Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1057/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 141 § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 156 § 1 pkt 3, art 105 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 17 ust 10,50,53,25 ust 5,81 ust 3,21,22a
journal: Dz.U. 2004 nr 156 poz 1641
law: Ustawa z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.), Sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 439/09 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. C. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 120 /sto dwadzieścia/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 439/09 oddalił skargę E. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną:

Minister Finansów pismem z dnia [...] listopada 2006 r. [...] odwołał E.C. Nadkomisarza celnego Izby Celnej w K. ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej w K. z dniem 21 listopada 2006 r. na podstawie art. 17 ust. 10 w związku z art. 25 ust. 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej.

Pismem z dnia [...] listopada 2006 r. [...]zatytułowanym "ZMIANA DO AKTU MIANOWANIA" skierowanym do E.C. Nadkomisarza celnego Izby Celnej w K. stwierdzono, że: "– z dniem 22 listopada 2006 r. ustalam Panu stanowisko służbowe Radca prawny w Izbie Celnej w K.: – stopień służbowy pozostawiam bez zmian."

Jednocześnie z dniem 22 listopada 2006 r.: ustalono uposażenie miesięczne: uposażenie zasadnicze wg "04" grupy zaszeregowania w kwocie 4 478,80 zł przy mnożniku kwoty bazowej wynoszącym 2,494, dodatek za stopień służbowy w kwocie 838,64 zł przy mnożniku kwoty bazowej wynoszącym 0,467, dodatek za wieloletnią służbę wg obowiązujących zasad.

Jako podstawę prawną wskazano: art. 50 oraz art. 53 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz.U. Nr 25, poz. 301 ze zm.), rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 21 kwietnia 2000 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego w Służbie Celnej, wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłacania dodatków do uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 36, poz. 408 ze zm.).

W piśmie tym zostało zawarte pouczenie, że spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych rozpatruje sąd właściwy z zakresu prawa pracy. Roszczenie z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu w terminie 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Pismo to zostało podpisane przez p.o. Dyrektora Izby Celnej w K. R. J.

E.C. złożył do Dyrektora Izby Celnej w K. wniosek z dnia 16 września 2008 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...]z dnia [...] listopada 2006 r. podnosząc, że z pisma z dnia 22 listopada 2006 r., wynikała zmiana stosunku służbowego łączącego skarżącego z administracją celną. Zmiana stosunku służbowego, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych mieści się w pojęciu decyzji administracyjnej. Otrzymane pismo winno być decyzja administracyjną. Zostało ono wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, rażąco narusza art. 107 § 3 k.p.a., a w części ustalającej uposażenie miesięczne dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Winna, zatem być stwierdzona jej nieważność zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 k.p.a. Z uwagi jednak na fakt, że zaskarżona decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne zgodnie z art. 158 § 2 k.p.a. skarżący wniósł o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]Dyrektor Izby Celnej w K. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. na podstawie art. 157 § 2 k.p.a.

Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 16 września 2008 r., jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. podnosząc, że pierwszą i zasadniczą przesłanką warunkującą stwierdzenie nieważności jest przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, w ocenie organu pismo nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a., należało więc umorzyć postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności jako bezprzedmiotowe.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej akt mianowania funkcjonariusza celnego powinien zawierać: 1) imię i nazwisko, 2) oznaczenie urzędu, w którym pełniona jest służba, 3) stanowisko służbowe, 4) stopień służbowy, 5) uposażenie, 6) datę mianowania. Z analizy powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że określa on elementy, które winny być zawarte w akcie mianowania, jednakże słowo "powinien" wskazuje na to, że nie jest to wymóg obligatoryjny. Gdyby ustawodawca chciał, aby wszystkie elementy ujęte były w akcie mianowania użyłby słowa "zawiera". Uposażenie skarżącego w okresie pełnienia przez niego funkcji Dyrektora Urzędu Celnego w K., a następnie Dyrektora Izby Celnej w K. określane było pismami Prezesa Głównego Urzędu Ceł, a następnie Szefa Służby Celnej.

