Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 679/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 7, 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. O. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej GINB, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], którą odmówił W. O. stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty Powiatu T. Nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r.

Decyzją Nr [...] Starosta T., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016), zw. dalej Prawem budowlanym, zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla Prywatnej Komunikacji Samochodowej - A. M. pozwolenia na budowę, stacji gazu płynnego (PKOB 1230) zlokalizowanej na działce nr [...] w S. wraz z infrastrukturą techniczną. W decyzji organ określił obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, i dotyczy dz. nr ewid. [...] w S.. W uzasadnieniu Starosta wskazał, że projekt zagospodarowania wykonano zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2003 r. znak: [...] Wójta Gminy S., wymaganiami ochrony środowiska i przepisami techniczno-budowlanymi przedłożony projekt jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i opinie. Zgodnie z rozporządzeniem rady ministrów z dnia 24 września 2002 r. (Dz. U. Nr 179, poz. 1490) stacja gazu propan-butan nie jest zaliczona do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska oraz do inwestycji mogących pogorszyć stan na środowisko. Inwestor wykazał się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane i złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w związku z czym orzeczono jak w sentencji.

Decyzją z dnia [...] maja 2004 r., znak: [...], Wojewody [...] utrzymał w mocy ww. decyzję, wskazując, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, ze zm.), ponieważ w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie nałożono obowiązku sporządzenia raportu. W ocenie Wojewody organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 35 Prawa budowlanego. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 6 ust. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, studium nie jest przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast art. 7 stanowi, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym. Wskazał, że ww. decyzja o warunkach zabudowy dotyczy również działek nr [...], na których rozwiązano zagadnienie komunikacji i dla działki nr [...] stanowiącej W. gdzie nastąpi odprowadzenie wód opadowych. Wynika to wprost z pkt 4 lit. e i f tej decyzji. Ponadto wyjaśnił, iż organy wydając decyzje wynikające z przepisów Prawa budowlanego opierają się na wzorach druków wynikających z obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] wystąpił W. O..

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2158/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję GINB [...] września 2006 r., znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...], którymi odmówiono wszczęcia postępowania na wniosek W. O. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodziła tożsamość podmiotowa dlatego możliwe jest ponowne odmówienie stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn takich, jakimi kierował się wydając wcześniejszą decyzję (GINB decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., znak: [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2004 r., znak: [...], którą po rozpatrzeniu wniosku W. O. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...]). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy GINB decyzją z dnia [...] września 2007 r. znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. i decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2007 r. W wyniku wniesionej przez W.O. skargi, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 237/08, uchylił ww. decyzję GINB z dnia [...] listopada 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2007 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ nadzorczy nie wyjaśnił kwestii oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącego, co nie pozwala na definitywne przyjęcie, że skarżący nie ma przymiotu strony. Ponadto organ nie wziął po uwagę skarżący jako następca prawny zmarłego ojca, który był strona postępowania zwykłego, wszedł w jego prawa, co oznacza, że nie można mu odmówić przymiotu strony (współwaścicielkę tych samych nieruchomości, tj. W. O., organ uznał za stronę).

Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], GINB, na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz 158 § 1 z związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., w związku z ww. wyrokiem WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 237/08, po ponownym rozpatrzeniu wniosku Pana W. O., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., znak: [...].

W uzasadnieniu wskazał, że ponowna analiza akt przedmiotowej sprawy, zgodnie z dyspozycją zawartą w ww. wyroku, prowadzi do stwierdzenia, że kwestionowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności. Badając zgodność z prawem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., organ nadzorczy wskazał, że inwestor wypełnił wszystkie nałożone art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego obowiązki, tj.: złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, złożył prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2003 r. oraz z przepisami techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawienia budowlane.

Zaskarżoną decyzją GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku W. O. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własna decyzję z dnia [...] listopada 2008 r.

