Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 665/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj - grudzień 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 665/10

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł.

utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W. z dnia [...] r. określającą H. W. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od maja 2004 r. do grudnia 2004 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w firmie H. W., w zakresie podatku od towarów i usług za okres styczeń - grudzień 2003r. oraz styczeń -grudzień 2004 r. oraz postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z dnia 16 października 2008 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. W. decyzją z dnia [...] r. zweryfikował prawidłowość rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. okres maj - grudzień 2004 r.

Zdaniem organu pierwszej instancji skarżący - z naruszeniem art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze. zm.) oraz § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 97, poz. 970 ze zm.) - odliczył podatek naliczony z faktur dokumentujących zakup paliwa wystawionych przez A. sp. z o.o. Z. W., A..

W ocenie organu pierwszej instancji wystawione przez ww. podmiot faktury dokumentują czynności, które nie zostały wykonane. Zdaniem tego organu właścicielem paliwa był A. K., który transakcje handlu paliwem przeprowadzał przy wykorzystaniu różnych podmiotów gospodarczych. Powołując się na akt oskarżenia z dnia [...]r., sygn. akt [...], organ pierwszej instancji wskazał, że przy zakupie oleju opałowego przez A. K. paliwo trafiało wyłącznie w obrocie fakturowym do firmy, w której następowała pozorna legalizacja oleju umożliwiająca wprowadzenie go do obrotu jako oleju napędowego. Do zalegalizowania pochodzenia oleju napędowego wykorzystano łańcuch firm, tj. B. sp. z o.o., PPHU C., A. sp. z o.o., D..

Pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W..

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, iż zebrany materiał dowodowy wskazuje, że przeprowadzone w badanym okresie transakcje zakupu oleju napędowego miały charakter fikcyjny, ponieważ sporne faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pod względem podmiotowo-przedmiotowym. Zebrany w toku postępowania kontrolnego i podatkowego materiał dowodowy wykazał, że stworzona dokumentacja podatkowo-księgowa odnosiła się jedynie do "papierowego" obrotu towarem, któremu nie towarzyszył rzeczywisty obrót olejem napędowym i celem tej dokumentacji było "przeklasyfikowanie" w szeregu transakcji oleju grzewczego na olej napędowy oraz ukrycie tych podmiotów, które rzeczywiście obracały olejem opałowym.

Jednocześnie zaznaczono, że powyższe stanowisko nie oznacza, że organy podatkowe kwestionują sam fakt nabycia produktu ropopochodnego, innego jednak niż olej napędowy i zapłaty za nabyty towar. Zdaniem organów podatkowych zebrany materiał dowodowy w pełni dowodzi, ze skarżący towar taki otrzymywał i zapłacił za niego, jednak dostawcą tego towaru nie był wskazany kontrahent, jak i towar ten nie był olejem napędowym.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. W art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy kwotę podatku naliczonego zdefiniowano jako sumę kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług.

Wskazano, że niewystarczającym dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jest jedynie ustalenie, że dany towar znalazł się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru.

Przechodząc do analizy stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy wskazał na dowody i okoliczności, które uzasadniały stanowisko kwestionujące prawo do odliczenia przez stronę podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółkę A..

I tak uzasadniając przyjęte przez organy podatkowe stanowisko stwierdzono, że w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej w Spółce B. - a nabywaniu paliwa od spółki A. towarzyszyły te same okoliczności, jak w przypadku zakupu paliwa od firmy B. - ustalono, że w 2003 r. kontrolowany podmiot – B. - zaopatrywał się w olej napędowy wyłącznie od następujących podmiotów: E., PPHU F., Przedsiębiorstwo G. sp. z o.o. i Przedsiębiorstwo Prywatne H.. Wskazano, że jedynym udziałowcem i jednocześnie prokurentem B. Sp. z o.o. był M. B., zaś prezesem jednoosobowego zarządu – S. R.. Powołano się na zeznania S. R. (prezesa B.) złożone w CBŚ w Ł. w dniu 11 kwietnia 2006 roku, z których wynika, że przez firmę B. przechodziły tylko dokumenty, odbiorcy uzgadniali wszystko z K. i z nim się rozliczali;

Podkreślono również, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na to, że dostawy paliwa przez rzekomych dostawców na rzecz B. nie miały faktycznie miejsca. I tak odnośnie transakcji z firmą G. powołano się na zeznania jej prezesa K. P. przeczącego faktowi handlowania z B.. Odnośnie transakcji z firmą E. powołano się na zeznania jej właściciela H. L. stwierdzającego, że zajmował się tylko wystawianiem faktur i w rzeczywistości nie miał do czynienia z płynnym paliwem. Odnośnie transakcji z firmą H. powołano się na :

- zeznania jej pełnomocnika J. W., w których stwierdził on, że większość jego kontrahentów wiedziała o tym, że faktycznie otrzymują inny produkt ropopochodny niż olej napędowy, godzili się na to i żądali taniego produktu, tylko z fakturą na olej napędowy;

- wyrok z dnia [...]. sygn. akt [...] uznający J. W. winnym tego, że działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (dla ww. firmy i S. R.) przeklasyfikował olej opałowy i inny produkt ropopochodny na olej napędowy oraz polecił poświadczyć nieprawdę co do transakcji udokumentowanej ww. fakturą VAT, z której wynikało, że H. dokonała sprzedaży do firmy B. oleju napędowego, podczas gdy w rzeczywistości wymienionej transakcji nie było, gdyż sprzedano inny produkt ropopochodny niż olej napędowy.

