Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1830/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 § 1 i 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia del. WSA Bartosz Wojciechowski, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 368/13 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. i 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. J. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Skargą kasacyjną zaskarżony został wyrok z 12 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 368/13, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 13 grudnia 2012 r., wydaną w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności z drugim członkiem zarządu za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. i 2008 r.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 13 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 18 września 2012 r., którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności M.J. (dalej jako "skarżący") z "R." sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "spółka") oraz drugim członkiem zarządu P.S. za zaległości w podatku od towarów i usług powstałe w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. oraz styczeń, sierpień i wrzesień 2008 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż spółka nie uregulowała w terminach płatności należności wynikających ze złożonych 21 grudnia 2009 r. korekt deklaracji VAT-7 za okres 3-6/2007 r. i 8-12/2007 r. oraz 1/2008 r. i 8-9/2008 r. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy odpisem pełnym KRS z 17 lutego 2012 r. M.J. był członkiem zarządu spółki od 4 sierpnia 2006 r. do 28 kwietnia 2009 r.

Dyrektor Izby Skarbowej wykazał, że w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym do majątku spółki organ egzekucyjny podjął czynności zmierzające do ustalenia jej majątku i wyegzekwowania należnych kwot, ale nie przyniosły rezultatu w postaci realizacji należności, a wykorzystanie innych środków egzekucyjnych okazało się niemożliwe. Bezskuteczność egzekucji została wykazana zarówno przez zajęcie rachunków bankowych i ustalenie, że spółka nie posiada na nich środków, jak i przez brak nieruchomości i majątku ruchomego pozwalającego na uzyskanie realnych sum w drodze sprzedaży. Egzekucję zakończono wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z 14 lutego 2011 r.

Wskazano, że skarżący nie przedstawił także dowodów na zajście przesłanek wyłączających odpowiedzialność za ww. zaległości spółki, tj. nie wykazał, że wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym terminie, albo że jego niezłożenie nastąpiło bez jego winy, jak również nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, że w okresie sprawowania przez skarżącego funkcji członka zarządu wystąpiły obie przesłanki ogłoszenia upadłości spółki określone w art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003 r. nr 60, poz. 535 ze zm., dalej jako "u.p.u.n."), ponieważ spółka nie wykonywała nie tylko swoich wymagalnych zobowiązań w podatku VAT od marca 2007 r. lecz również w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. i za 2008 r. Majątek spółki nie wystarczał też na pokrycie tych zobowiązań już w 2007 r., gdyż na podstawie złożonego w organie podatkowym bilansu za 2008 r., można stwierdzić, że na koniec 2007 r. zobowiązania spółki, nie licząc zobowiązań z korekt deklaracji VAT-7 przewyższały wartość jej majątku obrotowego, zaś rok 2007 zamknął się stratą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, ze względu na naruszenie art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd wskazał, że rozstrzygając niniejszą sprawę, konieczne było udzielenie odpowiedzi na pytanie, jakie brzmienie art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") winno mieć zastosowanie w sprawie. Organy podatkowe bowiem uznały, że należy wziąć pod uwagę art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r.

Dalej Sąd wyjaśnił, że porównanie treści art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2009 r. i po tej dacie, wskazuje, iż ustawodawca zmienił krąg podmiotowy osób odpowiedzialnych za zobowiązania, wskazując, w brzmieniu obwiązującym od 1 stycznia 2009 r., że odpowiedzialnymi członkami zarządu w spółce kapitałowej są wyłącznie ci członkowie, za kadencji których upłynął termin płatności zobowiązań spółki oraz powstały zaległości o których mowa w art. 52 ustawy.

W art. 8 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. nr 209, poz. 1318, dalej jako "nowela obowiązująca od 1 stycznia 2009 r.") wskazano, że do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości podatkowe powstałe przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 112, 114a oraz 115 § 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Sąd I instancji podzielił wykładnię art. 8 noweli obowiązującej od 1 stycznia 2009 r., dokonaną przez WSA w Warszawie w wyroku z 22 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2404/11, jednocześnie jednak stwierdził, że z uwagi na to, że skarżący był członkiem zarządu spółki od 4 sierpnia 2006 r. do 28 kwietnia 2009 r., a terminy płatności ww. zobowiązań podatkowych spółki w VAT przypadały w okresie od 25 kwietnia 2007 r. do 27 października 2008 r., kiedy skarżący pełnił funkcję członka zarządu, powołanie się przez organy podatkowe na brzmienie art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej z 1 stycznia 2009 r. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zarówno bowiem zobowiązanie w VAT powstało w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka, jak też termin płatności zobowiązania podatkowego w VAT upływał w tym samym czasie.

Tym samym prawidłowe, zdaniem Sądu, było przeniesienie przez organy podatkowe na skarżącego odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki z tytułu ww. zobowiązań podatkowych w VAT, które powstały w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu, choć błędnie organy podatkowe powołały się na treść art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r., a powinny wskazać treść art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.

