Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 443/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: art. 125 pkt 16; art. 139 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 6, art. 7; art. 15; art. 77 § 1; art. 80; art. 104 § 2; art. 105 § 1art. 107 § 1 pkt 4, 6 i § 3; art. 108
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako: Kolegium, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania J. K. (dalej też jako: skarżący) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (dalej też jako: organ I instancji) z dnia [...] kwietnia 2019 r., o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, B, B1 i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Komendant Wojewódzki Policji w L. wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. zwrócił się do Starosty [...] o cofnięcie J. K. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi . W uzasadnieniu wniosku Komendant podniósł, że skarżący w okresie dwóch lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy, co miało miejsce w dniu [...] kwietnia 2017 r., popełnił trzy wykroczenia w ruchu drogowym - dwa wykroczenia z art. 86 § 1ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. 2018 r., poz. 618 ze. zm., dalej też jako k.w.) oraz jedno wykroczenia z art. 92a k.w., tj.:

- w dniu [...] czerwca 2017 r. w miejscowości U., gmina U. przekroczył prędkość od 31 do 40 km/h, tj. wykroczenie z art. 92a k.w.;

- w dniu [...] czerwca 2017 r. w miejscowości Ł. ul. [...] spowodował inne niż kolizja drogowa zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, tj. wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.;

- w dniu [...] lutego 2019 r. w miejscowości T. L. ul. [...] spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, kolizję drogową tj. wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Starosta [...] działając między innymi na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018r., poz. 1990 ze zm. – dalej też jako: p.r.d.) cofnął J. K. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, B i B1 i na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., dalej też jako: k.p.a.) nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że w okresie jednego roku od dnia wydania mu dokumentu prawa jazdy nie naruszył on przepisów ruchu drogowego skutkujących przekroczeniem liczby 20 punktów karnych, ani nie popełnił kumulatywnie trzech wykroczeń określonych w art. 86 § 1 lub 2, art. 87 § 1, art. 92a k.w. w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 30 km/h lub art. 98 ustawy Kodeks wykroczeń. Jednocześnie, podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana po upływie dwóch lat od [...] kwietnia 2017 roku, tj. od dnia wydania mu po raz pierwszy dokumentu prawa jazdy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kolegium decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wyjaśniło, że dla zastosowania przez organ administracji sankcji w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie jest konieczne, wbrew argumentacji skarżącego, łączne spełnienie przesłanek o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3) oraz art. 140 ust. 1 pkt 3a lit b p.r.d. Ponadto ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie zawiera w swojej treści regulacji dotyczących okresu, w jakim organ administracji powinien najpóźniej wydać wobec strony decyzję o cofnięciu jej uprawnienia do kierowania pojazdem mechanicznym, co oznacza, że przedmiotowe rozstrzygnięcie może być wydane po upływie dwóch lat od wydania stronie po raz pierwszy dokumentu prawa jazdy. Kolegium wyjaśniło również, że w myśl art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b p.r.d. wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień nie leży w sferze uznania organów orzekających lecz jest w takiej sytuacji obligatoryjne. Skoro zatem w niniejszej sprawie skarżący popełnił trzy wykroczenia drogowe w dniach [...] czerwca 2017 r., [...] czerwca 2017 r. oraz [...] lutego 2019 r., a więc przed upływem dwóch lat od dnia [...] kwietnia 2017 r., kiedy to wydano mu dokument prawa jazdy, to zaistniały przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b p.r.d.

W skardze na ostateczną decyzję organu skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez organ I instancji z uwzględnieniem kosztów postępowania odwoławczego.

Zarzucił naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 92a ustawy - Kodeks wykroczeń, przez przyjęcie że skarżący w okresie dwóch lat od wydania mu prawa jazdy po raz pierwszy popełnił kumulatywnie trzy wykroczenia określone w art. 86 § 1 lub § 2, 87 § 1, art. 92a k.w., w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 30 km/h, podczas gdy skarżący w dniu [...] czerwca 2017 r. w miejscowości U. popełnił wykroczenie z art. 92a k.w., nie kwalifikujące się do tego przepisu prawa;

2. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwy proces kwalifikacji stanu faktycznego do stanu prawnego przez przyjęcie, że art. 140 ust. 1 pkt 3a ustawy - Prawo o ruchu drogowym miał zastosowanie w sprawie, mimo, że przepis ten już nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji;

3. art 6 i art. 7 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 2 Konstytucji RP i art. 7 Konstytucji RP polegającym na braku oparcia decyzji o przepisy prawa;

4. art. 104 § 2 i art. 105 § 1 k.p.a. wobec braku umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego;

5. art. 107 § 1 ust. 4 i 6, 3 k.p.a. wobec podania nieistniejącej podstawy prawnej;

6. art. 108 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;

7. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wskutek dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego;

