Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 304/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 ppar. 1 , art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Asesor WSA Alojzy Wyszkowski /sprawozdawca/ Protokolant: Anna Rudzińska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, III. zasądza od Wojewody D. na rzecz R. C. kwotę 25 (słownie: dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w D., działający z upoważnienia Starosty D. decyzją z dnia [...]r. uznał Pana R. C. za osobę bezrobotną z dniem [...]r., przyznając prawo do zasiłku od dnia [...]r. w kwocie [...]zł miesięcznie tj. 100 % podstawowej wysokości zasiku.

Od tej decyzji R. C. złożył odwołanie wnosząc o "sprostowanie" jej jako błędnie wydanej (która pozbawiła jego 20 % zasiku), podnosząc, że ma [...] lata pracy i nie jest istotne podanie zarobków za poszczególne lata pracy.

Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w uzasdnieniu podał, że na podstawie akt ustalono, iż strona nie udokumentowała posiadania co najmniej 20 letniego okresu uprawniajacegto do zasiłku.

Zgodnie z art. 71 ust. l pkt l i 2 lit. a ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r Nr 99, póz. 1001) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 104 ustawy, w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej, niż 30 dni.

Strona rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w D. [...] r. udokumentował, że spełnił warunki przewidziane dla przyznania statusu bezrobotnego oraz, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za prace. Wobec tego orzeczono o przyznaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania. tj od dnia [...]r.

Wysokość zasiłku, z którą nie zgadza się skarżący została określona na podstwie art. 72 ust l cyt. ustawy i wynosi ona [...]zł miesięcznie, z tym, że zgodnie z ust. 2 art. 72 bezrobotnemu, którego łączne okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej

działalności, wymienione w art. 71 ust. l pkt 2, ust. 2 pkt l, 2, 4 i 5 oraz ust. 7, zwane dalej "okresem uprawniajacym do zasiłku" wynoszą mniej niż 5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80% kwoty określonego w ust. l, natomiast zgodnie z ust. 3 art. 72 ustawy bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

Skarżący nie udokumentował co najmniej 20 letniego okresu uprawniającego do zasiłku, ponieważ zgodnie z art. 71 ust. l pkt 2 lit e w związku z wyż. cyt. art. 72 ust. 2 do okresu uprawniającego do zasiłku zalicza się okresy wykonywania pracy w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmnej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, skarżący na tę okoliczność nie przedłożył dowodów, a sam okres zatrudnienia skarżącego poza Zakładami Karnymi i Aresztami Śledczymi, jest krótszy niż 20 lat.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący powtórzył okoliczności podniesione w odwołaniu. Ponadto wskazując, że niezaliczono jemu okresów zatrudnienia w zakładach karnych, które dokumentuje zaświadczeniami o zatrudnieniu załączając zaświadczenia z Zakładu Karnego w W. oraz W.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia faktyczne i prawne podane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do złożonych zaświadczeń wyjaśnił, że zaliczając okres pracy w Zakładach Karnych skarżący nie posiada co najmniej 20 letniego okresu uprawniającego do zasiłku.

W uzupełnieniu skargi skarżący podał, że wcześniej dwukrotnie Powiatowy Urząd Pracy przyznał jemu zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 120 %, na potwierdzenie tego przedstawił zaświadczenie z dnia [...]r. wydane przez Powiatowy Urząd Pracy w D., w którym podano, że skarżący pobierał zasiłek w wysokości 120 % od [...] r. do [...] r. oraz od [...]r. do [...]r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Ustalając stan faktyczny w sprawie organ związany jest zasadami ogólnymi przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego), z której wynika obowiązek szczególnie starannego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym celu obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organ administracyjny obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Realizacja zasady ogólnej prawdy obiektywnej musi znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. (...).

Skarga jest zasadna.

W sprawie będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa procesowego. Nie zostały w niej bowiem prawidłowo ustalone przesłanki warunkujące przyznanie skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnego (art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego), co w uzasadnieniu decyzji winno znaleźć odzwierciedlenie przez przedstawienie zebranego pełnego materiału dowodowego i jego oceny dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego.

W aktach postępowania administracyjnego, przesłanych sądowi wraz z odpowiedzią na skargę, nie znajduje się pełna dokumentacja potwierdzająca sytuację skarżącego co do okresu zatrudnienia. Należy wyjaśnić na jakiej podstawie przyznano skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 120 %, od [...]r. do [...]r. oraz od [...]r. do [...]r. - zaświadczenie z dnia [...]r. wydane przez Powiatowy Urząd Pracy w D., a zaskarżoną decyzją przyznano go tylko w wysokości 100 %.

Niewyjaśnienie powyższych okoliczności skutkowało koniecznością uchylenia wydanej w sprawie decyzji jako podjętej z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 107 § 3 kpa.

W tej sytuacji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w wyroku.

Mając na względzie z jednej strony treść wydanego w sprawie wyroku, z drugiej zaś treść podlegającej wykonaniu zaskarżonej decyzji Sąd na podstawie art. 152 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądza od Wojewody D. na rzecz R. C. kwotę 25 (słownie: dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.