Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2869/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono wydanie  uchwały z naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 94 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 994
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.
article: art. 147 par 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu 1. stwierdza, że zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem prawa; 2. zasądza od Zarządu Dzielnicy [...] [...] na rzecz skarżącej J. S. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych, tytułem zwrotu wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Zarząd Dzielnicy [...] w dniu [...] lutego 2019 r. podjął uchwałę nr [...] o odmowie zakwalifikowania J. S. i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu.

W podstawie prawnej uchwały wskazano § 6 pkt 8 Uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m. st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m. st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m. st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) oraz § 24 ust. 1 w związku z § 4 oraz 22 ust. 2 i 5 Uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 132, poz. 3937, z poźn. zm.).

J. S. (ur. w [...] r. st. cyw. rozwiedziona) wystąpiła z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu na podstawie § 4 Uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. O najem lokalu ubiega się z synem M. S. (ur. w [...] r. st. cyw. kawaler), jako gospodarstwo 2-osobowe.

Wnioskodawczyni z synem M. aktualnie zamieszkuje bez tytułu prawnego w lokalu przy ul. [...] w [...], będącym w dyspozycji Komendy [...] Policji. W lokalu tym do chwili śmierci zamieszkiwał jej były mąż Z. S. (zm. w 2013 r.), który prawo do przedmiotowego lokalu uzyskał na podstawie decyzji o przydziale mieszkania funkcyjnego z dnia [...] marca 1977 r. nr [...]. Osobami uprawnionymi do zamieszkania w w/w lokalu wraz z najemcą byli: żona Z. - J. S. oraz ich syn M. S. (ur. 1976 r.). W roku 1981 urodził się drugi syn - M. S.

Od 2004 roku do roku 2008 adresem zameldowania wnioskodawczyni była miejscowość [...], ulica [...]. Od 2008 roku jest ponownie zameldowana w lokalu numer [...] przy ulicy [...]. M. S. zameldowany jest od urodzenia w lokalu numer [...] przy ulicy [...].

Ww. lokal składa się z jednego pokoju i kuchni o powierzchni mieszkalnej 20,33 m2, powierzchni użytkowej 37,87 m2. Do opłat w ZGN [...] zgłoszone są 2 osoby tj. wnioskodawczyni z synem. Powierzchnia mieszkalna na 1 osobę wynosi 10,16 m2. Wykazywany średni miesięczny dochód rodziny wynosi 668,48 zł/os.

Z akt sprawy wynika, że Komendant [...] Policji [...] maja 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego numer [...] przy ulicy [...] przez J. S. i M. S. z uwagi na zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego. J. S. złożyła do Sądu [...] dla [...] w [...] pozew o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu przedmiotowego lokalu. Powództwo w tej sprawie zostało oddalone wyrokiem z dnia [...] maja 2017 r. sygn. akt [...]. Następnie Sąd [...] w [...] wyrokiem z dnia [...] maja 2018 r. sygn. akt [...] oddalił apelację J. S. od wyroku I instancji.

J. S. w uzasadnieniu wniosku o najem lokalu mieszkalnego wskazała, że mąż znęcał się nad nią, niszczył, poniżał, bo chciał uzyskać mieszkanie tylko dla siebie. Co jakiś czas musiała uciekać z domu z obawy o własne życie. W 2008 r. rozwiedli się a rozwód orzeczono z winy męża. Zniszczył go [...] i zmarł w 2013 r. Po złożeniu aktu zgonu do Komendy [...] Policji otrzymała pismo, że wraz z synem musi opuścić lokal. Skierowała sprawę do Sądu, ale przegrała.

Oświadczyła, że nie posiada nic swojego. Nie ma gdzie zamieszkać z synem, a względy zdrowotne i wiek uniemożliwiają jej pracę dorywczą. Nie chce zostać bezdomna.

