Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 706/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 79b ust 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2010 nr 185 poz 1243
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2016 r. sprawy ze skargi G. S. i M. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] grudnia 2014r. znak: [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania G.S. i M.S. (dalej: strona, skarżący) prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą G. S.C., ul. [...] (dalej: G. S.C.) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. (dalej: organ I instancji, [...] WIOŚ) z [...] czerwca 2011 r. znak: [...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za brak zezwolenia na zbieranie i transport odpadów w miejscu prowadzenia działalności Oddział przy ul. [...] w P.

W decyzji z [...] grudnia 2014 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

[...] WIOŚ w okresie od [...] stycznia 2011 r. do [...] stycznia 2011 r. przeprowadził kontrolę G. S.C. w L. , ul. [...] w P. , której właścicielami są G.S. i M.S. W trakcie kontroli stwierdzone, że kontrolowany podmiot zajmuje się skupem i sprzedażą surowców wtórnych, takich jak: metale żelazne i nieżelazne z grup 15-tej, 16-tej, 17-tej i 19-tej, według katalogu odpadów. Ponadto na placu prowadzona jest sprzedaż opału (węgla, brykietu, drewna kominkowego). Podczas kontroli ustalono także, że kontrolowany podmiot nie posiada regulacji stanu formalnoprawnego z zakresu gospodarki odpadami - brak zezwolenia na zbieranie i transport odpadów. W trakcie kontroli ustalono, że kontrolowany zebrał w 2011 r. następujące rodzaje i ilości odpadów:

* 15 01 01 - papier i tektura - zebrano 20,05 Mg;

* 15 01 04 - opakowania z metali - zebrano 4,4259 Mg;

* 16 06 01* - baterie i akumulatory - zebrano 1,002 Mg;

* 17 04 01 - miedź, brąz, mosiądz - zebrano 5,9233 Mg;

* 17 04 02 - aluminium - zebrano 5,34 Mg;

* 17 04 03 - ołów - zebrano 0,9085 Mg;

* 17 04 04 - cynk - zebrano 0,9042 Mg;

* 17 04 05 - żelazo, stal - zebrano 184,4562 Mg;

* 17 04 07 - mieszaniny metali - zebrano 1,027 Mg;

* 19 12 01 - papier i tektura - zebrano 18,679 Mg;

* 19 12 02 - metale żelazne - zebrano 0,411 Mg.

Odpady po zebraniu odpowiedniej ilości przekazywane są do odbiorców uprawnionych do zgodnego z prawem zagospodarowania tych odpadów. Ustalenia powyższe zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...] sygnatura protokołu: [...] podpisanym przez kontrolującego i skarżących w dniu [...] stycznia 2011 r.

W związku z ustaleniami kontroli [...] WIOŚ w P. w piśmie z 14 kwietnia 2011 r. znak: [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. nr 185, poz. 1243, ze zm., dalej u.o.).

W decyzji z [...] czerwca 2011 r. znak: [...] [...] WIOŚ w P. , wydanej na podstawie przepisów art. 79b ust. 2 pkt 5 u.o., wymierzył G.S. oraz M.S., prowadzącym działalność pod nazwą G. S.C., karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za brak zezwolenia na zbieranie i transport odpadów w miejscu prowadzenia działalności oddział przy ul. [...] w P.

Skarżący reprezentowani przez adwokata A.S. w piśmie z 27 lipca 2011 r. odwołały się od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 79b ust. 2 pkt 5 u.o.

GIOŚ w decyzji z [...] grudnia 2014 r. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...]WIOŚ w P. z [...] czerwca 2011 r. wymierzającej karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za brak zezwolenia na zbieranie i transport odpadów w miejscu prowadzenia działalności Oddział przy ul. [...] w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W skardze na decyzję GIOŚ skarżący wnoszą o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji, wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucają naruszenie:

art. 33 k.p.a., poprzez wymierzenie kary pieniężnej podmiotowi bez osobowości prawnej i zdolności prawnej, wskutek czego, zdaniem skarżących, decyzja jest niewykonalna w administracyjnym trybie egzekucji, a przez to nieważna;

art. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez wymierzenie kary rażąco wygórowanej i niezasadnej.

