Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 331/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 136, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 51 ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M.W. i L.W. od decyzji "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]"r., nr "[...]" w przedmiocie zaniechania dalszych robót budowlanych oddala sprzeciw. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z "[...]" r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego "[...]" (dalej: "PINB", "organ pierwszej instancji") nakazał L.W. (dalej: "Skarżący") i M.W. (dalej: "Inwestor", "Skarżący") zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z budową "[...]".

W uzasadnieniu decyzji PINB podał m.in., że w toku przeprowadzonej

7 listopada 2005 r. kontroli ustalono, iż Inwestor zmienił w stosunku do przewidzianego

w zatwierdzonym projekcie usytuowanie budynku na działce przez przesunięcie obiektu

w kierunku południowym o 0,45 m oraz zmienił rzędną posadowienia budynku przez podniesienie poziomu parteru o 0,18 m. Stanowiło to istotne odstąpienie od zatwierdzonego, decyzją z "[...]" r. o pozwoleniu na budowę, projektu zagospodarowania terenu, lecz nastąpiło bez wymaganej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Ustalono, że wykonany zakres robót budowlanych obejmuje stan surowy zamknięty i prowadzono w budynku roboty wykończeniowe. Postanowieniem z "[...]" r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, a decyzją z "[...]" r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. PINB stwierdził, że Inwestor przedłożył 20 kwietnia 2006 r. tylko 4 egzemplarze projektu zagospodarowania terenu. Zaznaczył też, że decyzją z 9 maja 2006 r. Prezydent "[...]" uchylił własną decyzję z "[...]" r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. PINB wskazał ponadto, że 31 lipca 2006 r. Inwestor przedłożył będący załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę projekt z naniesionymi kolorem czerwonym zmianami potwierdzonymi przez projektanta. Nie przedłożył jednak projektu konstrukcji budynku i instalacji wewnętrznych. Z uwagi na braki w złożonej dokumentacji, 11 sierpnia 2006 r. PINB wezwał Inwestora do uzupełnienia wniesionej dokumentacji. Dnia 9 czerwca 2009 r. Skarżący złożyli wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na kontynuację i zakończenie budowy. Decyzją z "[...]" r. PINB nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych, a "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") decyzją z "[...]"r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wyrokiem z 10 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 997/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił ww. decyzję WINB. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że skoro przedstawiona przez inwestora dokumentacja zawierała elementy nowych projektów zamiennych, co miało miejsce w odniesieniu do projektu architektonicznego zagospodarowania terenu, projektu zamiennego konstrukcyjnego z obliczeniami i projektu architektoniczno-budowlanego, gdy na jednym egzemplarzu naniesiono czerwonym kolorem zmiany i podpisano go przez projektanta, zaś pozostałe nie zawierają tego podpisu, natomiast pozostałe projekty zamienne były niepodpisanymi przez projektantów kopiami dokumentu pierwotnego, będącego częścią zatwierdzonego projektu budowlanego, organ winien wezwać stronę do usunięcia stwierdzonych uchybień przez jednoznaczne wskazanie wszelkich uchybień formalnych przedłożonej dokumentacji. W konsekwencji ww. wyroku, decyzją z "[...]" r. WINB uchylił decyzję PINB nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z budową. Dalej PINB podał, że 5 sierpnia 2010 r. Inwestor złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy "[...]". Postanowieniem z "[...]" r. PINB zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiocie zakończenia budowy "[...]". Z uwagi na zaniechanie wypełnienia obowiązku nałożonego decyzją, pismem z dnia 7 maja 2012 r. wezwał Inwestora do przedłożenia brakującej dokumentacji szczegółowo ją wymieniając. Następnie postanowieniem z "[...]" r. wezwanie to zostało ponowione, a dokumentacja została zwrócona Inwestorowi w celu jej uzupełnienia. PINB stwierdził, że Inwestor nie przedłożył wymaganej dokumentacji, wobec czego decyzją z "[...]" r. nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego obiektu. Po rozpoznaniu odwołania Inwestora, WINB decyzją z "[...]" r. uchylił zaskarżoną decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ponownie prowadząc postępowanie, PINB pismem z 26 października 2018 r. wezwał Skarżących do wykonania, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, obowiązku wynikającego z decyzji PINB z "[...]" r., to jest sporządzenia i przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego budynku, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Pomimo upływu wyznaczonego terminu, Skarżący nie wykonali nałożonego obowiązku, wobec czego decyzją z "[...]" r. PINB nakazał inwestorom zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z budową. Decyzją z "[...]" r. WINB uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. WINB wskazał na konieczność ustalenia obecnego stanu budynku, jego wyglądu i stanu zaawansowania prac. Wykonując zalecenia WINB, PINB wyznaczył termin oględzin przedmiotowego obiektu. W piśmie z 24 września 2019 r. Inwestor stwierdził, że budowa przedmiotowego obiektu została zakończona. W dniu 25 września 2019 r. pracownicy PINB udali się na teren inwestycji w celu przeprowadzenia wyznaczonych oględzin, lecz Skarżący nie stawili się i nie udostępnili obiektu do kontroli. Przeprowadzone z zewnątrz oględziny obiektu wykazały, że jego stan jest tożsamy ze stanem zastanym w listopadzie 2005 r. Ustalono, że nie wykonano wszystkich robót wykończeniowych. Pismem z 25 września 2019 r. ponownie PINB wezwał Skarżących do przedłożenia projektu zamiennego. Do dnia wydania decyzji obowiązek ten nie został wykonany. Wobec czego, na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, PINB nakazał zaniechania prowadzenia robót budowlanych.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu Skarżący stwierdzili, że wszelkie prace budowlane zostały zakończone już w 2010 r. PINB został powiadomiony o tym w sierpniu 2010 r. i nie zgłosił sprzeciwu w formie decyzji co do zamiaru użytkowania obiektu. Wobec tego Skarżący oczekują wydania aktu potwierdzającego zasadność użytkowania obiektu i zakończenia wszystkich postępowań budowlanych. Wyjaśnili, że doprowadzenie do końca prac w budynku miało miejsce, gdy nie obowiązywały ograniczenia co do możliwości ich prowadzenia. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 54 Prawa budowlanego, na obecnym etapie postępowania mieli prawo do przystąpienia do użytkowania obiektu, a jednocześnie nie było podstaw do wydania kwestionowanej decyzji. Skarżący zarzucili ponadto, że PINB nie ustalił czy roboty budowlane są nadal prowadzone lub czy proces budowlany został zakończony. Stwierdzili, że na skutek zbyt późnego zawiadomienia o terminie oględzin, pozbawiono ich możliwości udostępnienia nieruchomości, Podnieśli również, że PINB nie odniósł się w kwestionowanej decyzji do art. 36a ust. 5a Prawa budowlanego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z "[...]" r. uchylił zaskarżoną decyzję PINB w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji przedstawił tok postępowania administracyjnego

