Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2193/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 3, art. 9 pkt 1-3.
journal: Dz.U. 1985 nr 5 poz 17
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy GAP oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy RP oddalił wniosek M. P., skarżącej w niniejszej sprawie, o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy GAP nr [...] udzielony na rzecz G. Inc. z siedzibą w S., USA.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Urząd Patentowy udzielił na rzecz G. Inc. S., USA prawa ochronnego na znak towarowy słowny GAP zgłoszony w dniu [...] listopada 2000 r. i przeznaczony do oznaczania towarów z kl. 35, 42 – nr [...].

[...] października 2008 r. do Urzędu Patentowego wpłynął wniosek M. P. o unieważnienie prawa ochronnego objętego ww. decyzją.

W podstawie prawnej wskazano naruszenie art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

W piśmie z dnia [...] września 2010 r. wnioskodawczyni wskazała jako podstawę żądania art. 29 w zw. z art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.

Ostatecznie jednak wnioskodawczyni wskazała art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych w części dotyczącej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

Wnioskodawczyni stwierdziła, że uprawniony nie wystąpił o udzielenie prawa ochronnego po to, by opatrywać znakiem towarowym produkowane przez siebie towary, ale przedsięwziąć czynność "na wszelki" wypadek przewidując, że w przyszłości będzie opatrywał zarejestrowanym znakiem produkowane przez siebie towary. Zdaniem wnioskodawczyni uprawniony blokuje swoimi działaniami innych przedsiębiorców, uniemożliwiając im w istocie uzyskanie rejestracji lub wprowadzenie oznakowanych nim towarów do obrotu. Tymczasem produkty opatrzone znakiem GAP są nieobecne na polskim rynku, brak jest w Polsce sklepów firmowych firmy G. INC., zakupienie towarów jest możliwe jedynie przez Internet za pośrednictwem serwisów aukcyjnych, które sprowadzają ze Stanów Zjednoczonych towary opatrzone znakiem GAP i je następnie odsprzedają. Zatem ewentualne pojawianie się na polskim rynku towarów uprawnionego nie jest konsekwencją jego inicjatywy a działań podmiotów z nim nie związanych. Wnioskodawczyni wniosła także o dołączenie do akt niniejszego postępowania akt postępowań w sprawach jakie toczyły odnośnie znaków GAP tj. [...] oraz [...]. Jej zdaniem mają one istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, ponieważ Urząd Patentowy w tych sprawach uznał za wygasłe prawa z rejestracji znaków GAP o nr [...] oraz [...], z uwagi na ich nieużywanie, a wnioskodawcą w tych sprawach była wnioskodawczyni.

Co do interesu prawnego w unieważnieniu przedmiotowego znaku wnioskodawczyni wyjaśniła, że prowadzi działalność gospodarczą w tym zakresie co uprawniony i aktualnie zakres ten uległ jeszcze poszerzeniu, co potwierdza uwierzytelniony odpis zaświadczenia z ewidencji działalności gospodarczej. Nadto wskazała, że jest uprawnioną do znaku GAPPOL o nr [...] (słowno - graficznego) oraz znaku słownego "gappol" o nr [...] i że ubiega się o zarejestrowanie w UPRP znaków towarowych GAP pod nr [...] i [...]. Właśnie tym zgłoszonym znakom Urząd Patentowy przeciwstawił znaki GAP należące do uprawnionego, będące znakami spornymi w niniejszej sprawie. Ponadto wnioskodawczyni uzasadniając swój interes prawny powołała się na art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i wynikającą z niego zasadę wolności działalności gospodarczej. Jej zdaniem, intencją uprawnionego, co wynika właśnie ze stanowiska uprawnionego w sprawach [...] oraz [...], nie było uzyskanie ochrony po to, by znakami tymi oznaczać towary i usługi na terenie Polski. Ponadto wnioskodawczyni przedłożyła do akt przedmiotowej sprawy odpis pisma - opozycji przeciwko rejestracji wspólnotowego znaku towarowego "Gappol", co dowodzi jej zdaniem tego, iż znak sporny nie był i nie jest używany przez uprawnionego na terenie Polski. Kwestie nie używania znaku spornego należy zatem wiązać z faktem zgłaszania przez uprawnionego do rejestracji znaków towarowych tylko po to, żeby osiągnąć cel inny niż ochrona towarów i usług wprowadzanych przez uprawnionego na rynek Polski.

