Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 196/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4 pkt 4,22, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92a ust. 1,2,6
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 10 par. 1, art. 8,9,77 par. 1,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: M.P. 1987 nr 31 poz 240 art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
law: Zarządzenie Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 5 października 1987 r. w sprawie zarządzania ruchem na drogach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 4 pkt 4 i 22, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpoznaniu odwołania T.N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą N. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia oraz akt administracyjnych wynika, że powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu 25 marca 2013 r. inspektor Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę ciągnika samochodowego marki [...]

z naczepą ciężarową marki [...], którym kierował M.M. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy T.N. Ustalono, że kontrolowany kierowca przewoził pochodzący z [...] ładunek w postaci brykietu z węgla z firmy [...] do składu opału w miejscowości [...]. Do kontroli kierowca okazał wypis nr 003 z licencji Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydanego na pracodawcę, nie okazał natomiast wypisu lub licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, lub zaświadczenia lub wypisu z zaświadczenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów rzeczy na potrzeby własne.

Mając powyższe na uwadze, decyzją z dnia [...] r. organ I instancji nałożył na T.N. karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości

i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W motywach wydanego rozstrzygnięcia organ podał, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie zawiadomił skarżącego o zmianie kwalifikacji naruszenia stwierdzonego protokołem kontroli z lp. 1.1 na l.p 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wskazując jedynie w rozstrzygnięciu, że w związku

z wyjaśnieniami strony oraz przesłaną fakturą VAT nr [...], dokonano zmiany kwalifikacji prawnej czynu. Powyższe stanowiło naruszenie uprawnień strony wynikające z treści przepisu art. 10 § 1 K.p.a.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 2 października 2013 r. nałożył na T.N. prowadzącego działalność gospodarczą N. karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Po opisaniu stanu faktycznego oraz przytoczeniu przepisów ustawy o transporcie drogowym mających zastosowanie w niniejszej sprawie, organ wyjaśnił, że zgodnie z wytycznymi organu odwoławczego pismem z dnia 2 sierpnia 2013 r. przesłał skarżącemu zawiadomienie o zmianie kwalifikacji prawnej naruszenia. Przedmiotowe pismo zostało odebrane w miejscu wykonywania działalności gospodarczej przez księgowego w dniu 5 sierpnia 2013 r., jednak do dnia wydania decyzji skarżący nie zajął stanowiska i nie wypowiedział się.

Dalej organ wskazał, że nie ma zastosowania w sprawie treść art. 92c ust. 1 ustawy, ponieważ stosownie do jego wskazań, to strona powinna przedłożyć dowody potwierdzające jej hipotezę, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedłożył żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się jedynie do formułowania tez wykluczających jego odpowiedzialność.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia zarzucając mu naruszenie:

- prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym,

- zasad określonych w art. 9 i 10 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w toku postępowania przyczyn wszczęcia postępowania w oparciu o lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym,

- zasad art. 6 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 2 pkt 3 poprzez nieuzasadnione przyjęcie rozszerzonej wykładni funkcjonalnej przepisu z całkowitym porzuceniem analizy wykładni literalnej tej normy,

- art. 7 K.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego, co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia,

- zasad określonych w art. 77 § 1 K.p.a. poprzez porzucenie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego.

W ocenie skarżącego, organ wbrew obowiązkom określonym w art. 9 K.p.a. nie wyjaśnił w toku postępowania przesłanek zasadności zarzutu określonego w lp. 1.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym ograniczając się wyłącznie do wysłania w dniu 2 sierpnia 2013 r. zawiadomienia o zmianie kwalifikacji prawnej naruszenia, które nie zawierało żadnego uzasadnienia faktycznego. Taki sposób postępowania organu, zdaniem skarżącego, prowadzi do wniosku, że podstawa prawna zarzutu ustalana jest w sposób przypadkowy, bez wnikliwej oceny materiału dowodowego.

