Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 575/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6ka, art. 6q ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 888
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 września 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A B 35/38A w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 25 marca 2022 r. Sygn. akt SKO Gd/7072/21 w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec 2021 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku – dalej jako "SKO", działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 540 ze zm. – dalej jako "O.p."), art. 6ka, art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 888 ze zm. – dalej: "u.c.p.g.") oraz § 2 ust. 2 lit. a) uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 28 listopada 2019 r. nr XVII/425/19 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, które w części stanowią nieruchomość, którą zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2019 r. poz. 6257 ze zm.), a także § 11 uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Gdańska (Dz. Urz. Woj. Pom. Z 2019 r. poz. 6252), po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej A w G. (dalej: "Skarżąca") od decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 22 listopada 2021 r. w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na kwotę 710,07 zł za lipiec 2021 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu SKO stwierdza, że Skarżąca w dniu 10.03.2021r. złożyła deklarację o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której do obliczenia należnej, miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] wykazała:

powierzchnię wszystkich lokali mieszkalnych do 110 m2 - łącznie 295,90 m2 - miesięczna wysokość opłaty 260,39 zł. ( 295,90m2 z 0,88 zł./m2),

powierzchnię niesłużącą celom mieszkalnym (użytkowym) do 110 m2 - łącznie 107,55 m2 - miesięczna wysokość opłaty 94,64 zł. ( 107,55 m2 z 0,88 zł./m2),

W dniu 06.08.2021 r. do Urzędu Miejskiego w Gdańsku wpłynęło pismo P Sp. z o.o. - firmy realizującej odbiór odpadów komunalnych z przedmiotowej nieruchomości dotyczące nieprawidłowości w zakresie selektywnego zbierania odpadów komunalnych w dniu 14.07.2021 r. i ich odbiór z ww. nieruchomości jako niesegregowanych w dniu 15.07.2021 r. Do pisma dołączono wykonane w dniu 14.07.2021 r. zdjęcia pojemnika zielonego (SZKŁO) z naklejoną czerwoną kartką "Niewłaściwa segregacja" oraz zawartością pojemnika, w którym znajdowały się odpady innych frakcji.

Postanowieniem z dnia 21.10.2021 r. Prezydent Miasta Gdańska wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc lipiec 2021 roku, o czym zawiadomił Skarżącą.

Zaskarżoną decyzją Prezydent Miasta Gdańska określił Skarżącej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi na ww. nieruchomości - za lipiec 2021 roku w wysokości 710,07 zł.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie postępowania, SKO stwierdza, że postępowanie organu I instancji było prawidłowe.

Istotne dla sprawy ustalenia organ poczynił na podstawie informacji przekazanych przez przedsiębiorstwo zajmujące się odbiorem odpadów komunalnych na terenie Miasta Gdańska, które w trybie art. 6ka ust. 1 u.c.p.g. poinformowało Prezydenta Miasta Gdańska, iż podczas odbierania odpadów z ww. nieruchomości w dniu 14.07.2021 r. stwierdzono nieprawidłową segregację odpadów, albowiem w pojemniku przeznaczonym na "SZKŁO" znajdowały się inne odpady komunalne- resztki jedzenia, skórka od banana, plastikowa butelka itd.

Powyższe potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy wykonane przez pracowników przedsiębiorstwa zajmującego się odbiorem odpadów zdjęcia wnętrza pojemnika oraz naklejki znajdującej się na nim, na której uwidoczniono nazwę "[...]" oraz raport firmy realizującej usługę odbioru odpadów komunalnych, zawierający szczegółowe dane punktu gromadzenia odpadów komunalnych (w tym pojemność i nr RFID pojemnika i jego przeznaczenie - nazwę frakcji). Ponadto raport zawiera numery rejestracyjne pojazdu, który dokonał odbioru odpadów jako zmieszanych ze wskazaniem daty i godziny ich odbioru.

Powyższe okoliczności, w ocenie SKO w sposób jednoznaczny potwierdzają fakt, iż w dniu 14.07.2021 r. nastąpiła niewłaściwa segregacja odpadów, o czym przedsiębiorstwo poinformowało nalepiając czerwoną kartkę ze stosowanym ostrzeżeniem, odpady te nie zostały rozsegregowane, a zatem w dniu 15.07.2021 r. zostały odebrane jako "niesegregowane". Analiza dokumentacji zdjęciowej znajdującej się w aktach sprawy jednoznacznie potwierdza ustalenia organu I instancji. SKO nie ma wątpliwości, iż odpady widniejące na zdjęciu nie powinny znaleźć się w pojemniku "SZKŁO" co można ustalić na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, tj. wyżej wskazanych zdjęć. Co ważne, Wspólnota nie podważała ustaleń organu I instancji odnośnie faktu niesegregowania odpadów w dniu 14.07.2021 r, a jedynie wyjaśniła że brak jest podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, iż to właściciele przedmiotowej nieruchomości nie dokonali segregacji odpadów w sposób prawidłowy.

