Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 389/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 95 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i cofnięcia prawa do przedmiotowego świadczenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy punkt 1 decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] października 2018 r. oraz punkt 1 poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] października 2018 r.; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy dnia z 6 kwietnia o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 - dalej także "ustawa o Policji") w związku z § 1 i § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D.K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") nr [...] z dnia [...] października 2015 r. orzekającej o uchyleniu własnej decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. przyznającej skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz orzekającej o cofnięciu stronie skarżącej prawa równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2018 r.

Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji wydana została w następującym stanie faktycznym.

Skarżący pełni służbę w Policji od dnia [...] maja 2000 r., aktualnie w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w [...].

Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. przyznano skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] lutego 2013 r. w wysokości 12,10 zł dziennie. Podstawę przyznania przedmiotowego świadczenia stanowiło oświadczenie mieszkaniowe.

W tym czasie, jak wynika z akt sprawy, skarżący policjant zamieszkiwał z żoną i dwójką dzieci w domu ojca w m. T., gmina M., na podstawie ustnej umowy użyczenia. Dom składa się z 8 izb (6 pokoi + 2 kuchnie), pow. pokoi 95m2, pow. użytkowej 180m2.

W dniu [...] sierpnia 2018 r. skarżący złożył w Wydziale Inwestycji i Remontów KWP zs. w [...] ksero wypisu Aktu notarialnego - umowa o dział spadku Rep. A nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., z którego wynika, że w dniu [...] czerwca 2017 r. zmarł ojciec skarżącego policjanta. Skarżący w piśmie wskazał, że spadek po ojcu skarżącego, na podstawie Aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego w dniu [...] listopada 2017 r. nr Rep. [...], na podstawie ustawy, nabyła matka skarżącego w ½ części, wnuk A.K. ur. dnia [...] stycznia 1997 r. (syn policjanta) w ¼ części i wnuczka W.K. ur. dnia [...] lipca 1998 r. (córka policjanta) w 1/4 części. Analiza masy spadkowej, z dołączonego aktu wskazuje, że w skład masy spadkowej po zmarłym ojcu skarżącego wchodziła nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym, murowanym, piętrowym w T. gm. M. powiat [...], woj. [...], oznaczona nr działki [...], którą zmarły ojciec skarżącego posiadał na wyłączną własność.

W dniu [...] września 2018 r. skarżący złożył w siedzibie organu na stosownym druku dwa oświadczenia mieszkaniowe informacyjne oraz oświadczenie imienne, w których poinformował m.in., iż od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2018 r. posiadał dom w T. gm. M. (miejscowość pobliska względem miejsca pełnienia służby) poprzez fakt, że dwójka dzieci skarżącego, pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym jako zstępni, na podstawie: Aktu notarialnego - Protokołu dziedziczenia Protokołu z przyjęcia oświadczenia o odrzuceniu spadku Protokołu z oświadczenia o przyjęciu spadku Rep. A nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. oraz Aktu notarialnego - Aktu poświadczenia dziedziczenia Rep. A [...] z dnia [...] listopada 2017 r. i ustawy z wprost nabyła w częściach po 1/4 każde (łącznie w ½ części, co w przeliczeniu na pow. pokoi stanowi 47,50 m) spadek, w skład którego wchodziła nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym piętrowym składającym się z 8 izb o pow. mieszkalnej (pokoi) 95 m2 i pow. użytkowej 180 m2 T. gm. M.. Skarżący wskazał, że zamieszkuje pod wskazanym adresem od urodzenia do chwili obecnej, w którym zajmuje z rodziną górną kondygnację domu, tj. 3 pokoje o pow. 45 m z możliwością korzystania z kuchni i łazienki. Skarżący wskazał, że z tego tytułu opłaca koszty zajmowanej części domu, wraz z rodziną, w tym dwójką dzieci pozostających na jego utrzymaniu.