8. art. 15 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ograniczenie się przez organ odwoławczy do weryfikacji decyzji organu I instancji;

9. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji administracyjnej po upływie dwóch lat od wydania skarżącemu prawa jazdy po raz pierwszy, czyli po upływie tzw. okresu próbnego, skutkującego cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w okresie 1 roku, od wydania skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi tj. w okresie od [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2018 r. skarżący nie naruszył przepisów ruchu drogowego polegających na przekroczeniu liczby 20 punktów karnych, ani też w okresie dwóch lat od wydania mu prawa jazdy po raz pierwszy nie popełnił kumulatywnie trzech wykroczeń określonych w art. 86 § 1 lub § 2, 87 § 1, art. 92a, w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 30 km/h lub art. 98 określonych w ustawie - Kodeks wykroczeń. Zdaniem skarżącego wyżej wymienione przesłanki zatrzymania prawa jazdy muszą być spełnione łącznie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W ocenie Kolegium, bez znaczenia jest to, że skarżący w okresie jednego roku od dnia wydania mu prawa jazdy nie przekroczył 20 punktów karnych, gdyż przesłanka ta nie została sformułowana w art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b p.r.d., a unormowano ją w art. 140 ust. 1 pkt 3 p.r.d.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów wskazywanych w skardze ani innych przepisów prawa, które uzasadniałyby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Sąd, działając z urzędu, nie dopatrzył się również takiego naruszenia prawa, które mogłoby prowadzić do stwierdzenia jej nieważności.

Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, wydane na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zważywszy na fakt, iż skarżący podnosił, że przepis ten został uchylony, a w konsekwencji nie mógł mieć zastosowania w jego sprawie, w pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć, czy art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b p.r.d. był przepisem obowiązującym zarówno w dacie popełnienia przez skarżącego przypisanych wykroczeń jak i w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, jak i przez Kolegium .

Analiza przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) oraz kolejnych zmian wprowadzanych do tych ustaw prowadzi do wniosku, że za słuszne należy uznać stanowisko organów obu instancji, iż art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b p.r.d. był przepisem obowiązującym w dacie orzekania i mógł stanowić materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia.

Rozstrzygając w pierwszej kolejności spór w kwestii intertemporalnej, związanej z utratą przez przywołany przepis mocy obowiązującej Sąd uwzględnił, że został on uchylony na mocy art. 125 pkt 16 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 139 pkt 3 tej ustawy w brzmieniu na dzień wydania decyzji zarówno przez organ I instancji jak i przez Kolegium przepis ten stanowił, że "(...) art. 125 pkt 10 lit. g w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, pkt 13 oraz pkt 16 w zakresie art. 140 ust. 1 pkt 3, 3a i pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, (...) wchodzą w życie z dniem 4 czerwca 2018 r." .

Równocześnie jednak z dniem 4 czerwca 2018 r. weszła w życie nowelizacja dokonana ustawą z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), którą dokonując zmian w ustawie o kierujących pojazdami oraz ustawie - Prawo o ruchu drogowym, w art. 14 ust. 1 przewidziano, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (a więc Prawa o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, "przepisów (...) art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się". W ust. 2 tej regulacji przewidziano z kolei, że minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie.

Z powyższej regulacji wynika zatem, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej, nie stosuje się m.in. przepisu art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami, uchylającego przepis art. 140 i art. 140a Prawa o ruchu drogowym. Oznacza to, że do czasu dokonania takiego wdrożenia przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b p.r.d. mógł mieć zastosowanie i może stanowić podstawę prawną decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami.

Jak ustalono Minister Cyfryzacji wydał komunikat z dnia 28 czerwca 2018 r. (Dz. Urz. Ministra Cyfryzacji, poz. 22) jednak wskazany komunikat został wydany na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej i wiąże z wdrożeniem rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie informacji do centralnej ewidencji pojazdów o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) oraz o informacji o jego zwrocie, podobnie jak odrębny komunikat z dnia 22 lutego 2019 r. – w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających udostępnianie danych zgromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów do ponownego wykorzystywania za pośrednictwem usług sieciowych (Dz. Urz. Ministra Cyfryzacji, poz. 5), który został wydany na podstawie art. 12 ust. 2 tej ustawy. Tymczasem, na zasadzie art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej ustawodawca powiązał stosowanie art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami z wdrożeniem innych rozwiązań technicznych, tj. umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq Prawa o ruchu drogowym. Skoro co do tych rozwiązań minister właściwy do spraw informatyzacji nadal nie wydał komunikatu określającego termin wdrożenia, to przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b Prawa o ruchu drogowym mógł mieć zastosowanie w niniejszej sprawie (zob. też wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Op 164/19, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2019 r ., sygn. akt II SA/Rz 589/19, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia11 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 951/18 i z dnia 28 sierpnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 10/19 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 666/19 - dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA).

