Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 903/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-01-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A." sp. j. M. S., W. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A." sp. j. M. S., W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jak również spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, polegających m.in. na likwidacji spółek "T."

i "A.", utracie majątku stanowiącego dorobek życia W. i M. S. oraz utracie miejsc pracy przez pracowników spółek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd zauważa, że w części wstępnej skargi (s.9) skarżąca wnosząc

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako podstawę prawną podała art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", co wskazywałoby na skierowanie go do organu podatkowego. Jednakże uzasadniając ten wniosek (s. 72-73 skargi) stwierdziła, że wnosi o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji "przez organ podatkowy lub Wojewódzki Sąd Administracyjny". Jednocześnie powołała się na istnienie przesłanek w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a więc przesłanek wskazanych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Z odpowiedzi na skargę wynika, że wniosek nie został rozpatrzony przez organ podatkowy. W tej sytuacji należało przyjąć, że ww. wniosek podlega rozpatrzeniu przez tut. Sąd.

Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie

z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub

w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

W świetle powyższego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia uszczerbku na zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu pierwotnego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, s. 379).

Sama możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza jednakże, że sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej (postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 19/15). Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku niezbędne jest odniesienie się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym,

że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (postanowienie NSA z dnia

24 maja 2004 r., FZ 85/04). Dlatego też brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 206).

W rozpatrywanej sprawie, uzasadniając wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków prawnych i faktycznych po stronie skarżącej. Trudności te mają polegać m.in. na likwidacji spółek "T." i "A.", utracie majątku stanowiącego dorobek życia W. i M. S. oraz utracie miejsc pracy przez pracowników tych Spółek. W świetle powyższych wywodów, podanych we wniosku okoliczności nie można uznać za wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystarczy bowiem samo stwierdzenie strony, iż wskutek wykonania decyzji "może" ponieść niepowetowaną szkodę, w przypadku wygrania przez stronę sprawy przed Sądem. Na jego podstawie Sąd nie jest w stanie zbadać, czy w okolicznościach tej konkretnej sprawy wykonanie decyzji będzie niekorzystnie oddziaływać na sytuację strony skarżącej. Tymczasem, jak już wskazano, okoliczności powołane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany tak, aby możliwe było ustalenie, że przyznanie ochrony tymczasowej jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Zatem to w interesie strony leży poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji

i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015r., sygn. akt II FZ 542/15). Nie wystarcza zatem jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14), gdyż twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 2045/14).

Innymi słowy, ocena przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. powinna być dokonana z uwzględnieniem nie tylko argumentów podniesionych we wniosku strony, ale i całokształtu okoliczności sprawy, a strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008r., sygn. akt I OZ 493/2008; z 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09, z 18 marca 2010r. , sygn. akt II FSK 502/09 i z dnia 7 lutego 2011r., sygn. akt II FZ 18/11 – dostępne w bazie CBOIS). Tymczasem, w przedmiotowej sprawie strona dla wykazania przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, nie uczyniła zadość swojemu obowiązkowi i nie przedłożyła żadnej dokumentacji dotyczącej jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Z uzasadnienia wniosku nie wynika bowiem, jakimi środkami finansowymi dysponuje skarżąca i jakie mają one odniesienie do wskazanej w decyzji kwoty. W szczególności Sąd nie otrzymał informacji o posiadanych nieruchomościach, wartościowych ruchomościach, czy środkach pieniężnych. Tym samym Sąd nie posiada wiedzy, która pozwoliłaby na dokonanie analizy ustawowych przesłanek w sposób zindywidualizowany, adekwatny do okoliczności rozpoznawanej sprawy. W rezultacie, na podstawie samych tylko twierdzeń strony niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację finansową skarżącej.

Należy także zaznaczyć, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (zob.: postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2010r. sygn. akt II FZ 391/10).

W rezultacie strona nie wykazała, że w jej przypadku zachodzi niebezpieczeństwo powstania sytuacji opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie rozwinęła swojej argumentacji ponad ogólnikowe twierdzenia i nie przedstawiła żadnej dokumentacji uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie jej wniosku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.