W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] - powołując się na przepisy art. 97 ust. 5, art. 92 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 89 pkt 1-3 i art. 88 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 6 i § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a także art. 104, art. 107 oraz art. 163 k.p.a. - uchylił decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] przyznającą skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (pkt 1 decyzji) oraz cofnął prawo skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (pkt 2 decyzji).

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że przepisy rozdziału 8 ustawy o Policji poświęcone zostały poszczególnym uprawnieniom [pic]mieszkaniowym funkcjonariuszy. Organ pierwszej instancji podkreślił, że art. 88 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że "Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Jednocześnie, organ podkreślił, że z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane ustawą resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych policjantów, przede wszystkim poprzez przydział lokalu mieszkalnego, na co wskazuje dyspozycja art. 90 ustawy o Policji oraz pomoc finansową, która przysługuje w przypadku, gdy policjant nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej (vide: art. 94 ust. 1 ustawy o Policji).

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] podkreślił, że inną formą rekompensaty braku lokalu mieszkalnego ściśle związaną z prawem policjanta do lokalu mieszkalnego, o którym mowa powyżej, jest wypłata równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

Organ pierwszej instancji wskazał także na przepisy art. 89 pkt 1-3 ustawy o Policji, zgodnie z którymi:

"Członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym:

1. Małżonek,

2. dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia,

3. rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przyspasabiające".

Organ pierwszej instancji podniósł, że wysokość i szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zostały określone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozporządzeniu z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w którym to zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 - 6 tego rozporządzenia wymienia ścisły katalog lokali mieszkalnych/domów, których nieposiadanie przez policjanta lub członków jego rodziny w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej uprawnia policjanta do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Organ pierwszej instancji, powołując się na przepis § 2 pkt 1 obowiązującego od dnia 30 czerwca 2005 r. do chwili obecnej rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania, norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów - wskazał, że: "Lokal mieszkalny przydziela się policjantowi według norm zaludnienia: 1) dla policjanta posiadającego rodzinę po jednej normie zaludnienia dla policjanta i każdego członka jego rodziny, o którym mowa w art. 89 ustawy o Policji (...)".

Ponadto, organ pierwszej instancji przywołał § 3 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym, zaś zgodnie z § 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. "Policjant jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić, składając nowe oświadczenie mieszkaniowe, o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo na jego wysokość.".

Organ pierwszej instancji powołał się także na przepis § 6 wyżej wskazanego rozporządzenia, który wymienia przypadki, przy zaistnieniu których wydaje się decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego.

Organ pierwszej instancji wskazał, że ma to miejsce wówczas, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodziny, albo:

1) otrzymał pomoc na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów,

2) jego małżonek otrzymał pomoc, o której mowa w pkt 1,

3) bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym,

4) w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będące przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia.

W związku z powyższym, Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] zauważył, że uprawnienie do lokalu [pic]mieszkalnego, czy zamiennie równoważnik za jego brak powinien odpowiadać normie zaludnienia 7 - 10 m2. Organ pierwszej instancji podkreślił przy tym, że przepisy rozporządzenia w sprawie tego równoważnika przewidują wyjątek od tej zasady, tj. w § 6 pkt 4 wskazują, że jest wyłom od zasady zaspokajania potrzeby mieszkaniowej wówczas, gdy wielkość odpowiada normom dla wszystkich członków rodziny. Organ pierwszej instancji podkreślił, że w przypadku równoważnika za brak lokalu sprowadza się do tego, że jeżeli funkcjonariusz uzyskał lokal przez spadkobranie, to równoważnik nie przysługuje, gdy wielkość udziału w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia, co oznacza, że nie ma zatem wówczas znaczenia wielkość rodziny funkcjonariusza - liczba członków rodziny.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wskazał, że bezsporne jest w sprawie, że skarżący w dniu [...] czerwca 2017 r., w następstwie odrzucenia przez skarżącego spadku po ojcu, jego dwoje dzieci będących członkami jego rodziny, w rozumieniu przepisu art. 89 pkt 2 ustawy o Policji, uzyskało udział w spadku w miejscowości pobliskiej względem miejsca pełnienia służby policjanta, w tym część domu (łącznie w ½ części w wymiarze 47,50 m2), która pod względem powierzchni mieszkalnej odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia, a nawet co najmniej czterem normom zaludnienia.

