Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1423/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] A. B. zwróciła się do Prezydent Miasta B. o wymeldowania jej ojca A. C. z miejsca pobytu stałego w domu przy ul. [...] w B. Wnioskująca wskazała m. in., że jej ojciec w domu tym nie mieszka od 9 lat, kiedy to z uwagi na zły stan zdrowia jej matki K. C., wyprowadził się z niego do lokalu konkubiny B. W. przy ul. [...], w którym przebywa do chwili obecnej. Podkreśliła też, że w ciągu minionych 9 lat wymeldowywany co jakiś czas, nawet na kilka dni, przyjeżdżał do ww. domu jedynie po to, aby odwiedzić swoich wnuków, oraz że aktualnie toczy się postępowanie administracyjne dotyczące wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości przy ul. [...] w B. na rzecz Skarbu Państwa, a strona, jako właścicielka tej nieruchomości poczyniła już starania zmierzające do opróżnienia i wydania tej nieruchomości właściwym organom państwowym.

W następstwie przeprowadzenia postępowania mającego na celu wyjaśnienie kwestii stałego pobytu A. C. przy ul. [...] w B., Prezydent Miasta B. stwierdził na podstawie zebranego materiału dowodowego, że przedmiotowy lokal nie stanowi już miejsca pobytu stałego i dlatego decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), orzekł o wymeldowaniu A. C. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego przy ulicy [...] w B.

Uzasadniając podjętą decyzję organ wskazał, że w sprawie spełnione zostały przesłanki dopuszczające wymeldowanie w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdyż A. C. od wielu lat pod wskazanym adresem nie koncentruje już swojego życia osobistego i rodzinnego, a z przedmiotowym domem utrzymuje jedynie okazjonalne kontakty, odwiedzając w nim swoich wnuków. Organ stwierdził, że choć z zeznań i wyjaśnień świadków i zainteresowanych stron wynika, że w ostatnim czasie, od momentu pozyskania informacji o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, A. C. na terenie przedmiotowej posesji parkował swój samochód, a nawet kilka razy w domu tym nocował, to jednak działaniami tymi pozorował on jedynie zamieszkiwanie w dotychczasowym miejscu zamieszkania. Organ uznał, że w takiej sytuacji brak jest podstaw do tolerowania fikcji meldunkowej w postaci utrzymywania zameldowania adresata decyzji na pobyt stały w miejscu, w którym nie mieszka, a które opuścił bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Organ podkreślił jednocześnie, że skutkiem przejęcia przez Skarb Państwa spornej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji drogowej (budowa linii tramwajowej) nastąpiło skuteczne wydanie przez wnioskodawczynię tej nieruchomości (opróżnienie w całości domu mieszkalnego i innych pomieszczeń, rozliczenie mediów i przekazanie kluczy) w dniu [...], a to oznacza brak realnych możliwości dalszego zamieszkiwania pod ww. adresem. Ponadto w uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przepisy powołanej ustawy mają wyłącznie charakter porządkowy (rejestracyjny) i tym samym służą zapewnieniu zgodności stanu ewidencji ludności z istniejącym stanem faktycznym.