Odnośnie transakcji z firmą "F." A. Gembalczyk powołano się na zeznania J. W. - pełnomocnika H., który zeznał, że firmę F. i jej właściciela A. G. poznał poprzez H. L. (właściciel firmy "E."), który przyprowadził go oświadczając, że działają wspólnie i mogą pośredniczyć, sprzedawać olej napędowy i również mają możliwość fakturować olej opałowy na napędowy, oświadczyli również, że mogą przefakturowywać olej opałowy na napędowy.

Organ II instancji również zauważył, że transakcje realizowane pomiędzy podmiotami należącymi bądź powiązanymi z ww. osobami oraz transakcje pomiędzy ww. firmami a osobami trzecimi zostały - wyrokiem z dnia [...]. - uznane za transakcje nie stanowiące sprzedaży oleju napędowego, tylko innego produktu ropopochodnego. Wprawdzie ww. wyrok nie obejmuje transakcji pomiędzy firmą Fi B., mimo to organ uznał go za dowód, który wpływa na ocenę rzetelności również tych transakcji. Okolicznością wpływającą na ocenę rzetelności firmy F., według organu odwoławczego, są również ustalenia poczynione przez właściwy dla tego podatnika organ podatkowy. Jak wynika z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z 3 kwietnia 2006r. ww. firma nie figurowała w ewidencji podmiotów prowadzących działalność gospodarczą prowadzonej przez właściwy organ ani w ewidencji podatników ww. Urzędu, zaś adres, jakim posługiwała się firma (K., ul. A.) nie był prawdziwy. Natomiast Urząd Skarbowy właściwy według adresu miejsca zamieszkania A. G., tj. US w W. Ś., w piśmie z 20 lutego 2008r. podał, że ww. był podatnikiem podatku dochodowego od 1 stycznia 2004r., zaś podatku VAT od 1 września 2004r.

Skoro zatem transakcje zakupu paliwa przez B. Sp. z o.o. nie były autentyczne, tzn. firmy widniejące na fakturach zakupu nie były faktycznymi dostawcami paliwa, to tym samym Spółka – w ocenie organu - nie mogła skutecznie przenieść prawa własności na innych odbiorców (w tym na stronę). Zdaniem organu ww. podmiot nie tylko nie mógł nabyć paliwa, ale również nie dokonał jego sprzedaży na rzecz strony. Wskazał przy tym, że w przypadku spółki B. postępowanie podatkowe nie zostało wszczęte, gdyż w dniu 9 lipca 2007r. ww. spółka została wykreślona z rejestru KRS w Sądzie Rejonowym dla Ł.-Ś. w Ł..

Organ powołał się również na zeznania skarżącego H. W. (protokół przesłuchania kontrolowanego z dnia 5.08.2008r. sporządzony przez pracowników Urzędu Skarbowego w Z. W.), z których wynika, że od około 2000 roku podatnik parkuje wszystkie firmowe środki transportu w miejscowości M. koło Z. W. na placu składu opałowego spółki I.; umowy pisemnej na tę okoliczność nie zawierał, wszelkie uzgodnienia dokonywane były w formie ustnie....w pewnym momencie zdecydował się on tankować swoje samochody firmowe na stacji w M., odpowiadało mu to dlatego, że na tej posesji parkował samochody; cena paliwa również mu odpowiadała, z tego co pamięta, była ona porównywalna z cenami innych sprzedawców; w tym czasie w M. tankowało olej napędowy dużo firm transportowych z terenu Z. W., co upewniało podatnika o rzetelności sprzedawcy paliwa w tym punkcie; fakt, że faktury na zakupione na stacji w M. paliwo wystawiane były kolejno przez firmy B. sp. z o.o., PPHU C., A. sp. z o.o., D., podatnik tłumaczył jako zmianę firm, które kolejno dzierżawiły ten punkt sprzedaży paliwa, w szczegóły tej dzierżawy nie wnikał; pewność w zakresie rzetelności sprzedawców paliwa w M. dawały też kontrole krzyżowe transakcji prowadzone przez urząd skarbowy; właścicieli firmy C. i Sz. podatnik nie znał i nie poznał; znał tylko z widzenia prezesa firmy B. Pana R. oraz prezesa firmy A. Pana B.; podatnik zauważył, że jako właściciel firmy nie był i nie jest w stanie sprawdzić rzetelności podatkowej wszystkich sprzedawców paliwa, u których dokonuje jego zakupu; olej napędowy od firm B. sp. z o.o., PPHU C., A. sp. z o.o., D. był nabywany zawsze na M. ze znajdujących się tam dwóch dystrybutorów, tankowany był zawsze bezpośrednio do zbiorników w samochodach; tankowania dokonywał podatnik, jak również jego pracownicy – kierowcy; nigdy paliwo nie było dowożone na miejsce do podatnika, paliwo nie było gromadzone w zbiornikach; dystrybutor w M. obsługiwał pracownik firmy I., albo dwóch portierów; nazwisk tych osób podatnik nie zna; każde tankowanie paliwa było odnotowywane w zeszycie przez osobę obsługującą dystrybutor oraz potwierdzane podpisem przez tankującego; dowody WZ na tę okoliczność nie były wystawiane, jedynym dowodem dokumentującym zakup paliwa były faktury, które zwykle obejmowały kilka tankowań; wypisane faktury podatnik odbierał osobiście i zawsze w M...... podatnik wskazał, że nie znał źródła pochodzenia oleju napędowego kupowanego od ww. firm; w jego ocenie nie budziło ono zastrzeżeń pod względem jakościowym, był przekonany, że kupuje w M. olej napędowy, a nie olej opałowy...