Zdaniem organu pierwszej instancji, fakt uzyskania przez członków rodziny skarżącego w osobach dzieci pozostających z nim do chwili obecnej we wspólnym gospodarstwie domowym w miejscowości pobliskiej względem miejsca pełnienia służby odpowiedniego pod względem pow. mieszkalnej udziału w spadku w zabudowanej domem mieszkalnym - wyklucza policjanta z kręgu osób uprawnionych do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, stosownie do brzmienia § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Jednocześnie, Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] zauważył, że przy niezmienionym stanie rodziny skarżącego, bez wpływu na jego uprawnienia do przedmiotowego świadczenia pozostaje dokonany Aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. dział spadku, w następstwie którego matka skarżącego nabyła na wyłączną własność nieruchomość z domem mieszkalnym w T. gm. M. nr działki [...].

W dniu [...] października 2018 r. do Komendanta Głównego Policji wpłynęło odwołanie skarżącego od powyższej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2015 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, skarżący zarzucił temu organowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że prawo dzieci skarżącego do lokalu mieszkalnego wygasło w dniu [...] kwietnia 2018 r., tj. z dniem dokonania działu spadku, który na podstawie umowy nabyła na wyłączność matka skarżącego. W tej sytuacji, w ocenie skarżącego, od dnia [...] kwietnia 2018 r. dzieci skarżącego, żona skarżącego, jak i skarżący nie posiadają lokalu mieszkalnego, co oznacza, że skarżącemu winno przysługiwać prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 ustawy o Policji.

Powołując się na § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - skarżący stwierdził, że uprawnienie do równoważnika pieniężnego zostało przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] cofnięte bezpodstawnie, albowiem – według skarżącego - w stanie faktycznym sprawy nie istnieją przesłanki zastosowania tego przepisu.

Skarżący podniósł, że w sytuacji odrzucenia spadku po ojcu, nie przysługują mu żadne prawa do spadku, w tym również do domu mieszkalnego, będącego własnością ojca skarżącego, a obecnie matki skarżącego.

Skarżący wskazał także, że na gruncie niniejszej sprawy nie ma również zastosowania § 1 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r.

Skarżący zauważył, że zarówno przepisy ustawy o Policji, jak i rozporządzeń Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. oraz z dnia 18 maja 2005 r. nie przewidują uchylenia decyzji przyznającej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, co oznacza - w ocenie skarżącego - że decyzja w powyższym zakresie została wydana bez podstawy prawnej i powinna zostać uchylona. Na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska skarżący przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 11/18.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji w związku z § 1 i § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2015 r.

W uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej Komendant Główny Policji, zauważył na wstępie, że podstawą cofnięcia skarżącemu uprawnień do równoważnika za brak lokalu był § 6 pkt 4 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. Organ odwoławczy uznał jednak, że podstawa ta nie może stanowić przesłanki do cofnięcia uprawnień do przedmiotowego świadczenia.

Organ odwoławczy wskazał, że na dzień [...] września 2018 r., tj. na dzień złożenia oświadczenia mieszkaniowego do ustalenia uprawnień do równoważnika za brak lokalu, dzieci skarżącego nie były już współwłaścicielami domu położonego w miejscowości T. gm. M., gdyż w dniu [...] kwietnia 2018 r. aktem notarialnym, A. i W. K. zrzekają się swoich części w masie spadkowej na rzecz babci – A.K. i od tego dnia jedynym właścicielem przedmiotowego domu jest matka zainteresowanego.