Uprawniony zakwestionował podstawy prawne wniosku stwierdzając, że w dacie zgłoszenia tego znaku obowiązywała ustawa o znakach towarowych, zaś wymóg używania znaków spornych rozpoczyna się dopiero z dniem [...]. 02. 2011 r. Zatem, zdaniem uprawnionego, obydwa wnioski są przedwczesne. Nie zgodził się z argumentami wnioskodawczyni w zakresie istnienia złej wiary w świetle art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., gdyż zła wiara uprawnionego nie została przez wnioskodawczynię w żaden sposób udowodniona. Podkreślił, iż uprawnionego nie łączyły żadne kontakty handlowe z przedsiębiorstwem wnioskodawczyni. Jego zdaniem Urząd Patentowy udzielając prawa ochronnego na znak GAP o nr [...] oraz GAP o nr [...] uznał, iż na znaki te można było udzielić prawa wyłącznego i nie kolidują one z zarejestrowanymi znakami przeciwstawionymi przez wnioskodawczynię. Ponadto, uprawniony wskazał, że wnioskodawczyni zaczęła zgłaszać do Urzędu znaki identyczne ze znakami uprawnionego tj. znak GAP o nr [...], zgłoszony [...]. 01. 1999, znak GAP o nr [...], zgłoszony [...]. 09. 2002r. oraz znak GAP o nr [...], zgłoszony [...]. 08. 2006 r. Tymczasem na terenie Polski uprawniony zgłosił swoje znaki z zamiarem uzyskania ochrony na terytorium Polski. Ponadto uprawniony zgłaszał swoje znaki w OHIM od 1996 r. a prowadzi działalność od 1969 r. do dnia dzisiejszego.

Wnioskodawczyni wskazała nadto, że jeszcze w toku postępowań spornych w sprawach [...] oraz [...], zatem przed wydaniem decyzji w tych sprawach (co miało miejsce odpowiednio w dniu [...] września 2002r. oraz w dniu [...] listopada 2002r., uprawniony dokonał zgłoszeń znaków spornych GAP o nr [...] oraz GAP o nr [...], zdając sobie sprawę z tego, jakie w tamtych sprawach zapadną rozstrzygnięcia. Zdaniem wnioskodawczyni, uprawniony działał ze świadomością, że wcześniejsze prawa dot. GAP o nr [...] oraz GAP o nr [...] uznane zostaną za wygasłe i chciał w ten sposób zapewnić sobie kolejny okres ochronny, liczony od zgłoszenia kolejnych znaków. Takie działanie należy, zdaniem wnioskodawczyni, uznać za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, bo powyższe działania uprawnionego podejmowane były w celu uniknięcia sankcji za nieużywanie znaków w obrocie.

Wnioskodawczyni kwestionując stwierdziła, że art. 6 ust. 2 i 3 u.z.t. nie stanowi podstawy do ubiegania się o rejestrację tego samego oznaczenia dla tych samych towarów, ponieważ dopuszczenie takiej rejestracji stwarzałoby możliwość obejścia obowiązku używania prawa z rejestracji znaku towarowego. Uprawniony nie wykonując tego obowiązku mógłby faktycznie zachować prawo powtarzając zgłoszenie tego samego znaku towarowego. Taka sytuacja wystąpiła, zdaniem wnioskodawczyni, w niniejszej sprawie, gdyż znak sporny zgłoszono jeszcze zanim stwierdzono wygaśnięcie takich samych znaków w zakresie tych samych towarów w postępowaniach [...] oraz [...]. Zdaniem wnioskodawczyni w złej wierze jest ten, kto stara się o ochronę na znak i nie ma zamiaru rozpoczęcia używania tego znaku.

Uprawniony natomiast podniósł, że zgodnie z art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o znakach towarowych uprawniony mógł zgłosić sporny znak do ochrony, ponieważ wykonywał w ten sposób przysługujące mu w tym zakresie prawo. Jego zdaniem, to właśnie firmie GAPPOL możnaby zarzucić złą wiarę w zakresie zgłoszenia znaku GAPPOL jako podobnego do znaków GAP. Uprawniony zakwestionował także istnienie interesu prawnego wnioskodawczyni w niniejszej sprawie, o którym mowa w art. 164 ustawy p.w.p., ponieważ znak GAP o nr [...] nie został przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 25. Ponadto wniósł o oddalenie wniosku wnioskodawczyni o dołączenie do akt niniejszej sprawy akt spraw o nr [...] i [...], ponieważ nie wnoszą one żadnych nowych okoliczności do sprawy. Zdaniem uprawnionego znak sporny został przeznaczony na zupełnie różne towary i usługi niż wygaszone znaki GAP o nr [...] oraz [...], co jest istotne dla sprawy, gdyż w ten sposób, w jego ocenie, obalony został zarzut obejścia obowiązku używania wynikający z prawa z rejestracji znaku towarowego oraz zarzut działania uprawnionego w złej wierze.

