Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1643/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

T.K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], która uchylała decyzję decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w całości i w tym zakresie orzekała o ustaleniu od dnia [...] lipca 2015 r. wysokość opłaty za pobyt T.K. w Domu Pomocy Społecznej w W. przy ul. [...] w wysokości [...] złotych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] sierpnia 2013 r. organ ustalił, iż T.K. będzie ponosić odpłatność za pobyt w Domu Pomocy Społecznej przy ul. [...] w W. w wysokości [...] zł miesięcznie. W związku ze zmianą dochodu strony w dniu 19 marca 2015 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie zmiany wysokości opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej. W dniu 13 kwietnia 2015 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy, w wyniku którego ustalono, że wysokość dochodu T.K. wynosi [...] zł.

Decyzją Prezydenta W. z [...] kwietnia 2015 r. zmieniono decyzję dotyczącą odpłatności za pobyt w DPS i ustalono, że T.K. będzie od [...] kwietnia 2015 r. ponosić odpłatność w wysokości [...] zł miesięcznie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z waloryzacją emerytury sytuacja materialna strony uległa zmianie, co spowodowało konieczność zmiany decyzji ustalającej odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej. Dochód T.K. zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej wynosi [...] zł miesięcznie (świadczenie z ZUS + zasiłek pielęgnacyjny), w związku z czym została ona zobowiązana do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej w wysokości [...] zł. Kwota ta stanowi bowiem 70 % uzyskiwanego dochodu.

Od tej decyzji odwołanie złożyła T.K..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając sprawę wskazało, że zgodnie z art. 87 ust. 8 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 51), osoby przyjęte do domu pomocy społecznej przed dniem 1 stycznia 2004 r. ponoszą opłatę na dotychczasowych zasadach (czyli zgodnie z ustawą z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej).

Art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej stanowił, że pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny, a miesięczną opłatę za ten pobyt ustala się w wysokości 200% kwoty kryterium dochodowego ustalonego dla osoby samotnie gospodarujące, z zastrzeżeniem, że opłata ta nie może być wyższa niż 70% dochodu osoby przebywającej w placówce. Art. 35 ust. 3 tej ustawy stanowił jednakże, iż opłata, o której mowa w ust. 1-3, po osiągnięciu przez dom pomocy społecznej standardu, zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy, zostaje podwyższona do pełnego kosztu utrzymania, nie więcej jednak niż 70% dochodu osoby przebywającej w placówce.

Dom Pomocy Społecznej przy ul. [...] w W. osiągnął określone ustawą standardy i decyzją Wojewody [...] Nr [...] uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności.

Zgodnie z zarządzeniem Prezydenta W. z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domach pomocy społecznej na terenie W. w 2015 r., koszt taki w przypadku DPS przy ul. [...] wynosi [...] zł.

Organ wskazał, że dochód T.K. wynosi [...] zł. Dochód będący podstawą wyliczenia poprzedniej opłaty wynosił [...] zł. Dochód ten wzrósł o [...] zł, czyli o więcej niż 10% kwoty 542 zł (kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej), nie zachodzi więc okoliczność wskazana w art. 106 ust. 3b ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zatem zmiana wysokości opłaty za pobyt T.K. jest zgodna z przepisami.

Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że termin od którego obowiązuje ta zmiana, winien zostać zmodyfikowany. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że decyzje o uchyleniu lub zmianie decyzji przyznające prawa do określonych świadczeń z pomocy społecznej nie mogą być wydawane z mocą wsteczną. Są to bowiem decyzje konstytutywne, nie deklaratoryjne. Decyzje takie mogą jedynie swoim zakresem obejmować świadczenia z pomocy społecznej po jej wydaniu, nie mogą natomiast sięgać swoim zakresem do czasu sprzed wydania tej decyzji. Zarówno zmiana decyzji pierwotnej przyznającej świadczenie z pomocy społecznej, jak i jej uchylenie mają charakter konstytutywny. Brak jest jakichkolwiek podstaw by uchylać lub zmieniać decyzje przyznające prawa do określonych świadczeń z pomocy społecznej z mocą wsteczną - ex tunc. Takie skutki można wiązać jedynie z decyzjami deklaratoryjnymi, tj. potwierdzającymi zaistniały już stan rzeczy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 września 2014 r., II SA/Łd 457/14 LEX nr 1520146).

Z tej przyczyny Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania T.K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] orzekającej o zmianie decyzji Prezydenta W. z [...] sierpnia 2013 r., nr [...] dotyczącej ustalenia miesięcznej odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej uchyliło zaskarżoną decyzję uchylić w całości i w tym zakresie orzekło o ustaleniu od dnia [...] lipca 2015 r. wysokość opłaty za pobyt T.K. w Domu Pomocy Społecznej w W. przy ul. [...] w wysokości [...] zł.