Organ odwoławczy wskazał także, że niebudzącym wątpliwości jest fakt, że skarżący zamieszkuje wraz z rodziną w przedmiotowym domu, którego wcześniej właścicielem był ojciec skarżącego, obecnie jest matka skarżącego. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że skarżący sam oświadczył, że zajmuje trzy pokoje o łącznej powierzchni mieszkalnej 45 m2 na podstawie ustnej umowy użyczenia i ponosi koszty związane z zajmowanej tej części domu. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, oznacza to, że pomimo, iż skarżący nie posiada tytułu własności, włada rzeczą jak właściciel, czyli jest posiadaczem zależnym, tym samym, jak uznał organ, jest w posiadaniu zajmowanego lokalu, w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji.

W tym miejscu, organ odwoławczy wskazał na brzmienie przepisu art. 95 ust. 1 ustawy o Policji, który określa przesłanki wykluczające możliwość uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego. Organ odwoławczy zauważył, że art. 95 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy wskazuje, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się między innymi wówczas, gdy policjant posiada lokal odpowiadający co najmniej przysługującej policjantowi powierzchni mieszkalnej położony w miejscu pełnienia służby albo w miejscowości pobliskiej.

W tej sytuacji, Komendant Główny Policji podniósł, że wobec niezdefiniowania pojęcia "posiadanie" na gruncie ustawy o Policji, należy je rozumieć w sposób ukształtowany ogólnymi przepisami prawa cywilnego, właściwego do określenia znaczenia instytucji prawnorzeczowych. W takim ujęciu, jak wskazał organ odwoławczy, posiadaniem jest również posiadanie zależne.

Komendant Główny Policji podkreślił jednocześnie, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, długotrwałe udostępnienie części mieszkania (domu) do wyłącznego korzystania, mające miejsce między najbliższymi członkami rodziny kwalifikuje występujący między nimi stosunek prawny jako umowę użyczenia, do zawarcia której dochodzi zazwyczaj w sposób dorozumiany.

Organ odwoławczy, wskazując na treść art. 336 Kodeksu cywilnego - zaznaczył, że posiadaczem zależnym jest ten, kto się włada rzeczą faktycznie nie jako właściciel, ale jako mający prawo, z którym łączy się określone władztwo, zaś do tego rodzaju prawa zalicza się także użyczenie, co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowo administracyjnym (por. wyrok NSA wydany w sprawie sygn. akt III SA 2180/02). Organ odwoławczy stwierdził, że zajmowanie lokalu na podstawie użyczenia jest więc posiadaniem, w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Według organu, jeżeli lokal taki odpowiada normie powierzchniowej przysługującej policjantowi i położony jest w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej, to potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone, a w konsekwencji funkcjonariusz ten nie spełnia niezbędnej przesłanki do uzyskania prawa do lokalu, a w następstwie tego - również do zastępczych form pomocy, w tym też i prawa do przedmiotowego równoważnika (por. Wyrok WSA w Gliwicach wydany w sprawie sygn. akt IV SA/GI 295/16, a także wyrok NSA wydany w sprawie sygn. akt I OSK 3112/15).

Komendant Główny Policji zauważył, że zgodnie z oświadczeniem skarżącego funkcjonariusza, powierzchnia udostępnionych pokoi wynosi 45 m2, ponadto dom ten znajduje się w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, zaś skarżący posiada uprawnienia do 4 norm zaludnienia. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i brak jest podstaw do ustalenia uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.

Komendant Główny Policji podkreślił, że organ pierwszej instancji, powołując jako podstawę prawną wydania spornej decyzji przepis § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., błędnie ocenił stan faktyczny i prawny. Niemniej jednak, organ odwoławczy uznał, że wykazane zostało, iż skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, a więc cofnięcie uprawnień do przedmiotowego świadczenia było zasadne, tyle że w oparciu o § 6 cyt. rozporządzenia z uwagi na fakt, iż skarżący przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1.

