Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 100/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 29 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 29 września 2017 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. S. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

Skargą z [...] lutego 2017 r. H. S. wniosła o:

- stwierdzenie bezczynności oraz opieszałość i nieprzestrzeganie obowiązujących organy administracji państwowej ustawowych terminów rozpatrywania spraw w związku z rozpoznaniem odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...];

-nałożenie na Ministra Infrastruktury i Budownictwa kary pieniężnej w wysokości określonej art. 154 § 7 P.p.s.a.

-obciążenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa ewentualnymi kosztami postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że w dn. [...]. 02. 2013r Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wniosła do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (obecnie: Ministra Infrastruktury i Budownictwa) odwołanie od decyzji Wojewody [...] nr [...]. z dn. [...] stycznia 2013r , przyznającej skarżącej odszkodowanie za obniżenie wartości działek i szkody poniesione w związku z decyzją nr [...] z dn. [...].stycznia 2007r tegoż Wojewody, ograniczającą dostęp i sposób użytkowania działek z powodu instalacji dwóch linii elektrycznych średniego napięcia nad jej działkami nr [...] i nr[...] w S. gm. [...], w ramach budowy infrastruktury obwodnicy drogi krajowej nr [...].

Dopiero po ponad 10 miesiącach bezczynności, bowiem nie pozyskano w międzyczasie żadnej dodatkowej dokumentacji na potwierdzenie zasadności argumentów w odwołaniu GDDKiA, w dniu [...] grudnia 2013r Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał postanowienie zawieszające z urzędu postępowanie odwoławcze celem rozpatrzenia tzw. "zagadnienia wstępnego", czyli prawomocności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007r., a po kolejnych 2 miesiącach, [...] lutego 2014r. wydał decyzję stwierdzającą nieważność tej decyzji Wojewody [...], uzasadniając to faktem wykonania instalacji linii elektrycznych w 2006r, czyli przed wydaniem tej decyzji. Decyzja Ministra z dnia [...] lutego 2014r. jest zupełnie sprzeczna z poprzednią, ostateczną decyzją tegoż Ministra z [...] czerwca 2011 r., w której tę samą kwestię odrzucono i uznano moje prawo do odszkodowania, wynikające także z wcześniejszej decyzji Wojewody [...] z [...] września 2005r, zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji, a także wskazującej działki (w tym moje) do czasowego ograniczenia dostępu. Ta decyzja określiła też przesłanki merytoryczne do zakwestionowanej następnie przez GDDKiA i uchylonej przez Ministra decyzji Wojewody [...] z dn. [...] stycznia 2013r. Jednakże, w świetle późniejszego wyroku WSA z dn.27 kwietnia 2015r., właśnie ta pierwsza decyzja Ministra Infrastruktury z 201 lr okazała się słuszna.

Zdaniem skarżącej, obecnie podejmowane prze organ II instancji czynności mają charakter pozorny, mają na celu wyłącznie przeciąganie i gmatwanie sprawy w celu uniknięcia przez GDDKiA, wypłaty odszkodowania. Skarżąca odwołała sią od tej decyzji. Odwołanie nie zostało uwzględnione i po upływie 3 miesięcy, decyzją z dnia [...] czerwca, 2014r. Minister utrzymał w mocy swą poprzednią decyzję z [...] lutego 2014r. W dniu [...] lipca 2014r skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2015r. uchylił obie decyzje Ministra Infrastruktury, tym samym podtrzymując ważność decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2007r. i prawo do odszkodowania. Mimo korzystnego wyroku, Minister Infrastruktury i Rozwoju nadal wykazał bezczynność zarówno w realizacji odszkodowania, jak i nie podjął żadnych czynności w celu wyjaśnienia podważonej argumentacji GDDKiA, natomiast [...] sierpnia, 2015r. wydał decyzję, znak: [...], o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez I instancję z uwzględnieniem zastrzeżeń GDDKiA Powyższą decyzję skarżąca zaskarżyła, a Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016r., uznał słuszność skargi i uchylił w/w decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2015r., gdyż: "w ocenie Sądu materiał zgromadzony w sprawie pozwala na sformułowanie oceny jaką szkodę poniosła skarżąca w związku z wydaniem decyzji Wojewody [...] z dn. [...] stycznia 2007r.Uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie wskazanym przez organ odwoławczy nie wykracza poza uprawnienie wynikające z art. 136 K.p.a ."

