Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 235/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art 15 par 2, art 199, art 209, art 201, 203, 204, art 200, art 157 § 1, art 193
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta Łodzi o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OW 235/13 w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania w sprawie z wniosku Prezydenta Miasta Łodzi o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta Łodzi a Starostą W. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku E. O. i A. O. o wyrejestrowanie pojazdu z powodu kradzieży samochodu osobowego marki [...] postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Łodzi zwrócił się do NSA o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Starostą W. w sprawie wniosku E. O. oraz A. O. o wyrejestrowanie z powodu kradzieży samochodu osobowego.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn.. akt I OW 235/13 wskazał Starostę W. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku.

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Prezydent Miasta Łodzi zwrócił się do NSA o uzupełnienie ww. postanowienia poprzez orzeczenie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu wskazał na art. 157 § 1, 166 oraz 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stwierdził, że zgodnie z art. 15 § 2 p.p.s.a. do sporów kompetencyjnych stosuje się przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sadem administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 r. nie orzekł o zasądzeniu kosztów postępowania na rzecz Prezydenta Miasta Łodzi od Starosty W., gdyż brak jest podstawy prawnej do zasądzenia kosztów tego postępowania. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiają dwa zasadnicze powody.

Pierwszy z nich dotyczy braku możliwości orzekania o kosztach w postępowaniu wnioskowym. Do postępowania wszczętego na skutek wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego stosuje się przepisy regulujące postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym (art. 15 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 199 p.p.s.a., będącym przepisem ogólnym, stosowanym jako zasada przy ponoszeniu kosztów postępowania, strony same ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy przepis szczególny stanowi inaczej. W dyspozycji art. 209 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204. Z powyższego wynika zatem, że nie istnieje żaden przepis szczególny dający podstawę do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie, niż wskazane w tym przepisie.

Drugą natomiast kwestią jest brak możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 200 p.p.s.a., gdyż dotyczy on zwrotu kosztów poniesionych przez stronę "do celowego dochodzenia praw". Natomiast wniosek organu o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego ma na celu rozstrzygnięcie zagadnienia procesowego co do właściwości organu do załatwienia konkretnej sprawy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 510-511). Organ występujący z wnioskiem w takiej sytuacji nie dochodzi swych praw. Dlatego też, w braku podstaw do zasądzenia w takim przypadku zwrotu kosztów postępowania, zastosowanie znajduje wyłącznie ogólny przepis art. 199 p.p.s.a. Stanowisko takie znajduje swoje odzwierciedlenie w wielu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II GW 4/08, I OW 79/07, II OW 94/08, I OW 99/11, II OW 62/07, II OW 58/05).

Zastosowanie art. 200 p.p.s.a. w sprawie z wniosku organu o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego stoi również w sprzeczności z celem istnienia tego przepisu. Ma on bowiem zapewniać wnoszącemu skargę, będącą środkiem kontroli działalności administracji publicznej, możliwość uzyskania od organu – w razie uwzględnienia skargi – zwrotu kosztów postępowania. Wniosek organu o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy dwoma podmiotami o kompetencjach władczych nie prowadzi ze swej istoty do kontroli legalności działań któregokolwiek z organów, a wręcz przeciwnie - ma je dopiero zainicjować, zgodnie z rozstrzyganą właściwością do załatwienia danej sprawy.

Stosownie do art. 199 w zw. z art. 209 w zw. z art. 157 § 1 p.p.s.a., brak jest więc podstaw do zamieszczenia w postanowieniu w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego orzeczenia dotyczącego zwrotu kosztów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.