Podobnie, stanowisko organu, że z uwagi na cechy ładunku oraz ogólny charakter przewozu, podmiot winien uprzednio uzyskać zaświadczenie na wykonywanie międzynarodowego przewozu na potrzeby własne, wynika z braku dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz niezapoznania się z materiałem dowodowym, co stanowi naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. Stosownie bowiem do treści art. 4 pkt 4 ustawy, zawierającego definicję niezarobkowego przewozu drogowego, teoretycznie skarżący realizując przewóz drogowy spełniał warunki przewozu na potrzeby własne, jednakże organ całkowicie pominął fakt, że kontrolowany kierowca okazał wypis z licencji. Zdaniem skarżącego, w sytuacji, gdy kierowca dysponował wyłącznie wypisem z licencji krajowej i nie posiadał zaświadczenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów drogowych na potrzeby własne, o którym mowa w art. 33 ust. 5 ustawy, zastosowanie ma art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym, obowiązek uzyskania zaświadczenia na wykonywanie przewozów własnych nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. W niniejszej sprawie fakt, że kontrolowany podmiot jest uprawnionym przewoźnikiem drogowym jest bezsporny. Nadto we wskazanym przepisie ustawodawca nie użył określenia "odpowiednio licencję krajową i międzynarodową", co oznaczałoby, że w przypadku krajowych przewozów na potrzeby własne należałoby mieć zamiennie licencję krajową, zaś w przypadku międzynarodowych przewozów na potrzeby własne – licencję międzynarodową.

Końcowo skarżący stwierdził, że organ nie sprawdził decyzji pod kątem merytorycznym, o czym świadczą jej końcowe fragmenty, w jego odczuciu skopiowane z innego rozstrzygnięcia.

Opisaną na wstępie decyzją, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne) to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez załadunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie cztery przesłanki. Z dokonanych ustaleń oraz zeznań kierowcy jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli strona przewoziła w ramach wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej ładunek brykietu z węgla brunatnego odebrany z przedsiębiorstwa [...] na potrzeby prowadzonego składu opału. Bezspornie zatem przewóz wykonywany był pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności skarżącego. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...]na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydanej skarżącemu, natomiast do dnia wydania niniejszej decyzji skarżący nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego jego uprawnienie do wykonywania w dniu kontroli międzynarodowego przewozu na potrzeby własne.

Odnosząc się do dokonanej przez skarżącego interpretacji przepisów ustawy

o transporcie drogowym, zgodnie z którą art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym nie przewiduje rozróżnienia uprawnień licencyjnych na krajowe

i międzynarodowe, organ wyjaśnił, że wbrew przekonaniu skarżącego, interpretacja przepisów aktów prawnych odbywa się w oparciu nie tylko o wykładnię językową ale

i systemowo-funkcjonalną, a w niektórych przypadkach historyczną. Według stanu prawnego na dzień kontroli, ustawa o transporcie drogowym przewidywała rozróżnienie na cztery rodzaje licencji: na wykonywanie krajowego/międzynarodowego transportu drogowego osób/rzeczy. Tożsame rozróżnienie dotyczy zaświadczeń na przewozy na potrzeby własne. Licencja jest uprawnieniem szerszym, obejmującym prawo do wykonywania przewozów zarówno zarobkowych, jak i niezarobkowych przy czym prawo to obejmuje wyłącznie określony w licencji rodzaj przewozu – osób lub rzeczy

w obrębie Rzeczypospolitej Polskiej lub z przekroczeniem jej granic. W związku

z powyższym posiadana przez skarżącego na dzień kontroli licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu rzeczy nie uprawniała strony do wykonywania międzynarodowego przewozu na potrzeby własne.

W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, postępowanie

w I instancji przeprowadzone zostało z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na powyższą decyzję T.N. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji ponownie zarzucił jej naruszenie: przepisów ustawy o transporcie drogowym przez jej wadliwe zastosowanie; art. 6 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne przyjęcie wykładni przepisu; art. 7 K.p.a. przez nierzetelne

i nieobiektywne rozpatrzenie materiału dowodowego; art. 77 § 1 K.p.a. przez zaniechanie zgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz art. 9 i 10 K.p.a. przez niewyjaśnienie w toku postępowania przyczyn wszczęcia postępowania w oparciu o lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W pierwszej kolejności skarżący wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ błędnie wskazał numer decyzji organu I instancji, od której złożył on odwołanie, co świadczy o powierzchownej analizie sprawy.