Według Sądu organy podatkowe, a w szczególności Dyrektor Izby Skarbowej, prawidłowo wykazały, na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, iż spełnione zostały przesłanki pozytywne do przeniesiona na skarżącego solidarnej ze spółką i drugim członkiem zarządu odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki w VAT, które przerodziły się w zaległość podatkową. Prawidłowe było przede wszystkim – w ocenie Sądu - ustalenia organów podatkowych, w zakresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki, w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, na podstawie zawartego w aktach sprawy odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego.

Zdaniem Sądu prawidłowe było także uznanie przez organy podatkowe, iż egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Wprawdzie dokonano zajęć prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego spółki przez Bank [...], ale 24 lutego 2010 r. przekazano jedynie 831,03 zł. Wobec spółki wystawiono również: 15 lutego 2010 r. tytuły wykonawcze o nr: [...], które jej doręczono. Spółka nie prowadzi działalności, nie posiada ruchomości pod adresem: [...]. Nie zarejestrowała działalności na terenie L. W postępowaniu egzekucyjnym nie ujawniono wierzytelności pieniężnych i innych praw majątkowych, z których możliwe byłoby zaspokojenie dochodzonych należności.

Sąd wskazał również, że zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań spółki w VAT powstały w okresie od 25 kwietnia 2007 r. do 27 października 2008 r., niezależnie od złożenia przez spółkę w 2009 r. korekt deklaracji, ujawniających prawidłową wysokość zobowiązań za niektóre miesiące 2007 r. i 2008 r., a zatem należało przyjąć, że możliwe było przeniesienie na skarżącego odpowiedzialności w trybie art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Skorygowane deklaracje VAT-7 dotyczyły zaległości z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu spółki.

Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik skarżącego, zarzucając naruszenie przepisów postepowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów jakich dopuścił się organ II instancji, a to przepisu art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że zasadnie organ skarbowy:

- uznał, że złożenie przez Zarząd spółki w osobie Prezesa Zarządu [...] w dniu 4 stycznia 2010 r. wniosku o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej spółki w efekcie czego Sąd Rejonowy [...] dla Spraw Upadłościowych i Naprawczych wydał 16 marca 2010 r. postanowienie oddalające wniosek o ogłoszenie upadłości spółki nie stanowi przesłanki negatywnej w kontekście orzeczenia o osobistej odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe, podczas gdy stan niewypłacalności spółki powstał dopiero na skutek złożenia korekt deklaracji podatku VAT, a co wynika ze złożonej przez podatnika do akt postępowania podatkowego dokumentacji finansowej spółki, a tym samym właściwy czas na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości mijał nie wcześniej jak po 21 grudnia 2009 r.

- uznał, że w stosunku do skarżącego oraz drugiego z byłych członków zarządu P.S. wystąpiły przesłanki pozytywne orzeczenia o osobistej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki w postaci istnienia zobowiązań podatkowych, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu spółki, podczas gdy termin płatności za zaległości podatkowe spółki, które powstały w wyniku złożenia przez tę spółkę w dniu 21 grudnia 2009 r. korekt deklaracji VAT-7 mijał w czasie, gdy skarżący oraz drugi członek zarządu byli już odwołani z funkcji oraz ze składu zarządu spółki uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 28 kwietnia 2009 r.

Wobec tego wniesiono o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Tytułem wstępu należy wskazać, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który musi spełniać szczególne wymagania. Stosownie do art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym (wskazanym w art. 46 § 1 P.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu zasadnego uchylenia lub zmiany.

Prawidłowo formułując zarzuty, autor skargi kasacyjnej powinien wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera swoje zarzuty, tj. czy podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) czy naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu.

Rozpoznawana w niniejszym postępowaniu skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), przy czym poza zarzutem dotyczącym przepisu proceduralnego jakim jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., wskazano na naruszenie art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, które bez wątpienia są przepisami prawa materialnego.

W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej jak i ich uzasadnienie świadczą o tym, że strona skarżąca kwestionuje ustalone w sprawie fakty oraz ich ocenę dokonaną przez organy podatkowe, a zaakceptowane przez Sąd I instancji. Podkreślić jednak należy, że prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą prawidłowo sformułowanego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyrażany był pogląd, że nie można tego skutecznie czynić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 166/11; wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 662/07).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać nietrafnego zarzutu odnoszącego się do prawa materialnego (nawet gdy przepis ten zostanie konkretnie wskazany), jeżeli z uzasadnienia tego zarzutu i treści skargi kasacyjnej wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że podważane są okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania zostały naruszone.

Wskazać bowiem należy, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżącą podważa okoliczność uznania przez organy podatkowe, że złożenie przez A.L. - prezesa zarządu spółki - w dniu 4 stycznia 2010 r. wniosku o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej spółki, nie stanowi przesłanki negatywnej w kontekście orzeczenia o odpowiedzialności M.J. jako członka zarządu spółki, a ponadto kwestionuje ustalenie organów podatkowych, że zaległości podatkowe spółki powstały w czasie kiedy skarżący pełnił funkcję członka zarządu.

