Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2142/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 22, 52, 89p ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia ochrony uzupełniającej 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust 2, art. 52 i art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania R.T. – przedstawiciela ustawowego małoletniego M.T. (ur. [...].2010 r. obywatela R. ), utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o pozbawieniu cudzoziemca ochrony uzupełniającej na terytorium RP.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Małoletni M.T. , obywatel R. narodowości [...], decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] otrzymał ochronę uzupełniającą.

W związku z powzięciem informacji o wyjeździe małoletniego i jego rodziców R.T. i A.T. do kraju pochodzenia, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wszczął w dniu [...] lutego 2013 r. postępowanie w sprawie pozbawienia małoletniego ochrony uzupełniającej.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców pozbawił małoletniego M.T. ochrony uzupełniającej oraz wyznaczył termin utraty ochrony uzupełniającej na dzień przypadający po upływie miesiąca od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] maja 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] pozbawił rodziców i siostrę małoletniego ochrony uzupełniającej, wobec stwierdzenia, że okoliczności, z powodu których ochrona została im udzielona przestały istnieć. R.T. i A.T. po uzyskaniu ochrony w RP jeździli bowiem (w 2011 r. i w 2012 r.) z małoletnimi dziećmi do kraju pochodzenia i nie mieli tam żadnych problemów ze strony miejscowych władz lub innych podmiotów. W związku z powyższym organ przyjął, że przestały również istnieć okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony małoletniemu.

Od decyzji tej złożył odwołanie R.T. - przedstawiciel ustawowy małoletniego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie małoletniemu synowi ochrony międzynarodowej. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W dniu 21 czerwca 2013 r. nadesłał uzupełnienie odwołania, wskazując na konieczność rozpatrzenia sprawy małoletniego syna z uwzględnieniem argumentów i okoliczności dotyczących jego rodziców. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 15, art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 3, art. 5 i art. 8 Konwencji sporządzonej w Rzymie w 1950 r., a także art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

W tych okolicznościach zapadła opisana na wstępie decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r.

W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że sprawę wniosku małoletniego należy rozpatrywać w ścisłym związku z rozstrzygnięciem w sprawie jego rodziców. Ojciec małoletniego R.T. i matka A.T. otrzymali w Polsce ochronę uzupełniającą na podstawie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jednak w 2011 i 2012 r. wyjechali dwukrotnie z Polski wraz z dziećmi do kraju pochodzenia, w którym podczas pobytu nie mieli żadnych problemów ze strony władz miejscowych.

W związku z powyższym w dniu [...] maja 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po przeprowadzeniu stosownego postępowania uznał, że przestały istnieć okoliczności uzasadniające udzielenie im ochrony uzupełniającej i decyzją nr [...] pozbawił ich ochrony uzupełniającej. Od decyzji tej R.T. odwołał się do Rady do Spraw Uchodźców, która po rozpatrzeniu sprawy decyzją nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję oraz wyznaczyła termin utraty ochrony uzupełniającej na dzień przypadający po upływie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.

Małoletni M.T. , przy zachowaniu zasady jedności rodziny, został również pozbawiony ochrony uzupełniającej, jak jego rodzice. Organ uznał za chybione zarzuty podniesione w odwołaniu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R.T. - przedstawiciel ustawowy małoletniego M.T.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego: art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, skutkujące uznaniem, iż ustały przyczyny zastosowania tego przepisu; art. 19 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez uznanie, iż po powrocie do kraju pochodzenia nie zaistnieje uzasadniona obawa przez prześladowaniem; art. 20 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez stwierdzenie, że nie istnieje ryzyko doznania przez przedstawiciela ustawowego skarżącej poważnej krzywdy w kraju pochodzenia, pomimo iż wcześniej był objęty ochroną; art. 22 ust. 2 ww. ustawy poprzez uznanie, iż zmiana okoliczności ma charakter na tyle znaczący i długotrwały, że dalsza obawa cudzoziemca przed doznaniem poważnej krzywdy nie jest uzasadniona; art. 52 ww. ustawy poprzez uznanie, iż wyznaczony termin ustania obowiązywania ochrony jest terminem wystarczającym; art. 3 i 5 oraz 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. poprzez stwierdzenie, iż po powrocie do C. nie dojdzie do naruszeń praw do wolności i bezpieczeństwa osobistego przedstawiciela ustawowego skarżącego oraz naruszenia przepisów o poszanowaniu życia osobistego.

