Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 689/86
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1987-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2, art. 47 ust. 2, art. 68 ust. 1, ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 1982 nr 16 poz. 124
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze.
article: art. 28, art. 197 pkt 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: 1. Wskazanie w decyzji Ministra Sprawiedliwości adwokatowi siedziby w miejscowości, w której działa tylko jeden zespół adwokacki, bez udzielenia jednocześnie temu adwokatowi zgody na wykonywanie zawodu indywidualnie, zobowiązuje zespół adwokacki do działania w trybie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze /Dz.U. nr 16 poz. 124/, a zatem może być rozpatrywane na gruncie art. 28 Kpa i dawać temu zespołowi adwokackiemu legitymację do zaskarżenia decyzji Ministra do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zasadzie art. 197 pkt 1 Kpa.

2. Wyznaczenie siedziby przez Ministra Sprawiedliwości stanowi przekroczenie granic wyznaczonych przedmiotem rozstrzygnięcia organów samorządu adwokackiego, o jakim mówi art. 47 ust. 2 Prawa o adwokaturze, przy czym dopuszczenie takiego przekroczenia nie ma podstaw w pozostałych przepisach ustawy, w tym również w jej art. 68.

3. Przedmiotem postępowania przed Ministrem Sprawiedliwości jest tylko sprawa wpisu na listę adwokatów /art. 47 ust. 2 Prawa o adwokaturze/ i tylko w tym zakresie Minister orzeka co do istoty sprawy.

Konsekwencją zaś zarządzenia wpisu konkretnej osoby na listę adwokatów konkretnej okręgowej rady adwokackiej jest zobowiązanie tej rady decyzją do wyznaczenia adwokatowi siedziby na zasadzie art. 68 ust. 3 Prawa o adwokaturze, jeżeli nie zachodzi okoliczność wskazana w art. 68 ust. 4 tej ustawy.

Minister nie może na zasadzie art. 47 ust. 2 ustawy wkraczać w inny sposób w uprawnienia wyłącznie samorządowe, za jakie uznać trzeba wyznaczanie adwokatowi siedziby.

TEZY

1. Wskazanie w decyzji Ministra Sprawiedliwości adwokatowi siedziby w miejscowości, w której działa tylko jeden zespół adwokacki, bez udzielenia jednocześnie temu adwokatowi zgody na wykonywanie zawodu indywidualnie, zobowiązuje zespół adwokacki do działania w trybie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze /Dz.U. nr 16 poz. 124/, a zatem może być rozpatrywane na gruncie art. 28 Kpa i dawać temu zespołowi adwokackiemu legitymację do zaskarżenia decyzji Ministra do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zasadzie art. 197 pkt 1 Kpa.

2. Wyznaczenie siedziby przez Ministra Sprawiedliwości stanowi przekroczenie granic wyznaczonych przedmiotem rozstrzygnięcia organów samorządu adwokackiego, o jakim mówi art. 47 ust. 2 Prawa o adwokaturze, przy czym dopuszczenie takiego przekroczenia nie ma podstaw w pozostałych przepisach ustawy, w tym również w jej art. 68.

3. Przedmiotem postępowania przed Ministrem Sprawiedliwości jest tylko sprawa wpisu na listę adwokatów /art. 47 ust. 2 Prawa o adwokaturze/ i tylko w tym zakresie Minister orzeka co do istoty sprawy.

Konsekwencją zaś zarządzenia wpisu konkretnej osoby na listę adwokatów konkretnej okręgowej rady adwokackiej jest zobowiązanie tej rady decyzją do wyznaczenia adwokatowi siedziby na zasadzie art. 68 ust. 3 Prawa o adwokaturze, jeżeli nie zachodzi okoliczność wskazana w art. 68 ust. 4 tej ustawy.

Minister nie może na zasadzie art. 47 ust. 2 ustawy wkraczać w inny sposób w uprawnienia wyłącznie samorządowe, za jakie uznać trzeba wyznaczanie adwokatowi siedziby.


SENTENCJA

uchyla zaskarżoną decyzję.