Powołano się także na zeznania zatrudnionych u skarżącego pracowników, z których wynika, że tankowanie odbywało się na stacji w M., gdzie pojazdy firmy skarżącego były również parkowane; stacja czynna była przez całą dobę, obsługiwali ją prawdopodobnie pracownicy firmy I. i byli to chyba portierzy, jedna z tych osób miała na imię D., imion lub nazwisk pozostałych osób obsługujących dystrybutor nie znają, nazw firm B. sp. z o.o., PPHU C., A. sp. z o.o., D., od których mieliby kupować paliwo, nie kojarzą; nie potrafili nic powiedzieć na temat, jaka firma była sprzedawcą paliwa na stacji w M.; faktury za paliwo odbierane były głównie przez Pana W., płatności za paliwo dokonywał również Pan W..

W kwestii dokumentacji wystawianej na okoliczność tankowania paliwa na stacji w M. zeznania podatnika i kierowców były rozbieżne. Podatnik zeznał bowiem, że dowody WZ po zatankowaniu nie były wystawiane, jedynym dowodem na tę okoliczność była faktura, natomiast jeden z kierowców zeznał, że dowody WZ były wystawiane, zawierały one ilość zatankowanego paliwa oraz numer rejestracyjny tankowanego samochodu oraz pieczęć firmy I. i w roku 2004 pieczęć firmy A., inny kierowca zeznał, że nie były wystawiane dowody WZ w momencie tankowania, jeszcze inny zeznał, że dowody WZ były wystawiane, ale w krótkim okresie czasu. Wszyscy zeznali, że na stacji w M. prowadzony był zeszyt, w którym każde tankowanie było rejestrowane i podpisywane przez kierowcę oraz, że faktury odbierał i zapłaty dokonywał osobiście Pan W.. Dwóch kierowców zeznało, że paliwo tankowane na stacji w M. budziło wątpliwości co do jakości: jeden z nich T. R. zeznał, że paliwo to było mało oktanowe więc samochód był słaby, sądząc po zapachu zawierało zbyt dużo siarki i raczej nie był to olej napędowy, ale nie potrafił wskazać co to było za paliwo - fakty te zostały zgłoszone Panu W., który nie zareagował i samochody tankowane były dalej w M.. Drugi z kierowców S. M. zeznał, że w porównaniu z olejem napędowym, jaki tankował w J., paliwo tankowane w M. było gorszej jakości, zdarzyło się, że zamarzło, posiadało zapach przypominający zapach rozpuszczalnika, co zwykle przy oleju napędowym nie powinno mieć miejsca, ponadto jego zużycie na 100 km było o około 2 litry wyższe, niż w przypadku tankowania w innych stacjach. Tankując olej napędowy na stacji w M. kierowcy nie wiedzieli od jakiej firmy pochodzi to paliwo.

