Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 130/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1, art. 3 pkt 1b, art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 7,
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 1,  par. 2,  par. 30,  par. 31 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant Kamila Warcaba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie usytuowania kompostownia oddala skargę


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 12 marca 2008 r. J. K. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o sprawdzenie, czy właścicielki nieruchomości rolnej położonej w miejscowości A, o numerach działek "[...]" i "[...]", zgłosiły wybudowanie kompostownika na granicy działki nr "[...]"

Skarżący, powołując się na wyrok NSA o sygn. akt IV SA 2131/97, wywiódł, że usypany na granicy działki kopiec z roślin stanowi kompostownik i powinien posiadać budowę zapobiegającą przedostawaniu się do gruntu produktów kompostowania. Wybudowanie takiego silosu wymaga zaś zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami, dalej zwanej jako: Prawo budowlane).

W piśmie z dnia 7 kwietnia 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że uwzględniając przepisy Prawa budowlanego kompostownik stanowi obiekt małej architektury i zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, zgłoszenia wymaga budowa takiego obiektu wyłącznie w miejscu publicznym.

Dnia 10 kwietnia 2008 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nakazanie w trybie nadzoru Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego wszczęcia postępowania dotyczącego legalności posadowienia kompostownika na działce nr "[...]"

w miejscowości A.

Odpowiadając na to pismo Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził w piśmie z dnia 13 maja 2008 r., że powiatowy organ nadzoru budowlanego zakwalifikował sporny obiekt jako kompostownik, którego budowa nie wymaga stosownego zgłoszenia bez podjęcia czynności sprawdzających.

Po przeprowadzeniu w dniu 5 czerwca 2008 r. kontroli legalności usytuowania przedmiotowego kompostownika, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił w piśmie z dnia 18 czerwca 2008 r., że usypany z roślin kopiec przy granicy działki J. K. nie może być zakwalifikowany jako kompostownik, zaś sprawy utrzymania porządku na posesji nie leżą w kompetencjach tego organu. Podtrzymał ponadto swoje stanowisko odnośnie zakwalifikowania kompostownika jako obiektu małej architektury.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. wniósł o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania decyzji w sprawie usytuowania przedmiotowego kompostownika.

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem

z dnia 24 września 2008r. zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do załatwienia wniosku J. K. z dnia 12 marca 2008r.

w przedmiocie usytuowania kompostownika.

Następnie w dniu 1 grudnia 2008r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie administracyjne w sprawie usytuowania kompostownika

w miejscowości A, Gmina B na działkach nr A i B, będących własnością B. I. i D. P. W dniu 23 grudnia 2008r. przeprowadzono na tych działkach oględziny, w trakcie których stwierdzono istnienie dwóch pryzm ziemi

z odpadami roślinnymi o wymiarach 1,00m X 1,00m X 0,50m.

Natomiast decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie administracyjne dotyczące usytuowania kompostownika. Organ I instancji uznał kompostownik za obiekt małej architektury

w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, którego usytuowanie nie wymaga zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę od właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Podniósł również, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, zgłoszeniu właściwemu organowi wymaga budowa obiektu małej architektury w miejscach publicznych. Według PINB zatem usytuowanie pryzmy ziemi z odpadami roślinnymi w miejscu nie będącym miejscem publicznym nie musi być poprzedzone dokonaniem zgłoszenia, a tym bardziej uzyskaniem pozwolenia na budowę. Postępowanie więc jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. K.. Podniósł, iż organ I instancji w ramach toczącego się postępowania nie ustosunkował się do pisma strony

z dnia 5 grudnia 2008r., czym naruszył art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W piśmie tym skarżący wniósł o ustosunkowanie się do argumentów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt IV SA 2131/97 z dnia 9 grudnia 1998r., gdzie wskazano, że obiektem budowlanym jest nie tylko budynek czy obiekt małej architektury, ale również budowla, przez którą należy rozumieć również składowisko odpadów. Usypany z roślin kopiec na granicy działki

w istocie stanowi kompostownik i powinien posiadać budowę zapewniającą nieprzedostawanie się do gruntów produktów kompostowania. Podniósł również konieczność ustosunkowania się do treści §: 22, 23, 24 i 30 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w kontekście usytuowania kompostownika i zachowania wymaganych odległości np. od granicy z nieruchomością sąsiednią i wpływu kompostownika na ochronę środowiska. J. K. wskazał także na konieczność ustalenia czy lokalizacja kompostownika ma wpływ na czystość i jakość wody pitnej z pobliskiego ujęcia.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości. Zdaniem organu odwoławczego nie było podstaw do uznania kompostownika za obiekt budowlany, co zupełnie wyklucza zasadność interwencji organów nadzoru budowlanego, a co za tym idzie dalszego prowadzenia postępowania. Według organu II instancji przy powstaniu kompostownika nie zostały wykonane żadne prace, które można by było uznać za roboty budowlane w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, iż brak podania w rozdzielniku zaskarżonej decyzji nazwisk oraz adresów osób podyktowane jest regulacjami dotyczącymi ochrony danych osobowych zawartych

