Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 491/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 205 par. 2, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 3 ust. 1, par. 4, 5, 6, 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2011r. sprawy ze skargi L.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz L.S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu sprawy z odwołania Spółdzielni A. [...] od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] znak: [...], o ustaleniu na wniosek L. S., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr ewid. 410/1, 410/2 i 410/8 obręb 0021, przy ul. K. [...], na podstawie art.138 § 2 kpa, uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji podał, że na wniosek L. S. z dnia 30 sierpnia 2010 r. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji, określając w niej następujące parametry nowej zabudowy: linia zabudowy-12,5/m/ od krawędzi ul. K.; stosunek wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu-0,30, powierzchnia gruntów na cele budowlane - nie powinna przekraczać 40%; szerokość elewacji frontowej - 24,0/m/ z tolerancja do 20%; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nie może przekroczyć 12,3/m/ od średniego poziomu terenu, przy głównym wejściu do budynku; geometria dachu - dach płaski. Z decyzji tej wynikało ponadto, że teren inwestycji położony jest w strefie ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B., ustanowionej rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nr 5/2005 z dnia 26 sierpnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego Nr 220, poz.2610) na terenie ochrony pośredniej (wyznaczonym obszarze o pow. 634,6ha) w granicach terenów dopuszczonych do zabudowy o symbolu MW (podstawowa funkcja terenu zabudowa wielorodzinna, dopuszczalna funkcja terenu - handel detaliczny, gastronomia) oznaczonych na załączniku Nr 2 do rozporządzenia.

W ocenie Kolegium, ze względu na specyficzne uwarunkowania obszaru analizowanego tj. kształt działki oraz jej usytuowanie pośród zabudowy wielorodzinnej, parametry nowej zabudowy należało ustalić, uznając jako pierwowzór - parametry zabudowy istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji.

Odnosząc się do poszczególnych parametrów nowej zabudowy ustalonych przez organ I instancji, SKO zarzuciło, że choć zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dalej rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, to w sprawie niniejszej, organ I instancji ustalił ten wskaźnik na 30 % w sytuacji, kiedy średni wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym, zgodnie z ustaleniami organu I instancji wynosi: "w granicach 20%". Kolegium stwierdziło też, że argument organu dotyczący intensyfikacji zabudowy, mający stanowić uzasadnienie dla zwiększenia tego wskaźnika, nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnośnie szerokości elewacji frontowej dla nowej zabudowy, którą wg § 6 ust. 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. ustala się na podstawie średniej wartości tego wskaźnika w obszarze analizowanym z tolerancją do 20%, organ II instancji dostrzegł, że dla projektowanego obiektu ustalono szerokość elewacji frontowej na 24/m/ z tolerancją 20 %, nie wskazując jednocześnie średniego wskaźnika zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Także w części graficznej analizy nie wskazano tego parametru dla zabudowy sąsiedniej. Ustalenie i udokumentowanie w/w parametru zabudowy istniejącej (sąsiadującej z terenem inwestycji) jest w ocenie Kolegium niezbędne, celem porównania do wartości ustalonej dla nowej zabudowy.

Kwestionując ustalenie przez organ I instancji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, Kolegium zauważyło, że nadesłana analiza nie uzasadnia ustalenia tego wskaźnika o wartości 12,3/m/ dla nowej zabudowy, w sytuacji, kiedy dwa z obiektów usytuowanych na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji posiadają ten parametr o wartościach odpowiednio 4/m/ oraz 11,5/m/. Wskazane powyżej wartości parametrów dla nowej zabudowy nie znajdują zdaniem organu odwoławczego uzasadnienia w sporządzonej Analizie funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu i winny zostać ponownie ustalone. Również sporządzoną w sprawie Analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu /część tekstowa i graficzna/ organ I instancji winien uzupełnić, o przejrzyste i czytelne wskazanie sposobu ustalenia parametrów nowej zabudowy w nawiązaniu do treści rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., pamiętając przy tym, że projektowane wskaźniki zabudowy nie mogą być ustalane dowolnie, lecz winny nawiązywać do zabudowy już istniejącej, zwłaszcza tej położonej w bezpośrednim sąsiedztwie.

SKO zarzuciło również, że akta sprawy winny zostać uzupełnione o kompletne materiały dokumentujące usytuowanie terenu inwestycji w obszarze możliwym do zabudowy tj. o oryginał mapy stanowiącej załącznik do rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie nr 5/2005 z dnia 26 sierpnia 2005r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego Nr 220, poz. 2610) - obrazującej granice obszaru przeznaczonego do zabudowy.