Wskazano również na akt oskarżenia przeciwko 19 osobom z dnia [...]r. sygn. akt [...], w którym Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. m.in. oskarża A. K., M. B., K. K., G. M., J. Sz., K. Ch., S. D.,, H. L. o to, że od stycznia 2003r. do stycznia 2006r. w Z. W., Ł., S., W. Ś. i innych miejscach na terenie Polski, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw w szczególności polegających na dokonywaniu oszustw na szkodę Skarbu Państwa i doprowadzeniu do uszczuplenia należności publicznoprawnej wielkiej wartości, poprzez wprowadzenie właściwego organu w błąd co do zaistnienia transakcji obrotu paliwem w postaci oleju napędowego oraz poprzez poświadczanie nieprawdy w dokumentach księgowych w postaci faktur VAT wystawianych przez D. z S., spółkę z o.o. K. z W., spółkę L. z W., G. z K., jak również przestępstw karnych skarbowych polegających na nie ujawnieniu właściwemu organowi przedmiotu opodatkowania, podaniu nieprawdy w deklaracjach podatkowych i wskutek tego narażeniu Skarbu Państwa na uszczuplenie należności publicznoprawnych w postaci nieodprowadzonego podatku akcyzowego oraz od towarów i usług, stanowiącego mienie wielkiej wartości w rozumieniu przepisów kodeks karny skarbowy, przy czym: -A. K. grupą tą kierował, -J. Sz. brał w niej udział od listopada 2003r. do 19 października 2005r., -M. B. i G. M. brali w niej udział do miesiąca stycznia 2006r., - H. L. brał w niej udział do miesiąca lipca 2004r., - K. Ch. brała w niej udział do miesiąca stycznia 2006r., - S. D., brała w niej udział od 4 listopada 2003r. do stycznia 2006r., - K. K. brał w niej udział od miesiąca listopada 2003r. do stycznia 2006r. Dotychczas zapadły w tej sprawie 3 wyroki skazujące wobec: 1) B. M. i B. K. - wyrok z [...]., sygn. akt [...], 2) H. L., K. Ch. - wyrok z [...]r., sygn. akt [...], 3) S. D., - wyrok z [...]., sygn. akt [...]. Ponadto na rozprawie przed Sądem Rejonowym dla Ł. - Ś. w Ł., która odbyła się w dniu 31 marca 2009r., J. Sz. wystąpił o dobrowolne poddanie się karze, natomiast M. B. i G. M. przyznali się do winy i wystąpili o dobrowolne poddanie się karze. Poza ww. wyrokami, akta sprawy obejmują również wyroki Sądu Rejonowego w W. Ś.: - z [...]., sygn. akt [...], skazujący H. L. oraz - z [...] ., sygn. akt [...], skazujący J. W..

W odniesieniu do Spółki A., zarówno w ocenie organu pierwszej instancji, jak i organu drugiej instancji, wystawiane przez "A." Sp. z o.o. - tytułem rzekomej sprzedaży oleju napędowego - faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Spółka jedynie legalizowała obrót paliwem poprzez wystawienie odpowiednich dokumentów i miała pełną świadomość roli, jaką odgrywa w przestępczym procederze. Z tych względów brak jest podstaw do odliczenia podatku naliczonego z wystawionych faktur VAT. Materiał dowodowy, w oparciu o który organy sformułowały swoje stanowisko i któremu dały wiarę, został pozyskany z różnych źródeł (prokuratur okręgowych położonych na terenie kraju -prowadzących postępowania karne, CBŚ, organów administracji skarbowej), jednak jego wspólną cechą jest to, że dowody te przedstawiają spójny obraz przestępczej działalności prowadzonej przez szereg podmiotów, w których to działaniach zadaniem jednych było wprowadzenie oleju grzewczego do obrotu, zaś zadaniem innych było stworzenie dokumentacji legalizującej ten obrót, w tym umożliwiającej przeklasyfikowanie tego oleju na olej napędowy. Rolą Spółki A. było właśnie zalegalizowanie i przeklasyfikowanie - na fakturach - oleju opałowego na napędowy, aby w takiej postaci mógł trafić do firm transportowych. Zapadły w tych sprawach, powołane już wcześniej, 3 wyroki skazujące wobec:

-B. M. i B. K. - wyrok z [...] r., sygn. akt [...],

-H. L., K. Ch. - wyrok z [...] r., sygn. akt [...],

-S. D., - wyrok z [...] ., sygn. akt [...].

Ponadto na rozprawie przed Sądem Rejonowym dla Ł. - Ś. w Ł., która odbyła się w dniu 31 marca 2009 r., J. Sz. wystąpił o dobrowolne poddanie się karze, natomiast M. B. i G. M. przyznali się do winy i wystąpili o dobrowolne poddanie się karze.

Dalej organ podał, że w treści zarzutu postawionego H. L.emu przez Prokuraturę Okręgową w B. - B. wskazano na świadomy udział M. B., jako prezesa Sp. z o. o. "A.", w przestępczym procederze dotyczącym poświadczenia nieprawdy co do transakcji zawartych w fakturach VAT wystawionych na sprzedaż oleju napędowego do firmy A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. W., podczas gdy w rzeczywistości wymienionych transakcji nie było, gdyż został sprzedany inny produkt ropopochodny. Sąd Rejonowy w W. Ś. w wyroku z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) uznał oskarżonego H. L. winnym popełnienia wszystkich zarzucanych czynów.

W opinii organu odwoławczego treść przedstawionego zarzutu, jak i wyrok skazujący H. L., świadczą o tym, że osoba ta nie działała sama, lecz w grupie osób, które stworzyły fikcyjny obieg dokumentów i towaru, a jedną z osób, która tworzyła tę grupę był M. B. - prezes i współwłaściciel Spółki "A.".

Poza tym wyrokiem z dnia [...]r. (sygn. akt [...]) oskarżony J. W. został uznany winnym zarzucanych mu czynów, a w postawionych mu zarzutach, za które został skazany, przewija się zarówno nazwa Sp. z o. o. "A.", jak i nazwisko M. B..