Wnioskodawczyni przedłożyła do akt pisma ostrzegawcze skierowane pod jej adresem pochodzące od uprawnionego, stanowiące jej zdaniem dowód na okoliczność istnienia po jej stronie interesu prawnego w niniejszej sprawie. Uprawniony natomiast stwierdził, iż między nim a wnioskodawczynią nie istniały nigdy żadne stosunki handlowe, zatem zarzut wnioskodawczyni naruszenia dobrych obyczajów kupieckich jest nieuzasadniony.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Urząd Patentowy RP w postępowaniu spornym działając na podstawie art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17) w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj. Dz. U. 2003 r., Nr 119, poz. 1117) oddalił wniosek M. P. (pkt 1) i orzekł o kosztach postępowania (pkt 2).

Zdaniem Urzędu wnioskodawca wykazał interes prawny w domaganiu się unieważnienia kwestionowanego prawa ochronnego.

Wnioskodawca ma bowiem prawo do konkretyzacji swoich praw i obowiązków, a co za tym idzie do obrony przed działaniami podmiotów ingerujących w sferę tych praw i obowiązków. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa ocena istnienia interesu prawnego po stronie podmiotu ubiegającego się o unieważnienie prawa ochronnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją tego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na jego sytuację w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniałyby zastosowanie prawa materialnego. Pojęcie interesu odnosi się do prawnie chronionych wolności.

Powołanie się przez wnioskodawczynię na okoliczność bycia wezwanym przez uprawnionego w piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. do zaprzestania używania w działalności gospodarczej znaku GAPPOL, stanowiącego nazwę przedsiębiorstwa wnioskodawczyni oraz innych ustępstw na rzecz uprawnionego pod groźbą podjęcia działań prawnych w ocenie Urzędu uzasadnia istnienie interesu prawnego w domaganiu się przez nią unieważnienia spornego prawa. Ponadto powołanie się przez wnioskodawczynię na okoliczność ubiegania się o zarejestrowanie w UPRP znaków towarowych GAP pod nr [...] i [...], którym Urząd Patentowy przeciwstawił znaki GAP należące do uprawnionego, będące znakami spornymi w niniejszej sprawie w aspekcie wskazania art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i wynikającej z niego zasady wolności działalności gospodarczej także uzasadnia uznanie interesu prawnego wnioskodawczyni w niniejszej sprawie. Decyzja unieważniająca, czy utrzymująca w mocy sporne prawo będzie nie tylko bezpośrednio, konkretnie i realnie wpływać na sytuację wnioskodawcy w zakresie prawa materialnego, ale dodatkowo usunie powstały stan niepewności w obrębie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Sporny znak towarowy GAP o nr [...], jak stwierdził Urząd Patentowy, został zgłoszony w dniu [...] listopada 2000 roku, zatem ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego (właściwie prawa z rejestracji) na ten znak powinny być oceniane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych, a stosownie do zakresu żądania wnioskodawcy, w oparciu art. 8 ust. 1.

Zdaniem organu wnioskodawczyni nie udowodniła, iż rejestracja znaku spornego jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Zasady współżycia społecznego są obiektywnym miernikiem oceny zgodnie z art. 8 pkt 1 u.z.t., które zostały odniesione zarówno do samego znaku towarowego, jak i do zachowania podmiotu, zgłaszającego ten znak do rejestracji. Należy przyjąć, że przy badaniu naruszenia zasad współżycia społecznego należy brać pod uwagę zarówno elementy przedmiotowe jak i podmiotowe znaku, co implikuje, że nie tylko znak, ale i określone, naganne zachowanie zgłaszającego może przesądzać o zaistnieniu przesłanki naruszenia zasad współżycia społecznego z art. 8 pkt 1 tej ustawy. Jako przykład naruszenia zasad współżycia społecznego (tj. działania zgłaszającego w złej wierze) może być traktowana rejestracja znaku towarowego z zamiarem jego nieużywania, w celu zablokowania innemu przedsiębiorcy możliwości prowadzenia działalności czy też wejścia na rynek (wyrok NSA z dnia 7 maja 2008r. (II GSK 493/ 07). W doktrynie uznaje się za analogiczną sytuację, w której zgłaszającemu przyświeca inny cel niż używanie zgłoszonego znaku towarowego do oznaczania własnych towarów na rynku. Podobnie zgłoszenie znaku towarowego w celu obejścia prawa tj. uchronienia się od skutku prawnego określonego zdarzenia stanowi okoliczność sprzeczną za zasadami współżycia społecznego.