W uzasadnieniu skarżący podnoszą, że w toku postępowania jako stronę potraktowano spółkę cywilną i temu podmiotowi (a nie poszczególnym wspólnikom) doręczano poszczególne decyzje, w szczególności decyzję organu II instancji. Skarżący stwierdzają, że spółka cywilna nie posiada zdolności prawnej, ani zdolności administracyjnoprawnej, która umożliwiałaby jej samodzielne występowanie w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem skarżących, zaskarżana decyzja została skierowana do podmiotu, który nie może skutecznie występować w postępowaniu administracyjnym, ani nabywać praw i obowiązków, w tym obowiązku zapłaty kary pieniężnej.

Skarżący uważają również, że wymierzona kara jest rażąco wygórowana wobec możliwości płatniczych wspólników spółki cywilnej G. S.C., co ich zdaniem, stanowi podstawę do wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie skarżących, wymierzenie kary w wysokości 10 000 zł jest niekonstytucyjne, ponieważ taką samą karę muszą płacić potężne spółki dysponujące olbrzymim kapitałem, jak i małe podmioty jak G. S.C., co narusza zasadę sprawiedliwości społecznej,

Skarżący podnoszą także, że niedopuszczalne było utrzymanie w mocy decyzji, skoro stan, faktyczny w dniu wydania decyzji przez organ II instancji był inny niż w chwili wydawania decyzji, przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. i u.o.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy wyjaśnić, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne wymierzenia skarżącym kary pieniężnej. Organ wskazał również, że wymierzenie kary przez organ I instancji w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa miało charakter obligatoryjny. Tym samym argumenty podniesione przez skarżących, według Sądu, nie mogą zasługiwać na uwzględnienie. Bezspornym jest, że skarżący nie zrealizowali obowiązku posiadania zezwolenia na zbieranie i transport odpadów. Kontrola przeprowadzona u G.S. i M.S., prowadzących działalność pod nazwą G. S.C., ul. [...], L., przeprowadzona przez [...]WIOŚ w P. przy ul. [...] wykazała, że Spółka zajmuje się skupem i sprzedażą surowców wtórnych, takich jak: metale żelazne i nieżelazne z grup 15-tej, 16-tej, 17-tej i 19-tejwg katalogu odpadów. W trakcie kontroli ustalono jakie rodzaje i ilości odpadów zostały zebrane w 2010 r. przez skarżących.

Odpady po zebraniu odpowiedniej ilości przekazywane były do odbiorców uprawnionych do zgodnego z prawem zagospodarowania tych odpadów. Podczas kontroli ustalono także, że kontrolowany podmiot nie posiadał regulacji stanu formalnoprawnego z zakresu gospodarki odpadami - brak zezwolenia na zbieranie i transport odpadów.

Obowiązek uzyskania zezwolenia na prowadzenie zbierania oraz transport odpadów wynika z art. 28 ust. 1 u.o. Zgodnie z art. 79b ust. 2 pkt 5 tej u.o., jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków, podlega karze pieniężnej w wysokości 10000 zł. Karę tą, zgodnie z art. 79d ust. 1 u.o., wymierza w drodze decyzji właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

W związku z powyższym [...] WIOŚ w decyzji z [...] czerwca 2011 r. wymierzył G.S. i M.S., prowadzącym działalność pod nazwą G. S.C., karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za brak zezwolenia na zbieranie i transport odpadów w miejscu prowadzenia działalności oddział przy ul. [...] w P. Decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z [...] grudnia 2014 r.

Kontrolowany podmiot naruszył obowiązek wynikający z art. 28 ust. 1 u.o., co zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli. Wskazane przepisy w podstawie prawnej decyzji organu I instancji nie przewidują możliwości odstąpienia od wymierzenia obligatoryjnej administracyjnej kary pieniężnej wymierzanej w trybie art. 79b u.o.

