Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 642/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 97
journal: Dz.U. 2017 poz 2203
law: Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 marca 2019 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wstrzymanie wypłaty dotacji od czerwca 2018 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. o nr [...] 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi A. G. – B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 642/18

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], którą wstrzymano A sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wypłatę dotacji dla szkoły A od miesiąca czerwca 2018 r.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że – w jego ocenie – okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości.

Jako podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji Kolegium podało art. 37 ust. 2 w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2203), powoływanej dalej jako u.f.z.o., który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2018 r. (art. 147 u.f.z.o.).

SKO stwierdziło, że przepis ten obowiązywał w dacie orzekania przez organy obu instancji. Kolegium wskazało, że zarówno fakt nieprzekazania rozliczenia wykorzystania dotacji za rok bazowy, jak i fakt niedokonania w rozliczeniu korekty błędów w terminie wskazanym przez organ dotujący (a z taką właśnie sytuacją mamy, w ocenie organu, do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy) powoduje obowiązek organu dotującego polegający na wezwaniu - dyrektora szkoły lub placówki lub organu prowadzącego tę szkołę lub placówkę - do wykonania działań wskazanych w treści art. 37 ust. 1 u.f.z.o. w wyznaczonym terminie. Równocześnie ustawodawca przewidział w sposób bardzo wyraźny konsekwencje bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego przez organ na wykonanie działań, o których mowa w treści art. 37 ust.1 u.f.z.o. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 2 u.f.z.o. w takim przypadku organ administracji ma obowiązek wstrzymać w drodze decyzji przekazywanie szkole dotacji do dnia wykonania działań, o których mowa w treści art. 37 ust.1 u.f.z.o.

W ocenie Kolegium zostały spełnione przesłanki warunkujące konieczność wstrzymania przekazania szkole dotacji. Analizując przesłanki wynikające z w treści art. 37 ust. 1 u.f.z.o. organ odwoławczy podniósł, że po pierwsze szkoła nie dokonała korekty błędów w rozliczeniu za 2017 r. w terminie wskazanym przez organ dotujący (art. 37 ust. 1 pkt 1 in fine u.f.z.o.).

Po drugie, organ dotujący dopełnił obowiązku wezwania szkoły - kierując takie wezwanie do dyrektora szkoły lub placówki lub organu prowadzącego tę szkołę lub placówkę - do wykonania działań o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1-3 u.f.z.o., a w tym również wezwania do dokonania korekty błędów w rozliczeniu, wyznaczając na wykonanie tych działań konkretny termin.

Po trzecie, nie może być wątpliwości, że wskazane wezwanie dotarło do adresata oraz bezskutecznie upłynął termin wskazany przez organ na wykonanie wskazanych w wezwaniu działań.

W ocenie organu łączne spełnienie wskazanych powyżej przesłanek powoduje obowiązek wydania decyzji o wstrzymaniu przekazywania szkole dotacji.

SKO wyjaśniło, że w dniu 08 stycznia 2018 r. do organu I instancji wpłynął wypełniony druk rozliczenia z otrzymanej dotacji w roku 2017. W rozliczeniu tym określono wysokość dotacji otrzymanej w roku rozliczeniowym na kwotę 19.624,64 zł, tymczasem - wbrew temu co twierdzi strona - w 2017 r. szkoła otrzymała . dotację w wysokości 25.087,59 zł. Z uwagi na ten fakt pismem z dnia 20 lutego 2018 r. organ prowadzący szkolę tj. A została wezwana na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. do przekazania prawidłowego rozliczenia dotacji bądź zwrotu nienależnie otrzymanej dotacji w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania. Wezwanie to zostało doręczone. Pismem z dnia 5 marca 2018 r., podmiot prowadzący szkołę podtrzymał swoje stanowisko wynikające ze złożonego rozliczenia dotacji za 2017 r.

Kolegium zwróciło uwagę, że art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2018 r., a co za tym idzie nie obowiązywał w 2017 r., tj. w roku w którym środki z dotacji były wykorzystywane.