Organ ustalił, że w dniu [...] listopada 2018 r. do ZGN [...] wpłynęło pismo Posesora Zarządcy Nieruchomości przy ul. [...] w [...] w sprawie skarg mieszkańców nieruchomości przy ul. [...] na zakłócanie ciszy i spokoju, urządzanie głośnych libacji alkoholowych przez osoby zbierające się w lokalu nr [...] stanowiącym własność [...]. W związku z zaistniałą sytuacją zarządca w/w nieruchomości prosił o pilną i skuteczną interwencję. Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. użytkownicy przedmiotowego lokalu zostali wezwani do przestrzegania "Regulaminu Porządku Domowego".

Ponadto organ wskazał na informację udzieloną w dniu [...] stycznia 2019 r. przez zarząd wspólnoty oraz dozorcę nieruchomości przy ul. [...] w [...], z której wynika, że w lokalu nr [...] najprawdopodobniej mieszka tylko młody mężczyzna, a jego matka czasami do niego zagląda (jest widywana).

Organ, w oparciu o uzyskaną ze starostwa powiatu [...] informację z dnia [...] września 2018 r. ustalił, że syn wnioskodawczyni M. S. w informatycznej bazie danych ewidencji gruntów i budynków powiatu [...] ujawniony jest, jako właściciel nieruchomości zabudowanej położonej w miejscowości [...], gmina [...] stanowiącej działkę o powierzchni 1200 m2. Na w/w działce znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 118 m2. składający się z dwóch kondygnacji, rok zakończenia budowy 2001.

Zarząd Dzielnicy [...] [...], uzasadniając odmowę zakwalifikowania i umieszczenia J. S. na liście osób oczekujących na najem lokalu, stwierdził, iż wnioskodawczyni nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Przy założeniu zaś, że w tym lokalu zamieszkuje wnioskodawczyni z synem - w sprawie przekroczone zostało kryterium metrażowe. Podniesiono także naganny sposób korzystania z lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...], w którym to lokalu zamieszkuje jedynie syn wnioskodawczyni. Organ uwzględnił także warunki mieszkaniowe drugiego syna wnioskodawczyni, które umożliwiają zabezpieczenie jej potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.

Zaznaczono, że przed rozpatrzeniem przez zarząd dzielnicy wniosku o zakwalifikowane i umieszczenie wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu, komisja mieszkaniowa zaopiniowała negatywnie przedmiotową sprawę.

J. S. w dniu 5 października 2019 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] [...] z dnia [...] lutego 2019 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności lub stwierdzenie, że została wydana z naruszeniem prawa.

Skarżąca zarzuciła, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa poprzez:

1. niesłuszne zastosowanie § 4 pkt 1 Uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, w odniesieniu do tej jego części, w której mowa o kryterium metrażowym - mimo że, wnioskodawczyni i jej syn są osobami wobec, których zapadła prawomocna decyzja o opróżnieniu i wydaniu lokalu, w którym przebywają bez tytułu prawnego,

2. nieuzasadnione i niesłuszne zastosowanie sankcji, o której mowa w § 22 ust. 5 Uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, co było konsekwencją niesłusznego przyjęcia przez organ, jako prawdziwych niezweryfikowanych okoliczności dotyczących miejsca zamieszkiwania skarżącej, sposobu użytkowania lokalu oraz możliwości zamieszkania w innym lokalu,

3. niezastosowanie wobec skarżącej przepisu § 5 ust. 2b Uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, a co więcej nie wzięcie pod uwagę potrzeby przeanalizowania sytuacji skarżącej w odniesieniu do możliwości spełnienia przez nią przesłanek, o których mowa w tym przepisie,

4. niezastosowanie wobec skarżącej § 5 ust. 2 pkt. 3b Uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, a poprzez wszystkie ww. naruszenia także

5. naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów.

Uzasadniając skargę podkreśliła, że organ niezasadnie zastosował § 4 pkt 1 Uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w odniesieniu do tej jego części, w której mowa o kryterium metrażowym - w stosunku do osób, wobec których zapadła prawomocna decyzja o opróżnieniu i wydaniu lokalu, w którym przebywają one bez tytułu prawnego, co skutkowało odmową zakwalifikowania jej do pomocy mieszkaniowej oraz niezastosowaniem w sprawie przepisu § 5 ust. 2b Uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Ponadto nie przeanalizowano sytuacji wnioskodawczyni w odniesieniu do możliwości spełnienia przez nią przesłanek, o których mowa w tym przepisie.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.