T.K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...].

Skarżąca podnosiła, że decyzje organów uważa za krzywdzące. Według jej oceny decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej. Nie zgadza się z tym, że organ na nowo naliczył jej wysokość opłat, podwyższając je, w sytuacji gdy powinny ją obowiązywać poprzednie stawki. Działania organu skarżąca łączy z naruszeniem zasady praw nabytych i na tej podstawie domagała się zmiany zaskarżonej decyzji. Skarżąca wyrażała także niezadowolenie z poprzednich decyzji organu o podobnym charakterze, które były już przedmiotem rozpoznania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (m.in. sprawy I SA/Wa 305/12, I SA/Wa/Wa 768/12, ISA/Wa 323/13, I SA/Wa 2393/14).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga podlega oddaleniu.

W świetle art. 35 ustawy o pomocy społecznej z 1990 r., ustalanie odpłatności następowało zatem według zasady, że maksymalną wysokość odpłatności ponoszonej przez pensjonariuszy stanowiła dwukrotność kryterium dochodowego, wynoszącego od dnia 1 czerwca 2002 r., zgodnie z pkt 2 ppkt 2 lit. a obwieszczenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 maja 2002 r. (Mon. Pol. Nr 19, poz. 338) kwotę 461 zł, zatem 200% tego kryterium odpowiadało kwocie 922 zł.

Kolejną zasadą wynikającą z tego przepisu było to, że w sytuacji, gdy wyliczona wartość 70% dochodu mieszkańca była niższa od dwukrotności kryterium dochodowego, wówczas odpłatność nie mogła przekroczyć 70% jego dochodu. Ustawodawca zastrzegł jednak, że zasady te obowiązują jedynie do czasu spełnienia przez placówkę wymaganych standardów, zatem uzyskanie przez placówkę stosownego zezwolenia skutkowało podwyższeniem ponoszonej opłaty do pełnego kosztu utrzymania, jednak również i w takim przypadku maksymalna wysokość odpłatności wynosiła 70% dochodu osoby lub na osobę w rodzinie.

Na mocy art. 54 pkt 15 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966, aktualnie Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o dochodach j.s.t., regulacja zawarta w art. 35 ustawy o pomocy społecznej z 1990 r. została zmieniona i przepis ten stanowił w ust. 1, iż pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny, natomiast w ust. 2 przewidywał, że obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka (pkt 1), małżonek, zstępni przed wstępnymi (pkt 2), gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej (pkt 3) - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność. Z kolei w ust. 3 przepis ten stanowił, że mieszkaniec domu obowiązany jest wnosić opłatę w wysokości nie większej niż 70% swojego dochodu (pkt 1), małżonek, zstępni przed wstępnymi (pkt 2), gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej (pkt 3) - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2. Zgodnie z art. 35 ust. 13 i 14 w znowelizowanym brzmieniu, średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w powiatowym i w regionalnym domu pomocy społecznej ustala odpowiednio starosta i marszałek województwa.

Znowelizowane przepisy ustawy o pomocy społecznej z 1990 r. nie przewidywały już zatem możliwości ponoszenia odpłatności w kwocie gwarancyjnej odpowiadającej 200% kwoty kryterium dochodowego, ani nie wiązały wysokości tejże odpłatności ze standardem domu pomocy społecznej. Wysokość opłaty została ujednolicona i powiązana wyłącznie z uzyskiwanym przez pensjonariusza dochodem, przy zastosowaniu dotychczasowego wskaźnika procentowego wynoszącego 70%, a obowiązkiem uiszczenia powstałej różnicy pomiędzy kosztem ponoszonym, a pełnym, czyli średnim kosztem ustalanym przez właściwy organ, obciążono gminę, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. W przepisie art. 87 ust. 8 omawianej ustawy o dochodach j.s.t. ustawodawca określił jednocześnie, że osoby, które zostały przyjęte do domu pomocy społecznej przed dniem 1 stycznia 2004 r. oraz osoby posiadające skierowania do domu pomocy społecznej wydane przed dniem 1 stycznia 2004 r. ponoszą opłatę na dotychczasowych zasadach. Ponadto, w art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o dochodach j.s.t. określono zasady dofinansowania udzielanego powiatom w formie dotacji celowych z budżetu państwa na mieszkańców domów pomocy społecznej prowadzonych przez powiat (gminę na prawach powiatu) w ramach zadania własnego lub prowadzonych na jego zlecenie, umieszczonych na podstawie skierowania wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r. W odróżnieniu od osób skierowanych do domu pomocy społecznej po dniu 1 stycznia 2004 r., to nie gminę, ale budżet państwa obciążają zatem koszty dofinansowania pobytu osób skierowanych przed tą datą. Z mocy art. 102 ustawy o dochodach j.s.t. wszystkie omówione wyżej regulacje weszły w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 87 ust. 8 ustawy o dochodach j.s.t. nawiązywał do zasad odpłatności określonych w art. 35 ustawy o pomocy społecznej, którą ta ustawa znowelizowała. Oznaczało to, że osobom skierowanym, a także przyjętym do domów pomocy społecznej przed dniem 1 stycznia 2004 r. ustawodawca zagwarantował niezmienność w zakresie zasad ponoszenia odpłatności za pobyt, tj. zapewnił, że osoby te nie będą musiały ponosić opłaty wyższej niż dwukrotność kryterium dochodowego, chyba że jest ono wyższe od wartości 70% kwoty uzyskiwanego dochodu, jednakże pod warunkiem, że placówka, w której przebywają, nadal nie spełnia wymaganych standardów. W razie ich osiągnięcia, po uzyskaniu stosownego zezwolenia, obowiązywać miał tylko jeden sposób obliczania odpłatności, tzn. opłata miała wynosić 70% dochodu uzyskiwanego przez mieszkańca domu.