Wobec zarzutu strony co do spornej kwoty tj. 5.462,95 do rozliczenia której wzywał organ I instancji we wskazanym powyżej wezwaniu z dnia 20 lutego 2018 r. należy zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się:

a) zajęcie wierzytelności z dnia 20 września 2017 r. (które w dniu 29 września 2017 r. wpłynęło do organu I instancji) dokonane na wniosek wierzyciela przez Komornika Sądowego i skierowane po myśl art. 895 kpc do wierzytelności dłużnika (tj. A sp. z o.o.) do Miasta Ł. (jako dłużnika wierzytelności z tytułu "wierzytelności przysługujących dłużnikowi z budżetu Miasta w związku z prowadzeniem szkoły i innych wierzytelności przysługujących dłużnikowi"). W zajęciu tym określono należność główną na kwotę 23.600,00 zł wraz z kosztami zastępstwa w egzekucji - 900,00 zł, kosztami klauzuli - 120,00 zł, opłatą egzekucyjną - 3003,05 zł, podatkiem VAT - 690,70 zł, wydatkami gotówkowymi - 18,30 zł.

b) informacja o stanie zaległości w sprawie egzekucyjnej z dnia 24 listopada 2017 r., w której jako należność główną wskazano kwotę 19.268,11 zł;

c) informacja o stanie zaległości w sprawie egzekucyjnej z dnia 11 grudnia 2017 r., w której jako należność główną wskazano kwotę 14.478,59 zł;

d) zawiadomienie o umorzeniu egzekucji z wierzytelności i praw z dnia 21 grudnia 2017 r. - z którego wynika, że prowadzone postępowanie egzekucyjne z wierzytelności i praw dłużnika zostało zakończone.

Równocześnie Kolegium podkreśliło, że ze znajdującego się w aktach sprawy pism skierowanych do Wydziału Księgowości UMŁ wynika, że:

– w miesiącu październiku dla szkół prowadzonych przez dłużnika (tj. A) na podstawie informacji o faktycznej liczbie uczniów w szkole w której realizowany jest obowiązek szkolny i nauki naliczono dotacje do wypłaty w łącznej wysokości 6.244,06 zł, a w tym dla Szkoły A w wysokości 1.044,60 zł (pismo z dnia 26 października 2017 r.),

– w miesiącu listopadzie dla szkół prowadzonych przez dłużnika (tj. A) na podstawie informacji o faktycznej liczbie uczniów w szkole w której realizowany jest obowiązek szkolny i nauki naliczono dotacje do wypłaty w łącznej wysokości 5.525,78 zł, a w tym dla Szkoły A w wysokości 1.058,13 zł (pismo z dnia 23 listopada 2017 r.),

– w miesiącu grudniu dla szkół prowadzonych przez dłużnika (tj. A) na podstawie informacji o faktycznej liczbie uczniów w szkole w której realizowany jest obowiązek szkolny i nauki naliczono dotacje do wypłaty w łącznej wysokości 25.908,96 zł, a w tym dla Szkoły A w wysokości 5.226,66 zł (pismo z dnia 12 grudnia 2017 r.),

– w miesiącu grudniu dla szkół prowadzonych przez dłużnika (tj. A) na podstawie informacji o faktycznej liczbie uczniów w szkole w której realizowany jest obowiązek szkolny i nauki naliczono dotacje w łącznej wysokości 25.908,96 zł, a w tym dla Szkoły A. w wysokości 5.226,66 zł (pismo z dnia!5 grudnia 2017 r.).

Organ odwoławczy podniósł ponadto, że w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 13 marca 2018 r. skierowane do A sp. z o.o w którym wyjaśniono zgłoszone przez spółkę wątpliwości co do nierozliczonej kwoty dotacji w wysokości 5,462,95 zł odwołując się do wskazanych powyżej zajęć wierzytelności oraz przepisów kpc. W piśmie tym zawarto wezwanie do zwrotu kwoty 5.462,95 zł wraz z należnymi odsetkami wyznaczając 7 dniowy termin na jego wykonanie. Przywołano również art. 37 u.f.z.o., wskazując na wstrzymanie wypłaty dotacji. Pismo to zostało doręczone stronie.

