Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2000/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ....września 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o odmowie przyznania płatności bezpośrednich oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2014 r. A.G. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w S. wniosek o przyznanie płatności na rok 2012, w którym zadeklarowała do płatności 16 działek rolnych oznaczonych literami: A, A1, A2, B, B1, B2, C, D, D1 oraz E, położonych na działkach ewidencyjnych o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...], znajdujących się w obrębie ewidencyjnym G., S. oraz B. , na terenie gminy [...] oraz [...], powiat [...], województwo [...].

W dniu [...] stycznia 2013 r. została przeprowadzona kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą inspekcji terenowej, która stwierdziła nieprawidłowości w zakresie deklarowanych powierzchni działek rolnych, tj.:

➢ działka rolna A - pow. deklarowana 1,21 ha, pow. stwierdzona 0,94 ha,

➢ rolna B - pow. deklarowana 1,74 ha, pow. stwierdzona 1,62 ha,

➢ działka rolna E - pow. deklarowana 0,60 ha, pow. stwierdzona 0,10 ha.

W dniu [...] marca 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał decyzję Nr [...] o odmowie przyznania A.G. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012.

Od przedmiotowej decyzji Strona złożyła w ustawowym terminie odwołanie. W wyniku rozpatrzenia środka odwoławczego organ II instancji decyzją Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. wskazał, m.in., że "organ I instancji nie wyjaśnił szczegółowo kwestii powierzchni działki rolnej oznaczonej lit. E położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...], tj. rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku, a powierzchnią ustaloną przez organ I instancji".

W dniu [...] maja 2013 r. odbyła się weryfikacja w terenie działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...]. W raporcie z weryfikacji w terenie wskazano, że "Działka rolna E położona na działkach ewidencyjnych [...] i [...] w całości porośnięta kilkuletnimi samosiewami drzew".

Następnie w dniu [...] lipca 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał decyzję Nr [...] o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. W uzasadnieniu w/w decyzji organ wskazał m.in., że "poprzednia kontrola ustaliła, że powierzchnia stwierdzona na działce rolnej E wynosi 0,10 ha, podczas gdy powierzchnia deklarowana przez A.G. wynosiła 0,60 ha - w tym na działce ewidencyjnej [...] - 0,40 ha i na działce ewidencyjnej [...] - 20 ha. Natomiast ponowna kontrola w postępowaniu odwoławczym nie potwierdziła nawet takiej powierzchni. Inspektorzy terenowi jednoznacznie ustalili, że cała działka rolna E nie była użytkowana rolniczo, dlatego organ I instancji wykluczył ją z płatności". Od przedmiotowej decyzji A.G. złożyła w ustawowym terminie odwołanie. W wyniku rozpatrzenia środka odwoławczego organ II instancji decyzją Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, bowiem jak wskazał "(...) raport z weryfikacji w terenie w związku z podtrzymaniem deklaracji we wniosku z dnia [...] maja 2013 r" nie został doręczony stronie postępowania. W związku z powyższym Organ 1 instancji wydając decyzję w sprawie przyznania płatności z dnia [...] lipca 2013 r., naruszył art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ".

Następnie w dniu [...] października 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał decyzję Nr [...] o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Od przedmiotowej decyzji Strona złożyła w ustawowym terminie odwołanie. W wyniku rozpatrzenia środka odwoławczego organ II instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W dniu [...] stycznia 2015 r. Strona zwróciła się do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. "z prośbą o wznowienie postępowania, skutkującego wydaniem decyzji nr [...]".

W dniu [...] lutego 2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. wydał postanowienie Nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, a w dniu [...] lutego 2015 r. wydał postanowienie Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania. Prezes ARiMR, w wyniku przeprowadzonego postępowania zainicjowanego zażaleniem na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. wydał postanowienie Nr [...] uchylające zaskarżone postanowienie.

Z kolei w dniu [...] czerwca 2015 r. wydał postanowienie Nr [...] uchylające zaskarżone postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Następnie w dniu [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. wydał postanowienie Nr [...] o odmowie przywrócenia terminu.

Następnie w dniu [...] sierpnia 2016 r. A.G. złożyła ponownie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

W dniu [...] września 2016 r. postanowieniem Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. wznowił na wniosek Strony, postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, a następnie w dniu [...] września 2016 r. poinformował na podstawie art. 10 § 1 Kpa o prawie zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy oraz złożenia stosownych wyjaśnień. Z akt sprawy wynika, iż A.G., reprezentowana przez M.G., nie skorzystała z przysługującego jej w tym względzie prawa. Następnie w dniu [...] października 2016 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. wydał decyzję Nr [...] o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Strona złożyła odwołanie, skutkiem którego w dniu [...] grudnia 2016 r. Prezes ARiMR wydał decyzję Nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu [...] grudnia 2016 r. A.G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe rozstrzygnięcie Prezesa ARiMR.

