Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1628/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i  ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.) Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda Mazowiecki decyzją [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., którą to decyzją uznał R. G. za osobę bezrobotną z dniem [...] lipca 2010 r. oraz odmówił mu przyznania prawa do zasiłku.

W motywach uzasadnienia organ stwierdził, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (...).

Organ wskazał, że stosownie do art. 71 ust. 3 wyżej cytowanej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolność, oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę przed pozbawieniem wolności oraz 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie pozbawienia wolności. W przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania zasiłku, po zwolnieniu z zakładu karnego lub aresztu śledczego przysługuje prawo do zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i w trakcie przerw w odbywaniu kary.

Organ podał, że z analizy akt sprawy wynika, iż R. G. w okresie od dnia [...] lipca 2008 r. do dnia [...] czerwca 2010 r. odbywał karę pozbawienia wolności. Z zaświadczenia o wykonywaniu pracy z dnia [...] czerwca 2010 r., wystawionego przez powyższy zakład karny wynika, iż R. G. w okresie od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] czerwca 2010 r., podczas odbywania kary pozbawienia wolności, wykonywał pracę w [...] w [...] w wymiarze pełnego etatu na stanowisku pracownik fizyczny. Stwierdzono, że na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (licząc od dnia [...] lipca 2010 r. wstecz) w urzędzie pracy, czyli od dnia [...] stycznia 2009 r., nie legitymował się łącznym okresem co najmniej 365 dni wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności, który uprawniałby ww. do przyznania prawa do zasiłku. Wskazano, że z przedstawionego zaświadczenia o zarobkach, wystawionego na podstawie listy płac z Zakładu Karnego [...], wynika, iż skarżący w ww. okresie odbywania kary pozbawienia wolności nie otrzymywał wynagrodzenia przez co najmniej 365 dni, którego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ podkreślił, że minimalne wynagrodzenie za pracę w 2009 r. ustalone było na kwotę 1.276 zł, na mocy obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2009 r. (M.P. z 2008 r. Nr 55, poz. 499), a więc połowa minimalnego wynagrodzenia wynosiła 638,00 zł. W rozpatrywanym okresie tylko w miesiącu lutym 2009 r. i październiku 2009 r. wynagrodzenie skarżącego osiągnęło kwotę co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia.

W 2010 r. minimalne wynagrodzenie za pracę zostało ustalone na kwotę 1.317 zł, na podstawie obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2010 r. (M.P. Nr 48, poz. 709). W związku z tym, połowa minimalnego wynagrodzenia za pracę, uprawniająca skarżącego do zasiłku, powinna wynosić co najmniej 658,50 zł miesięcznie.

Z przedstawionego zaświadczenia wynika, iż jedynie w miesiącu styczniu 2010 r. i maju 2010 r. wynagrodzenie R. G. wynosiło kwotę co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę.

W konkluzji organ stwierdził, że R. G. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania legitymuje się łącznym okresem zatrudnienia uprawniającym do zasiłku wynoszącym 121 dni. Tym samym nie spełnił warunków, określonych przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do otrzymania prawa do zasiłku, ponieważ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie legitymuje się co najmniej 365 dniami wykonywania pracy, której podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. G. do tutejszego Sądu.

Wnosząc o weryfikację zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, iż będąc osadzony w Zakładzie Karnym nie mógł negocjować warunków pracy. Twierdził, że w Dziale Finansowym Zakładu Karnego w [...] uzyskał informację, że spełnia warunki do przyznania mu prawa do zasiłku, bowiem odprowadzane były składki na ubezpieczenie społeczne i fundusz społeczny od minimum połowy najniższego wynagrodzenia, a w miesiącach, w których przekroczono 50% najniższej stawki od kwoty faktycznie zarobionej. Podniósł, że z jego wyliczenia wynika, że w okresie od dnia [...] czerwca 2009 r. do dnia [...] maja 2010 r. uzyskany dochód przekroczył wymaganą stawkę 50% najniższego wynagrodzenia o 81,80 zł. za cały okres.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy skarżący spełnił warunki, określone w art. 71 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 Nr 69, poz. 415 ze zm.), a konkretnie, czy wynagrodzenie za pracę jakie otrzymywał skarżący w okresie osadzenia w ZK stanowiło kwotę co najmniej połowę minimalnego wynagrodzenia.

Stosownie do art. 71 ust. 3 wyżej cytowanej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolność, oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę przed pozbawieniem wolności oraz 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie pozbawienia wolności.

Z akt postępowania – z zaświadczenia o wykonywaniu pracy z dnia [...] czerwca 2010 r. wystawionego przez Zakład Karny w [...] wynika, iż skarżący w okresie od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] czerwca 2010 r. podczas odbywania kary pozbawienia wolności wykonywał pracę w [...] w [...], w wymiarze pełnego etatu na stanowisku pracownik fizyczny. Z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień w Urzędzie Pracy, czyli od dnia [...] stycznia 2009 r., nie legitymował się łącznym okresem co najmniej 365 dni wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności, który uprawniałby ww. do przyznania mu prawa do zasiłku.

Z przedstawionego zaświadczenia o zarobkach wystawionego na podstawie listy płac z Zakładu Karnego [...], wynika, iż skarżący w ww. okresie odbywania kary pozbawienia wolności nie otrzymywał wynagrodzenia w wymaganym okresie – przez co najmniej 365 dni, którego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę. Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2009 r. ustalone było na kwotę 1.276 zł, na mocy obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2009 r. (M.P. z 2008 r. Nr 55, poz. 499), a więc połowa minimalnego wynagrodzenia wynosiła 638,00 zł. W rozpatrywanym okresie tylko w miesiącu lutym 2009 r. i październiku 2009 r. wynagrodzenie skarżącego osiągnęło kwotę co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia.

W 2010 r. minimalne wynagrodzenie za pracę zostało ustalone na kwotę 1.317 zł, na podstawie obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2010 r. (M.P. Nr 48, poz. 709). W związku z tym, połowa minimalnego wynagrodzenia za pracę uprawniająca skarżącego do zasiłku powinna wynosić co najmniej 658,50 zł miesięcznie.

Z przedstawionego zaświadczenia wynika, iż jedynie w miesiącu styczniu 2010 r. i maju 2010 r. wynagrodzenie R. G. wynosiło kwotę co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Stwierdzić należy, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżący legitymuje się łącznym okresem zatrudnienia uprawniającym do zasiłku wynoszącym jedynie 121 dni.

Z powyższego wynika, iż skarżący nie spełnił warunków, określonych przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do otrzymania prawa do zasiłku, ponieważ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie legitymuje się co najmniej 365 dniami wykonywania pracy, której podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.