Dopełnieniem zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., który to przepis stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, powinno być wskazanie naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej regulujących prowadzenie postępowania podatkowego, w tym przepisów dotyczących ustalania stanu faktycznego sprawy, gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny przez organy podatkowe. W rozpatrywanej sprawie brak jest takiego dopełnienia, a bez niego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. nie może być skuteczny i tym samym nie może doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że ograniczenie skargi kasacyjnej wyłącznie do zarzutu naruszenia wskazanego przepisu prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej nie mogło skutecznie zakwestionować ustaleń faktycznych dokonywanych i ocenianych na podstawie przepisów postępowania.

Rozpatrując zarzut naruszenia art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej z punktu widzenia prawidłowości jego zastosowania do ustalonego przez organy stanu faktycznego, przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę orzekania, Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, że doszło do naruszenia art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej w wyniku wydania objętej skargą decyzji orzekającej o odpowiedzialności osobistej skarżącego za zaległości podatkowe "R." sp. z o.o., które wprawdzie dotyczą zobowiązań powstałych w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu, a termin ich płatności również upływał w tym czasie, lecz zaległości wynikające z tych zobowiązań powstały w wyniku złożenia przez spółkę w dniu 21 grudnia 2009 r. korekt deklaracji VAT-7, a zatem w czasie gdy skarżący nie pełnił już funkcji członka zarządu. Z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wynika, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa. Zatem bez wpływu na istnienie zobowiązania podatkowego pozostaje fakt złożenia deklaracji VAT-7, zaniechanie tej czynności czy dokonanie korekty deklaracji. Czynności te mogą jedynie kształtować wysokość zobowiązania, które zawsze powstaje z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Słusznie wobec tego zauważył Sąd I instancji, złożenie przez spółkę korekt deklaracji VAT-7 w grudniu 2009 r., tj. w czasie kiedy skarżący nie był już członkiem zarządu spółki, nie może powodować uwolnienia go od odpowiedzialności, gdyż korekty te dotyczą zobowiązań powstałych w czasie pełnienia przez niego funkcji, a termin ich płatności upływał również w tym okresie. Okoliczność dokonania w 2009 r. korekt deklaracji VAT-7 dotyczących zobowiązań powstałych w poszczególnych miesiącach 2007 roku oraz 2008 roku, w świetle art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. i 2009 r.) nie stanowi w rozpoznawanej sprawie przeszkody przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na skarżącego. Mając to na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie zaistniały pozytywne przesłanki odpowiedzialności skarżącego za wymienione w zaskarżonej decyzji zaległe zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług.

Nie jest również prawidłowe twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że w sprawie doszło do naruszenia art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż wydano objętą skargą decyzję w sytuacji, kiedy zarząd "R." sp. z o.o. w dniu 4 stycznia 2010 r. złożył wniosek o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej tej spółki, w efekcie czego Sąd Rejonowy [...] Wydział Gospodarczy wydał w dniu 16 marca 2010 r. postanowienie oddalające wniosek o ogłoszenie upadłości spółki stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Po pierwsze, dla badania wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wyłączającej odpowiedzialność skarżącego za zaległości spółki, bez znaczenia pozostaje okoliczność wystąpienia w wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęcie postępowania układowego, przez osobę pełniącą funkcję prezesa zarządu tej spółki, po tym jak skarżący w organie tym przestał zasiadać. Po drugie, autor skargi kasacyjnej podniósł, że stan niewypłacalności spółki powstał dopiero na skutek złożenia korekt deklaracji podatku VAT dokonanych w grudniu 2009 r. Tymczasem stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania wskazuje, że już na koniec roku 2007 zachodziły obie przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Wniosek jednak w tym czasie nie został zgłoszony.

W świetle niepodważonych skutecznie ustaleń stanu faktycznego niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, uznając, że w świetle okoliczności sprawy, spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 116 Ordynacji podatkowej. Sąd prawidłowo ustalił, że organ podatkowy wykazał okoliczności warunkujące orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki, a skarżący nie wykazał okoliczności mogących zwolnić go z tej odpowiedzialności. Sąd I instancji trafnie uznał, że zgodnie z art. 116 Ordynacji podatkowej organ podatkowy był zobowiązany wykazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu spółki w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w zaległość podatkową oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce. W świetle dokonanych ustaleń stanu faktycznego, Sąd I instancji prawidłowo podzielił również ustalenia organów podatkowych, co do tego, że złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nie nastąpiło we właściwym czasie oraz, że niezgłoszenie tego wniosku nie nastąpiło z winy skarżącego.

W niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela powyższą argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę oddalił. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydane zostało na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).