Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 251/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 4 i 4 d
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska- Nowacka, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 869/12 w sprawie ze skargi A. [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 9 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 869/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 9 maja 2012 r., w przedmiocie określenia straty w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. decyzją z dnia 3 lutego 2012 r. określił spółce stratę w zakresie podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w wysokości 125.354 zł.

Organ pierwszej instancji ustalił, że spółka zajmowała się kupnem i sprzedażą na własny rachunek nieruchomości przeznaczonych pod budowę obiektów handlowych, dla sieci takich jak T., B. itp. W zeznaniu podatkowym CIT-8 dla podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 rok spółka wykazała przychód 3.000 zł, koszty uzyskania przychodu 194.496 zł i odpowiadającą temu stratę podatkową (stratę – 191.496,04 zł).

Według organu, strona zawyżyła koszty podatkowe o kwotę 66.142 zł, dotyczące nieruchomości przy ul. [...] oraz nieruchomości przy ul. [...] Chodziło o następujące wydatki: nabycie dokumentacji geotechnicznej, mapy do projektu obiektu, wycinki drzew, nabycia projektu drogowego, projektu rozbiórki obiektu, uzyskania warunków technicznych dla sieci wodno-kanalizacyjnej, za opracowanie informacji o oddziaływaniu na środowisko projektowanego obiektu oraz wydatki tym podobne.

Zdaniem organu pierwszej instancji, wymienione wydatki są bezpośrednio związane z oczekiwanym przychodem ze sprzedaży gruntów (prawa wieczystego użytkowania gruntu), a który w roku podatkowym nie został osiągnięty. Strona będzie mogła potrącić koszt w roku, w którym osiągnie odpowiadający mu przychód. Jako podstawę stanowiska Naczelnik Urzędu Skarbowego powołał przepis art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm. – zwanej dalej "u.p.d.o.p.").

Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie podzielił argumentację organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 4 i ust. 4d u.p.d.o.p. Wniosła także o uchylenie decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W jej uzasadnieniu podniesiono, że organ nieprawidłowo odczytał charakter działalności spółki, gdyż ta nie jest "inwestorem". Zakupione nieruchomości stanowią w rzeczywistości towary handlowe i ażeby je odsprzedać z zyskiem, potrzebne jest odpowiednie ich zaprezentowanie, czy zareklamowanie. W tym celu uzyskuje się pozwolenia na budowę, uzgodnienia drogowe i dotyczące dostawy mediów. Te działania nie mają na celu realizacji inwestycji, lecz ułatwienie sprzedaży towaru handlowego. Według skarżącej, nabycie odpowiednich projektów oraz inne podważone przez organy wydatki służyły zabezpieczeniu źródła przychodu, a koszty te miały charakter pośredni.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Sąd pierwszej instancji uznał skargę Spółki za niezasadną, konstatując, że stanowisko zaprezentowane w skardze nie znajduje potwierdzenia w art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 4 d u.p.d.o.p.

Zdaniem Sądu, ustawa podatkowa nie wyjaśnia szerzej pojęcia "kosztów bezpośrednio związanych z przychodami". Niemniej jednak wskazuje, że koszty takie (bezpośrednie) są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Z tego zaś wynika, że koszty bezpośrednie muszą być identyfikowane z określonym przychodem, to znaczy, że dostrzegalny jest ich związek z danym przychodem, jak i brak związku z pozostałymi przychodami (ogółem przychodów). Inaczej rzecz się ma z kosztami, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy dochodowej, to jest kosztami innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie). Kosztów tych nie można przyporządkować do określonych przychodów, a jedynie oraz ewentualnie – uznać ich potencjalne oddziaływanie na przychody w danym okresie rozliczeniowym ("koszty dotyczące okresu przekraczającego rok podatkowy" – art. 15 ust. 4d).

Sąd zwrócił uwagę, że zasadniczą cechą "kosztów bezpośrednich" jest ich identyfikowalność z określonymi przychodami osiągniętymi przez podatnika, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych.

Sąd zauważył, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, uzyskując przychody z tytułu ich zbycia. Z uwagi na kierowanie oferty do określonej grupy nabywców, spółka czyniła nakłady na poszczególne nieruchomości, ażeby zapewnić ich atrakcyjność z punktu widzenia potrzeb określonego klienta. W tych warunkach koszty związane z owymi nakładami na poszczególne nieruchomości niewątpliwie dawały się powiązać z tymi (określonymi) nieruchomościami oraz z przychodami pochodzącymi z ich zbycia. Zdaniem Sądu, odpowiadające więc temu stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, kwalifikujące owe wydatki do kosztów bezpośrednich było zasadne.

Końcowo, Sąd zauważył, że Skarżąca spółka słusznie kwestionowała stanowisko organu podatkowego, że ten bez należytego umocowania w ustaleniach faktycznych, traktował spółkę jako podmiot wytwarzający we własnym zakresie środek trwały (budynek handlowy).

Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, Spółka wniosła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 15 ust. 4 i ust. 4 d u.p.d.o.p., przez błędne ich zastosowanie, skutkujące przyjęciem, że przedmiotowe wydatki zgodnie z art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. są bezpośrednio związane z przychodami ze sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu, a co za tym idzie przyjęcie, że koszty te nie są kosztami pośrednimi, które są potrącane w momencie ich poniesienia na podstawie art. 15 ust. 4 d u.p.d.o.p.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, a także o zasądzenie na rzecz Strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie jego pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a tym samym podlega oddaleniu.