Od ww. decyzji A. C. wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi powielenia za wnioskodawczynią nieprawdziwych stwierdzeń, pomimo że fakty są zupełnie inne oraz stronniczą ocenę zeznań świadków. Odwołujący podniósł, że nigdy nie opuścił miejsca stałego pobytu i nieprzerwanie w tym miejscu koncentrował swoje życie osobiste i rodzinne. Podkreślił, że żaden przesłuchiwany w sprawie świadek nie potwierdził okoliczności, że pod spornym adresem odwołujący nie mieszka. Zdaniem odwołującego, na jego rzecz przemawia okoliczność, że na terenie spornej posesji parkował swój samochód, że w ostatnich tygodniach nocował w przedmiotowym domu, że należące do niego rzeczy osobiste i meble zostały stamtąd zabrane i w że w tej sprawie toczy się postępowanie w prokuraturze. Wskazał, że do końca [...] roku wpłacił [...] zł tytułem opłaty za czynsz i media, oraz że obecny jego pobyt na działce rekreacyjnej, a więc poza miejscem stałego pobytu, wymuszony został okolicznościami, bowiem wstęp do ww. domu jest już obiektywnie niemożliwy, gdyż pilnuje go ochrona. Odwołujący powołał się ponadto na okoliczność zobowiązanie się jego córki do zabezpieczenia mieszkania dla ojca w związku z dokonywaną wyceny spornej nieruchomości, a poza tym podkreślił, że w wyniku bezprawnych działań córki stał się osobą bezdomną.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] znak [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że dla oceny podstawy do wymeldowania z miejsca pobytu stałego w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, doniosłość prawną ma ustalenie okoliczności faktycznych dotyczących wyłącznie kwestii, czy opuszczenie ostatniego miejsca stałego pobytu nastąpiło rzeczywiście i czy miało ono miejsce bez wykonania obowiązku meldunkowego. Zdaniem organu, dowody zgromadzone w sprawie potwierdzają wystąpienie w przedmiotowej sprawie tych dwóch istotnych okoliczności. Z zebranego bowiem w sprawie materiału dowodowego opartego na zeznaniach przesłuchanych świadków, jako mieszkańców domu przy ul. [...] w B. (Pani K. C. i Pan A. T.), wynika, że od wielu lat adresat decyzji faktycznie nie mieszka w przedmiotowym domu, choć niewątpliwie utrzymywał on z nim więzi, bowiem okresowo odwiedzał w nim swoich wnuków, a także, szczególnie w ostatnich miesiącach, pozostawiał swój samochód na terenie posesji, na której położony jest ww. dom. Także inne osoby przesłuchane w sprawie w charakterze świadków, zgłoszone zresztą przez samego zainteresowanego (jego brat – B. C. oraz znajomi – B. W. i E. B.), nie mieszkające jednak w spornym domu, ani też po sąsiedzku, nie potwierdziły - wbrew stanowisku odwołującego - faktu zamieszkiwania adresata decyzji w miejscu stałego pobytu. Świadek B. C. wskazał bowiem jedynie, że w [...] pomagał swojemu bratu przy wniesieniu tapczanu, zastrzegając jednak, że kiedyś często go w nim odwiedzał i że od pewnego czasu stosunki rodzinne się popsuły. Natomiast świadkowie B. W. i E. B. zgodnie zeznali, że na terenie omawianej posesji widują samochód wymeldowanego, przy czym pierwszy ze wskazanych świadków nadmieniła, że [...] widziała adresata decyzji podczas naprawiania pompy znajdującej się na ww. posesji, zaś drugi świadek zeznał, że na schodach prowadzących do domu widywał go palącego papierosa. Zdaniem organu odwoławczego wskazane czynności, tj. wnoszenie tapczanu, naprawa pompy, palenie papierosa i parkowanie samochodu, nie spełniają obiektywnie przyjętego kryterium zamieszkiwania, a polegającego na stałym realizowaniu przez daną osobę w określonym miejscu swoich podstawowych funkcji życiowych. Jednocześnie organ wskazał na niespójności wyjaśnień samego odwołującego dotyczących okresu i czasu przebywania strony w przedmiotowym miejscu pobytu stałego.

W tym stanie rzeczy organ stwierdził, że w jego ocenie w kwestii opuszczenia przez wymeldowanego miejsca pobytu stałego i nie zamieszkiwania w spornym domu, przekonujące są wyjaśnienia wnioskodawczyni i zeznania osób mieszkających w tym domu. Wobec tego organ uznał, że opuszczenie spornego domu nastąpiło rzeczywiście i że dotychczasowe więzi A. C. z miejscem pobytu stałego zostały zerwane definitywnie, jako że od 8-9 laty nie mieszka one przy ul. [...] w B., a miejsce to opuścił dobrowolnie. Powyższe uzasadniało zatem, jak wskazał organ, wydanie decyzji o wymeldowaniu, tym bardziej, że jak wynika to z akt sprawy, brak jest obecnie jakiejkolwiek realnej możliwości dalszego zamieszkiwania pod ww. adresem, skoro skutkiem przejęcia przez Skarb Państwa i Gminę Miasta B. omawianej nieruchomości w dniu [...] nastąpiło wydanie przez wnioskodawczynię tej nieruchomości, a dostępu do niej pilnuje firma ochroniarska.

