywała, że nie zawierają one odpowiedzi merytorycznej na zadane pytania. Skarżąca podnosiła, że w kontekście treści art. 29 ust. 6 u.ŻW. nie rozumie dlaczego pozyskano informacje jej dotyczące od byłego pracodawcy, po ustaniu zatrudnienia, gdy nie była osobą podejrzaną o popełnienie przestępstwa. Skarżąca uznawała w związku z tym, że działania OŻW nie miały podstaw prawnych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji próżno szukać ustosunkowania się przez Prezesa UODO do ww. kwestii, co stanowi naruszenie zarówno art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., jak również art. 8 k.p.a., a przede wszystkim naruszenie art. 11 k.p.a. Organ administracyjny powinien wyjaśnić Skarżącej zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu, tym bardziej, że sprawa była rozpatrywana ponad rok. Odwołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyłącznie do stanowiska prezentowanego przez OŻW nie było wystarczające, gdy Skarżąca konsekwentnie w toku postępowania wskazywała, że była pokrzywdzoną lub świadkiem w postępowaniach prowadzonych przez Prokuraturę, załączając kopie dokumentów, które jej zdaniem te okoliczności potwierdzały (k. 43-46 akt administracyjnych). Należało do tej kwestii się odnieść, wskazując - z uwagi na treść art. 8, art. 75 i art. 80 k.p.a. - dlaczego dowody przedkładane przez Skarżącą i podnoszone przez nią okoliczności w kontekście jej statusu w postępowaniu karnym mają, bodź nie mają znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Organ w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się też do inicjatyw dowodowych Skarżącej konsekwentnie wskazywanych w pismach z [...] grudnia 2018r. i [...] grudnia 2018r. i z [...] lutego 2019r.

Z art. 78 § 1 k.p.a. wynika, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Natomiast z art. 78 § 2 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Zaniechanie przez organ administracji państwowej podjęcia czynności procesowych, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (teza pierwsza wyroku NSA z 19 marca 1981r. sygn. akt SA 234/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 23; zob. też wyrok NSA z 7 października 1997r. sygn. akt III SA 521/96, LEX nr 1689782, zgodnie z którym: "Nieuzasadniona odmowa przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków i dokumentów stanowi rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 75 § 1, 77 § 1 oraz 78, które miało istotny wpływ na wynik sprawy"). "Odmowa przeprowadzenia dowodu i jej przyczyny powinny znaleźć wyraźne odzwierciedlenie w aktach sprawy" (teza druga wyroku NSA z 10 grudnia 1997r. sygn. akt I SA/Gd 409/96, Biul. Skarb. 1998, nr 2, poz. 16; zob. także wyrok NSA z 29 października 1996r. sygn. akt SA/Łd 975/95, LEX nr 28349).

Warto też wskazać, że organ administracji - na mocy art. 78 § 2 k.p.a. - uprawniony jest do oceny potrzeby przeprowadzenia dowodu i nie naruszy przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli odmówi przeprowadzenia dowodu, powołując się na zbędność jego przeprowadzenia w świetle komentowanego przepisu (por. wyrok NSA z 17 marca 1986r. sygn. akt III SA 1160/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 19).

W sprawie rozpoznawanej nie miało to jednak miejsca.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes UODO oceni, kierując się normą prawa materialnego, które fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia oraz jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne. Takie stanowisko było wielokrotnie przedstawiane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z 15 grudnia 1995r. sygn. akt SA/Lu 507/95, LEX nr 27107 oraz sygn. akt SA/Lu 508/95, LEX nr 1691402).

4. Sąd stwierdza, że w kontekście ww. naruszeń prawa procesowego przedwczesne było zatem ocenianie przez Sąd zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, które podniesiono w skardze, jak również zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. oraz zarzutów Konstytucji RP, Karty Praw Podstawowych, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, czy Dyrektyw policyjnej.

Sąd stwierdza jednakowoż, że chybione są zarzuty Skarżącej dotyczące niezastosowania przez Prezesa UODO w zaskarżonej decyzji przepisów u.o.d.o. Sąd podziela bowiem stanowisko Prezesa UODO, że w związku z tym, że u.o.d.p.z.z.p. weszła w życie 6 lutego 2019r., to zgodnie z art. 100 ust. 1 u.o.d.o. prowadzone przez Prezesa UODO postępowania - wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie u.o.d.o. - prowadzone są podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie zaś z art. 100 ust. 2 u.o.d.o. czynności dokonane w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, pozostają skuteczne, o ile zostały dokonane zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich dokonywania. Zgodnie zaś z art. 175 u.o.d.o. w momencie wejścia w życie tej ustawy – czyli 25 maja 2018r. traci moc u.o.d. z 1997r. z wyjątkiem art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4-7, art. 14-22, art. 23-28, art. 31 oraz rozdziałów 4, 5 i 7, które zachowują moc w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w celu rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania czynów zabronionych, prowadzenia postępowań w sprawach dotyczących tych czynów oraz wykonywania orzeczeń w nich wydanych, kar porządkowych i środków przymusu w zakresie określonym w przepisach stanowiących podstawę działania służb i organów uprawnionych do realizacji zadań w tym zakresie, w terminie do dnia wejścia w życie przepisów wdrażających ww. Dyrektywę policyjną.

W zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano, że skarga Skarżącej wpłynęła do Prezesa UODO [...] września 2018r., czyli po wejściu w życie przepisów u.o.d.o., ale przed wejściem w życie u.o.d.p.z.z.p. Tym samym - na podstawie art. 175 u.o.d.o. w związku z art. 100 ust 1. i 2 u.o.d.o. – Prezes UODO zobowiązany był ustalony stan faktyczny w sprawie ocenić w oparciu o właściwe przepisy u.o.d. z 1997r. Oznacza to, że skarga Skarżącej nie mogła być rozpatrzona przez Prezesa UODO w trybie przepisów u.o.d.o. i zarzuty z tego zakresu podniesione w skardze nie mogły być uwzględnione.

Prezes UODO prawidłowo odnosił się w stanie faktycznym sprawy do przepisów zawartych w u.o.d. z 1997r. Prezes UODO jedynie w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, na podstawie art. 18 ust. 1 u.o.d. z 1997r., w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności: (1) usunięcie uchybień, (2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych, (3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe, (4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego, (5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom, (6) usunięcie danych osobowych.

W art. 23 § 1 u.o.d. z 1997r. wymieniono przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych. Zgodnie z ww. przepisem przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy:(

1) osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych,

(2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa,

(3) jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą,

(4) jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego,

(5) jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą.

Powyższa regulacja określa ogólne, materialne przesłanki przetwarzania danych osobowych. Przesłanki te mają charakter generalny, odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych, w tym zarówno do przetwarzania "na własne potrzeby" administratora, jak i "na zewnątrz". Są one co do zasady równoprawne, mają charakter autonomiczny i niezależny, co oznacza, że wystarczy wystąpienie jednej z nich, by przetwarzanie danych mogło być uznane za usprawiedliwione. Oznacza to także, że zgoda osoby, której dane dotyczą, nie jest wyłączną przesłanką przetwarzania danych osobowych.

Przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d. z 1997r. dopuszcza przetwarzanie danych przewidując dwa wymogi: istnienie odpowiedniego przepisu prawa, który przyznaje podmiotowi uprawnienie lub nakłada na niego obowiązek, oraz niezbędność przetwarzania danych do zrealizowania tego uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z tego przepisu. Wymogi te powinny być spełnione łącznie.

W przypadku, gdy przepis prawa nakłada na podmiot obowiązek przetwarzania danych, nie ulega wątpliwości, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne na podstawie art. 23 ust 1 pkt 2 u.o.d. z 1997r., jako że przetwarzanie jest wówczas niezbędne do spełnienia obowiązku wynikającego z tego przepisu. Podobnie, gdy chodzi o jednoznacznie określone w przepisach prawa uprawnienie do przetwarzania danych osobowych, przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdyż nie sposób byłoby zrealizować uprawnienia, nie przetwarzając danych. Natomiast w przypadkach, w których z przepisów prawa wynikają określone uprawnienia lub obowiązki niedotyczące wprost przetwarzania danych osobowych, ale do których wykonania potrzebne jest przetwarzanie danych, konieczne jest dokonanie oceny, czy przetwarzanie danych jest niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (innymi słowy, czy możliwa byłaby realizacja uprawnienia lub spełnienie obowiązku bez przetwarzania danych). Jeżeli na to pytanie o niezbędność przetwarzania danych można udzielić odpowiedzi twierdzącej, to przetwarzanie danych w oparciu o ww. przesłankę uznać należy za dopuszczalne. Zatem nawet, jeżeli przepis prawa nie mówi wprost o przetwarzaniu danych, ale przyznaje podmiotowi uprawnienie, do którego realizacji niezbędne jest przetwarzanie danych, to podmiot ten ma prawo przetwarzać dane na analizowanej podstawie (por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz "Ochrona danych osobowych. Komentarz.", publ. System Informacji Prawnej LEX 2016).

Wyczerpujący katalog danych osobowych "wrażliwych" znajduje się w art. 27 ust. 1 u.o.d. z 1997r. Przesłanki legalności przetwarzania ww. kategorii danych określone są w art. 27 ust. 2 u.o.d. z 1997r. Zgodnie natomiast z art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d. z 1997r. przetwarzanie danych "wrażliwych" bez zgody osoby, której dane te dotyczą, jest dozwolone w przypadku, gdy przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą, i stwarza pełne gwarancje ich ochrony.

W tym kontekście należy ustosunkować się do zarzutów i argumentów Skarżącej o tym, że była jedynie osobą poszkodowaną lub świadkiem w prowadzonych postępowaniach karnych i ocenić czy miały one jakiekolwiek znaczenie w sprawie. Sąd nie może bowiem zastępować organu w działaniach, które należą do jego kompetencji.

Sąd podkreśla ponadto, że wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. d RODO, przepisy RODO nie mają zastosowania do przetwarzania danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych lub wykonywania kar, w tym ochrony przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i zapobiegania takim zagrożeniom.

Tym samym w sprawie rozpoznawanej przepisy RODO nie mogły znaleźć zastosowania. Sąd w związku z tym uznaje, że zarzuty skargi o naruszeniu przepisów RODO nie mogły być uznane za zasadne.

5. Sąd, mając powyższe na względzie uznał za zasadne uwzględnienie skargi na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 132 i art. 119 pkt 2 P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji). Zawarte w punkcie drugim sentencji wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych wydano na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.