SKO podkreśla, że obowiązujący w Polsce system gospodarowania odpadami komunalnymi rozróżnia ich podstawowe frakcje takie jak papier, metal, tworzywa sztuczne, szkło, bioodpady. Mieszkańcy są zobowiązani do tego, aby poszczególne frakcje gromadzić oddzielnie. Potwierdzeniem tego jest art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., który mówi, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez zbieranie w sposób selektywny powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie oraz sposobem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4a ust. 1. Obowiązek selektywnego gromadzenia odpadów komunalnych ma zatem charakter obowiązku prawnego, skierowanego do właścicieli nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, uznając je za niezasadne, SKO wskazuje, że w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawodawca nie "obudował" ani nie podjął próby dookreślenia pojęcia niedopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów. W przepisie nie ma mowy o "uporczywości" czy "notoryczności" niesegregowania odpadów. Pojęcia te nie stanowią elementów normy prawnej wyrażonej przez art. 6ka u.c.p.g. i w związku z tym nie podlegają ocenie jako przesłanki rozstrzygania przez organ administracji. SKO podkreśliło, że znamię "uporczywości", o ile stanowi przesłankę orzekania, zawsze pojawia się jako element normy prawnej wprost wyrażonej przez przepis prawa (zob. np. art. 209 § 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych; art. 145 § 1, art. 190a kodeksu karnego, art. 19 ustawy o komornikach sądowych i inne).

W ocenie SKO nie ma prawnego znaczenia kto z mieszkańców nie przestrzegał zasad selektywnego zbierania odpadów. To czy odpady są segregowane, czy nie obciąża w przypadku budynków wielomieszkaniowych daną wspólnotę mieszkaniową. Kolegium wyjaśnia przy tym, że zgodnie z art. 2 ust. 3 u.p.c.g. jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową. Skarżąca zadeklarowała selektywny zbiór odpadów do pojemników na odpady i to ona odpowiada za to by w tych pojemnikach rzeczywiście znajdowały się odpady segregowane. Analiza regulacji u.c.p.g. dotyczącej gospodarki odpadami prowadzi do wniosków, że złożona deklaracja składana przez właściciela, a w tym przypadku wspólnotę mieszkaniową dotyczy konkretnej nieruchomości, a właściwie odpadów na niej gromadzonych i sposób ich gromadzenia ma odzwierciedlać właśnie deklaracja. Inaczej rzecz ujmując to właśnie deklaracja wskazuje na sposób gromadzenia odpadów przez konkretny podmiot, a skoro tak, to ten właśnie podmiot odpowiada za gromadzenie tych odpadów zgodnie ze złożoną deklaracją. Przepis art. 60 u.c.p.g., wiąże bowiem deklarację z faktycznym gromadzeniem odpadów, a w przypadku braku zgodności zadeklarowanego gromadzenia z rzeczywistym stanem rzeczy, organ został wyposażony w możliwość władczego rozstrzygnięcia o opłacie w drodze decyzji. SKO podkreśliło, że sposób gromadzenia odpadów bezpośrednio przekłada się na wysokość stawki opłaty. Na gruncie u.c.p.g. to właściciel, a w analizowanym przypadku wspólnota mieszkaniowa jako odpowiadająca za zarząd nieruchomością wspólną, odpowiada za to by w pojemnikach na odpady rzeczywiście znajdowały się odpady gromadzone zgodnie ze złożoną deklaracją, a 14.07.2021 r. stan faktyczny odbiegał od zadeklarowanego, co zostało w sposób prawidłowy udokumentowane w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji. Ponadto SKO podkreśla, że problem właściwego zabezpieczenia wiat śmietnikowych, należy do obowiązku właściciela nieruchomości.