W/w wyrok uprawomocnił się w dnia [...] kwietnia 2016r, żadna ze stron nie wniosła o jego kasację, a zatem Minister Infrastruktury, zgodnie z prawem, powinien bezzwłocznie zastosować się do wyroku, co jednak nie nastąpiło.

Na każdym etapie tego postępowania znacznie przekroczono określone przepisami K.p.a. terminy postępowania w sprawie, które na poziomie II instancji trwa już 4 lata bez żadnego efektu, mimo dwóch korzystnych wyroków WSA, gdzie w uzasadnieniu udzielono wyczerpującej wykładni prawnej i zobowiązano Ministra do wytyczenia "merytorycznych przesłanek do ustalenia odszkodowania i jego wysokości", co obejmuje także zlecenie wykonania aktualizacji albo nowego operatu szacunkowego. Jedyny dokument jaki udało się Ministrowi uzyskać we wrześniu 2016r., po 5 miesiącach od uprawomocnienia się ostatniego wyroku WSA, to pismo rzeczoznawcy majątkowego informujące o konieczności sporządzenia nowego operatu szacunkowego. Takie zapytanie do rzeczoznawcy można już było wysłać po pierwszym wyroku WSA uznającym prawo do odszkodowania, a najpóźniej w kwietniu 2016r., po uprawomocnieniu się kolejnego wyroku WSA. Jednak nawet po uzyskaniu tej informacji nie podjęto żadnych czynności odnośnie zlecenia wykonania operatu. Mimo licznych telefonicznych ponagleń i pisemnej informacji Ministra z dn. [...]września 2016r o zakończenia postępowania do [...] listopada 2016r.- tego terminu też nie dotrzymano.

W międzyczasie skarżąca wniosła do WSA skargę na opieszałość postępowania II instancji, ale skarga ta została oddalona ze względu na brak wcześniejszego pisemnego wezwania do wykonania wyroku. Wobec tego, takie wezwanie wysłała do Ministra Infrastruktury i Rozwoju w dniu [...] grudnia 2016r. W dniu [...] stycznia 2017r., czyli dopiero po 9 miesiącach bezczynności od uprawomocnienia się wyroku WSA, Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał kolejną decyzję, powtarzającą jedynie stare argumenty i ponownie przekazującą przedmiotową sprawę do rozpatrzenia w I instancji, co jest całkowicie sprzeczne z sentencją wyroku WSA z dn.27 stycznia 2016r, a zatem tę decyzję też zaskarżyła do WSA. Przedstawiony powyżej tok postępowania II instancji w przedmiotowej sprawie, trwający od [...] lutego 2013r (czyli daty wniesienia odwołania przez GDDKiA do Ministra Infrastruktury) ewidentnie pokazuje, że na wszystkich jego etapach znacznie przekroczono określone w K.p.a terminy rozpatrywania spraw bez żadnego uzasadnionego powodu, gdyż nawet nie próbowano cokolwiek wyjaśnić, a jedynie powielano bezkrytycznie bezzasadne, twierdzenia GDDKiA, na które nie pozyskano żadnych dowodów w trakcie postępowania. Jedynym celem było komplikowanie i karygodne przeciąganie sprawy w celu uniknięcia wypłaty przyznanego mi przez Wojewodę odszkodowania To się udało, gdyż dezaktualizacja sporządzonych przez Wojewodę [...] operatów szacunkowych, jest wyłączną i jedyną "zasługą" Ministra, gdyż cały ten czteroletni cykl niczego nie przyniósł wg Ministra, powinien zacząć się znów od początku. Sposób postępowania Ministra Infrastruktury i Budownictwa w tej sprawie jest wysoce naganny i sprzeczny z obowiązującym go Kodeksem Postępowania Administracyjnego, a zatem powinien zostać ukarany. Sprawa odszkodowania ciągnie się od [...].10. 2007r., w sumie prawie 10 lat.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazał, że decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji rozbudowy drogi krajowej nr [...] [...]-[...] - zadanie II - na odcinkach od km [...] do km [...] i od km [...] do km [...] oraz budowy odcinka obwodnicy m. S. od km [...] do km [...] wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej również poza terenem niezbędnym dla obiektów budowlanych.

Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2005 r., znak: [...] Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla inwestycji rozbudowy drogi krajowej nr [...] [...]-[...].

Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w gm. [...], obręb S., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] wraz z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...], orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w gm. [...], obręb S., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...], poprzez udzielenie Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na przeprowadzenie na ww. nieruchomości prac związanych z przebudową linii elektrycznych średniego napięcia oraz na dostępie do linii w celu przyszłej eksploatacji, a także o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu ww. prac oraz nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia [...] października 2007 r. H. S. wniosła o przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego i wypłacenie odszkodowania za szkody wyrządzone na nieruchomości.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., znak: [...], Wojewoda [...] przekazał Staroście Powiatu M., zgodnie z właściwością wniosek H. S. z dnia [...] października 2007 r. o wydanie decyzji dotyczącej "wypłacenia odszkodowania" za szkody wyrządzone na nieruchomości, oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...], położonej w gm. [...], obręb S.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008r., znak: [...], Starosta Powiatu w [...] odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i nr [...] z obrębu S. w gm. [...] o łącznej pow. [...] m2, objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiącej własność H. S.

Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] wniosła H. S. podnosząc, iż jest ona bezzasadna oraz krzywdząca i narusza prawo własności.

Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.

Pismem z [...] lutego 2010 r. Wojewoda [...] zawiadomił strony, iż wszczęto z urzędu, za zgodą strony uprawnionej do złożenia wniosku, postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania na rzecz H. S., z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, zgodnie z decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007r., położonej w gm. [...], obręb S., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...].

Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i nr [...] z obrębu S. w gm. [...] o łącznej pow. [...] m2, objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiącej własność H. S.

Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury złożyła H. S. Skarżąca wnosząc ojej uchylenie i podnosząc, iż jest ona krzywdząca i oparta na nieracjonalnym uzasadnieniu.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r" znak: [...], Minister Infrastruktury uchylił w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozparzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w skład odszkodowania wlicza się również zmniejszoną wartość nieruchomości jeżeli wynikała ona ze zmniejszonych przewodów elektrycznych. Powyższa okoliczność natomiast nie została uwzględniona przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], orzekł o ustaleniu odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, położonej na terenie województwa [...] w powiecie [...] w miejscowości S., w obrębie [...] [...], stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] ha na rzecz H. S. w kwocie [...] zł, ustaleniu wysokości odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, położonej na terenie województwa [...] w powiecie [...] w miejscowości S. w obrębie [...] [...], stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] ha na rzecz Pani H. [...] S. w kwocie [...] zł oraz zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym w/w decyzja podlega wykonaniu.

Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju z urzędu zawiesił postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r" znak: [...].

Następnie Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. f znak: [...], ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w gminie [...], obręb S., oznaczonej jako część działek nr [...] i nr [...], poprzez zezwolenie Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na przeprowadzenie na w/w nieruchomości prac związanych z przebudową linii elektrycznych średniego napięcia oraz na dostępie do linii w celu przyszłej eksploatacji, a także zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu w/w prac.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy własną decyzję z dnia[...] lutego 2014 r., znak: [...].

Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] zawieszające z urzędu postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r" znak: [...].

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 57/15 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] i poprzedzającą jej wydanie decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...].

Wobec powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r, znak: [...], umorzył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r" znak: [...], orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w gm. [...], obręb S., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...], poprzez udzielenie Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na przeprowadzenie na ww. nieruchomości prac związanych z przebudową linii elektrycznych średniego napięcia oraz na dostępie do linii w celu przyszłej eksploatacji, oraz zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu ww. prac.

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], uchylił decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powyższa decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju została zaskarżona przez H. S.

Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2979/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] wskazując, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na sformułowanie oceny jaką szkodę poniosła skarżąca w związku z wydaniem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., zaś uzupełnienie dowodów w zakresie wskazanym przez organ odwoławczy nie wykracza poza uprawnienie wynikające z art. 136 Kpa. Ww. wyrok wraz z aktami sprawy został doręczony Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa w dniu [...] maja 2016 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa zawiadomił strony postępowania, że w związku z ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2979/15 ponownie będzie rozpatrzona sprawa dotycząca odwołania od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], a także o możliwości składania dodatkowych wyjaśnień i wniosków.

Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. H. S. wezwała Ministra Infrastruktury i Budownictwa do usunięcia naruszenia prawa.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa uchylił decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi i instancji.

Na powyższą decyzję skargę wniosła H. S., wskazując, iż narusza ona prawo z powodu niezastosowania się przez organ odwoławczy do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2979/15 poprzez nieuprawnioną i samowolną zmianę podstawy prawnej z nakazanego w sentencji wyroku art. 136 Kpa na art. 138 § 2 Kpa oraz niewykonanie w pełni nakazanych wyrokiem czynności.

Odpowiadając na zarzuty skargi organ wskazał, że w uzasadnieniu przywołanego wyroku z dnia 27 stycznia 2016 r. Sąd stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na sformułowanie oceny jaką szkodę poniosła skarżąca w związku z wydaniem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., zaś uzupełnienie dowodów w zakresie wskazanym przez organ odwoławczy nie wykracza poza uprawnienie wynikające z art. 136 Kpa. Powyższe oznacza, że w ocenie Sądu brak jest podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż dokumentacja zgromadzona w dotychczasowym toku postępowania jest wystarczająca do wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, zaś brakujące dowody mogą zostać uzupełnione przez organ drugiej instancji w ramach uprawnienia przewidzianego w art. 136 Kpa.

Organ zastosował się do wytycznych odwoławczy stosując się do powyższych wytycznych i przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, zwracając się pismem z dnia [...] września 2016r. do rzeczoznawcy majątkowego E. K. z prośbą o pilne wyjaśnienie aktualności operatu szacunkowego sporządzonego w dniu [...] lipca 2012 r., który stanowi podstawę do ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość oraz pismami z dnia [...] września 2016 r. i z dnia [...] stycznia 2017r. do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wyjaśnienie czy przed wydaniem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...] ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości w następstwie wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2006 r" nad działką nr [...] przebiegała linia średniego napięcia, a jeśli istniała czy miała wpływ na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, na jakiej podstawie wybudowano uprzednio posadowioną sieć, a także czy inwestor posiadał uprawnienie do udostępnienia mu nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii linii elektroenergetycznej, jeszcze przed wydaniem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz ustalenie kiedy zostały zakończone prace związane z przebudową linii średniego napięcia, jaki był zakres robót i czy obejmował wejście na nieruchomość. Pismem z dnia [...] września 2016 r. rzeczoznawca majątkowy wyjaśniła, że w związku z istotnymi zmianami na rynku nieruchomości w okresie od daty sporządzenia operatów do sierpnia 2016 r., nie jest możliwe potwierdzenie aktualności przeprowadzonej wyceny. Natomiast Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad do chwili wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. nie udzielił odpowiedzi na wystąpienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa.

