Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1505/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 145 § 1 pkt 1, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 187 § 1, art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 3b, art. 6c, art. 6h, art. 6i, art. 6k ust. 3, art. 6m ust. 1, art. 6o, art. 6q
journal: Dz.U. 2012 poz 391
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak ( spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2013 roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] sierpnia 2013 roku nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania A. C. od decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., w powołaniu na art. 6o oraz 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 391 ze zm., dalej: "u.c.p.g."), a także art. 21 § 3, art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), określił A. C. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości zamieszkałej położonej w miejscowości [...], za okres od dnia 1 lipca 2013 r., w kwocie 24 zł za każdy miesiąc.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że strona złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zawierającą braki, których organ nie mógł uzupełnić we własnym zakresie – właściciel nie określił bowiem sposobu gromadzenia i odbierania odpadów (selektywny, nieselektywny) oraz nie wyliczył wysokości opłaty. Strona nie uzupełniła deklaracji na wezwanie organu.

W dalszej kolejności organ podał, że zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie wyboru metody opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki takiej opłaty, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie Gminy J., powstającymi na terenie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, stanowi iloczyn liczby mieszkańców oraz stawki opłaty. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w sytuacji, gdy mieszkaniec nie zbiera odpadów w sposób selektywny wynosi 12 zł od mieszkańca. Z informacji posiadanych przez organ wynika, że na przedmiotowej nieruchomości zamieszkują dwie osoby. Zatem opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynosi 24 zł za każdy miesiąc. Zgodnie natomiast z uchwałą nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, właściciele nieruchomości są zobowiązania wnosić opłatę za gospodarowanie odpadami miesięcznie do 15 dnia każdego miesiąca. Termin wniesienia pierwszej opłaty upłynął dnia 15 lipca 2013 r. i obejmował okres od dnia 1 do dnia 31 lipca 2013 r.

W odwołaniu od decyzji Wójta Gminy J. strona, wskazując na swój wiek (84 lata), podniosła że nie produkuje śmieci w związku z czym nie powinna uiszczać opłaty za ich gospodarowanie. Odwołujący wskazał przy tym, że nie wytwarza odpadów w postaci szklanych bądź plastikowych butelek - nie pije alkoholu ani oranżady, soki ma z własnego ogrodu. Złom zbiera i sprzedaje na złomowisku. Obierki od ziemniaków i odpady z warzyw umieszcza w kompostowniku. Trawa jest przetwarzana na siano i używana na ściółkę dla kur, natomiast zimą pozostałości odwołujący wynosi do zagajnika na paszę dla saren. Papier, czasopisma oraz gazety zbiera na makulaturę i sprzedaje. Odpady drzewne i trociny spala w piecu. Pojemnik na śmieci odwołującego stoi od 10 lat pusty. Odwołujący podkreślił przy tym swoją sytuację finansową, sprowadzającą się do konieczności utrzymania za [...] zł miesięcznie, jako kwotę przypadającą na jedną osobę (emerytura w wysokości [...] zł na dwie osoby), a także zaznaczył że jest osobą uczciwą, żyjącą w zgodzie z ekologią oraz naturą. Złożył deklarację oraz wyjaśnienia, jednakże nie wpisał kwoty opłaty bowiem nie produkuje śmieci. Gminie natomiast nie zależy na tym czy odwołujący produkuje śmieci, czy też nie, lecz na tym aby naliczyć podatek. Dawniej odwołujący miał do zapłacenia 14 zł od dwóch osób. Teraz Gmina przez to, że upomniał się o swoje prawa, naliczyła mu 24 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] września 2013 r., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] sierpnia 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z nową regulacją, wprowadzoną przepisami ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 152, poz. 897), właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obowiązek ten powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec lub za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Organ podkreślił przy tym, iż ustawodawca nie przewidział prawa wyjątku, polegającego na zwolnieniu z obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami, w przypadku oświadczenia przez zobowiązanego o braku ich wytwarzania. Wskazując na uchwałę nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2013 r. organ odwoławczy podniósł, że niższe stawki opłat zostały ustalone za gospodarowanie odpadami komunalnymi w sytuacji, w której odpady są zbierane w sposób selektywny. Odwołujący nie skorzystał jednak z możliwości wyboru niższych stawek poprzez złożenie pełnej deklaracji wskazującej na segregowanie odpadów na terenie nieruchomości oraz określającej z tego tytułu stawkę opłaty. Wówczas miesięczna opłata, naliczana od dwóch osób, wyniosłaby 14 zł miesięcznie. W wyniku niezłożenia takiej deklaracji zasadne było ustalenie sposobu gromadzenia odpadów w sposób nieselektywny. W konsekwencji opłata naliczona od dwóch osób wyniosła 24 zł miesięcznie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył A. C., wnosząc o zwolnienie z obowiązków wynikających z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Skarżący ponownie podniósł, wskazując na swój wiek oraz stan zdrowia, że nie produkuje odpadów i nie powinien płacić opłaty za ich gospodarowanie. Ponadto skarżącemu nie pozwala na to sytuacja finansowa, bowiem otrzymuje on [...] zł emerytury oraz [...] zł zasiłku opiekuńczego, z czego muszą się utrzymać dwie osoby.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę, podtrzymało dotychczasowe stanowisko oraz wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając sprawę w zakreślonych powyżej granicach Sąd uwzględnił skargę uznając, że zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przy wydaniu zaskarżonej decyzji, jak i Wójt Gminy J. wydając decyzję w pierwszej instancji, dopuścili się naruszenia art. 187 § 1 oraz art. 190 Ordynacji podatkowej, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zanim jednakże Sąd przejdzie do wykazania powyższych naruszeń należy zauważyć, że zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do określenia, czy organy w świetle twierdzeń skarżącego, jakoby nie wytwarzał on odpadów komunalnych, które miałyby podlegać zagospodarowaniu przez gminę, zasadnie obciążyły go opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Na wstępie rozważań wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.c.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie (pkt 3) oraz pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnym (pkt 3b). Korelatem ostatnio wspomnianego obowiązku jest ciążący na gminie obowiązek zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, są w związku z tym obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi już art. 6h u.c.p.g. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy – za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i pkt 1 u.c.p.g.). Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.). W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o u.c.p.g.).