Organ podniósł, że nawiązanie stosunku służbowego w drodze mianowania oraz wszelkie sprawy związane z tym stosunkiem, inne niż określone w art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, nie podlegają rozpatrzeniu w trybie i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepisy k.p.a. wobec funkcjonariuszy celnych stosuje się tylko i wyłącznie w sprawach enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, tj. wydania decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza celnego, przeniesieniu albo zleceniu mu wykonywania innych obowiązków służbowych, przeniesieniu na niższe stanowisko bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych. Zatem tylko w tym zakresie stosuje się przepisy k.p.a., w tym przepisy wynikające z art. 107 k.p.a., a dotyczące elementów decyzji. W pozostałym zakresie wobec funkcjonariuszy celnych, zgodnie z ustawą o służbie celnej, nie mają zastosowania przepisy k.p.a. W żadnym bowiem przepisie ustawy o Służbie Celnej nie jest zawarte odesłanie do przepisów k.p.a. w zakresie innym niż wskazany w art. 81 ust. 1. Równocześnie nie można domniemywać istnienia takiego odesłania. Wobec powyższego tylko niektóre z podejmowanych przez kierownika urzędu "decyzje" będą miały charakter decyzji w rozumieniu przepisów k.p.a.

Za tym stanowiskiem w ocenie organu przemawia również fakt, że gdyby uposażenie funkcjonariuszy celnych miało być określane w formie decyzji administracyjnej, wówczas decyzja taka podlegałaby kognicji sądów administracyjnych. Tymczasem, zgodnie z art. 82 ustawy o Służbie Celnej, sprawy o roszczenia funkcjonariuszy w sprawach innych niż wymienione w art. 81 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia właściwości rzeczowej poprzez to, iż uposażenie zostało ustalone przez Dyrektora Izby Celnej w K., w sytuacji, kiedy w ocenie skarżącego winno być ustalone przez Szefa Służby Celnej, organ wyjaśnił, że w dniu 20 listopada 2006 r. skarżący został odwołany z dniem 21 listopada 2006 r. ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej w K., na podstawie art. 17 ust. 10 w związku z art. 25 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej. Zgodnie z art. 25 ust. 5 tej ustawy, jeżeli osoby, o których mowa w ust. 3 (osoby, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt. 3–6 ustawy) były powołane spośród funkcjonariuszy celnych, to ich odwołanie ze stanowiska nie powoduje zwolnienia ze służby, a wyznaczenie stanowisk, na których będą pełnić służbę po odwołaniu, należy do kompetencji kierownika urzędu, w którym poprzednio pełnili służbę. W myśl art. 1 ust. 9 ustawy, w sprawach związanych z pełnieniem służby oraz zatrudnieniem w jednostkach organizacyjnych Służby celnej właściwym do podejmowania rozstrzygnięć jest kierownik urzędu, chyba, że ustawa stanowi inaczej. W art. 14 ust. 1 ustawa wskazuje, że mianowania funkcjonariusza celnego dokonuje minister do spraw finansów publicznych. Tak, więc minister do spraw finansów publicznych jest zobligowany do dokonywania aktu mianowania funkcjonariusza celnego do służby, natomiast warunki jej wykonywania winien kształtować kierownik urzędu.

Organ podkreślił, że Szef Służby Celnej nie może ustalać uposażenia po odwołaniu ze stanowiska dyrektora izby celnej, bo to kierownik urzędu ustala nowe stanowisko i na tej podstawie, mając na uwadze przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 kwietnia 2000 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego w służbie celnej, wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłacania dodatków do uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 36, poz. 408 ze zm.), w zależności od zajmowanego stanowiska, kształtuje poziom uposażenia. Dyrektor Izby Celnej w K. ustalając skarżącemu stanowisko radcy prawnego ustalił jednocześnie najwyższe możliwe uposażenie w grupie zaszeregowania dla radców prawnych, a wynikające z rozporządzenia.