Organ wskazał również na złożone w dniu 29 marca 2006 r. przed prokuratorem Prokuratury Okręgowej w Ł. przez M. B. zeznania z których wynika, że nie zajmował się on obrotem paliwem, pieniądze które były przekazywane jego firmie, K. Ch. na jego polecenie oddawała M. i K. Natomiast przesłuchany w dniu 17 listopada 2006 r. przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego KGP Zarząd w Ł. M. B. zeznał, że K. był właścicielem paliwa, a firma A. jedynie to paliwo fakturowała, pilnowała terminów płatności oraz sald zadłużenia z tymi kontrahentami, którzy kupowali na termin płatności; firma A. nie miała żadnej bazy do prowadzenia działalności związanej z obrotem płynnym paliwem; K. wykorzystał firmę A. do prowadzenia własnej działalności polegającej na sprzedaży paliwa.

Rzeczywistego właściciela towaru wskazała również S. D.,, która była główną księgową w A. Sp. z o.o. i która przesłuchana w dniu 12 kwietnia 2006 r. przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł. zeznała, że paliwem zajmował się A. K., Spółki A. i Ł. obracały tylko dokumentami (...); wskazała też na częste wizyty odbiorców paliw od A.-u, którzy wyzywają na A. K., że ich wpędził w kłopoty; zeznała również, że wszyscy mówili, że bez względu na to jakie pieczątki firm były na fakturach dostawy do nich, to w rzeczywistości paliwo zawsze pochodziło od K. i dostarczane było transportem jego firmy M. przez jego kierowców, że K. A. wykorzystał i pokrzywdził bardzo wiele osób, był całym przywódcą i organizatorem nielegalnego obrotu paliwem. S. D., wyrokiem z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) została skazana za ewidencjonowanie faktur zakupu nie odzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wyrok jest prawomocny.

Dalej organ stwierdził, że prawa własności do sprzedawanego oleju grzewczego nie wypierał się sam A. K., który przesłuchany przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w O. W.. opisał sposób zakupywania oleju opałowego w Sp. z o. o. L. oraz rolę Spółki A., w której miało nastąpić przeklasyfikowanie (na fakturze VAT) oleju opałowego na olej napędowy.

Przedstawionym wyżej dowodom organ odwoławczy dał wiarę i uznał, że zasługują one na uwzględnienie.

Reasumując organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji kwestionującym prawo strony do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez wskazanego wyżej kontrahenta – spółkę A. w oparciu o przepisy art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług i § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku.

Poza tym organ II instancji szczegółowo odniósł się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu.

Decyzja Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł..

Skarżonej decyzji zarzucono, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem:

• art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 2, art. 191, oraz art. 194 § l Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie,

• art. 19 ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie,

• § 14 ust. 2 pkt. 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego zastosowanie,

• art. 7 w zw. z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 178, poz. 438).

W uzasadnieniu skargi wskazano na orzeczenia Sądów Administracyjnych rozstrzygające sprawy podatników w podobnych stanach faktycznych odmiennie niż uczyniły to organy podatkowe w przypadku skarżącego. Poza tym skarżący podniósł, że organy podatkowe rozstrzygając sprawę nie wykazały, że kontrahent skarżącego nie dokonywał sprzedaży paliwa skarżącemu i że nie był właścicielem paliwa sprzedanego do firmy skarżącego. Podniesiono też, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest kompletny i nie pozwala ustalić rzeczywistego stanu faktycznego. Strona skarżąca powołała się nadto na orzeczenia ETS, które jej zdaniem uzależniają możliwość zakwestionowania prawa do odliczenia od wykazania braku świadomości strony skarżącej co do nieuprawnionej korzyści podatkowej, jaką mają przynieść transakcje dokumentowane spornymi fakturami, a ta kwestia nie została przez organ wykazana.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi podnosząc argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie..

Z uzasadnienia skargi wynika, że strona skarżąca upatruje naruszenia wskazanych w części wstępnej tejże skargi przepisów prawa procesowego w przyjęciu przez organy za udowodnioną tezę, że sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Istota sporu sprowadza się do zakwestionowania prawa strony do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez firmę A..

Przechodząc do meritum stwierdzić należy, iż art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54 poz. 535 ze zmianami), wskazuje na prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną oraz definiuje kwotę podatku naliczonego. Natomiast w myśl art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Odnosząc się do zasady potrącalności podatku od towarów i usług należy wskazać, że prawo to nie jest bezwzględne i podlega ograniczeniom, a w niektórych wypadkach nawet wyłączeniu wobec nie zachowania przez podatnika określonych przez ustawodawcę warunków. Jednym z takich warunków związanych z fakturami VAT jest uregulowanie zawarte w § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 97 poz. 970 ze zm.), w myśl którego w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Przepis ten ma na celu zapobieżenie wykorzystywania "pustych dokumentów" do transakcji fikcyjnych.