Pismem z dnia 21 marca 2018 r. spółka ustosunkowała się pisma organu I instancji, przedstawiając własną ocenę sprawy. Nie kwestionując faktu zajęcia wierzytelności, spółka podkreśliła, że jej zdaniem powołanie art. 896 K.p.c. jest błędne, gdyż beneficjentami dotacji są szkoły, a nie organ prowadzący (założycielski), co wynika z u.f.z.o.

SKO wskazało, że pismem z dnia 4 kwietnia 2018 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie wstrzymania w drodze decyzji przekazywania stronie dotacji. Zawiadomienie to zostało doręczone stronie.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r. strona ustosunkowała się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania wskazując, iż "dotacje które wpłynęły na konto szkoły zostały spożytkowane na działalność szkoły podobnie jak i inne środki przekazane przez założyciela celem zapewnienia tej działalności". Powołano przy tym treść art. 34 u.f.z.o. oraz wskazano, iż strona nie widzi podstawy do wstrzymywania dotacji na rzecz szkoły.

W świetle powyższego organ podkreślił, że zgodnie z treścią art. 896 § 1 pkt 2 K.p.c. na dłużniku zajętej wierzytelności (w niniejszym przypadku Miasto Ł.) ciążył obowiązek potrącania zajętej wierzytelności dłużnika, aż do zaspokojenia egzekwowanej należności i kosztów egzekucyjnych i przekazywania jej na wskazane w zajęciu wierzytelności konto. W myśl art. 896 § 1 pkt 1 K.p.c. komornik zawiadamia również dłużnika, że nie wolno mu odbierać żadnego świadczenia ani rozporządzać zajętą wierzytelnością i ustanowionym dla niej zabezpieczeniem. A co za tym idzie strona mając niewątpliwie wiedzę o zaistniałej sytuacji, powinna podjąć stosowne działania w tym zakresie - to w jej bowiem dyspozycji ustawodawca pozostawił odpowiednie gwarancje procesowe, przede wszystkim w postaci możliwości złożenia odpowiednich środków prawnych zmierzających do obrony przed egzekucją albo chociażby wyjaśnienia sprawy.

W ocenie organu trudno przyjąć za uzasadnioną argumentację strony, szczególnie wobec treść art. 902 K.p.c., zgodnie z którym do skutków niezastosowania się do wezwań komornika oraz do obowiązków wynikających z zajęcia stosuje się art. 886 K.p.c. A co za tym idzie dłużnikowi zajętej wierzytelności, który nie wykonał obowiązków określonych w treści art. 896 § 1 K.p.c. komornik wymierza grzywnę w wysokości do dwóch tysięcy złotych przy czym grzywna ta może być powtórzona, jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności nadal uchyla się od wykonania tych czynności w dodatkowo wyznaczonym terminie.

Kolegium stanęło na stanowisku, iż w dacie zajęcia organ I instancji postąpił zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Fakt, że organ dotujący zobligowany był przepisami prawa obowiązującego w dacie zajęcia przelać część dotacji na poczet zobowiązań strony, nie oznacza że ta nie ma obowiązku wyasygnować na jej potrzeby pełnej kwoty, którą z budżetu Miasta Ł. przeznaczono na ten cel i, co równie ważne, w sposób prawidłowy ją rozliczyć.

Kolegium również zwróciło uwagę na to, że strona jako podmiot prowadzący szkoły, powinna mieć na względzie zasady zwykłej uczciwości, z których wynika że należy regulować swoje zobowiązania, a w przypadku gdy zostały one uregulowane przez dłużnika zajętej wierzytelności - szczególnie gdy przepisy prawa obligowały do takiego właśnie działania - to trudno przyjąć, że dłużnik nie ma żadnych obowiązków z tym związanych.