Uchwała została doręczona w dniu [...] marca 2019 r. skarżącej wraz z pismem z dnia [...] marca 2019 r. Skarżąca złożyła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, datując ją na [...] października 2019 r. Skarga wpłynęła do Urzędu Dzielnicy [...] w dniu [...] listopada 2019 r. Oznacza to, że skarga została złożona po terminie przewidzianym w art. 53 § 1 p.p.s.a., co skutkuje koniecznością jej odrzucenia przez Sąd.

Zarzuty zawarte w skardze są bezpodstawne, ponieważ nie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów. J. S. nie zalicza się do osób wymienionych w § 4 Uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, w szczególności nie jest osobą bezdomną, ani nie pozostaje w trudnych warunkach mieszkaniowych.

Na marginesie zaznaczono, że nawet spełnienie kryteriów określonych w uchwale przez osobę ubiegającą się o lokal z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy nie obliguje zarządu dzielnicy do zakwalifikowania wniosku, co zostało potwierdzone uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2008 r. nr III CZP 37/08 stanowiącą, że uchwała rady gminy podjęta na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, nie stanowi podstawy roszczenia o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego dla osoby spełniającej kryteria przewidziane w tej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uchwała zarządu dzielnicy [...] odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (vide: uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08, dostępnej na www.orzeczenia-nsa.gov.pl ). Dlatego też skarga na tę uchwałę wymaga merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny.

Zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...] [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] została wydana po 1 czerwca 2017 r., zatem do skargi na tę uchwałę stosuje się przepisy art. 53 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a." i dlatego nie ma w tej sprawie konieczności poprzedzenia skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Skargę można wnieść w każdym czasie. Z tych względów nie jest zasadne żądanie odrzucenia skargi.

Procedowanie nad uchwałą w przedmiocie wyrażenia zgody na zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu nie jest wprost dokonywane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.). Nie znaczy to jednak, że organ nie jest w tego typu rozstrzygnięciach związany zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej i zasadą rzetelnego i dogłębnego rozpatrzenia sprawy.

W art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1234, z późn. zm.) ustawodawca określił działania organu gminy, jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej.

W § 22 ust. 2 Uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 132, poz. 3937 z późn. zm.), wyraźnie wskazano, że organ przy rozpatrywaniu wniosków ma obowiązek poddać wnikliwej analizie:

1) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy;

2) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela;

3) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1;

4) rozporządzenie, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu, oraz dodatkowo

5) w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie § 4, § 12 i § 31:

a) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania,

b) warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach.

W myśl § 22 ust. 5 ww. uchwały, odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczenia bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku.

Z powyższego wynika, że negatywne załatwienie wniosku na podstawie § 22 ust. 5 ww. uchwały następuje w oparciu o fakultatywne, a więc wysoce ocenne kryteria, co obliguje organ do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz wyczerpującego i przekonującego uzasadnienia swego stanowiska.

Niniejsza sprawa jest istotna z punktu widzenia skarżącej, albowiem dotyczy jej uprawnień mieszkaniowych, czyli jednej z podstawowych spraw bytowych człowieka. Tego typu sprawy nie mogą być załatwiane powierzchownie, ale wymagają szczególnej staranności i obiektywizmu oraz - co jest istotne dla wszelkich działań organów - działania w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Obywatel ma prawo oczekiwać od organu dokładnego i rzetelnego zbadania jego sprawy i zgromadzenia przez organ materiału, potrzebnego do dokonania ustaleń niezbędnych do wyjaśnienia sprawy.

