Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 218/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 4
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. sprawy ze skargi: A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: organ odwoławczy, organ II instancji) nr [...] z [...] grudnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej jako naczelnik, organ I instancji) nr [...] z [...] września 2017 r. w przedmiocie określenia spółce A (dalej jako Spółka, Strona skarżąca) zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu marki M. B. Organ I instancji wydał swoje rozstrzygnięcie wskazując, iż Spółka zakupiła na terenie Niemiec samochód M. B. o nr nadwozia VIN [...], rok produkcji: 2010, pojemność silnika: 2987 cm3. Sprzedawca – A. G. wystawił z tytułu zakupu przez Spółkę fakturę nr [...] na kwotę 46.626,15 EURO. Organ I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania uznał, że nabyty pojazd należy zaklasyfikować do pozycji CN 8703 klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej - zgodnie z Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej (Dz. Urz. WE L nr 301 z 2006 r.) oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. WE L 256 z 7.9.1987, s. 1–675) – dalej powoływane również jako nomenklatura, do pojazdu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób. W decyzji pierwszo instancyjnej wskazano, że za taką klasyfikacją przemawiają homologacja producenta i wynik przeprowadzonych oględzin. Konsekwencją klasyfikacji było określenie Stronie skarżącej zobowiązania podatkowego w wysokości: 36.077,00 zł. w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Spółka od decyzji naczelnika wniosła odwołanie kwestionując jako dowód w sprawie świadectwo homologacji producenta samochodu. Wskazano, że przeznaczenie samochodu winno być ustalane w odniesieniu do ogółu cech pojazdu. Odwołujący podważał również dowód z oględzin pojazdu podnosząc ogólnikowy sposób podania przez organ cech pojazdu i brak udziału Strony skarżącej w oględzinach. Kwestionując rozstrzygnięcie organu I instancji zarzucono także brak przeprowadzenia innych dowodów niż zebrane, w tym przesłuchania sprzedawcy pojazdu jak i ewentualnych dalszych nabywców.

Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, iż prawidłowym jest przyporządkowanie nabytego przez Stronę skarżącą pojazdu marki M. B. do kodu CN 8703 nomenklatury, co wiąże się z obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. W skarżonym rozstrzygnięciu wskazano, iż cechy pojazdu ustalone w oparciu o dowód z oględzin odpowiadają cechom projektowym zwykle stosowanym do pojazdów klasyfikowanych pod kodem CN 8703. Organ odwoławczy powołał się również na świadectwo homologacji producenta spornego samochodu, a także zeznania świadka kupującego od Strony skarżącej przedmiotowy samochód, z których wynikało, że nie dokonywał w pojeździe żadnych przeróbek. W decyzji organu II instancji wskazano również na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 6 grudnia 2007 r. o sygn. akt C-486/06 (ECLI:EU:C:2007:762) z którego wynika, iż wyposażenie wnętrza pojazdu ma znaczenie przy kwalifikacji jego zasadniczego przeznaczenia. Odnosząc się do argumentacji Strony skarżącej, która twierdziła, że zarówno przed nabyciem wewnątrzwspólnotowym na terenie Niemiec oraz po nabyciu - w Polsce sporny pojazd był i jest zarejestrowany jako samochód osobowy z 2 miejscami siedzącymi, organ odwoławczy wskazał, że fakt zarejestrowania samochodu jako ciężarowego nie ma znaczenia na gruncie klasyfikacji w nomenklaturze scalonej, do której odnoszą się przepisy o podatku akcyzowym.

Od rozstrzygnięcia organu II instancji Spółka wniosła skargę do tut. Sądu zarzucając:

• naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z art. 120 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) - dalej jako o.p. poprzez złamanie zasad działania na podstawie i w granicach prawa, w szczególności: zasady legalizmu działania organów podatkowych, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, stosowanie zasady in dubio pro fisco i rozstrzyganie na niekorzyść podatnika istniejących w sprawie wątpliwości, w tym wątpliwości dotyczących charakteru spornego pojazdu oraz przebiegu transakcji, których był przedmiotem;

• naruszenie art. 121 i art. 124 o.p. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz faktyczne niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy;

• naruszenie art. 122 i art. 187 o.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i dokonywanie dowolnych ocen materiału dowodowego skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy i przyjęciem, iż sporny pojazd jest samochodem osobowym;

• naruszenie art. 191 o.p. tzn.: zasady swobodnej oceny dowodów, czego skutkiem było błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że pojazd marki M. B. jest samochodem osobowym, a jego wewnątrzwspólnotowe nabycie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, podczas gdy z prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowy pojazd - tak jak wskazują na to ocenione w sposób prawidłowy dowody, w szczególności zaś: dokumenty rejestracyjne - jest samochodem ciężarowym;

