Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1646/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. a,  art. 19 ust. 3 pkt 1,  art. 10 ust. 2,  art. 25,  art. 51
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia WSA – Maria Tkacz-Rutkowska Asesor WSA – Dagmara Dominik (sprawozdawca) Protokolant: Paulina Wódka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2006 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2000 r. I) oddala skargę; II) zasądza od Skarbu Państwa – kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz doradcy podatkowego S. M. – W. kwotę 60 zł (słownie: sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – Ś. z dnia [...] Nr [...]określającą kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2000 r. w wysokości [...]zł.

Powołaną na wstępie decyzją organ podatkowy pierwszej instancji pozbawił podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego w maju 2000 r. w kwocie [...] zł wynikający z faktury nr [...]z dnia [...] dokumentującej zakup artykułów spożywczych i kosmetycznych. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Ś. decyzją z dnia [...]. Nr [...] w podatku dochodowym od osób fizycznych ustalił, że przedmiotowe zakupy nie stanowią koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) zatem w myśl przepisu art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm. zwanej dalej "ustawą o ptu") podatnik nie nabył prawa do odliczenia podatku naliczonego w maju 2000 r. w wysokości [...] zł. Ponadto na rozliczenie podatnika w podatku od towarów i usług za maj 2000 r. dokonane przez organ pierwszej instancji, wpływ miało rozstrzygnięcie w podatku od towarów i usług za kwiecień 2000 r., w którym określano podatnikowi kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł zamiast zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł. Wobec czego, organ podatkowy pierwszej instancji określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł zamiast deklarowanej kwoty [...]zł.

W wyniku złożonego odwołania pismem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji wraz z argumentacją w niej zawartą.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie określonych w nich kwot. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż zaskarżona decyzja podjęta została bez uwzględnienia wszystkich wyjaśnień skarżącego oraz w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego oraz bez analizowania znanej Urzędowi trudnej sytuacji materialnej oraz osobistej podatnika.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, iż na bezzasadność zarzutu naruszenia zasady współżycia społecznego, powołując się na art. 84 Konstytucji RP. Podniesiono także, że powołana przez stronę skarżącą trudna sytuacja materialna nie ma wpływu na określenie wysokości należnego podatku ale niewątpliwie będzie uwzględniona w trakcie postępowania w zakresie umorzenia kwoty podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Na wstępie należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. Natomiast poza zakresem kompetencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest umarzanie kwot zaległości podatkowych. Przeprowadzając zatem kontrolę legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, iż nie narusza ona prawa procesowego, ani prawa materialnego.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o ptu obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Z powyższego przepisu wynika, iż przesłanką obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jest uprzednie zaliczenie tychże wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Skoro w przedmiotowej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych zakwestionował zakwalifikowanie spornych wydatków jako kosztu uzyskania przychodów, a strona nie kwestionowała ww. decyzji, zatem zasadnie organy podatkowe odmówiły odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o ptu.

Prawidłowo organy nie uwzględniły wynikającej z deklaracji podatkowej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Organy podatkowe korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 10 ust. 2 ustawy o ptu, określiły zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2000 r. odmiennie niż to wynikało z deklaracji podatkowej, co miało wpływ na rozliczenie maja 2000 r.

Zasadnie także organ odwoławczy wskazał, iż podniesione w skardze okoliczności trudnej sytuacji materialnej czy osobistej podatnika nie mają wpływu na określenie wysokości należnego podatku, lecz mogą być uwzględnione w postępowaniu w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej.

Poczynione uwagi nakazały uznać, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 p.s.a. Z uwagi na przyznanie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.s.a. prawa pomocy w zakresie całkowitym: zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego, Sąd orzekł o wynagrodzeniu doradcy podatkowego na podstawie art. 250 p.s.a. oraz art. 41b ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86 ze zm.) i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075).