Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 560/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30  ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi G. K., I. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu prac remontowo - naprawczych budynku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. (znak [...]), którą wniósł sprzeciw, w trybie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w sprawie zgłoszonych przez G. i I. K. robót budowlanych polegających na wykonaniu prac remontowo-naprawczych budynku: pomieszczeń wewnętrznych, wymianie instalacji wod.-kan., remoncie elewacji i dachu budynku, remoncie schodów zewnętrznych budynku zlokalizowanego przy ul. K. w L. na działkach nr [...], obręb T..

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że G. i I. M. K. wnieśli zgłoszenie w dniu 6 września 2011 r. do organu I instancji dotyczące wyżej opisanych robót budowlanych. Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta L. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia. Na skutek zaskarżenia tej decyzji Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, którą następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 15 maja 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 223/12) uchylił oraz uchylił poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że organy nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego sprawy, w związku z czym powinny wyjaśnić własne wątpliwości co do kwalifikacji prawnej zamierzenia z udziałem stron skarżących, wzywając ich do uzupełnienia zgłoszenia.

Organ I instancji wypełniając wskazania Sądu, nałożył w drodze postanowienia na zgłaszających obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o następujące dokumenty i informacje:

1. oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [...], w związku z zamiarem prowadzenia prac na tej działce, polegających na naprawie utwardzonego placu przed wejściem do budynku, wymianą kostki polbruk, remontem istniejących schodów zewnętrznych wraz z murkami oporowymi;

2. ocenę stanu technicznego w zakresie konstrukcji budynku oraz instalacji i urządzeń (sanitarnych, grzewczych, wentylacyjnych, elektrycznych i gazowych);

3. oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw mediów;

4. w stosunku do obiektu użyteczności publicznej – przedstawienie sposobu zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne;

5. uzgodnienie zamierzenia inwestycyjnego z D. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków;

6. uzgodnienie w zakresie sanitarnym i bhp.

W odpowiedzi na postanowienie, G. i I. K. złożyli oświadczenie, że nie posiadają prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością nr 481/1, zaś wszystkie prace związane z utwardzeniem placu przed wejściem do budynku będą wykonywane na działkach stanowiących ich własność , tj. nr [...]. W piśmie tym podnieśli także, że z uwagi na położenie ostatniego schodka na granicy działek 491/1 i [...] uzasadnione jest wezwanie zarządcy do naprawy schodów, bowiem brak schodów uniemożliwia im m. in. uzyskanie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym zaproponowali ustanowienie służebności drogowej na działce nr 481. Do akt sprawy inwestorzy przedłożyli ocenę stanu technicznego wraz załącznikami oraz oświadczenie właściwej jednostki o zapewnieniu dostaw mediów. Ponadto inwestorzy stwierdzili, że przedmiotowy budynek nie może zostać uznany za budynek użyteczności publicznej, ponieważ będzie stanowił siedzibę firmy, dodano także, że budynek ma zapewniony dostęp dla osób niepełnosprawnych z przylegającego do niego chodnika znajdującego się na działce gminnej, którego poziom pokrywa się z poziomem posadzki przyziemie. Dodano także, że istniejące przed chodnikiem schody uniemożliwiające komunikację osobom niepełnosprawnym znajdują się na działce gminy.

Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] r. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia z dnia 6 września 2011 r. wykonania robót zawartych w tym piśmie. Organ I instancji stwierdził, że inwestorzy nie dostarczyli oświadczenia właściwych jednostek o zapewnieniu dostaw mediów. W ocenie organu przedłożone oświadczenie firmy [...], mówi tylko o możliwości przyłączenia projektowanego obiektu, nie są to natomiast warunki przyłączenia. Takie same warunki dotyczą sieci wod.-kanalizacyjnej. Ponadto w załączonych do pisma protokołach brak jest rozwiązań sposobu ogrzewania budynku i brak określenia czynnika grzewczego. Organ stwierdził także, że obiekt nie ma zapewnionych warunków korzystania przez osoby niepełnosprawne. W kwestii dostępności do budynku, to zdaniem organu jest ona możliwy jedynie przez działkę nr 481/1, która jest własnością gminy L., zaś wszelkie prace będą wykonywane z jej terenu, dlatego też wymagane jest uzyskanie zgody gminy, w taki sposób aby możliwe było wpisanie tejże zgody do oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Takiej zgody inwestorzy nie posiadają. Wnioskodawcy nie przedłożyli także uzgodnienia zgłoszonych prac z D. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Brak jest także uzgodnień w zakresie bhp i sanitarnym.

