Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 198/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność uchwały w zaskarżonej części
Powołane przepisy: article: Art. 13b ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: Art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na §1 w zakresie słów "i niedziele" uchwały Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju z dnia 16 lipca 2012 r. nr XXV/149/12 w przedmiocie zmiany uchwały Nr XV/81/11 Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju z dnia 26 października 2011 r. stwierdza nieważność §1 zaskarżonej uchwały w zakresie słów "i niedziele"


UZASADNIENIE

W dniu 16 lipca 2012 r. Rada Miejska w Rabce-Zdroju podjęła uchwałę Nr XXV/149/12 w sprawie zmiany uchwały Nr XV/81/11 Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju z dnia 26 października 2011 r. w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Rabki-Zdroju, ustalenia opłat za parkowanie w tych strefach i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania.

Powyższą uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1 i 4 oraz art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn.zm.).

Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na wyżej opisaną uchwałę Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju z dnia 16 lipca 2012 r. Nr XXV/149/12 kwestionując treść jej § 1 w zakresie słów "i niedziele" i wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały w tej części.

Organ nadzoru zarzucił istotne naruszenie prawa, tj. art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn.zm.) poprzez ustalenie obowiązku ponoszenia opłaty za parkowanie w strefach płatnego parkowania w niedziele.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w § 1 zaskarżonej uchwały wprowadzono zmianę w § 3 pkt 1 uchwały nr XV/81/11 poprzez nadanie mu nowego brzmienia o następującej treści: "Opłata pobierana jest za pomocą środków pieniężnych uiszczonych w parkomacie w dni robocze od poniedziałku do piątku oraz w soboty i niedziele (...)."

W ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego pismem z dnia 31 sierpnia 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy Rabka-Zdrój poinformowała, że "ustalenie obowiązku podnoszenia opłaty za parkowanie w niedziele jest adekwatne do faktycznych potrzeb miejscowych z powodu znacznego deficytu miejsc parkingowych, oraz nasilenia ruchu turystycznego m terenie uzdrowiska zwłaszcza w soboty i niedziele". W ocenie organu wykonawczego Miasta i Gminy Rabka-Zdrój pobieranie opłat za parkowanie we wskazanych dniach miało na celu zwiększenie rotacji parkujących pojazdów samochodowych. Stanowisko Burmistrza nie odwołało się do argumentów prawnych, opiera się jedynie na racjach celowościowych, którymi kierowała się Rada Miejska podejmując przedmiotową uchwałę.

Strona skarżąca kwestionuje zapis § 1 uchwały Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju nr XXV/149/12, wprowadzający zmianę w § 3 pkt 1 uchwały Ne XV/81/11, w zakresie słów "i niedziele." W ocenie strony skarżącej, Rada Miejska wprowadzając obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie w niedziele naruszyła w sposób istotny obowiązujący porządek prawny, tj. art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przywołany przepis expressis verbis stwierdza, że opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze. Taka konstrukcja przepisu wyraźnie wskazuje, że pobieranie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, może zostać wprowadzone w dni robocze, a contrario opłaty takie nie mogą być wprowadzane w dni nie będące dniami roboczymi.

Organ nadzoru podniósł, że w tekście ustawy o drogach publicznych ustawodawca nie zawarł legalnej definicji "dni roboczych", aby ustalić zakres tego pojęcia należy posiłkować się innymi aktami prawa. Na gruncie ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), za dni wolne od pracy uważa się niedziele i święta określone w przepisach o dniach wolnych od pracy (art. 1519 § 1 K.p.). Dni wolne od pracy zostały enumeratywnie wymienione w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. Nr 4, poz. 28 z późn. zm.). Ustawa ta wskazuje, że dniem wolnym od pracy jest m.in. niedziela. Tak więc zgodnie z art. 1 pkt 2 przywołanej ostatnio ustawy, niedziela expressis verbis została uznana przez ustawodawcę za dzień ustawowo wolny od pracy, a co za tym idzie nie może zostać uznana za dzień roboczy. Powyższe nie stoi na przeszkodzie możliwości świadczenia pracy w niedziele, na zasadach określonych w Dziale VII Kodeku pracy pn. "Praca w niedziele i święta", niemniej jednak nie daje to podstawy do uznania niedzieli za dzień roboczy.

Wojewoda powołał się na Sąd Najwyższy, który w postanowieniu z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt V CZ 5/09 (LEX nr 746189) stwierdził, że o dniu ustawowo wolnym od pracy można mówić jedynie w odniesieniu do takich dni, które zostały uznane za wolne przepisem ustawy, a uregulowanie to ma walor powszechności, a nie ogranicza się do określonych zakładów pracy lub oznaczonych grup pracowników.

