Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 888/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska,, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 13 kwietnia 2022 r. nr SKO.4103.26.2022 w przedmiocie jednorazowej opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta L. decyzją z dnia 7 lutego 2022 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 36 ust. 4 i in. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm. – dalej u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 – dalej k.p.a.), w związku z § 13 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w L. z [...] r. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z [...] r., poz. [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ulic [...], [...] i [...] oraz w rejonie ulic [...] i [...] miasta L. , ustalił dla M.K. (dalej: strona, skarżący) jednorazową opłatę w wysokości 17.757 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej numerem działki 1 o pow. 0,1165 ha z karty mapy 5, obręb L., w związku uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L., w rejonie ulicy [...] w zakresie wprowadzenia funkcji mieszkaniowej i w konsekwencji wzrostem wartości ww. nieruchomości a następnie jej sprzedażą.

W uzasadnieniu wskazano m. in., że w dniu [...] r. w Kancelarii Notarialnej w O. zawarta została umowa sprzedaży nieruchomości jw., będącej własnością strony. W obowiązującym wcześniej dla tego terenu planie zagospodarowania przestrzennego miasta L. , przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dn. [...] r. (Dz. Urz. z [...] r., Nr [...], poz. [...]) przedmiotowa nieruchomość położona była na terenach oznaczonych symbolem 111 Z – tereny użytków zielonych, łąk i pastwisk, 266 KDd – drogi publiczne-dojazdowe (o powierzchni około 30 m2). W roku 2019 na wniosek m. in. strony rozpoczęta została procedura zmiany planu miejscowego, polegająca na zmianie przeznaczenia terenu z terenów zielonych na tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Obowiązujący obecnie plan miejscowy jw. wszedł w życie dniu 7 grudnia 2020 r. W § 13 uchwały Nr [...] Rada Miejska ustaliła stawkę procentową jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości dla terenów objętych planem w wysokości 30% różnicy wartości gruntu, zgodnie z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. W operacie szacunkowym z dnia 25 czerwca 2021 r. określona została wartość rynkowa nieruchomości. Po zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej o symbolu MN. Wycena sporządzona przez rzeczoznawcę majątkowego została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Różnica wartości nieruchomości z tytułu zmiany przeznaczenia terenu wynosi 59.190 zł. W związku z tym wysokość naliczonej opłaty planistycznej ustalono w kwocie 17.757 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona, zaskarżając ją w całości. Wskazano: "Nie kwestionując samych wyliczeń wynikających z przywołanego operatu szacunkowego stawiam w wątpliwość sam fakt zasadności ustalenia tej opłaty w sytuacji, gdy z winy władz miasta przez kilkadziesiąt lat byłem pozbawiony faktycznej możliwości korzystania z naszej własności - straty z tego tytułu znacznie przekraczają wysokość wyliczonej opłaty." Wniesiono jednak uzupełnienie odwołania, gdzie wskazano, że opłata jest zawyżona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej SKO) decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r., znak SKO.4103.26.2022, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano m. in., że sąd, jak i organ administracji, nie mają kompetencji, aby podważać ustalenia operatu szacunkowego, a tym samym podważać jego mocy dowodowej, jeżeli dokument ten spełnia wymogi formalne. Podnoszone w odwołaniu argumenty nie mogą stanowić podstawy do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. Wymienione przez odwołującego straty, które - jak twierdzi - poniósł z powodu niemożliwości korzystania z nieruchomości przez okres 32 lat, nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Wymierzenie opłaty planistycznej jest obligatoryjne, a nie uznaniowe, co oznacza, że w przypadku zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, właściwy organ zobowiązany jest do pobrania tej opłaty. Została wyliczona w sposób prawidłowy.

Skargę na powyższą decyzję SKO złożyła przez pełnomocnika strona, zaskarżając ją w całości, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucono m. in. naruszenie:

— art. 36 ust. 4 u.p.z.p. w związku z art. 104 k.p.a., art. 7 , 77, i 80 k.p.a., poprzez błędną wykładnię, która polegała na nieustaleniu całego stanu faktycznego, w tym przeznaczenia ww. nieruchomości w poprzednich planach zagospodarowania przestrzennego i dokonanego uprzednio obniżenia wartości nieruchomości, albowiem obniżenie, a potem wzrost wartości nieruchomości, stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego przed zmianą tego planu lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem, gdy tymczasem przed 27 września 2006 r. obowiązywał inny plan zagospodarowania przestrzennego, który przywidywał inne przeznaczenie terenu - usługowe, budowlane i przemysłowe, co nie zostało uwzględnione przez organ administracji;

— art. 37 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 104, 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez błędną wykładnię, która polegała na jej sprzeczności z poglądem Trybunału Konstytucyjnego, wyrażonego wyrokiem z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt SK 22/16, gdzie Trybunał uznał art. 37 ust. 1 u.p.z.p., rozumiany w ten sposób, że pozwala na ustalenie mniej korzystnego przeznaczenia nieruchomości niż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., za niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP;

— art. 36 u.p.z.p. związku z art. 104, 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez błędną wykładnię, która polegała na pominięciu tego, że w związku ze zmianą planu korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone i nieuwzględnienie odszkodowania dla strony za poniesioną rzeczywistą szkodę;

— zaskarżoną decyzję wydano bez podstawy prawnej, gdyż zmieniony plan zagospodarowania przestrzennego na dzień zawarcia umowy sprzedaży nie wszedł w życie;

— zaskarżone decyzje nie odpowiadają treści planu zagospodarowania przestrzennego;

— art. 87 ust. 3 u.p.z.p., jako że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r., a tej kwestii nie zbadano;

— art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a przez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy.