W dniu 8 stycznia 2013 r. inwestorzy uzupełnili wniosek o uzgodnienie inwestycji z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków we W., z którego wynika, że nie jest wymagane w tym wypadku uzyskanie pozwolenia - decyzji na podstawie art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Od decyzji organu I instancji zostało wniesione odwołanie, w którym G. i I. K. podkreślili, że celem ich jest wyłącznie dokonanie prac naprawczych przedmiotowego budynku i tym samym zachowanie budynku w stanie niepogorszonym. Argumentacja zaskarżonej decyzji jest w ich ocenie wadliwa, gdyż budynek, którego prace dotyczą nie jest budynkiem użyteczności publicznej a więc zapewnienie komunikacji dla osób niepełnosprawnych nie dotyczy tego obiektu. Odwołujący wskazali, że ich zamiarem nie jest korzystanie z instalacji gazowej. W ich ocenie wystarczająca też jest przedłożona przez nich informacja z firmy [...] i L. Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji o możliwości dokonania przyłączeń, zaś samo wykonanie przyłączy nie wymaga obecnie uzyskania pozwolenia na budowę ani tez zgłoszenia.

Wojewoda D. po przeanalizowaniu akt sprawy i obowiązujących w tym względzie przepisów prawa, które przytoczył w uzasadnieniu, stwierdził, że zgłaszający wskazali, iż przedmiotem zgłoszenia są roboty budowlane polegające na wykonaniu remontu wszystkich pomieszczeń znajdujących się w budynku usytuowanym na działce nr [...], obręb T., polegające na: wymianie tynków i posadzek, wykonaniu i naprawie instalacji wodno-kanalizacyjnej, co, elektrycznej, remoncie dachu, murków ogniowych, kominów, wymianie stolarki okiennej i drzwiowej, remoncie elewacji, naprawie tynków, malowaniu ścian, naprawie opaski betonowej budynku, naprawie istniejącego utwardzenia placu przed wejściem do obiektu lub wymiana na nowe z kostki polbruk, remoncie istniejących schodów zewnętrznych wraz z murkami oporowymi tworzącymi balustradę schodów, posianiu trawy i posadzeniu krzewów ozdobnych. Zgłaszający jednocześnie wskazali, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane uwidocznione są na wizualizacji stanowiącej załącznik nr 3 do zgłoszenia wykonania robót budowlanych.

Mając na uwadze powołane w treści decyzji przepisy Prawa budowlanego oraz ustalony stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy uznał, że w odniesieniu do zgłoszonego zamierzenia budowlanego, wniesiony przez Prezydenta Miasta L. sprzeciw był uzasadniony.

Kierując się wskazaniami zawartymi w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 15 maja 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 223/12) organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w sposób wskazany w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r. Według organu odwoławczego obowiązek przedłożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr 481/1, w związku z zamiarem prowadzenia prac na tej działce , tj. naprawy utwardzenia placu przed wejściem do budynku, wymiany kostki polbruk, wyremontowaniu istniejących schodów zewnętrznych wraz z murkami oporowymi, był w pełni uzasadniony. Zamiar inwestycyjny wyrażony w zgłoszeniu wniesionym w dniu 7 września 2011 r. obejmował bowiem także teren należący do Gminy L. (dz. nr 481/1). W tym stanie rzeczy uzasadnione było zdaniem Wojewody wezwanie inwestorów do przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na podstawie art. 30 ust. 2 prawa budowlanego właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, także o brakujące oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw.

Organ odwoławczy podkreślił wyraźnie, że po analizie opisu prac, przedłożonej wizualizacji zakresu tychże prac oraz dokumentacji zdjęciowej doszedł do wniosku, że zakres robót budowlanych przewidzianych do wykonania przez inwestorów wykracza poza definicję remontu sformułowaną w art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane. Analiza materiałów przedłożonych przez inwestorów pokazuje, że parametry techniczne obiektu takie jak kształt dachu, murków tworzących balustrady schodów oraz wielkość jednego z okien ulega zmianie w stosunku do aktualnego stanu obiektu budowlanego. W szczególności parametry dachu budynku ulegną radykalnej zmianie, ponieważ przedmiotowy budynek obecnie jest przekryty stropodachem, natomiast po przeprowadzeniu zamierzonych robót budowlanych uzyska odmienny kształt – z okapem zakrywającym górną część elewacji, tworzącym zadaszenie nad wejściem do budynku i wysuniętym ponad utwardzonym gruntem. Ponadto część obiektu ulegnie rozbiórce, co potwierdza wizualizacja w odniesieniu do kamiennego murku zlokalizowanego na działce nr 481/1. Zasadniczej zmianie ulegnie również kształt murków tworzących balustrady schodów zlokalizowanych na działce nr 481/1, które po wykonaniu robót będą miały kształt jednolitej linii. Nadto otwór okienny istniejący w ścianie obiektu sąsiadującej z działką nr 491 ulegnie istotnemu zmniejszeniu w relacji do istniejącego obecnie otworu.

