Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 41/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
658
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...]


UZASADNIENIE

P. Z. w dniu 19 marca 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Skarżący pismem z dnia 13 września 2013 r. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] argumentując, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków w postaci uszczerbku na zdrowiu skarżącego i jego rodziny, w wyniku emisji ponadnormatywnego hałasu. W ocenie skarżącego planowana inwestycja będzie oddziaływała negatywnie na zdrowie ludzkie, skutkiem czego mogą być nieodwracalne negatywne zmiany zdrowotne związane z narządami słuchu i systemem nerwowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Ponad wszystko zwrócić jednak należy baczną uwagę, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi, uznanymi za wiążące w orzecznictwie sądowym i administracyjnym, wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna była być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 1997 r., SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998, nr 5, s. 36).

Innymi słowy mówiąc: rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy, niż ta, w której wniesiono skargę. Badając tożsamość sprawy należy więc ustalić, czy istnieje tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków oraz tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 września 2008r., sygn. akt I SA/Wr 205/08, Lex nr 494552). Wskazać bowiem należy, że w sprawach skarg na bezczynność sąd rozstrzyga jedynie o tym, czy organ pozostawał w bezczynności, nie badając prawidłowości aktów wydanych w tym postępowaniu.

Z literalnego brzmienia przepisu wynika, że Sąd może orzec merytorycznie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności jedynie w sprawie, w której kwestionowane jest konkretne działanie organu rozstrzygające o prawach i obowiązkach materialnych lub procesowych strony, które przybrało formę: decyzji, postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-2 p.p.s.a.) lub innych aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 3 - 7 p.p.s.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że skarga P. Z. obejmuje bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym, natomiast rozważany wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania aktu odnosi się do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w stosunku do której skarżący złożył odwołanie, z załatwieniem której – w ocenie strony – organ pozostaje w zwłoce.

Wobec powyższego wskazać należy, że tylko w przypadkach zaskarżenia działania organu administracji, a nie bezczynności można mówić o istnieniu przedmiotu zaskarżenia w postaci aktu lub czynności, a w konsekwencji - o istnieniu przedmiotu rozstrzygnięcia w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji wykracza poza granice danej sprawy (odnoszącej się tylko do zaskarżonej bezczynności organu w przedmiocie wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym) i z tego powodu orzekanie w tym przedmiocie leży poza zakresem kompetencji sądu. W takiej bowiem sprawie nie istnieje rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.