i sądowoadministracyjnego w sprawie, w tym m.in. treść wyroku WSA w Olsztynie z 22 października 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 624/13, którym uchylono decyzję WINB z "[...]" r., i wyrok NSA z 18 września 2015 r., sygn. akt II OSK 144/14, oddalający skargę kasacyjną WINB od ww. wyroku WSA. Stwierdził ponadto, że ponownie prowadząc postępowanie (po uchyleniu decyzji tego organu z "[...]" r.) PINB przeprowadził 25 września 2019 r. oględziny budynku, lecz w związku z brakiem udziału Skarżących, kontrolę przeprowadzono sprzed ogrodzenia posesji. PINB ustalił, że przedmiotowy budynek jest od zewnątrz na etapie wykończeniowym: zadaszenie nad drzwiami wejściowymi było bez pokrycia, brak było balustrady, brak dachówek na części połaci dachowej, nie wykonano w pełni ogrodzenia nieruchomości. Stwierdzono też, że budynek jest najprawdopodobniej nieużytkowany. WINB zaznaczył, że w odpowiedzi na ponowne wezwanie PINB z 25 września 2019 r. do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB z "[...]" r., Skarżący stwierdzili, że żądana dokumentacja została w całości złożona w organie i wyzwanie Inwestorów po 14 latach od wszczęcia postępowania jest niezgodne z prawem.