E.C. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...]marca 2009 r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ ponownie stwierdził, że nawiązanie stosunku służbowego w drodze mianowania oraz wszelkie sprawy związane z tym stosunkiem, inne niż określone w art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, nie podlegają rozpatrzeniu w trybie i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepisy k.p.a. wobec funkcjonariuszy celnych stosuje się tylko i wyłącznie w sprawach enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Zatem tylko w zakresie wskazanym powyżej stosuje się przepisy k.p.a., w tym przepisy wynikające z art. 107 k.p.a., a dotyczące elementów decyzji. W pozostałym zakresie wobec funkcjonariuszy celnych, zgodnie z ustawą o służbie celnej przepisy k.p.a. nie mają zastosowania. Tylko niektóre z podejmowanych przez kierownika urzędu rozstrzygnięcia będą miały charakter decyzji w rozumieniu przepisów k.p.a. Za stanowiskiem takim przemawia również fakt, że gdyby uposażenie funkcjonariuszy celnych miało być określane w formie decyzji administracyjnej, wówczas decyzja taka podlegałaby kognicji sądów administracyjnych. tymczasem, zgodnie z art. 82 ustawy o Służbie Celnej, sprawy o roszczenia funkcjonariuszy w sprawach innych niż wymienione w art. 81 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

Odnosząc się do zarzutu, iż każdy akt prawny dotyczący stosunku służbowego funkcjonariusza celnego jest decyzją administracyjną Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż zgodnie z art. 1 pkt 9 ustawy o Służbie Celnej w sprawach związanych z pełnieniem służby oraz zatrudnieniem w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej organem właściwym do podejmowania rozstrzygnięć jest kierownik urzędu chyba, że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 8 tej ustawy kierownikiem urzędu w rozumieniu niniejszej ustawy jest dyrektor izby celnej i ustalił on, zgodnie ze swoimi kompetencjami pismem z dnia 22 listopada 2006 r. warunki służby skarżącego.

Organ wskazał, powołując się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wyrażone w wyroku o sygn. akt II SA/Op 630/06, że odwołanie ze stanowiska i wyznaczenie innego stanowiska jest odrębnie uregulowanym etapem, który nie może być utożsamiany z przeniesieniem na inne stanowisko i z tego względu nie jest objęty sferą decyzyjną. Oznacza to że do podejmowanych w tym trybie czynności nie mają zastosowania przepisy procedury administracyjnej dotyczące decyzji.

Organ wskazał ponadto, że skarżący, zgodnie z art. 82 ustawy o Służbie Celnej, może dochodzić swoich praw w sądzie powszechnym w zakresie uposażenia miesięcznego. Skarżący z dniem 31 stycznia 2009 r. rozwiązał stosunek służby w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych.

E.C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2009 r. zarzucając naruszenie przepisów art. 105 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. domagał się stwierdzenia nieważności ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2006 r.

Skarżący podniósł, że stan faktyczny w sprawie pomiędzy stronami jest bezsporny, a spór dotyczy wyłącznie oceny prawnej pisma zatytułowanego "Zmiana do aktu mianowania".

Akt mianowania funkcjonariusza służby publicznej jest decyzją administracyjną. Zmiana aktu mianowania, tak jak każdej decyzji administracyjnej, może nastąpić tylko w sytuacjach i trybie przewidzianym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Formą właściwą dla zmiany decyzji administracyjnych jest wydanie innej decyzji administracyjnej. Ewentualne wątpliwości w tym zakresie zostały rozstrzygnięte wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2004 r. I PK 35/04 rozstrzygającym kwestie mianowania urzędników samorządowych.

W ocenie skarżącego nie ulega wątpliwości, że pismo podpisane przez Dyrektora Izby Celnej, które spowodowało zmianę decyzji – aktu mianowania jest decyzją administracyjną i wobec tego błędne jest twierdzenie, że zmiana aktu mianowania nie jest decyzją administracyjną. Umorzenie postępowania o stwierdzenie nieważności rażąco narusza art. 105 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie wskazując, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności pisma, nazwanego przez skarżącego decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. Nr [...]z dnia [...] listopada 2006 r. ustalającego warunki pełnienia służby, po odwołaniu ze stanowiska dyrektora izby, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. W pozostałym zakresie podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumenty przedstawione w sprawie.

Dodatkowo wyjaśnił, odpowiadając na zarzuty skarżącego, że sporne pismo z dnia 22 listopada 2006 r. jest wyznaczeniem stanowiska, na którym skarżący pełnił służbę, po odwołaniu go ze stanowiska dyrektora izby celnej, zgodnie z art. 25 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej. Podkreślił, iż ustalił dla skarżącego jedno z najwyższych stanowisk, które jednocześnie było zgodne z posiadanymi uprawnieniami radcy prawnego. Również uposażenie zasadnicze ustalił w maksymalnej wysokości.