Z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której w ramach oświadczenia o sposobie gromadzenia i odbierania odpadów komunalnych zamieścił stwierdzenie - "nie ma" - wyjaśniając jednocześnie w piśmie załączonym do deklaracji, że nie wytwarza odpadów. W deklaracji tej skarżący nie wskazał również wysokości miesięcznej stawki opłaty należnej od jednego mieszkańca. Za okoliczności bezsporne w kontrolowanej sprawie należy natomiast uznać to, że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości [...], na terenie gminy J., na której zamieszkują - wliczając skarżącego - dwie osoby.

Mając na względzie powyższe okoliczności organy były uprawnione, a zarazem zobowiązane, do wydania decyzji w oparciu o art. 6o u.c.p.g., a zatem do określenia skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zawarta przez skarżącego w deklaracji informacja wskazująca na to, że na należącej do niego nieruchomości nie są gromadzone odpady komunalne, spowodowała uzasadnione wątpliwości uprawniające do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na określenie tej opłaty nie mogła mieć zarazem wpływu, podnoszona przez skarżącego jeszcze na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego okoliczność, że nie wytwarza on odpadów komunalnych. Bez znaczenia w tym zakresie pozostawały także okoliczności wskazujące na sytuację majątkową skarżącego. Stosownie do przywołanego już powyżej art. 6i pkt. 1 u.c.p.g. obowiązek uiszczenia opłaty w odniesieniu do nieruchomości zamieszkanych - a co istotne, to właśnie z tego rodzaju nieruchomością mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie - powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Powstanie tego obowiązku zostało zatem uzależnione nie od faktu wytwarzania odpadów komunalnych, jakby chciał tego skarżący, lecz od faktu samego zamieszkiwania na danej nieruchomości. Skoro fakt zamieszkiwania przez skarżącego wraz z drugą osobą na nieruchomości nie był w kontrolowanej sprawie kwestionowany, zasadnym było określenie skarżącemu, jako właścicielowi tej nieruchomości, wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jednocześnie ustawodawca nie przewidział możliwości zwolnienia od obowiązku uiszczania tej opłaty ze względu na sytuację majątkową właściciela nieruchomości, stąd także podnoszone w tym zakresie okoliczności nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy.

