Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3713/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi E. M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...]września 2006 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z 28 września 2004 r. Skarżąca - E. M. złożyła skargę na "zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego z dnia 21.09.2004 roku", jak wyjaśniła - dotyczącego czynności egzekucyjnych z zasiłku przedemerytalnego. Wniosła o uchylenie w całości "Zawiadomienia" oraz o wydanie postanowienia uchylającego to "Zawiadomienie". Podniosła, że [...] Urząd Skarbowy w Z. bezpodstawnie zaliczył kwotę 24.830,67 zł na poczet zaległości za 1998 r., nie wydając nowego tytułu wykonawczego. Uznała to za postawienie jej przed faktem dokonanym, poprzez umyślne wyłudzanie naliczonego podatku dochodowego. Jej zdaniem wszystkie wydane decyzje i postanowienia nie mają "podłoża prawnego". Dodała, iż o praktykach wyłudzania kwot pieniężnych przez Urząd Skarbowy powiadomiła prokuraturę. Wskazała, iż nie została zakończona sprawa przed "Sądem Najwyższym w Poznaniu", a zatem egzekucja nie powinna mieć miejsca.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Z. oddalił skargę.

Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. uchylił to postanowienie i sprawę przekazał organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Uznał, iż należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające co do prawidłowość dokonywania przez dłużnika zajętej wierzytelności potrąceń ze świadczenia przedemerytalnego Skarżącej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w Z. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. oddalił skargę.

Wyjaśnił, że na podstawie tytułu wykonawczego z [...] maja 2002 r. nr[...], obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Z. prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do majątku Skarżącej. Zawiadomieniem z 21 września 2004 r. organ egzekucyjny zajął świadczenie przedemerytalne Skarżącej, wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył treść art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), przewidującego możliwość złożenia skargi na czynności egzekucyjne, a także art. 79 tejże ustawy, określającego procedurę zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zajęcie świadczenia przedemerytalnego Skarżącej dokonane zostało zgodnie z tym przepisem. Zajmując to świadczenie organ egzekucyjny jednocześnie przesłał Skarżącej odpis zawiadomienia o zajęciu. Doręczono je 23 września 2004 r.

Organ nadzoru podkreślił, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 54 u.p.e.a. mogą być rozpatrywane jedynie zarzuty dotyczące zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. W skardze na czynności egzekucyjne można podnosić okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. Celem skargi jest bowiem wyeliminowanie uchybień występujących podczas realizacji określonej czynności egzekucyjnej oraz nieprawidłowości spowodowanych przewlekłym prowadzeniem postępowania egzekucyjnego. Podnoszona przez Skarżącą kwestia zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, czy nieistnienia egzekwowanego obowiązku była oceniana w odrębnym postępowaniu, wszczętym złożeniem przez nią zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem w sprawie o sygn. akt I SA/Po 2420/02 oddalił skargę Skarżącej na ostateczne postanowienie w tym przedmiocie.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie są również zasadne zarzuty Skarżącej dotyczące wysokości potrąceń dokonywanych ze świadczenia przedemerytalnego. Jak ustalono, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 11 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr 120, poz. 1252) w związku z art. 140 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118), prawidłowo określił wysokość potrącanej kwoty tak, aby nie przekroczyć kwoty odpowiadającej wartości 25% świadczenia, z uwzględnieniem kwoty wolnej od potrąceń. Powyższy tryb postępowania ma bowiem na celu zachowanie warunków nie powodujących zagrożenia dla egzystencji zobowiązanej.

W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości wraz z uzasadnieniem. Jej zdaniem Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Z. wydal postanowienie na podstawie analizy i niewiarygodnych dokumentów, oparte jedynie na przypuszczeniach organów podatkowych. Sytuację swoją uznała za specyficzną z prawnego punktu widzenia ponieważ nie jest jednoznacznie określone, jakie zobowiązanie i z jakiego tytułu powstało zadłużenie, skoro rozliczyła się ona z podatku za 1998 r. Skarżąca zarzuciła organom podatkowym błędną interpretację przepisów Ordynacji podatkowej, wskazując na wynikający z art. 187 § 1 tejże ustawy obowiązek wyczerpującego rozparzenia całego materiału dowodowego. Obszernie opisała nieprawidłowości, jakie jej zdaniem miały miejsce w ramach postępowania podatkowego, w wyniku którego wydano decyzję (będącą podstawą prowadzonego w sprawie postępowania egzekucyjnego) w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1998 r. W opinii Skarżącej organy podatkowe w sposób nieprawidłowy zebrały materiał dowodowy w tamtej sprawie, nie dały wiary jej wyjaśnieniom, a wątpliwości rozstrzygnęły na jej niekorzyść. Nieprawidłowości postępowania, w wyniku którego wymierzono podatek powodują, iż niemożliwe jest prowadzenie postępowania egzekucyjnego w celu jego wyegzekwowania.

