Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 81/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nabycia prawa do nagrody jubileuszowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Postępowanie w sprawie zainicjował wniosek J.K. z dnia [...] września 2014 r. o wypłatę nagrody jubileuszowej po 30 latach pracy.

Rozkazem personalnym z [...] października 2014 r. Komendant Główny Straży Granicznej stwierdził, że na dzień wpływu wniosku strona nie nabyła prawa do żądanej nagrody.

Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego przez stronę wniosku o jej ponowne rozpoznanie, Komendant Główny Straży Granicznej utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W uzasadnieniu powołał przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 27 czerwca 2002 r. w sprawie nagrody jubileuszowej funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz art. 46 ustawy o Straży Granicznej, regulujący kwestię uprawnień funkcjonariuszy przywracanych do służby.

Nadto organ podkreślił, iż rozpoznając sprawę uwzględnił świadczenie opisane w wyżej powołanym art. 46, które należy się za okres nie krótszy niż miesiąc i nie dłuższy niż sześć miesięcy.

Od powyższego rozkazu personalnego skargę do tutejszego Sądu wywiódł J.K., wnosząc o jego uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił nieuwzględnienie okresów, w których stronie przysługiwało wynagrodzenie równe otrzymywanemu na ostatnio zajmowanym stanowisku. Podkreślił również zbytnią ogólnikowość organu w ustaleniach okresu równoważnego służbie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powielając argumentację zawartą w skarżonym rozkazie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego jako wadliwy.

Jedną z podstawowych kwestii podlegających badaniu przez Sąd Administracyjny jest ustalenie, czy skarżone rozstrzygnięcie zawiera wszystkie niezbędne formalne elementy wymagane prawem. Jednym z takich koniecznych składników decyzji administracyjnej (odpowiednio rozkazu personalnego) – zgodnie z treścią art. 107 § 1 k.p.a. – jest uzasadnienie. Paragraf 3 ww. przepisu precyzuje zaś dodatkowo, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Z treści wyżej powołanego aktu prawnego wynika więc w sposób niebudzący wątpliwości, iż uzasadnienie faktyczne i prawne musi odnosić się do konkretnej decyzji, której przedmiot i podmiot jest szczegółowo określony.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż treść uzasadnienia skarżonej decyzji nie spełnia ww. kryteriów. W sytuacji gdy przedmiotem rozstrzygania organu była kwestia wypłaty nagrody jubileuszowej po 30 latach służby, organ w pierwszej kolejności winien w sposób szczegółowy wskazać, jakie okresy zaliczył wnioskodawcy do długości czasu służby, od której uzależnione jest uprawnienie do dochodzonego świadczenia, oraz wskazać to, jaka jest według organu długość służby funkcjonariusza.

W sytuacji, gdy w trakcie trwającego postępowania, ujawnią się rozbieżności w stanowisku prezentowanym przez organ i stronę, odnośnie zaliczania danych okresów, organ winien dodatkowo wyjaśnić swoje motywy, jakimi się kierował nie uwzględniając pewnych okresów wnioskowanych przez stronę.

Dodatkowo, biorąc pod uwagę realia faktyczne niniejszej sprawy, i kwestię sporu co do uwzględnienia przez organ okresu pozostawania przez stronę poza służbą (art. 46 ustawy pragmatycznej), na organie ciążył obowiązek wskazania dokładnej długości powyższego okresu jaki uwzględnił ustalając uprawnienia wnioskodawcy do omawianej nagrody jubileuszowej.

Uzasadnienie rozstrzygnięcia z [...] października 2014 r. jak też rozstrzygnięcia utrzymującego je w mocy świadczy o tym, że organ rozpoznając niniejszą sprawę uchybił ww. obowiązkom. Nie wskazał bowiem tego, jakiej długości okres służby wnioskodawcy uwzględnił przy badaniu uprawnienia strony do omawianej nagrody, ani nie wskazał szczegółowo okresów jakie, w ocenie organu, kształtują długość tej służby. Nadto nie podał tego, jakiej długości okres pozostawania poza służbą, o jakim mowa w art. 46 ustawy o Straży Granicznej, uwzględnił. Stwierdzenie organu, że powyższy okres uwzględnia się w wymiarze pomiędzy miesiącem a sześcioma miesiącami, uznać należało za niewystarczające, gdyż nie odnosiło się ono do stanu faktycznego sprawy.

Brak szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a nadto brak szczegółowego wyjawienia przez organ powodów wydania skarżonego rozstrzygnięcia sprawia, iż niemożliwą jawi się ocena przez Sąd skarżonego rozkazu personalnego. Nie znając motywów działania organu Sąd nie posiada materiału nadającego się do oceny. Tym samym, tutejszy Sąd pozbawiony został możliwości oceny poprawności merytorycznej skarżonego rozstrzygnięcia.

Na marginesie dodać należało, że ewentualne późniejsze wypłacenie stronie dochodzonego świadczenia nie zwalniało tutejszy Sądu z obowiązku oceny skarżonego rozkazu. Pamiętać bowiem należy, że organ w kwestionowanym rozkazie personalnym rozstrzygał uprawnienie wnioskodawcy do dochodzonej nagrody na dzień wpływu wniosku, co zmuszało Sąd do poruszania się w zakresie ww. okresu.

W świetle powyższych rozważań, uznając iż skarżony rozkaz personalny narusza prawo i winien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do szczegółowego ustalenia stanu faktycznego, oraz do sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia.