Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 863/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 4 pkt 2 i 10, art. 4 ust. 1, art. 29
journal: Dz.U. 2019 poz 710
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jedn.
article: art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik, sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r., 2018 r. i 2019 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

S. C. M. B. P. S.A. ul. B. [...] S. (dalej jako: Spółka, Podatniczka, Skarżąca) w latach 2017 - 2019 składała deklaracje na podatek od nieruchomości, w których w podstawie opodatkowania gruntów wskazywała powierzchnię 33 175 m2 działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] Spółka obliczyła podatek od nieruchomości od tych gruntów:

1) w roku 2017 r. przy zastosowaniu stawki 0,80 zł na kwotę 26 540,00 zł (wg deklaracji na podatek od nieruchomości rok 2017, data wpływu do Urzędu Miasta S. 11 stycznia 2019 r.),

2) w roku 2018 r. przy zastosowaniu stawki 0,80 zł na kwotę 26 540,00 zł (wg deklaracji na podatek od nieruchomości rok 2018, data wpływu do Urzędu Miasta S. 22 stycznia 2018r.),

3) w roku 2019 r. przy zastosowaniu stawki 0,80 zł na kwotę 26 540,00 zł (wg deklaracji na podatek od nieruchomości rok 2019, data wpływu do Urzędu Miasta S. 31 stycznia 2019r.). Podatek za miesiące od stycznia do kwietnia 2019 r. wyniósł 8 646,67 zł.

Przedmiotem opodatkowania w ww. okresie były ponadto budynki związane z działalnością gospodarczą o wysokości kondygnacji powyżej 2,20 m o powierzchni użytkowej - 907 m2, od której obliczono wg stawki 20,00 zł oraz budowle o wartości 63 551 zł, od której podatek prawidłowo obliczono wg stawki 2%. Łączna kwota podatku od nieruchomości obliczona przez Podatniczkę za rok 2017 wyniosła 45 951 zł, za rok 2018 wyniosła 45 951 zł i za rok 2019 - 45 951 zł. Podatek za okres od stycznia do kwietnia 2019 r. stanowił kwotę 15 317 zł.

W dniu 23 kwietnia 2019 r. do Urzędu Miasta S. wpłynął wniosek Spółki

o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017 - 01-04-2019, w którym na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 75 § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa wniosła o zwrot nadpłaty w łącznej wysokości 61 927 zł.

Spółka stwierdziła, że w wyniku analizy obowiązujących przepisów prawa w zakresie zwolnień z podatku od nieruchomości w tym obowiązującego stanowiska Wojewódzkich Sądów Administracyjnych jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego zidentyfikowała, iż nadpłaca od początku 2017 roku podatek od nieruchomości w kategorii grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Podatniczka wskazała, że od 1 stycznia 2017r. obowiązuje zwolnienie z podatku od nieruchomości określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U.2018.1445 ze zm. dalej również: u.p.o.l.), a dotyczące gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym.

W ocenie Spółki, w jej przypadku zwolnieniu podlega nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] (księga wieczysta [...]) oznaczona w ewidencji gruntów symbolem Ba, o powierzchni 20870,00 m2 tory kolejowe, podtorze i działka nr. ew. [...] tworzące część linii kolejowej oraz bocznicy kolejowej oraz nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] (księga wieczysta [...]) oznaczona w ewidencji gruntów symbolem Ba, o powierzchni 12 305,00 m2 tory kolejowe, podtorze i działka nr. ew. [...] tworzące część linii kolejowej oraz bocznicy kolejowej. Obie nieruchomości udostępniane są na rzecz P. C. SA. oraz L. K. sp. z o.o.

Spółka wyjaśniła, że przeprowadzony przegląd gruntów będących w jej posiadaniu wykazał, iż na ww. działkach, znajduje się infrastruktura kolejowa w postaci torów kolejowych nr [...], rozjazd [...] oraz wchodzących w ich skład szyn kolejowych, drobnych elementów nawierzchni kolejowej oraz podtorza, które łącznie tworzą część linii kolejowej oraz bocznicy kolejowej stacji S. nr [...]. Infrastruktura kolejowa tj. tory kolejowe, podtorze oraz grunty oznaczone jako działki ewidencyjne [...] i [...] o których mowa wyżej, tworzące część linii kolejowej oraz bocznicy kolejowej przeznaczone są do obsługi towarów i udostępnianie są na rzecz przewoźników kolejowych P. C. SA. oraz L. K. sp. z o.o.

Spółka wyjaśniła, że dzierżawca gruntu O. S.A. posiada podpisane i obowiązujące umowy z przewoźnikami kolejowymi P. C. S.A. oraz L. K. sp. z o.o. dotyczące wzajemnej współpracy w zakresie wzajemnego przekazywania przesyłek kolejowych. Zarówno P. C. S.A. oraz L. K. sp. z o.o. posiadają licencję wydaną przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego na wykonywanie kolejowych przewozów rzeczy. Udostępnianie infrastruktury w postaci torów kolejowych, podtorza oraz gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną [...] , które tworzą część linii kolejowej oraz bocznicy kolejowej dokonywane jest przez O. S.A. średnio kilka razy w tygodniu. Z kolei udostępnienie przez O. S.A. infrastruktury kolejowej w postaci torów kolejowych, podtorza oraz gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną [...] , które tworzą część linii kolejowej oraz bocznicy kolejowej dokonywane jest przez O. S.A., w zależności od wielkości dostaw towarów dostarczanych przez przewoźników kolejowych, średnio od kilku do kilkunastu razy w roku. Spółka przedstawiła fotografie infrastruktury kolejowej znajdującej się na działkach ewidencyjnej nr [...] i [...] , która jest udostępniana na rzecz przewoźników kolejowych: P. C. S.A. oraz L. K. sp. z o. o. Spółka przedstawiła analizę przepisów prawa i orzecznictwa sądów administracyjnych i stwierdziła, że w jej przypadku wystąpiła nadpłata w kategorii grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyliczyła, że nadpłata za lata 2017 - 01-04-2019 stanowi kwotę 61 927 zł.

Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. Nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017-01.04.2019.

Organ podatkowy nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w opisanym wyżej wniosku. Zdaniem organu podatkowego z brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. nie należy wysnuwać wniosku, że sam fakt wykorzystywania infrastruktury kolejowej do wykonywania przewozów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych stanowi przesłankę do zastosowania zwolnienia w podatku od nieruchomości. Zdaniem Prezydenta Miasta S. kształtująca się linia orzecznicza w sprawach dotyczących wydania interpretacji indywidualnych powiela błędną wykładnię słowa "udostępniana". W ocenie Prezydenta Miasta S. przy założeniu, że "udostępnianie" ma oznaczać "danie możliwości korzystania" lub "dzielenie się z kimś", nie można pominąć wymogów nałożonych przez akt prawny w randze ustawy, które muszą być spełnione, aby mogło dojść do udostępnienia infrastruktury kolejowej. Organ wyjaśnił, że ustawa o transporcie kolejowym nie bez przyczyny wyodrębnia różne rodzaje infrastruktury kolejowej i przypisuje im różne wymagania i uprawnienia. Wskazał, że zgodnie z art. 4 ustawy o transporcie kolejowym ustawodawca określił trzy rodzaje infrastruktury: infrastruktura kolejowa, infrastruktura nieczynna, infrastruktura prywatna. Infrastruktura prywatna to infrastruktura kolejowa wykorzystywana wyłącznie do realizacji własnych potrzeb jej właściciela lub jej zarządcy innych niż przewóz osób. Organ wskazał, że jednocześnie ustawodawca zdecydował, że do infrastruktury prywatnej przepisy ustawy o transporcie kolejowym stosuje się w ograniczonym zakresie, do infrastruktury prywatnej nie znajdują zastosowania m.in. unormowania zawarte w rozdziale 6 ustawy, które regulują "Udostępnianie infrastruktury kolejowej i opłaty za korzystanie z infrastruktury kolejowej". Prezydent Miasta S. wskazał, że prawidłowość takiego odczytywania przepisów prawa potwierdza Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, który dnia 15 września 2017r. opublikował "Stanowisko Prezesa UTK w sprawie infrastruktury prywatnej", szczegółowo wyjaśniające konsekwencje posiadania infrastruktury prywatnej. Stanowisko to zostało potwierdzone przez prezesa UTK w "Odpowiedziach na najczęściej zadawane pytania dotyczące nowelizacji ustawy o transporcie kolejowym" z dnia 15.11.2017r.

Prezydent Miasta S. wyjaśnił, że pismem Nr F.RP.3220.11.25.2019 z dnia 22 maja 2019r. wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów potwierdzających, że wypełnia on wymagania nałożone na podmioty udostępniające infrastrukturę kolejową, w tym: wniosków przewoźników o przydzielenie zdolności przepustowej, regulaminu sieci, statutu sieci, zatwierdzonego cennika za dostęp do infrastruktury kolejowej, umów o przydzielenie zdolności przepustowej, umów o wykorzystanie zdolności przepustowej, umów zawartych z P. C. oraz L. K. na wykonywanie przewozów na rzecz O. S.A., autoryzacji bezpieczeństwa. Wnioskodawca nie przedłożył wniosków przewoźników o przydzielenie zdolności przepustowej, zatwierdzonego cennika za dostęp do infrastruktury kolejowej, umów o przydzielenie zdolności przepustowej, umów o wykorzystanie zdolności przepustowej, co potwierdza, że nie przeprowadzał określonej w ustawie o transporcie kolejowym procedury udostępniania infrastruktury (bocznicy) kolejowej. Organ podatkowy stwierdził, że z dokumentów przekazanych przez pełnomocnika Spółki w dniu 3 czerwca 2019r. wynika, że bocznica kolejowa "O. " jest bocznicą prywatną, co zostało potwierdzone w statucie sieci kolejowej z dnia 23.11.2017r. oraz z dnia 25.01.2019r. Zdaniem organu podatkowego jest to wystarczająca przesłanka do uznania, że bocznica "O. " nie stanowi infrastruktury udostępnianej. Statut jest dokumentem obligatoryjnym dla każdej sieci kolejowej, wymaganym przez ustawę o transporcie kolejowym ale decyzje, co do jego treści podejmuje autonomicznie zarządca i to on określa charakter zarządzanej infrastruktury. W ocenie organu podatkowego statut sieci kolejowej stanowi niepodważalny dowód, że wnioskodawca nie udostępnia infrastruktury kolejowej, a przywoływane rozumienie słowa "udostępniana" jest błędne.

Inne dokumenty przedłożone przez stronę wskazują, że przewoźnicy kolejowi nie mogą korzystać z bocznicy na równych i niedyskryminacyjnych zasadach a zarządca nie wypełnia wobec nich obowiązków wynikających z przepisów art. 29 ustawy o transporcie kolejowym i ust. 1 załącznika Nr 2 do niej. Organ wskazał zapisy umowy nr CTHE-C-01/2017 o współpracy przy wzajemnym przekazywaniu wagonów na punkcie zdawczo-odbiorczym bocznicy, zawartej dnia 03.02.2017r. w W. pomiędzy P. C. Spółka Akcyjna a O. S.A. i stwierdził, że złożone przez Wnioskodawcę dokumenty jednoznacznie wskazują, że w przedmiotowej sprawie bocznica kolejowa nie jest udostępniana przewoźnikom kolejowym na równych i niedyskryminacyjnych zasadach, co stanowi jeden z wymogów do uznania infrastruktury kolejowej za "udostępnianą".

Posiadacz bocznicy "O. " nie tylko nie posiada zatwierdzonego cennika za udostępnianie infrastruktury kolejowej, ale sam ponosi koszty na rzecz przewoźników. Jest to więc odwrócenie o 180 stopni wzajemnych relacji pomiędzy zarządcą infrastruktury a przewoźnikiem określonych w u.t.k. Wnioskodawca bowiem nie udostępnia infrastruktury przewoźnikom, lecz sam jest użytkownikiem infrastruktury.

W ocenie organu pierwszej instancji z dokumentów przedłożonych przez stronę nie wynika, aby Wnioskodawca spełniał przesłanki upoważniające do skorzystania ze zwolnienia w podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Od tej decyzji Podatniczka złożyła odwołanie z dnia 31 lipca 2019 r. zarzucając zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędną wykładnię przesłanki "udostępnianiu" infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym, w wyniku czego błędne przyjęcie, iż infrastruktura prywatna nie podlega udostępnieniu z uwagi na wyłączenie stosowania do niej rozdziału 6 u.t.k., w efekcie bezpodstawne posiłkowanie się art. 29 ustawy o transporcie kolejowym, pomimo oczywistego językowego brzmienia przepisu w ustawie podatkowej, a nadto braku ustawowego odesłania do definicji "udostępniania" infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym.

2) naruszenie prawa proceduralnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120 oraz 121 § 1 oraz art. 2a Ordynacji podatkowej (zasada in dubio pro tributario) poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych z uwagi na zastosowanie wykładni rozszerzającej przedmiotowego zwolnienia nieuwzględniającej ugruntowanego stanowiska Naczelnego Sadu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sadów Administracyjnych wobec tego zignorowanie argumentów prezentowanych przez Spółkę w konsekwencji zastosowania wykładni profiskalnej i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść podatnika wbrew zasadzie in dubio pro tributario.

Odwołująca Spółka wniosła o uchylenie wskazanej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uznanie, iż nieruchomości objęte wnioskiem Spółki na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w całości korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, co w konsekwencji wpływa na nadpłatę podatku od nieruchomości zgodnie ze złożonym przez Spółkę wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2019r. za okres 2017-01-04-2019.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i

1. stwierdziło nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2017 rok w kwocie 26 540,00 zł i określiło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2017 na kwotę 19 411,00 zł.

2. stwierdziło nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie 26 540,00 zł i określić wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2018 na kwotę 19 411,00 zł.

3. stwierdziło nadpłatę w podatku od nieruchomości za miesiące styczeń - kwiecień 2019 roku w kwocie 8 847,00 zł i określiło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za miesiące styczeń - kwiecień 2019 roku na kwotę 6 470,00 zł.

W uzasadnieniu swojej decyzji Organ odwoławczy, po przywołaniu art. 127, art. 75 § 1, § 3, § 4, § 4a wskazał, że złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie powinno rodzić po stronie organu podatkowego automatycznego obowiązku wszczynania postępowania mającego na celu zbadanie wszystkich elementów konstrukcyjnych zobowiązania podatkowego, czego nie żąda podatnik. W ten sposób celem postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty będzie wyjaśnienie wyłącznie kwestii nadpłaty żądanej przez podatnika.

Po przywołaniu treści art. 2, art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l., art. 4 pkt 1, treści załącznika nr 1 do ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 710 z późn. zm.) – zwana dalej u.t.k. wskazał, że literalna wykładnia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., prowadzi do wniosku, że zwolnieniu będą podlegać wszystkie powyżej wskazane elementy infrastruktury kolejowej (pkt 1-12 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym) tworzące część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, które będą udostępnione przewoźnikowi kolejowemu. Zmiana tego przepisu została wprowadzona na podstawie ustawy z dnia 16 listopada o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1923). W ustawie tej nadano nowe brzmienie m.in. definicjom infrastruktury kolejowej, drogi kolejowej, linii kolejowej oraz bocznicy kolejowej (art. 1 pkt 4 ustawy nowelizującej) oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (art. 2 ustawy nowelizującej). Istota tych zmian sprowadzała się do zaliczenia bocznicy kolejowej do infrastruktury kolejowej oraz uznania użytkownika bocznicy kolejowej za zarządcę tej infrastruktury (por. uzasadnienie projektu ustawy Sejm RP VIII kadencji, druk nr 840).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie podzieliło stanowiska organu podatkowego pierwszej instancji, że grunty działki ew. nr [...] i działki ew. nr [...] nie podlegają omawianemu zwolnieniu bowiem pojęcie "udostępniana" należy interpretować z uwzględnieniem przepisów o transporcie kolejowym, w których zostały zawarte wymogi, jakie muszą być spełnione, aby mogło dojść do udostępnienia infrastruktury kolejowej. Zdaniem Kolegium przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. odsyła do ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. 2016.1727 z późn. zm.) wyłącznie w ramach pierwszej z przesłanek. Natomiast w zakresie drugiej z przesłanek zwolnienia (udostępnianie infrastruktury kolejowej przewoźnikowi kolejowemu) interpretacja terminu "udostępnienie" nie wymaga sięgnięcia do ustawy o transporcie kolejowym. Przesłankę tę należy interpretować literalnie, w oparciu o gramatyczne brzmienie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przesłankę "udostępnienia infrastruktury kolejowej" należy rozpatrywać zgodnie z dosłownym brzmieniem, tzn. chodzi o faktyczny sposób wykorzystania infrastruktury kolejowej. Dlatego nie ma też znaczenia, to że infrastruktura kolejowa jest własnością prywatną. Organ odwoławczy wskazał, że stanowisko to jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie infrastruktura kolejowa jest wykorzystywana przez licencjonowanych przewoźników kolejowych L. K. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na podstawie umowy dotyczącej współpracy w zakresie wzajemnego przekazywania przesyłek kolejowych oraz przez P. C. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na podstawie umowy o współpracy przy wzajemnym przekazywaniu wagonów na punkcie zdawczo - odbiorczym bocznicy. Umowy zostały zawarte przez dzierżawcę nieruchomości - działek nr ew. [...] i [...] . W tej sytuacji należy przyjąć, że infrastruktura kolejowa - bocznica O. jest udostępniana przewoźnikom kolejowym w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Bez znaczenia w tym zakresie pozostaje kwestia własności infrastruktury kolejowej (np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 czerwca 2018 r., I SA/Bk 245/18, i powołane tam orzecznictwo).

Wobec powyższego, uznał, że grunty działek ewidencyjnych nr ew. [...] i [...] , na których znajdują się elementy bocznicy zlokalizowanej na stacji S. o skróconej nazwie "O. S.A." wchodzą w skład infrastruktury kolejowej udostępnianej przewoźnikom kolejowym i podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.

W konsekwencji, opierając się na złożonych wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty korektach deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2017-2019 Organ odwoławczy stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2017,2018 i miesiące styczeń-kwiecień 2019 r. w kwocie odpowiednio 26 540,00 zł, 26 540,00 zł i 8 847,00 zł oraz określił wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie odpowiednio 19 411,00 zł, 19 411,00 zł oraz 6 470,00 zł.

W skardze z dnia 13 marca 2020 r. Prokurator Okręgowy w S. zaskarżył powyższą decyzję w całości zarzucając jej:

1) naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 ust. 1 pkt 1 a u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię pojęcia "udostępniania infrastruktury kolejowej" przewoźnikom kolejowym polegającą na oparciu się na potocznym rozumieniu tego pojęcia oraz zastosowaniu wykładni literalnej zamiast celowościowej skutkującej przyjęciem, iż sam fakt wykonywania przewozów na rzecz spółki O. S.A. przez uprawnionych przewoźników, z którymi spółka zawarła umowy cywilnoprawne jest wystarczający do uznania bocznicy kolejowej za "udostępnianą", co pozostaje w oderwaniu od zdefiniowanego w art. 29 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 710) pojęcia "udostępniania infrastruktury kolejowej" a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż S. C. M. B. P. S.A w S. udostępniając kolejową infrastrukturę prywatną podlegała zwolnieniu podatkowemu i tym samym dokonała nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 26 540,00 zł, nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2018 w kwocie 26 540, 00 zł oraz nadpłaty w podatku od nieruchomości za miesiące styczeń - kwiecień 2019 w kwocie 8 847,00 zł.

2) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii tego, czy w związku z przewidzianym na tle art. 7 ust. 1 pkt 1 a u.p.o.l. zwolnieniem od podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym, wskazane "udostępnienie" winno spełniać określone wymogi przewidziane w ustawie o transporcie kolejowym – jak twierdzi Skarżący (i co wyłącza możliwość zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości względem gruntu obejmującego działki ew. nr [...] i działki ew. nr [...] stanowiące infrastrukturę prywatną, która nie jest udostępniana w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym), czy też wskazane "udostępnienie" należy rozpatrywać zgodnie z dosłownym brzmieniem (tj. chodzi o faktyczny sposób wykorzystania, który nie musi spełniać definicji przewidzianej w ustawie o transporcie kolejowym) – jak twierdzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (i co umożliwia zastosowanie zwolnienia od podatku nieruchomości względem wskazanego gruntu).

Na tle tak zdefiniowanego sporu rację należy przyznać Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w S.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 pkt 1 u.p.o.l. - w obowiązującym w sprawie brzmieniu od 1 stycznia 2017 r.- zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która:

a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub

b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub

c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm.