Podkreślił również, iż nie zmienił (nie obniżył) stanowiska służbowego i uposażenia zasadniczego skarżącego w rozumieniu zmiany warunków służby na poziomie istniejących stanowisk i uposażeń izby celnej, gdyż skarżący, wraz z wejściem w życie ustawy o Służbie Celnej, mianowany został z dniem 5 stycznia 2000 r. do służby stałej, bez określenia stanowiska służbowego oraz uposażenia miesięcznego. Jednocześnie z tym samym dniem powołany został na stanowisko dyrektora, a następnie z dniem 1 czerwca 2000 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł, na stanowisku dyrektora, ustalił skarżącemu uposażenie miesięczne. Po odwołaniu ze stanowiska dyrektora i wyznaczeniu stanowiska radcy prawnego, uprawnionym do określenia uposażenia jest kierownik jednostki organizacyjnej, w której pełniona jest służba.

Wskazał, że Minister Finansów odwołał skarżącego z wyższego stanowiska kierowniczego na podstawie art. 17 ust. 10 ustawy o Służbie Celnej. Do postępowań w tych sprawach, jak wynika z art. 81 ust. 1 ustawy, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 lutego 2010 r. oddalił skargę E.C. na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazując, że przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej ostatecznej decyzji dotyczył umorzenia postępowania administracyjnego toczonego w trybie stwierdzenia nieważności, a zatem z zastosowaniem nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego zawartych Kodeksie postępowania administracyjnego. Dlatego też należało rozważyć, czy zostały zachowane zasady tego postępowania.

Sąd podał, że z bezspornych ustaleń stanu faktycznego wynika, że z dniem 5 stycznia 2000 r. aktem mianowania, Prezes Głównego Urzędu Ceł mianował skarżącego do służby stałej w Urzędzie Celnym w K. Z dniem 1 maja 2002 r. Minister Finansów powołał skarżącego na stanowisko Dyrektora Izby Celnej w K.

Przepisy ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.) określają, że stanowisko dyrektora izby celnej jest wyższym stanowiskiem kierowniczym w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej (art. 17 ust. 1 pkt 3). Dyrektora izby celnej i jego zastępcę powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw finansów publicznych (art. 17 ust. 10).

Z dniem 20 listopada 2006 r., pismem wydanym na podstawie art. 17 ust. 10 w związku z art. 25 ust. 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej Minister Finansów odwołał skarżącego z powyższego stanowiska.

Pismem z dnia [...] listopada 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w K. ustalił skarżącemu stanowisko służbowe – radca prawny, stopień służbowy pozostał bez zmian. W związku ze zmianą stanowiska służbowego ustalone również zostało nowe uposażenie miesięczne.

Sąd rozstrzygając w granicach sprawy poddanej kontroli, nie mógł nie odnieść się przede wszystkim do odwołania skarżącego ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej w K., a więc czy odwołanie to stanowi decyzję administracyjną, do której stosuje się art. 81 ustawy o Służbie Celnej. Zgodnie z tym przepisem w wypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza celnego, przeniesieniu albo zleceniu mu wykonywania innych obowiązków służbowych, przeniesieniu na niższe stanowisko bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz celny może, w terminie 14 dni złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w ust. 1, nie wstrzymuje wykonania decyzji. Do postępowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji rozstrzygającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Przesądzenie charakteru odwołania miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności, zgodnie z art. 156 ust. 1 pkt 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., traktowanego przez skarżącego jako decyzji – pisma z dnia [...] listopada 2006 r. Dyrektora Izby Celnej w K.

