Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 766/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Otylia Wierzbicka, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2005 r. sprawy ze skargi Społecznego Komitetu P. w R. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dn. [...].03. 2003 r. Wojewoda [...] uzgodnił warunki zabudowy

i zagospodarowania terenu dla stacji telefonii cyfrowej na działce nr [...] położonej

w R.

W uzasadnieniu stwierdzono, że z analizy przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko.

Wskutek zażalenia wniesionego przez Społeczny Komitet P. w R. Minister Środowiska postanowieniem z dn. [...].03.2004 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wskazano, że planowana stacja bazowa telefonii cyfrowej nie jest sprzeczna z zapisami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy P. Plan ten ustanawia dla obszaru, na którym znajduje się działka nr [...], strefę przeznaczoną pod uprawy rolne, a ponadto dopuszcza lokalizowanie obiektów służących aktywizacji gospodarczej gminy, między innymi linii energetycznych i telekomunikacyjnych. Ze sporządzonego na potrzeby postępowania raportu oddziaływania na środowisko wynika, że rozważana stacja spełni przepisy o ochronie środowiska. Emisja pól elektromagnetycznych nie przekroczy dopuszczalnych norm w wysokości 0,1 W/m² , normy te bowiem odnoszą się wyłącznie do miejsc dostępnych dla ludzi. Występowanie zatem pól o wartości przekraczającej 0,1 W/m² na wysokości od 46,9 m n.p.t. nie może być uznane za przekraczanie dopuszczalnych standardów jakości.

W skardze do sądu administracyjnego Społeczny Komitet P. w R. wniósł

o uchylenie postanowienia Ministra Środowiska oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...].

Zaskarżonym postanowieniom Komitet zarzucił niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchybienia formalne uzasadnień zaskarżonych postanowień, a także oparcie się na raporcie, który zdaniem skarżącego jest wadliwy.

Przede wszystkim lokalizacja stacji telefonii na terenie przeznaczonym pod uprawy rolne jest dokonana z naruszeniem miejscowego planu, jak również jest sprzeczna z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.

Raport nie spełnia wymagań przepisów Prawa ochrony środowiska, gdyż nie zawiera analizy i oceny oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko i zdrowie ludzi, w tym na zwierzęta, rośliny, ziemię, wodę i inne. Autor raportu ustalił, iż obszar o gęstości mocy promieniowania o wartości większej od 0,1 W/m² wystąpi

w obszarze niedostępnym dla ludzi. W raporcie poza wskazaną normą brak innej argumentacji świadczącej o braku szkodliwości pól. W raporcie nie znalazło się uzasadnienie do zastosowania wyżej wymienionej normy 0,1 W/m² jako kryterium braku oddziaływań. Wartość tej normy jest umowna, przyjęta arbitralnie i nie uwzględnia wymagań bezpieczeństwa zdrowotnego. Planowana stacja jest obiektem typowym, istnieją przepisy ustalające pewne "ramy prawne", ale poza tym istnieją sytuacje nietypowe, ale "anomalii tych" nie uwzględnia żaden raport.

Autor raportu przyjął, że jeśli natężenie pola elektromagnetycznego w terenie dostępnym dla ludzi nie przekroczy wartości granicznej, to nie nastąpi pogorszenie środowiska. W ocenie zaś skarżącego "poziom polskiej normy jest 100 miliardów razy wyższy od poziomu elektromagnetycznego tła naturalnego". W ten sposób

w otoczeniu stacji nastąpi zmiana stanu środowiska elektromagnetycznego, a tym samym zmiana geofizycznych warunków życia.

Skarżący kwestionuje wiarygodność raportu, gdyż został on sfinansowany przez inwestora. W ocenie Komitetu raport nie przeprowadza analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z inwestycją. Nade wszystko jednak norma ustalająca wartości graniczne jest niezgodna z Konstytucją RP.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Stosownie do art. 1 ustawy z dn. 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest realizowana pod względem zgodności z prawem.

Mając powyższe kryterium na uwadze Sąd uznał, iż kontrolowane postanowienie Ministra Środowiska jest prawidłowe. Organy ochrony środowiska prowadząc postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w trybie ustawy z dn. 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) kierują się kryteriami tamże ustalonymi, mając na uwadze cel jakim jest ochrona środowiska. Podstawowym dokumentem w takim postępowaniu jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który m.in. winien określać przewidywane wielkości emisji, wynikające z jego funkcjonowania.

