Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 389/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 roku sprawy ze skargi E. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 389/07

Uzasadnienie

Decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] E. W. uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 3 lipca 2006 r., oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 11 lipca 2006 r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku podstawowego na okres 12 miesięcy, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę zasiłku. Z uwagi na niestawienie się w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł. w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...], pozbawił E. W. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 28 listopada 2006 r. W wyniku złożonego odwołania Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W wyniku ponownej rejestracji, dokonanej po upływie 3 miesięcznej karencji, E. W., na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 1 marca 2007 r., bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego z uwagi na niespełnienie przesłanek określonych w art. 71 oraz art. 73 ust. 5, 6, i 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.).

Od powyższej decyzji E. W. złożyła odwołanie, wnosząc o przywrócenie prawa do zasiłku, który utraciła z powodu niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł., a który umożliwiłby jej uzyskanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Strona wskazała na długoletni staż pracy oraz trudną sytuację materialną. Stwierdziła także, iż nie została poinformowana o obowiązkach i prawach dotyczących kwestii kontynuacji zasiłku.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku dla bezrobotnego przysługuje za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...). W myśl zaś z art. 73 ust. 5 ustawy bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4.

Stosownie do treści art. 73 ust. 7 ustawy, osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4.

Organ II instancji wskazał, iż E. W. w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł. w dniu 1 marca 2007 r. spełniała warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej, bowiem była osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia.

Zdaniem Wojewody [...] E. W. nie spełniała jednak warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Strona w okresie od dnia 1 sierpnia 1988 r. do dni 30 czerwca 2006 r. była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w Pracowni A– K. M. Po ustaniu zatrudnienia dokonała po raz pierwszy rejestracji w PUP nr 1 w Ł. w dniu 3 lipca 2006 r. W rejestrze osób bezrobotnych skarżąca pozostawała w okresie od dnia 3 lipca 2006 r. do dnia 28 listopada 2006 r., a status osoby bezrobotnej utraciła od dnia 28 listopada 2006 r. z powodu niestawiennictwa w urzędzie w wyznaczonym terminie.

W wyniku ponownej rejestracji, dokonanej po okresie 3 miesięcznej karencji, odwołująca się uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia 1 marca 2007 r.

Zasiłek dla bezrobotnego, przyznany na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] od dnia 11 lipca 2006 r. na okres 12 miesięcy, strona pobierała do dnia 28 listopada 2006 r., bowiem z tym dniem utraciła prawo do zasiłku wraz z utratą statusu osoby bezrobotnej.

Oznacza to, w ocenie organu odwoławczego, iż strona pobrała 140 dni przysługującego zasiłku dla bezrobotnego. Zatem w dniu kolejnej rejestracji, dokonanej przed upływem 365 dni od daty utarty statusu bezrobotnego, mogła nabyć prawo do zasiłku tylko i wyłącznie na okres uzupełniający, zgodnie z art. 73 ust. 5 bądź ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Bezrobotny, który w okresie posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni, po ponownej rejestracji uzyskuje wyłącznie prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku.