Sąd zaakceptował stanowisko wyrażane w tej materii przez sądy administracyjne we wskazanych przez Dyrektora Izby Celnej w K. orzeczeniach, iż odwołanie funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego nie stanowi decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 81 ustawy o Służbie Celnej. Odwołanie ze stanowiska kierowniczego osoby powołanej spośród funkcjonariuszy celnych nie powoduje zwolnienia ze służby, a wyznaczenie stanowiska, na którym funkcjonariusz będzie pełnił służbę po odwołaniu należy do kompetencji kierownika urzędu, w którym poprzednio pełnił służbę – art. 25 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej. Wyznaczenie stanowiska, o którym mowa w art. 25 ust. 5 ustawy nie stanowi też przeniesienia, dla którego zastrzeżona jest forma decyzji administracyjnej – art. 21, 22 i 22a ustawy o Służbie Celnej. Skoro, zatem odwołanie funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego nie następuje w postępowaniu, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (także dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji), sprawa związana z odwołaniem funkcjonariusza celnego nie stanowi sprawy administracyjnej. Takie też stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 502/08.

W konsekwencji pismo z 22 listopada 2006 r. Dyrektora Izby Celnej w K., w którym ustalił skarżącemu funkcjonariuszowi celnemu zwolnionemu ze stanowiska kierowniczego – stanowisko służbowe – radca prawny, stopień służbowy pozostał bez zmian, a w związku ze zmianą stanowiska służbowego ustalone zostało również nowe uposażenie miesięczne – nie stanowi decyzji administracyjnej, do której zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (także dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji). W tej sytuacji zachodziły podstawy do odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Wobec jednak tego, że postanowieniem z dnia 13 listopada 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w Krakowie wszczął na wniosek skarżącego postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, za którą skarżący uważał sporne pismo z 22 listopada 2006 r., prawidłowo Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 16 września 2008 r. jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a.

Prawidłowo też zdaniem Sądu organ wskazał, że pierwszą i zasadniczą przesłanką warunkującą stwierdzenie nieważności jest przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji (...). Trafnie, wiec Dyrektor Izby Celnej w K. oceniając, że pismo nr [...] z dnia 22 listopada 2006 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a., uznał, iż wobec tego nie jest możliwym zastosowanie w niniejszej sytuacji instytucji stwierdzenia nieważności, a w konsekwencji czego koniecznym jest umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego to, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jej merytorycznego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Innymi słowy, gdy sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. to jest wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, ingerencji organu administracyjnego, wówczas, jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Sąd zauważył, że zgodnie z art. 1 pkt 9 ustawy o Służbie Celnej w sprawach związanych z pełnieniem służby oraz zatrudnieniem w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej organem właściwym do podejmowania rozstrzygnięć jest kierownik urzędu, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 8 tej ustawy, kierownikiem urzędu w rozumieniu niniejszej ustawy jest dyrektor izby celnej. Dlatego też, dyrektor izby celnej jest niewątpliwie organem właściwym w sprawach dotyczących stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych. Jest on również organem właściwym do rozpatrywania wniosków odnośnie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w takich sprawach. Wynika to z analizy przytoczonego powyżej przepisu art. 81 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym, do postępowania, o którym mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Analiza tego przepisu prowadzi, bowiem do wniosku, że funkcjonariusz celny posiada uprawnienie do kwestionowania decyzji dotyczących stosunku służbowego w trybie stwierdzenia jej nieważności, a zatem z zastosowaniem nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, jednakże w sposób określony w art. 81 powołanej ustawy. A zatem to dyrektor izby celnej jest tym organem, do którego funkcjonariusz celny winien skierować wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w sprawie zwolnienia ze służby, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innych obowiązków służbowych, przeniesienia na niższe stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Dyrektor izby celnej jest organem niezależnym, ograniczonym jedynie przepisami ustawy. Odstępstwo od zasady dwuinstancyjności spowodowane było zmianami strukturalnymi w administracji celnej. Na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 41, poz. 365) likwidacji uległ Główny Urząd Ceł, na czele którego stał Prezes, będący centralnym organem administracji państwowej w sprawach celnych (art. 278 Kodeksu celnego) oraz będącym kierownikiem urzędu, właściwym do rozpoznawania odwołań od decyzji w sprawach dotyczących stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych (art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej). Na skutek decentralizacji uprawnienia przysługujące generalnie Prezesowi Głównego Urzędu Ceł w sprawach odwoławczych przekazane zostały na podstawie art. 22 pkt 18 powołanej ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw dyrektorom izb celnych. Uprawnienia Szefa Służby Celnej odnośnie funkcjonariuszy celnych, stosownie do unormowań ustawowych, ograniczone są jedynie do kształtowania polityki kadrowej, szkoleniowej, przeniesień funkcjonariuszy celnych z jednej izby celnej do drugiej izby, skróceniu okresu służby przygotowawczej oraz zwolnienia z obowiązków związanych ze służbą przygotowawczą. A zatem nadzór nad jednostkami organizacyjnymi Służby Celnej przyznany na podstawie art. 17 ust. 1b ustawy o Służbie Celnej Szefowi Służby Celnej wobec braku szczegółowego określenia tego nadzoru odnośnie funkcjonariuszy celnych nie może przekraczać uprawnień przyznanych Ministrowi Finansów.