Ponieważ wskazane przez organ II instancji uchybienia wskazują na konieczność przeprowadzenie przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w znacznej, wskazanej przez Kolegium części, uzasadnione było w ocenie organu odwoławczego zastosowanie art. 138 § 2 kpa.

W skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, L. S. zarzuciła naruszenie:

1. art. 52 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że parametry nowej zabudowy zlokalizowanej przy ulicy K. na działkach nr 410/1, 410/2 i 410/8 należy ustalić uznając jako pierwowzór – parametry zabudowy istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji;

2. naruszenie art. 58 ust. 1 Prawa wodnego wskutek nieuzasadnionego żądania oryginału mapy stanowiącej załącznik do rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie nr 5/2005 z dnia 26 sierpnia 2005 r. obrazującej granice obszaru przeznaczonego do zabudowy;

3. naruszenie przepisów rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez błędne przyjęcie, iż parametry nowej zabudowy zlokalizowanej przy ulicy K. na działkach nr ewid. 410/1, 410/2 i 410/8 należy ustalić przyjmując za pierwowzór parametry zabudowy istniejące w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie pozwoliła na określenie parametrów zabudowy wskazanych w uchylonej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]

W uzasadnieniu skargi zakwestionowano pogląd organu II instancji odnośnie uznawania przy ustalaniu parametrów nowej zabudowy jako pierwowzoru – parametrów zabudowy istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. Zdaniem skarżącego bowiem w literaturze i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że w pojęciu działki sąsiedniej mieszczą się nie tylko nieruchomości bezpośrednio graniczące z działką objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, ale także te nieruchomości, które wprawdzie nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności, ale znajdują się w obszarze tworzącym urbanistyczną całość. Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem Kolegium odnośnie naruszenia przez organ I instancji przepisów § 5, 6, i 7 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r.

Odnośnie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy skarżący zauważył, że w obszarze analizowanym waha się on w przedziale od 0,08 do 0,57, w tym dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych od 0,14 do 0,57. Dla tych ostatnich budynków wskaźniki zostały policzone w granicach działek przynależnych do poszczególnych budynków, które stanowią własność wspólnot mieszkaniowych oraz współwłasność RSM "Armatury" i niektórych mieszkańców. Tymczasem na teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wchodzącej w skład osiedla "P." składają się działki związane z budynkami oraz niezabudowane pomiędzy nimi działki, na których znajdują się drogi dojazdowe, ścieżki, place zabaw, zieleń urządzona i nieurządzona. Dopiero wszystkie te elementy razem tworzą przestrzeń urbanistyczną o określonych parametrach, które powinny być kontynuowane. Tak liczony wskaźnik zabudowy oscyluje w granicach 20 %. Dlatego w pełni uzasadnione było wyznaczenie w decyzji pierwszoinstancyjnej wskaźnika zabudowy w wysokości 0,30.

Ustalona w decyzji organu I instancji nieprzekraczalna szerokość elewacji frontowej wnioskowanego budynku – 24 m. z możliwością zastosowania tolerancji do 20% nie odbiega gabarytami od istniejącej w tym rejonie zabudowy i znajduje uzasadnienie w analizie oraz jest optymalna i umożliwi realizację inwestycji nie naruszając istniejącego ładu przestrzennego.

Ponieważ w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się dwa budynku mieszkalne wielorodzinne o wysokości 13 i 11,5 metra, to słusznym było ustalenie wysokości projektowanego budynku do 12,3 m jako wielkość zbliżona do budynków sąsiednich. Nie można natomiast uznać za bezpośrednio sąsiadujący z terenem inwestycji budynku nr 55, który faktycznie jest oddzielony drogą, a ponadto jest budynkiem jednorodzinnym parterowym pozostawionym podczas realizacji osiedla i dlatego nie może stanowić podstawy do ustalenia parametrów nowej zabudowy, o których mowa w § 7 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r.