Jednocześnie organ wskazał, iż w takich okolicznościach sprawy, brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołującego, w który ww. stwierdził, iż zeznania świadków nie potwierdzają okoliczności jego nie zamieszkiwania pod podanym adresem, że zeznania świadków zgłoszonych przez wnioskodawczynię są niewiarygodne i że uzasadnienie zaskarżonej decyzji oparte jest na nieprawdziwych i wymyślonych faktach, wymienionych w treści wniosku o wymeldowanie. Podkreślając, że przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak też pozostałe przepisy tej ustawy, nie uzależniają wymeldowania od okoliczności innych niż tylko rzeczywiste opuszczenie miejsca pobytu stałego, organ stwierdził, że samo subiektywne przekonanie odwołującego się, że wydana przez organ I instancji decyzja jest dla niego krzywdząca, gdyż powoduje wyrzucenie go na bruk nie stanowi żadnej przeszkody do podjęciu decyzji o wymeldowaniu. Nie stanowi jej również kwestia posiadania lub nieposiadania przez wymeldowanego tytułu prawnego do lokalu, czy też kwestia ewentualnej utraty przez adresata decyzji dotychczasowego miejsca zamieszkania.

Reasumując organ wskazał, że ustalony w sprawie stan faktyczny potwierdził trwałe i dobrowolne opuszczenie przez Pana A. C. domu przy ul. [...] w B. oraz, że dom ten nie stanowi już centrum życiowego adresata decyzji i nie jest już możliwy realny powrót i zamieszkiwanie w nim. W ocenie organu, przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające oraz dokonana analiza zebranego materiału dowodowego odpowiadają wymogom zawartym w Kodeksie postępowania administracyjnego, a wnioski i ustalenia poczynione przez ten organ są prawidłowe. Organ rozstrzygający sprawę miał zatem pełne podstawy do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki dopuszczające wymeldowanie odwołującego z domu przy ul. [...] w B. w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Na powyższą decyzję A. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący powtórzył w całości argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji podkreślając, że najistotniejszą w sprawie kwestią jest zapewnienie wywiązania się córki z zobowiązania, które złożyła w Urzędzie Miasta, a więc kwestia zapewnienia mu lokalu, w którym mógłby mieszkać i się zameldować. Jednocześnie skarżący zakwestionował wszystkie ustalenia faktyczne organów, stanowiące powód wymeldowania go z dotychczasowego miejsca pobytu stałego oraz podkreślił, że przez wszystkie analizowane lata opłacał czynsz i media, a także bieżące remonty i większe inwestycje w domu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako ppsa), nie uzasadnia zdaniem Sądu uwzględnienie wniesionej w sprawie skargi.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przytoczony przepis obliguje organ do decyzyjnego rozstrzygania w sytuacji stwierdzenia zaniedbania przez określoną osobę wykonania obowiązku meldunkowego, który w takim wypadku polega na obowiązku wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego z chwilą jego opuszczenia (art. 4 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 ww. ustawy). Warunkiem ingerencji organu w trybie i na zasadach unormowanych omawianym przepisem jest zaistnienie przesłanek zawartych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a więc przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz przesłanki niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ww. ustawy, jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zatem miejscem pobytu stałego osoby jest miejsce (lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe osoby. Zamieszkiwanie w danym lokalu polega zaś na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych. Analizując przesłankę opuszczenie miejsca pobytu stałego, warunkującą w świetle art. 15 ust. 2 ww. ustawy wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego stałego zameldowania należy wskazać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, który tutejszy Sąd w pełni podziela, że przesłanka ta jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizyczne nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nie przebywanie to jest wynikiem woli tej osoby koncentracji spraw życiowych w innym miejscu. Zamiar, wola osoby ma więc także istotne znaczenie, przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego tez przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, co wiąże się z zaspokajaniem w nim swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych), posiadanie rzeczy osobistych w lokalu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim ( wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969). Organy meldunkowe, badając wystąpienie przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego, zobligowane są zatem ocenić, czy osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się to miejsce (fizycznie w nim nie przebywa) i czy opuszczenie to, jako będące wynikiem woli tej osoby, ma charakter dobrowolny i trwały.