W niniejszej sprawie, uchylenie decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] stycznia 2013 r., znak: [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji było zasadne z uwagi na konieczność sporządzenia nowego operatu szacunkowego, wobec utraty aktualności dotychczasowej wyceny. Sporządzenie nowego operatu szacunkowego oznacza w istocie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Treść operatu szacunkowego przesądza o treści decyzji administracyjnej. W trybie art. 136 Kpa może być wprawdzie uzupełniona opinia biegłego, lecz ponowne przeprowadzenie tego dowodu, tj. ponowne sporządzenie operatu szacunkowego i to przy zastosowaniu innych danych rynkowych, oznacza w istocie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy powinien być przeprowadzony w postępowaniu przed organem I instancji (vide wyroki NSA: z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 226/10, z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 624/09, z dnia 14 grudnia 2007 sygn. akt II OSK 1753/6 i z dnia 20 maja 1998 r. sygn. akt IV SA 2058/97). Natomiast szybkość postępowania nie może być dostatecznym usprawiedliwieniem dla nieprzestrzegania jednej z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy nie był władny do zlecenia przeprowadzenia wyceny nieruchomości w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego na etapie postępowania II instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonano natomiast, zgodnie z zaleceniem Sądu, oceny zakresu szkód powstałych na przedmiotowych działkach na podstawie zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego i ustalono, że na działce nr [...] istniała już linia elektroenergetyczna, co powinno zostać uwzględnione przy obliczeniu szkody trwałej w ramach ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji.

Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skarżącej jakoby organ odwoławczy nie zastosował się do oceny prawnej rozstrzygnięcia wskazanej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2016 r.

Pozostałe zarzuty skargi dotyczące zakresu szkód powstałych na przedmiotowej nieruchomości nie przedstawiają nowych okoliczności w sprawie i stanowią jedynie polemikę z oceną stanu faktycznego będącego podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu bezczynności organu odwoławczego należy podkreślić, że organ odwoławczy wydał w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, więc bezczynność organu nie zachodzi.

Nie można uznać także, że tut. organ prowadził ww. postępowanie przewlekle zważywszy na skomplikowany charakter sprawy i potrzebę szczegółowej analizy stanu prawnego i faktycznego w przedmiotowej sprawie, a także konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, o co wystąpiono pismami do rzeczoznawcy majątkowego oraz inwestora. Organ zawiadamiał strony o przewidywanym terminie załatwienia sprawy:

– pismo z [...] września 2016 r. z przewidywanym terminem zakończenia sprawy jest [...] listopada 2016 r. Www. piśmie wskazano na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o wyjaśnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz rzeczoznawcy majątkowego E. K.

- pismo z dnia [...] stycznia 2017 r. skierowanym do stron postępowania wskazano, że zakończenie postępowania planowane jest do dnia [...] lutego 2017 r. Natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] stycznia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r. została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W związku z tym sprawa mogła być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle obowiązujących przepisów prawa, sąd w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w sprawach skarg na podejmowane przez organy inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej P.p.s.a., oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Sąd orzeka również w zakresie skarg na bezczynność i przewlekłość organów administracji w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy (art. 3 § 2 pkt 8). Właściwość sądu w tym ostatnim przypadku dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych lub opieszałego ich prowadzenia.

Przedmiotem zarzucanej przez skarżącej jest bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w związku z prowadzonym postępowaniem wywołanym wniesieniem przez skarżącą odwołania od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r.

Jak wynika z akt sprawy decyzja w tej sprawie została wydana [...] stycznia 2017 r. Skarżąca co prawda wcześniej wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa to jednak decyzja została wydana zanim skarżąca wniosła skargę. Skarga wpłynęła do organu [...] lutego 2017 r. a skarżąca wiedziała o wydanej decyzji gdyż otrzymała jej odpis [...] lutego 2017 r. Potwierdza to treść zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji. W związku z tym na datę wniesienia skargi organ II instancji nie był w bezczynności.

Postępowanie wywołane skargą na bezczynność ma na celu spowodowanie aby organ bez zbędnej zwłoki wydał decyzję merytoryczną. Przepis art. 149 P.p.s.a. chroni więc w tym wypadku stronę postępowania dając możliwość "zmuszenia" strony do wydania decyzji – art. 149 § 1 zd. 1 P.p.s.a. A contrario skoro w dacie składania przez stronę skargi, tak jak w tym przypadku, decyzja została już wydana, nie ma mowy o bezczynności (por. wyrok WSA w Gdańsku z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SAB/Gd 32/16 w Lex nr 2283739).