Aktualnie obowiązująca ustawa o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz.U.2015.163 j.t), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r., zastąpiła ustawę o pomocy społecznej z 1990 r. i ustaliła na nowo zasady odpłatności, określając w art. 60 ust. 1, że pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania, który w zależności od zasięgu domu pomocy społecznej ustala wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Natomiast w art. 61 ust. 1 i 2 ustawa ta powtórzyła uregulowania przewidziane w art. 35 ustawy z 1990 r. po nowelizacji od dnia 1 stycznia 2004 r. Nadal mieszkaniec domu obowiązany jest ponosić opłatę do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a pozostałą część - do wysokości średniego kosztu utrzymania - ponosi gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej.

W art. 149 ust. 1 i 3 powyższej ustawy zawarto zapis o wygaśnięciu z dniem jej wejścia w życie decyzji wydanych na podstawie ustawy o pomocy społecznej z 1990 r., z wyjątkiem decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej, oraz decyzji o umieszczeniu w takiej placówce. Z kolei w art. 155 ust. 1 wskazano, że do osób umieszczonych w domu pomocy społecznej na podstawie skierowania wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r. stosuje się dotychczasowe przepisy o właściwości miejscowej gminy, natomiast w ust. 3 tego przepisu określono, że w stosunku do osób umieszczonych w domu pomocy społecznej na podstawie skierowania wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r., decyzje zmieniające decyzje o odpłatności i o skierowaniu do domu pomocy społecznej wydaje starosta właściwy ze względu na położenie domu.

W oparciu o te regulacje zachodziła potrzeba wydania nowych decyzji o ustaleniu odpłatności za pobyt w domach pomocy społecznej.

Dom Pomocy Społecznej przy ul. [...] w W. osiągnął określone ustawą standardy i decyzją Wojewody [...] Nr [...] uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności.

W świetle omówionych dotychczas przepisów ta okoliczność uzasadniała, zdaniem Sądu, konieczność ponownego ustalenia odpłatności skarżącego za pobyt w DPS poprzez zmianę dotychczas wydanych w tym zakresie decyzji. Zasadnie zatem organ orzekł o zwiększeniu kwoty odpłatności, zmieniając dotychczasowe decyzje wydane w tym zakresie.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, materialnoprawną podstawę zmiany odpłatności skarżącego za pobyt w domu pomocy społecznej powinien stanowić przepis art. 87 ust. 8 ustawy o dochodach j.s.t. w związku z przepisem do którego odsyła, tj. art. 35 ustawy o pomocy społecznej z 1990 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2003 r., a normę kompetencyjną - przepis art. 155 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej z 2004 r. Sąd podziela tym samym linię orzeczniczą prezentowaną w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: WSA we Wrocławiu z 21 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 562/08, opubl. System Informacji Prawnej LEX nr 580398 oraz WSA w Krakowie z 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1144/10; WSA w Łodzi z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 419/11; WSA w Szczecinie z 10 października 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 302/11; WSA w Warszawie z 6 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 525/12, wszystkie dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w powołanym wyżej wyroku z 21 maja 2009 r., przepis art. 87 ust. 8 ustawy o dochodach j.s.t. jest uregulowaniem szczególnym, odnoszącym się bezpośrednio do odpłatności za pobyt w domu opieki. Zaakcentować należy, że omawiany przepis o randze ustawowej, nie został uchylony mocą ustawy o pomocy społecznej z 2004 r. Jak już wywiedziono wyżej, gwarantuje on osobom skierowanym do domu pomocy społecznej przed dniem 1 stycznia 2004 r. zachowanie dotychczasowych zasad odpłatności. Co więcej, regulacje ustawy o pomocy społecznej z 2004 r., zawarte w powołanych wyżej przepisach art. 149 i art. 155 ust. 1 i 3, stanowią dopełnienie jego zapisów. Zakładając racjonalność ustawodawcy należy przyjąć, że gdyby jego wolą było uchylenie również normy szczególnej z art. 87 ust. 8 ustawy o dochodach j.s.t. i zrównanie zasad odpłatności wszystkich mieszkańców, tj. skierowanych przed dniem 1 stycznia 2004 r. i po tej dacie, wówczas dałby temu wyraz wprost, zamieszczając w przepisach końcowych ustawy o pomocy społecznej z 2004 r. odpowiednie uregulowanie w tym zakresie. Tymczasem sytuacja prawna tej właśnie grupy osób została przez ustawodawcę nadal wyraźnie wyodrębniona z uwagi na wskazane wyżej, obowiązujące zasady partycypowania w kosztach pobytu przez budżet państwa, a nie gminę. Wyłącza to tym samym, w odniesieniu do zasad ustalania odpłatności tych osób, pogląd o możliwości zastosowania przepisów art. 60 i 61 ustawy o pomocy społecznej z 2004 r. zamiast - poprzez art. 87 ust. 8 ustawy o dochodach j.s.t. - przepisów ustawy z 1990 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2003 r., gdyż wiązałoby się to przeniesieniem na gminę obowiązku ponoszenia kosztów uzupełniających do wysokości pełnego kosztu utrzymania, czego ustawodawca nie dopuszcza.