Skarżąca stwierdziła również, że po uchyleniu poprzedniego postanowienia przez Ministra Finansów organ pierwszej instancji nie wydal nowego postanowienia w tej sprawie i nie określił swojego stanowiska. Jej zdaniem obowiązek płatności zobowiązań powinien wynikać z prawidłowo prowadzonego przez organy podatkowe postępowania egzekucyjnego, natomiast przepisy nie mają zastosowania do podatnika, który nie zapłacił w terminie podatku dochodowego. Doszło zatem do wyłudzenia od niej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego znacznych kwot.

Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Przytoczył przepisy regulujące: zasady stosowania środków egzekucyjnych (art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a.), wnoszenia skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) oraz tryb dokonywania zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego (art. 79 u.p.e.a.). Jego zdaniem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że czynność zajęcia zasiłku przedemerytalnego zobowiązanej została dokonana zgodnie przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ nadzoru nie pozostawia również wątpliwości co do prawidłowości potrąceń, dokonywanych przez dłużnika zajętej wierzytelności.

Ponadto Minister Finansów zaznaczył, że kwestie istnienia obowiązku poddanego egzekucji i zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie mogą być skutecznie podnoszone w postępowaniu prowadzonym w wyniku złożenia skargi na czynności egzekucyjne. Tego typu argumenty można natomiast podnosić składając zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Kwestie te były przedmiotem rozstrzygnięć organów administracyjnych oraz kontroli sądowej, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Po 2420/02 oddalił skargę zobowiązanej. Ponadto Sąd ten wyrokiem z dnia 10 lutego 2005 r. sygn. akt I SA/Po 2889/02 oddalił skargę Skarżącej na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

Mister Finansów stwierdził, że kontrola czynności i aktów podejmowanych w postępowaniu egzekucyjnym nie może - wbrew oczekiwaniom strony - sprowadzać się do zgodności z prawem decyzji merytorycznych, którymi nałożone zostały na nią konkretne obowiązki.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości wraz z uzasadnieniem. W jej opinii Minister Finansów nie zbadał wszystkich dowodów rzeczowych ani nie zapoznał się z przedmiotem sprawy. Przedmiotem sporu nie jest bowiem zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych lecz to, "iż [...] Urząd Skarbowy w Z. naliczył dodatkowe kwoty pieniężne od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach, bez uwzględnienia wyjaśnień podatnika, który płacił na bieżąco wszystkie zobowiązania wobec organów podatkowych". Skarżąca przedstawiła szereg zarzutów wobec decyzji Izby Skarbowej w Z. z dnia [...] października 2002 r. ustalającej podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 r. i będącej podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Podsumowując stwierdziła, że Minister Finansów powinien dokładnie zapoznać się z przedstawionym materiałem dowodowym i nie powinien wydawać postanowienia nie związanego z przedmiotem sprawy, który określa zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie procesowym z dnia 29 grudnia 2006 r. Skarżąca wskazała dodatkowo, iż przedmiotowa sprawa dotyczy bezzasadnego naliczenia kwot pieniężnych w związku z obdarowaniem córki kwotą pieniężną na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych oraz że wbrew stanowisku Ministra Finansów wyrażonym w odpowiedzi na skargę nie była prowadzona przez Dyrektora Izby Skarbowej w L.. lecz przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Z.. Ponadto podkreśliła, że zapłaciła wszystkie podatki za 1998 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie jest zasadna.

Rozstrzygnięcia poddane kontroli Sądu w niniejszej sprawie podjęte zostały na skutek złożenia przez Skarżącą skargi na czynność egzekucyjną, a mianowicie zajęcie jej zasiłku przedemerytalnego, wypłacanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. O zasadności tej skargi, a w rezultacie prawidłowości dokonania zakwestionowanej przez Skarżącą czynności egzekucyjnej, orzekał Dyrektor Izby Skarbowej, a następnie Minister Finansów.