Powyższy przepis wskazuje, że zwolnieniu podlegają elementy infrastruktury kolejowej, które muszą spełniać co najmniej jeden z trzech warunków wymienionych wyżej.

Ustawodawca wprowadził w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zwolnienie określonej grupy gruntów, budynków i budowli z podatku od nieruchomości przez ich przynależność do infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów u.t.k. Stosownie do art. 4 pkt 1 tej ustawy infrastrukturę kolejową tworzą elementy określone w jej załączniku nr 1 Wykaz elementów infrastruktury kolejowej. z którego wynika, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzą następujące elementy, pod warunkiem że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania:

1) tory kolejowe, w tym rozjazdy i skrzyżowania torów, wchodzące w ich skład szyny, szyny żłobkowe, kierownice, odbojnice, prowadnice, zwrotnice, krzyżownice i inne elementy rozjazdów, podkłady kolejowe i przytwierdzenia, drobne elementy nawierzchni kolejowej, podsypka w tym tłuczeń i piasek;

2) obrotnice i przesuwnice;

3) podtorze, w szczególności nasypy i przekopy, systemy kanałów i rowów odwadniających, rowy murowane, ściany osłonowe, roślinność posadzona w celu ochrony skarp;

4) obiekty inżynieryjne: mosty, wiadukty, przepusty i inne konstrukcje mostowe, tunele, przejścia nad i pod torami, mury oporowe i umocnienia skarp;

5) nastawnie, urządzenia sterowania ruchem kolejowym, w tym urządzenia zabezpieczające, sygnalizacyjne i łącznościowe na szlaku, w stacjach i stacjach rozrządowych, urządzenia służące do wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji prądu elektrycznego do celów sygnalizacji i łączności; budynki, w których takie urządzenia lub instalacje się znajdują; przytorowe urządzenia kontroli bezpiecznej jazdy pociągów i wykrywania stanów awaryjnych w przejeżdżającym taborze; hamulce torowe; urządzenia do ogrzewania rozjazdów;

6) perony wraz z infrastrukturą umożliwiającą dotarcie do nich pasażerom, pieszo lub pojazdem, z drogi publicznej lub dworca kolejowego;

7) rampy towarowe, w tym w terminalach towarowych, wraz z drogami dowozu i odwozu towarów do dróg publicznych;

8) drogi technologiczne i przejścia wzdłuż torów, mury ogradzające, żywopłoty, ogrodzenia, pasy przeciwpożarowe, zasłony odśnieżne;

9) przejazdy kolejowo-drogowe i przejścia w poziomie szyn, w tym urządzenia i systemy służące zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego i pieszego;

10) systemy oświetleniowe do celów ruchu kolejowego i bezpieczeństwa;

11) urządzenia przetwarzania i rozdziału energii elektrycznej na potrzeby zasilania trakcyjnego: podstacje, kable zasilające pomiędzy podstacjami i przewodami jezdnymi, sieć trakcyjna wraz z konstrukcjami wsporczymi, trzecia szyna z konstrukcjami wsporczymi;

12) grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11.

Należy przy tym w tym miejscu zauważyć, że z samej już treści pkt 12 załącznika wynika wyraźnie, że elementem infrastruktury są grunty oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11 tego załącznika, nie zaś ich części zajęte przez te elementy.

Literalna wykładnia załącznika nr 1 do u.t.k. prowadzi do zatem do wniosku, że aby dany składnik majątku mógł zostać uznany za element infrastruktury kolejowej, musi być wymieniony w pkt 1-12 tego załącznika oraz spełniać jedno z wymienionych w przepisie kryteriów: w tym być częścią linii kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 2 u.t.k., lub być częścią bocznicy kolejowej zdefiniowanej w art. 4 pkt 10 u.t.k.

Zgodnie z art. 4 pkt 10 u.t.k. bocznicą kolejową jest wyznaczona przez zarządcę infrastruktury droga kolejowa, połączona bezpośrednio lub pośrednio z linią kolejową, służąca do wykonywania czynności ładunkowych, utrzymaniowych lub postoju pojazdów kolejowych albo przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej.

W niniejszej sprawie nie ma sporu co do tego, że na wskazanych działkach gruntu (działki nr ew. [...] i [...] ) znajdują się elementy bocznicy kolejowej wchodzące w skład infrastruktury kolejowej (tak wskazał Organ w zaskarżonej decyzji – str. 10, tak również Organ pierwszej instancji, kwestionując możliwość uznania, że doszło do "udostępnienia", nie kwestionując jednak samego charakteru infrastruktury (bocznicy) kolejowej - str. 4-6 decyzji Organu pierwszej instancji, tak również Skarżący nie kwestionując tego, że bocznica kolejowa stanowi (prywatną) infrastrukturę kolejową), co oznacza, że dla zastosowania zwolnienia od podatku względem wskazanych działek gruntu, które w związku z tym wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym (i co nie jest sporne) kluczowe znaczenie ma to, czy przedmiotowa infrastruktura kolejowa jest udostępniania przewoźnikom kolejowym (jak tego wymaga, dla zastosowania zwolnienia, art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.).

