Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 837/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 par. 1, art. 60 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi "B" Spółki Akcyjnej Zakłady Chemiczne z siedzibą w Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty z tytułu odsetek od opłaty paliwowej za lipiec 2011 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

"B" z siedzibą w S, dalej "B" prowadziła w S skład podatkowy, gdzie były przechowywany paliwa należące do "P Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P, dalej "P".

B złożyła Naczelnikowi Urzędu Celnego w Szczecinie w dniu 3 sierpnia 2011 r. informację w sprawie opłaty paliwowej za lipiec 2011 r. (k.28-27).

O złożyła Naczelnikowi Urzędu Celnego w Szczecinie w dniu 24 sierpnia 2011 r. informacje w sprawie opłaty paliwowej za lipiec 2011 r. (k.32-31) P wpłaciła na konto organu podatkowego ww. opłatę w dniach 5,6 i 9 września 2011 r. kwotę [...] zł wraz z odsetkami w wysokości [...] zł. Korektę tej deklaracji P złożyła w dniu 15 września 2011 r. wraz z wnioskiem o nadpłatę, w którym domagała się przerachowania nadpłaty w wysokości, opisanej w piśmie, na rzecz B. W piśmie z dnia 6 października 2011 r. P wskazała, że dokonała wpłaty z tytułu opłaty paliwowej w imieniu i na rzecz B na podstawie wspólnego porozumienia o współpracy obu spółek. Podała, że obowiązek podatkowy ciążył na B. P wskazała, że nie zamierzała i nie zamierza wnioskować o zwrot wpłaconych kwot z tytułu opłaty paliwowej od paliw wyprowadzonych ze składu podatkowego. P wniosła, żeby organ podatkowy uznał, iż wpłaty kwoty z tytułu ww. opłaty paliwowej dokonała B z należnych jej środków.

W dniu 19 września 2011 r. B złożyła korektę informacji w sprawie opłaty paliwowej za lipiec 2011 r., gdzie uwzględniła wyroby akcyzowe P, które zostały wyprowadzone ze składu podatkowego prowadzonego przez B w lipcu 2011 r. (k.30-29).

W dniu 6 października 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie wezwał B do zapłaty należnej kwoty tytułem ww. opłaty wraz z odsetkami i kosztami upomnienia.

W dniu 27 października 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie przelał na rachunek bankowy B kwotę [...]zł tytułem zwrotu opłaty paliwowej zgodnie z wnioskiem P, jako kwoty nienależnie przekazanej na rachunek Izby Celnej w Szczecinie.

W dniu 28 października 2011 r. B przelała ze swojego konta na rachunek bankowy Izby Celnej w Szczecinie kwotę [...]zł, w której zawarta była kwota [...]zł tytułem opłaty paliwowej za lipiec 2011 r. W tym dniu B wpłaciła na rachunek Izby Celnej w Szczecinie kwotę [...]zł tytułem odsetek z zastrzeżeniem dochodzenia ich zwrotu, gdyż B uczyniła to w celu uniknięcia wszczęcia egzekucji administracyjnej.

W dniu 14 grudnia 2011 r. B złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w zakresie odsetek od opłaty paliwowej za lipiec 2011 r. wraz z oprocentowaniem od dnia 28 października 2011 r. B wniosła o zaliczenie zapłaty opłaty paliwowej za lipiec 2011 r. dokonanej przez P, jako dokonanej w jej imieniu i na jej rzecz ze środków B. W uzasadnieniu wniosku B podała, że współpracuje z P na podstawie umowy zawartej w dniu 6 czerwca 2011 r. Przedmiotem tej umowy było korzystanie przez P z części składu podatkowego prowadzonego przez B. Na podstawie § 12 ww. umowy P zobowiązała się do pokrycia wszystkich należności podatkowych i celnych wynikających z przepisów i ww. umowy.

Pismem z 4 stycznia 2012 r. P, skierowanym do Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie, poinformowała organ podatkowy, że w niniejszej sprawie działała jako wyręczyciel B w zakresie płatności ww. opłaty paliwowej i dokonała tego ze środków finansowych B i na rzecz B na podstawie łączącej spółki umowy. Według P, nałożono na nią ww. umową obowiązki o charakterze techniczno-organizacyjnym w przedmiocie wpłaty należności podatkowych i celnych.

Naczelnik Urzędu Celnego w Szczecinie wydał w dniu 19 kwietnia 2012 r. decyzję, w której odmówił B stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...]zł wpłaconej tytułem odsetek za zwłokę od opłaty paliwowej za lipiec 2011 r.

Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji, w stanie faktycznym sprawy, wpłata w obrocie bezgotówkowym kwoty podatku przez osobę trzecia nie spowodowała wygaśnięcia zobowiązania podatnika, gdyż była to czynność wykonana przez osobę nieuprawnioną. Tym samym czynność taka była nieskuteczna, bowiem tylko zapłata podatku przez podatnika prowadzi do realizacji zobowiązania podatkowego i jego wygaśnięcia.

B złożyła odwołanie od powyższej decyzji i wniosła o jej uchylenie oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy zgodnie z jej wnioskiem o nadpłatę lub o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. B podtrzymała argumenty zawarte we wniosku o nadpłatę. Zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art.122, art.199a, art. 187 § 1, art. 59 § 1, art. 60 § 1 pkt 2, art. 72 § 1 pkt 1 i § 2, art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 17 maja 2013 r. B dodatkowo zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 139 § 3 i art. 140 § 1 ustawy Ordynacji podatkowej i stwierdziła, że w związku z powyższym organ podatkowy winien wydać decyzję zgodnie z wnioskiem spółki. B podała, że ww. środki pieniężne należały do niej, a przekazanie ich przez P miało charakter czynności technicznej, o której mowa w uchwale NSA z dnia 26 maja 2008 r., sygn. akt I FPS 8/07.

Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie wydał w dniu 6 czerwca 2013 r., w której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny i przywołał treść art. 72 § 1 pkt 1 op. Organ odwoławczy wskazał, że B posiadała w lipcu 2011 r. zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego o nr [...]z 14 września 2010 r. i nr [...] z 1 maja 2011 r., nr [...] z 18 czerwca 2009 r. P posiadała zezwolenie na wyprowadzenie wyrobów akcyzowych ze składów podatkowych o nr [...]prowadzonych przez B wydane 16 lutego 2010 r. (cofnięte z dniem 12 sierpnia 2011 r.) W lipcu 2011 r. ze składu podatkowego B nr [...] wyprowadzone zostały poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy wyroby akcyzowe, będące własnością P, na które brak było ważnego zezwolenia wyprowadzenia. Organ odwoławczy wskazał, że w takim przypadku podatnikiem był B na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626 ze zm.), dalej "upa". Organ odwoławczy przywołał treść art. 42 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 pkt 5 upa i wskazał, że gdyby P posiadała w lipcu 2011 r. ważne zezwolenie na wyprowadzenie wyrobów akcyzowych z ww. składu podatkowego, wówczas na podstawie art. 13 ust. 3 upa podatnikiem byłaby P. Wobec faktu, że P nie posiadała takiego zezwolenia, obowiązek podatkowy, polegający na zapłacie należności w opłacie paliwowej za miesiąc lipiec 2011 r. ciążył na B. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 37k ust. 1, art., 37j ust. 1 pkt 4, art. 37o ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2571 ze zm.) i wskazał, że B jako podatnik powinien do 26 sierpnia 2011 r. złożyć informację o opłacie paliwowej za lipiec 2011 r. i dokonać wpłaty jej wpłaty. Organ odwoławczy podał, że B dokonała zapłaty opłaty paliwowej wraz odsetkami za ten miesiąc dopiero w dniu 28 października 2011 r. Organ odwoławczy powołał się na uchwałę NSA z dnia 26 maja 2008 r., o sygn. akt I FPS 8/07. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 op zobowiązanie podatkowe wygasa na skutek zapłaty, ta zaś w tej sprawie nastąpiła dopiero 28 października 2011 r. Według organ odwoławczego, zapłata podatku przez inny podmiot w imieniu podatnika nie spowodowało wygaśnięcia zobowiązania podatnika. Podatek jest świadczeniem publicznoprawnym i kwestia jego przenoszenia pozostaje poza sferą prawa cywilnego i nie może być rozstrzygana na podstawie przepisów prawa publicznego. Tym samym zapisy umowy wiążącej B i P nie mają wpływu na rozstrzygniecie, Zdaniem organu odwoławczego, na podstawie zebranego materiału dowodowego, nie sposób uznać, że P działał w charakterze wyręczyciela w zapłacie opłaty paliwowej ciążącej na B. Organ odwoławczy uznał, że skoro ww. opłatę paliwową zapłaciła B po terminie, tym samym ciążył na niej obowiązek zapłaty odsetek i związku z tym nie wystąpiła przedmiotowa nadpłata. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie podatkowe było prowadzone prawidłowo. Naruszenie art. 140 § 1 op przez organ pierwszej instancji, według organu odwoławczego, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

B złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. B zarzuciła organowi naruszenie art. 124 op w zw. z art. 210 op, art. 122 op, art. 122 op w zw. z art. 199a op, art. 187 § 1 op, art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 139 § 3 op i art. 140 § 1 op, art. 59 § 1 pkt 1 op, art. 51 § 1 op, art. 60 § 1 pkt 2 op, art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z § 2 op, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 120 op. Zdaniem B, organy podatkowe niewłaściwie oceniły zebrany materiał dowodowy oraz błędnie zinterpretowały przepisy i odmówiły spółce należnej jej nadpłaty w zakresie odsetek za miesiąc lipiec 2011 r. B podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o nadpłatę i odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, co do występowania P jako jej wyręczyciela w zakresie przedmiotowej opłaty paliwowej. Według B, za dopuszczalnością zapłaty podatku przez osobę trzecią w imieniu i na rzecz podatnika, przemawia art. 702 Kc. Powyższe wskazuje na brak zakazu w obrębie przepisów podatkowych dla ustanowienia w umowach cywilnoprawnych zapisów zobowiązujących do zapłaty podatku w imieniu i na rzecz podatnika przez wskazane w nich osoby trzecie. Zdaniem B, organy podatkowe i sądy nie mogą w tym zakresie zmieniać przepisów prawnych, gdyż naruszyłyby przepisy Konstytucji. B podała, że na mocy takiej umowy cywilnej nie nastąpi "przeniesienie" zobowiązania podatkowego, bowiem celem tej umowy jest uproszczenie rozliczeń.

Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

Sąd wskazał, co następuje :

Skarga jest niezasadna.

Istota sporu dotyczy nadpłaty w przedmiocie odsetek od opłaty paliwowej w związku ze skutkiem zapłaty opłaty paliwowej przez inną osobę niż podatnik, a w konsekwencji wygaśnięciem tego zobowiązania.

Zgodnie z art. 37h ust.1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym ( Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2571 ze zm.), wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu silników spalinowych, podlega opłacie, zwanej dalej "opłatą paliwową". Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz (ust. 2).

Na podstawie art. 37j ust. 1 ww. ustawy, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na:

1) producencie paliw silnikowych lub gazu albo

2) importerze paliw silnikowych lub gazu, albo

3) podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych lub gazu, albo

4) innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu.

W świetle art. 37k ust. 1 ww. ustawy, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h. Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy (art. 37l ust. 1). Stawka opłaty paliwowej określona jest w art. 37m ww. ustawy. Organami właściwymi w sprawie opłaty paliwowej są naczelnicy urzędów celnych oraz dyrektorzy izb celnych (art. 37n ust.1).

Zgodnie z art. 37o ust. 1 pkt 1 ww. ustawy , podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane składać informację o opłacie paliwowej właściwemu naczelnikowi urzędu celnego oraz obliczać i wpłacać opłatę paliwową w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 37j ust. 1 pkt 1, 3 i 4, - na wyodrębniony rachunek bankowy izby celnej, którą kieruje dyrektor właściwy dla naczelnika tego urzędu celnego. W razie powstania nadpłaty w opłacie paliwowej Bank [...]dokonuje zwrotu tej nadpłaty ze środków należnych Krajowemu Funduszowi Drogowemu i Funduszowi Kolejowemu (art. 37o ust. 2). Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zapłata powinna nastąpić (art. 37o ust.3).

Zgodnie z art. 37q ww. ustawy, do o opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, z zastrzeżeniem art. 37o ust. 3.

Z powyższych uregulowań wynika, że opłata paliwowa jest podatkiem, (dodatkiem do podatku akcyzowego), za pomocą którego państwo realizuje określony cel - stanowi ona bowiem przychód Krajowego Funduszu Drogowego i Kolejowego, który służy finansowaniu inwestycji drogowych i kolejowych.

W świetle art. 8 ust. 1 pkt 5 upa, przedmiotem opodatkowania akcyzą jest wyprowadzenie ze składu podatkowego, poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, wyrobów akcyzowych niebędących własnością podmiotu prowadzącego ten skład podatkowy, z wyłączeniem wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, przez podmiot, o którym mowa w art. 13 ust. 3 upa. Zgodnie z art. 13 ust. 3 upa, podatnikiem z tytułu wyprowadzenia ze składu podatkowego, poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, wyrobów akcyzowych niebędących własnością podmiotu prowadzącego ten skład podatkowy jest podmiot będący właścicielem tych wyrobów, który uzyskał od właściwego naczelnika urzędu celnego zezwolenie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 upa. Zezwolenie na wyprowadzanie wyrobów akcyzowych z cudzego składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy przez podatnika, o którym mowa w art. 13 ust. 3, zwane dalej "zezwoleniem wyprowadzenia", dotyczy konkretnego składu podatkowego i jest wydawane na czas oznaczony, nie dłuższy niż 3 lata, albo na czas nieoznaczony, na wniosek podmiotu, który spełnia łącznie warunki określone w art. 48 ust. 1 pkt 2-6 upa (art. 54 ust.1).

Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 1 upa, zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy następuje z dniem wyprowadzenia wyrobów akcyzowych ze składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, z zastrzeżeniem ust. 1a; zobowiązanie podatkowe nie powstaje i wygasa obowiązek podatkowy wobec podmiotu prowadzącego skład podatkowy, jeżeli powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności, o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 5 upa.

W niniejszej sprawie doszło do wyprowadzenia ze składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy wyrobów akcyzowych, będących własnością P, na które to wyprowadzenie spółka nie posiadała ważnego zezwolenia.

W związku z powyższymi uregulowaniami, podatnikiem, w takim przypadku, był B. Opłaty paliwowe za lipiec 2011 r. według złożonych informacji (deklaracje pierwotne) przez B i P zostały uregulowane w wysokościach tam wskazanych.

W niniejszej sprawie B domagała się na podstawie art. 72 § 1 op stwierdzenia nadpłaty w zakresie odsetek od opłaty paliwowej za lipiec 2011 r. przez przyjęcie, że P dokonała wpłaty należnej opłaty paliwowej, będąc w tym zakresie wyręczycielem B. P miała dokonać ww. wpłaty ze środków pieniężnych jej powierzonych i należących do B na podstawie zawartej między nimi umowy o współpracę.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma uchwała NSA z dnia 26 maja 2008 r., o sygn. akt I FPS 8/07, mimo, że ww. uchwała dotyczyła przepisów podatkowych w brzmieniu obowiązującym w 2004 r., lecz treść ich nie zmieniła się w stanie prawnym obowiązującym w 2011 r. Na ww. uchwałę powoływały się zarówno organy podatkowe, jak i skarżąca.

W powyższej uchwale NSA wskazał, że zapłata, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 § 1 pkt 2 op, dokonana przez inny podmiot w imieniu podatnika nie powoduje wygaśnięcia zobowiązania podatkowego tego podatnika. Tylko zapłata podatku przez podatnika prowadzi do realizacji zobowiązania podatkowego i tym samym do jego wygaśnięcia, przemawia za tym również treść art. 60 § 1 pkt 2 op. Reguluje on termin dokonania zapłaty podatku w obrocie bezgotówkowym. Zgodnie z tym przepisem, za termin dokonania zapłaty podatku uważa się w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika lub rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej na podstawie polecenia przelewu. Nie ulega wątpliwości, że w tym przypadku ustawodawca precyzyjnie określił, że w obrocie bezgotówkowym zapłata podatku możliwa jest jedynie z rachunku bankowego podatnika. Nie jest zatem dopuszczalna, w obrocie bezgotówkowym, zapłata podatku przez osobę trzecią. NSA wskazał, że ww. rozważania nie dotyczą sytuacji, w której osoba wpłacająca podatek dokonuje tego ze środków powierzonych mu przez podatnika. Osoba taka dokonuje wówczas czynności technicznej - wpłaca podatek za podatnika, działa jednak jedynie jako "posłaniec", "wyręczyciel".

W niniejszej sprawie, B powoływała się na właśnie na ww. okoliczność, że P działał jako jej wyręczyciel w zapłacie przedmiotowej opłaty paliwowej. Sąd nie podzielił stanowiska B w tym zakresie. Argumentacja zaprezentowana przez B była nieprzekonywująca. Ogólnikowe zapisy umowy łączącej B i P, wbrew twierdzeniom obu spółek, nie świadczą o tym, że przedmiotowa opłata paliwowa został zapłacona przez P ze środków własnych B, powierzonych P. Jak wynika, z akt każda ze spółek złożyła odpowiednią informacje za lipiec 2011 r. we własnym imieniu, określając ilość wyrobów akcyzowych i wartość należnej opłaty paliwowej. Dopiero we wrześniu 2011r. spółki złożyły korekty tych deklaracji na poparcie tezy o występowaniu P jako wyręczyciela w zapłacie stosownej opłaty paliwowej, dokonując odpowiednich zapisów co do wyrobów akcyzowych, których właścicielem była P, wyprowadzonych przez P nieposiadającej odpowiedniego zezwolenia ze składu podatkowego należącego do B. Zdaniem Sądu, wpływ na złożenie korekt w zakresie tych informacji za lipiec 2011 r. miała okoliczność ujawienia się po stronie P braku odpowiedniego zezwolenia na wyprowadzenie ze składu podatkowego należącego do B wyrobów akcyzowych, których właścicielem była P.