Podsumowując, w ocenie SKO zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że organ I instancji dokonał prawidłowego wyliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla wskazanej w decyzji nieruchomości, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe w ocenie SKO było prawidłowe i doprowadziło do zgromadzenia materiału dowodowego, który pozwolił uznać, że na ww. nieruchomości Skarżącej doszło w dniu 14.07.2021 r. do nieprawidłowości, polegających na gromadzeniu w pojemniku "SZKŁO" odpadów innych frakcji.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę, iż istniały przesłanki do określenia podwyższonej opłaty, a opłata ta została wyliczona zgodnie z przepisem § 2 ust. 2 lit. a uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 8 listopada 2019 r. nr XVII/425/19 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, które w części stanowią nieruchomość, którą zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, SKO orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2a O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. poprzez jego niezastosowanie i obarczenie strony wyższą opłatą, pomimo wątpliwości w wykładni art. 6 ka ust. 1 u.c.p.g. oraz art. 6 ka ust. 1 u.c.p.g. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że Skarżąca oddawała wyłącznie odpady niesegregowane i czyniła to notorycznie; naruszenie prawa procesowego tj. art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcie jej w zgodzie z przepisami oraz brak dokładnej analizy w odniesieniu do tychże przepisów prawnych, co skutkowało przyjęciem wadliwego rozstrzygnięcia, art. 187 i art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że zaszły przesłanki do nałożenia na właścicieli nieruchomości wyższych opłat tak jak za odbiór odpadów zmieszanych, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczną ocenę, że mieszkańcy nie segregują odpadów w sposób prawidłowy. Ponadto Skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że zaszły przesłanki uzasadniające nałożenie na właścicieli nieruchomości wyższych opłat (jak za odbiór odpadów zmieszanych) podczas gdy materiał dowodowy nie pozwala autorytatywnie stwierdzić, że członkowie Wspólnoty co do zasady nie segregują odpadów w sposób prawidłowy; przyjęcie, że to Skarżąca zbiera odpady w sposób nieselektywny przy czym zorganizowany punkt odbioru odpadów pozostaje wspólny dla czterech podmiotów łącznie ze Skarżącą, zaś materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala stwierdzić, iż brak segregacji jednoznacznie dotyczy skarżącej; przyjęcie że Skarżąca dokonuje braku segregacji w sposób uporczywy oraz przyjęcie, iż mieszkańcy Wspólnoty nie chcą selektywnie zbierać odpadów i notorycznie w pojemnikach na papier, metale i tworzywa sztuczne, szkło oraz odpady ulegające biodegradacji umieszczają odpady nienależące do tej kategorii. W konsekwencji Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W sprawie niniejszej należało rozstrzygnąć, czy do określenia wysokości podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wystarczające jest jednorazowe niedopełnienie obowiązku selektywnego zbierania odpadów, czy konieczne jest stwierdzenie, że zobowiązany notorycznie narusza wskazany obowiązek. Wyjaśnienie tej kwestii wymaga dokonania wykładni art. 6ka u.c.p.g.

Zgodnie z art. 6ka ust. 1 u.c.p.g. w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości. Według ust. 2 art. 6ka u.c.p.g. wójt, burmistrz lub prezydent miasta na podstawie powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wszczyna postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie zaś do ust 3 art. 6ka u.c.p.g. wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc lub miesiące, a w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6j ust. 3b, za rok, w których nie dopełniono obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, stosując wysokość stawki opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 6k ust. 3.

Przepis art. 6ka u.c.p.g. określa konsekwencje prawne naruszenia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Obowiązek selektywnej zbiórki odpadów komunalnych jest obowiązkiem o charakterze powszechnym, gdyż ciąży na wszystkich właścicielach nieruchomości, na których te odpady powstały. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez zbieranie w sposób selektywny powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie oraz sposobem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4a ust. 1.

Z art. 6ka u.c.p.g. wynika, że w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów dochodzi do wszczęcia postępowania administracyjnego i w następstwie tego wydania decyzji administracyjnej nakładającej na właściciela opłatę podwyższoną. Wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do jednoznacznych rezultatów. Sposób sformułowania przesłanki powiadomienia przez organ odbierający odpady komunalne wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości - "w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych" oraz przesłanki określenia wysokości podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - "nie dopełniono obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych" daje podstawę do przyjęcia, że czynności te powinny być podjęte także w przypadku jednorazowego niedopełnienia obowiązku. Wykładnia literalna wskazanego przepisu nie budzi wątpliwości i nie upoważnia do poszukiwania innego rozumienia przywołanych zapisów. Ustawodawca nie dookreślił pojęcia niedopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów. W przepisie nie ma mowy o "uporczywości", czy "notoryczności" niesegregowania odpadów. Pojęcia te nie stanowią zatem elementów norm prawnych wyrażonych w art. 6ka u.p.c.g. i w związku z tym nie podlegają ocenie jako przesłanki rozstrzygania przez organ administracji.