• naruszenie art. 180 o.p. poprzez niedopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym m. in.: nieprzesłuchanie w charakterze świadka osoby, która dokonała sprzedaży przedmiotowego pojazdu na rzecz Strony skarżącej;

• naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. przez faktyczny brak uzasadnienia decyzji oraz niewskazanie w uzasadnieniu decyzji precyzyjnie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom – w tym m. in. dokumentom rejestracyjnym pojazdu - odmówił wiarygodności, a także niewskazanie w treści rozstrzygnięcia sposobu oceny dowodów w postaci: pisma M. B. Polska sp. z o. o. i wyników oględzin oraz nieprzytoczenia wniosków wyprowadzonych na podstawie tych dowodów;

• naruszenie art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009, nr 3 poz. 11 ze zm.) – dalej jako u.akc. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nabyty przez Spółkę samochód jest samochodem osobowym, a jego wewnątrzwspólnotowe nabycie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

W oparciu o postawione zarzuty Spółka wniosła o uchylenia decyzji obu instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Strona skarżąca uzasadniając postawione zarzuty odwołała się do argumentacji podniesionej w odwołaniu. Ponadto wskazała, iż w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie wskazano które z przytoczonych cech danej pozycji CN 8703, 8704 czy też 8705 posiada sporny pojazd, a których w pojeździe brak, co czyni analizę dokonaną przez organ tendencyjną i powierzchowną. Zarzucono płytkie odniesienie się do argumentacji odwołania, a jako niewystarczające dla uzasadnienia oceny o osobowym charakterze zakupionego przez Stronę skarżącą pojazdu uznano ogólne wymienienie cech pojazdu osobowego i powołanie się na fakt oględzin. Wskazano na brak oceny przez organ powołanego w rozstrzygnięciu dowodu, w postaci informacji na temat homologacji producenta zakupionego przez Stronę skarżącą pojazdu. Spółka zarzuciła również pominięcie faktu rejestracji spornego pojazdu jako samochodu ciężarowego o dwóch miejscach siedzących i brak uzasadnienia takiego pominięcia. Autor skargi podniósł przy tym, że dane z dokumentów rejestracyjnych pojazdu winny zostać uwzględnione i poddane ocenie podobnie jak ujawnione w trakcie oględzin cechy pojazdu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał również, że Strona skarżąca wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania osoby która sprzedała jej sporny pojazd nie składała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017, poz. 1369) – dalej: jako p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Analizując akta sprawy Sąd doszedł do wniosku, iż prawidłowym okazało się stanowisko organów klasyfikujące sporny pojazd na potrzeby przepisów dotyczących podatku akcyzowego do pojazdów osobowych (zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób). Stosownie do przepisów u.akc., przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, a za samochód osobowy na gruncie u.akc. w dacie nabycia spornego pojazdu uważany jest pojazd samochodowy oraz pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją CN 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 4 u.akc.). Do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym ma zastosowanie klasyfikacja wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej (Dz. Urz. WE L nr 301 z 2006 r.) oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987 str. 1 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.) - art. 3 ust. 1 u.akc. Nomenklatura Scalona (CN) jest zaś oparta na Zharmonizowanym Systemie Oznaczenia i Kodowania Towarów (HS). Wspomniany przepis art. 3 ust. 1 u.akc. oznacza, że dla grupowania i klasyfikowania pojazdów i nadawania im poszczególnych kodów CN nie mają wiążącego charakteru dowody wymagane przez przepisy o ruchu drogowym, takie jak: opinia diagnosty, wpis w dowodzie rejestracyjnym, a jedynie klasyfikacja dokonywana w oparciu o CN. Autonomiczność definicji samochodu osobowego na potrzeby podatku akcyzowego wprost jest wskazywana w orzecznictwie:

"... przepisy u.p.a. (u.akc. – dopisek własny Sądu) dla celów podatku akcyzowego wprowadzają własną, bo obejmującą samochody osobowe i samochody, których zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób (w tym samochody osobowo-towarowe), definicję samochodu osobowego. Definicja ta nie pokrywa się ani z potocznym rozumieniem samochodu osobowego, ani też z definicją zawartą w prawie o ruchu drogowym. Ta rozbieżność prowadzi do powstania różnic między określeniem pojazdu dla celów dopuszczenia do ruchu drogowego, a określeniem dla celów podatku akcyzowego, co jednak nie dowodzi naruszenia prawa. Prawo podatkowe jest bowiem w dużym stopniu autonomiczne wobec innych działów prawa, czego przejawem jest odrębne (od innych dziedzin prawa) uregulowanie określonych kwestii. Definicja taka wiąże na gruncie danego aktu prawnego i wydanych w jego oparciu aktów wykonawczych. Definicja tego samego pojęcia w innych ustawach (zarówno z zakresu prawa podatkowego, jak i innych dziedzin prawa) nie ma w związku z tym znaczenia"