Komendant Główny Policji, odnosząc się do zarzutów odwołania - uznał, że powołany przez skarżącego wyrok jest potwierdzeniem słuszności tezy organu odwoławczego w kwestii posiadania lokalu mieszkalnego i zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że kwestia ewentualnego zwrotu nienależnie pobranego świadczenia będzie przedmiotem odrębnego postępowania.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r.

Wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych, strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu:

1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) naruszenie art. 16 k.p.a. - w sytuacji, gdy nie zmieniły się okoliczności faktyczne ani prawne, o których organ nie wiedziałby przed wydaniem decyzji,

b) naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. - wobec braku rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji na korzyść skarżącego,

c) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, obarczonej wadami proceduralnymi i materialnoprawnymi;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 6 w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że wystąpiły przesłanki pozwalające na cofnięcie uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego, podczas gdy w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w § 6 cyt. rozporządzenia, a podstawą wzruszenia ostatecznej decyzji nie może być fakt zmiany przyjętej przez organy wykładni pojęcia "posiadanie".

W uzasadnieniu strona skarżąca zarzuciła, że w trakcie prowadzonego postępowania organy obu instancji niezasadnie przyjęły, iż skarżący jest posiadaczem części zajmowanego domu i w rozumieniu art. 95 ust 1 ustawy o Policji i nie przysługuje mu prawo do równoważnika finansowego za brak lokalu mieszkalnego.

Skarżący stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, lecz ustawa o Policji i rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, które wyraźnie wskazują komu i w jakich okolicznościach przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego.

Skarżący wskazał, że przepis § 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. stanowi, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie posiadają:

1) lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej,

2) spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego, oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu,

3) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego, lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych albo pozostającego w zasobach towarzystw budownictwa społecznego,

4) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu innego niż wymieniony w pkt. 3, dla którego stawka czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu nie jest wyższa od stawki ustalonej przez gminę - dotyczy to również mieszkań o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2,

5) domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji,

6) tymczasowej kwatery.

Skarżący stwierdził, że gdyby wolą ustawodawcy było odesłanie do Kodeksu cywilnego, wówczas nie regulowałby powyższego przepisu w wyżej opisany sposób lub wyraźnie wskazał na odesłanie. Natomiast, jak zauważył skarżący, w wyżej wymienionym rozporządzeniu wskazano, kto jest posiadaczem lokalu mieszkalnego, któremu nie przysługuje równoważnik za brak lokalu.

W ocenie skarżącego, powyższe oznacza, że organ powinien rozpatrzyć w oparciu o określone przepisy prawa, a nie dowolną interpretację i swobodne uznanie, czy należy skarżącemu cofnąć równoważnik.

Biorąc pod uwagę przytoczony stan faktyczny i prawny, skarżący uznał, że nie zostały spełnione przesłanki wskazane w powyższym rozporządzeniu, uzasadniające cofnięcie skarżącemu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.

Skarżący stwierdził, że przyjęcie interpretacji uznającej, że posiadaniem lokalu, domu na podstawie ustawy o Policji jest każdorazowo posiadanie samoistne i zależne, w rozumieniu ustawy Kodeks cywilny, za słuszną trzeba byłoby przyjąć tezę, iż każdy funkcjonariusz służb mundurowych zostałby pozbawiony prawa do równoważnika finansowego z tytułu braku lokalu mieszkalnego. Skarżący zauważył, że każda forma zajmowania całości lokalu, domu lub jego części w rozumieniu ustawy Kodeks cywilny wynika bowiem albo z jego posiadania albo własności i nie ma innej formy prawnej przewidzianej w ustawie Kodeks cywilny.

W tej sytuacji, skarżący wskazał, że zajmowanie lokalu na podstawie użyczenia nie można uznać jako posiadanie, w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, skutkujące odebraniem funkcjonariuszowi Policji prawa do równoważnika finansowego za brak lokalu.