Obowiązek uzyskania zezwolenia na prowadzenie zbierania oraz transportu odpadów wynika z art. 28 ust. 1 u.o. Realizacja tego obowiązku jest zgodna z zasadą reglamentacji w gospodarce odpadami. W przepisach u.o. zasada reglamentacja występuje jako zespół instrumentów funkcji reglamentacyjno-ochronnej prawa zapewniającego prawidłowy sposób postępowania z odpadami w zgodzie z wymaganiami prawa ochrony środowiska. Oznacza ona w tym zakresie m.in. egzekwowanie prawem wyznaczonych obowiązków podmiotów uczestniczących w gospodarce odpadami. Celem tak rozumianej reglamentacji jest osiągnięcie stanu stabilnego uregulowania sposobów korzystania ze środowiska poprzez stosowanie instrumentów prawnych mających postać zezwoleń obowiązujących w gospodarce odpadami. Reglamentacja sprowadza się do działalności organów administracji polegającej na regulowaniu, porządkowaniu sposobów postępowania z odpadami. Wymagane zgody w gospodarce odpadami mają postać decyzji administracyjnych, wydawanych zgodnie z przepisami k.p.a. Zgoda, będąca formalnie decyzją administracyjną, jest na gruncie tych przepisów prawną formą reglamentacji sposobów korzystania ze środowiska w ramach korzystania szczególnego. Wymóg zgody wydawanej przez organy administracji jest też wyrazem funkcji organizatorskiej przepisów u.o. Przejawia się ona m.in. w kształtowaniu zasad gospodarki odpadami.

Należy podkreślić, że pozycję prawną podmiotu prowadzącego działalność w zakresie zbierania i transportu odpadami określają obowiązki i uprawnienia. Obowiązek prawny sprowadza się więc najczęściej do tego, że przepis prawa ustanawia dla takiego przedsiębiorcy nakaz lub zakaz określonego zachowania się (działania lub zaniechania). Niezastosowanie się do nakazu lub zakazu wytwarza stan niewypełnienia obowiązku uregulowanego w art. 28 ust. 1 u.o., według, którego prowadzenie zbierania odpadów oraz transportu odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1a i 4.

Zachowanie będące przedmiotem obowiązku wynikające z określonej normy prawnej może być nakazane lub zakazane. Oznacza to, że może wystąpić obowiązek pozytywny lub negatywny. Obowiązek prawny nie musi się sprowadzać do prostych nakazów lub zakazów. Obowiązek prawny stanowi uwarunkowane przez zawarte w normach prawa żądanie i zagwarantowaną przez przymus państwowy konieczność określonego zachowania się. Według Z. Ziembińskiego, możemy spotkać się z sytuacją, w której "czyn może polegać na jakimś działaniu lub zaniechaniu, a w przypadku, gdy norma nie określa czynu formalnie, lecz wskazuje, jaki stan rzeczy ma być przez adresata normy zrealizowany, czyn może składać się ze złożonego zespołu działań i zaniechań" (zob. Z. Ziembiński, Logiczne podstawy prawoznawstwa, Warszawa 1966, s. 99.).

Należy wyjaśnić, że obowiązki związane ze zbieraniem i transportem odpadów są pochodną ogólnego obowiązku ochrony środowiska określonego w art., 74 i 86 Konstytucji RP. Na gruncie prawa konstytucyjnego charakterystykę instytucji prawnej obowiązku przeprowadza F. Siemieński. Wyodrębniając części składowe pojęcia obowiązku, wskazuje na następujące zależności: "1) zachodzi tu brak możności wyboru określonego postępowania ze strony adresata obowiązku, przeciwnie, istnieje nakaz lub zakaz określonego postępowania; 2) obowiązek zawsze wynika z prawa w znaczeniu przedmiotowym, inaczej mówiąc, nie ma obowiązku bez normy; 3) w przypadku sporu, konieczność wskazania podstawy prawnej, z której wynika obowiązek określonego postępowania obywatela, ciąży na organie państwowym żądającym wykonania tego obowiązku przez obywatela; 4) na państwie ciąży powinność podjęcia starań w celu zapewnienia realizacji obowiązków przez obywatela przy czym idzie tu o zabezpieczenie interesu ogólnospołecznego, jak i innych obywateli" (zob. F. Siemieński, Prawo konstytucyjne, Warszawa 1976, s. 124–125.). Z sytuacjami, w których niewypełnienie obowiązku powinno pociągać za sobą ujemne skutki, mamy do czynienia wtedy, gdy dany przepis prawa nakazuje wiązanie ujemnych skutków prawnych z każdym przypadkiem niewypełnienia danego obowiązku.

Niewypełnienie obowiązku w postępowaniu z odpadami może wywołać ujemne skutki, gdy określony przepis prawa od decyzji wskazanego podmiotu uzależnia to, "czy ten, kto nie zastosował się do odpowiedniego nakazu lub zakazu, ma ponieść owe ujemne skutki prawne, czy też nie ma ich ponosić" (zob. J. Nowacki, Z. Tabor, Wstęp do prawoznawstwa. Część I, Katowice 1986, s. 38.).

Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organom obu instancji nie można postawić zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organy w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji wskazały przyczyny zastosowania kary pieniężnej w niniejszej sprawie. Organ II instancji wskazał, że z dniem 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa o odpadach z 14 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 21). Na mocy art. 252 tej ustawy została uchylona dotychczas obowiązująca ustawa o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. Zgodnie z art. 246 ustawy o odpadach z 14 grudnia 2012 r. w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, co obligowało GIOŚ, który rozpatrywał niniejszą sprawę jako organ II instancji do stosowania przepisów o karach pieniężnych uchylonej ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r.

Wymierzenie kary pieniężnej w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 u.o. jest konsekwencją wystąpienia odpowiedzialności administracyjnej. Odpowiedzialność prawna w ochronie środowiska oznacza obowiązek ponoszenia przez dany podmiot ujemnych konsekwencji, które są ujęte w przepisy prawne, a które dotyczą stanów lub zdarzeń podlegających ujemnej kwalifikacji normatywnej i przypisywanej prawnie takiemu podmiotowi w określonym porządku prawnym (zob. J. Stelmasiak, Odpowiedzialność prawna w ochronie środowiska. Zagadnienia podstawowe, "Annales UMCS" 1993, Sectio G, t. XI, 22, s. 208 i n.).

Podstawą odpowiedzialności administracyjnej w gospodarce odpadami jest czyn bezprawny, niekoniecznie zaś zawiniony. Elementem tej odpowiedzialności jest m.in. administracyjnoprawny obowiązek ochrony środowiska przed odpadami. Ten rodzaj odpowiedzialności stwarza prawną możność zastosowania sankcji administracyjnej, wypływającą z faktu naruszenia normy prawnej, którą w niniejszej sprawie jest administracyjna kara pieniężna.

Odpowiedzialność administracyjna w działalności przedsiębiorcy prowadzącego zbieranie i transport odpadów jest koniecznym następstwem naruszenia przepisów prawa gospodarki odpadami. Jest to jeden z elementów władztwa administracyjnego, wreszcie zasada ponoszenia ujemnych konsekwencji zachowania sprzecznego z prawem. Kara pieniężna za prowadzenie ww. działalności bez zezwolenia jest sankcją administracyjną. Podstawowymi funkcjami sankcji administracyjnych w ochronie środowiska są: funkcja prewencyjna, restytucyjna, wychowawcza, a także represyjna (zob. A. Jaworowicz-Rudolf, Funkcje sankcji administracyjnych w ochronie środowiska, [w:] M. Stahl, R. Lewicka, M. Lewicki (red.), Sankcje administracyjne, Warszawa 2011, s. 222.).

Odnosząc się do zarzutu podnoszonego w skardze, dotyczącego skierowania decyzji do podmiotu, który nie posiada osobowości prawnej, należy uznać, że powyższe twierdzenie jest bezpodstawne. Jak wynika z akt sprawy adresatem zarówno decyzji [...] ego WIOŚ, jak i decyzji GIOŚ są wspólnicy spółki cywilnej.

