Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 483/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  ust. 4  pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 145  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez M. N. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] W uzasadnieniu tej decyzji organ administracji wskazał, że z posiadanych dokumentów wynika, iż M. N. odmówiła bez uzasadnionej przyczyny odbycia jako pracownik gospodarczy przygotowania zawodowego w Hufcu ZHP w C.. W takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej. Odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie 90 dni w wyniku ponownej rejestracji.

Od powyżej opisanej decyzji M. N. wniosła odwołanie podnosząc, iż organ I instancji wprowadził ją w błąd, co do warunków przygotowania do zawodu pracownika socjalnego w Hufcu ZHP w C. Zdaniem odwołującej zaproponowane warunki szkolenia polegające na świadczeniu pracy w wymiarze 168 – 176 godzin miesięcznie w zamian za wynagrodzenie[...] zł. było nie do przyjęcia. M. N. wskazała, że wcześniej podobne szkolenie było przeprowadzone w wymiarze 40 godzin miesięcznie. Zatem zaproponowane warunki są rażąco niesprawiedliwe i naruszają obowiązujące przepisy prawa. Wobec powyższego odwołująca wniosła o unieważnienie zaskarżonej decyzji i przywrócenie jej statusu osoby bezrobotnej.

Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania M. N., uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] Na podstawie analizy akt sprawy organ ustalił, że M. N. ma wykształcenie podstawowe i z dniem [...] została uznana za osobę bezrobotną oraz pouczona została o prawach i obowiązkach bezrobotnego. W dniu [...] w/wym. otrzymała skierowanie do odbycia przygotowania zawodowego w Hufcu ZHP w C. jako pracownik gospodarczy. [...] M. N. podpisała oświadczenie bezrobotnego do odbycia przygotowania zawodowego w Hufcu ZHP w C. jako pracownik gospodarczy. Z przedmiotowego oświadczenia wynika, że M. N. zapoznała się z programem przygotowania zawodowego i harmonogramem praktycznego wykonywania czynności wchodzących w zakres przygotowania. W dniu [...] odwołująca złożyła pisemne oświadczenie, w którym odmówiła przyjęcia propozycji przygotowania zawodowego. Zdaniem organu odwoławczego propozycja przygotowania zawodowego była adekwatna do wykształcenia posiadanego przez M. N. i dlatego winna być przez odwołującą przyjęta w celu podjęcia próby aktywizacji zawodowej. Wobec powyższego organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o utracie statusu bezrobotnego przez M. N. od dnia [...] albowiem z tym dniem odwołująca zrezygnowała z przygotowania zawodowego.

W skardze na powyższą decyzję M. N. nie zgodziła się z przedmiotową decyzją oraz jej uzasadnieniem. Wyjaśniła, iż nigdy oficjalnie nie otrzymała żadnej propozycji pracy lub przygotowania zawodowego w charakterze pracownika gospodarczego. Ponadto pismo z dnia [...] było tylko wyrazem niezadowolenia z warunków zaproponowanych przygotowania zawodowego. M. N. wskazała, że wykonywała wcześniej pracę na rzecz Hufca ZHP w C., ale na innych warunkach. Natomiast warunki zaproponowane w [...] były nie do przyjęcia, albowiem do przepracowania było 168 – 176 godzin miesięcznie za wynagrodzeniem [...] zł. Zdaniem skarżącej warunki postawione miały charakter wyzysku i były niezgodne z obowiązującym prawem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w sytuacji, gdy sąd stwierdzi, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało prowadzić do konkluzji, iż zaskarżona decyzja nie podlegała wzruszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela dokonane przez organ administracyjny ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu zatrudnienia o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej na okres 90 dni z uwagi na nieuzasadnioną odmowę przyjęcia ofert pracy. Zaskarżona decyzja zapadła na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia. Zgodnie z tym przepisem starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni.

Według art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia odpowiednia praca oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin.