Jednocześnie, skarżący podniósł, że w przypadku wątpliwości co do treści normy prawnej, o której świadczy m.in. nagła zmiana poprzedniej interpretacji przepisu, organ odwoławczy miał obowiązek zastosować art. 7a § 1 k.p.a., który stanowi, że we wszystkich tych przypadkach, w których przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

Ponadto, skarżący zwrócił uwagę, że w służbach mundurowych niemal wszystkie równoważniki finansowe są wydawane albo w oparciu o umowę użyczenia lub umowę najmu, która to umowa najmu, w rozumieniu ustawy Kodeks cywilny, jest posiadaniem zależnym. Zdaniem skarżącego, jest to powszechna i akceptowana wieloletnia praktyka, wobec której do tej pory nie było żadnych wątpliwości.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, Komendant Główny Policji wskazał, że w przedmiotowej sprawie aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie stwierdza, że zajmowanie lokalu mieszkalnego/domu na podstawie ustnej umowy użyczenia jest posiadaniem zależnym. Zdaniem organu odwoławczego, zajmowanie lokalu na podstawie użyczenia jest posiadaniem, w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że jeżeli lokal taki odpowiada normie powierzchniowej przysługującej policjantowi i położony jest w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej, to potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone, a w konsekwencji nie spełnia on niezbędnej przesłanki do uzyskania prawa do lokalu, a w następstwie tego również do zastępczych form pomocy, w tym też i prawa do przedmiotowego równoważnika.

Komendant Główny Policji nie zgodził się również z twierdzeniem skarżącego, jakoby stan faktyczny nie uległ zmianie od dnia przyznania skarżącemu spornego świadczenia. Według organu odwoławczego, oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] września 2018 r. skarżący poinformował o zmianie okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na prawo do równoważnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga D.K. zasługuje na uwzględnienie, ale jedynie w części, w której Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy punkt 1 decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2018 r., w którym organ ten uchylił swoją decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. przyznającą skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Jednocześnie, Sąd uznał, że również wspomniana decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2018 r. w powyższej części, a więc w zakresie punktu 1, w którym organ ten uchylił swoją decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. - narusza obowiązujące przepisy.

Natomiast, Sąd nie podzielił skargi D.K. w pozostałym zakresie, a więc w części, w której organy obu instancji przesądziły o skutecznym cofnięciu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie oczywiście usprawiedliwiony jest zarzut dotyczący zawartego w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2018 r. rozstrzygnięcia o uchyleniu decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] przyznającej skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Należy bowiem zgodzić się z zarzutem strony skarżącej, że uchylenia decyzji przyznającej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego nie przewidują ani przepisy ustawy o Policji, ani rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego

Należy zauważyć, że w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażone zostało stanowisko, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że w sytuacji, gdy policjant utracił uprawnienie do równoważnika pieniężnego, decyzja orzekająca o utracie prawa do takiego świadczenia nie prowadzi do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o przyznaniu funkcjonariuszowi poprzednio omawianego uprawnienia, lecz jedynie powoduje, że ta ostatnia decyzja przestaje wywoływać skutki prawne. Niewątpliwie, decyzja cofająca uprawnienie do równoważnika ma charakter konstytutywny, co oznacza, że wywołuje ona skutki na przyszłość, nie wcześniej jednak, niż od chwili jej wydania (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 3112/15 oraz z dnia 10 grudnia 2001 r., sygn. akt I OSK 1258/15; podobnie: wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 11/18). Oczywiste jest zatem, że konsekwencją cofnięcia uprawnienia do przyznanego równoważnika nie jest obowiązek wypłaconego świadczenia przed określoną w decyzji ex nunc datą cofnięcia tego prawa.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - uwzględniając skargę w części, w której Komendant Główny Policji zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy punkt 1 decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2018 r., w którym organ ten uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. przyznającą skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - uznał, że wspomniane decyzje w powyższej części naruszają obowiązujące przepisy prawa, co dało podstawę do ich częściowego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku).