Należy przy tym zauważyć, że okoliczności powodujące powstanie obowiązku do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zostały odmiennie uregulowane w odniesieniu do nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. W przypadku tego rodzaju nieruchomości, o ile rada gminy skorzystała z kompetencji przewidzianej w art. 6c ust. 2 u.c.p.g. - postanawiając o odbieraniu odpadów komunalnych od ich właścicieli, rzeczony obowiązek aktualizuje się za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne (art. 6i pkt 2 u.c.p.g.). Jednakże, jak już zostało powyżej stwierdzone, na gruncie kontrolowanej sprawy mamy do czynienia nie z nieruchomością niezamieszkaną, lecz z nieruchomością zamieszkaną, przez co regulacja przewidziana w art. 6i pkt. 2 u.c.p.g. nie może znaleźć zastosowania.

Na marginesie powyższych rozważań wypada wskazać, że podnoszona przez skarżącego okoliczność, jakoby nie wytwarzał on odpadów komunalnych, które winny podlegać zagospodarowaniu w powyższym trybie, jest niewiarygodna. Informacje, jakie w powyższym zakresie przedstawia skarżący odnoszą się wyłącznie do jego osoby, pomijając drugą z osób zamieszkujących wraz z nim na nieruchomości. Nadto także w zakresie przedmiotowym pozostają one niepełne, ograniczając się wyłącznie do ściśle określonych przez skarżącego odpadów (butelki plastikowe oraz szklane, metale, obierki od ziemniaków i odpady z warzyw, trawa, makulatura, odpady drzewne i trociny), a pomijając pozostałe odpady, które - opierając się na zasadach logicznego rozumowania oraz doświadczeniu życiowym - powstają w każdym gospodarstwie domowym (np. odpady opakowaniowe, jak opakowania pozostałe po lekarstwach i rzeczach związanych z higieną osobistą). Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, zgodnie z którym osoba zamieszkująca w gospodarstwie domowym nie wytwarza odpadów komunalnych, które wymagałyby odpowiedniego składowania. Jak bowiem powszechnie wiadomo w każdym gospodarstwie domowym wytwarzane są odpady, określane mianem odpadów komunalnych, które ustawodawca nakazał bez jakichkolwiek wyjątków w tym zakresie gromadzić w przeznaczonych na ten cel urządzeniach (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 października 2008 r., sygn.. akt II SA/Łd 229/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W dalszej kolejności należy jednakże stwierdzić, że chociaż organy - co do zasady - były uprawnione do określenia wobec skarżącego, w oparciu o art. 6o u.c.p.g., wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, to określając tę wysokość dopuściły się naruszenia art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 191 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Regulacje te znajdują zastosowanie w kontrolowanej sprawie stosownie do art. 6q u.c.p.g., który stanowi, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Zważywszy na przywołane powyżej przepisy procesowe stwierdzić przyjdzie, że organ zobowiązany jest rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone lub odzwierciedlone w aktach sprawy, w tym w ich wzajemnej łączności. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy ma kluczowe znaczenie dla każdego postępowania, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Inaczej rzecz ujmując tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania.

Jedną z istotnych okoliczności, która na gruncie kontrolowanej sprawy winna podlegać ustaleniu z zachowaniem wymogów wynikających z powyższych regulacji jest okoliczność selektywnego bądź nieselektywnego zbierania odpadów komunalnych. Jak wynika bowiem z § 2 uchwały nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie wyboru metody opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki takiej opłaty (Dz. Urz. Woj. Wlkp. [...], dalej: "uchwała nr [...]") stawkę miesięczną opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w przypadku gdy mieszkaniec zbiera odpady w sposób selektywny, ustala się w wysokości 7 zł od mieszkańca (ust. 1), natomiast w przypadku gdy mieszkaniec nie zbiera odpadów w sposób selektywny, stawkę tę ustala się w wysokości 12 zł od mieszkańca (ust. 2). Ustalenie zatem czy skarżący będzie zbierał odpady komunalne w sposób selektywny, czy też w sposób nieselektywny, ma istotny wpływ na ostateczną wysokość określanej przez organ opłaty za gospodarowanie tymi odpadami.

