Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1084/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art 3 pkt 2, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 3 pkt 1, art. 28 ust. 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.
article: art. 10 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Zbigniew Czarnik Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Rz 1084/12

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi K.K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako SKO) z dnia [...] września 2012 r., nr [...] utrzymująca w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta T. decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] o uznaniu K.K. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

W podstawie prawnej organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.).

Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta T. decyzją z dnia

[...] grudnia 2011 r., nr [...] przyznał małoletniej A.K. – reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego A.Z., prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 350 zł/m-c na okres od 1 listopada 2011 r. do 30 września 2012 r. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. ([...]) zmieniono wysokość wypłacanych świadczeń do kwoty 400 zł/m-c na okres od listopada do grudnia 2011 r. i po 450 zł/m-c na okres od stycznia do września 2012 r.

W dalszej kolejności pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Prezydent Miasta T. wezwał K.K. do osobistego stawiennictwa celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego ustalającego sytuację rodzinną, dochodową i zawodową oraz stan zdrowia i przyczyny niełożenia na utrzymanie osoby uprawnionej oraz złożenia oświadczenia majątkowego.

Wobec niestawiennictwa się ww. Prezydent Miasta T. w dniu [...] czerwca 2012 r. wszczął postępowanie dotyczące uznania K.K. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

Po powzięciu od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w T. informacji o niedokonaniu żadnych wpłat przez K.K. w okresie od grudnia 2011 r. do maja 2012 r., na poczet swojego zadłużenia, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta T. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] orzeczono o uznaniu K. K. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r., Nr 1, poz. 7 ze zm. określanej dalej jako ustawa).

Odwołanie od tej decyzji złożył K.K. wskazując, że nie zgadza się z jej treścią. Podał, że w dniu [...] grudnia 2011 r. opuścił zakład karny, następnie w dniu [...] lutego 2012 r. zarejestrował się w PUP jako osoba bezrobotna. Nie otrzymał żadnej oferty pracy. Podniósł, że nie uchyla się od obowiązku płacenia alimentów, ale z uwagi na brak środków nie jest w stanie ich spłacić. Od czasu opuszczenia zakładu karnego pozostaje na utrzymaniu matki. Podał, że świadectwem jego dobrej woli jest fakt, że do dnia osadzenia w zakładzie karnym płacił alimenty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2012 r., opisaną na wstępie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił:

1) złożenia oświadczenia majątkowego,

2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy,

3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych - organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

Wobec faktu, że K.K. nie zgłosił się na wezwanie w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz przedstawienia oświadczenia o stanie majątkowym, organ I instancji wydał zaskarżone odwołaniem rozstrzygnięcie. W ocenie Kolegium decyzja ta jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego i brak jest przesłanek do uwzględnienia odwołania.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł K.K. podając, że nie zgadza się z jej treścią. Wyjaśnił, że na wywiad alimentacyjny nie zgłosił się nie ze złej woli, lecz dlatego, że o tym zapomniał. Podał, że nadal jest zarejestrowany w PUP w T. i nadal ma trudności ze znalezieniem pracy. Wskazał, że o ile przed osadzeniem w zakładzie karnym podejmował dorywcze prace, to po jego opuszczeniu w grudniu 2011 r. nie może znaleźć żadnego zatrudnienia, mimo, że ukończył kurs technologa robót wykończeniowych. Trudności w znalezieniu pracy potęguje problem z ręką. Od około 18 lat ma ją złamaną w nadgarstku. W 1999 r. przeszczepiono mu szpik, mimo tego nadal ma ograniczoną ruchomość i sprawność. Podał, że otrzymał lekki stopień niepełnosprawności na okres 3 lat, ale, że w niczym mu to "nie pomogło", nie starał się o jego przedłużenie.

SKO w T. odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./, sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna, a tym samym nie podlega uwzględnieniu.

Na wstępie podnieść należy, że celem ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wydanej w oparciu o konstytucyjną zasadę pomocniczości, jest wspieranie osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej z powodu niemożności wyegzekwowania stosownych należności od osób do tego zobowiązanych Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym, a także zwiększenie odpowiedzialności osób zobowiązanych do alimentacji. Zasadą przyjętą uregulowaniami tej ustawy jest, że wypłacona pomoc osobom, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb, a nie otrzymują należnego wsparcia od osób do tego zobowiązanych - podlega zwrotowi.

Zgodnie z treścią art. 3 ust 1 w/w ustawy w przypadku bezskuteczności egzekucji osoba uprawniona może złożyć do organu właściwego wierzyciela wniosek o podjecie działań wobec dłużnika alimentacyjnego. Po otrzymaniu takiego wniosku, organ właściwy wierzyciela występuje z wnioskiem do organu właściwego dłużnika o podjecie działań wobec dłużnika alimentacyjnego w przypadku przyznania osobie uprawnionej świadczenia z funduszu alimentacyjnego /art. 3 pkt 2/. Stosownie do treści art. 4 ust 1 ustawy po otrzymaniu w/w wniosku, organ właściwy dłużnika przeprowadza wywiad alimentacyjny, w celu ustalenia sytuacji rodzinnej, dochodowej i zawodowej dłużnika alimentacyjnego, a także jego stanu zdrowia oraz przyczyn niełożenia na utrzymanie osoby uprawnionej, odbiera od niego oświadczenie majątkowe oraz informuje dłużnika o przekazaniu do biura informacji gospodarczej o zobowiązaniu lub zobowiązaniach dłużnika alimentacyjnego wynikających z tytułów, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 i 2, w razie powstania zaległości za okres dłuższy niż 6 miesięcy. Z kolei przepis art. 5 ust 3 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, przywołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji stanowi, że w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

W tym stanie prawnym, w realiach rozpoznawanej sprawy, orzekający organ, po otrzymaniu informacji o wypłaconych na rzecz A.K. świadczeniach alimentacyjnych, wezwał skarżącego, pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego w terminie do 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Pismo to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2012 r. Skarżący nie dopełnił w wyznaczonym terminie nałożonego na niego obowiązku, zaś zapoznając się z aktami postępowania na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. nie wyjaśnił przyczyn nieobecności, jak również nie złożył uwag do tego postępowania. W ocenie Sądu zaistniały więc przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji na podstawie cytowanych wyżej przepisów ,gdyż nie ulega wątpliwości, że skarżacy nie respektując wskazań organu uniemożliwił sporządzenie wywiadu alimentacyjnego.

W tym stanie faktycznym nie można zarzucić orzekającym organom naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego w podjętych i zaskarżonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzjach. Nie zasługują zatem na uwzględnienie podnoszone przez skarżącego argumenty o złym stanie zdrowia oraz braku ofert pracy skoro jak sam podkreśla, że nie zgłosił się do organu celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego z uwagi na to, że o tym zapomniał.

Z przyczyn wyżej naprowadzonych Sąd działając na podstawie art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ skargę jako niezasadną oddalił.