w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002r., Nr 101, poz. 926 z późn. zm.). Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji podjął czynności mające na celu prawidłową kwalifikację kompostownika do właściwej kategorii obiektów, a ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że kompostownik jest w istocie pryzmą ziemi z odpadami roślinnymi.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł w dniu 12 lutego 2009r. J. K., wnosząc o jej uchylenie. J. K. podniósł w niej, że pismem z dnia 12 marca 2008r. wniósł o zbadanie czy właścicielki działki nr "[...]" położonej w miejscowości A uzyskały zgodę na lokalizację składowiska odpadów w postaci kompostownika. Skarżący podniósł, że we wniosku powołał się na orzeczenie NSA IV SA 2131/97 wydane w identycznej sprawie, zgodnie z którym kompostownik powinien posiadać budowę zapewniającą nieprzedostawanie się do gruntu produktów kompostowania. Wybudowanie takiego naziemnego silosu wymaga zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto według skarżącego organy obu instancji w przedmiotowej sprawie w ogóle nie ustosunkowały się do argumentów strony, czym naruszyły art. 7 kpa. Nie ustosunkowały się również, jak podniesiono w skardze, do kwestii sąsiedztwa kompostownika ze studnią wody pitnej. Skarżący zarzucił, że pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w czasie oględzin nie dysponowali żadnym przyrządem mierniczym. W skardze przywołano wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2005r., sygn. akt VII SA/WA 995/05, w którym stwierdzono m.in., że organ narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, ale także wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Według skarżącego posługiwanie się przez organy stwierdzeniem, że decyzje otrzymują "strony wg odrębnego rozdzielnika" jest naruszeniem prawa albowiem strona nie ma kontroli czy decyzje organu administracji państwowej są kierowane do osób nie będących uczestnikami postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Natomiast pismem procesowym z dnia 30 marca 2009r. B. I.

i D. P., a więc uczestnicy postępowania i właściciele działek, na której znajduje się kompostownik, wnieśli również o oddalenie skargi J. K. Podtrzymali stanowisko organu, że ich kompostownik nie jest obiektem w rozumieniu Prawa budowlanego. Stwierdzili również, że nasyp ten nie ma żadnego negatywnego wpływu na wody gruntowe, tym samym nie stanowi zagrożenia dla ujęć wody pitnej. Wskazali, że rozpatrywana sprawa nie należy do właściwości organów nadzoru budowlanego. Poddali również w wątpliwość zasadność powołania się przez skarżącego na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podnieśli także fakt wybudowania przez skarżącego przydomowej oczyszczalni ścieków.

W odpowiedzi pismem procesowym z dnia 10 kwietnia 2009r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w skardze. Podniósł też zarzut narażania go przez właścicieli działek o nr 7 i 8 na szkodliwe immisje. Podkreślił również, że wybudowana przez niego oczyszczalnia funkcjonuje zgodnie

z obowiązującym prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka

na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji

administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie

o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa.

Przede wszystkim warto wskazać, że art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Nr 207, poz. 2016) stanowi, iż ilekroć w ustawie jest mowa o robotach budowlanych należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego,

z kolei budowa to - wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 ww. ustawy). Przyjąć wypada, że pojęcie "budowa" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego jako "wykonywanie obiektu budowlanego", czyli podejmowanie działania w celu zrealizowania (powstania, zaistnienia) obiektu budowlanego, który ma być zlokalizowany "w określonym miejscu" (por. Prawo budowlane, Komentarz pod redakcją Z. Niewiadowskiego, 2. Wydanie, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2007 str. 56). Pojęcie obiektu budowlanego wyjaśnia zaś art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie

z którym przez obiekt ten należy rozumieć:

a/ budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b/ budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami

i urządzeniami,

c/ obiekt małej architektury.

Budowla ziemna jest jednym z rodzajów budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, przy czym - jak wynika z treści tego przepisu - musi to być obiekt budowlany. Ażeby za taki mógł być uznany musi spełniać warunki określone w art. 3 pkt 1b, czyli stanowić całość techniczno-użytkową, co w rozpoznawanym przypadku nie jest spełnione.