Ponadto R.T. zarzucił istotne naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7 i 8 k.p.a. poprzez zignorowanie zasady prawdy obiektywnej oraz istotnych dla postępowania okoliczności, art. 10 k.p.a. poprzez brak możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału w sprawie, art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całokształtu materiału w sprawie, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty przedstawiciel ustawowy skarżącego wniósł o nieodbieranie ochrony uzupełniającej jego małoletniemu synowi. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że sprawa winna być rozpatrzona ponownie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności i dowodów zgromadzonych w jego sprawie.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania.

Kontroli Sądu podlegała decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r., pozbawiającą małoletniego skarżącego ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wyznaczającą termin utraty ochrony uzupełniającej.

Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680). Zgodnie ze wskazaną regulacją, cudzoziemca pozbawia się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy okoliczności, z powodu których była udzielona, przestały istnieć lub zmieniły się w taki sposób, że ochrona nie jest już wymagana, przy czym pozbawienie ochrony uzupełniającej może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy zmiana okoliczności ma charakter na tyle znaczący i długotrwały, że dalsza obawa cudzoziemca przed doznaniem poważnej krzywdy nie jest uzasadniona.

Stosownie do art. 52 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy, w decyzji o pozbawieniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej określa się termin, z którym następuje utrata tego statusu lub ochrony, uwzględniając konieczność załatwienia przez cudzoziemca niezbędnych spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, związanych z opuszczeniem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że sprawę małoletniego skarżącego należało rozpatrzyć przy zachowaniu zasady jedności rodziny, z uwzględnieniem rozstrzygnięć wydanych w sprawie jego rodziców. Rodzice skarżącego – R.T. i A.T. uzyskali ochronę międzynarodową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w 2008 r. ze względu na niestabilną wówczas sytuację w kraju ich pochodzenia. Obecna sytuacja w C. różni się od tej, którą organ rozważał przy rozpatrywaniu ich wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Jest ona stabilna, a naruszenia praw człowieka mają charakter incydentalny.

Powyższe potwierdzają wielokrotne kontakty R.T. i A.T. po otrzymaniu przez nich ochrony na terytorium RP z władzami R. , w tym wpis dzieci do paszportu w Ambasadzie R. w Polsce, podróże do C. , korzystanie tam z opieki medycznej. Kontakt z władzami kraju pochodzenia nie wiązał się z jakimkolwiek problemem dla rodziców skarżącego. Nie byli oni zatrzymani ani aresztowani, nie prowadzono wobec nich żadnych postępowań, nie spotkali się z jakimikolwiek naruszeniami praw człowieka czy działaniami represyjnymi. Świadczy to o tym, iż zmiana okoliczności wobec R.T. i A.T. na charakter znaczący i długotrwały, a dalsza obawa cudzoziemców przed doznaniem poważnej krzywdy nie jest uzasadniona.

Z tych przyczyn za chybione należy uznać zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia przez orzekające w sprawie organy administracji przepisów art. 15, art. 19 ust 1 pkt 1, art. 20 ust 1 pkt 1, art. 22 ust. 2, art. 52 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, art. 3, art. 5 i art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., a także art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

W przedstawionych okolicznościach sprawy, pozbawienie skarżącego ochrony uzupełniającej na terytorium RP oraz wyznaczenie terminu utraty tej ochrony było w pełni uzasadnione.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd oddalił skargę.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata działającego z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 cytowanej ustawy.