Strona skarżąca uważa, że w tym przypadku ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez ww. podmiot narusza przepisy prawa wspólnotowego.

W ocenie Sądu, VI Dyrektywa Rady 77/388 z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 145) nie wypowiada się w sposób zbyt szczegółowy co do wyłączenia prawa do odliczenia podatku, a z jej art. 17 ust. 6 wynika jedynie wprost, iż "odliczenie podatku od wartości dodanej nie będzie w żadnym przypadku obejmowało wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub wydatki reprezentacyjne". Jednocześnie przepis ten stanowi, że przed upływem najwyżej czterech lat od daty wejścia w życie dyrektywy Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, podejmie decyzje, które wydatki nie będą się kwalifikowały do odliczenia podatku od wartości dodanej, zaś do czasu wejścia w życie powyższych przepisów Państwa Członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy. Przyjęta regulacja pozwala na kontynuację dotychczasowych wyłączeń przewidzianych w prawie krajowym (Rada bowiem nie ustaliła w wyznaczonym czasie przypadków, w których podatek nie podlega w ogóle odliczeniu).

W uzasadnieniu wyroku z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt I SA/Lu 5/06, (LEX nr 236364) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, iż w zakresie utrzymania ograniczeń, o których mowa w art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy terminem granicznym dla Polski w zakresie utrzymania wyłączeń w prawie krajowym jest 1 maja 2004 r. Z tym dniem Dyrektywa ta ma wpływ na stosowanie prawa krajowego. Powyższe oznacza, że te ograniczenia, które były zawarte w polskim systemie prawnym przed 1 maja 2004 r., mogły zostać zachowane. Za taką wykładnią art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy przemawia również brzmienie art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 06.347.1), która zastąpiła VI Dyrektywę. Zgodnie z tym przepisem, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT. W żadnym przypadku prawo do odliczenia VAT nie dotyczy wydatków, które nie są ściśle związane z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkę lub wydatki reprezentacyjne. Do czasu wejścia w życie przepisów, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie mogą utrzymać wszystkie wyłączenia przewidziane w prawie krajowym w dniu 1 stycznia 1979 r. lub, w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty po tym terminie, przepisy obowiązujące w dniu ich przystąpienia. Uwzględniając fakt, że jak wynika z pkt 3 zd. 1 preambuły dyrektywy z 28 listopada 2006 r., "w celu zapewnienia jasnego i racjonalnego przedstawienia przepisów, spójnego z zasadą lepszego stanowienia prawa, właściwe jest przekształcenie struktury i brzmienia dyrektywy, chociaż nie powinno to, co do zasady, spowodować istotnych zmian w istniejącym prawodawstwie". Oznacza to, że art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że Polska mogła zachować ograniczenia obowiązujące przed 1 maja 2004 r. Zdaniem Sądu chodzi tu o ograniczenia funkcjonujące w przepisach obowiązujących przed 1 maja 2004 r., które pomimo zmiany aktu prawnego (w dniu 1 maja 2004 r. zaczęła obowiązywać nowa ustawa), funkcjonują w niezmienionym zakresie (nie został on rozszerzony). Warto także zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 22 ust. 8 VI Dyrektywy, nie naruszając przepisów, które mają być wydane zgodnie z art. 17 ust. 4, Państwa Członkowskie mogą nałożyć inne obowiązki, które uznają za konieczne do prawidłowego naliczenia i pobrania podatku i uniknięcia oszustw podatkowych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 888/06, LEX nr 277493).

Zdaniem Sądu rozstrzygającego przedmiotową sprawę przepis § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. należy do tej kategorii przepisów. Musi on być jednak interpretowany zgodnie z celem regulacji (zapobieganie nadużyciom). Sąd stwierdza, że co do zasady uregulowanie zawarte w tym paragrafie rozporządzenia w zakresie, w jakim przeciwdziała nadużyciom prawa do dokonania odliczenia, jest zgodne z VI Dyrektywą.