Oceniając zaskarżoną decyzję WINB wskazał, że na etapie realizacji inwestycji

w sposób istotny odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego (zmieniono usytuowanie budynku i rzędną posadowienia na terenie działki), co uzasadniało przeprowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Materiał dowodowy zgromadzony przez PINB nie pozwalał jednak na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy. PINB przeprowadził wprawdzie oględziny, lecz bez bezpośredniego zapoznania się z budynkiem i bez udziału Skarżących. Nie został ustalony całkowity zakres wykonanych robót (zewnątrz i wewnątrz) i zakres koniecznych do wykonania robót (czy pozostałe do wykonania prace polegają na wykończeniu wnętrz, czy mają szerszy zakres). Powyższe naruszenia przepisów postępowania, w ocenie WINB, miały wpływ na właściwe wskazanie nakazu w decyzji kończącej postępowanie i nie mogły być uzupełnione w trybie art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: k.p.a. WINB wyjaśnił, że warianty wydania decyzji w oparciu o art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego nie mogą być stosowane przez organ dowolnie. Dokonując wyboru jednego z wymienionych w tym przepisie rozstrzygnięć, organ nadzoru budowlanego powinien mieć na uwadze, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Decyzja nakazująca zaniechanie dalszych robót budowlanych może być wydana, jeżeli istnieje możliwość doprowadzenia w ten sposób wykonanych robót budowlanych do zgodności

z przepisami prawa. W przeciwnym przypadku organ winien zastosować, w zależności od stwierdzonych okoliczności, rozbiórkę obiektu lub jego części lub doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zaniechanie dalszych robót budowlanych powinno być zatem stosowane, gdy pozostawienie wykonanych robót, pomimo braku ich legalizacji, nie doprowadzi do pozostawienia robót budowlanych niezgodnych z przepisami prawa. PINB w zaskarżonej decyzji nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych, nie wypowiadając się jednak co do zgodności robót już wykonanych z przepisami prawa.

WINB wyjaśnił ponadto, że z uwagi na zwrócenie przez PINB Skarżącym przedłożonych przez nich projektów, nie jest wstanie określić, jakie braki posiadała przedstawiona dokumentacja i czy PINB zasadnie żądał jej uzupełnienia. Podkreślił jednocześnie, że w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, inwestor zobowiązany jest przedstawić projekt budowlany zamienny uwzględniający zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. PINB wydał "[...]" r. decyzję, w której nałożył obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Decyzja ta stała się ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, w której nakłada obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. WINB podkreślił, że w przedmiotowej sprawie przedstawienie przez Inwestorów projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, ma kluczową rolę w legalizacji istotnych odstępstw.

Ponadto wyjaśnił, że przedwczesne było złożenie przez stronę zawiadomienia

o zakończeniu budowy w toku postępowania mającego na celu doprowadzenie dokonanych przez Inwestora odstępstw od projektu budowlanego do stanu zgodnego

z prawem. Dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu będzie możliwe legalne oddanie inwestycji do użytkowania.

Skarżący wywiedli sprzeciw do tut. Sądu na ww. decyzję WINB. Zarzucili, że zbędne jest prowadzenie postępowania, skoro w sierpniu 2010 r. złożyli skutecznie zawiadomienie o zakończeniu budowy. W tej sytuacji PINB powinien wydać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu i umorzyć toczące się postępowanie naprawcze. Tym samym, przedłożenie dokumentacji jest zbędne. Dodali, że zagwarantowali PINB uzupełnienie braków dokumentacji przez przedłożenie posiadanych materiałów i stawiennictwo projektanta w siedzibie tego organu. PINB nie sporządził jednak notatki dokumentującej powyższe, a Skarżący nie mogą ponosić konsekwencji zaniechania organu nadzoru budowlanego. Powtórzyli ponadto zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji PINB z "[...]" r.

W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Art. 64e p.p.s.a. stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że w ramach postępowania wszczętego sprzeciwem, rzeczą sądu jest wyłącznie ocena zaistnienia przesłanek do wydania przez organ decyzji kasacyjnej. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania innych ewentualnych naruszeń prawa, jakie mogły mieć miejsce w sprawie, a zwłaszcza naruszeń prawa materialnego.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję

w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (tak NSA w wyroku z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12, dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Trzeba mieć również na uwadze, że rozstrzygnięcie kasatoryjne może zapaść wyłącznie, gdy wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego, nie da się wyeliminować w trybie uzupełniającego postępowania dowodowego, przewidzianego w art. 136 k.p.a. Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Art. 136 k.p.a. uprawnia organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Podkreślić należy, że tylko przeprowadzenie całego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy oznaczałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 65/15, CBOSA). Z uwagi na powyższe, jeżeli organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasatoryjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. ale również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a.