W pozostałym zakresie, a więc w zakresie, w którym organy Policji obu instancji przesądziły o skutecznym cofnięciu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, Sąd uznał, że decyzje te nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Otóż, należy zauważyć, iż z akt administracyjnych sprawy wynika wyraźnie, że na dzień [...] września 2018 r., tj. na dzień złożenia przez skarżącego funkcjonariusza oświadczenia mieszkaniowego do ustalenia uprawnień do równoważnika za brak lokalu, dzieci skarżącego nie były już współwłaścicielami domu położonego w miejscowości T. gm. M., gdyż w dniu [...] kwietnia 2018 r. aktem notarialnym, A. i W. K. zrzekły się swoich części w masie spadkowej na rzecz babci – A.K. i od tego dnia jedynym właścicielem przedmiotowego domu jest matka skarżącego. Jednocześnie, na podstawie akt sprawy nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący zamieszkuje wraz z rodziną w przedmiotowym domu, którego wcześniej właścicielem był ojciec skarżącego, zaś obecnie jest matka skarżącego. Ponadto, organ odwoławczy zasadnie zauważył, że skarżący sam wyraźnie oświadczył, że zajmuje trzy pokoje o łącznej powierzchni mieszkalnej 45 m2 na podstawie ustnej umowy użyczenia i ponosi koszty związane z zajmowaniem tej części domu.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że pomimo, iż skarżący nie posiada tytułu własności do przedmiotowej nieruchomości, jest posiadaczem zależnym, a tym samym, jest w posiadaniu zajmowanego lokalu, w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji.

Warto w tym miejscu zauważyć, że z przepisu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji wynika, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się między innymi wówczas, gdy policjant posiada lokal odpowiadający co najmniej przysługującej policjantowi powierzchni mieszkalnej położony w miejscu pełnienia służby albo w miejscowości pobliskiej.

W tej sytuacji, warto również wskazać, że wydanie, na podstawie § 6 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., decyzji o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, nie zależało od swobodnego uznania organu, lecz było jego obowiązkiem, o czym świadczy użyte w tym przepisie sformułowanie "decyzję (...) wydaje się".

Nie ulega wątpliwości, że policjantowi cofa się uprawnienie do dotychczas przyznanego równoważnika we wszystkich sytuacjach przewidzianych w tym przepisie, a zatem w czterech przypadkach wymienionych w pkt. 1-4 po słowach "albo", a ponadto wówczas, gdy policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodziny.

Nie można przy tym, zdaniem Sądu, ograniczać się wyłącznie do wykładni językowej § 6 w zw. z § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., gdyż taka metoda interpretacji prowadziłaby do sprzeczności tego przepisu z regulacjami ustawowymi. Jeżeli z przepisów ustawy o Policji wynika, że równoważnik przysługuje tylko w razie nieposiadania lokalu mieszkalnego, to należy przyjąć, że policjant traci uprawnienia do tego świadczenia, gdy na skutek zmiany bądź ujawnienia okoliczności faktycznych okaże się, że jest on posiadaczem odpowiedniego lokalu w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, a nie tylko wówczas, gdy przestał on spełniać warunki przewidziane w § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia.

Wskazać również trzeba, że w świetle § 3 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. uprawnienia policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego ustala się na podstawie oświadczenia mieszkaniowego zainteresowanego funkcjonariusza. Policjant zobowiązany jest - składając nowe oświadczenie mieszkaniowe - niezwłocznie zawiadomić o każdej zmianie mającej wpływ na wspomniane uprawnienia. Decyzję o cofnięciu uprawnień do omawianego świadczenia - co do zasady - wydaje się zatem po złożeniu przez policjanta nowego oświadczenia mieszkaniowego, zawierającego zawiadomienie o zmianie swojej sytuacji mieszkaniowej i rodzinnej. Nie oznacza to jednak, że wydanie decyzji przewidzianej w § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. jest możliwe tylko wówczas, gdy policjant dopełni wskazanego obowiązku i w prawem przewidziany sposób zawiadomi o takich zmianach. Uprawnienie do omawianego świadczenia cofa się, gdy funkcjonariusz utracił prawo do równoważnika. Zastosowanie takich sankcji jest dopuszczalne w każdym czasie. W konsekwencji decyzję taką wydaje się także wówczas, gdy policjant nie złoży wymaganego zawiadomienia, zaś o jego aktualnej sytuacji mieszkaniowej i rodzinnej organ powziął informacje z innych źródeł (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 3112/15).