Wojewoda podniósł, że w także w doktrynie wyklucza się jednoznacznie możliwość wprowadzenia poboru opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania poza dniami roboczymi. "Przepisy art. 13b nawiązują do art. 13 ust. 1 pkt 1, konstytuującego obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania. Stanowią one uszczegółowienie tego obowiązku, wskazując miedzy innymi, że opłatę za parkowanie w strefie płatnej można pobierać tylko w wyznaczonym miejscu, w określonych godzinach lub całodobowo, lecz wyłącznie w określone dni robocze, a nie w niedziele i święta'' (tak Renata Strachowska w "Ustawa o drogach publicznych. Komentarz", ABC 2012).

Zatem wprowadzenie zaskarżonym zapisem możliwości poboru opłat za parkowanie w niedziele, nie będące dniem roboczym, pozostaje w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Rabka-Zdrój wniósł o jej oddalenie.

W odpowiedzi na zarzuty skargi wskazano, że zgodnie z art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) "opłatę, o której mowa art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego skowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo". W treści cytowanej ustawy ustawodawca nie zawarł definicji dni roboczych. Wobec powyższego nie ma definicji "dni roboczych" stworzonej na potrzeby stosowania przedmiotowej ustawy. Legalnej definicji "dni roboczych" nie zawiera również ustawa Kodeks Pracy.

Organ wskazał, że według słownika języka polskiego pojęcie "roboczy" oznacza m. in. "przeznaczony do pracy, na pracę" (por. Mały Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1996 r.). Niedziela zgodnie z ustawą Kodeks Pracy jest dniem przeznaczonym do pracy. Praca w niedzielę może być świadczona na warunkach opisanych w Rozdziale VII Działu VI ustawy Kodeks Pracy, a także chociażby w weekendowym systemie czasu pracy (art. 144 K. p.) W Rozdziale VII Dział VI ustawy Kodeks Pracy ustawodawca stanowi bowiem o niedzieli i świętach jako dniach wolnych od pracy, co nie oznacza, że nie mogą być one dniami roboczymi skoro praca w te dni, jak wskazuje ustawodawca jest dozwolona. Dla pracowników świadczących pracę na warunkach opisanych w dziale, o którym mowa w zdaniu poprzednim oraz w weekendowym systemie czasu pracy niedziela jest więc dniem roboczym. Wobec powyższego mimo, że niedziela jest ustawowym dniem wolnym od pracy wymienionym przez ustawodawcę w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy, nie oznacza, że nie jest ona dniem roboczym.

Co więcej z art. 147 K.p. wprost wynika, że w każdym systemie czasu pracy może być wprowadzony rozkład czasu pracy obejmujący pracę w niedzielę i święta. Wobec tego dla pracowników, którzy wykonują zaplanowaną pracę nie tylko w dni powszednie, ale także w niedziele i święta, niedziela jest dniem pracy, i tym samym jest dniem roboczym.

Wobec powyższego organ nie podzielił stanowiska prezentowanego w skardze skoro niedziela zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy o dniach wolnych od pracy została uznana przez ustawodawcę jako dzień ustawowo wolny od pracy nie może zostać uznana jako dzień roboczy. Pojęcie "dni robocze" nie może być uznane za pojęcie tożsame z pojęciem "dnia wolnego od pracy", a wprowadzenie możliwości poboru opłat za parkowanie w niedzielę nie pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa.

Odnosząc się do przywołanego przez stronę skarżącą postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2009 r. wydanego w sprawie o sygn. akt V CZ 09 wskazano, że rozstrzyga ono "kontrowersje na tle charakteru soboty jako dnia wolnego od pracy", stanowiąc, iż "o dniu ustawowo wolnym od pracy można mówić jedynie w odniesieniu do takich dni, które zostały uznane za wolne przepisem ustawy, a uregulowanie to ma walor powszechności, a nie ogranicza się do określonych zakładów pracy lub oznaczonych grup pracowników. Soboty nie charakteryzują się takimi cechami, gdyż jako dni wolne nie mają charakteru powszechnego, chociaż obejmują wiele grup pracowników i wiele zakładów pracy". W związku z tym, w sprawie dotyczącej "rozbieżności" w zakresie definicji pojęcia "dni robocze", nie powinien mieć on żadnego znaczenia.

