Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1012/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: w zw. z  art. 101
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 58 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. N. na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu K. N. ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) wpis w kwocie [...]([...]) złotych.


UZASADNIENIE

K. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Gminy nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi B. – B. – K.

Zaskarżony akt prawa miejscowego został uchwalony na podstawie uchwały z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] Rady Gminy h w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi B. – B. – K., po stwierdzeniu, iż nie narusza on ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] lipca 2015 r. (§ 1).

Zgodnie z § 2 uchwały, integralną jej częścią jest rysunek planu w skali 1:2000, stanowiący graficzne przedstawienie ustaleń planu, obowiązujące zgodnie z umieszczonymi na nim oznaczeniami - załącznik nr 1. Załącznikami do uchwały, które nie stanowią ustaleń planu są:

1) rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu - załącznik nr 2;

2) rozstrzygnięcie o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania zgodnie z przepisami o finansach publicznych - załącznik nr 3.

Skarżący jest właścicielem działki nr [...], położonej w miejscowości B. W piśmie z dnia [...] czerwca 2016r. wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjętą uchwałą z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] Rady Gminy w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi B. – B. – K. Wskazał, że ww. akt narusza art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ Rada Gminy nie rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez Wójta, dotyczących działki nr [...] zgłoszonych, jako uwagi do planu miejscowego w dniu [...] grudnia 2015r.

Rada Gminy podjęła w dniu [...] czerwca 2016r. uchwałę nr [...], o odmowie uwzględnienia wniesionego przez skarżącego wezwania z dnia [...] czerwca 2016r do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź na wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu [...] lipca 2016r.

W piśmie z dnia [...] lipca 2016r., które wpłynęło do Urzędu Gminy w dniu [...] lipca 2018r. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której zaskarżył w całości uchwałę Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2016r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu B. – B. – K., zarzucając jej naruszenia prawa i wniósł o unieważnienie uchwały Rady Gminy nr [...] oraz zasądzenie od organu administracji publicznej na jego rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę na obowiązek zachowania procedury planistycznej, której istotne naruszenie na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie trybu, zasad sporządzania planu miejscowego, a także właściwości organów w tym zakresie, powoduje nieważność uchwały rady gminy.

W ocenie skarżącego, zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ Rada nie rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez Wójta, dotyczących działki o nr ewidencyjnym [...] zgłoszonych, jako uwagi do planu miejscowego B. – B. – K. w dniu [...] grudnia 2015r.

Skarżący wyjaśnił, że w toku procedury planistycznej, zgodnie z treścią wykazu uwag nieuwzględnionych przedstawionych radnym do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego B. – B. – K., brak jest uwag złożonych przez właściciela działki o nr ewidencyjnym [...], gdyż działka ta nie figuruje w spisie. Dlatego radni nie rozstrzygnęli uwag z dołączonym załącznikiem (negatywną opinią RDOŚ, będącą również częścią uwag) odnoszących się do tej działki, tym samym doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu. Skarżący podniósł również, że w wykazie uwag nieuwzględnionych z pierwszego wyłożenia w rubryce "oznaczenie nieruchomości której dotyczy uwaga" brak jest odniesienia jakich numerów działek ewidencyjnych dotyczą uwagi (mimo że były podane przez składających uwagi), a zawarty jest tylko zapis "obszar opracowania". Skarżący nie ma pewności, jakiego opracowania dotyczą uwagi, czy jest to "cały obszar objęty planem B-B-K" i podane nr ewidencyjne działek, których uwaga dotyczy tak, aby radni wiedzieli jakich części planu dotyczą uwagi. Skarżący, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualne uwzględnienie uwagi zawrzeć w projekcie planu. Akt zawierający rozstrzygnięcie w sprawie uwag może stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, a uwagi powinny zostać poddane indywidualnym głosowaniom i na tej podstawie powinna zostać stworzona lista uwag uwzględnionych przez radę, które wójt powinien uwzględnić w planie oraz uwag nieuwzględnionych.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ponieważ zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego wnoszącego wezwanie. Stanowisko uzasadnił tym, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia art. 20 ustawy o planowaniu przestrzennym. Organ wyjaśnił, że w dniu [...] października 2013r. Rada Gminy przystąpiła do sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy, podejmując niżej wymienione uchwały:

- uchwała nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi B. – B. - nie został uchwalony, odstąpiono od jego procedowania;

- uchwała nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi B. – B. – K. - w dniu [...] czerwca 2016 r. Rada Gminy podjęła uchwałę [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi B. – B. – K.