W rozstrzyganej sprawie jest poza sporem, że skarżący wraz z żoną i dwójką dzieci zamieszkuje w domu, stanowiącym własność jego matki, zajmując w nim 3 pokoje o łącznej powierzchni mieszkalnej 45 m2 na podstawie ustnej umowy użyczenia.

W ocenie Sądu, organ zasadnie przyjął w tej sytuacji, że pomimo, iż skarżący zajmuje ową część nieruchomości na podstawie umowy użyczenia, jest posiadaczem zależnym, a tym samym jest w posiadaniu zajmowanego lokalu, w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji.

Podkreślić należy, że posiadaczem rzeczy - w myśl art. 336 Kodeksu cywilnego - jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W szczególności, posiadaczem zależnym jest więc ten, kto włada rzeczą w zakresie innego prawa, niż prawo własności, na przykład użytkowania (art. 252 k.c.), zastawu (art. 306 k.c.), najmu (art. 659 k.c.), dzierżawy (art. 693 k.c.), jak też użyczenia (art. 710 k.c. - por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 1968 r., sygn. akt II CR 412/68 oraz z dnia 18 czerwca 1975 r., sygn. akt II CR 238/75).

Skoro więc organy Policji obu instancji ustaliły, że skarżący jest posiadaczem zależnym lokalu mieszkalnego, spełniającego kryterium przysługujących norm zaludnienia, zaistniała przesłanka wymieniona w § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., wyrażająca się tym, że policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, co dało podstawę do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do dotychczas przyznanego mu decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2013 r. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Należy jednocześnie podkreślić, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie zależało od swobodnego uznania organu, lecz było jego obowiązkiem. W konsekwencji, jak wskazano wyżej, skoro okazało się, że skarżący jest posiadaczem odpowiedniego lokalu w miejscu pełnienia służby, to organ pierwszej instancji był obowiązany wydać decyzję o cofnięciu prawa do tego świadczenia, ze skutkiem ex nunc.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących nierespektowania przez organ zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a., zauważyć należy, że w niniejszym postępowaniu zasada ta nie została naruszona, albowiem - w brew twierdzeniom skarżącego - organ odwoławczy nie "rewidował" w sposób nieuprawniony decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2018 r., a jedynie badał uprawnienia strony do równoważnika na dzień orzekania w sprawie i wobec stwierdzenia, że policjant przestał spełniać warunki do otrzymywania równoważnika, zasadnie utrzymał w mocy cofnięcie uprawnienia przyznanego decyzją z dnia [...] marca 2013 r.

Niezasadne są zatem zarzuty podniesione w skardze dotyczące nierozważenia istotnych okoliczności sprawy. Organy obu instancji, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności w sprawie, czemu dały wyraz w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach decyzji w zakresie dotyczącym cofnięcia prawa do wspomnianego równoważnika pieniężnego.

Niezasadne są również pozostałe zarzuty strony skarżącej Sąd nie dopatrzył się bowiem w niniejszej sprawie podnoszonych w skardze innych naruszeń przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik tej sprawy.

Zdaniem Sądu, organy Policji obu instancji w powyższym zakresie nie uchybiły w szczególności zasadom ogólnym postępowania określonym w art. 7 k.p.a. (zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), a także art. 8 k.p.a. (zasadzie zaufania do organów państwa).

Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi w części dotyczącej cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wspomnianego równoważnika pieniężnego - Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w punkcie 2 sentencji wyroku.