W niniejszej sprawie, zdaniem Urzędu, takie okoliczności nie zachodzą. Wprawdzie znak sporny GAP (o nr [...]) został zgłoszony w momencie w którym toczyło się postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji na identyczne znaki GAP (o nr [...] oraz [...]), ale były one przeznaczone do oznaczania towarów, zaś znak sporny został przeznaczony do oznaczania usług. Mianowicie znak słowny GAP (o nr [...]), który przeznaczono do oznaczania usług w klasie 35 tj. "zgrupowanie na rzecz osób trzecich odzieży, dodatków artykułów bagażowych do przemieszczania, przenoszenia i przewożenia bagażu, biżuterii, okularów, zabawek, artykułów ochrony osobistej, artykułów gospodarstwa domowego do jedzenia, łóżek i kąpieli, artykułów domowych i szkła, papieru, skóry, toreb i worków, pozwalające nabywcy wygodnie te towary oglądać i kupować w sklepie, prowadzenie katalogów i sprzedaży wysyłkowej w powyższym zakresie" oraz usług w klasie 42 tj. "usługi projektowania odzieży'" został zgłoszony w celu uzyskania ochrony w dniu [...] listopada 2000r., zatem w momencie, gdy w stosunku do znaków: słownego GAP o nr [...], przeznaczonego do oznaczania towarów z klasy 25 tj. "odzież, zwłaszcza koszule, szorty, majtki, bluzki, spódnice, swetry, marynarki, podkoszulki, kostiumy kąpielowe, pasy, paski, szale, szaliki, apaszki, krawaty, kapelusze, osłony, rękawiczki, skarpety, bielizna, zawoje, opaski i wstęgi na głowę, buty i podwiązki" oraz znaku słownego GAP o nr [...], przeznaczonego do oznaczania towarów z klasy 18 tj. "torby przenośne, torby z materiału, torby na plecy, plecaki, torby ręczne, torby rowerowe trwało postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia z powodu nieużywania, które wszczęto w dniu [...] grudnia 1999 r., a które zakończono wydaniem decyzji stwierdzającej uznanie za wygasłe praw z rejestracji na te znaki w dniu [...] września 2002 r. Jak wynika zatem z treści decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] września 2002 r. o sygn. [...] oraz [...] znaki towarowe GAP o nr [...] oraz [...] nie były używane w sposób rzeczywisty tak, że we właściwym postępowaniu ostatecznie i prawomocnie stwierdzono wygaśnięcie praw z rejestracji jakie nań udzielono. Okoliczność ta wydaje się jednak obojętna dla kwestii zgłoszenia znaku spornego, ponieważ znak ten zgłoszono, a następnie zarejestrowano dla usług różnych od towarów do oznaczania których przeznaczono znaki uprawnionego. W świetle powyższego trudno zatem, zdaniem Urzędu, stwierdzić, by zgłoszenie spornego znaku towarowego stanowiło obejście skutków postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa z rejestracji na wskazane znaki towarowe, ponieważ inny był ich zakres ochrony. Uprawniony miał prawo dokonać zgłoszenia znaku GAP dla innych usług czy towarów. Stanowiło to wyraz wykonywania przysługującego prawa, o czym stanowi art. 6 ust. 3 uzt, który przewiduje, że "rejestracja znaku towarowego dla określonych towarów nie wyłącza rejestracji takiego samego znaku na rzecz tego samego przedsiębiorstwa dla innych towarów będących przedmiotem jego działalności". Wobec tego brak jest podstaw by uznać, że zgłoszenie znaku spornego nie miało na celu rzeczywistego używania tegoż znaku do oznaczania wskazanych wyżej usług. Tym samym zarzut jakoby rejestracja znaku spornego była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego nie został poparty dowodami.

