Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1473/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Łowieckiej w [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na broń palną bojową i myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] , 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Łowieckiej w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Łowieckiej pana [...] od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na broń palną bojową i broń palną myśliwską.

Skarżący zwrócił się do organu I instancji o wydanie pozwolenia na 5 egzemplarzy broni palnej bojowej oraz jeden egzemplarz broni palnej myśliwskiej dla Straży.

Wyjaśnił, iż broń ta jest obowiązkowym wyposażeniem strażników, a zakres i specyfika działań na terenie województwa wymusza posiadanie odpowiedniego wyposażenia w tym broni palnej.

Do wniosku strona dołączyła protokół oceny spełnienia przez magazyn broni Państwowej Straży Łowieckiej wymogów technicznych, wykaz osób uprawnionych do gospodarki bronią, wykaz osób upoważnionych do posiadania broni palnej oraz kserokopie zdobytych uprawnień dla strażników PSŁ.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania Straży Pozwolenia na broń, wskazując, że ustawa o broni i amunicji nie ma zastosowania do tej formacji, natomiast brak jest innych przepisów prawa regulujących kwestie wydania temu podmiotowi pozwolenia na broń.

Od decyzji tej odwołanie w terminie złożył Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Łowieckiej, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie wydania pozwolenia ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Strona wskazała, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo Łowieckie (Dz. U. z 2005 r., Nr 127, poz. 1066 ze zm.) tworzy się Państwową Straż Łowiecką, a strażnicy mają prawo m.in. do noszenia broni palnej bojowej i myśliwskiej.

Ponadto wskazał, że na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 41 ust. 2 Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 24 czerwca 2005 r. w sprawie posiadania, używania, ewidencjonowania i przechowywania w siedzibach Państwowej Straży Łowieckiej broni palnej bojowej, broni myśliwskiej śrutowej, amunicji oraz miotaczy gazu obezwładniającego (Dz. U. z 2005 r., Nr 116, poz. 984).

W jego ocenie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, iż Państwowa Straż Łowiecka posiada broń palną bojową, broń myśliwską śrutową oraz amunicję do tej broni na podstawie pozwolenia na broń na okaziciela. Z wnioskiem o wydanie pozwolenia występuje komendant wojewódzki PSŁ (§ 2 ust. 2).

Odwołujący się zwrócił uwagę na zastosowaną przez organ I instancji podstawę prawną decyzji tj. art. 105 kpa i stwierdził, że w jego ocenie postępowanie nie jest bezprzedmiotowe, skoro bowiem cyt. rozporządzenie Ministra Środowiska nakazuje komendantowi wojewódzkiemu PSŁ wystąpienie z wnioskiem o wydanie pozwolenia, to organ powinien wniosek ten rozpatrzyć i wydać decyzję merytoryczną. Gdyby natomiast Komendant Wojewódzki Policji w [...], uznał się za organ niewłaściwy w tej sprawie, to jego obowiązkiem było przekazanie wniosku organowi właściwemu.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko organu I instancji. Wskazał, że Państwowa Straż Łowiecka powołana została przepisami ustawy Prawo Łowieckie (art. 36 ust. 1) Zgodnie z art. 39 ust; 2 pkt 10 strażnicy PSŁ mają prawo noszenia m.in. broni palnej bojowej i myśliwskiej śrutowej. Ustawa ta jednak nie zawiera żadnych przepisów regulujących właściwość organu do wydania pozwolenia na broń na okaziciela, nie odsyła także w tym zakresie do ustawy o broni i amunicji. Nie można przyjąć, iż aktem takim jest cyt. rozporządzenie Ministra Środowiska, bowiem z jego przepisów wynika tylko kto występuje o wydanie takiego pozwolenia, brak jest natomiast wskazania adresata tego wniosku.

Organ policji wskazał, że ustawa o broni i amunicji, jak wynika z jej art. 3 pkt 1, wyłącza spod swojego działania inne państwowe formacje uzbrojone, w odniesieniu do których dostęp do broni i amunicji regulują odrębne przepisy. Zatem ustawa ta ma zastosowanie do Państwowej Straży Łowieckiej tylko w takim zakresie w jakim ustawa Prawo Łowieckie i rozporządzenie Ministra Środowiska do niej odsyłają. Żaden z tych aktów nie odsyła jednak do ustawy o broni i amunicji w kwestii wydania Straży pozwolenia na broń.

W jego ocenie brak jest przepisu prawa jednoznacznie określającego, że organem właściwym do wydania pozwolenia na broń Państwowej Straży Łowieckiej jest Komendant Wojewódzki Policji. Jego zdaniem nie można natomiast podzielić stanowiska odwołującego się, że w przedmiotowej sprawie można zastosować przepisy ustawy o broni i amunicji, bowiem inne formacje jak np. straż gminna, Straż Parku, Państwowa Straż Rybacka otrzymują pozwolenie na broń od komendanta wojewódzkiego Policji. Wskazano, że odpowiednie przepisy prawa kwestie te w stosunku do tych podmiotów regulują, np. w ustawie o strażach gminnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 123, poz. 779) w art. 15 ust. 1 określone zostało, że straży może być wydane świadectwo broni na zasadach określonych w przepisach art. 29 oraz 31 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Zdaniem organu w przypadku przykładowo wskazanych straży, istnieją precyzyjne przepisy prawa pozwalające wydać pozwolenie i określające właściwość organu. Takich przepisów w przypadku Państwowej Straży Łowieckiej nie ma.

W tej sytuacji uznano, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne i uznał, że jest bezprzedmiotowe i prawidłowo wydał decyzję umarzającą na podstawie art. 105 kpa. Brak bowiem któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego powoduje bezprzedmiotowość postępowania. W tej sytuacji, brakiem tym jest brak przepisów prawa materialnego określających organ właściwy do wydania pozwolenia na broń dla PSŁ, co czyni nie możliwym wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 36 ust 1. ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r., nr 127, poz. 1066 z późn. zm.) tworzy się Państwową Straż Łowiecką jako m.in. uzbrojoną formację podległą wojewodzie. Przepis art. 39 ust 1 powołanej ustawy stanowi, że na terenach obwodów łowieckich ochroną zwierzyny oraz ochroną mienia dzierżawców i zarządców, zwalczaniem przestępstw i wykroczeń w zakresie szkodnictwa łowieckiego i szkodnictwa przyrodniczego, popełnianych w obwodach łowieckich polnych i leśnych, zajmują się strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej, na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego i Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. Zgodnie z ust. 2 pkt 10) Strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej przy wykonywaniu zadań określonych w ust. 1 mają prawo m.in. do noszenia broni palnej bojowej, broni myśliwskiej śrutowej, pałki wielofunkcyjnej i kajdanek oraz pocisków, w tym pocisków niepenetracyjnych.

Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 1999 r., nr 53, poz. 549 z późn. zm.) przepisy ustawy nie dotyczą m.in. innych państwowych formacji uzbrojonych, w odniesieniu do których dostęp do broni i amunicji regulują odrębne przepisy. W omawianym stanie faktycznym brak jest takich przepisów. W związku z tym należy stwierdzić, że ustawodawca pozostawił możliwość uzyskania uprawnienia poprzez zastosowanie reguł określonych w przepisach ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. A zatem podmiotem zobowiązanym do wydania tej formacji żądanego pozwolenia są organy policji.

W tym stanie rzeczy umorzenie postępowania nie było zasadne.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej uchwały do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 o ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.