W tym stanie rzeczy, organ II instancji stwierdził, że zgłoszone roboty należy zakwalifikować jako przebudowa budynku a nie jako jego remont, który wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę.

Natomiast nałożenie na inwestora postanowieniem Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. obowiązku przedłożenia oświadczenia właściwych jednostek o zapewnieniu dostaw mediów, przedstawienia zapewnienia dostępu do budynku osobom niepełnosprawnym, uzgodnienia w zakresie bhp, sanitarnym oraz uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego z organem konserwatorskim, organ odwoławczy uznał za pozbawione podstaw prawnych z argumentacją zawartą w decyzji.

W analizowanej sprawie organ powinien był ograniczyć się do ustalenia, czy zgłoszone roboty budowlane rzeczywiście polegają na remoncie, czy też jako przebudowa – wymagają uzyskania stosownej decyzji.

Niezależnie jednak od powyższego, Wojewoda D. uznał, że zaskarżona decyzja organu I instancji odpowiada prawu, albowiem kluczowy dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy był fakt, że zgłaszający nie przedłożyli wymaganego przepisami prawa oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz że inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli G. i I. K., wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody D. z dnia [...] r. (nr [...]) i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że zakres robót wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, naruszenie interesu prawnego skarżących polegającego na ograniczeniu prawa oraz uniemożliwieniu realizacji obowiązku dbałości o przedmiot własności i utrzymywania go w stanie niepogorszonym, naruszenie zasad współżycia społecznego przez nakładanie obowiązku przedłożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością sąsiadującą mimo, że właściciel tej nieruchomości –Gmina L. uporczywie odmawia skarżącym udzielenia takiej zgody, rażące naruszenie przepisu art. 106 § 2 k.p.a. przez nałożenie na inwestorów obowiązku przedłożenia stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w sytuacji, w której to organ wydający decyzję powinien był sam przed wydaniem decyzji zasięgnąć takiej opinii.

Na etapie skargi G. i I. K.podnoszą, że sąsiadująca działka nr 481/1, która jest własnością Gminy L. nie jest i nie była objęta zamiarem inwestycyjnym skarżących. Lecz służyć miała jedynie dostępowi do ich nieruchomości. W skardze skarżący zmodyfikowali zgłoszenie z dnia 7 września 2011 r. w ten sposób, że wskazują, iż "zamiar inwestycyjny nie obejmuje w żadnym zakresie nieruchomości innych niż stanowiące ich własność". Remont zostanie przeprowadzony tylko w zakresie dotyczącym nieruchomości skarżących. Dostęp do nieruchomości skarżących jest bowiem możliwy przez inne sąsiadujące działki, a nie tylko przez działkę nr 481/1 należącą do Gminy L..

Skarżący nadal twierdzą, że zamierzają dokonać remontu, a więc odtworzenia stanu pierwotnego nieruchomości, która obecnie znajduje się w złym stanie technicznym. Nie sposób w oparciu o załączone przez skarżących dokumenty stwierdzić, że parametry techniczne obiektu ulegają zmianie w stosunku do pierwotnego stanu budowlanego nieruchomości. Materiały przedłożone przez skarżących nie umożliwiają określenia parametrów obiektu takich jak : długość, szerokość, wysokość. Tylko bowiem te parametry umożliwiają ustalenie, czy budynek jest rozbudowywany, przebudowywany, czy tylko remontowany. Organ nie podjął żadnych czynności mających na celu faktyczne ustalenie, czy zakres planowanych robót będzie w rzeczywistości spełniał ustawowe kryteria remontu, czy też przekraczał go, co spowoduje uzyskanie pozwolenia na budowę. Zatem Wojewoda nie miał uzasadnionych podstaw twierdzić, że analiza dokumentacji wskazuje, jakoby parametry techniczne budynku ulegają zmianie w stosunku do obecnego stanu budowlanego.

Zaskarżona decyzja uniemożliwia więc podejmowanie działań mających na celu zabezpieczenie obiektu, a tym samym wyłączenie ewentualnej odpowiedzialności cywilnej z tego tytułu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko co do zakwalifikowania zgłoszonych robót jako roboty polegające na przebudowie obiektu, nie zaś jego remoncie.