Reasumując, Kolegium stanęło na stanowisku, że słusznie organ I instancji zakwestionował rozliczenie dotacji za 2017 r. złożone przez spółkę, wzywając do dokonania jego korekty.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] A sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podnosząc, że:

1) u.f.z.o. może dotyczyć zaszłości po 1 stycznia 2018 r. Beneficjentem dotacji do 31 grudnia 2017 r. były szkoły i placówki oświatowe, a nie organy prowadzące, mimo odpowiedzialności za prawidłowe rozliczenie dotacji przez szkoły. Z tego powodu szkoły były zobowiązane do posiadania własnych kont w bankach i to one są rozliczane ze sposobu wykorzystania dotacji;

2) Prezydent Miasta i Kolegium nie podają przepisów regulujących sposób przyznawania, wypłacania i rozliczania dotacji na finansowanie zadań oświatowych do dnia 31 grudnia 2017 r. przyznawanych na podstawie ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., poz. 256) i opierają się o u.f.z.u.;

3) zdaniem strony skarżącej zastosowanie ma uchwała nr XXXVIII/1014/16 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 7 grudnia 2016 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji przedszkolom, innym formom wychowania przedszkolnego, szkołom i placówkom niepublicznym oraz publicznym niezaliczanym do sektora finansów publicznych, funkcjonującym na terenie Miasta Ł., a także trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystywania;

4) zgodnie z tą uchwałą "osoba prowadząca podmiot dotowany przedstawia Wydziałowi Edukacji w Departamencie Spraw Społecznych Urzędu Miasta Ł. roczne rozliczenie przekazanej dotacji do dnia 20 stycznia następnego roku;

5) treść podana w punkcie 4 odpowiada treści art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o., który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2018 r., a co za tym idzie obowiązywał w 2017 r., co przeczy ustaleniom Kolegium;

6) zgodnie z § 5 w.w. uchwały "Dotacje przekazywane są na rachunek bankowy podmiotu dotowanego w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca, z tym że cześć za grudzień jest przekazywana w terminie do dnia 15 grudnia." tj. szkoły, a nie organu prowadzącego;

7) ponieważ kwota dotacji nie wpłynęła na konto szkoły, nie ma podstaw do jej rozliczania i nie ma podstaw do wstrzymania dotacji z powodu błędnego rozliczenia dotacji;

8) Kolegium nie zwróciło uwagi na przepis art. 831 § 1 K.p.c., w myśl którego Prezydent Ł. nie powinien dysponować środkami Skarbu Państwa na cele inne niż cel dotacji.

Skarżąca podkreśliła, że nie otrzymała dotacji we właściwej wysokości. Notatka nie może być dowodem, na okoliczność przekazania dotacji w pełnej wysokości - dotacja była przeznaczona na potrzeby edukacyjne Szkoły A ŁKO i powinna być przekazana na konto bankowe tej szkoły. Z uwagi na fakt, że Szkoła rozliczyła faktycznie otrzymaną na konto bankowe dotacje, decyzja o wstrzymaniu dotacji powinna ulec uchyleniu, a uszczuplona dotacja wyrównaniu.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i wyrównanie dotacji należnej Szkoły A ŁKO w kwocie kwotę 5.462,95 i zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie.

Pismem z dnia 21 stycznia 2019 r., ustanowiona w sprawie pełnomocniczka z urzędu podtrzymała zarzuty skargi, podnosząc dodatkowo naruszenie:

- przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego dalej: "K.p.a." – poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 8 i 107 § 3 K.p.a. – poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji;

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 u.f.z.o. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że dotacja należy do organu prowadzącego, a nie do szkoły.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą prawną decyzji organu pierwszej instancji jest art. 37 ust. 2 u.f.z.o., obowiązujący od 1 stycznia 2018 r. (na podstawie art. 147 tej ustawy).