(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27.02.2018 r., sygn. akt I GSK 211/16 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Wobec powyższego podnieść należy, że obojętnym - dla wypełnienia definicji samochodu osobowego na gruncie u.akc. jest np. zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, którego podstawowym celem jest sprawdzenie, czy pojazd spełnia warunki określone w art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.), jak również zarejestrowanie samochodu, jako ciężarowy, czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium. Jak już wyżej wskazano właśnie z uwagi na wprowadzenie przez ustawodawcę polskiego dualizmu pojęciowego oraz wobec faktu, że prawo podatkowe jest w dużym stopniu autonomiczne względem innych działów prawa, w praktyce może dochodzić do rozbieżności między określeniem pojazdu dla celów dopuszczenia do ruchu drogowego, a dla celów podatku akcyzowego.

Spór w rozpatrywanej sprawie, dotyczy tego, czy zasadnym było zaliczenie przez organy zakupionego przez Spółkę samochodu do pozycji CN 8703, która obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, czy też nabyty został pojazd – jak utrzymuje Strona skarżąca będący samochodem ciężarowym, a więc kwalifikujący się do pozycji CN 8704, która obejmuje pojazdy mechaniczne do transportu towarów. Analiza brzmienia tych pozycji prowadzi do wniosku, że taryfikacja jest oparta na kryterium przeznaczenia pojazdu. Pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, co nie oznacza, że tymi pojazdami nie jest możliwy przewóz towaru, a jedynie to, że przewóz towaru nie ma zasadniczego - przeważającego znaczenie. Natomiast do pozycji CN 8704 są klasyfikowane pojazdy, których zasadniczą funkcją jest transport towaru. Prawidłowa klasyfikacja taryfowa pojazdu jest więc uzależniona od stanu pojazdu, a więc od jego ogólnych cech projektowych świadczących o jego zasadniczym przeznaczeniu (osobowym bądź towarowym). W ocenie Sądu, dokonana przez organy ocena stanu faktycznego jest w niniejszej sprawie prawidłowa i wynika ze zgromadzonych dowodów. Dokonując porównania wskazanych w skarżonej decyzji cech projektowych zawartych w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów - zamieszczonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. nr 86, poz. 880) - pojazdów klasyfikowanych do wskazanych pozycji (CN 8703/CN 8704) z ustaleniami, jakie miały miejsce w sprawie, należy stwierdzić, że organy wykazały, że przedmiotowy pojazd był przeznaczony raczej do przewozu osób, co by uzasadniało jego klasyfikację do pozycji CN 8703. Klasyfikacja pojazdów do pozycji CN 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów. Do tej kategorii włączone są również pojazdy mechaniczne powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup. Cechy projektowe zwykle stosowane do pojazdów, które objęte są pozycją CN 8703 to:

• obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym każdej osoby (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenia do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składane, zdejmowane z punktów kotwiących lub składające się;

• obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;

• obecność przesuwanych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu;

• brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów;

• obecność cech komfortowych oraz wykończenia wnętrza i wyposażenia w całym wnętrzu pojazdu, które kojarzone są z przestrzenią pojazdu dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie wnętrza, popielniczki).

Ponadto jak wskazał Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 6 grudnia 2007 r. o sygn. C-486/06 (ECLI:EU:C:2007:762):

"...decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów, przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru"

Powyższe stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych:

– "...zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. Klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd."

(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27.02.2018 r., sygn. akt I GSK 1041/16 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl);

– "... zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów jest kategorią obiektywną i wynika z cech samego pojazdu."

(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15.02.2018, sygn. akt I GSK 1228/16 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl);

– "... przejściowe zmiany, które z uwagi na ich zakres i charakter, mają jedynie na celu dostosowanie pojazdu do indywidualnych potrzeb kolejnych użytkowników pojazdu, nie mogą wpłynąć na klasyfikację pojazdu, która ma charakter obiektywny, niezależny od woli kolejnych jego użytkowników."

(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30.01.2018 r., sygn. akt I GSK 13/16 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę utożsamia się z przedstawionymi poglądami orzecznictwa.