Następnie w dniu [...] lutego 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. wydał decyzję Nr [...] o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej tego organu Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

Od przedmiotowej decyzji Strona wniosła odwołanie, w następstwie rozpoznania którego Prezes ARiMR, wydał w dniu [...] czerwca 2017 r. decyzję Nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W konsekwencji powyższego, w dniu [...] lipca 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej tego organu Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Także i od tej decyzji zostało wniesione odwołanie, skutkiem którego Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy w/w rozstrzygniecie

W uzasadnieniu w/w decyzji przywołano m.in. treść art. 145 § 1, 145a i 145 b Kpa. Wskazano, że wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b Kpa następuje tylko na żądanie strony (art. 147 Kpa).

Organ zauważył, iż wskazanie właściwej podstawy wznowienia postępowania jest bardzo istotne, gdyż tryb wznowienia postępowania jest trybem nadzwyczajnym, który ustawodawca obwarował kilkoma wymogami. Wymogi te dotyczą przede wszystkim kwestii przesłanek wznowienia postępowania, które są określone w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny, w związku z czym przyczyny wznowienia postępowania są ograniczone jedynie do tych wymienionych w art. 145 § 1 Kpa, art. 145a § 1 Kpa oraz art. 145b § i 1 Kpa.

Prezes ARiMR podkreśla, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 Kpa), czyli otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną, badając, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 Kpa nie wpłynęły na treść decyzji. Wyjaśnia nadto, że wzmocnienie postępowania jest instytucją procesową, którego istota polega na możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli ujawni się wadliwość postępowania określona w art. 145 lub 145a Kpa.

Zgodnie z art. 151 § 1 Kpa organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Prezes ARiMR przypomina, że w niniejszej sprawie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. na podstawie art. 149 § 1 pkt 5 Kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Zdaniem organu wyjaśnienia wymaga, że pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego oraz aby wskazana nowa okoliczność istniała w dniu wydania decyzji, przy czym nie była znana organowi, który wydał decyzję.

Niespełnienie któregokolwiek z warunków wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa powoduje, że określona okoliczność faktyczna lub dowód nie mogą stanowić podstawy do weryfikacji decyzji ostatecznej.

Poza tym, do nowych okoliczności, o których mowa w ww. art. 145 § 1 pkt 5 Kpa nie należy dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy. Wprawdzie przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa służy stworzeniu możliwości uwzględnienia przez organ wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, niemniej jednak organ może to uczynić kosztem stabilności decyzji administracyjnej, jeżeli okoliczności tych wcześniej nie znał. Jeżeli je natomiast znał, a nie uwzględnił, choć mógł to uczynić, to brak jest podstaw do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie wznowieniowym. Odmienna, a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Fakt dokonania nierzetelnej analizy akt sprawy ujawnionej po wydaniu decyzji ostatecznej nie oznacza zatem, że okoliczność wadliwie ustalona, a wynikająca z posiadanego przez organ materiału dowodowego, może być traktowana jako nieznana i stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. W takim przypadku nie można przyjmować, że mamy do czynienia z nowymi okolicznościami i nowymi dowodami. Podkreślono, że w uzasadnieniu postanowienia o wznowieniu.

Organ wskazał, że: "Do przedmiotowego wniosku (o wznowienie) A.G. dołączyła pisma Departamentu Baz Referencyjnych i Kontroli Terenowych z dnia [...].05.2016 r. i [...].08.2016 r. dotyczące maksymalnej powierzchni kwalifikowanej do płatności (PEG) na kampanię 2012 dla ewidencyjnych zadeklarowanych przez nią we wniosku o przyznanie płatności na rok 2012 ".

Dokonując oceny wskazanej przez stronę przesłanki wznowienia postępowania, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. stwierdził, że: "Przez okoliczności faktyczne nieznane organowi, który wydał decyzję rozumieć należy tylko takie okoliczności, które z badanego już wcześniej materiału dowodowego nie wynikały. Natomiast okoliczności te stanowiły przedmiot badań organu w prowadzonym postępowaniu. Zatem nie można uznać, je Strona jak i organ uzyskali nową wiedze w dniu otrzymania przedmiotowych pism z Departamentu Baz Referencyjnych i Kontroli Terenowych ARiMR".