Strona rekonstruując w skardze normy prawne zawarte w art. 6ka ust. 1 i 3 u.p.c.g. błędnie uwzględniła pojęcia, których nie zawarto w tych przepisach w kontekście nieprzestrzegania zasad gromadzenia odpadów ("uporczywość", "notoryczność"), odwołując się do ilości przypadków, czy częstotliwości ich występowania. Odwołała się do pojęć nieostrych, nakładając na organy obowiązek udokumentowania "odpowiednio większej" liczby przypadków niesegregowania odpadów. Jak wskazano, wykładnia literalna, od której należało rozpocząć proces interpretacji przepisów, nie daje podstaw do sformułowania wniosków zaprezentowanych w przywołanym wyroku, w szczególności nie daje podstaw do sięgania po inne metody wykładni. Treść przepisu jednoznacznie bowiem wskazuje, że dla określenia opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie ma znaczenia to, czy stwierdzone nieprawidłowości miały charakter incydentalny bądź notoryjny, podobnie jak nie ma znaczenia to, w jakim stosunku pozostają względem siebie stwierdzenie niesegregowania odpadów do częstotliwości ich odbioru.

Sąd stwierdza, że znamię "uporczywości", o ile stanowi przesłankę orzekania, zawsze pojawia się jako element normy prawnej wprost wyrażonej przez przepis prawa (np.: art. 1008 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, tj. Dz. U. z 2020, poz. 1740; art. 145 § 1 pkt 1, art. 191 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 2345; art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, tj. Dz. U. z 2021 r., poz., 850).

Z uregulowań zawartych w u.p.c.g. wynika, że opłata podwyższona stanowi nie tyle finansową dolegliwość za niewłaściwą segregację, ale też jest rekompensatą dla gminy związaną z dodatkowym, wyższym kosztem zagospodarowania źle zebranych odpadów komunalnych. Przepis art. 6ka ust. 1 u.p.c.g. stanowi wprost, że nie segregowane odpady komunalne podmiot odbierający odpady przyjmuje jako niesegregowane (zmieszane). Koszt ich zagospodarowania jest wyższy niż koszt zagospodarowania poszczególnych frakcji zbieranych w sposób selektywny. Koszt ten pokrywany jest z opłaty podwyższonej, co czyni z niej opłatę za dodatkową usługę.

Sąd zauważa, że podwyższona opłata w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałych nie ma charakteru stałego. Określana jest za miesiąc, w którym stwierdzono nieselektywną zbiórkę odpadów. Także ta okoliczność wskazuje na jej charakter jako opłaty za koszt dodatkowych usług związanych z odbiorem odpadów. Koszty te powstają niezależnie od tego, czy brak segregowania odpadów ma charakter incydentalny czy nie. Jeżeli odpady trafiają do odbiorcy jako zmieszane, powstają związane z tym dodatkowe koszty ich zagospodarowania, które muszą zostać sfinansowane. Gdyby pobór opłaty dodatkowej został uzależniony od "uporczywości" niesegregowania odpadów, to oznaczałoby to sytuację, w której powstawałyby koszty zagospodarowania odpadów zmieszanych, które musiałby zostać ostatecznie sfinansowane przez gminę. Tymczasem system gospodarowania odpadami komunalnymi jest z założenia systemem finansowanym z opłat mieszkańców, a nie z dopłat jednostek samorządu terytorialnego.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone m. in. w wyroku z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie sygn. akt III FSK 4846/21, że wykładnia gramatyczna ww. przepisów oraz stanowczy charakter ich treści prowadzą do wniosku, że wykazanie choćby jednego przypadku nieprzestrzegania przyjętej zasady segregacji odpadów pociąga za sobą obowiązek nałożenia na podmiot zainteresowany opłaty w stawce właściwej dla nieselektywnego zbierania odpadów.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, uznając je za bezzasadne, podkreślić należy, że działanie organów było zgodne z zasadami postępowania przewidzianymi w przepisach Ordynacji podatkowej. Organy nie naruszyły zasady prawdy obiektywnej (art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p.), a także zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) oraz zasady zaufania do organów (art. 121 O.p.), gdyż zebrały wystarczający materiał dowodowy dla rozstrzygnięcia meritum sprawy w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego i dokonały jego prawidłowej oceny, wywodząc z niego logiczne wnioski, czemu dały wyraz w uzasadnieniach swoich decyzji. Na zdjęciach wykonanych w dniu 14.07.2021 r. przez pracowników podmiotu odbierającego odpady komunalne widnieje pojemnik na szkło z widocznym napisem "[...]" oraz zawartością, które obrazują naruszenie zasad selektywnej zbiórki odpadów, albowiem w pojemniku zielonym przeznaczonym na "Szkło" znajdowały się inne odpady komunalne - resztki jedzenia, skórka od banana, sałata, plastikowa butelka itd. SKO trafnie zauważa, że nie ma prawnego znaczenia kto z mieszkańców nie przestrzegał zasad selektywnego zbierania odpadów. To czy odpady są segregowane, czy nie, obciąża w przypadku budynków wielomieszkaniowych daną wspólnotę mieszkaniową, bowiem zgodnie z art. 2 ust. 3 u.p.c.g. jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wobec niezasadności podniesionych zarzutów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) skargę oddalił.