W zgromadzonym materiale dowodowym w oparciu o który została wydana zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji znajduje się protokół oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną dotyczące nabytego przez Spółkę samochodu M. B. o nr nadwozia VIN [...]. Dowody te jednoznacznie wskazują, że obiektywnie jest to samochód taryfikowany do kodu CN 8703 – odpowiada cechom projektowym wskazanym wyżej. O przeznaczeniu samochodu zasadniczo do przewozu osób świadczą stwierdzone w protokole oględzin cechy konstrukcyjne pojazdu kojarzone z samochodem osobowym, tj.:

• stałe siedzenia w dwóch rzędach (2+3) z wyposażeniem zabezpieczającym (pasy bezpieczeństwa i zagłówki),

• okna wzdłuż dwubocznych paneli, szyby w drzwiach bocznych otwierane elektrycznie,

• pięcioro drzwi: dwie pary drzwi bocznych otwieranych wahadłowo, oraz drzwi tylne jednoskrzydłowe otwierane wahadłowo,

• tapicerka pierwszego i drugiego rzędu siedzeń jednolita skórzana, koloru czarnego,

• kieszenie na drobne przedmioty w drzwiach bocznych;

• kieszenie w oparciach foteli przednich;

• wentylacja i klimatyzacja;

• wszystkie drzwi wykończone od wewnątrz tapicerką czarną skóropodobną,

• wykładzina podłogowa dywanowa jednolita w całym pojeździe czarnego koloru;

• podsufitka na całości pojazdu szaro-niebieskiego;

• oświetlenie wewnętrzne nad pierwszym i drugim rzędem siedzeń w suficie oraz w części bagażowej;

• głośniki z przodu i tyłu pojazdu;

• w części bagażowej, podłoga wyłożona wykładziną - jednolitą z wykładziną w części osobowej;

• przegroda siatkowa z tworzywa sztucznego łatwo demontowalna.

W aktach administracyjnych znajduje się ponadto informacja od autoryzowanego przedstawiciela producenta – M. B. Polska Sp. z o.o., iż samochód Strony skarżącej został wyprodukowany jako pojazd osobowy, przy czym jest to dowód komplementarny ze stwierdzonymi w protokole oględzin cechami pojazdu Spółki lecz niemający charakteru – jak sugeruje Strona skarżąca – przesądzającego. Zauważyć bowiem należy za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31.01.2018 r. o sygn. akt I GSK 38/16 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że:

"... klasyfikacja taryfowa danego pojazdu jako samochodu osobowego powinna być co do zasady zbieżna z danymi określonymi w świadectwie homologacji. Jednak w przypadku wystąpienia jakichkolwiek różnic w tym zakresie, decydująca jest prawidłowa klasyfikacja taryfowa dokonana na podstawie Nomenklatury Scalonej przez organy podatkowe."

Samochód nabyty przez Stronę skarżącą nie uległ również żadnym modyfikacją miedzy datą jego nabycia a datą przeprowadzonych oględzin – brak na tą okoliczność jakichkolwiek dowodów, a przesłuchany świadek obecny właściciel pojazdu – D. M. potwierdził brak modyfikacji pojazdu.

Zdaniem Sądu zgromadzone przez organy dowody wyjaśniły w sposób jednoznaczny "zasadnicze przeznaczenie pojazdu" Spółki. Organy bowiem jednoznacznie wykazały, że samochód ma szereg cech wskazujących na osobowy charakter, a jedynym podniesionym przez Spółkę kontrargumentem było wskazanie na rejestrację pojazdu na terenie Niemiec oraz Polski jako samochodu ciężarowego. Argument ten jak Sąd już wcześniej wyjaśnił pozbawiony jest na gruncie rozpatrywanej sprawy znaczenia z uwagi na autonomiczną definicję samochodu osobowego na gruncie przepisów u.akc. Dla określenia przynależności pojazdu do pozycji 8703 lub 8704 Nomenklatury Scalonej znaczenie ma jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu towarów lub przewozu osób. Zasadnicze przeznaczenie może być bowiem tylko jedno. Pojazd nabyty wewnątrzwspólnotowo przez Stronę skarżącą z uwagi na swoje cechy konstrukcyjne jest pojazdem zasadniczo przeznaczonymi do przewozu osób i dlatego stanowisko organów wyrażone w decyzjach jest prawidłowe i nie narusza ono prawa materialnego, zaś postępowanie prowadzone było przez organy bez uchybienia normom zawartym w przepisach procesowych.