W toku postępowania toczącego się przed organem I instancji wydana została decyzja wymierzająca karę pieniężną G.S. i M.S., prowadzącym działalność pod nazwą G. S.C., ul. [...], L. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że decyzja ta została zaadresowana prawidłowo do G.S. i M.S. Rozpatrując odwołanie GIOŚ ustalił, że aktem notarialnym repertorium A: [...], podpisanym w dniu 18 marca 2008 r. M.S. udzielił G.S. pełnomocnictwo do reprezentowania firmy G. S.C. w L. przed wszelkimi osobami fizycznymi i prawnymi, instytucjami, bankami, urzędami, sądami, do prowadzeniu dokumentacji firmy, podpisywania umów i dokumentów, a także do składania wszelkich oświadczeń i wniosków wobec wymienionych podmiotów. W związku z powyższym pismo z 27 lipca 2011 r. należało uznać za odwołanie zarówno G.S., jak i M.S., prowadzących działalność pod nazwą G. S.C., ul. [...] od decyzji [...]WIOŚ w P. z [...] czerwce 2011 r., a zaskarżona decyzja GIOŚ została zaadresowana do G.S. i zarówno jako do prowadzącej działalność pod nazwą G. S.C., ul. [...], jak i jako do pełnomocnika M.S. Zdaniem Sądu, postępowanie organów I i II instancji było prawidłowe, a zarówno decyzja organu I instancji, jak i decyzja organu odwoławczego zostały skierowane do podmiotu będącego stroną postępowania.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze dotyczącego naruszenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez wymierzenie kary rażąco wygórowanej i niezasadnej, należy stwierdzić, że organy Inspekcji Ochrony Środowiska zgodnie z przepisami ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. nr 44 poz. 287 ze zm.) są powołane do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska, w związku z czym kontrolują między innymi czy podmioty prowadzące działalność gospodarczą mają uregulowany stan formalnoprawny. W toku postępowania organ odwoławczy ustalił, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy bezspornie potwierdza, że G.S. i M.S., prowadzący działalność pod nazwą G. S.C., ul. [...], Oddział w P. przy ul. [...] prowadzili zbieranie odpadów bez wymaganego prawem zezwolenia na zbieranie i transport odpadów. Naruszenie powyższe zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli, do którego strony nie wniosły zastrzeżeń. Protokół przeprowadzonej kontroli stanowi dowód w dalszym postępowaniu administracyjnym. Kontrolowany przedsiębiorca może wnieść do protokołu swoje zastrzeżenia i uwagi, a w przypadku ich niezgłoszenia przyjmuje się, że kontrolowany nie kwestionuje ustaleń przeprowadzonej kontroli.

Zdaniem Sądu, bezspornym w niniejszej sprawie jest, że skarżący, zbierając odpady bez wymaganego prawem zezwolenia - naruszyli obowiązek wynikający z art. 28 ust. 1 u.o., [...] WIOŚ, po stwierdzeniu tego naruszenia, zobligowany był z mocy prawa do wydania zaskarżonej decyzji, w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 u.o. Powoływane wyżej przepisy u.o. nie przewidują miarkowania kary, ani żadnych od niej odstępstw.

Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji zarówno organu I jak i II instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji organu I i II instancji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć, których przedmiotem jest wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za brak zezwolenia na zbieranie i transport odpadów. W ocenie Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć dotyczących wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za brak zezwolenia na zbieranie i transport odpadów. W uzasadnieniach tych znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem decyzji o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej za brak zezwolenia na zbieranie i transport odpadów i jakie jest ich znaczenie w odniesieniu do skarżących. Organy dokonały interpretacji art. 79b ust. 2 pkt 5 i art. 79d ust. 1, ust. 2, ust. 5 u.o. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujących norm prawnych regulujących wydanie decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną za brak zezwolenia na zbieranie i transport odpadów. Proces ten w ocenie Sądu, znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zarówno organu I i II instancji.

W niniejszej sprawie organ II instancji prowadził postępowanie od początku, nie będąc związany ustaleniami organu instancji niższej. Organ II instancji ustosunkował się do twierdzeń skarżących zawartych w odwołaniu, a także przeprowadził kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji. Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w decyzji odwoławczej GIOŚ. W zaskarżonej do Sądu decyzji organ II instancji powołał się na motywy wyrażone przez organ I instancji. GIOŚ uzasadnił także fakt nieuwzględnienia odwołania skarżących, podając motywy, jakimi się kierował. Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd decyzji wydanych w niniejszej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za brak zezwolenia na zbieranie i transport odpadów.

Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.