W tym zakresie Skarżący podnosi zarzut dokonania nieprawidłowej wykładni przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., zarzucając oparcie się na potocznym rozumieniu pojęcia "udostępnienia infrastruktury kolejowej" oraz zastosowaniu wykładni literalnej zamiast celowościowej, co pozostaje w oderwaniu od zdefiniowanego w art. 29 u.t.k. W tym względzie należy odnotować ugruntowane już stanowisko przyjęte w orzecznictwie sądowym, co do sposobu wykładni wskazanego przepisu.

I tak, przykładowo w sprawie o sygn. II FSK 3032/18 Naczelny Sąd Administracyjny dokonując analizy zmienionego z dniem 1 stycznia 2017 r. brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. wyjaśnił, że poprawne odczytanie tego przepisu wymagało sięgnięcia do u.t.k., co wynika z zawartego w tym przepisie jednoznacznego odesłania do tej ustawy. To w tej ustawie określone zostały poszczególne pojęcia, którymi posłużył się ustawodawca podatków, a mianowicie pojęcia infrastruktury kolejowej, linii kolejowej, zarządcy infrastruktury. Ustawa ta określa także między innymi zasady korzystania z infrastruktury kolejowej, zarządzania infrastrukturą kolejową i jej utrzymania, zasady prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych oraz zasady i instrumenty regulacji transportu kolejowego. Analiza tych definicji ustawowych w stanie prawnym do 31 grudnia 2016 r. - a w szczególności art. 4 ust. 1 u.t.k. określającego infrastrukturę kolejową prowadziła uprzednio do wniosku, że bocznica kolejowa, która nie została określona jako linia kolejowa, ale droga kolejowa połączona z linią kolejową, nie jest taką linią. Nie stanowiły więc infrastruktury kolejowej bocznice kolejowe i z tego względu nie były zwolnione od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Stan prawny w omawianym zakresie uległ istotnym zmianom z 1 stycznia 2017 r., kiedy to w wyniku dokonanej nowelizacji u.t.k. ustawą z dnia 16 listopada o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1923) nadano nowe brzmienie między innymi definicjom infrastruktury kolejowej, drogi kolejowej, linii kolejowej oraz bocznicy kolejowej (art. 1 pkt 4 ustawy nowelizującej) oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l (art. 2 ustawy nowelizującej). Istota tych zmian sprowadzała się do zaliczenia bocznicy kolejowej do infrastruktury kolejowej oraz uznania użytkownika bocznicy kolejowej za zarządcę tej infrastruktury (por. uzasadnienie projektu ustawy Sejm RP VIII kadencji, druk nr 840). Zmiany te, stosownie do art. 21 pkt 3 ustawy nowelizującej, miały zastosowanie od 1 stycznia 2017 r. Ponadto w art. 20 tej ustawy jednoznacznie wskazano, że do 31 grudnia 2016 r. użytą w u.p.o.l. definicję infrastruktury kolejowej należy rozumieć zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Treść tego przepisu przejściowego jednoznacznie potwierdza charakter normatywny wprowadzanych zmian w zakresie zaliczenia bocznicy kolejowej do infrastruktury kolejowej oraz skutków podatkowych z tym związanych po dniu 1 01.2017 r.

Nowe brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. stanowi, że składniki majątku podatnika dla objęcia zwolnieniem z podatku od nieruchomości muszą spełniać dwie przesłanki: stanowić grunt, budynek lub budowlę wchodzącą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu u.t.k. i jednocześnie infrastruktura ta musi być udostępniana przewoźnikom kolejowym. W ramach pierwszej z wymienionych przesłanek omawiany przepis jednoznacznie odsyła do u.t.k., a zatem stosownie do art. 4 ust. 1 u.t.k. przez infrastrukturę kolejową należy rozumieć elementy określone w załączniku nr 1 do tej ustawy. Z kolei załącznik ten zalicza do infrastruktury kolejowej między innymi grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11 (pkt 12). Elementy te wchodzą w skład infrastruktury kolejowej, pod warunkiem że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania. Zwolnieniu na gruncie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podlega powierzchnia całej działki ewidencyjnej, nawet jeżeli tylko w części jest zajęta przez infrastrukturę kolejową. W odniesieniu do gruntów, które miałyby podlegać przedmiotowemu zwolnieniu ustawodawca nie odniósł się do sposobu klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków. Z treści art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wykreślono zapis, że zwolniona jest tylko część gruntów, która jest faktycznie zajęta przez elementy infrastruktury kolejowej. Z tego względu przez infrastrukturę kolejową należy rozumieć całą działkę ewidencyjną, na której znajdują się elementy infrastruktury kolejowej, bez względu na sposób zakwalifikowania jej w ewidencji. Na podstawie tego przepisu w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. przedmiotowemu zwolnieniu podlega zatem cała działka ewidencyjna, na której znajdują się budowle i budynki infrastruktury kolejowej, a nie tylko te części, które zostały faktycznie zajęte pod budowle infrastruktury kolejowej. Stanowisko to jest uprawnione z uwagi na jednoznaczne wskazanie w tym przepisie gruntów jako przedmiotu zwolnienia oraz rezygnację z warunku zajęcia tych gruntów pod budowle infrastruktury kolejowej. Odmienne odczytanie tego przepisu przeczyłoby istocie zmiany wprowadzonej mocą noweli z 16 listopada 2016 r.