Nie jest zasadny zdaniem organu również zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego w zakresie nałożenia obowiązku złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr 481/1 na cele budowlane, gdyż w złożonym wcześniej oświadczeniu inwestorzy co do tej działki nie złożyli takiego oświadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga G. i I. K. jest niezasadna. Decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa.

W myśl art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszenia robót budowlanych należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.

Stosownie do treści art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia dołączyć trzeba oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Z przedstawionych regulacji wynika zatem, że postępowanie wszczęte zgłoszeniem kończy się albo milczącą zgodą organu polegającą na niewniesieniu w ustawowo zakreślonym terminie sprzeciwu, bądź wniesieniem sprzeciwu, który przybiera formę decyzji administracyjnej.

Zgłoszenie zamiaru realizacji robót budowlanych wszczyna postępowanie administracyjne o szczególnym, odformalizowanym charakterze, do którego przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się nie wprost, ale odpowiednio, z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania.

Istota sporu w niniejszej sprawie w zasadzie sprowadza się do oceny, czy załączone przez inwestora do zgłoszenia robót budowlanych oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane spełnia wymogi art. 30 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego do zgłoszenia robót budowlanych należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy a więc oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wzór oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi załącznik do wydanego na podstawie art. 32 ust. 5 i 6 Prawa budowlanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r., w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.).

Treścią powyższego oświadczenia jest deklaracja o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

Każda więc umowa cywilnoprawna, na podstawie której właściciel (wieczysty użytkownik) upoważnił inny podmiot do wykonania konkretnych robót budowlanych na własnej nieruchomości, tworzy stosunek zobowiązaniowy w rozumieniu art. 353 § 1 k.c. i daje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W doktrynie przyjmuje się przy tym, iż oprócz znanych prawu cywilnemu umów obligacyjnych prawo takie mogą też dawać tzw. "umowy nienazwane" (por. Prawo budowlanego. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 76).

Inwestorem może być zatem także najemca, o ile w umowie najmu wynajmujący, który sam ma stosowny tytuł prawny do nieruchomości, zawarł upoważnienie dla drugiej strony umowy do wykonywania robót budowlanych.

Prowadzi to do wniosku, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę (w postępowaniu zgłoszeniowym) warunek wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest spełniony, jeżeli inwestor wykaże się zgodą właściciela nieruchomości na wykonywanie planowanych robót budowlanych obiektu - złoży oświadczenie o posiadaniu takiej zgody ze wskazaniem dokumentów potwierdzających tą okoliczność.

W badanej sprawie inwestor do zgłoszenia zamiaru wykonania części robót budowlanych (w zakresie działki nr 481/1) polegających m. in. na wyremontowaniu istniejących schodów zewnętrznych wraz z murkami oporowymi tworzącymi balustrady schodów i ich zmianą oraz naprawą utwardzenia placu przed wejściem do budynku wraz z wymianą na nową kostki polbru, nie przedłożył stosownego oświadczenia. Zatem prawidłowo organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] r. nałożył na inwestorów obowiązek złożenia do dnia 20 grudnia 2012 r. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr 481/1.

Podkreślenia również wymaga, że organ, do którego wpływa zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych wraz z załączonym oświadczeniem nie jest związany jego treścią, jako że oświadczenie to nosi cechy środka dowodowego przewidzianego w art. 75 § 2 k.p.a. i jako środek dowodowy podlega badaniu przez organ. Badanie to powinno zmierzać, w razie wątpliwości co do zakresu prawa inwestora, w kierunku ustalenia rzeczywistego stanu prawnego.

Przy wykładni przepisu art. 30 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego organ powinien koncentrować na celu, jakiemu ma służyć złożone w procesie budowlanym oświadczenie. Ma to być oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na konkretne cele budowlane, których zakres jest określony w zgłoszeniu.

Przepis art. 30 p.b. w poszczególnych normach wymienia odrębne podstawy wniesienia sprzeciwu. Wyróżnić należy sprzeciw wniesiony ze względów formalnych, uregulowany art. 30 ust. 2 tejże ustawy, oraz sprzeciw z przyczyn merytorycznych - art. 30 ust. 6 p.b.

W sytuacji, gdy organ wniesie sprzeciw od zgłoszenia z powodu nieuzupełnienia w terminie jego braków, nie ma przeszkód, by inwestor uzupełnił te braki i wystąpił z kolejnym - już kompletnym - zgłoszeniem.

