Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2949/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Armińska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1809/17 w sprawie ze skargi P. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. D. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018r. sygn. akt II SA/Wa 1809/17, oddalił skargę P. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2017r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji P. D. - referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji [...] w L., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2017r. poz. 2067 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako: "u.P.". W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki Policji w L. wskazał, że w dniu 14 czerwca 2017r. został poinformowany o tym, iż Prokuratura Okręgowa w L. w ramach prowadzonego śledztwa własnego w sprawie sygn. akt [...], w dniu 14 czerwca 2017r. przeprowadziła przeszukanie szaf służbowych, będących na wyposażeniu funkcjonariuszy powyższego Wydziału, podczas którego ujawniła latarkę wyposażoną w paralizator elektryczny. Zgodnie zaś z obowiązującymi przepisami znaleziony przedmiot nie stanowi wyposażenia służbowego policjanta. Powyższe przeszukanie wynikało z faktu zgłoszenia przez I. C., stosowania wobec niego w dniu 4 czerwca 2017r. przemocy fizycznej przez policjantów, poprzez użycie paralizatora oraz jednoczesne zastosowanie wobec niego środka przymusu bezpośredniego, tj. kajdanek założonych na ręce trzymane z tyłu. Powyższe działania spowodowały u zgłaszającego poparzenia ciała. Według I. C. użycie przemocy miało miejsce podczas zatrzymania na ul. K. w L., jak też w pojeździe służbowym zaparkowanym przed budynkiem Ośrodka [...] przy ul. P. w L. Ustalenia wykazały, że funkcjonariusz Policji P. D. w dniu 4 czerwca 2017r. pełniąc służbę patrolową w dyspozycji dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w L., jako dowódca patrolu, około godz. 4:45 podjął interwencję na ul. K. w L. wobec I. C. Ze zgromadzonego materiału wynika, że funkcjonariusz P. D. doprowadzając zatrzymanego I. C. do wytrzeźwienia, dopuścił i akceptował nieuzasadnione i bezprawne użycie przemocy fizycznej wobec zatrzymanego przez innego policjanta. W związku z wszczęciem przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2017r. Komendant Wojewódzki Policji w L., na podstawie art. 39 ust. 2 u.P. zawiesił policjanta w czynnościach służbowych na czas trzech miesięcy, tj. od dnia 15 czerwca 2017r. do dnia 15 września 2017r. Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 u.P., pismem z dnia 15 czerwca 2017r. wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa L. z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji funkcjonariusza P. D., z uwagi na ważny interes służby. W dniu 20 czerwca 2017r. przedstawiciele ww. związku zawodowego zapoznali się z materiałami przedmiotowej sprawy, zaś pismem z dnia 20 czerwca 2017r. związek poinformował, iż decyzję o zwolnieniu P. D. pozostawiono w gestii Komendanta Wojewódzkiego Policji w L.

Nadto organ wskazał, iż z udostępnionego postanowienia z dnia 15 czerwca 2017r. sygn. akt [...] wynika, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w L. przedstawił P. D. zarzut popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz.U. z 2017r. poz. 2204 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "K.k.", w związku z art. 247 § 3, art. 247 § 1 i § 2 i art. 11 § 2 K.k. Wnioskiem z dnia 16 czerwca 2017r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w L. wystąpił do Sądu Rejonowego w L. o zastosowanie wobec P. D. tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] czerwca 2017r. sygn. akt [...] zastosowany został wobec policjanta środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 16 czerwca 2017r. do dnia 14 września 2017r.

Biorąc pod uwagę powyższy stan sprawy Komendant Wojewódzki Policji w L., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2017r., zwolnił P. D. z dniem 21 czerwca 2017r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 u.P. Decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W dniu 4 lipca 2017r. P. D. wniósł odwołanie od ww. rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L.

Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2017r. Komendant Główny Policji, w następstwie rozpoznania powyższego odwołania, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ podniósł, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., a organ uznał, że zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na tej właśnie podstawie. Organ za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. gdyż w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów P. D. nie wypełnia. Komendant Główny Policji wskazał również, że przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a. Organ dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., a na podstawie zebranej dokumentacji bezsprzecznie można ustalić stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy. Nie sposób zatem uznać, że zostały naruszone przepisy art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organ uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony ponad wszelką wątpliwość na podstawie informacji własnych organu I instancji oraz materiałów przekazanych przez prokuratora, a zebrana dokumentacja była wystarczająca do stwierdzenia, że skarżący nie może dalej pełnić służby w Policji, bowiem nie posiada już przymiotu nieskazitelnego charakteru.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wywiódł P. D. zarzucając naruszenie art. 138 § 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., mimo iż rozkaz ten wydany został z rażącym naruszeniem przepisów, tj.:

- art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. przez jego niewłaściwe zastosowanie;