Sąd nie dopatrzył się uzasadnienia dla podniesionych w przez Spółkę w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego jak i materialnego. Odnosząc się do zarzutów wskazać należy że w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ w oparciu o art. 100 § 4 u.akc. przedstawił stanowisko jakiego rodzaju pojazdy są uznawana na potrzeby opodatkowania podatkiem akcyzowym za samochody osobowe odwołując się do pozycji 8703 Klasyfikacji Nomenklatury Scalonej. Wskazane zostało, że pozycja ta obejmuje samochody osobowe włącznie z samochodami osobowo-ciężarowe. Następnie w oparciu o Noty wyjaśniające organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji cechy zwykle stosowane do pojazdów osobowych zgodnie z kodem CN 8703, a także wyjaśnił cechy pojazdów ciężarowych z pozycji CN 8704 i pojazdów specjalnego przeznaczenia z pozycji CN 8705. Następnie w decyzji wymienione zostały cechy pojazdu stwierdzone w wyniku oględzin. Zdaniem Sądu porównanie wskazanych w decyzji cech z Not wyjaśniających i cech spornego pojazdu ustalonych w wyniku oględzin jednoznacznie przemawiało, za zajęciem przez organ stanowiska, iż zakupiony przez Stronę skarżącą pojazd był pojazdem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób zgodnie z kodem CN 8703. Wbrew argumentacji Spółki w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy jednoznacznie zajął stanowisko, że sporny pojazd należy zakwalifikować do kodu CN 8703, a nie do jakiegoś innego o czym świadczy m.in. następująca konkluzja skarżonego rozstrzygnięcia:

"Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy pojazd klasyfikuje się do kodu CN 8703 zgodnie z zapisami zawartymi we Wspólnej Taryfie Celnej i Notach wyjaśniających."

Za zasadnością poglądów organu stoi również powołana w decyzji informacja na temat homologacji producenta spornego pojazdu, iż został on wyprodukowany jako pojazd osobowy. Nie można przy tym jak twierdzi strona skarżąca uznać, że ową homologacje organ uznał za prejudykat. Zdaniem Sądu stanowisko organu, co do zasadniczego przeznaczenia zakupionego przez Spółkę pojazdu słusznie opierało się w rozpatrywanej sprawie na całokształcie zebranego materiału. Konsekwencją zaś ustaleń poczynionych w postepowaniu z których wynika, że Strona skarżąca dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego było opodatkowanie podatkiem akcyzowym owego nabycia w oparciu o art. 100 ust. 1 pkt 2 u.akc.

W kwestii nie przesłuchania świadka – sprzedawcy pojazdu na rzecz strony skarżącej uznać należy, że zarzut ten wobec braku wniosku dowodowego Strony skarżącej jest nieuzasadniony. W rozpatrywanej sprawie Sad uznał, ze doszło właśnie do ustalenia obiektywnych cech spornego pojazdu i im należy dać pierwszeństwo przed formalnymi danymi zawartymi w dokumentach wytworzonych na potrzeby przepisów prawa o ruchu drogowym, a nie podatku akcyzowego. Odnosząc się zaś do podnoszonego braku udziału Strony skarżącej w przeprowadzeniu dowodu z oględzin samochodu Sąd zauważa, że wobec znajdującego się w aktach dowodu skutecznego zawiadomienia Spółki o terminie i miejscu oględzin zgodnie z art. 190 § 1 o.p., również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie – Strona skarżąca sama zrezygnowała z uczestnictwa w przeprowadzeniu tego dowodu z oględzin. Odmienna ocena materiału dowodowego dokonana przez Stronę skarżącą bazująca jedynie na dokumentach rejestracyjnych pojazdu na potrzeby przepisów prawa o ruchu drogowym nie może stanowić podstawy do stwierdzenia wadliwości skarżonej decyzji (znaczenie takich dokumentów na gruncie przepisów u.akc. zostało już wyjaśnione). Tym samym Sąd nie stwierdził by zaskarżona decyzja uchybiała wskazywanym w skardze przepisom: art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z art. 120 o.p., art. 121, art. 122, art. 124, art. 187, art. 191, art. 180 o.p. oraz art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.akc. Również konstrukcja decyzji organu odwoławczego zdaniem Sądu odpowiada wymogom zawartym w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. zawiera bowiem uzasadnienie faktyczne i prawne z którego wynika dlaczego organ uznała pojazd zakupiony przez Spółkę za samochód osobowy (przeznaczony zasadniczo do przewozu osób) zgodnie z kodem CN 8703.

Brak naruszenia przepisów postepowania jak i prawa materialnego obligował Sąd do oddalenia skargi Spółki w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargi, co też miało miejsce.