W uzasadnieniu podano m. in., że przez 32 lata strona i poprzednicy prawni z rodziny byli całkowicie pozbawieni jakiegokolwiek racjonalnego sposobu korzystania z własnej nieruchomości, która generowała jedynie koszty, w postaci podatku rolnego, składki na spółki wodne, a przez jakiś okres również składki na Fundusz Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, z którego i tak strona w żaden sposób nie mogła korzystać. Doszło zatem do jej pokrzywdzenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości przyjęte w zaskarżonej decyzji stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 – dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 roku, poz. 329 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

W myśl art. 36 ust. 4 u.p.z.p. jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Roszczenie o opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące (art. 37 ust. 3 i ust. 4 u.p.z.p.).

Wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., ustala się na dzień jej sprzedaży, a wzrost wartości nieruchomości stanowi różnica między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem (art. 37 ust. 1 u.p.z.p.).

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt SK 22/16 (Dz. U. z 2019 r., poz. 1009), uznał art. 37 ust. 1 rozumiany w ten sposób, że pozwala na ustalenie mniej korzystnego przeznaczenia nieruchomości niż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r. za niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Orzeczenie to nie dotyczy jednak kontrolowanej sytuacji. Stan faktyczny był bowiem odmienny i odnosił się do kwestii tzw. "luki planistycznej".

Jak ustalono, w dniu 11 stycznia 2021 r. zawarta została umowa sprzedaży nieruchomości jw., będącej własnością strony. W obowiązującym wcześniej dla tego terenu planie zagospodarowania przestrzennego miasta L., przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dn. [...] r., przedmiotowa nieruchomość położona była na terenach oznaczonych symbolem 111 Z – tereny użytków zielonych, łąk i pastwisk, 266 KDd – drogi publiczne-dojazdowe (o powierzchni około 30 m2). W roku 2019, na wniosek m. in. skarżącego, rozpoczęta została procedura zmiany planu miejscowego, polegająca na zmianie przeznaczenia terenu z terenów zielonych na tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Obowiązujący obecnie plan miejscowy jw. wszedł w życie po jego publikacji we właściwej formie dniu 7 grudnia 2020 r. Nie było tu tzw. luki planistycznej. W § 29 m.p.z.p. wskazano, że "W granicach obszaru objętego planem tracą moc ustalenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L." To wszystko spowodowało w sposób oczywisty wzrost wartości nieruchomości w stosunku do stanu według planu poprzedniego. O tym świadczy wręcz cena sprzedaży ustalona w akcie notarialnym.

W § 13 uchwały Nr [...] Rada Miejska ustaliła stawkę procentową jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości dla terenów objętych planem w wysokości 30% różnicy wartości gruntu.

W operacie szacunkowym określona została wartość rynkowa nieruchomości. Wycena sporządzona przez rzeczoznawcę majątkowego została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Różnica wartości nieruchomości z tytułu zmiany przeznaczenia terenu wynosi 59.190 zł. W związku z tym wysokość naliczonej opłaty planistycznej ustalono zasadnie na kwotę 17.757 zł.

Opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., ustala wójt, burmistrz albo prezydent miasta, w drodze decyzji, bezzwłocznie po przekazaniu mu wypisu z aktu notarialnego (art. 37 ust. 6 u.p.z.p.). Kompetencja do ustalenia wskazanej opłaty wygasa po upływie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące (37 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 3 u.p.z.p.). Termin ten został zachowany.

Art. 87 ust. 3 u.p.z.p. dotyczy sytuacji, kiedy obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r., zachowały moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Nie jest to regulacja adekwatna do niniejszego przypadku, skoro oba ww. plany zostały uchwalone po ww. datach.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostawało, że skarżący, korzystając ze swoich uprawnień właścicielskich, przed upływem 5 lat, liczonych od dnia, w którym zaczął obowiązywać obejmujący analizowaną nieruchomość miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zbył opisaną działkę i przed upływem ww. terminu wszczęto postępowanie administracyjne.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że ziściły się wszystkie wskazane wyżej przesłanki warunkujące wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie, tj.: 1) nastąpiło uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego; 2) miało miejsce zbycie nieruchomości przez właściciela przed upływem pięciu lat od dnia wejścia w życie planu; 3) nastąpił wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego; 4) w planie określono stawkę opłaty w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości.