- art. 6 K.p.a. przez bezpodstawne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. i naruszenie w ten sposób zasady działania organów administracyjnych na podstawie przepisów prawa;

- art. 7 K.p.a. przez nie uwzględnienie interesu skarżącego w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji:

- art. 10 K.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w sposób niezapewniający czynnego udziału strony, a wręcz pozbawienie strony reprezentowanej przez fachowego pełnomocnika możliwości udziału w sprawie, nawet zapoznania się z aktami postępowania, a tym samym ewentualnego złożenia oświadczeń czy wniosków;

- art. 80 K.p.a. przez wydanie decyzji nie mającej odzwierciedlenia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego;

- art. 107 § 3 K.p.a. przez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione ani dowodów, na których organ się oparł oraz ewentualnie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

- art. 108 § 1 K.p.a. przez jego bezzasadne zastosowanie i nadanie rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy nie jest to niezbędne ani ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego ani dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami ani też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że w realiach niniejszej sprawy okolicznością niesporną był fakt, że na dzień wydawania skarżonej decyzji zwolniony policjant miał postawiony zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Okolicznością niewymagającą dowodzenia było również to, iż charakter i rodzaj zarzucanego skarżącemu przestępstwa, miał znaczny ciężar gatunkowy, jak również powodował negatywny wydźwięk społeczny, oceniany z punktu widzenia przesłanki nieskazitelności charakteru. Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed Policją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Sąd I instancji stwierdził, że powyższym konkluzjom nie stoi na przeszkodzie konstytucyjna i ustawowa zasada domniemania niewinności. Specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawiają, że powyższa zasada podlega wyłączeniu w postępowaniu pragmatycznym dotyczącym policjanta. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Sąd podkreślił, iż podstawy zwolnienia w omawianym trybie nie stanowi fakt popełnienia zarzucanego funkcjonariuszowi czynu, bo o tej kwestii byłoby za wcześnie przesadzać na obecnym etapie postępowania, a sam fakt postawienia mu zarzutów w tym zakresie. Stąd - wbrew wywodom skargi - zarzucane skarżącemu przestępstwo, nie tylko nie musiało, ale wręcz nie mogło być udowodnione przez organ w niniejszym postępowaniu. Organy Policji, prowadząc postępowanie w omawianym trybie, nie mogły bowiem dublować postępowania karnego prowadzonego przez prokuratora. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że na ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby w zwolnieniu z niej skarżącego, nie wpływa okoliczność, że zwierzchnicy nie mieli dotychczas zastrzeżeń do pracy skarżącego. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności, poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech charakteru umożliwiających mu służbę w szeregach Policji.

W ocenie Sądu I instancji, w realiach faktycznych niniejszej sprawy brak jest również przesłanek dla uznania, iż w odniesieniu do skarżącego wystarczającym byłoby zawieszenie w czynnościach służbowych. Samo zawieszenie nie ochroniłoby bowiem w sposób wystarczający dobra nadrzędnego, jakim jest dobro służby. Nadto wpływałoby na jej dezorganizację, wpływając demoralizująco na funkcjonariuszy pozostających w służbie. Stąd uzasadnionym było zarówno wydanie skarżonego rozstrzygnięcia, jak też opatrzenie go rygorem natychmiastowej wykonalności. Brak było też przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym.

Za pozostający w oderwaniu od realiów niniejszej sprawy Sąd I instancji uznał kwestię braku oczywistości popełnienia zarzucanego skarżącemu przestępstwa, wobec braku wyroku skazującego w postępowaniu karnym. W tym zakresie stwierdził, że organ miał możliwość wyboru podstawy prawnej rozkazu personalnego o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby i dokonując tegoż wyboru wyczerpująco wyjaśnił zasadność oparcia skarżonego rozstrzygnięcia o normę art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. D., zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania polegające na:

I - niezastosowaniu art. 145 § 1 P.p.s.a. i nieuwzględnieniu skargi w sytuacji gdy zaskarżony rozkaz personalny uchybiał art. 135n ust. 4 pkt 1 u.P., bowiem utrzymywał w mocy rozkaz personalny organu I instancji, mimo iż ten wydany został z rażącym naruszeniem przepisów tj.:

a) art. 6 K.p.a. przez bezpodstawne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. i naruszeniu w ten sposób zasady działania organów administracyjnych na podstawie przepisów prawa;

b) art. 7 K.p.a. przez nie uwzględnienie interesu skarżącego w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji;

c) art. 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji nie mającej odzwierciedlenia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego;

d) art. 107 § 3 K.p.a. przez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione ani dowodów, na których oparł się oraz ewentualnie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

II. niewłaściwym zastosowaniu art. 151 P.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi w sytuacji, w której dostrzeżenie uchybień, jakimi dotknięte było ww. orzeczenie skutkowałoby jego uchyleniem.

Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie w całości i zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Odnosząc się zatem do zarzutów kasacyjnych należy dostrzec, iż autor skargi kasacyjnej wyraźnie wskazuje, iż zgłasza wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Co prawda przywołuje w tym zakresie art. 174 § 1 P.p.s.a., który to przepis nie istnieje, ale analiza postawionych zarzutów jasno wskazuje, iż zarzuty kasacji ograniczone zostały do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Wszak nawet zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., stanowiącego materialnoprawną podstawę kwestionowanego rozkazu personalnego, został postawiony wyłącznie w kontekście rażącego naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 6 K.p.a., co - zdaniem skarżącego kasacyjnie - nie zostało uwzględnione przez Sąd I instancji i prowadziło do niezastosowania art. 145 § 1 P.p.s.a.

Przechodząc do analizy poszczególnych zarzutów należy wskazać, iż autor kasacji jako naruszony wskazuje przepis art. 145 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem art. 135n ust. 4 pkt 1 u.P., przez to, że utrzymywał w mocy rozkaz organu I instancji wydany z dalszymi wadami prawnymi wskazanymi w powyższym zarzucie. Tak sformułowany zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy przede wszystkim dostrzec, iż tak sformułowana skarga kasacyjna generalnie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę zaskarżonego wyroku. Ze względu na ograniczenia, wynikające chociażby z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. To do autora skargi kasacyjnej należy podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, a w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania także wykazanie istotnego wpływu zarzucanego naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd I instancji. Uzasadnienie skargi kasacyjnej winno natomiast przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 P.p.s.a. prowadzi bowiem do konkluzji, że nie jest możliwe rozpoznanie merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Jakkolwiek przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (vide: uchwała NSA z dnia 26 października 2009r., I OPS 10/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ), to jednak jest to możliwe tylko wtedy gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Wadliwości powyższego zarzutu należy upatrywać przede wszystkim w błędnym określeniu naruszonych przepisów, pomijającym przybliżenie konkretnych jednostek redakcyjnych art. 145 § 1 P.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że jeżeli przepis dzieli się na kilka jednostek redakcyjnej (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które – zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną – zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004r. sygn. akt GSK 356/04; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008r. sygn. akt I OSK 2034/06; wyrok NSA z dnia 10 maja 2011r. sygn. akt II OSK 2520/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przepis art. 145 § 1 P.p.s.a., będąc normą wynikową w toku postępowania przed sądem I instancji, zawiera trzy odrębne podstawy, w oparciu o które możliwe jest uwzględnienie skargi i: uchylenie zaskarżonego aktu w całości albo w części (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.); stwierdzenie nieważność aktu w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.); stwierdzenie wydanie aktu z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Z kolei uchylenie zaskarżonego aktu w całości albo w części, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może nastąpić wskutek: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.); naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a.); innych naruszeń przepisów postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.). Każda z tych podstaw rozstrzygania przez sąd I instancji odwołuje się do innego rodzaju wadliwości mających miejsce w toku postępowania administracyjnego, a zatem tylko wskazanie, która z tych podstaw uwzględnienia skargi nie została zastosowana przez sąd I instancji, pozwala prawidłowo ustalić granice zaskarżenia. Badana skarga kasacyjna nie czyni zadość powyższemu wymaganiu.

Ponadto należy dostrzec, iż naruszenie przepisów postępowania, które zarzuca autor kasacji, może się przejawiać w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego. Przepisy postępowania mogą być zatem naruszone zarówno przez ich błędną wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie. Dodatkowo jednak, w przypadku zarzutów skierowanych wobec tego rodzaju przepisów, strona wnosząca skargę kasacyjną oprócz wskazania, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnych przepisów, ma obowiązek wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy (vide: J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 6 do art. 174, wyrok NSA z dnia 7 maja 2014r. sygn. akt II FSK 2985/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Autor badanej skargi kasacyjnej nie wskazuje natomiast żadnej z tych form naruszenia prawa. Powyższe nie pozwala jednoznacznie wskazać, w której postaci naruszenia, z dopuszczonych przez art. 174 P.p.s.a., skarżący upatruje pogwałcenia przywołanych przepisów postępowania. Dodatkowo należy dostrzec, iż skarga kasacyjna nie wypełnia także obowiązku wykazania istotnego wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), rozumianego jako uprawdopodobnienie możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014r. sygn. akt I OSK 160/13; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014r. sygn. akt II FSK 1224/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Co więcej postawione zarzuty kasacyjne - poza zarzutem naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. - nie doczekały się jakiegokolwiek uzasadnienia. Jak już była o tym mowa, do autora skargi kasacyjnej należy nie tylko przywołanie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie konkretnych przepisów, które uznaje za naruszone w toku dotychczasowego postępowania, ale także uzasadnienie skargi kasacyjnej, które winno przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Powyższe braki także deprecjonują wniesioną kasację, uniemożliwiając efektywną ocenę większości postawionych w niej zarzutów.