Przywołane wyżej przepis wymagają dodatkowego wyjaśnienia. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że osoba rejestrująca się w organie zatrudnienia deklaruje gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy (art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy) oraz zobowiązuje się brać udział w szkoleniach mających na celu podniesienie umiejętności zawodowych, co ma prowadzić bezpośrednio do aktywizacji zawodowej. Osoba posiadająca status bezrobotnego obowiązana jest do stawiania się w tym organie w wyznaczonych terminach jak również do przyjmowania przedkładanych jej ofert szkolenia w celu przygotowania zawodowego. Wymagana od bezrobotnego gotowość do przyjęcia szkolenia ma charakter bezwzględny, a odmowa przyjęcia propozycji szkolenia jest wystarczającą przesłanką do utraty statusu bezrobotnej.

Zagadnienie to stanowiło przedmiot rozważań organu odwoławczego. Ponad sporem pozostaje fakt, iż skarżąca posiada wykształcenie podstawowe. Na podstawie analizy akt sprawy organ ustalił, że M. N. została uznana za osobę bezrobotną w dniu [...] oraz pouczona o prawach i obowiązkach bezrobotnego. W dniu [...] w/wym. otrzymała i podpisała skierowanie do odbycia przygotowania zawodowego w Hufcu ZHP w C. jako pracownik gospodarczy. W toku postępowania, skarżąca uzyskała zaświadczenie lekarskie, w którym stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na zaproponowanym stanowisku.

W dniu [...] M. N. podpisała oświadczenie bezrobotnego do odbycia przygotowania zawodowego w Hufcu ZHP w C. jako pracownik gospodarczy. Z przedmiotowego oświadczenia wprost wynika, że M. N. zapoznała się z programem przygotowania zawodowego (pkt 2 oświadczenia) oraz swoimi prawami i obowiązkami w tym zakresie.

W dniu [...] skarżąca złożyła pisemne oświadczenie, w którym odmówiła przyjęcia propozycji przygotowania zawodowego.

Biorąc powyższe pod uwagę, w oparciu o obowiązujące przepisy Sąd uznał, że zaproponowana oferta szkolenia w Hufcu ZHP w C. jako pracownika gospodarczego była odpowiednia zarówno ze względu na posiadane doświadczenie zawodowe jak i wykształcenie. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego organ zasadnie uznał, że propozycja szkolenia przedstawiona stronie skarżącej była odpowiednia w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia, zaś konsekwencją odmowy jej przyjęcia jest pozbawienie statusu osoby bezrobotnej. Przedstawiona propozycja miała na celu zwiększenie konkurencyjności jako pracownika na rynku pracy i jak najszybsze zaktywizowanie zawodowe. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy działały w granicach wynikających z przepisów prawa, a samo rozstrzygnięcie nie ma charakteru dowolnego i znajduje swoje umocowanie zarówno w przepisach prawa jak i dokonanych ustaleniach faktycznych. Wojewoda Ś. wyjaśnił rozpatrywaną sprawę w należyty sposób, co znalazło wyraz w jego uzasadnieniu (art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skarżącej przyjdzie stwierdzić, że są one bezzasadne. Skarżąca sama oświadczyła, iż jest gotowa do odbycia przygotowania zawodowego w ZHP w C. jako pracownik gospodarczy. Pouczono ją o tym jakie skutki przyniesie za sobą odmowa odbycia szkolenia lub rezygnacja ze szkolenia. Zatem skarżąca zdawała sobie sprawę z obowiązków jakie ciążą na osobie posiadającej status bezrobotnego i musiała sobie zdawać sprawę z konsekwencji w przypadku odmowy przyjęcia zaoferowanego szkolenia w celu przygotowania zawodowego.

Sąd nie może oceniać subiektywnych odczuć skarżącej tylko w oparciu o jej twierdzenia. Zatem zarzuty dotyczące warunków przygotowania zawodowego w Hufcu ZHP w C. nie znajdują oparcia w zebranym materiale dowodowym. Obydwa organy oceniały stan faktyczny ustalony w sprawie w oparciu o konkretne, prawidłowo zebrane dokumenty. W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd z urzędu nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Reasumując, podjęte w sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie pomimo subiektywnych odczuć skarżącej należy uznać za prawidłowe, bowiem nie narusza ono prawa i tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia jej skargi, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić, co orzeczono w sentencji.