Za nieznajdujące oparcia w przepisach prawa, a przez to bezpodstawne skarżący uznał zobowiązanie go do przedłożenia oryginału mapy stanowiącej załącznik do rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nr 5/2005 z dnia 26 sierpnia 2005r.obrazującej granice obszaru przeznaczonego do zabudowy. Rozporządzenie to stanowi bowiem akt prawa miejscowego opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa, który jest powszechnie dostępny i tam znajdują się oryginały mapy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje:

Skargę podlega uwzględnieniu, częściowo z przyczyn w niej wskazanych.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

| Z dniem 11 kwietnia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - |

|Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6/11 poz.18), która zmieniła między innymi brzmienie art. 138 § 2 kpa, tj. przepisu, |

|który był podstawą prawną zaskarżonej decyzji. W związku z brakiem w ustawie zmieniającej z 3 grudnia 2010 r. przepisów przejściowych dotyczących |

|nowelizacji art. 138 § 2 kpa, (jedyny przepis przejściowy tej ustawy, tj. art. 3 dotyczy innego zagadnienia), zgodnie z powszechnie akceptowaną |

|zasadą bezpośredniego działania nowych przepisów, organ odwoławczy rozstrzygając sprawę po dacie wejścia w życie ustawy nowelizującej kpa, miał |

|obowiązek zastosowania przepisu art. 138 § 2 kpa w nowym brzmieniu. Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości|

|i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a |

|konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sytuacja taka zachodzi wtedy, gdy zasada dwuinstancyjności |

|postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ |

|odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa |

|rozstrzygana byłaby de facto w jednej instancji, przez co pozbawiono by stronę prawa kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze |

|odwołania (W. Chróścielewski, "Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami |

|administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r.", Zeszyty naukowe sądownictwa administracyjnego, nr 4/2011, str. 19). Znowelizowany art. 138 § 2 |

|kpa wyodrębnia dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego |

|rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie: 1) stanowcze stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z |

|naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, 2) uznanie przez |

|organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w tym przepisie przyłączającego spójnika |

|"a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest |

|przesłanką wystarczającą; konieczne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej |

|rozstrzygnięcie". Wydaje się, że w określeniu tym chodzi o to, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził, z naruszeniem przepisów postępowania, |

|postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że nieprzeprowadzenie postępowania w pełnym zakresie miało istotny wpływ na treść wydanej przez ten |

|organ decyzji (A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2011, pkt VI. 3.). |

Wskazana nowelizacja art. 138 § 2 kpa nie została dostrzeżona przez SKO [...], w konsekwencji czego organ ten wydał swą decyzję z naruszeniem tego przepisu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przyczyną uchylenia przez organ II instancji zaskarżonej decyzji było uznanie, że "zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jakim jest m. in. Analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzone zostały w sposób niespójny i zbyt ogólny, naruszający obowiązujące prawo, a w szczególności art. 7, 77 i 107 kpa w zw. z art. 52 ust. 2 i 61 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" oraz "decyzja organu I instancji została wydana na podstawie niewystarczającego materiał dowodowego". W związku z tym w ocenie SKO, "Przed wydaniem orzeczenia w sprawie konieczne jest przeprowadzenie przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w znacznej, wskazanej wyżej części".

Z przytoczonych sformułowań nie wynika przede wszystkim, aby organ II instancji ustalił, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co jest obecnie jedną z dwóch kumulatywnie wymaganych, koniecznych przesłanek wydania decyzji kasacyjnej. Brak takiego ustalenia wynikł, jak się należy domyślać, z niezastosowania znowelizowanego przepisu art. 138 § 2 kpa, ale z oparcia rozstrzygnięcia na dotychczasowej, nieobowiązującej treści tego przepisu. O tym, że tak było w istocie przekonuje brak przytoczenia w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji pełnej informacji zmianach kodeksu postępowania administracyjnego, jakie nastąpiły od daty wydania powołanego w zaskarżonej decyzji tekstu jednolitego kodeksu, do daty tej decyzji, brak powołania się na znowelizowany tekst art. 138 § 2 kpa, a ponadto posłużenie się przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzeniem o konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, które to sformułowanie nie jest obecnie znane kodeksowi postępowania administracyjnego. Już takie tylko ustalenie świadczy o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a konsekwencji jest podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Niemniej jednak należy zauważyć, że również analiza wskazanych przez SKO naruszeń przepisów postępowania, które miał popełnić organ I instancji wskazuje na wadliwą ocenę tego aspektu sprawy, gdyż organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania, a nadto sprawa nie wymaga wskazanych przez SKO wyjaśnień, gdyż nie istnieją w sprawie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, które są konieczne do jej wyjaśnienia.

Nie można zgodzić się z poglądem organu II instancji, że parametry nowej zabudowy należy ustalić uznając jako pierwowzór – parametry zabudowy istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, gdyż pogląd taki jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa.