W ramach dokonanej nowelizacji zmieniony został również sposób ukształtowania w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. warunku udostępnienia infrastruktury kolejowej. W rezultacie dokonanych zamian, wymienioną w tym przepisie przesłankę "udostępnienia infrastruktury kolejowej" należy rozpatrywać zgodnie z dosłownym brzmieniem, tj. chodzi o faktyczny sposób wykorzystania infrastruktury kolejowej. Z analizy konstrukcji art. 7 ust. 1 u.p.o.l. w brzmieniu od 1 stycznia 2017 r. wynika, że w procesie wykładni pojęcia "jest udostępniana", odmiennie niż to miało miejsce do 31 grudnia 2016 r., nie jest wymagane sięgnięcie do unormowań u.t.k. Przepis ten w brzmieniu zmienionym od 1 stycznia 2017 r. odsyła do u.t.k. wyłącznie w ściśle określonym zakresie, tj. na potrzeby odczytania pojęcia "grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej". W takiej sytuacji, na co zwrócił uwagę NSA w przywołanym wyżek wyroku, przesłankę tą należy interpretować literalnie, w oparciu o gramatyczne brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., uwzględniając przyjęte w języku polskim znaczenie słowa "udostępnia", a zatem możliwość skorzystania z danego obiektu przez inne podmioty niż władający obiektem.

W tym miejscu należy również zauważyć, że z racji tego, że zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. jest przedmiotowe, a nie podmiotowe, kwestia własności infrastruktury kolejowej, w ogóle pozostaje poza zakresem zwolnienia. Gdyby ustawodawca chciał wyłączyć ze zwolnienia infrastrukturę prywatną, to mógłby to uczynić przy omawianej nowelizacji art. 7 i rzeczywiście wprowadzić zapis, że zwolnienie nie dotyczy infrastruktury prywatnej. Tymczasem ustawodawca ograniczył się wyłącznie do wskazania, że zwolnieniu podlegają grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu u.t.k. Tym samym wyraźnie rozgraniczył przedmiot zwolnienia, od jego struktury własnościowej.

Wskazać też należy, że zgodnie z art. 4 pkt 1c u.t.k., infrastruktura prywatna to też infrastruktura kolejowa, choć wykorzystywana wyłącznie do realizacji własnych potrzeb jej właściciela lub jej zarządcy oraz innych współużytkowników (por. wyroki WSA w Kielcach z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 531/17, w Gliwicach z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 970/17, w Opolu z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Op 2/18, w Lublinie z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 220/19).

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 7 ust. 1 pkt 1 a u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię pojęcia "udostępniania infrastruktury kolejowej" przewoźnikom kolejowym polegającą na oparciu się na potocznym rozumieniu tego pojęcia oraz zastosowaniu wykładni literalnej zamiast celowościowej skutkującej przyjęciem, iż sam fakt wykonywania przewozów na rzecz spółki O. S.A. przez uprawnionych przewoźników, z którymi spółka zawarła umowy cywilnoprawne jest wystarczający do uznania bocznicy kolejowej za "udostępnianą", co pozostaje w oderwaniu od zdefiniowanego w art. 29 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 710) pojęcia "udostępniania infrastruktury kolejowej". Jak wskazano wcześniej, z analizy konstrukcji art. 7 ust. 1 u.p.o.l. w brzmieniu od 1 stycznia 2017 r. wynika, że w procesie wykładni pojęcia "jest udostępniana", odmiennie niż to miało miejsce do 31 grudnia 2016 r., nie jest wymagane sięgnięcie do unormowań u.t.k. Przesłankę "udostępnienia" infrastruktury kolejowej należy, jak wskazał w cyt. wyżej wyroku o sygn. II FSK 3032/18 Naczelny Sąd Administracyjny, interpretować literalnie, w oparciu o gramatyczne brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., uwzględniając przyjęte w języku polskim znaczenie słowa "udostępnia", a zatem możliwość skorzystania z danego obiektu przez inne podmioty niż władający obiektem.

Zważywszy na to, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości to, że:

- na wskazanych działkach gruntu (działki nr ew. [...] i [...] ) znajdują się elementy bocznicy kolejowej wchodzące w skład infrastruktury kolejowej (co do tej kwestii strony są zgodne – patrz wyżej),

- ze wskazanej infrastruktury korzystają przewoźnicy kolejowi, tj. L. K. Sp. z o.o. oraz P. C. S.A. (patrz umowa nr LK/181/15/OP dotycząca współpracy w zakresie wzajemnego przekazywania przesyłek kolejowych – k. 74 akt administracyjnych oraz umowa nr CTHE-C-02/2017 o współpracy przy wzajemnym przekazywaniu wagonów na punkcie zdawczo-odbiorczym bocznicy – k. 70 akt administracyjnych), co oznacza, że wskazana infrastruktura jest "udostępnia"(uwzględniając przyjęte w języku polskim znaczenie tego słowa, a nie udostępnienie w rozumieniu art. 29 u.t.k., do którego art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. nie odsyła) tymże przewoźnikom (tj. zapewnia im się możliwość skorzystania z tej infrastruktury)

wskazane grunty, jak zasadnie uznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. , objęte są zwolnieniem przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. (zwolnieniu podlega – jak była mowa o tym wyżej - powierzchnia całej działki ewidencyjnej, nawet jeżeli tylko w części jest zajęta przez infrastrukturę kolejową).