Strona skarżąca oparła ją wyłącznie na podstawie wskazanej w art.174 pkt 1 p.p.s.a., podnosząc niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego (art.15 ust.4 i ust.4d) u.p.d.o.p.). Poprzez tę postać naruszenia prawa rozumiana jest sytuacja, gdy wadliwie przyjęto, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej, jaka ma mieć zastosowanie w sprawie przy uwzględnieniu treści i znaczenia tej normy przyjętej przez sąd pierwszej instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2005r., II GSK 24/05, z dnia 13 marca 2013r., II GSK 2391/11, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Naruszenie prawa w tej formie może również nastąpić poprzez nieprawidłowe wyprowadzenie następstw prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie zastosowanej normy prawnej. Zastosowanie prawa materialnego jest zatem kolejnym etapem po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego poprzez wyjaśnienie wszystkich faktów, niezbędnych do rozstrzygnięcia z uwagi na treść normy prawnej, jaka w sprawie ma mieć zastosowanie. Strona składająca skargę kasacyjną stawiając zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego powinna więc w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych wyjaśnić, z jakich powodów uznaje stany hipotetyczny i rzeczywisty za różniące się.

Podważeniu stanu faktycznego, jak wielokrotnie przyjmowano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie służą zarzuty podniesione w ramach podstawy kasacyjnej z art.174 pkt 1 p.p.s.a. Ich postawienie jest zasadne wówczas, gdy stan faktyczny jest bezsporny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012r., II FSK 1255/10, z dnia 9 sierpnia 2012r., Ii FSK 148/11 CBOSA). Ewentualna niewłaściwa ocena zaistniałego stanu faktycznego nie stanowi bowiem naruszenia prawa materialnego.

Sądy administracyjne, z uwagi na zakres ich kognicji, dokonują kontroli działania administracji publicznej, weryfikując prawidłowość podjęcia decyzji stosowania prawa. Ich zadaniem nie jest ustalanie stanu faktycznego, ale sprawdzenie, czy stan ten ustalono prawidłowo. Także stosowanie przez nie prawa materialnego polega na kontroli prawidłowości subsumcji, dokonanej przez organy administracji. W uzasadnieniu wyroku wojewódzki sąd administracyjny w ramach zwięzłego przedstawienia stanu sprawy zobowiązany jest do przedstawienia dotychczasowego przebiegu postępowania oraz wskazania, jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawę faktyczną swojego rozstrzygnięcia (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010r., II FPS 8/09, ONSAiWSA z 2010r.,nr 3,poz.39). Niepodważenie stanu faktycznego przyjętego przez sąd pierwszej instancji za pomocą zarzutów procesowych będzie jednoznaczne z tym, że stanowić on będzie również podstawę faktyczną rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten, związany granicami skargi kasacyjnej z mocy art.183 § 1 p.p.s.a., nie będzie mógł stwierdzić wadliwości ustaleń faktycznych bez skutecznych zarzutów naruszenia przepisów postępowania bądź w razie ich braku.

Powołane w badanej skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego określają moment (rok podatkowy), w którym należy uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów koszty bezpośrednio związane z przychodami danego roku (art.15 ust.4 u.p.d.o.p.) oraz koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (art.15 ust.4d) u.p.d.o.p.). Aby zastosować którykolwiek z tych przepisów należy w związku z tym zbadać związek danego wydatku (kosztu) z przychodami danego roku podatkowego, ustalić, czy przyczynia się do uzyskania konkretnego przychodu (koszt bezpośredni), czy też jego poniesienie ma na celu zachowanie bądź zabezpieczenie źródła przychodów (koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami). Te ustalenia stanowią o istniejącym stanie faktycznym i pozwalają na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego.

Sąd pierwszej instancji przyjął, akceptując w tym zakresie ustalenia faktyczne organów podatkowych, że poniesione w badanym roku wydatki związane z zakupem projektu budowlanego dotyczącego gruntu będącego w użytkowaniu wieczystym skarżącej, służyły bezpośrednio uzyskaniu przychodu ze sprzedaży tego prawa w przyszłości. Tych ustaleń strona skarżąca nie podważyła, nie postawiła bowiem zarzutów procesowych, odnoszących się do wadliwych ustaleń faktycznych. Oznacza to, że ustaleniem o istnieniu bezpośredniego związku między poniesieniem wydatków na zakup projektu budowlanego a przychodem ze sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu jest związany także Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej. Skoro tak, to należy przyjąć, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował przepis art.15 ust.4 u.p.d.o.p., określający moment potrącenia kosztów bezpośrednio związanych z przychodami. Trafnie też przyjął, że art.15 ust.4d) tej ustawy nie miał w tym stanie faktycznym zastosowania.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, na które składało się wynagrodzenie pełnomocnika organu za stawiennictwo na rozprawie, uzasadnia art.209, art.204 pkt 1, art.205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.2 pkt 2 lit. c) i ust.2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r.,poz. 490).