Prezes ARiMR odnosząc się do powyższego, przypomniał, że o wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa decyduje łączne wystąpienie trzech przesłanek:

1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, a przy tym mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy;

2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody musiały istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej;

3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję ostateczną.

Wskazał, że pisma Departamentu Baz Referencyjnych i Kontroli na Miejscu z dnia [...] maja 2016 r. oraz [...] sierpnia 2016 r. nie stanowią nowego dowodu ani nowej okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Jak bowiem wynika z treści pisma z dnia [...] sierpnia 2016 r., wskazane w nich wartości PEG zostały ustalone "na podstawie scen satelitarnych z dnia [...].04.2012 r. i [...].08.2012 r."

Dokonując oceny w/w pism pod kątem wystąpienia nowego dowodu, stwierdził że przedmiotowe pisma z dnia [...] maja 2016 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2016r. powstały już po wydaniu przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r" co oznacza, że nie mogą stanowić nowego dowodu w sprawie zakończonej w/w decyzją.

Dokonując natomiast oceny w/w pism pod kątem wystąpienia nowych okoliczności faktycznych, zauważył że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że: "Okolicznościami faktycznymi są (...) okoliczności dotyczące stanu faktycznego sprawy, a zatem zdarzenia niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od wykładni prawa. Chodzi tu bowiem o fakty, które same lub w powiązaniu z ustalonymi w postępowaniu faktami mogły się stać podstawą wydania decyzji odmiennej treści, gdyby te fakty były znane we wcześniejszym postępowaniu". Niezależnie od powyższego organ podkreśla, że powierzchnia PEG na działkach ewidencyjnych o numerach [...] oraz [...] była znana organowi wydającemu ostateczną decyzję w sprawie, jednak nie stanowiła rozstrzygającego dowodu w sprawie przyznania A.G. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012.

Nie można zatem stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki przemawiające za uznaniem, że w przedmiotowej sprawie miała miejsce sytuacja, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzje.

Prezes ARiMR przyznaje, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie przyznania płatności jest ustalenie powierzchni kwalifikującej się do płatności zarówno w oparciu o wyniki z kontroli na miejscu, jak i powierzchnię PEG wyznaczoną dla danych działek ewidencyjnych. Nie mniej jednak z uwagi na fakt, że kontrola na miejscu opiera się na rzeczywistym pomiarze i ocenie stanu faktycznego na gruncie, należy przyznać jej większą moc dowodową niż pomiarom stanowiącym interpretację zdjęć satelitarnych.

Zdaniem organu brak jest podstaw do analizowania w niniejszym postepowaniu zastrzeżeń odnośnie wyników kontroli na miejscu oraz weryfikacji w terenie, bowiem niniejsze kwestie były przedmiotem analizy w postępowaniu sądowoadministracyjnym (wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 20 stycznia 2016r. sygn. akt I SA/BK 1305/15 oraz NSA z dnia 18 stycznia 2017r. sygn. akt II GSK 1543/16), w którym potwierdzono trafność ustaleń organów, podkreślając "że cała zadeklarowana przez skarżącą kasacyjnie do płatności powierzchnia spornej działki [...] nie spełnia warunków do uznania jej za kwalifikowaną. Na działce tej wbrew gołosłownym twierdzeniom skarżącej kasacyjnie znajdowały się o różnym wieku i rozmieszczone nieregularnie drzewa i krzewy, jak i chwasty".

Prezes ARiMR w żaden sposób nie kwestionuje jednak wskazanych w pismach Departamentu Baz Referencyjnych i Kontroli na Miejscu z dnia [...] maja 2016 r. oraz [...] sierpnia 2016 r. powierzchni PEG dla działek ewidencyjnych o numerach [...], [...],[...],[...],[...],[...], natomiast wskazuje wyłącznie, że te ustalenia me mogą skutkować uchyleniem ostatecznej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w trybie, o którym mowa w art 145 § 1 pkt 5 Kpa, bowiem okoliczności wskazane w przedmiotowych pismach były znane Dyrektorowi [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L., tym samym me można uznać, aby ujawniały istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i jednocześnie stanowiące nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła A.G. zarzucając jej:

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 11 Kpa, art. 80 Kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa poprzez niewyjaśnienie sprawy, nienależyte, nieprzekonujące i niewszechstronne dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego co do istnienia konkretnych okoliczności stanowiących przyczynę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie odpowiada prawu;

