Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 358/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6, art. 3 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r. sprawy ze skargi B. Z. na operat szacunkowy z dnia [...] listopada 2011 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego L. S. - postanawia – I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu B. Z. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 358/12

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] ustalił jednorazową opłatę adiacencką w kwocie 674 zł dla B. Z. - właściciela działek nr 3508 i 3509/1 obr. [...] z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wybudowaniem sieci kanalizacji sanitarnej na Osiedlu [...] w R., w oparciu o art. 145 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.).

Organ ustalił, że w związku z wybudowaniem ze środków gminy i oddaniem do użytku sieci kanalizacji sanitarnej na Osiedlu [...] w R. stworzono warunki do podłączenia działek nr 3508 i 3509/1 do wybudowanego odcinka sieci. Zgodnie z art. 145 i 146 ust. 1 i 1a cyt. wyżej ustawy, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może w drodze decyzji ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Ustalenie i wysokość tej opłaty zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. Ten wzrost wartości nieruchomości został określony w operacie szacunkowym opracowanym przez rzeczoznawcę majątkowego L. S. w dniu 7 listopada 2011 r. na kwotę 1. 348 złotych. W związku z powyższym naliczono jednorazową opłatę w wysokości 674 zł.

Odwołanie od tej decyzji złożył B. Z. kwestionując prawidłowość sporządzenia operatu szacunkowego będącego podstawą ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej. Odwołujący wskazał, że w operacie tym bezpodstawnie zawyżono wartość jego dwóch działek, nie uwzględniając czynników, które wpływają na obniżenie ich realnej wartości.

Po jego rozpatrzeniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. oraz art. 145 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji w całości i umorzyło postępowanie I instancji.

Kolegium przytoczyło treść art. 145 oraz 146 ww. ustawy, wskazując, że wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy określająca wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie dopuszczono się przekroczenia ustawowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. W obszernym uzasadnieniu przytoczono wyrażony w doktrynie i orzecznictwie pogląd zgodnie z którym, dla zachowania terminu 3 – letniego wystarczy, aby w tym terminie organ administracji publicznej wydał decyzję i ją doręczył oraz pogląd, w którym dla zachowania terminu 3 – letniego niezbędne jest wydanie decyzji prawomocnej tj. takiej, od której nie przysługuje środek odwoławczy. Podkreślono, że ocena zaskarżonej decyzji została dokonana przy uwzględnieniu obydwu poglądów. Kolegium stwierdziło, że nawet, gdyby uznać za prawidłowe stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym datą, od której należy liczyć bieg 3 – letniego terminu na wydanie przedmiotowej decyzji jest data końcowego odbioru sieci kanalizacyjnej od wykonawcy tj. dzień 14 listopada 2008 r. to w niniejszej sprawie dopuszczono się przekroczenia w/w terminu. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z przekroczeniem 3 – letniego terminu na ustalenie opłaty adiacenckiej, dlatego jest niezgodna z prawem i podlega uchyleniu a postępowanie przed organem I instancji należało umorzyć.

B. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, określając, iż jej przedmiotem jest operat szacunkowy dot. wyceny posesji, będący podstawą umorzonej opłaty adiacenckiej.

Skarżący podniósł, że Kolegium nie dokonało analizy przedmiotowego operatu, który pozostaje do dnia dzisiejszego w obiegu administracyjnym. Rzeczoznawca majątkowy, który wykonał przedmiotowy operat sfałszował dane i zawyżył wielokrotnie wartość terenu zalewowego przy ulicy D. W operacie uwzględniono elementy, które w rzeczywistości nie są zlokalizowane na nieruchomości skarżącego. Ponadto, nie wzięto pod uwagę okoliczności, które wpływają na istotne obniżenie wartości nieruchomości, takie jak lokalizacja nadziemnej sieci przesyłowej energii elektrycznej, ograniczona możliwość zabudowy w wyniku uzbrojenia podziemnego. Skarżący wskazał także, że obecnie na przedmiotowej działce nie mogą być przeprowadzane inwestycje budowlane. Zastosowany w operacie szacunkowym współczynnik korekcyjny dotyczący okresowego zatapiania jest zdaniem skarżącego błędny, a przyjęta metoda uśredniania ceny metra kwadratowego nie uwzględnia istniejących uwarunkowań i niekorzystnej lokalizacji działki skarżącego. Skarżący domaga się unieważnienia operatu szacunkowego z dnia 7 listopada 2011 r., wyrażając obawę, ze będzie on w przyszłości potraktowany jako źródło wiarygodnych danych stanowiące podstawę krzywdzących skarżącego decyzji administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Po otrzymaniu odpowiedzi na skargę pełnomocnik skarżącego- ojciec Z. Z. skierował do tut. Sądu pismo, w którym poinformował, że przedmiotem skargi jest operat szacunkowy a nie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...]. Ponadto pełnomocnik skarżącego, po otrzymaniu zawiadomienia o rozprawie, wniósł o skorygowanie przedmiotu sprawy poprzez wpisanie wyrażenia "w przedmiocie anulowania zafałszowanego przez rzeczoznawcę operatu szacunkowego" w miejsce wyrażenia "w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie opłaty adiacenckiej" i uwzględnienie tej zmiany w wokandzie sądowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, czyli zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.).

Postępowanie przed sądem administracyjnym inicjuje skarga uprawnionego podmiotu.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a. kontrola działalności administracji obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Kontrola sądowo-administracyjna rozciąga się zatem wyłącznie na tę aktywność administracji publicznej, która podejmowana jest w formach wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Działania administracji publicznej, których nie da się sklasyfikować jako jedna z form wskazanych w powołanym przepisie nie podlegają kontroli sądowej, podobnie jak aktywność osób i instytucji, które nie jest podejmowana w ramach działań z zakresu administracji publicznej.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego określił jako przedmiot skargi operat szacunkowy z dnia 7 listopada 2011 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego L. S., stanowiący dowód w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia opłaty adiacenckiej.

Uwzględniając wyżej poczynione uwagi Sąd stwierdza, że tak określony przedmiot sprawy nie mieści się w katalogu z art. 3 § 2 P.p.s.a., bowiem operat nie pochodzi w ogóle od organu administracji.

W toku rozprawy w dniu 12 lipca 2012 r. Sąd pouczył pełnomocnika skarżącego – Z. Z., że jedyną możliwością zakwestionowania operatu jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która ustala opłatę adiacencką na jego podstawie. Pełnomocnik skarżącego podtrzymał swoje stanowisko co do wskazania, że przedmiotem niniejszej skargi jest operat szacunkowy.

Sąd uznał jednocześnie, że udzielona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiedź na skargę odnosi się do tak określonego jej przedmiotu, gdyż taki przedmiot (operat szacunkowy) został wskazany w pisemnej skardze z dnia 2 marca 2012 r. wniesionej za pośrednictwem Kolegium.

Z tych przyczyn, uznając, iż przedmiot skargi czyni ja niedopuszczalną, Sąd odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.