W dalszej kolejności wskazano, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, podejmując uchwałę w zakresie ustalenia strefy płatnego parkowania, organ stanowiący gminy jest zobowiązany do uwzględnienia ustawowych kryteriów, określonych w art. 13b ust. 2 ustawy o drogach publicznych, takich jak: znaczny deficyt miejsc postojowych, potrzeby organizacji ruchu, zwiększenie rotacji parkujących pojazdów samochodowych, konieczność zapewnienia realizacji lokalnej polityki transportowej, w tym preferowanie komunikacji zbiorowej (por. R. Strachowska "Ustawa o drogach publicznych. Komentarz. ABC 2012). Opłata parkingowa może być więc pobierana za parkowanie wyłącznie na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych, bądź realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności obszaru dla tych pojazdów lub wprowadzenia referencji dla komunikacji zbiorowej (por. R. Kowalski, Opłata parkingowa. Komentarz faktyczny ABC nr 72991). Stanowisko opisane powyżej wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 14 marca 2012r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 29/12 podkreślając, że "opłaty za parkowanie, zgodnie z art. 13b ust. 2 u. d. p., mogą być pobierane w strefach charakteryzujących się deficytem miejsc postojowych, w celi zwiększenia rotacji pojazdów lub realizacji lokalnej polityki transportowej".

Dalej organ zwrócił uwagę, że strefy płatnego parkowania w Rabce-Zdroju zostały ustalone właśnie w oparciu o cele i kryteria wskazane powyżej, opisane w art. 13b ust. 2 ustawy, tj. na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, a ich ustalenie na tych obszarach jest uzasadnione potrzebami organizacji ruchu oraz zwiększeniem rotacji parkujących pojazdów samochodowych na obszarach koło Parku Zdrojowego i deptaka z muszlą koncertową. Podkreślono, że w Rabce-Zdrój mającej status uzdrowiska, w szczególności w sezonie wakacyjnym oraz w soboty i niedziele występuje wzmożony ruch samochodowy. Wiąże się z tym bardzo dotkliwy deficyt miejsc parkingowych na obszarach: w rejonie Parku Zdrojowego i muszli koncertowej oraz deptaka zdrojowego, a dla pracowników wszystkich instytucji kulturalnych, kawiarni, sklepów, barów, punktów gastronomicznych, kiosków pamiątkami itp. dni te są dniami roboczymi. Potrzeba wymuszenia więc większej rotacji kujących pojazdów samochodowych na obszarach będących w sąsiedztwie głównych atrakcji uzdrowiska, tj. Parku Zdrojowego i deptaka z muszlą koncertową w dniach występowania faktycznie największego deficytu miejsc postojowych była przesłanką dla Rady Miejskiej Rabki-Zdroju, do podjęcia uchwały w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Rabki-Zdroju, ustalenia opłat za parkowanie w tych strefach i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.).

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że ze względu na określony w skardze przedmiot zaskarżenia, kontroli sądowej podlegała uchwała Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju z dnia 16 lipca 2012 r. Nr XXV/149/12 w sprawie zmiany uchwały Nr XV/81/11 Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju z dnia 2 października 2011 r. w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Rabki-Zdroju, ustalenia opłat za parkowanie w tych strefach i opłaty dodatkowej ora sposobu ich pobierania – w części § 1 w zakresie słów "i niedziele". Ustalenie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie "w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot" (uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104).

Skarga została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.). Ustawa ta – mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 7).

Przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego. Adresatami tej uchwały są wszystkie osoby korzystające ze stref płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Rabki-Zdroju i uchwała ta nakazuje im określone zachowanie, tj. zastosowanie się do warunków i zasad określonych w uchwale. Adresaci uchwały określeni zostali generalnie, a nie imiennie. Uchwała dotyczy sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Zaskarżona uchwała ma zatem charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny.

Przedmiotowa uchwała została podjęta na podstawie upoważnienia zawartego w art. 13b ust. 3 i 4 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którymi rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania, przy czym ustalając strefę płatnego parkowania: 1) ustala wysokość stawek opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, z tym że opłata za pierwszą godzinę parkowania pojazdu samochodowego nie może przekraczać 3 zł; 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi; 3) określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.

Opłata o jakiej mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania dotyczy również art. 13b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym "opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo".

Należy zatem stwierdzić, że rada gminy została upoważniona ustawowo do ustalania wysokości stawek opłaty pobieranej za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.

W niniejszej sprawie ze względu na przedmiot zaskarżenia konieczne jest ustalenie rozumienia pojęcia "dni robocze" w celu stwierdzenia, czy Rada Miejska w Rabce-Zdroju miała kompetencję do ustalenia wysokości opłaty za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania w niedziele.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że użyte w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy określenie: "dni robocze" nie może być utożsamiane z ogólnym pojęciem dnia, gdyż w przeciwnym wypadku nie miałoby sensu wprowadzenie - jako elementu zbędnego - zawężonej kategorii "dnia roboczego" w tym przepisie. Gdyby w przepisie art. 13 ust. 1 ustawy zabrakło określenia dni robocze, to zgodnie z tak zmodyfikowanym z jego brzmieniem opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobierałoby się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu w określonych godzinach lub całodobowo. Nie byłoby wówczas żadnej wątpliwości, że opłata mogłaby być pobierana w każdym dniu tygodnia, a w konsekwencji stawki tej opłaty ustalane przez radę gminy również dotyczyłyby każdego dnia tygodnia. Ustawodawca wyróżnił jednak wśród "dni" kategorię "dni roboczych", co oznacza, że należy przyjąć, że w rozumieniu cytowanych przepisów istnieją "dni robocze" i dni "nie-robocze", przy czym rada gminy została upoważniona ustawowo do ustalania wysokości stawek opłaty pobieranej za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określonych godzinach lub całodobowo, tylko w określone dni robocze. W konsekwencji nie można przy wykładni pojęcia "dni robocze" zaakceptować stanowiska Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju, gdyż prowadzi ono do konkluzji, że dniami roboczymi są wszystkie dni, w których zgodnie z prawem może być wykonywana praca, a zatem są nimi również niedziele i dni wolne od pracy.