- art. 7 Kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, poprzez niewszechstronne wyjaśniania przyczyn wznowienia i przyjęcie, że pisma Departamentu Baz Referencyjnych i Kontroli Terenowych z dnia 30.05.2016 r. i 03.08,2016 r. nie stanowią nowego dowodu ani nowej okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, w sytuacji gdy skarżąca powołuje się na nowe dowody w postaci zdjęć satelitarnych z 2012 r., wykazując we wniosku o wznowienie, że zastosowanie nowej metody badania, umożliwia ustalenie lub ścisłe ustalenie okoliczności, których za pomocą poprzednich metod nie można było prawidłowo ustalić, a w konsekwencji brak uznania przez organ II instancji, że wykrycie tego dowodu za pomocą nowej metody po zakończeniu sprawy decyzją ostateczną stanowi podstawę wznowienia postępowania;

- art. 15 Kpa, poprzez nierozpatrzenie ponownie sprawy pod kątem ustalenia czy wniosek o wznowienie postępowania zawiera ustawowe przesłanki wznowienia wymienione w art. 145 § 1 Kpa, a jedynie ograniczenie się do stwierdzenia, że wniosek o wznowienie postępowania w kontekście przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 został przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. zakwalifikowany właściwie, co w konsekwencji doprowadziło do wydania niekorzystnej z punktu widzenia interesów skarżącej decyzji;

- art. 107 § 3 Kpa poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, gdyż organ nie odniósł się do uzasadnienia wszystkich zarzutów postawionych we wniosku o wznowienie, tym samym nie rozpoznał zarzutów w sposób wszechstronny i nie podał przyczyn z powodu których uznał je za bezzasadne;

- art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i uchylenie decyzji dotychczasowej, w wyniku stwierdzenia istnienia podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 Kpa oraz wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] w całości oraz o rozważenie uchylenia w całości decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., a nadto o zasądzenie kosztów postepowania na rzecz strony skarżącej od organu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie podnieść należy, że wznowienie postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Przesłanki wznowienia postępowania określone zostały w art. 145 § 1 Kpa. który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydal decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu. które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Podkreślić należy, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej.

Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b Kpa następuje tylko na żądanie strony (art. 147 Kpa).

Zgodnie z art. 151 § 1 Kpa organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. o odmowie przyznania A.G. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, na podstawie art. 149 § 1 pkt 5 Kpa. W rozumieniu powyższego przepisu, pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Podkreślenia wymaga, że niespełnienie któregokolwiek z warunków wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa powoduje, że określona okoliczność faktyczna lub dowód nie mogą stanowić podstawy do weryfikacji decyzji ostatecznej.

Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że do nowych okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa nie należy dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy. Wprawdzie przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa służy stworzeniu możliwości uwzględnienia przez organ wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, niemniej jednak organ może to uczynić kosztem stabilności decyzji administracyjnej, jeżeli okoliczności tych wcześniej nie znał. Jeżeli je natomiast znal a nie uwzględnił, choć mógł to uczynić, brak jest podstaw do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie wznowieniowym.

W przedmiotowej sprawie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. wznowił na wniosek postępowanie zakończone ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

W uzasadnieniu postanowienia o wznowieniu, organ wskazał, że do wniosku o wznowienie A.G. dołączyła pisma Departamentu Baz Referencyjnych i Kontroli Terenowych z dnia [...].05.2016 r. i [...].08.2016 r. dotyczące maksymalnej powierzchni kwalifikowanej do płatności (PEG) na kampanię 2012 dla ewidencyjnych zadeklarowanych działek we wniosku o przyznanie płatności na rok 2012.

Dokonując oceny wskazanej przez Stronę, przesłanki wznowienia postępowania, organ II instancji stwierdził, że: "Przez okoliczności faktyczne nieznane organowi, który wydał decyzję, rozumieć należy tylko takie okoliczności, które z badanego już wcześniej materiału dowodowego nie wynikały. Natomiast okoliczności te stanowiły przedmiot badań organu w prowadzonym postepowaniu. Zatem nie można uznać, że Strona jak i organ uzyskali nową wiedzę w dniu otrzymania przedmiotowych pism z Departamentu Baz Referencyjnych i Kontroli Terenowych ARiMR".