Warto wskazać tu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2007r., sygn. akt II OSK 813/06, w którym podniesiono m.in., że nie można powiedzieć, iż stanowi jakąś całość techniczno-użytkową bezładne gromadzenie na określonej nieruchomości gruzu i wszelkich odpadów. Nie jest to budowla w rozumieniu w/w przepisów prawa budowlanego, wobec czego zwożenia i gromadzenia tych odpadów oraz gruzu nie można uznać za roboty budowlane. Samo więc gromadzenie na działce ziemi, gruzu i odpadów nie stanowi budowy obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, tak jak nie stanowi budowy lub robót budowlanych nawożenie odpadów na urządzone już składowisko odpadów.

Przede wszystkim w kontekście rozpoznawanej sprawy za nietrafne należy uznać stanowisko wyrażone w skardze, iż na działce skarżącego powstaje obiekt budowlany mający charakter składowiska odpadów w postaci kompostownika. Wysypisko śmieci, lub też nasyp albo wał ziemny, jako obiekt budowlany musi spełniać warunek art.3 pkt 1b) Prawa budowlanego tj. stanowić całość techniczno-użytkową lub posiadać takie cechy. Wysypisko śmieci jako obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, winno być zabudowane z materiałów budowlanych posiadać określoną konstrukcję oraz składać się z określonych elementów, (warstwy izolacyjnej, warstwy redukcyjno-filtracyjnej), posiadać wymagane urządzenia oraz określoną infrastrukturę np. drogi dojazdowe. Dopiero na tak wykonany obiekt budowlany można nawozić śmieci. Jednakże samo nawożenie tych śmieci czy odpadów które nie są materiałami budowlanymi, nie stanowi budowy obiektu budowlanego. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2007r., sygn. akt II OSK 813/06).

Z pewnością nasyp na działce nr "[...]" w miejscowości A nie jest taką konstrukcją techniczno-użytkową o charakterze składowiska odpadów lub innej budowli ziemnej. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy (oględziny przeprowadzone w dniu 23 grudnia 2008r.) przedmiotem sporu są dwie pryzmy ziemi z odpadami roślinnymi

o wymiarach 1,00m X 1,00m X 0,50m.

Skoro więc chaotyczne gromadzenie na określonej nieruchomości gruzu

i wszelkich odpadów nie jest budowlą a prace z tym związane nie są robotami budowlanymi, to tym bardziej należy przyjąć, że nasyp roślinny o niewielkich rozmiarach również nie jest obiektem budowlanym, a z jego utworzeniem nie wiążą się prace

o charakterze budowlanym. Przy powstawaniu takiego nasypu nie użyto materiałów, które można by określić mianem budowlanych. W ocenie Sądu nasyp taki nie jest obiektem o określonej konstrukcji, wcześniej zaprojektowanym, który ma służyć jakimś funkcjom o charakterze techniczno-użytkowym. Jest to bowiem nasyp o nieregularnych kształtach, nie spełniający żadnej funkcji budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Jako taki zatem nie podlegał - jak słusznie podniósł organ odwoławczy – zgłoszeniu, ani tym bardziej nie wymagał pozwolenia na budowę.

Warto w tym miejscu odwołać się do art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zgodnie z którym ustawa – Prawo budowlane normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach.

W kontekście wcześniej przyjętych ustaleń trudno byłoby uznać, iż

w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze wskazaną w przytoczonym przepisie działalnością o charakterze budowlanym.

Odnosząc się natomiast do argumentu prawnego skarżącego, który podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w swoim wyroku z dnia 9 grudnia 1998r. (sygn. akt IV SA 2131/97) przyjął, iż usypany z ziemi i roślin wał jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego, istotnym jest podkreślić, iż orzeczenie to zostało wydane na gruncie odmiennego stanu faktycznego niż przyjęty

w rozpoznawanej sprawie.

Przede wszystkim należy wskazać, że w sprawie, w której wydano przywołany przez skarżącego wyrok przedmiotem sporu był wprawdzie nasyp roślinny - zwany kompostownikiem, jednakże spełniał on zupełnie inną rolę niż kompostownik

znajdujący się na działce nr "[...]" w miejscowości A. W przywołanej przez stronę skarżącą sprawie kompostownik był niejako wałem ochronnym, który miał zabezpieczać działki przed skażeniem nieczystościami wylewającymi się z szamba na sąsiedniej działce. W tym przypadku spełniał więc określoną funkcję o charakterze budowlanym. Na gruncie przedmiotowej sprawy natomiast nie można takiej funkcji przypisać kompostownikowi usypanemu przy granicy działki skarżącego. Jest to bowiem niezabudowany i bezkształtny nasyp z roślin i ziemi, bez jakiejkolwiek płyty stanowiącej fundament i nie spełniający żadnej roli konstrukcyjnej.