Odnośnie interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym podtrzymał stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zgadzając się

z organem odwoławczym, że podmiot realizujący przewóz drogowy spełniał warunki przewozu na potrzeby własne, zaznaczył, że organ całkowicie pominął fakt,

że kontrolowany okazał wypis z licencji krajowej na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, co świadczy o tym, że miał świadomość treści obowiązujących przepisów prawnych dotyczących wykonywania przewozów. Kierowca dysponował wyłącznie wypisem z licencji krajowej, a nie posiadał zaświadczenia na wykonywanie międzynarodowych przewóz drogowych na potrzeby własne o którym mowa w art. 33 ust. 5 ustawy, ponieważ zezwalał na to przepis art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy. Organ błędnie w tym przypadku powołał się na stosowanie wykładni historycznej, która nie funkcjonuje już we współczesnym procesie interpretacji tekstów prawnych. Wieloznaczny zwrot "zaświadczenie" należy, zdaniem skarżącego, ujednoznacznić w taki sposób, aby był on najlepiej uzasadniony w świetle wartości, ocen i celów prawnych przypisanych racjonalnemu prawodawcy. Zatem jeżeli prawodawca nie zawarł w przepisie rozróżnienia na zaświadczenia krajowe oraz zaświadczenie międzynarodowe, to życzy sobie aby adresat rozumiał wskazany zwrot w znaczeniu obejmującym obie kategorie zaświadczeń.

Organ odwoławczy w wydanym rozstrzygnięciu nie odniósł się do braku wyjaśnienia przez organ I instancji przesłanek zasadności zarzutu określonego w lp. 1.3. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który ograniczył się jedynie do wysłania zawiadomienia o zmianie kwalifikacji prawnej naruszenia, bez żadnego uzasadnienia faktycznego, co dowodzi, że podstawa prawna zarzutu ustalona została w sposób przypadkowy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w sprawie, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności

z prawem.

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten nie narusza prawa w sposób zarzucany skargą ani w żaden inny sposób uzasadniający usunięcie jej z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne) to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez załadunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników; b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi; c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin; d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Z dokonanych prawidłowo przez organy ustaleń faktycznych bezspornie wynika, że wykonywany przez pracownika skarżącego w dniu kontroli przewóz miał charakter międzynarodowego, niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy, którego przedmiotem był brykiet z węgla brunatnego odebrany z firmy [...] na potrzeby składu opałowego należącego do skarżącego.

W myśl art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

W trakcie kontroli kierowca okazał na żądanie kontrolującego wypis z licencji

nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, wydanej przedsiębiorcy T.N. Nie przedłożył natomiast żadnego dokumentu potwierdzającego jego uprawnienie do wykonywania w dniu kontroli międzynarodowego przewozu na potrzeby własne.

Powyższych ustaleń skarżący nie kwestionuje.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do wykładni art. 33 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie skarżącego, w sytuacji, gdy kierowca dysponował wyłącznie wypisem z licencji krajowej i nie posiadał zaświadczenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów drogowych na potrzeby własne, o którym mowa w art. 33 ust. 5 ustawy, to zastosowanie ma art. 33 ust. 2 pkt 3, zgodnie z którym, obowiązek uzyskania zaświadczenia na wykonywanie przewozów własnych nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. Zatem kierowca dysponował wyłącznie wypisem z licencji krajowej, ponieważ pozwalał mu na to zapis art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy.

Wykładnia proponowana przez skarżącego jest dlań niewątpliwie korzystna, aczkolwiek niewłaściwa w ocenie Sądu. Dokonując wykładni konkretnego przepisu prawa należy mieć na uwadze również inne uregulowania ustawowe a jej efekt nie może prowadzić do wniosków nie dających się zaakceptować z punku widzenia celów ustawy i spójności norm w niej określonych przez racjonalnego prawodawcę.