Dlatego też w ocenie Sądu prawidłowo na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] marca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 lutego 2010 r. wniósł E.C., zaskarżając w całości powyższy wyrok i zarzucając:

I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

A. Niewłaściwe zastosowanie art. 25 ust. 5 w związku z art. 21,22 i 22a ustawy o Służbie Celnej w sytuacji, gdy decyzja o stwierdzenie nieważności której wnosi była wydana na podstawie art. 50 oraz 53 ustawy o Służbie Celnej a art. 25 ust. 5 tej ustawy nie był podstawą jej wydania.

B. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 81 ustawy o Służbie Celnej i uznanie, że odwołanie ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej nie stanowi decyzji administracyjnej;

ll. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. przejawiające się w tym, iż w wyniku niewłaściwej analizy zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego Sąd I instancji oparł wyrok na stanie faktycznym, niezgodnym z rzeczywistym stanem rzeczy, poprzez uznanie, że decyzja o stwierdzenie nieważności której wnosi była wyznaczeniem stanowiska po odwołaniu ze stanowiska kierowniczego w administracji celnej, pomimo braku w zgromadzonym materiale jakichkolwiek dowodów wskazujących na związek tej decyzji z domniemanym odwołaniem skarżącego ze stanowiska kierowniczego,

2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał wskazuje, że zaskarżona decyzja organu obarczona była wadą kwalifikowaną, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy, która została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej E.C. wskazał, że pismo z dnia 22 listopada 2006 r., którego dotyczy niniejsze postępowanie jest niewątpliwie dokumentem urzędowym, jako podstawa prawna jego wydania podane są artykuły 50 oraz 53 ustawy o Służbie Celnej, oraz bez wskazania na jednostki redakcyjne rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz.U. Nr 156, poz. 1641) i rozporządzenie Ministra Finansów dnia 21 kwietnia 2000 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego w Służbie Celnej, wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłacania dodatków do uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 36, poz. 408). Nie został natomiast powołany art. 25 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej. Nie jest również wskazany jakikolwiek związek tego dokumentu z ewentualnym odwołaniem jego adresata ze stanowiska, nie zostało w nim użyte sformułowanie "wyznaczam stanowisko", które mogłoby wskazywać na przynajmniej pośredni związek tego pisma z art. 25 ustawy służbie celnej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji naruszył przepisy prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 25 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie przepis ten nie powinien być zastosowany. Ustalając stan faktyczny Sąd jako bezsporne ustalenie uznał odwołanie skarżącego przez Ministra Finansów ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej. Okoliczność domniemanego odwołania skarżącego z tego stanowiska nie ma żadnego związku z rozstrzyganą sprawą i nie była podnoszona w skardze.

Skoro Sąd I instancji uznał, że okoliczność odwołania ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy, to winien ustosunkować się do podniesionego przez skarżącego w piśmie procesowym zarzutu, że pismo odwołujące było podpisane przez osobę, której ustawa o Służbie Celnej nie daje prawa do podjęcia takiej decyzji. W tej sytuacji stwierdzenie, że ustalenie faktu odwołania jest bezsporne nie znajduje żadnego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i świadczy o naruszeniu przez Sąd I Instancji przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a.