Ratio legis różnicowania stawki opłaty w zależności od sposobu zbierania odpadów komunalnych (art. 6k ust. 3 u.c.p.g.) sprowadza się do zmotywowania właścicieli nieruchomości do tego, aby wytwarzane przez nich odpady były przez nich także segregowane. Zresztą jak wynika z postanowień uchwały nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy J. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. [...]), powstałe na terenie nieruchomości zmieszane odpady komunalne, w tym odpady powstałe w gospodarstwach domowych, przed ich umieszczeniem w przeznaczonych do tego pojemnikach, należy poddać segregacji mającej na celu wydzielenie ze strumienia odpadów komunalnych między innymi: 1) papieru i tektury, 2) tworzyw sztucznych, 3) szkła białego opakowaniowego, 4) szkła kolorowego opakowaniowego, 5) odpadów ulegających biodegradacji, w tym odpadów zielonych (zob. § 3 ust. 1 pkt. 8 w zw. z § 3 ust. 2 uchwały). Przy czym z obowiązku, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt. 5 zwolnieni są właściciele nieruchomości, na terenie których wykorzystuje się, na własne potrzeby, odpady ulegające biodegradacji poprzez kompostowanie w przydomowych kompostownikach, w sposób zgodny z wymaganiami określonymi w wojewódzkim planie gospodarki odpadami (§ 3 ust. 11 uchwały). Powyższe odpady powinny być zatem selektywnie zbierane przez właścicieli nieruchomości, a następnie gromadzone lub usuwane z zachowaniem dalszy postanowień przywołanej uchwały (w tym § 3 ust. 10 i ust. 12).

Organy obu instancji przyjęły, że odpady komunalne są zbierane przez skarżącego w sposób nieselektywny, kierując się tym, że skarżący w deklaracji o wysokości opłaty w rubryce "D" nie wskazał, w jaki sposób na jego nieruchomości odpady te będą gromadzone i odbierane. Organy dokonując tych ustaleń pominęły jednakże pozostałe wyjaśnienia skarżącego, dopuszczając się tym samym naruszenia art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Skarżący w pismach kierowanych do organów (przy czym pierwsze takie pismo zostało dołączone już do stosownej deklaracji, a zatem winno podlegać ocenie w kontekście informacji w niej zawartych) wskazywał, że takie odpady jak: 1) papiery, czasopisma oraz gazety - zbiera na makulaturę i sprzedaje, 2) obierki od ziemniaków i odpady z warzyw - umieszcza w kompostowniku, 3) trawę - siecze na siano i używa jako ściółkę dla kur, 4) złom - sprzedaje na złomowisku, 5) drewno i trociny - spala w piecu, nadto skarżący nie wytwarza odpadów w postaci szklanych bądź plastikowych butelek. Powyższe wyjaśnienia nie były na żadnym etapie postępowania kwestionowane przez organy.

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, brak było podstaw do uznania, jak uczyniły to organy, że skarżący nie wskazał, w jaki sposób na jego nieruchomości będą gromadzone oraz odbierane odpady komunalne. Mając bowiem na względzie całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego i opierając się na zasadach doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, w tym mając na uwadze podeszły wiek skarżącego, powyżej przywołane wyjaśnienia świadczą o tym, że skarżący wskazuje w nich na sposób gromadzenia odpadów komunalnych, jaki będzie miał miejsce na jego nieruchomości. Wyjaśnienia te winny zatem podlegać ocenie w odniesieniu do postanowień zawartych w § 2 uchwały nr [...].

Rozpoznając sprawę ponownie organ zobligowany będzie do uwzględnienia wyrażonej przez Sąd oceny prawnej i poczynionych uwag, a w szczególności zgodnie z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej organ winien dokonać oceny wyjaśnień skarżącego zawartych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r., załączonym do deklaracji, oraz w kolejnych pismach kierowanych do organu, na okoliczność sposobu zbierania przez skarżącego odpadów komunalnych, o której mowa w § 2 uchwały nr [...].

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w punkcie I sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji, zawarte w punkcie II sentencji wyroku, podjęte zostało stosownie do art. 152 P.p.s.a.