Mając na względzie powyższe, Sąd wskazuje, że pisma Departamentu Baz Referencyjnych Kontroli na Miejscu z dnia [...] maja 2016 r. oraz [...] sierpnia 2016 r. nie stanowią nowego dowodu ani nowej okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Z treści pisma z dnia [...] sierpnia 2016 r. wynika bowiem, że wskazane w nich wartości PEG zostały ustalone "na podstawie scen satelitarnych z dnia [...] kwietnia 2012r. i [...] sierpnia 2012r."

Owe sceny satelitarne jak już wskazano wyżej powstały w dniu [...] kwietnia 2012r. i [...] sierpnia 2012 r., a zatem, przed wydaniem przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., co oznacza, że nie mogą stanowić nowego dowodu w sprawie zakończonej w/w decyzją, albowiem były one organowi znane. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że w postępowaniu zwykłym organ stwierdził nieużytki na działkach [...] i [...]. Nie od rzeczy będzie również wskazanie, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli ZSZiK, natomiast sprawdzenie zgodności z kryteriami kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Zatem obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie przyznania płatności jest ustalenie powierzchni kwalifikującej się do płatności zarówno w oparciu o wyniki z kontroli na miejscu, jak i powierzchnię PEG wyznaczoną dla danych działek ewidencyjnych. Jednak z uwagi na fakt, że kontrola na miejscu opiera się na rzeczywistym pomiarze i ocenie stanu faktycznego na gruncie, należy przyznać jej większą moc dowodową niż pomiarom stanowiącym interpretację zdjęć satelitarnych. W tej kwestii Sąd podziela więc stanowisko organu II instancji, które znalazło aprobatę w postępowaniach sadowych, których przedmiotem była ocena prawidłowości odmowy przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. w postępowaniu zwyczajnym (sprawy o sygn. akt: I SA/BK 1305/15 oraz II GSK 1543/16). Z uzasadnienia wyroku z dnia 20 stycznia 2016r. wydanego przez WSA w Białymstoku sygn. akt I SA/BK 1305/15 wynika, że podczas kontroli w dniu [...] stycznia 2013 r. stwierdzono w zakresie działek rolnych oznaczonych A i B kod pokontrolny DR 13+ oznaczający, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej. W odniesieniu do działki rolnej D przypisano kod pokontrolny DR 13-, oznaczający, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej. W przypadku działki rolnej E organ stwierdził, że działka jest w całości porośnięta kilkuletnimi samosiewami drzew, co potwierdza dokumentacja fotograficzna dołączona do protokołu kontroli na płycie CD.

Powyższe ustalenia dały zdaniem Sądu podstawę do stwierdzenia, że łączna powierzchnia zadeklarowana we wniosku do płatności JPO wynosiła 4,65 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli wynosiła 3,71 ha (różnica 0,94 ha), co uzasadniało zastosowanie art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1122/2009 i odmowę przyznania płatności JPO. W konsekwencji zasadnie odmówiono również przyznania Skarżącej płatności UPO, a to ze względu na treść art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z którym rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw.

Zawarte w protokole wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonej dokumentacji fotograficznej oraz materiale graficznym. Okoliczność, że nie zostały wypełnione wszystkie rubryki raportu z dnia [...] maja 2013 r. nie ma wpływu na ocenę jego wartości dowodowej.

W rubryce "uwagi" wspomnianego raportu, inspektorzy stwierdzili jednoznacznie, że kontrolowane działki w całości są porośnięte kilkuletnimi samosiewami drzew, wskazali jednocześnie na wyniki przeprowadzonych pomiarów i zastosowaną tolerancję pomiarów. Potwierdzeniem powyższego są zdjęcia stanowiące załącznik do tego raportu (zróżnicowany wiek drzew, nieregularne położenie drzew) (raport z dnia [...] maja 2013 r. był wynikiem weryfikacji wcześniejszej kontroli i wątpliwości organu odwoławczego uchylającego uprzednio wydaną w tej sprawie decyzję Kierownika Biura Powiatowego).

W konsekwencji kontrola ta potwierdziła, że cały zadeklarowany we wniosku obszar - 0,6 ha - nie nosi śladów rolniczego użytkowania. W efekcie powierzchnia stwierdzona dla działek oznaczonych lit. E wyniosła 0,00 ha.

W tym stanie rzeczy w postępowaniu wznowionym zainicjowanym przez skarżącą nie miały żadnego znaczenia twierdzenia skarżącej odnoszące się do treści pism z dnia [...] maja 2016 r. i [...] sierpnia 2016 r., o których była wyżej mowa.

Reasumując, Sąd stwierdza, iż zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów K.p.a. nie mogły zostać uwzględnione.

Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.