Podkreślić należy że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Nie każde opóźnienie w załatwieniu sprawy czy wydanie decyzji z przekroczeniem ustawowych terminów ich załatwienia oznacza, że organ pozostaje w bezczynności czy przewlekłości. W każdym wypadku ocenie podlega konkretna sprawa i jej okoliczności faktyczne w szczególności stopień jej złożoności. (por. wyrok WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt VIII SAB/3/17 w LEX nr 2287034).

W związku z tym Sąd rozważał także czy w niniejszej sprawie nie doszło do przewlekłości postępowania gdyż skarżąca w skardze zwracała uwagę na zbyt długi okres trwania postępowania administracyjnego.

Wbrew wywodom skargi postępowanie przed Ministrem Infrastruktury i Rozwoju nie trwało 10 lat. Odwołanie skarżącej od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2010 r. wpłynęło do organu [...] sierpnia 2010 r. Pierwsza decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju zapadła [...] czerwca 2011 r. (uchylająca). Następnie Wojewoda [...] [...] stycznia 2013 r. orzekł o ustaleniu odszkodowania. Zostało wniesione odwołanie przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Następnie toczyło się postępowania w przedmiocie nieważności decyzji Wojewody [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W tym czasie postępowanie w przedmiocie odszkodowania zostało z urzędu zawieszone. Stan taki trwał od [...] grudnia 2013 r. do [...] września 2014 r. [...] sierpnia 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju [...] sierpnia 2015 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2013 r. a to rozstrzygnięcie uchylił WSA w Warszawie wyrokiem z 27 stycznia 2016 r. istotnie stwierdzając, że organ II instancji powinien w ramach przysługujących mu kompetencji uzupełnić materiał dowodowy. Decyzja merytoryczna została wydana [...] stycznia 2017 r. Jak wynika z akt organ informował strony o przewidywanym terminie załatwienia sprawy. I ostatni z terminów dotrzymał. Poza tym w pewnej części czas trwania tego postępowania wynikał z tego, że sprawa była przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (12 stycznia 2015 r. do 21 lipca 2015 r i 29 września 2015 r. do 10 maja 2016 r. (ok 15 miesięcy) a nadto, że postępowanie było zawieszone (9 miesięcy). W związku z tym w tym okresie organ nie mógł podejmować czynności w sprawie.

Sąd rozpoznając skargę czy to na przewlekłość postępowania czy bezczynność nie ma kompetencji do oceny zasadności czynności procesowych takich jak decyzja organu o zawieszeniu postępowania w związku z tym nie ma prawa oceniać czy czynność ta była uzasadniona. Nie ocenia także merytorycznej trafności jakiejkolwiek decyzji. Ocenia jedynie czy w toku postępowania doszło do uchybienia zasadom postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym stwierdzenie czy to przewlekłości (gdy generalnie organ nie podejmuje czynności w toku postępowania) czy też przewlekłości (gdy organ podejmuje te czynności ale są one nieefektywne lub po prostu niepotrzebne). Nieistotne jest przy tym z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinionym lub też niezawinionym brakiem czynności organu w jego podjęciu. Oczywistym jednak jest, że nie można organu obciążać odpowiedzialnością za działania innych organów czy to administracyjnych czy sądowych.

W związku z tym, w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę wyłącznie czynności które były podejmowane przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, mimo obiektywnie dość długiego okresu w rozpoznawaniu sprawy, nie były one przedsiębranie w sposób uzasadniający stwierdzenie przewlekłości postępowania mając na względzie choćby czas trwania innych tego rodzaju spraw prowadzonych przez tego Ministra. Sprawa wymagała zasięgnięcia opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, aktualizacji operatu szacunkowego, który jest kluczowym dowodem w tego rodzaju sprawie a niepotwierdzenie jego aktualności przez autora powoduje niemożność wykorzystania w postępowaniu o ustalenie odszkodowania. Konieczne było także, w związku z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zweryfikowania przedmiotu uzasadniającego przyznanie odszkodowania. Nie bez znaczenia było także postępowanie stron które składały odwołania w międzyczasie toczyło się postępowanie. Na te ostatnie czynności organ nie ma żadnego wpływu. Wszystkie te kwestie powodowały brak możliwości wydania decyzji w ustawowym terminie.

Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.