Organ, jako przyczynę odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu wskazał, że J. S. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], a ponadto fakt nagannego sposobu korzystania z ww. lokalu, w którym zamieszkuje jedynie syn wnioskodawczyni oraz przekroczony metraż. Organ stwierdził również, że warunki mieszkaniowe drugiego syna wnioskodawczyni, umożliwiają zabezpieczenie jej potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie można jednoznacznie przyjąć, że dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawczynię z lokalu jest naganny w oparciu jedynie o pismo zarządcy nieruchomości przy ul. [...] w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. skierowane do ZGN [...] w sprawie skarg mieszkańców. Organ bowiem nie poddał wnikliwej analizie i nie wyjaśnił czy zdarzenia, o którym mowa w tym piśmie powtarzały się czy też miały charakter incydentalny. Brak wyjaśnienia tej kwestii powoduje, że w świetle dotychczas zebranego materiału dowodowego nie ma podstaw do odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z powodu zaistnienia przesłanek negatywnych z § 22 ust. 2 pkt 1 uchwały.

Wątpliwie, jest także powoływanie się na fakt przekroczenia w rozpatrywanym przypadku kryterium metrażowego z § 4 Uchwały Rady m. st. Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sytuacji, gdy wobec wnioskodawczyni i jej syna zamieszkujących poza mieszkaniowym zasobem m. st. Warszawy, zapadła prawomocna decyzja o opróżnieniu i wydaniu lokalu, w którym przebywają bez tytułu prawnego. W takiej sytuacji bowiem zarząd dzielnicy, po analizie i ocenie sytuacji życiowej i majątkowej wnioskodawcy, może postanowić o zwolnieniu z kryterium określonego w § 4 pkt 1 (§ 5 ust. 2b uchwały). Wymaga zaznaczenia, że wobec lokali mieszkalnych oddanych do dyspozycji organów Milicji Obywatelskiej, a następnie Policji prawo dysponowania tymi lokalami mają te właśnie organy, a podstawy prawne do ich dysponowania zawierają obecnie przepisy dotyczące Policji. Zasady dysponowania tymi lokalami są wyłączone spod działania przepisów prawa lokalowego oraz Kodeksu cywilnego.

W celu dopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 22 ust. 2 ww. uchwały, organ powinien przeprowadzić rzetelną ocenę sytuacji lokalowej skarżącej, rozstrzygając jednoznacznie kwestię zasadniczą zamieszkiwania jej w tym lokalu. Zdaniem Sądu, w sposób arbitralny organ przyjął, że skarżąca nie spełnia przesłanki z § 22 ust. 2 pkt 2 tej uchwały. Ustalenia organu w tej kwestii stoją w kolizji z ustaleniami Sądu [...] dla [...] w [...] z dnia [...] maja 2017 r. sygn. akt [...] utrzymanego w mocy przez Sąd [...] w [...] wyrokiem z dnia [...] maja 2018 r. sygn. akt [...].

Również nieprzekonywująca jest argumentacja organu, co do możliwości zamieszkania skarżącej u drugiego syna M. S. (przesłanka z § 22 ust. 2 pkt 5 uchwały), który jest właścicielem nieruchomości zabudowanej położonej w miejscowości [...], gmina [...] stanowiącej działkę o powierzchni 1200 m2, na której znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 118 m2.

Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów procesowych zawartych w Uchwale nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Organ bowiem, podejmując rozstrzygnięcie o niezakwalifikowaniu skarżącej do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego, nie zgromadził i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wnikliwy niezbędnego materiału dowodowego, nie czyniąc istotnych dla przyjętej podstawy prawnej ustaleń faktycznych.

Uwzględniając powyższe Sąd ocenił, że ustalony w sprawie stan faktyczny nosi cechy dowolności, co prowadzi do wniosku, że została naruszona zasada dochodzenia do prawdy obiektywnej. Stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżną i wybiórczą ocenę okoliczności faktycznych, co przeczy dyspozycji zawartej w § 22 ust. 2 w związku z ust. 5 ww. uchwały.

Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy skarżący spełnia przesłanki do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego.

Ponadto należy zauważyć, że stosownie do treści art. 94 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 994 z późn. zm.) nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkom przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Od daty podjęcia zaskarżonej uchwały do chwili wydania niniejszego wyroku upłynął rok, zachodzi więc przesłanka wyłączenia stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, o której mowa w przywołanym przepisie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.