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W świetle takiej treści przytoczonego przepisu, nie ma podstaw do formułowania poglądu, że dla określenia wymagań dla nowej zabudowy istotna jest zabudowa i zagospodarowanie terenu nie na obszarze analizowanym, ale tylko w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. Taka możliwość, ale w odniesieniu do poszczególnych parametrów nowej zabudowy mogłaby zaistnieć, gdyby wynikało to z analizy, o jakiej mowa w § 3 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Przepisy rozporządzenia bowiem, w odniesieniu do takich parametrów nowej zabudowy jak: linia zabudowy, wielkość powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, dopuszczają odmienne ich określenie, niż to wynika ze wskazań zawartych w § 4, 5, 6 i 7 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Tymczasem sporządzona w toku postępowania pierwszoinstancyjnego analiza, nie przewiduje generalnego odstępstwa od wynikających z rozporządzenia reguł ustalania wymagań dla nowej zabudowy, polegającego na uwzględnieniu tylko parametrów zabudowy istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji.

Analiza ta przewiduje natomiast odstępstwa od niektórych szczegółowych parametrów nowej zabudowy, czego nie dostrzegł organ II instancji.

Odnośnie ustalanego na podstawie § 5 rozporządzenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, to przy zastosowaniu reguły wynikającej z § 5 ust. 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. została ona ustalona w analizie na poziomie 20 %, czego nie zakwestionował organ odwoławczy. Autor analizy wyznaczył jednak większy wskaźnik zabudowy w wysokości 30 %, motywując to szczegółowo i przekonująco w analizie. Nie można się w tej sytuacji zgodzić z zarzutem organu odwoławczego, że powołana w analizie tendencja do intensyfikacji zabudowy nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro wydane na podstawie tej ustawy rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r. przewiduje w § 5 ust. 2 rozporządzenia wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, a z analizy taka możliwość właśnie wynika. Należy przy tym zauważyć, że rozporządzenie nie przewiduje ograniczeń w sposobie motywacji dopuszczanych w analizie odstępstw, choć oczywiście granic tych odstępstw należy szukać w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zaskarżonej decyzji przekroczenie tych granic nie zostało jednak wykazane.

Ma rację organ odwoławczy, że w decyzji organu I instancji, a także w analizie nie wskazano średniego wskaźnika szerokości zabudowy na obszarze analizowanym. Równocześnie jednak w analizie tej podano występujące na tym obszarze szerokości elewacji frontowych, co pozwala na przybliżone określenie średniego wskaźnika. Ta okoliczność w powiązaniu z dopuszczoną w analizie i należycie umotywowaną możliwością zastosowania tolerancji do 20 %, (co należy odczytać jako wynikającą z analizy możliwość odstąpienia od średniego wskaźnika szerokości elewacji frontowej), pozwala na wniosek, że nawet bez matematycznego określenia średniego wskaźnika szerokości zabudowy na terenie analizowanym można zaakceptować stwierdzenie zawarte w analizie i powtórzone w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, że ustalona na 24 m plus/minus 20 % nieprzekraczalna szerokość elewacji frontowej wnioskowanego budynku, nie odbiega gabarytami od istniejącej w tym rejonie zabudowy. Nie było więc w sprawie potrzeby wyjaśnienia wskazanej kwestii, a nawet przy odmiennym poglądzie należy przyjąć, że brak wskazania średniego wskaźnika szerokości zabudowy na obszarze analizowanym nie miał istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Odnośnie zarzuconego przez organ odwoławczy braku uzasadnienia w analizie ustalenia wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 12,3 m dla nowej zabudowy, w sytuacji, gdy dwa z obiektów usytuowanych na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji posiadają parametry o wartościach 4 i 11,5 metra, w pełni aktualna jest przedstawiona wyżej argumentacja o sprzeczności takiego rozumowania z wynikającą z § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., zasadą przeprowadzania analizy funkcji i cech zabudowy (również odnośnie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej), na obszarze analizowanym, którego zasięg w niniejszej sprawie niewątpliwie przekracza granice tylko dwóch sąsiednich - względem przedmiotowej – działek.

Nie można też podzielić poglądu Kolegium, co do konieczności uzupełnienia akt sprawy o kompletne materiały dokumentujące usytuowanie terenu inwestycji w obszarze możliwym do zabudowy tj. o oryginał mapy stanowiącej załącznik do rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie nr 5/2005 z dnia 26 sierpnia 2005r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego Nr 220, poz.2610). Ma rację bowiem skarżąca, że rozporządzenie to stanowi akt prawa miejscowego opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa, który jest powszechnie dostępny wraz z załącznikami do niego, również w postaci mapy.

Uwzględniając powyższe rozważania WSA [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). ppsa uchylił zaskarżoną decyzję SKO. Rozstrzygając sprawę ponownie organ II instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa

Orzeczenie zawarte w punkcie II zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki kwotę 500 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które złożył się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi.