Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 182/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Fundacji [...] z/s w W., na bezczynność Rektora Akademii Wychowania Fizycznego we W., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od Rektora Akademii Wychowania Fizycznego we W. na rzecz Fundacji [...] z/s w W. kwotę 357 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z 8 czerwca 2015 r. Fundacja [...] z/s w W. (zwana dalej strona lub skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Rektora Akademii Wychowania Fizycznego we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 21 sierpnia 2014 r.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że przywołanym wnioskiem wystąpiła o udostępnienie jej informacji publicznych dotyczących:

1) kopii decyzji powołującej komisję doktorancką, która opiniuje wnioski o przyznanie i stypendium doktoranckiego i zwiększenie stypendium doktoranckiego (zgodnie z § 10 ust. 1 : oporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich).

2) informacji na temat budżetu przeznaczonego na wypłatę stypendium doktoranckiego i zwiększenia stypendium doktoranckiego w roku 2013 oraz informacji o liczbie przyznanych stypendiów i zwiększeń stypendiów.

3) regulaminu, na podstawie którego podejmowane są decyzje o zwiększeniu stypendium , doktoranckiego (o którym mowa w art. 200a ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym).

4) informacji o liczbie osób, w stosunku do których podjęto decyzje o zwiększeniu stypendium doktoranckiego, a które nie otrzymały wcześniej stypendium doktoranckiego.

5) wzorów decyzji z roku akademickiego 2013/2014 o:

przyznaniu stypendium doktoranckiego; odmowie przyznania stypendium doktoranckiego; przyznaniu zwiększenia stypendium doktoranckiego, odmowie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego. W przypadku braku takich wzorów wnioskowano o przesłanie przykładowych decyzji w wymienionych sprawach (po wcześniejszej anonimizacji danych świadczeniobiorcy).

Strona skarżąca – podkreślając, że wskazane informacje nie zostały jej udostępnione do dnia złożenia skargi – wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jej żądania z dnia 21 sierpnia 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik podmiotu zobowiązanego wnosząc o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego wskazał, że informacje żądane przez stronę zostały jej przesłane pismem z dnia 13 lipca 2015 r., zaś powstałe opóźnienie wynikało wyłącznie z niedopatrzenia.

Okoliczność udzielenia informacji publicznej potwierdziła również skarżąca w piśmie z dnia 19 września 2015 r. wnosząc o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:

1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;

2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot sprawy odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;

3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Podkreślić należy, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi między innymi wówczas, gdy po złożeniu skargi na bezczynność organu, organ ten wyda w sprawie decyzję, bądź podejmie inne rozstrzygnięcie wstrzymujące bieg postępowania w sprawie, co wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas, gdy decyzja ta lub inne rozstrzygnięcie zostało podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1431/12).

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Należy podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy). W przypadku gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach udostępnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Rektor Akademii Wychowania Fizycznego we W. jako podmiot reprezentujący uczelnię wyższą wykonującą zadania publiczne i dysponującą majątkiem publicznym, zobowiązany był do udostępnienia – żądanej przez skarżącą – informacji publicznej. Nie budzi również wątpliwości fakt, ze informacja publiczna została przez organ udostępniona niezwłocznie po skierowaniu do tego podmiotu skargi na bezczynność, której wyłączną przyczyną – jak podaje organ – było niedopatrzenie.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że niniejsze postępowanie okazało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku, a przed wydaniem wyroku zaszło zdarzenie, które czyni zbędnym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W oparciu zatem o dyspozycję art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postępowanie należało umorzyć.

Z akt sprawy wynika jednocześnie, że żądana przez stronę informacja publiczna została w całości udostępniona przez organ.

W zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zauważyć należy, że. stosownie do treści art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu. W ślad za stanowiskiem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 uznać należy, że działalnie autokontrolne organu podjęte już po przekazaniu skargi do sądu administracyjnego, ale przed jej rozstrzygnięciem, winno wywoływać w zakresie kosztów postępowania takie same skutki prawne jak czynność podjęta przez organ wprost na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a.

Stąd też stronie skarżącej należał się zwrot kosztów postępowania w myśl zasady przywołanej w art. 205 § 1 p.p.s.a., że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

W skład zwracanych kosztów należało więc zaliczyć wpis sądowy (100 złotych) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 złotych), a także wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240 złotych, którego wysokość wynika z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).

Do zwracanych kosztów nie można było doliczyć kwoty 4,20 złotych z tytułu opłaty pocztowej albowiem skarżąca nie wskazała jakiego rodzaju przesyłki ona dotyczyła i przede wszystkim nie dołączyła żadnego dowodu stwierdzającego jej poniesienie.

Z tej też przyczyny orzeczono jak w punkcie II sentencji.