Podejmując się - pomimo powyższych zastrzeżeń - oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., który jako jedyny doczekał się wyjaśnienia powodów zarzucanego naruszenia, wskazać wypada, iż autor skargi kasacyjnej powiązał ów zarzut z naruszeniem art. 6 K.p.a., statuującym zasadę legalności działania organów administracji publicznej. Tym samym to ocena poprawności zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., determinować będzie ocenę legalności działań organów Policji na gruncie art. 6 K.p.a. Przechodząc do owej oceny należy podkreślić, iż art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. stanowi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w owym przepisie określenia "można" przesądza, iż zwolnienie ze służby w powyższym trybie ma charakter fakultatywny (uznanie administracyjne). Decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą sądową, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się do zbadania, czy decyzja taka nie nosi cech dowolności, a zatem czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności po rozważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony na gruncie art. 7 K.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 27 lutego 2002r. sygn. akt II SA 2972/02, Lex nr 82811).

Odkodowując zakres znaczeniowy klauzuli generalnej "ważnego interesu służby" należy odwołać się do treści art. 25 ust. 1 u.P., wskazującego na szczególny charakter cech i predyspozycji funkcjonariusza Policji. Realizacja zadań stawianych Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji wymaga bowiem, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych, posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Policjanta, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych, dyskwalifikują jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa przede wszystkim same muszą prawa tego przestrzegać. Powinny one cieszyć się autorytetem w społeczeństwie, respektować zasady współżycia społecznego i dotrzymywać roty ślubowania (art. 27 ust. 1 u.P.). Osoby te muszą znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o łamanie prawa, czy też naruszanie norm społecznych (vide: wyrok NSA z dnia 22 marca 2019r. sygn. akt I OSK 1514/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przy czym stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych, lecz może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (vide: wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1994r. sygn. akt II SA 426/99, Lex nr 47389).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy trzeba wskazać, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) nie oznacza nieograniczonego obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zakres tego postępowania jest zdeterminowany przepisami prawa materialnego, wskazującymi na fakty istotne z punktu widzenia dyspozycji normy materialnoprawnej (vide: B.Adamiak [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck 2017, s. 456-457). W niniejszej sprawie normą taką jest art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, iż zwolnienie policjanta ze służby na powyższej podstawie pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym, co oznacza, że zwolnienie może nastąpić także przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Tym samym nie jest rolą organu Policji w takiej sprawie oczekiwanie na zakończenie postępowania karnego lub też prowadzenie postępowania mającego podważyć zasadność przedstawionych policjantowi zarzutów karnych, czy też zastosowanych środków zapobiegawczych (vide: wyrok NSA z dnia 31 października 2008r. sygn. akt I OSK 1738/07, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Trafnie wskazał Sąd I instancji, iż przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby, została wystarczająco wykazana. Nie może budzić wątpliwości, że postawienie skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, którego waga i ciężar bulwersowały lokalną społeczność i który został popełniony w związku ze służbą w Policji i podczas podejmowanej interwencji, narusza dobro służby. Powyższe wyraźnie wskazuje, iż skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji. W interesie służby, a więc w interesie społecznym leży, aby ustawowe zadania Policji były realizowane przez osoby w pełni spełniające wymagania stawiane przez przepisy u.P. Z kolei zastosowanie wobec skarżącego, w związku z zarzutem popełnienia powyższego czynu, środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, uznać należy za okoliczność, która definitywnie uniemożliwia kontynuowanie służby. Z tego też powodu Sąd I instancji słusznie uznał, że pozostawanie w służbie policjanta, który przestał legitymować się nieposzlakowaną opinią, narusza ważny interes służby. Tak więc narzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. jest nieuzasadniony. Powyższe czyni bezzasadnym także zarzut naruszenia art. 6 K.p.a.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a., poza uwagami tyczącymi niewskazania właściwej jednostki redakcyjnej przepisu, podtrzymać należy te wszystkie pretensje powyżej wypowiedziane, które odnosiły się do wadliwości sformułowanego zarzutu kasacyjnego. Dodatkowo należy jednak dodać, iż powyższy przepis ma charakter wynikowy i jego zastosowanie jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu, autor skargi kasacyjnej jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, które to naruszenie sąd I instancji wadliwie zaakceptował (vide: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012r. sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010r. sygn. akt I OSK 87/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Badany zarzut takiego powiązania jest pozbawiony. Ponadto przepis art. 151 P.p.s.a. może być naruszony gdy sąd I instancji, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wydaje orzeczenie oddalające skargę, lub też gdy, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji zgodne jest z dyspozycją zastosowanej normy prawnej. Tak więc zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. także okazał się niezasadny.

Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.