Na tle rozpoznawanej sprawy nie sposób nie dostrzegać, że organ odwoławczy stanął na stanowisku, że zmiana decyzji ustalającej odpłatność skarżącego powinna nastąpić w oparciu o przepisy art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej z 2004 r. To błędne stanowisko organu odwoławczego nie może jednak przesądzać o wadliwości zaskarżonej decyzji. Podzielając poglądy wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zdaniem Sądu, należy przyjąć, że nawet niepowołanie podstawy albo błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji administracyjnej nie prowadzi automatycznie do uchylenia decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej, jeżeli podstawa taka istnieje. Istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie tej podstawy (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2001 r., sygn. akt I SA 1425/99, opubl. LEX nr 54161 oraz wyrok WSA w Warszawie z 21 stycznia 2005 r., SA/Wa 1503/04, opubl. OwSS 2006 r. Nr 1, poz. 19).

Koncentrując się na sposobie ustalenia dochodu skarżącej, stwierdzić należy, że przepis art. 8 ustawy o pomocy społecznej z 2004 r. precyzyjnie określa pojęcie dochodu, czyniąc to w zasadzie w sposób analogiczny jak art. 2a ust. 2 ustawy o pomocy społecznej z 1990 r., przy czym jest on umieszczony w przepisach ogólnych tej ustawy, tj. w dziale I rozdziale I tej ustawy, zatytułowanym "Zasady ogólne i zakres podmiotowy ustawy". Już sam tytuł rozdziału wskazuje rolę zawartych w nim regulacji jako przepisów zasadniczych dla całej ustawy. Z tego też powodu należy uznać, że zawiera unormowania uniwersalne, mające zastosowanie również w sytuacji ustalania przez organ pomocy społecznej dochodu w postępowaniu prowadzonym z urzędu.

Dom Pomocy Społecznej przy ul. [...] w W. osiągnął określone ustawą standardy i decyzją Wojewody [...] Nr [...] uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności.

Zgodnie z zarządzeniem Prezydenta W. z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domach pomocy społecznej na terenie W. w 2015 r., koszt taki w przypadku DPS przy ul. [...] wynosi [...] zł.

Organ wskazał, że dochód T.K. wynosi [...] zł. Dochód będący podstawą wyliczenia poprzedniej opłaty wynosił [...] zł. Dochód ten wzrósł o [...] zł, czyli o więcej niż 10% kwoty 542 zł (kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej). Zatem zmiana wysokości opłaty za pobyt T.K. była zgodna z obowiązującymi przepisami. Na podstawie art. 8 ustawy o pomocy społecznej organ prawidłowo wyliczył, że kwota dochodu skarżącego, stanowiąca sumę świadczeń emerytalno-rentowych oraz dodatkowych świadczeń, pomniejszona o kwotę zaliczki na podatek i składki na ubezpieczenie zdrowotne, które nie podlegają wliczeniu, wynosi [...] zł (świadczenie z ZUS + zasiłek pielęgnacyjny). W oparciu o powyższe wyliczenia prawidłowo też ustalono, że miesięczna kwota odpłatności za pobyt skarżącego w DPS, stanowiąca 70% tak ustalonego dochodu, wynosi [...] zł.

Organ prawidłowo zatem oparł się na treści art. 8 ustawy o pomocy społecznej, właściwie zastosował przepisy procedury administracyjnej oraz wyjaśnił wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.