Podsumowując, w sytuacji, gdy zgłoszenie nie może być zaakceptowane przez organ ze względu na nieuzupełnione w terminie, mimo wezwania, braki formalne, organ jest zobowiązany do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, co w niniejszej sprawie miało miejsce, bowiem inwestorzy do dnia wydania decyzji nie uzupełnili oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Takiego oświadczenia w zakresie działki nr 481/1 nie złożyli nawet do zakończenia postępowania przed organem odwoławczym.

Dokonana dopiero w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego modyfikacja zgłoszenia z dnia 7 września 2011 r., poprzez zrezygnowanie z prowadzenia robót budowlanych w zakresie działki nr481/1 nie mogła wywołać zamierzonego przez skarżących skutku, ponieważ zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 270) sąd kontroluje decyzje administracyjne pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych) w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a więc według stanu faktycznego i prawnego w dacie wydania aktu administracyjnego. Modyfikacja zgłoszenia nastąpiła po zakończeniu postępowania administracyjnego i wyczerpaniu drogi administracyjnej, a więc po załatwieniu sprawy w drodze decyzji administracyjnej przez organ odwoławczy.

Zatem zarzuty skargi w zakresie modyfikacji zgłoszenia oraz naruszenia zasad współżycia społecznego poprzez nałożenie obowiązku przedłożenia oświadczenia o posiadanym przewie do dysponowania działką nr 481/1 na cele budowlane nie zasługują na uwzględnienie. W tym miejscu wyjaśnić należy jeszcze, że zasady współżycia społecznego, na które powołują się skarżący w skardze, są to normy prawne (zasady ogólne), które mają zastosowanie w postępowaniu cywilnym (prywatnym), natomiast w postępowaniu administracyjnym (publicznym) takie zasady nie obowiązują. Katalog zasad ogólnych w postępowaniu administracyjnym zawarty jest w art. 6 - 16 k.p.a., wśród których brak jest zasady współżycia społecznego. Zasady współżycia społecznego nie wynikają też z prawa budowlanego.

Ponadto, skarżący niesłusznie zarzucili organom naruszenie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy prawo budowlane, gdyż nie miał on zastosowania w niniejszej sprawie. Organy obu instancji orzekały bowiem na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego.

Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest także zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 106 § 2 k.p.a. w zakresie nałożenia postanowieniem obowiązku przedłożenia stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, gdyż w tej kwestii wypowiedział się jednoznacznie Wojewoda D. w zaskarżonej decyzji wskazując na błąd organu podstawowego w tym zakresie. Organ odwoławczy wyraźnie zaznaczył na str. 7 zaskarżonej decyzji, że nieprawidłowo w postanowieniu został nałożony nakaz przedłożenia przez wnioskodawców uzgodnienia konserwatorskiego, gdyż to właśnie organ I instancji winien w trybie art. 106 § 2 k.p.a. zwrócić się do właściwego organu w tym zakresie. Zatem ten punkt (tiret 5) postanowienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. był błędny, jednakże nie miał on wpływu na wydane przez organy rozstrzygnięcia w sprawie.

Dodatkowo w decyzji znalazły się rozważania organów obu instancji, a w szczególności organu odwoławczego co do kwalifikacji rodzaju robót budowlanych zgłoszonych przez inwestorów. Wynikały one z obowiązku nałożonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 maja 2012 r. (sygn.. akt II SA/Wr 223/12), który wskazał na potrzebę uzupełnienia zgłoszenia celem wyjaśnienia wątpliwości co do kwalifikacji prawnej zamierzenia. Z wyjaśnień organu I instancji wynika, że przedstawiony zakres robót budowlanych wykracza poza prace remontowe, co oznacza, że wymagają one uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu odwoławczego, po analizie opisu prac budowlanych zawartych w zgłoszeniu i załączniku nr 2 do zgłoszenia, wizualizacji zakresu tychże prac oraz dokumentacji zdjęciowej, zakres prac należy zakwalifikować jako przebudowa obiektu, nie zaś jego remont. Z argumentacją organu odwoławczego należy się zgodzić, gdyż w art. 3 ust. 7a Prawa budowlanego wskazano, iż przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż w wyniku prac budowlanych niewątpliwie zmianie ulegnie kamienny murek tworzący balustrady schodów i zmianie ulegną parametry dachu. Rozbieżności pomiędzy organem a inwestorami dotyczą wielkości otworu okiennego, który wg organu ma ulec istotnej zmianie, czemu przeczą natomiast wnioskodawcy. Jednakże zastosowana kwalifikacja robót budowlanych nie miała wpływu na wydane rozstrzygnięcia przez organy obu instancji, albowiem co już wyżej zaznaczono, decyzje wydane zostały w oparciu o przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. brak złożenia stosownego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie działki nr 481/1.

Mając powyższe na uwadze, sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).