Wbrew temu, jak twierdzi Skarżący, sam fakt wykonywania przewozów na rzecz będącej dzierżawcą gruntu - spółki O. S.A. przez uprawnionych przewoźników, z którymi spółka zawarła umowy cywilnoprawne jest wystarczający do uznania bocznicy kolejowej za "udostępnianą", ponieważ oznacza to, że przewoźnicy korzystają (mogą skorzystać) ze wskazanej infrastruktury kolejowej, co jest wystarczające dla wypełnienia hipotezy normy prawnej wynikającej z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. (który w tym zakresie stanowi o gruntach (...) wchodzących w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która (...) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym). W tym zakresie dla zastosowania przedmiotowego zwolnienia nie jest niezbędne, ażeby wskazane "udostępnienie" spełniało przesłanki art. 29 u.t.k. – przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. nie odsyła bowiem w tym zakresie (w zakresie pojęcia "udostępniania") do wskazanej ustawy o transporcie kolejowym. W tym kontekście zatem cała argumentacja skargi opierająca się na wykładni pojęcia "udostępnienie infrastruktury kolejowej" bazującej na art. 29 u.t.k. i w konsekwencji zaprzeczająca spełnieniu warunku "udostępnienia" przewoźnikom kolejowym tej infrastruktury, nie jest prawidłowa. W tym kontekście nie ma znaczenia przykładowo to, że będąca dzierżawcą gruntu - spółka O. S.A. "jest świadczeniobiorcą usług, które stanowią przedmiot działalności przewoźnika i nie występuje w roli zarządcy infrastruktury ale kontrahenta handlowego, który zobowiązuje się do ponoszenia opłat z tytułu usług dodatkowych wykonywanych przez P. C. S.A. obliczonych na podstawie stawek Taryfy Towarowej P. C. S.A. zaś opłaty mają być uiszczane na podstawie wystawionych przez P. C. S.A. faktur" (str. 8 skargi). Okoliczność występowania przez wskazaną spółkę O. S.A. w charakterze usługobiorcy (z tytułu usług dodatkowych) nie przeczy temu, że danemu przewoźnikowi (tutaj P. C. S.A.) zostaje zapewniona możliwość skorzystania z tej infrastruktury (w związku z czym ten przewoźnik ma możliwość świadczenia dodatkowych usług) – co oznacza "udostępnienie" tej infrastruktury w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Co więcej , skoro wskazany przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. nie określa szczególnych zasad(warunków) na jakich wskazane "udostępnienie" infrastruktury kolejowej ma być realizowane, nie można uzależniać zastosowania zwolnienia od tychże zasad (warunków), w szczególności wymogów wynikających z u.t.k. (w zakresie przeprowadzenia określonej w u.t.k. procedury udostępnienia infrastruktury w odniesieniu do bocznicy kolejowej, w zakresie zapewniania udostępniania przewoźnikom kolejowym tejże infrastruktury na równych i niedyskryminacyjnych zasadach itd.). Wreszcie, jak wskazano wyżej, kwestia własności infrastruktury kolejowej pozostaje bez wpływu na możliwość zastosowania zwolnienia. W konsekwencji nie znaczenia w sprawie, to że jak podnosi Skarżący, przedmiotowa bocznica kolejowa stanowi infrastrukturę prywatną. Również w odniesieniu do infrastruktury prywatnej nie jest wykluczone stosowanie zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.

Skarżący w skardze oprócz zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.) podniósł również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77§1 oraz art. 80 k.p.a. Niezależnie od tego, że w niniejszej sprawie zastosowanie znalazły przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, co oznacza, że wskazane w skardze przepisy k.p.a. nie mogły zostać naruszone, Sąd nie dostrzegł powodów, dla których należałoby stwierdzić naruszenie przepisów O.p. (w szczególności w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 122, 180 §1 oraz 187 §1 O.p.). Postępowanie prowadzone przez organ drugiej instancji było prowadzone w sposób prawidłowy, w szczególności Organ ten – mając na uwadze obowiązek wynikający w szczególności z art. 187 §1 O.p. – wezwał m.in. Spółkę pismem z dn. 4 października 2019 r. do udokumentowania jakie elementy bocznicy znajdują się na działce [...] , a jakie na działce [...] i że stosowne umowy zawarte z przewoźnikami kolejowymi dotyczą części infrastruktury kolejowej znajdującej się zarówno na działce nr [...] jak i na działce [...] . Pismem z dn. 23 października 2019 r. Spółka przedstawiła stosowną dokumentację wraz z wyjaśnieniami. Mając na uwadze powyższe wskazany zarzut nie był zasadny (tym bardziej, że w skardze nie został szerzej uzasadniony).

Mając na uwadze powyższe, zasadnie w zaskarżonej decyzji uznano, że przedmiotowy grunt korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. i w konsekwencji stwierdzono nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2017,2018 oraz za miesiące od stycznia do kwietnia 2019 r. w łącznej kwocie 61.927 (zgodnie z wnioskiem) oraz określono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w wysokości 19.411 zł – za rok 2017, w wysokości 19.411 zł – za rok 2018, w wysokości 6.470 zł – za miesiące od stycznia do kwietnia 2019 r. (z tyt. pozostałych przedmiotów podlegających opodatkowaniu, niekorzystających ze zwolnienia od opodatkowania – kwestia bezsporna).

Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a. skargę oddalił.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.