W ocenie Sądu trafne jest stanowisko organu nadzoru, który – w braku definicji legalnej "dni roboczych" – wykłada to pojęcie w nawiązaniu do ustawowej kategorii dni wolnych od pracy. Ustawodawca w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. z 1951 r. Nr 4 poz. 28 z późn. zm.) skonstruował katalog dni wolnych od pracy, do których zaliczył również niedzielę. Na gruncie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j.: Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), za dni wolne od pracy uważa się niedziele i święta określone w przepisach o dniach wolnych od pracy (art. 1519 § 1). Skoro kodeks pracy dopuszcza pracę w niedziele i święta jednocześnie posługując się kategorią "dnia wolnego od pracy", to zasadne jest stanowisko, że kryterium dopuszczalności wykonywania w określonym dniu pracy nie jest kryterium wyróżniania "dnia wolnego od pracy". W ocenie Sądu "dni wolne od pracy", tj. niedziela i święta, są to dni, w których zasadą jest niewykonywanie pracy poza wyjątkowymi sytuacjami dozwolenia wynikającymi z art. 15110 Kodeksu pracy. Pozostałe dni, w których praca może być wykonywana na ogólnych zasadach wynikających z prawa pracy to dni robocze. Warto wskazać, że Kodeks pracy wyróżnia pojęcie "dni roboczych". Zgodnie z jego regulacjami dni roku kalendarzowego zostały podzielone - dla ustaleń dotyczących m.in. wynagrodzeń, czasu pracy, urlopów wypoczynkowych - na dwie grupy: 1) dni wolne od pracy i 2) dni robocze. Nie ma zatem podstaw do utożsamiania dni wolnych od pracy z dniami roboczymi.

Zarówno zatem wykładnia językowa, jak i systemowa pojęcia "dzień roboczy" nie pozwalają zaliczyć do dni roboczych niedziel. Dodatkowo w przypadku upoważnienia ustawowego do ustalania zakresu obowiązków ciążących na adresatach działań administracji nie jest w ocenie Sądu dopuszczalna wykładnia rozszerzająca pojęć ustawowych, tj. taka wykładnia, która ewentualne wątpliwości rozstrzyga na niekorzyść adresatów działań organów administracji publicznej poszerzając zakres zobowiązań tych adresatów, w czym mieści się również rozszerzanie ram czasowych tych zobowiązań.

Z treści art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05,LEX nr 192932).

Przedmiotowa uchwała w zaskarżonym zakresie została podjęta z naruszeniem prawa materialnego stanowiącego jej podstawę i z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego. Rada Miejska w Rabce-Zdroju nie była upoważniona do pobierania opłat za parkowanie w strefach płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Rabki-Zdroju w niedziele, a dokonana przez nią wykładnia pojęcia "dzień roboczy" była nieprawidłowa. Rada Miejska w Rabce-Zdroju dopuściła się zatem istotnego naruszenia art. 13b ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych. Z tego powodu skarga organu nadzoru zasługiwała na uwzględnienie.

Mając na uwadze podniesione powyżej argumenty uznać należy, że przedmiotowa uchwała w zaskarżonym zakresie istotnie narusza również art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji oraz art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a także zasady praworządności i legalności wynikające z art. 7 Konstytucji RP, wedle których organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza, że mogą czynić tylko to, na co prawo wyraźnie im zezwala lub co wyraźnie nakazuje. W związku z tym, działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w związku z art. 91 ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591), Sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności przedmiotowej uchwały w zaskarżonej części, tj. w części jej § 1 w zakresie słów "i niedziele".

Przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego, a zatem dla dopuszczalności stwierdzenia jej nieważności nie ma znaczenia upływ czasu zgodnie z regulacją art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.)

Stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały w całości, Sąd nie zastosował art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem zaskarżona uchwała ma charakter aktu prawa miejscowego, nie może zatem do niej znaleźć zastosowania w/w przepis dotyczący wykonalności aktu.