Należy przy tym podkreślić, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy są przywołane w skardze, orzeczenia ETS, gdyż wydane one zostały w całkiem odmiennych okolicznościach faktycznych od tych, które zostały ustalone w niniejszej sprawie, odnosząc się do możliwości odliczenia podatku w przypadku uczestnictwa w oszustwie dotyczącym tzw. "karuzeli podatkowej", a nie do sytuacji możliwości odliczenia kwoty wykazanej jako podatek na fikcyjnej - pod względem podmiotowym i przedmiotowym - fakturze VAT. Zresztą i ETS (w wyrokach z dnia 6 lipca 2006 r., C-439/04 i C-440/04) stwierdził, że w przypadku gdy na podstawie obiektywnych okoliczności zostanie ustalone, że dostawa została zrealizowana na rzecz podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar uczestniczył w transakcji wykorzystywanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, stwierdzenie niemożności skorzystania z prawa do odliczenia podatku należy do sądu krajowego. Skoro więc kwestia świadomości po stronie nabywcy eksponowana w orzeczeniach ETS dotyczy możliwości odliczenia podatku w sytuacji, gdy mamy do czynienia z oszustwem typu "karuzela podatkowa", natomiast w niniejszej sprawie tego rodzaju oszustwo nie występuje, to kwestia świadomości czy jej braku - jak podnosi organ odwoławczy - nie ma znaczenia dla oceny, czy ma on bądź nie - prawo do odliczenia podatku. Należy przy tym rozróżnić kwestię świadomości od kwestii braku należytej staranności po stronie nabywcy. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie można skarżącemu zarzucać świadomości w postaci umyślności udziału w przestępczych transakcjach, bo w przeciwnym razie toczyłoby się przeciwko skarżącemu stosowne postępowanie przed organami ścigania, natomiast okoliczności towarzyszące nabywaniu przez niego paliwa w jednym miejscu a od różnych dostawców, zamawianie paliwa telefonicznie u jednej osoby i dostarczanie go transportem jednej firmy, natomiast otrzymywanie faktur od różnych podmiotów, wreszcie zapłata tylko gotówką, dawały – zdaniem Sądu - podstawy do przypuszczeń, że wskazane faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji i są podejrzane.

Nadto stwierdzić trzeba, że podstawą opodatkowania jest obrót, ale nie obrót formalny, lecz rzeczywisty, czyli sprzedaż towarów. Faktury VAT mają dokumentować rzeczywiste transakcje. Przepis art. 86 ustawy VAT nie dopuszcza akceptowania sytuacji, w której wystarczającym do odliczenia jest posiadanie oryginału faktury opisującej zdarzenie gospodarcze w oderwaniu od faktu jego zaistnienia.

Jak wskazano wyżej spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w świetle stanu faktycznego sprawy możliwe jest przyjęcie, że towar w postaci paliwa podatnik nabył od wskazanej na fakturze firmy, czy też jego sprzedawcą był inny podmiot, a firma ta jedynie wygenerowała dokument rozliczeniowy - fakturę VAT dla "usprawiedliwienia" dostawy, a towarem tym de facto nie dysponowała, dysponował nim ktoś inny. Poza sporem natomiast pozostaje okoliczność, iż skarżący wszedł w posiadanie paliwa.

W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy trafnie ustalił, że dowody powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są wystarczające do stwierdzenia, że firma A. nie była właścicielem paliwa, które rzekomo sprzedawała stronie skarżącej. W tej mierze decydujące znaczenie mają zeznania świadka M. B. – Prezesa Zarządu A. Sp. z o.o. stwierdzającego w Centralnym Biurze Śledczym KGP Zarząd w Ł. w dniu 17 listopada 2006r., że właścicielem paliwa był A. K., zaś spółka A. zajmowała się jedynie fakturowaniem paliwa oraz stwierdzającego w Prokuraturze Okręgowej w Ł. w dniu 29 marca 2006r., że tak naprawdę nie zajmował się obrotem paliwem, a pieniądze przekazywane jego firmie, K. Ch. oddawała M. i K.. Z oświadczeniami tymi korespondują zeznania samego A. K., który przesłuchany przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w O. W.. w dniu 10 lipca 2007r. podał, że nabywał olej opałowy i nim handlował, a spółka A. jedynie wystawiała faktury ze swoimi danym identyfikacyjnymi, aby zalegalizować obrót. Ponadto zapadły wyrok skazujący H. L. świadczy o tym, że działał on w grupie osób, które stworzyły fikcyjny obieg dokumentów i towaru, a jedną z osób, która tworzyła tę grupę był M. B. - Prezes i współwłaściciel spółki A.. Również z wyroku skazującego J. W. wynika, że przewija się tam zarówno nazwa spółki A., jak i nazwisko M. B.. Sam M. B. na rozprawie w dniu 31 marca 2009 roku przed Sądem Rejonowym dla Ł.-Ś. w Ł. przyznał się do winy co do udziału w grupie przestępczej tworzącej fikcyjny obieg dokumentu i towaru oraz wystąpił o dobrowolne poddanie się karze. Dysponowanie przez organy podatkowe tak jednoznacznymi i oczywistymi dowodami uprawniało je do przyjęcia uzasadnionej tezy, że sprzedawcą przedmiotowego paliwa nie była spółka A..

Powyższe dowody są, w ocenie sądu, wystarczające by przyjąć, że paliwo sprzedawane przez spółkę A. w istocie nie było własnością tej spółki. W tych warunkach organy podatkowe były uprawnione do zastosowania paragrafu 14 ust. 2 pkt 4 lit a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) i w konsekwencji do stwierdzenia, że przedmiotowe faktury nie stanowią podstawy do obniżenia przez skarżącego podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur.