Jak ustalono w raporcie jedynym zagrożeniem dla środowiska będzie emisja pól elektromagnetycznych. W dacie orzekania przez organ I instancji obowiązywało rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa

z dn. 11.08.1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku i wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. nr 107, poz. 676), które utraciło moc

z dniem 30 czerwca 2003 r. W chwili rozpoznawania przez Ministra Środowiska zażalenia od postanowienia Wojewody obowiązywało już nowe rozporządzenie Ministra Środowiska z dn. 30.10.2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), które prawidłowo jako podstawę prawną wskazał w swoim rozstrzygnięciu organ II instancji. Nie mniej jednak dopuszczalna gęstość mocy pól elektromagnetycznych nie zmieniła się i zarówno w poprzednim, jak i w obecnie obowiązującym akcie wykonawczym wynosi 0,1 W/m² (tabela Nr 2 Załącznika Nr 1 do powołanego rozporządzenia z dn. 30.10.2003 r.). Jednocześnie wartość ta jest przewidziana jedynie dla miejsc dostępnych dla ludności, co oznacza, iż inne elementy środowiska mogą być narażone na promieniowanie elektromagnetyczne powyżej tej wartości. Stąd też nie jest konieczne omawianie w raporcie jakie oddziaływania mogą mieć pola elektromagnetyczne emitowane przez stację na rośliny, zwierzęta, ziemię, wodę i inne. Skarga podnosi, iż lokalizacja stacji jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy P. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy i Miasta P. Nr [...] z dn. [...].04.1994 r. utracił ważność z dniem [...].12.2003 r., a zatem w dacie wydawania postanowienia przez organ II instancji już nie obowiązywał. Co prawda Minister w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołuje się na plan, wywodząc z jego treści dopuszczalność lokalizowania na przedmiotowym terenie infrastruktury telekomunikacyjnej, jednakże rozważania te są błędne. Owa wadliwość jednak nie miała w konsekwencji znaczenia dla samego rozstrzygnięcia, bowiem brak planu dla danego terenu oznacza konieczność oceny przedsięwzięcia przez organ ochrony środowiska tylko z punktu widzenia norm prawa powszechnie obowiązującego, bez konieczności odwoływania się do prawa miejscowego. Przepisy te zaś nie zabraniają lokalizowania stacji w tym wypadku.

Skarżący kwestionuje ustaloną w rozporządzeniu wartość graniczną dopuszczalnej gęstości mocy pól elektromagnetycznych, powołując się m.in. na niekonstytucyjność tego przepisu. Przede wszystkim organy działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa). Nie są władne zatem kwestionować obowiązujących norm prawnych. Ponieważ powołane rozporządzenie ustala dopuszczalną gęstość mocy na poziomie 0,1 W/m² organy nie mają podstawy do przyjęcia innej wartości, jak żąda tego skarżący. W szczególności nie mogą odmówić zastosowania tego przepisu z powodu jego niezgodności z Konstytucją. Sąd natomiast nie dopatrzył się, aby przedmiotowy zapis powołanego rozporządzenia naruszał w jakimkolwiek zakresie przepisy Konstytucji RP.

Zarzuty skargi dotyczące sfinansowania raportu przez inwestora również nie mogą się ostać. Raport taki sporządzony jest na zlecenie inwestora, gdyż taki tryb przewiduje powoływana ustawa Prawo ochrony środowiska. Nie oznacza to jednak, iż tego powodu jest on obarczony wadliwością bądź wręcz stronniczością, jak wywodzi skarżący. Jeżeli jest on sporządzony rzetelnie, zawiera elementy wymagane przez przepis, nie ma podstaw, aby kwestionować jego wiarygodność tylko z tej racji, iż został sfinansowany przez podmiot zainteresowany.

Raport powyższy zawiera, wbrew twierdzeniom skargi analizę ewentualnych konfliktów w społeczności lokalnej, powstałych z powodu tej inwestycji. Analiza jest lakoniczna i nie odpowiada oczekiwaniom skarżących, nie mniej jednak znajduje się ona w treści raportu.

Z urzędu Sąd natomiast podnosi kwestię naruszenia, zwłaszcza przez organ

I instancji przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza w zakresie wymogów jakim powinno odpowiadać uzasadnienie decyzji (postanowienia). Podsumowanie bowiem jednym, krótkim zdaniem złożonego problemu, jakim jest oddziaływanie inwestycji na środowisko jest oczywistym naruszeniem art. 7, art. 77

i art. 107 § 3 kpa. Dopiero szersze, aczkolwiek też zawierające wadliwość, uzasadnienie znalazło się w postanowieniu Ministra. Wadliwość owa polega na powołaniu nie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Orzeczenie to ponadto w podstawie prawnej powołuje przepis art. 40 ust. 4 pkt 1 ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która to norma została uchylona

z dniem 01.01.2001 r.

Powyższe jednak uchybienia nie miały w konsekwencji znaczenia dla samego rozstrzygnięcia, stąd Sąd nie znalazł podstaw, aby zaskarżone postanowienie z tej przyczyny uchylić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak na wstępie.