Gdyby było tak jak twierdzi B, nie byłoby przeszkód, aby B od razu złożyła prawidłową informację w zakresie ilości wyrobów akcyzowych i wartości przedmiotowej opłaty lub też P złożyłaby ww. informację wskazując, że robi to w imieniu B oraz dokonałaby wpłaty należnej opłaty, wskazując, że czyni ją w imieniu i na rzecz B. Obowiązki P względem B określone stosowną umową w zakresie regulowania podatków i innych należności, wynikających z przepisów i ww. umowy, nie wskazują, że P działała jako wyręczyciel B w zakresie przedmiotowej opłaty paliwowej (§12 umowy). Ten zapis umowy należałoby interpretować ściśle, że chodzi o obowiązek uiszczania należnych podatków przez P, lecz tylko tych, których jest ona podatnikiem. Wskazują na to pozostałe zapisy umowy, które regulują sposób uiszczania przez P wynagrodzenia za korzystanie ze składu podatkowego B oraz związanych z tym usług dokonywanych przez B na rzecz P, lub innych opłat należnych B w przypadku niewywiązywania się P z zawartej umowy (§ 7,§ 10,§ 11).

W § 11 ww. umowy wskazano, że należność na rzecz B płacona będzie przez P przelewem w terminie 21 dni od daty wystawienia faktury VAT. Według Sądu, kwoty należne B na podstawie tej umowy od P nie były środkami finansowymi powierzonymi w rozumieniu ww. uchwały NSA, gdyż związane były z realizacją umowy łączącej obie spółki, a nie z kwestią realizacji obowiązku podatkowego w zakresie przedmiotowej opłaty. Powoływanie się przez B w tym zakresie na uproszczenie rozliczeń pomiędzy spółkami i wykonywanie przez P czynności techniczno-organizacyjnych w zapłacie przedmiotowej opłaty w imieniu i na rzecz B nie świadczy o powierzeniu P środków pieniężnych należących do B celem zapłaty ww. opłaty. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organu podatkowego, że B nie przedłożyła wiarygodnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń.

Sąd uznał, że zapłata przedmiotowej opłaty przez B nastąpiła w dniu 28 października 2011 r., co spowodowało naliczenie należnych odsetek. Tym samym nie wystąpiła nadpłata przedmiotowych odsetek przez B.

Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe postępowanie podatkowe prawidłowo, zgromadziły materiał dowodowy i wywiodły z niego wnioski, wyjaśniły zastosowane przepisy i uzasadniły wydane decyzje. Okoliczność, że z ww. materiału dowodowego B wywodzi inne wnioski niż organ podatkowy nie świadczy o naruszeniu przez organy podatkowe przepisów prawnych. Powoływanie się przez B na art. 702 Kc dotyczący umowy dzierżawy nie miało znaczenia w sprawie, gdyż nie dotyczył on opisanej sytuacji. Według Sądu, niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organy podatkowe działały w sprawie na podstawie przepisów podatkowych. Zdaniem Sądu, tylko zapłata zobowiązania podatkowego przez podatnika w obrocie bezgotówkowym powoduje skutek w postaci wygaśnięcia tego zobowiązania. Ma to na celu ochronę bezpieczeństwa obrotu, uniknięcia ewentualnych sporów między podatnikiem, osobą trzecia a organem podatkowym w zakresie realizacji obowiązków podatkowych.

Jak wskazał NSA w ww. uchwale, przyjęcie poglądu, że zapłata podatku przez inny niż podatnik podmiot powoduje wygaśnięcia zobowiązania, prowadziłoby do nieusuwalnych sprzeczności w teorii zobowiązań podatkowych.

Oceniając naruszenie art.139 § 3 op i art. 140 § 1 op przez organ odwoławczy, Sąd stwierdził, że nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że ww. naruszenie powinno prowadzić do wydania przez organ podatkowy decyzji zgodnie z wnioskiem B. Upływ terminu do załatwienia sprawy nie pozbawia organu podatkowego możliwości orzekania w sprawie, ani też nie powoduje wadliwości wydanej w takim postępowaniu decyzji (wyrok NSA z dnia 7 maja 1998 r., I SA/Ka 1215/96, LEX nr 35938). Art.11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie miał tu zastosowania.

Mając na uwadze powyższe, wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.