Rada Gminy odnosząc się do zarzutu przedstawionego w wezwaniu ustaliła, że skarżący pismem z dnia [...].12.2015 r. (data wpływu: [...].12.2015 r.), skierowanym do Wójta Gminy, złożył uwagi łącznie do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz prognozy oddziaływania na środowisko dla obszarów:

- B. – B. tj. do wskazanej uchwały nr [...],

- oraz B. – B. – K. tj. do wskazanej uchwały nr [...] .

Uwagi zawarte w piśmie z dnia [...].12.2015r. zostały rozpatrzone w rozstrzygnięciu do planu miejscowego B. – B., ponieważ działki nr ewid. [...] znajdują się w granicach opracowania tego planu, który ostatecznie nie został uchwalony i odstąpiono od jego dalszego procedowania.

Uwagi skarżącego z dnia [...].12.2015r. uwzględniono także w procedurze planu miejscowego [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi B. – B. – K., ponieważ dotyczyły również tego planu, ale w ujęciu całego planu. Bez określenia numeru działki bowiem, wskazana nieruchomość nie została objęta planem B. – B. – K. Uwagi i rozstrzygnięcie zostały zapisane w § 2 ust. 2 punkt 1 uchwały nr [...] z dnia [...].06.2016r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi B. – B. – K., załącznik nr 2 rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu, strona 12 wykaz uwag nieuwzględnionych z drugiego wyłożenia planu poz.10, str.18 zał. Nr 2 – opis treści uwag do poz.10, str.20 – 21 zał. Nr 2 – odpowiedź Rady Gminy do uwag.

Przedmiotowy plan został wyłożony do publicznego wglądu w terminie:

- od [...] sierpnia 2015 roku do [...] września 2015 roku. Uwagi można było składać do dnia [...] września 2015 roku - pierwsze wyłożenie;

- od [...] października 2015 r. do [...] listopada 2015 roku. Uwagi można było składać do dnia [...] grudnia 2015 roku - drugie wyłożenie.

Rada Gminy, procedując nad projektem uchwały, zapoznała się z treścią uwag i w formie głosowania przyjęła większością głosów rozstrzygnięcia zawarte w zał. Nr 1 i nr 2 do uchwały z dnia [...].06.2016r. i tym samym został spełniony obowiązek wynikający z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższa ustawa nie wskazuje obowiązku indywidualnego rozpatrywania uwag w formie indywidualnej uchwały.

Organ dodał również, że zaskarżona uchwała była przedmiotem kontroli przez nadzór Wojewody, które w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia [...] lipca 2016r. stwierdził, że w toku postępowania zostały rozpoznane wszystkie 432 uwagi, a jedynie jedna z uwag dotycząca kolorystyki dachu, mimo uwzględnienia nie znalazła odzwierciedlenia w zapisach uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r. poz. 1066 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia.

Zakres kontroli sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądamiadministracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 – zwanej dalej "p.p.s.a."), obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Jednakże, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Przedmiotem oceny Sądu jest skarga na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi B. – B. – K. ([...] z dnia 2016.06. [...]), podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 446) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199).

Skarga wniesiona do sądu stanowi realizację ujętego w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2016.446 j.t.) uprawnienia służącego ochronie prawnej jednostek przed bezprawnymi działaniami organów gminy, stanowiącymi ingerencję w sferę ich praw i wolności. Jak wynika z powyższego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi).

Bezspornym w przedmiotowej sprawie jest, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Skarga została wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, co czyni ją dopuszczalną z punktu wymogów formalnych.

Wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – dalej jako u.s.g. nakłada na sąd administracyjny obowiązek zbadania legitymacji skarżącego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w oparciu o przesłanki wskazane w tym przepisie. Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że odmiennie niż w postępowaniu prowadzonym na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r. Nr 1, poz. 2). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964).

Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736). Interes ten powinien być bezpośredni i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995 r., II SA 1933/95, publ.: ONSA z 1996 r. Nr 4, poz. 170, wyroki WSA w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., II SA/Bk 764/06 i II SA/Bk 763/05, publ.: strona internetowa NSA). Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę.

Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego i kształtuje sposób korzystania z nieruchomości. Oznacza to, że reguluje ona sposób wykonywania prawa własności, gdyż korzystanie z rzeczy jest jednym z atrybutów prawa własności. Oznacza to też, że interes prawny, który może zostać naruszony taką uchwałą ma swoje źródło w normach prawa materialnego regulujących prawa rzeczowe, w tym z pewnością prawo własności nieruchomości. Skarżący powinien wykazać się, przy wnoszeniu skargi do sądu, tytułem prawnym do terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego zaskarżoną uchwałą.

Jak wynika z niespornych okoliczności, skarżący nie jest właścicielem (współwłaścicielem), czy użytkownikiem wieczystym żadnej nieruchomości objętej postanowieniami zaskarżonego planu miejscowego. Działka nr [...], której właścicielem jest skarżący położona jest poza nieruchomościami objętymi postanowieniami zaskarżonego planu. Zgodnie z treścią protokołu rozprawy skarżący, w odpowiedzi na pytanie Sądu wskazał, że działka jego znajduje się w odległości ok. 1 km od granicy obszaru objętego zaskarżoną uchwałą.

Okoliczność ta nie może stanowić źródła interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Na naruszenie interesu prawnego taką uchwałą mogą powoływać się osoby, którym do nieruchomości objętej uchwałą przysługują prawa rzeczowe, czyli prawa należące do kategorii praw bezwzględnych, które wywierają skutek względem wszystkich innych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., II OSK 133/08, LEX nr 459347, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 lutego 2008 r., II SA/Bd 735/07, LEX nr 511472, wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2012 r., II SA/Kr 670/12).

Przedmiotowa uchwała nie wkracza zatem w sferę uprawnień rzeczowych skarżącego do określonej nieruchomości objętej uchwałą, a skoro tak to może co najwyżej dotyczyć interesu faktycznego, a nie prawnego w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musiałby ponadto wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012r., sygn. II OSK 2105/12). Skarżący powinien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. sygn. OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn. II SA/Wa 1928/04 a także wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04).

Sąd, dokonując oceny okoliczności niniejszej sprawy, doszedł do przekonania, że skarżący nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego w związku podjęciem zaskarżonej uchwały. Należy podkreślić, że istnienie związku między zaskarżoną uchwałą a sytuacją prawną skarżącego musi powodować bezpośrednie i realne następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia go konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków, by stanowiło o jego legitymacji do wniesienia skargi. W sprawie niniejszej, badanie interesu prawnego do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu ogranicza się do ustalenia, czy nieruchomość skarżącego położona jest w granicach obszaru objętego planem, w związku z czym bezsprzecznie skarżący nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W związku z powyższym Sąd odstąpił od merytorycznego rozpatrywania zarzutów skargi.

Wyjaśnić również należy, że w trakcie prac nad zaskarżoną uchwałą radni mieli świadomość planowanych zmian przepisów dotyczących elektrowni wiatrowych.

Wskazać trzeba, że mimo, iż przepisy te nie obowiązywały jeszcze w czasie uchwalania zaskarżonej uchwały, to obowiązują w chwili obecnej i wywołują skutki w procesie budowlanym. Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961) w art. 4 ust. 1 stanowi, że odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane:

1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz

2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej

- jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).

Zwrócić również uwagę należy ponadto na treść na art.15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, z którego wynika, że jeżeli w planie miejscowym obowiązującym w dniu wejścia w życie tej ustawy przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Powyższy przepis stanowi gwarancję interesu prawnego skarżącego w ewentualnym postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej.

Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.