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. jeżeli szkoła, o której mowa w art. 26 ust. 2, lub niepubliczna placówka, o której mowa w art. 2 pkt 3, 6, 8 i 10 ustawy - Prawo oświatowe nie przekazała rozliczenia wykorzystania dotacji za rok bazowy lub nie dokonała w rozliczeniu korekty błędów w terminie wskazanym przez organ dotujący,

- organ dotujący wzywa dyrektora szkoły lub placówki lub organ prowadzący tę szkołę lub placówkę do wykonania działań, o których mowa w pkt 1-3, w wyznaczonym terminie.

W myśl ust. 2 po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w ust. 1, organ dotujący wstrzymuje, w drodze decyzji administracyjnej, przekazywanie szkole, o której mowa w art. 26 ust. 2, lub niepublicznej placówce, o której mowa w art. 2 pkt 3, 6, 8 i 10 ustawy - Prawo oświatowe, dotacji do dnia wykonania działań, o których mowa w ust. 1.

W pierwszej kolejności należy ustalić czy w niniejszej sprawie powinny być stosowane przepisy u.f.z.o., czy też ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 2198), powoływanej dalej jako "u.s.o.".

Wprawdzie przedmiot sporu dotyczy wstrzymania wypłaty dotacji za 2018 r., stanowi jednak konsekwencję nierozliczenia dotacji za rok 2017.

Zgodnie z art. 97 u.f.z.o. do rozliczenia dotacji, o których mowa w art. 80 i art. 90 ustawy zmienianej w art. 80 (tj. u.s.o. – dopisek Sądu), w brzmieniu dotychczasowym, za rok 2017, stosuje się przepisy art. 80 i art. 90 ustawy zmienianej w art. 80, w brzmieniu dotychczasowym.

Z unormowania tego wynika, że rozliczenie dotacji uzyskanej m. in. przez szkołę niepubliczną za rok 2017, powinno nastąpić w oparciu o przepisy u.s.o., a to oznacza, że do wadliwego rozliczenia tej dotacji organ nie mógł zastosować sankcji wstrzymania dotacji za kolejny okres w oparciu o art. 37 ust. 2 u.f.z.o., skoro sankcja ta dotyczy nieprawidłowego rozliczenia dotacji za 2017 r.

Należy zauważyć przy tym, że podobną sankcję (wstrzymania dotacji) przewidują również przepisy u.s.o. w art. 90 (np. ust. 3fb). Odmienną kwestią natomiast jest ocena czy może być ona zastosowana w zaistniałym stanie faktycznym, do czego zobowiązany będzie organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

W tym kontekście należy też zwrócić uwagę na treść art. 91 u.f.z.o. W myśl ust. 1 tego artykułu "Do czynności podejmowanych w związku z udzieleniem dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, na rok 2018, stosuje się przepisy rozdziału 3, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej". Zdaniem Sądu również to unormowanie wskazuje, że nową ustawę stosuje się w odniesieniu do czynności podejmowanych w związku z udzieleniem dotacji za lata począwszy od 2018 r., podczas gdy w omawianej sprawie czynności związane były z nieprawidłowym rozliczeniem dotacji za 2017 r.

Zgodnie z art. 91 ust. 2 u.f.z.o. "Do wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2018 r. postępowań w przedmiocie ustalenia wysokości lub przekazania dotacji na rok 2017 lub lata wcześniejsze stosuje się przepisy dotychczasowe".

W ocenie Sądu ten ostatni przepis nie miał zastosowania w sprawie, gdyż wszczęte postępowanie nie dotyczyło ustalenia wysokości lub przekazania dotacji na rok 2017, a jej rozliczenia, do którego wprost odnosił się art. 97 u.f.z.o.

Reasumując tę część rozważań, należy stwierdzić, że stosując sankcję wynikającą z art. 37 ust. 2 u.f.z.o. do rozliczenia dotacji za rok 2017, organ dopuścił się naruszenia tego przepisu w zw. z art. 97 u.f.z.o.