W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 pkt 1 Ustawy o znakach towarowych w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p., poprzez jego niewłaściwą interpretację i w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że skoro sporny znak towarowy (GAP [...]) został przeznaczony do oznaczania usług, to w sytuacji zgłoszenia go w celu ochrony w dniu [...] listopada 2000 r., a więc w toku trwającego postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia z powodu nieużywania znaków towarowych (GAP [...] oraz GAP [...]), przeznaczonych do oznaczania towarów, to rejestracja spornego znaku (GAP [...]) nie jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Podnosząc powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi.

W ocenie skarżącej, w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy występuje na tyle duże podobieństwo usług z towarami, które objęte były rejestracjami za znakami GAP [...] oraz GAP [...], że wniosek o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na znak sporny (GAP [...]) zasługiwał na uwzględnienie.

O jednorodzajowości towarów i usług decyduje bowiem to, czy nabywcy mogą sądzić, że towary są wytwarzane i usługi są świadczone przez to samo przedsiębiorstwo. Ponadto przy ocenie podobieństwa towarów/usług należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują relacje pomiędzy tymi towarami i usługami, w tym ich rodzaj, przeznaczenie, sposób użytkowania oraz to, czy konkurują ze sobą lub są względem siebie komplementarne.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie. Takie też stanowisko na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 r. prezentował uczestnik postępowania G. Inc.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżana decyzja nie nosi bowiem znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 ppsa. Skarżąca dopatruje się wskazanej w przedmiotowym wniosku przesłanki unieważnienia spornego znaku w fakcie, iż jeszcze w toku postępowań spornych w sprawie wygaśnięcia praw ochronnych udzielonych na znaki towarowe GAP nr [...] i [...] zakończonych decyzjami wygaszającymi ww. prawa bo [...] listopada 2000 r. uczestnik niniejszego postępowania dokonał zgłoszenia spornego znaku, a tym samym zgłosił go w innym celu niż uzyskanie ochrony, bo w celu obejścia przepisów regulujących kwestie zgłaszania znaków i zablokowania używania znaku przez inne podmioty.

Zasadnie zatem Urząd Patentowy RP dokonał oceny zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia uprawnień do dokonania zgłoszenia spornego znaku i uwzględnił w tej ocenie art. 6 ust. 3 uzt, który expressis verbis stanowi, iż rejestracja znaku towarowego dla określonych towarów nie wyłącza rejestracji takiego samego znaku na rzecz tego samego przedsiębiorstwa dla innych towarów będących przedmiotem jego działalności. Definiując towary jako inne a zatem w sposób różniący się od zastosowanego w art. 9 ust. 1 pkt 1-3. Nie można zatem przeprowadzać analizy towarów, do których ww. znaki i znak sporny są przeznaczone przez pryzmat rozwiązań prawnych zastosowanych w powołanym przepisie zwłaszcza, że warunkiem uwzględnienia wniosku (zgodnie z jego treścią) było wykazanie, iż zamiarem zgłaszającego było obejście skutków wygaszenia ww. praw ochronnych.

Urząd Patentowy uznał, że art. 6 ust. 3 uzt uprawniał uczestnika niniejszego postępowania do zgłoszenia spornego znaku, bo zakres jego ochrony różnił się od zakresu ochrony znaków objętych wygaszonymi prawami ochronnymi.

Stanowisko Urzędu Patentowego jest uzasadnione.

Sporny znak słowny przeznaczony jest bowiem do oznaczenia usług z kl. 35 i 42 natomiast znaki objęte ww. prawami ochronnymi przeznaczone były do oznaczania towarów (a nie usług) z kl. 18 i 25.

Z tego też względu uwzględniając powyższe rozważania dot. definicji "inne towary" uznać należy, iż tej definicji w rozumieniu art. 6 ust. 3 uzt odpowiadają usługi, do których sporny znak jest przeznaczony, a ta okoliczność oznacza, iż uprawniony ze spornego znaku dokonując jego zgłoszenia w czasie toczącego się postępowania w sprawie wygaśnięcia ww. praw ochronnych wykonywał prawa przysługujące mu zgodnie z powołanym przepisem. Podniesiony we wniosku o unieważnienie zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego oparty na fakcie zgłoszenia znaku spornego w czasie postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia ww. praw ochronnych nie został jak trafnie przyjął Urząd Patentowy, udowodniony zaś konsekwencją tego stanu rzeczy jest brak podstaw do przyjęcia, iż zachodzi przesłanka do jego unieważnienia w postaci sprzeczności rejestracji z zasadami współżycia społecznego.

W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdzając wadliwości o charakterze procesowym w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ani też naruszenia wskazanego w skardze przepisu prawa materialnego uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.