W uzasadnieniu wskazał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. była już poprzednio badana w postępowaniu nieważnościowym. GINB decyzją z dnia [...] października 2004 r., odmówił stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2004 r. Powyższe rozstrzygnięcie nadal znajduje się w obiegu prawnym. W ocenie GINB w ponownie prowadzonym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., wszczętym na wniosek osoby, która nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nie może brać pod uwagę nowych argumentów dot. ww. sprawy. Ponowna analiza sprawy z uwzględnieniem nowych argumentów nie jest niemożliwa, gdyż powodowałoby to naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 k.p.a. Powyższy przepis daje możliwość ponownego rozpatrzenia danej sprawy na wniosek osoby, która nie brała udziału w postępowaniu, jednakże po spełnieniu warunku określonego w przepisie art. 148 k.p.a. W tym miejscu GINB powołał się na wyrok NSA z dnia 15 września 1992 r., sygn. akt IV SA 594/92 (ONSA 1993, Nr 3, poz. 64), w którym przyjęto, że w razie pominięcia w postępowaniu administracyjnym strony, która zmarła po zakończeniu sprawy decyzją ostateczną, następcy prawni majątkowych praw dziedzicznych, których postępowanie dotyczyło, mogą domagać się wznowienia postępowania z ich udziałem na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Tym samym rozpoznanie sprawy merytorycznie na nowo w postępowaniu o stwierdzenie nieważności naruszać będzie przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i prowadzić będzie m.in. do obejścia wymogu określonego w ww. przepisie art. 148 k.p.a. (por. wyrok WSA z 5 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 826/04).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W.O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z przepisami art. 33 ust.1 Prawa budowlanego, § 102 rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 98, poz. 1067, ze zm.) przez niezachowanie odległości tam wymienionych, przepisami § 133 ust. 1 ww. rozporządzenia bowiem stanowiska tankowania oraz zbiorniki gazu nie mają zachowanej odległości 30 metrów od domu mieszkalnego, 10 metrów od granicy działki, 20 metrów od innego obiektu budowlanego, przepisami § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) przez niezachowanie wskazanych tam odległości. Ponadto podniesiono, iż żadnej z decyzji odnoszących się do inwestycji na działce [...] nie doręczano W. O. i S. O. (ani jego następcom prawnym). W oparciu o uprawnienia wynikające z dziedziczenia W. O., który nie brał udziału w dotychczasowym postępowaniu, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r. W ocenie skarżącego w postępowaniu nadzorczym zupełnym milczeniem pominięto szereg rażących naruszeń prawa popełnionych przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę.

W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 722/09, WSA w Warszawie oddalił skargę W. O.. Wyrok ten w wyniku jego zaskarżenia skargą kasacyjną przez W. O. został uchylony wyrokiem NSA z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 68/10. W ocenie NSA zaskarżony wyrok Sądu I instancji nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. NSA zwrócił uwagę na fakt, że nie stały się przedmiotem rozważań Sądu podnoszone w skardze do Sądu I instancji zarzuty związane z niezachowaniem odległości stacji paliw od zabudowań mieszkalnych, choć stanowiły one w zasadzie istotę złożonej skargi. Sąd I instancji ograniczył się do zbadania, czy GINB podporządkował się ocenie prawnej wyrażonej w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 r. oraz z dnia 9 maja 2008 r. NSA podkreślił, że w orzeczeniach tych przesądzona została jedynie możliwość ponownego przeprowadzenia postępowania nieważnościowego w stosunku do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. z udziałem W. O. oraz przysługujący mu status strony w takim postępowaniu. W wyrokach tych nie zostały natomiast poruszone i objęte oceną prawną kwestie związane z ewentualnym naruszeniem przepisów prawa materialnego. Ponadto w ocenie Sądu II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie poddano stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji co do zakresu badania sprawy w postępowaniu nieważnościowym w związku z wcześniej przeprowadzonym postępowaniem w tym samym trybie z wniosku W. O.. Rozpoznając ponownie skargę W. O.,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., ponieważ organowi nadzorczemu uszło uwadze, że z uwagi na przedmiot postępowania, dotyczący pozwolenia na budowę stacji gazu płynnego, przedmiotem oceny winny być także przepisy techniczno-budowlane dotyczące budowy tego rodzaju obiektów budowlanych.

Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że w zaskarżonej decyzji GINB w ogóle nie zajął się kwestią niezachowania odległości projektowanej stacji od nieruchomości skarżącego, co wytknął też NSA, uchylając zaskarżony wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 września 2009 r. Utrzymując w mocy własną decyzję GINB w tym zakresie zaaprobował lakoniczne stwierdzenie, że przedmiotowe pozwolenie na budowę stacji gazu płynnego jest zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi, czy też jest zgodne z pozostałymi wymaganiami o jakich mowa w art. 35. ust. 1 Prawa budowlanego. Takie uzasadnienie organu nadzorczego należy uznać za niewystarczające, co oznacza, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z ogólną zasadą k.p.a. - prawdy obiektywnej (wyrażonej m.in. w art. 6, 7, 10, 77 § 1, 80), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W trakcie postępowania to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. A więc pominięcie, czy też zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, skutkuje wadliwością podjętego aktu administracyjnego. Z tego wzglądu organ nadzorczy winien poddać ocenie, czy przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało wydane zgodnie z prawem, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, w tym zbadać, pod kątem rażącego naruszenia prawa. Pomimo wszczęcia postępowania nieważnościowego GINB w ogóle takiej analizy nie przeprowadził.