Z uwagi na utratę przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej na okres nie dłuższy niż 365 dni z powodu niestawiennictwa, kwestia nabycia zasiłku dla bezrobotnego na okres uzupełniający może być rozpatrzona jedynie w oparciu o art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Stosownie bowiem do dyspozycji art. 73 ust. 7 ustawy, osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, aby uzyskać prawo do zasiłku na okres uzupełniający musi wykazać spełnienie warunków określonych w art. 71 ustawy, tj. musi wykazać fakt posiadania co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnego w okresie ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Zatem aby uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnego na okres uzupełniający E. W. musiałaby ponownie spełnić warunki określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Organ wskazał, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 31 sierpnia 2005 r. do dnia 28 lutego 2007 r., E. W. udokumentowała łącznie 304 dni okresów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W powyższym okresie była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w Pracowni A – M. K., osiągając co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Strona nie spełniała zatem przesłanek nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, wskazanych w przepisach art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła E. W. Podniosła, iż nie zgłosiła się w wyznaczonym terminie do Powiatowego Urzędu Pracy z powodu nagłego wyjazdu do chorej ciotki, której późniejsza śmierć wywołała u niej szok. Podniosła również okoliczności dotyczące jej stanu zdrowia, co również przyczyniło się do przeoczenia obowiązkowej wizyty w urzędzie pracy. Dodała, iż nie była świadoma, iż jej niestawiennictwo będzie miało tak daleko posunięte konsekwencje, jak utrata prawa do zasiłku dla bezrobotnego, a w dalszej konieczności spowoduje brak możliwości uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, iż skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego, jak również w skardze do sądu, nie kwestionuje ustaleń dokonanych przez organy administracji, dotyczących obliczenia okresu jej zatrudnienia w przeciągu ostatnich 18 miesięcy przed złożeniem wniosku o ponowną rejestrację jako osoby bezrobotnej. Argumenty skarżącej odnoszą się natomiast do wskazania przyczyn niestawienia się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy, co spowodowało utratę na 3 miesiące statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 28 listopada 2006 r., orzeczoną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i utrzymaną w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...]. Decyzje te nie zostały zaskarżone do sądu administracyjnego i posiadają walor ostateczności, nie są zatem przedmiotem niniejszych rozważań Sądu, dlatego tez nie mogą przynieść oczekiwanego przez skarżącą rezultatu. W niniejszym postępowaniu Sąd rozpoznaje skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], w przedmiocie przyznania skarżącej, po upływie trzymiesięcznej karencji, statusu osoby bezrobotnej od dnia 1 marca 2007 r. oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Skarżąca kwestionuje ww. decyzje w części dotyczącej odmowy przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnego, podnosząc argumenty odnoszące się wciąż do utraty przez nią statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. W myśl jednak art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.

Postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.).

Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt zgłoszenia się E. W. w dniu 1 marca 2007 r. do Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1 w Ł., w celu ponownej rejestracji, po upływie trzymiesięcznej karencji spowodowanej utratą przez nią statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 28 listopada 2006 r. W myśl art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Aby więc skarżącej przysługiwało prawo do zasiłku po ponownej rejestracji, pomijając już nawet kwestię zmniejszenia okresu jego pobierania, musiałaby spełniać warunki określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W przypadku niespełnienia warunków określonych w tym przepisie skarżącej prawo do zasiłku nie przysługiwałoby, nie miałyby wówczas również znaczenia okresy wcześniejszego pobierania zasiłku i ewentualne pomniejszenie okresu jego pobierania obecnie.

Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania we właściwym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnienie obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...).

Organy administracji winny więc, przy ponownej rejestracji skarżącej, dokonać ustaleń dotyczących aktywności zawodowej skarżącej w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień ponownej rejestracji, tj. 1 marca 2007 r. Z obowiązku tego, w ocenie Sądu, organy wywiązały się w sposób nie budzący zastrzeżeń. Wskazały, iż w okresie od dnia 31 sierpnia 2005 r. do dnia 28 lutego 2007 r. (czyli w przeciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień 1 marca 2007 r.) skarżąca udokumentowała łącznie okres 304 dni uprawniający do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Na ten okres złożył się jedynie fakt pracy skarżącej w Pracowni A – M. K. (od dnia 1 sierpnia 1988 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.). Okres po zakończeniu pracy w Pracowni A, stosownie do przepisów art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie mógł zostać zaliczony do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Takiego prawa nie daje też okres posiadania przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku, jaki skarżąca posiadała od dnia 3 lipca 2006 r. do dnia 28 listopada 2006 r. Organy administracji publicznej prawidłowo zatem ustaliły, iż skarżąca nie posiada wystarczającego okresu zatrudnienia uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego – zamiast wymaganych co najmniej 365 dni przepracowanych w ostatnich 18 miesiącach udokumentowała jedynie 304 dni. Znamienny jest podnoszony już wcześniej przez Sąd fakt, iż skarżąca wyliczeń organów administracji nie kwestionuje.

Nie ma zatem wątpliwości, iż organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, co z kolei oznacza, iż skarżąca nie spełniała warunków określonych w art. 71 w związku z art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zasadnie zatem odmówiono skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W tej sytuacji w pełni uzasadnione jest twierdzenie, iż organy rozpoznające sprawę bardzo wnikliwie oceniły materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

W myśl pierwszego z tych przepisów w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei stosownie do treści art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika bowiem obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń. Wypływające z powołanych przepisów obowiązki organy rozpoznające niniejszą sprawę wypełniły.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.