Przyjęcie przedstawionej przez skarżącego koncepcji, że posiadanie przez przedsiębiorcę jakiegokolwiek uprawnienia do wykonywania transportu drogowego

a więc jakiejkolwiek licencji, zwalniałoby go zawsze z obowiązku uzyskania zaświadczenia prowadzenia przewozów drogowych na potrzeby własne, prowadziłoby do konieczności uznania za zgodnego z prawem takiego stanu rzeczy, według którego, posiadanie przez przedsiębiorcę licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu np. osób, zwalniałoby tegoż przedsiębiorcę z obowiązku uzyskania zaświadczenia na międzynarodowy przewóz rzeczy na potrzeby własne. Takiego rozumienia przepisów Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela.

Zdaniem Sądu, posiadanie uprawnień do wykonywania transportu drogowego uwalnia przedsiębiorcę od konieczności uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów na potrzeby własne ale tylko w ramach takiego samego zakresu realizowanych przewozów (przewozu osób lub rzeczy) i tożsamego co do obszaru jego realizacji, a więc krajowego lub międzynarodowego transportu drogowego. Przy czym wyjątek stanowi tu posiadanie przez przedsiębiorcę zaświadczenia na międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne, który uprawnia go do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych co wynika wprost z przepisu art. 33 ust. 5 ustawy.

Reasumując, wydając zaskarżoną decyzję organ dokonał prawidłowej wykładni spornego przepisu.

Dokonana przez organ zmiana kwalifikacji prawnej czynu z naruszenia zawartego w lp. 1.1 załącznika nr III do ustawy o transporcie drogowym,

tj. wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy bez wymaganej licencji, na naruszenie określone w lp. 1.3 załącznika nr III do ustawy, tj. wykonywanie międzynarodowego przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, była dopuszczalna i została dokonana w sposób prawidłowy. W postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wynikiem kontroli drogowej, która ze swej istoty ograniczona jest okolicznościami obiektywnymi, organy obowiązane są w sposób wszechstronny i obiektywny ustalić stan faktyczny sprawy. Skoro organy w trakcie postępowania doszły do wniosku, że sporny przewóz wykonywany był na potrzeby własne, to obowiązane były dokonać zmiany opisu i kwalifikacji zarzucanego naruszenia prawa, tak aby prawo zostało zastosowane w sposób prawidłowy, wobec ziszczenia się przesłanek ustawowych, co wynikało z ustalonych okoliczności faktycznych. Zmiana opisu i podstawy prawnej naruszenia jest dopuszczalna w ramach prowadzonego postępowania, którego celem nadrzędnym jest załatwienie sprawy w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1134/13, dostępny na stronie www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Trafna okazało się spostrzeżenie skarżącego o niewłaściwym powołaniu w zaskarżonej decyzji numeru orzeczenia Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 października 2013 r. Uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, które skutkować miałby uwzględnieniem skargi na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ma ono bowiem wyłącznie charakter redakcyjny, nie zmieniając przedmiotu sprawy jak i zakresu postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, wskazującej w sposób niebudzący wątpliwości na przedmiot postępowania odwoławczego.

Sąd nie uwzględnił pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organy przeprowadziły postępowanie prawidłowo, z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. Wyjaśnione zostały wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, w tym celu przeprowadzono postępowanie dowodowe, z poszanowaniem zasad praworządności, prawdy obiektywnej i oficjalności. Uzasadnienie wydanej decyzji jest spójne, logiczne, oparte na prawidłowo zinterpretowanych przepisach prawa w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym i prawnym.

Przepisy określające wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, mają charakter bezwzględnie obowiązujący i przy ich ustaleniu nie ma zastosowania zasada swobodnego uznania organu co do wysokości kary. Wymierzona kara niewątpliwie jest dotkliwa, jednakże wysokości poszczególnych kar pieniężnych została ściśle określona przez ustawodawcę i zarówno organy administracji jak i sąd administracyjny wysokości tej nie mogą miarkować.

Orzekając o karze pieniężnej Główny Inspektor Transportu Drogowego rozważył przy tym przesłanki ewentualnego odstąpienia od ukarania skarżącego, przewidziane w art. 92c ust. 1, dochodząc do trafnego wniosku, że wyjaśnienia skarżącego ani okoliczności faktyczne i dowody nie dają podstaw do zastosowania tego przepisu.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o jej oddaleniu.