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

Skarga na czynność egzekucyjną jest więc instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy zaś kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego (egzekutora), który na zlecenie wierzyciela (organu podatkowego) egzekwuje należność (zobowiązanie podatkowe) wskazaną przez niego w tytule wykonawczym.

Postępowanie podatkowe oraz postępowanie egzekucyjne są odrębnymi postępowaniami, prowadzonymi na podstawie odmiennych unormowań prawnych. W przypadku zobowiązań podatkowych wierzyciel (organ podatkowy) może być jednocześnie organem egzekucyjnym, co oznacza np. że ten sam Naczelnik Urzędu Skarbowego wydaje decyzję wymiarową (w przypadku Skarżącej był to Urząd Skarbowy) i jako organ egzekucyjny prowadzi egzekucję wynikającej z tej decyzji należności.

Sąd rozumie, że z punktu widzenia Skarżącej wciąż toczy się jedna sprawa dotycząca podatku dochodowego, którego obowiązek uiszczenia został na nią nałożony. Nie zmienia to jednak faktu, że w świetle obowiązujących przepisów prawa z tak rozumianą "sprawą podatku dochodowego" związane są dwa odrębne postępowania, a mianowicie postępowanie podatkowe oraz postępowanie egzekucyjne.

Powstanie zobowiązania podatkowego oraz jego wysokość ustalane są w postępowaniu podatkowym, a nie egzekucyjnym.

Z akt sprawy wynika, że postępowanie podatkowe w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r., naliczonego Skarżącej z tytułu nieujawnionych źródeł przychodów, zakończone zostało ostateczną decyzją Izby Skarbowej w Z. z dnia [...] października 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 lutego 2005 r. sygn. akt I SA/Po 2889/02 oddalił skargę na tę decyzję.

Z akt sprawy wynika również i to, że Skarżąca skorzystała z przewidzianej w art. 33 u.p.e.a. możliwości złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Jest to instytucja pozwalająca zobowiązanemu kwestionować między innymi istnienie i wymagalność obowiązku dochodzonego w tym postępowaniu. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Po 2420/02 oddalił skargę na postanowienie Izby Skarbowej w Z. w przedmiocie złożonych przez Skarżącą zarzutów.

Jak już wspomniano postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku zostało zakończone. Próby podważenia wyniku tego postępowania, tj. ustalenia wysokości podatku, poprzez kwestionowanie czynności egzekucyjnej nie mogły być skuteczne.

Zarzuty Skarżącej naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, służącego wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, związane są z postępowaniem podatkowym, a nie egzekucyjnym. Dlatego też ich zasadność nie mogła być badana w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną. Okoliczności opisane przez Skarżącą, dotyczące darowizny udzielonej córce, gromadzenia oszczędności, ujawnienia majątku oraz pomocy udzielonej przez przyjaciela są elementami stanu faktycznego badanymi w postępowaniu podatkowym, jako że mają wpływ na wymiar podatku. Z tym też postępowaniem związane są zarzuty nieuwzględnienia wyjaśnień Skarżącej.

Wnioski, które Skarżąca wyprowadza z naruszeń przepisów Ordynacji podatkowej w ocenie Sądu sprowadzają się do zarzutu egzekwowania nieistniejącej należności. Skarżąca podnosi bowiem, że uiściła należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 r. Zasadność tego zarzutu, co słusznie podnosił Minister Finansów, była już badana w postępowaniu prowadzonym w związku ze zgłoszonymi przez Skarżącą zarzutami w postępowaniu egzekucyjnym. W niniejszej sprawie nie mogły być one skuteczne i prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Skarżąca zarzuca Ministrowi Finansów, iż ten nie zapoznał się z materiałem dowodowym sprawy, ale opisany przez nią materiał dowodowy to materiał dowodowy zgromadzony i oceniony w postępowaniu podatkowym. Wyrazem tej oceny były decyzje organów podatkowych ([...] Urzędu Skarbowego w Z. oraz Izby Skarbowej w Z.).

Natomiast Minister Finansów oceniał okoliczności faktyczne i materiał dowodowy istotny z punktu widzenia rozstrzygnięcia zasadności złożonej przez Skarżącą skargi na wskazaną przez nią czynność egzekucyjną - zajęcie zasłku przedemerytalnego.

Zgodnie z art. 79 ust. 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zajęcia) organ egzekucyjny zajęcia m.in. świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego dokonuje przez przesłanie organowi rentowemu właściwemu do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych (§ 1). Zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu (§ 2). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego (o ile nie został wcześniej doręczony) i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób; wzywa organ rentowy, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia podał wysokość przysługujących zobowiązanemu miesięcznych świadczeń i zawiadamiał o każdej zmianie ich wysokości, składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia świadczeń, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętych świadczeń, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o te świadczenia oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tych świadczeń egzekucja przez innych wierzycieli, a także poucza organ rentowy o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do ww.

Z akt sprawy wynika, że tytuł wykonawczy w oparciu, o który prowadzona jest egzekucja doręczony został Skarżącej 10 maja 2002 r. wraz z zajęciem wynagrodzenia na pracę (k. 6 akt administracyjnych). Natomiast zawiadomienie o zajęciu zasiłku przedemerytalnego doręczono Skarżącej 23 września 2004 r. (k. 13), a Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - 21 września 2004 r. (k. 13).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych pismem z 24 września 2004 r. potwierdził uzyskiwanie przez Skarżącą świadczenia oraz poinformował organ egzekucyjny o wysokości zajętej części świadczenia i terminach jego wypłaty. Na podstawie informacji wierzyciela o zmniejszeniu kwoty należności, zawiadomieniem z dnia 22 sierpnia 2005 r. organ egzekucyjny dokonał zmiany wysokości zajęcia.

Dyrektor Izby Skarbowej przeprowadził postępowanie wyjaśniające co do prawidłowości potrąceń dokonywanych na podstawie przedmiotowego zajęcia. Ustalił, że kwotę przekazywaną na poczet zajętej należności Zakład Ubezpieczeń Społecznych określił z uwzględnieniem przepisów art. 11 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr 120, poz. 1252) w związku z art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118), ograniczającymi wysokość potrącanej kwoty do wartości 25 % świadczenia.

Zdaniem Sądu w świetle zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego Minister Finansów prawidłowo uznał, że czynność egzekucyjna zakwestionowana przez Skarżącą dokonana została w zgodzie z regulującymi ją przepisami prawa.

Raz jeszcze należy podkreślić, że Minister Finansów, a przed nim Dyrektor Izby Skarbowej, nie badali materiału dowodowego, który stanowił podstawę ustalenia Skarżącej wysokości podatku dochodowego. Co więcej, organy te nie mogły badać tych okoliczności, ponieważ nie pozwalał im na to przedmiot sprawy, tj. skarga na czynności egzekucyjne.

W treści skargi wniesionej do Sądu brak jest zarzutów co do samej czynności zajęcia świadczenia przedemerytalnego. W istocie rzeczy Skarżąca nie akceptuje faktu obciążenia jej obowiązkiem zapłaty podatku, aczkolwiek podjęte prze nią próby wyeliminowania z obrotu prawnego wymiarowych decyzji organów podatkowych okazały się nieskuteczne.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice te wyznacza strona skarżąca wskazując zaskarżony akt.

Zakres rozstrzygnięcia organu, na które Skarżąca wniosła skargę do Sądu, wyznacza granice sprawy, w ramach której orzeka Sąd. Skarżąca wniosła skargę na postanowienie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, a zatem tylko to postanowienie i poprzedzające jego wydanie postępowanie, mogły być przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie. Oznacza to, że - tak jak i organy orzekające - nie mógł w niniejszej sprawie badać prawidłowości innych działań i czynności organu egzekucyjnego niż zajęcie świadczenia przedemerytalnego.

W piśmie procesowym z 29 grudnia 2006 r. Skarżąca wskazała, iż wbrew stwierdzeniu Ministra Finansów zawartemu w odpowiedzi na skargę, sprawa prowadzona jest nie przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. a przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Z..

Sąd uznał stwierdzenie Ministra Finansów za oczywistą omyłkę, która popełniona w treści odpowiedzi na skargę, a zatem pisma zawierającego ustosunkowanie się do zarzutów skargi, nie miała znaczenia. Minister Finansów przedstawił przebieg postępowania w sprawie, jakiej dotyczyła skarga i odniósł się do zarzutów Skarżącej. Zdaniem Sądu pomyłka ta nie świadczy braku zapoznania się przez Ministra Finansów z przedmiotem sprawy, co zarzuca Skarżąca. Wyjaśnić należy, że Sąd bada zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (postanowienia), a nie odpowiedzi na skargę. Orzeka zaś na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) weryfikując zarówno twierdzenia strony, jak i organu.

Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. zgodne są z przepisami prawa. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.