Dokonując oceny niniejszej sprawy w świetle przytoczonych przepisów prawnych oraz wskazanych wyżej kryteriów oceny zawartych w nich przesłanek wymeldowania osoby fizycznej z miejsca pobytu stałego należy wskazać, iż organy administracyjne prawidłowo przyjęły, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wymeldowania A. C. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w B., a rozstrzygnięcia ich oparte zostało na właściwie ocenionym materiale dowodowym.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżący od wielu lat nie przebywał na stałe w domu przy ul. [...] w B., a jedynie odwiedzał go okazjonalnie. Okoliczność tą stwierdziła bowiem nie tylko sama wnioskodawczyni, lecz również wszyscy świadkowie mieszkający przy ul. [...] w B. tj. A. T. i K. C. Świadkowie nie mieszkający zaś pod wskazanym adresem, przesłuchani na wniosek adresata decyzji o wymeldowaniu nie potwierdzili okoliczności jego zamieszkiwania na stałe w spornej nieruchomości. I tak B. W. zaprzeczając, że A. C. mieszka w jej domu przy ul. [...] wskazała jedynie, że widziała jego samochód na posesji przy ul. [...] w B. oraz, że przechodząc obok niej zaobserwowała, jak naprawia on pompę wodną. Również E. B. zeznał wyłącznie, że widział A. C. palącego papierosa na schodach domu oraz jego samochód terenie nieruchomości. Brat A. C. – B. C. choć zeznał, że skarżący mieszka pod spornym adresem, to jednak jednocześnie zeznał, że jedynie kiedyś często odwiedzał go pod tym adresem, natomiast od pewnego czasu już tego nie czyni, gdyż popsuły się stosunki rodzinne, w związku z tym od tego czasu spotyka się z bratem na działce. Świadek ten zeznał też, że pomagał wnosić bratu tapczan do spornego domu. Z zeznań wskazanych świadków, zgłoszonych przez A. C. wynika zatem jednoznacznie nie sam fakt mieszkania A. C. w przedmiotowym domu, lecz jedynie okoliczność kilkukrotnego przebywania skarżącego w obrębie spornej nieruchomość tj. na zewnątrz domu, oraz fakt pozostawiania na terenie posesji samochodu strony. Zeznania natomiast świadków mieszkających w spornym domu w sposób spójny i wzajemnie się potwierdzający wskazują wprost, że skarżący nie mieszka na stałe i nie koncentruje swojego życia osobistego i rodzinnego w przedmiotowym domu. Również świadek T. S., mieszkający przy ul. [...] zeznał, że odwiedza stale A. B. w domu przy ul. [...} w B. i że nigdy nie widział go wewnątrz domu, a jedynie ostatnio zauważył go siedzącego na schodach przez domem. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wymaga także wskazania na niespójność zeznań samego adresata decyzji o wymeldowaniu, który to w toku jednego przesłuchania (w dniu [....]) oświadczył, że latem przebywa na działce rekreacyjnej, położonej poza miejscem stałego zameldowania, a w okresie jesienno-zimowym mieszka na terenie przedmiotowej nieruchomości, podkreślając przy tym w trybie warunkowym, że jak zamieszkuje, to wówczas spożywa posiłki i śpi (dowód: protokół przesłuchania strony - k. 9 akt organu I instancji), natomiast innym razem (przesłuchanie w dniu [...]) stwierdził odmiennie, że w ciągu dnia przebywa na działce, natomiast w spornym domu nocuje (dowód: protokół przesłuchania strony - k. 21 akt organu I instancji).

W świetle zatem zeznań wszystkich świadków przesłuchanych w sprawie oraz wyjaśnień stron zainteresowanych w pełni podzielić należy stanowisko organów obu instancji, iż adresat decyzji o wymeldowaniu od wielu lat faktycznie nie mieszka i nie koncentruje swoich spraw życiowych w domu przy ul. [...] w B., a jedynie w ostatnim okresie zintensyfikował swój kontakt z tym miejscem w związku z powzięciem informacji o przejęciu nieruchomości przez Skarb Państwa oraz toczącym się postępowaniem o wymeldowanie. Należy wyraźnie podkreślić, co zauważył organ II instancji, że takie czynności jak wnoszenie tapczanu do domu, naprawa pompy mieszczącej się na zewnątrz domu, parkowanie samochodu w obrębie posesji i palenie papierosa na schodach zewnętrznych budynku nie spełniają kryterium zamieszkiwania w miejscu pobytu stałego, które to polega na stałym realizowaniu przez daną osobę w tym że miejscu swoich podstawowych funkcji życiowych, tj. nocowaniu w nim, spożywaniu posiłków, wypoczywaniu, przechowaniu rzeczy niezbędnych do codziennego funkcjonowania, przyjmowaniu wizyt członków rodziny i znajomych, utrzymywaniu kontaktów z sąsiadami, przyjmowaniu i nadawaniu korespondencji itd. Nie bez znaczenia jest także stwierdzona w sprawie okoliczność odbioru korespondencji skierowanej do A. C. przez B. W. pod adresem ul. [...] w B., wraz ze wskazaniem przez ww., iż jest ona żoną strony (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - k. 31 akt organu I instancji). Fakt ten słusznie zakwalifikowany został przez organy orzekające w sprawie jako wskazujący na niewiarygodność zeznań świadek B. W. w kontekście jej zapewnienia, że skarżący nie zamieszkuje z nią przy ul. [...].