Ponadto niedopuszczalne jest stanowisko GINB w zaskarżonej decyzji, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem oceny organu w postępowaniu nieważnościowym. Jak organ wskazał "decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. była już poprzednio badana w postępowaniu nieważnościowym, a GINB decyzją z dnia [...] października 2004 r., odmówił stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2004 r." W tym miejscu wskazania wymaga, że co do zakresu przedmiotowego, jak i podmiotowego, wskazane powyższej postępowanie nieważnościowego nie jest tożsame z toczącym się obecnie postępowaniem. W zakresie przedmiotu postępowania to zakończone postępowanie dotyczyło zagadnienia "odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego" (a nie jak twierdzi GINB "odmowy stwierdzenia nieważności") i nie toczyło się z udziałem W. O., natomiast obecnie toczące się postępowanie z wniosku W. O. dotyczy "odmowy stwierdzenia nieważności decyzji". Nie zachodzi w tym zakresie przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. że sprawa została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną.

Ponadto co do aspektu tożsamości podmiotowej w niniejszej sprawie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 2 lutego 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2158/06 (którego prawomocny odpis znajduje się w aktach administracyjnych) wskazał, że w niniejszej sprawie, toczącej się z wniosku W. O., nie występuje tożsamość podmiotowa, bowiem skarżący nie brał udziału w tamtym postępowaniu i nie jest następcą prawnym W. O. (a jedynie potencjalnym spadkobiercą), lecz zmarłego ojca S. O.. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Już z tego powodu zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, ponieważ wbrew dyspozycji art. 153 p.p.s.a. w zaskarżonej decyzji GINB nie zastosował się do oceny Sądu zawartej w wyroku sygn. akt VII SA/Wa 2158/06. Nie mógł z tego względu stwierdzać w związku z wnioskiem W. O. jakiejkolwiek tożsamości spraw. Skoro zatem w niniejszej sprawie GINB wszczął postępowanie nieważnościowe z wniosku W. O. i w decyzji I instancji podjął próbę (choć lakoniczną) oceny decyzji o pozwoleniu na budowę względem przesłanek nieważnościowych, to w postępowaniu drugoinstancyjnym takiej oceny organ nadzorczy w ogóle nie przeprowadził, uchylając się tym samym od dokonania ponownej oceny, czy w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę zachodzą przesłanki o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Powyższe uchybienie oznacza, że GINB przeprowadził postępowanie z naruszeniem zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą jako organ II instancji obowiązany był do ponownego zbadania sprawy. Do takiego wniosku prowadzi analiza także kolejnego wydanego w tej sprawie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 9 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 237/08. Zgodnie z tym wyrokiem GINB miał rozważyć dokładnie kwestię położenia nieruchomości skarżącego w stosunku do miejsca lokalizacji spornej inwestycji, a także winien wykazać, iż nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Podobnie jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, Sąd wskazał ma lakoniczne uzasadnienie ww. kwestii dotyczącej położenia nieruchomości, a brak jej wyjaśnienia oraz wyjaśnienia kwestii oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość skarżącego nie pozwalał na definitywne przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje status strony postępowania nieważnościowego. W wyroku sygn. akt VII SA/Wa 237/08 Sąd wskazał, jakie elementy przeprowadzonego postępowanie nieważnościowego w niniejszej sprawie mogą zadecydować o istnieniu interesu prawnego W. O.. Ponadto Sąd przesądził, że w związku z okolicznością, że W. O. jest następcą prawnym (zmarłego) S. O., to skarżący wstąpił w prawa i obowiązki swego ojca, co oznacza, że nie można odmówić mu przymiotu strony postępowania nadzorczego.

Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., poprzez brak dokonania jakiejkolwiek oceny decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o przesłanki nieważnościwe; oraz z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., poprzez nie uwzględnienie oceny prawnej wyrażonej w dwóch ww. wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanych w sprawie wniosku W. O. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., znak: [...], utrzymującej w mocy ww. decyzję Starosty Powiatu T. Nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r., zatwierdzającą projekt budowlany.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.