Podobnie odnosząc się do kwestii poruszonej przez J. K. jeszcze w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a dotyczącej konieczności ustosunkowania się do treści § 22, 23, 24 i 30 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w kontekście usytuowania kompostownika czy też zachowania wymaganych odległości, trzeba wskazać, że przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z § 1 rozporządzenia, ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę. § 2 wskazuje natomiast, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych.

Wobec poczynionych wcześniej ustaleń i uznania, że kompostownik nie jest obiektem budowlanym a prace z nim związane nie są robotami budowlanymi, należy przyjąć, że przepisy przywołanego rozporządzenia nie mogą mieć zastosowania

w rozpoznawanej sprawie. Ponadto przywołane przepisy regulują usytuowanie na działkach budowlanych miejsc na pojemniki, kontenery, zbiorniki do czasowego gromadzenia odpadów stałych. W sprawie natomiast uczestniczki postępowania takiego pojemnika, kontenera, zbiornika czy też urządzenia na nieruchomości nie posadowiły. Natomiast regulacja § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia odnosząca się do odległości studni dostarczającej wodę wskazuje, iż odległość o której mowa w tym przepisie dotyczy tylko odległości studni do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń. Chodzi tu więc o odległość studni od budynku inwentarskiego i związanego z nim silosu, zbiornika do gromadzenia nieczystości lub kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń. W sprawie natomiast nie mamy do czynienia z takim silosem lub zbiornikiem do gromadzenia nieczystości lub kompostu. Dodatkowo wskazać należy, iż sporny kompostownik nie jest związany z budynkiem inwentarskim, wobec czego § 31 cyt. rozporządzenia nie mógł mieć w sprawie zastosowania.

Mając na uwadze powyższe nie mógł skutkować uchyleniem decyzji zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy obu instancji art. 7 kpa. Organy wprawdzie dokonały pewnych uchybień, nie ustosunkowując się np. do przytoczonego przez skarżącego orzeczenia. Jednak w niniejszej sprawie nie można takich uchybień uznać za naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. Trzeba przy tym pamiętać, że organy nie są związane wyrokami sądów, które zapadły w innej sprawie na tle innych stanów faktycznych.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego stwierdzenia organu, że decyzje otrzymują "strony wg odrębnego rozdzielnika", które to stwierdzenie zdaniem skarżącego pozbawia kontroli w zakresie doręczania decyzji niepowołanym podmiotom, wskazać należy, iż takie sformułowanie nie może być wystarczającą podstawą, pozwalającą przyjąć, że decyzje organu kierowane są do podmiotów nie będących uczestnikami postępowania. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, by decyzje były doręczane podmiotom nie będącym stronami. Ponadto każda ze stron ma prawo wglądu do akt sprawy na każdym etapie postępowania i może sprawdzić komu pisma organu są doręczane.

Biorąc pod uwagę niewielkie rozmiary kompostownika oraz zamieszczenie

w aktach sprawy zdjęć potwierdzających jego gabaryty, a także przywołane wcześniej rozważania wykluczające zastosowanie w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. za nieistotny dla sprawy należy uznać zarzut skargi co do nie dysponowania przez pracowników inspektoratu nadzoru budowlanego odpowiednim sprzętem mierniczym w trakcie oględzin rzeczonego nasypu roślinnego i jego usytuowania.

Na marginesie warto wskazać, że sąd rozpoznając sprawę nie był władny rozstrzygnąć czy w sprawie naruszone zostały przepisy innych ustaw, np. ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz.672,zpóźn.zm.), ustawy

z dnia 27.04.2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz.628, z późn. zm.) i ustawy z dn. 13.09.1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.Nr 132, poz. 822,

z późn. zm.). Przedmiotem skargi jest bowiem decyzja organu nadzoru budowlanego. Natomiast naruszenie przepisów ww. ustaw, powinno być egzekwowane przez właściwe organy administracji publicznej, lecz nie należy to do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Ocenie skarżącego należy również pozostawić kwestię rozważenia zaistnienia niedopuszczalnych immisji, mających źródło na działce – na której znajduje się kompostownik, sąsiadującej z działką J. K.. Takie zagadnienie rozstrzygane jest jednak w trybie postępowania cywilnego.

Jeszcze raz trzeba podkreślić, że organ nadzoru budowlanego nie posiadał kompetencji do ingerowania w sprawę nawożenia kompostu w określone miejsce. Kompetencje tego organu określa bowiem ustawa Prawo budowlane (art.80-89) oraz przepisy wykonawcze do niej i wiążą się one ściśle z funkcją prawa budowlanego wskazaną w art. 1 ustawy, która nie miała miejsca w odniesieniu do przedmiotowego kompostownika.

W tym stanie rzeczy, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.