Oceniając zatem zaistnienie w sprawie przesłanek warunkujących wymeldowanie z miejsca stałego zameldowania należało rozstrzygnąć czy to fizyczne nieprzebywanie od kilku lat skarżącego w spornym lokalu jest wynikiem jego woli koncentracji własnych spraw życiowych w innym miejscu. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na tę okoliczność, albowiem skarżący opuścił dobrowolnie posesję przy ul. [...] w B. i nie podjął skutecznie żadnych czynności prawnym umożliwiających mu powrót do niej, a zatem opuszczenie tej posesji jako takie ma charakter trwały i stanowi następstwo jego własnej woli. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył jedynie zawiadomienie w Komisariacie [...] o przestępstwie przywłaszczania jego mebli i dokumentów mających znajdować się na spornej nieruchomości. Przedmiot zatem dokonanego przez skarżącego zawiadomienia nie dotyczy kwestii przywrócenia skarżącemu bezprawnie naruszonego posiadania spornego lokalu. Skuteczne działanie prawne umożliwiające powrót do spornego lokalu stanowi zaś powództwo cywilne o przywrócenie naruszonego posiadania, czy też o eksmisję. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że skarżący miał obiektywną możliwość realizacji woli przebywania w spornym lokalu, czego jednak nie czynił, gdyż dobrowolnie i trwale skoncentrował swoje sprawy życiowe w innym miejscu. Nie zmienia tego w żaden sposób okoliczność, że uiszczał on określone kwoty na rzecz przedmiotowego domu. Bez znaczenia też jest powód, dla którego to czynił. Fakt ponoszenia jakiś kosztów dotyczących danej nieruchomości nie oznacza, że osoba to czyniąca stale w niej przebywa, koncentrując w tej nieruchomości swoje sprawy osobiste i rodzinne.

Należy także zauważyć, że zameldowanie w określonym miejscu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie pobytu określonej osoby w tym lokalu, w związku z czym, jeżeli okoliczności faktyczne sprawy potwierdziły, że skarżący rzeczywiście skoncentrował swoje sprawy życiowe w sposób dobrowolny i trwały w innym miejscu, niezależnie od przyczyny tego stanu rzeczy, to obowiązkiem organu ewidencyjnego jest doprowadzenie do sytuacji, w której stan prawny będzie zgodny ze stwierdzoną sytuacją faktyczną. Istotą postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania z miejsca pobytu stałego jest bowiem spowodowanie, aby stan faktyczny odpowiadał danym ewidencyjnym. Dlatego też bez znaczenia dla sprawy o wymeldowanie są wszelkie kwestie sporne pomiędzy skarżącym a wnioskodawczynią dotyczące cywilnoprawnych rozliczeń pomiędzy nimi, zwrotu przechowywanych w spornym domu rzeczy, czy poczynionych przez wnioskodawczynię wobec osób trzecich czy innych organów oświadczeń o zapewnieniu skarżącemu innego lokalu.

Uwzględniając zatem powyższe należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organy prawidłowo uznały, że w przypadku skarżącego wystąpiły wszystkie przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, uzasadniające wymeldowanie go z dotychczasowego miejsca pobyt stałego. Prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy sprawy jednoznacznie bowiem potwierdził, że skarżący opuścił długotrwale i dobrowolnie przedmiotowy lokal oraz nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, co uzasadniało ingerencję organu ewidencyjnego w sprawie wymeldowania skarżącego ze spornego lokalu. Sama wola skarżącego zamieszkiwania w spornym lokalu, nie poparta żadnymi istotnymi z punku widzenia kryteriów oceny tej woli okolicznościami, nie może być w świetle przepisów ustawy o ewidencji przesłanką uwzględnienia skargi.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.