Sąd I instancji nie odniósł się do okoliczności, iż decyzja z dnia 22 listopada 2006 r. rozstrzyga kwestie rozstrzygnięte wcześniej innymi ostatecznymi decyzjami w szczególności kwestię stopnia służbowego skarżącego i z nieznanych przyczyn nie zastosował środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Skarżący za oczywiście błędne uznał stanowisko Sadu I instancji, iż odwołanie funkcjonariusza ze stanowiska kierowniczego nie stanowi decyzji administracyjnej. Takie stanowisko, nawet jeżeli na poparcie jego Sąd przywołuje szereg orzeczeń innych Sądów, jest stanowiskiem oczywiście błędnym, gdyż narusza podstawowe zasady prawa.

Zdaniem skarżącego odwołanie funkcjonariusza ze stanowiska kierowniczego jest aktem administracyjnym rozstrzygającym indywidualną sprawę administracyjną tego funkcjonariusza. Zgodnie z art. 104 k.p.a. indywidualne sprawy z zakresu administracji załatwiane są w drodze decyzji. Skarżący podniósł, że decyzje dotyczące stosunku służbowego funkcjonariuszy są rozstrzygane decyzjami administracyjnymi, co znajduje oparcie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego.

Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu ustosunkowano się szczegółowo do zarzutów skargi kasacyjnej, podtrzymując m.in. stanowisko, że sprawa ustalenia stanowiska służbowego dla funkcjonariusza celnego po odwołaniu go ze stanowiska kierowniczego nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej, oraz że pismo Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 22 listopada 2006 r. nie jest decyzją. Omówiono regulację zawartą w art. 25 ust. 5 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej, a także skutki rozwiązania przyjętego w art. 81 i art. 82 tej ustawy, którego konsekwencją było umorzenie przez organ postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Wobec tego, że nie stwierdzono, by w sprawie występowały przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy w pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Na wstępie podnieść trzeba, na co słusznie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że podstawa zaskarżenia, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. obejmuje zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl zaś art. 176 tej ustawy skarga kasacyjna powinna m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego należało więc wskazać nie tylko naruszone przez Sąd przepisy tego prawa i na czym uchybienie to polegało, lecz także przedstawić dlaczego zdaniem skarżącego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w sprawie nie uczyniono.

Niezależnie od wytkniętej wyżej wadliwości w zakresie sformułowania zarzutów stwierdzić należy, że nie znajdują w sprawie uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uchybił w sprawie art. 3 § 1 p.p.s.a., w myśl którego to przepisu sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Niewątpliwie takiej pełnej kontroli dokonał Sąd w wyniku skargi wniesionej przez E.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...]utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]umarzającą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności "decyzji" z dnia 22 listopada 2006 r., nr [...]. Kontrola działalności administracji publicznej, jaką wykonują sądy administracyjne w ramach wymiaru sprawiedliwości sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Mając na uwadze, że słusznie uznano, iż pismo z dnia 22 listopada 2006 r. nie jest decyzją administracyjną (rozważania w tym względzie zawarte w dalszej części uzasadnienia), to skoro organ wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia jego nieważności późniejsze umorzenie tego postępowania jako bezprzedmiotowego prawidłowo Sąd I instancji uznał za zgodne z prawem i w konsekwencji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie znajdują w sprawie uzasadnienia twierdzenia skarżącego, którego zdaniem Sąd I instancji obowiązany był zastosować art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i stwierdzić nieważność decyzji z uwagi na wadę kwalifikowaną, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez rozstrzygniecie sprawy, która została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Przede wszystkim zauważyć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Aby przepis ten miał zastosowanie musi więc wystąpić przesłanka nieważności postępowania, która dotyczy decyzji zaskarżonej do Sądu. Skarżący zaś upatrywał błędnie podstaw do zastosowania omawianej regulacji twierdząc, iż wada kwalifikowana wskazana w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. dotyczy pisma z dnia 22 listopada 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie naruszył także art. 141 § 4 p.p.s.a., obszerne uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wymogami zawartymi w tym przepisie. Całkowicie chybione jest w świetle materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach sprawy negowanie, z powołaniem się na naruszenie przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. okoliczności, że Minister Finansów pismem z dnia [...] listopada 2006 r., [...]odwołał E.C. Nadkomisarza celnego Izby Celnej w K. ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej w K. z dniem 21 listopada 2006 r. na podstawie art. 17 ust. 10 w związku z art. 25 ust. 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o służbie celnej.