Sąd podzielił natomiast pogląd organów, że beneficjentem dotacji i stroną stosunku prawnofinansowego - w istocie jest osoba prowadząca szkołę niepubliczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2014 r., II GSK 1132/13 oraz M. Pilich, Ustawa o systemie oświaty. Komentarz, LEX 2013, komentarz do art. 90 u.s.o). Należy zauważyć, że choć z art. 90 u.s.o. wynika, iż dotacje otrzymują niepubliczne przedszkola i szkoły, to jednak dane dotyczące planowanej liczby uczniów, będące podstawą przyznania dotacji w następnym roku, a tym samym wniosek o dotację przekazuje osoba prowadząca niepubliczne przedszkole czy szkołę. Mając na uwadze uregulowania Rozdziału 8 u.s.o. o tytule "Szkoły i placówki niepubliczne", a zwłaszcza art. 82 ust. 1 (Osoby prawne i fizyczne mogą zakładać szkoły i placówki niepubliczne po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek), art. 84 ust. 1 i 2 (Szkoła lub placówka działa na podstawie statutu nadanego przez osobę prowadzącą i określającego: nazwę, typ szkoły lub cel placówki oraz ich zadania; osobę prowadzącą szkołę lub placówkę; organy szkoły lub placówki oraz zakres ich zadań; organizację szkoły lub placówki; prawa i obowiązki pracowników oraz uczniów szkoły lub placówki, w tym przypadki, w których uczeń może zostać skreślony z listy uczniów szkoły lub placówki; sposób uzyskiwania środków finansowych na działalność szkoły lub placówki; zasady przyjmowania uczniów do szkoły lub placówki), art. 89 ust. 1 (Podjęcie przez osobę prawną lub fizyczną prowadzenia wychowania przedszkolnego w niepublicznych formach, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 14a ust. 7, wymaga uzyskania wpisu do ewidencji prowadzonej przez gminę właściwą ze względu na miejsce prowadzenia tych form, z tym że zgłoszenie do ewidencji zamiast statutu powinno zawierać projekt organizacji wychowania przedszkolnego, które ma być realizowane w danej formie) – należy stwierdzić, że brak jest pełnej, organizacyjnej samodzielności (zwłaszcza osobowości prawnej) omawianych wyżej szkół i placówek, co powoduje, że i tak osoba prowadząca musi decydować o ich istotnych sprawach oraz ponosi odpowiedzialność za gospodarcze aspekty ich funkcjonowania. Pozwala to uznać, że beneficjentem i stroną stosunku prawnofinansowego - jest w istocie osoba prowadząca.

Z tego samego powodu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 34 u.f.z.o. (w myśl którego dotacje są przekazywane na rachunek bankowy m. in. szkoły), co znajduje potwierdzenie chociażby w treści 33 u.f.z.o., z którego wynika, że – tak jak w poprzednim stanie prawnym – również obecnie brak jest pełnej, organizacyjnej samodzielności (zwłaszcza osobowości prawnej) omawianych wyżej szkół i placówek, co powoduje, że osoba prowadząca musi decydować o ich istotnych sprawach oraz ponosi odpowiedzialność za gospodarcze aspekty ich funkcjonowania.

Niezasadne też są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i oraz 8 i 107 § 3 K.p.a., zwłaszcza, że pełnomocniczka skarżącej nie wskazuje jakich konkretnie czynności nie podjął organ w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ani też jakie "zbyt ogólne stwierdzenia" uniemożliwiają dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.

Powyższe rozważania nie mają jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż podstawą uchylenia decyzji organów obu instancji było naruszenie w.w. przepisów prawa materialnego (art. 37 ust. 2 w zw. z art. 97 u.f.z.o.). W rezultacie doszło również do zarzucanego przez pełnomocniczkę naruszenia oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., chociaż należy podkreślić, że jest to tzw. przepis wynikowy, regulujący sposób rozstrzygnięcia.

Z tych względów na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.

E.S.