W operacie rzeczoznawca określa wartość nieruchomości przed uchwaleniem planu miejscowego i wartość nieruchomości po uchwaleniu planu miejscowego. Różnica pomiędzy tym wartościami stanowi podstawę do określenia opłaty planistycznej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 37 ust. 12 u.p.z.p. w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm., dalej jako u.g.n.), o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 156 ust. 1 u.g.n. rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego. On też dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (zob. art. 154 ust. 1 u.g.n.).

Zarówno rzeczoznawca, jak i organy, odniosły się do zagadnienia podobieństwa nieruchomości porównawczych. Jest ono kategorią prawną, zdefiniowaną w art. 4 pkt 16 u.g.n. Zgodnie z nim przez nieruchomość podobną należy rozumieć nieruchomość, która jest porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Wśród tych cech niewątpliwie powierzchnia ma duże znaczenie (tak też E. Klat – Górska, Komentarz do art. 4 u.g.n.; LEX-el.).

Rzeczoznawca przyjął do porównania różne nieruchomości, wykazując ich podobieństwo oraz uzasadniając wybór. Sąd w pełni podziela stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że będący podstawą ustaleń operat formalnie został sporządzony prawidłowo, a wybór nieruchomości szczegółowo i logicznie uzasadniono. Przy doborze nieruchomości zastosowano współczynniki korygujące, które uwzględniają różnice między nieruchomościami. Nie ma bowiem w obrocie nieruchomości identycznych. W wyroku NSA z 22 września 2017 r., sygn. I OSK 377/17, zauważono, że "nieruchomość podobna" w rozumieniu art. 4 pkt 16 u.g.n. nie jest równoznaczna z pojęciem "nieruchomości identycznej". W operacie w sposób wystarczający rzeczoznawca uzasadnił dobór nieruchomości, wybrane cechy wpływające na wartość, wyjaśnił jakimi przesłankami kierował się, badając nieruchomości.

Organ administracji publicznej ma obowiązek zbadać sporządzony w toku postępowania administracyjnego operat pod względem jego zgodności z przepisami, jak i ocenić jego kompletność, logiczność i aktualność. Granice badania operatu zakreślają wiadomości specjalne, którymi dysponuje rzeczoznawca. W tym bowiem zakresie organy, jak i Sąd, nie są władne ingerować w wybory rzeczoznawcy. Ocena operatu szacunkowego musi obejmować jego zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Warstwa merytoryczna operatu podlega zatem weryfikacji organu, bądź sądu, ale tylko w takim zakresie, w jakim pozwalają na to inne dowody oraz wskazania wiedzy ogólnej, doświadczenia życiowego i logiki. Tylko operat szacunkowy spełniający warunki formalne i oparty na prawidłowych danych, dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym wychwyceniu cech różniących te nieruchomości od nieruchomości wycenianej i właściwym ustaleniu współczynników korygujących, może stanowić podstawę rozstrzygnięcia sprawy.

Zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ administracji publicznej lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzeniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe (por. np. wyrok NSA z 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1358/12). W orzecznictwie przyjmuje się bowiem jednolicie, że pozycja rzeczoznawcy majątkowego jest zbliżona do statusu osoby zaufania publicznego. Zarówno przepisy prawa, jak również standardy zawodowe, w tym etyczne, nakładają na rzeczoznawcę majątkowego przy dokonywaniu wyceny nieruchomości obowiązek wykorzystania posiadanej wiedzy specjalistycznej i reguł doświadczenia, a nadto wymagają dołożenia należytej staranności. Jakkolwiek operat jest dowodem w sprawie, to jednak jego ocena przez organ administracji nie jest możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych.

Dopuszczalny tryb merytorycznej weryfikacji operatów szacunkowych został wyczerpująco uregulowany w art. 157 ust. 1 u.g.n., stanowiącym, że oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Nie jest to zatem rola organu administracyjnego i Sądu. Jeśli strona ma zastrzeżenia co do rzetelności i prawidłowości wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, to sama może skorzystać z opcji oceny operatu przez ww. organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych. Trudno oczekiwać od organu, w którego ocenie sporządzony w sprawie operat jest prawidłowy, by "z urzędu" korzystał z możliwości weryfikacji takiego dokumentu przez organizację rzeczoznawców.

Nie jest rzeczą Sądu, by dokonywać tu kontroli pod względem konieczności zapłaty skarżącemu odszkodowania za długoletnią niemożność wykorzystania nieruchomości w taki sposób, jak chciałby. W tym zakresie może on wystąpić o odszkodowanie w odrębnym trybie. Nie można też dokonywać tu ocen z punktu widzenia zasad współżycia społecznego, czy zawinienia organu w wadliwym – zdaniem skarżącego – kwalifikowaniu planistycznym jego nieruchomości w poprzednich latach.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 §1, 80, 104, 107 §1 i 3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., 36 ust. 4, 37 ust. 1, 87 ust. 3 u.p.z.p., ani też innych przepisów, w tym wyżej podanych, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.