Kwestionowaną decyzją WINB uchylił decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi z uwagi na zaniechanie ustalenia całkowitego zakresu wykonanych robót budowanych w przedmiotowym obiekcie oraz brak możności ustalenia zakresu projektu budowlanego zamiennego, gdyż 12 czerwca 2012 r. PINB zwrócił Inwestorowi całą dokumentację projektową.

Należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli tut. Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. W zapadłych w sprawie wyrokach (o sygn. akt:

II SA/Ol 997/09, II SA/Ol 624/13 i II OSK 144/14) przesądzono zasadność zastosowania w sprawie trybu naprawczego przewidzianego w art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, z późn. zm.), w tym rozstrzygnięcie kwestii, czy wykonany został obowiązek nałożony decyzją PINB z "[...]" r., wydaną w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wskazano też m.in., na konieczność ustalenia zakresu i skutków stwierdzonej samowoli oraz możliwych sposobów uzyskania stanu zgodnego z prawem, przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 3, ust. 4 i 5 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji

o pozwoleniu na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (ust. 4). W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (ust. 5).

W zaskarżonej sprzeciwem decyzji WINB wskazał na konieczność ustalenia przesłanek zastosowania cytowanych przepisów w stanie faktycznym sprawy i zasadnie zarzucił brak materiału dowodowego, który pozwoliłby na prawidłowe ich zastosowanie.

W uzasadnieniu decyzji zarzucił, że PINB nie ustalił całkowitego zakresu wykonanych robót budowlanych (wewnątrz i zewnątrz) oraz zakresu koniecznych do wykonania robót, to jest czy niezbędne jest wykonania prac o szerszym, niż wykończeniowy, zakresie. PINB bowiem jedynie zza ogrodzenia posesji ocenił stan zaawansowania robót

w przedmiotowym obiekcie. Wobec tego wskazał, że ponownie prowadząc postępowanie, PINB powinien prawidłowo i z udziałem stron postępowania przeprowadzić dowód

z oględzin przedmiotowego budynku i ustalić zakres wykonanych robót, a także zakres niezbędnych jeszcze do wykonania robót. Wskazał też na konieczność ponownego wezwania Skarżących do przedłożenia odpowiedniej dokumentacji zamiennej.

Uzupełnienie przez WINB postępowania wyjaśniającego w opisanym zakresie spowodowałoby, że to ten organ rozstrzygnąłby sprawę, pozbawiając tym samym Skarżących prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, przewidzianego w art. 16 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu Skarżących dotyczącego skutków złożenia przez nich w sierpniu 2010 r., a więc w toku postępowania naprawczego, zgłoszenia o zakończeniu budowy, należy wyjaśnić, że jeżeli inwestor odstępuje od warunków pozwolenia na budowę, to nie może skutecznie złożyć zawiadomienia o zakończeniu budowy na podstawie art. 54 Prawa budowanego ani też nie może ubiegać się o uzyskanie decyzji w trybie art. 55 tej ustawy. Realizacja wymagań wynikających z art. 54 i 55 Prawa budowanego jest skuteczna tylko w odniesieniu do obiektów, które zostały zrealizowane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i decyzją o pozwoleniu na budowę (por. np. wyrok NSA z 25 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2188/18, z 8 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1697/16; CBOSA). Wobec powyższego, zgłoszenie przez Skarżących pismem z 5 sierpnia 2010 r. zakończenia budowy, co do którego nie wniesiono sprzeciwu, nie stanowi przeszkody w kontynuowaniu postępowania naprawczego, wszczętego w 2005 r.

Błędnie również Skarżący wywodzą, że zmiana rzędnej posadowienia budynku jest nieistotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, powołując się przy tym na art. 36a ust. 5a Prawa budowlanego. Wyjaśnić należy, że przepis ten stanowił, iż nie jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę zmiana wysokości, szerokości lub długości obiektu budowlanego niebędącego obiektem liniowym, jeżeli odstąpienie łącznie spełnia warunki wymienione w punktach 1-4. Stwierdzona w niniejszej sprawie zmiana (podniesienie) rzędnej posadowienia budynku, nie jest tożsama ze zmianą wysokości budynku, polegającą na np. zwiększeniu wysokości kondygnacji, o której mowa w cyt. przepisie.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., sprzeciw należało oddalić.