Jak słusznie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, podzielając stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, odwołanie funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego nie następuje w postępowaniu, do którego zastosowanie maja przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, także dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji. Sprawa związana z odwołaniem funkcjonariusza celnego nie stanowi sprawy administracyjnej. W konsekwencji pismo z 22 listopada 2006 r. Dyrektora Izby Celnej w K., w którym ustalił skarżącemu funkcjonariuszowi celnemu zwolnionemu ze stanowiska kierowniczego – stanowisko służbowe radca prawny, stopień służbowy pozostał bez zmian, a w związku ze zmianą stanowiska służbowego ustalone zostało również nowe uposażenie miesięczne nie stanowi decyzji administracyjnej, do której mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji zachodziły podstawy do odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, a wobec wszczęcia postępowania na wniosek skarżącego należało je umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Zauważyć należy, że weryfikacja w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego (art. 145, art. 156 k.p.a.) może dotyczyć tylko decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa materialnego. Poddanie zaś takiej procedurze weryfikacji pisma, które nie może być uznane za decyzję, spowodowałoby, że decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym dotknięta byłaby wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd I instancji nie uchybił powołanym w skardze przepisom prawa materialnego zawartym w ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o służbie celnej.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwentnie wyrażany jest pogląd, który skład orzekający w sprawie niniejszej podziela, zgodnie z którym odwołanie funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego i wyznaczenie mu miejsca pełnienia służby po odwołaniu nie następuje w drodze decyzji administracyjnej, nie przysługuje więc też skarga do sądu administracyjnego (por. Naczelny Sąd Administracyjny wyrok z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 502/08 i wyrok z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 961/08). Zasada ta odnosi się także do ustalenia uposażenia. W rozdziale 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej zatytułowanym "Rozstrzyganie sporów o roszczenia funkcjonariuszy celnych ze stosunku służbowego" wskazane zostały organy właściwe do załatwiania poszczególnych spraw. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 81 ust. 1 przyjęto w sprawie niniejszej, że tylko sprawy w nim wymienione załatwiane są decyzją administracyjną i zgodnie z art. 81 ust. 3 ustawy objęte są kompetencją sądów administracyjnych.

Stosownie zaś do art. 82 tej ustawy "Sprawy o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych w sprawach niewymienionych w art. 81 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy." Tylko więc w sprawach wymienionych w art. 81 ust. 1 istnieje możliwość wydania decyzji administracyjnej, ze wszelkimi tego konsekwencjami na przyszłość, również w postaci ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji.

Pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 listopada 2006 r., zatytułowane "zmiana do aktu mianowania", będące konsekwencją odwołania skarżącego ze stanowiska kierowniczego, zawierało wyznaczenie stanowiska, na którym funkcjonariusz będzie pełnił służbę po odwołaniu (art. 25 ust. 5 ustawy) i nie miało związku z art. 21, art. 22, art. 22a ustawy, których niewłaściwe zastosowanie zarzucono w skardze.

W ustawie celnej nie jest przewidziana dla osób odwoływanych z zajmowanych stanowisk kierowniczych ochrona w postaci zachowania uposażenia uzyskiwanego przed odwołaniem. Wyznaczenie nowego stanowiska skutkuje więc koniecznością określenia wysokości uposażenia. Ponieważ żadna z kwestii objętych pismem z dnia 22 listopada 2006 r. nie należy do zagadnień wskazanych w art. 81 ust. 1 ustawy nie budzi wątpliwości ocena co do braku podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący nie wskazał na czym miało polegać niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 50 oraz art. 53 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o służbie celnej, co uniemożliwiało ustosunkowanie się do zarzutu w tej części.

Zaznaczyć trzeba, że nie mogła mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy argumentacja odwołująca się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego niedotyczącego zagadnień będących przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej, w szczególności zaś dotyczącego regulacji prawnych odnoszących się do innych służb mundurowych, zawierających odmienne niż w ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej rozwiązania legislacyjne dotyczące stosunków służbowych.

Wobec tego, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego w oparciu o art. 204 pkt 1 powołanej ustawy.