Z uwagi na fakt, iż organy podatkowe przeprowadziły dowody z przesłuchań świadków, jak również skorzystały z dowodów zebranych w innych postępowaniach, w ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został zgromadzony w sposób rzetelny, w zakresie w jakim było to konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący w rozpatrywanym okresie pomniejszał podatek należy o podatek naliczony z faktur wystawionych przez firmę A.. Organy nie podważały faktu, że faktury wystawione były przez tę firmę. Jednakże faktury zostały zakwestionowane ze względu na brak ich zgodności z rzeczywistą transakcją. Materiał dowodowy bowiem wykazał, że podmiot, który był wystawcą faktur nie był dostawcą towaru, jak wskazywała treść faktury. Aby można zrealizować prawo do umniejszenia podatku naliczonego od podatku należnego, podatnik musi dokonać nabycia towaru bądź usługi związanej ze sprzedażą opodatkowaną i posiadać fakturę dokumentującą dokonaną czynność. Państwo prawa nie może sankcjonować sytuacji, aby podstawą odliczenia podatku naliczonego były faktury nieodzwierciedlające rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Dlatego, w ocenie Sądu, wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia zasady prawdy materialnej są bezzasadne, ponieważ organy podatkowe ustaliły stan faktyczny prawidłowo, z zachowaniem reguł określonych w Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe nie mają obowiązku ustalania wszystkich okoliczności związanych ze sprawą, ale tylko tych, które są istotne dla jej rozstrzygnięcia.

Ponadto należy podkreślić, że podatek od towarów i usług jest podatkiem wysoce sformalizowanym. Samoobliczanie tego podatku weryfikowane jest na podstawie faktur, które muszą spełniać warunki przewidziane w przepisach wykonawczych do ustawy o podatku od towarów i usług. Jednym z podstawowych warunków jest to, aby faktura odzwierciedlała rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że prawo organu podatkowego nie ogranicza się wyłącznie do kontroli sposobu sporządzenia faktury. Rozciąga się także na kontrolę zgodności zawartych w tym dokumencie zapisów ze stanem rzeczywistym, co oznacza też prawo do ustalenia, ze wszystkimi stąd płynącymi konsekwencjami, że wskazana w fakturze transakcja miała miejsce. Ustalenia tego organ ten może dokonać w oparciu o całokształt okoliczności faktycznych ujawnionych w postępowaniu podatkowym oraz ich swobodną ocenę (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r., I SA/Gd 551/98).

Należy również zwrócić uwagę na to, że na gruncie prawa podatkowego, w którym podstawowe znaczenie dowodowe mają księgi podatkowe, pod warunkiem rzetelnego, tzn. zgodnego ze stanem rzeczywistym ich prowadzenia (art. 193 § 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 4 Ordynacji podatkowej) nie można przyjąć stanowiska, że faktura sprzedaży dokumentująca transakcję, która rzeczywiście się nie odbyła, może być dowodem uprawniającym do obniżenia podatku należnego. Strona skarżąca, celem obalenia twierdzeń M. B. i S. D.,, co do braku sprzedaży towaru i wystawiania "pustych faktur", nie przedstawiła żadnych innych dokumentów (oprócz zakwestionowanych faktur), które potwierdziłyby rzeczywistą dostawę towarów – oleju napędowego od firmy A..

Nie można więc się zgodzić z zarzutami skargi odnoszącymi się do powyższych transakcji zakupu oleju napędowego. Organy podatkowe w zakresie tych czynności zebrały, wbrew zarzutom autora skargi, obszerny materiał dowodowy, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie przekracza również granic swobodnej oceny dowodów, zakreślonych przez przepis art. 191 Ordynacji podatkowej.

Tym samym Sąd nie dopatrzył się w tej sprawie również naruszenia przepisów art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe słusznie zastosowały w postępowaniu podatkowym art. 181 Ordynacji podatkowej, który stanowił, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności m.in. materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Z przepisu tego wynika uprawnienie organów podatkowych do wykorzystania dowodowo w postępowaniu podatkowym również danych zgromadzonych w innych postępowaniach, w tym m.in. w postępowaniu karnym.

Mając na uwadze zarzuty skargi stwierdzić należy, iż z zapisu § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) ww. rozporządzenia wynika, iż podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego w przypadku, gdy podatek naliczony wynika z wystawionych faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. Z przytoczonych wyżej wywodów wynika, iż zarówno ten przepis, jak i przepis art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług nie zostały w niniejszej sprawie naruszone. Natomiast z pewnością nieporozumieniem jest przywołanie w skardze zarzutu naruszenia przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, który w niniejszej sprawie nie miał zastosowania.

Z kolei zarzut naruszenia przez organy podatkowe powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP jako pozbawiony uzasadnienia i bezpodstawny pozostał poza polem rozważań sądu.

Na koniec dodać jedynie należy, że zobowiązanie podatkowe będące przedmiotem zaskarżonej decyzji nie przedawniło się, bowiem nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia i zostało ono udokumentowane załączonymi dowodami z akt egzekucyjnych, a mianowicie zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, o którym skarżący został powiadomiony w dniu 23.12.2008 roku.

Uwzględniając powyższe wywody, Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia przez organy podatkowe wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, jak również przepisów prawa materialnego.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), należało skargę oddalić.

Sz.Ch.