Zważywszy zatem, że opisana wyżej nowelizacja ustawy - Prawo o ruchu drogowym weszła w życie z dniem, w którym ustawodawca uprzednio, nowelizując ustawę o kierujących pojazdami, przewidział utratę mocy obowiązującej art. 140 i 140a p.r.d., należy, zdaniem Sądu, uznać, że wejście w życie uchylenia tych przepisów zostało przesunięte w czasie. W ocenie Sądu, przeważające znaczenie przy ocenie powyższej kwestii ma jednoczesne wejście w życie obu zmian przepisów (tj. 4 czerwca 2018 r.), co oznacza, że ostatnim dniem, w którym można było przesunąć w czasie obowiązywanie przepisu uchylającego art. 140 p.r.d., był dzień, w którym uchylenie miało stać się faktem.

Z tych też względów zarzuty skargi, co do podania nieistniejącej podstawy prawnej (wskazywany w tym kontekście zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 4, 6 i § 3 k.p.a., oraz art. 6, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP), a także braku umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego (art. 104 § 2 i art. 105 § 1 k.p.a.) uznać należy za chybione. Sąd zwraca przy tym uwagę, iż w skardze błędnie wskazano na art. 107 § 1 ust. 4, 6, 3 k.p.a., gdyż przepis ten nie zawiera ustępów a jedynie paragrafy i punkty, dlatego też Sąd przyjął, iż zarzuty skargi dotyczą właśnie art. 107 § 1 pkt 4, 6 i § 3 k.p.a.

Zgodnie z art. 140 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie:

3) przekroczenia, w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; decyzja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji;

3a) stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił:

a) przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

b) trzy wykroczenia określone w art. 86 § 1 lub 2, art. 87 § 1, art. 92a w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 30 km/h lub art. 98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

- przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji;

4) niepoddania się:

a) sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 (...).

Trafnie zauważa organ, że każda z przesłanek wskazanych w powołanym przepisie stanowi samodzielną podstawę do obligatoryjnego wydania przez starostę decyzji w przypadku jej ziszczenia i nie ma mowy o kumulatywności podstaw uzasadniających cofnięcie uprawnienia. Dlatego też niezasadne są zarzuty skargi i w tym przedmiocie, zwłaszcza, gdy pełnomocnik skarżącego nie uzasadnia na podstawie jakich przesłanek stawia tezę, że skoro skarżący w okresie roku od otrzymania po raz pierwszy prawa jazdy nie przekroczył 20 punktów karnych ani też w okresie dwóch lat od uzyskania po raz pierwszy prawa jazdy nie popełnił kumulatywnie trzech wykroczeń określonych w art. 86 § 1 lub 2, art. 87 § 1, art. 92a w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 30 km/h lub art. 98 ustawy - Kodeks wykroczeń, to cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami nie mogło mieć miejsca.

W ocenie Sądu, brzmienie tego przepisu nie budzi wątpliwości. Każda z alternatywnych przesłanek zawarta jest w odrębnej jednostce redakcyjnej nie połączonej spójnikiem i, oraz, jak również, ale oddzielonej średnikami.

Bez znaczenia również, w świetle poczynionych wyżej uwag, co do obowiązywania nadal art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b p.r.d., jest argument skargi, że trzecie wykroczenie skarżący popełnił po dniu 4 czerwca 2018 r., bo w dniu [...] lutego 2019 r.

Istotne jest to, że ta norma prawna ma zastosowanie do kierowców, którzy dopuścili się naruszeń w nim wskazanych już po wejściu w życie tego przepisu, a więc po dniu 18 maja 2015 r. (ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.).

Bezspornym jest, że skarżący uzyskał prawo jazdy po raz pierwszy w dniu [...] kwietnia 2017 r., a więc w czasie obowiązywania art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a do popełnienia przypisanych skarżącemu wykroczeń doszło przed upływem okresu 2 lat od uzyskania po raz pierwszy prawa jazdy. Wszystkie wykroczenia zostały poza tym prawomocnie przesądzone, co w istocie nie jest kwestionowane. Pełnomocnik skarżącego wskazuje w skardze jedynie, że organ niezasadnie przyjął, że skarżący w okresie dwóch lat od wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił kumulatywnie trzy wykroczenia, podczas, gdy, skarżący w dniu [...] czerwca 2017 r w miejscowości U. popełnił wykroczenie z art. 92a k.w., które nie kwalifikuje się do tego przepisu prawa. Zarzut ten jest dla Sądu niezrozumiały, zwłaszcza, że pełnomocnik nie rozwija go w żaden sposób, co uniemożliwia Sądowi odniesienie się do tego stwierdzenia. Z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. wynika natomiast jasno, że skarżący w dniu [...] czerwca 2017 r. w miejscowości U., gmina U. przekroczył prędkość od 31 do 40 km/h, tj. popełnił wykroczenie z art. 92a k.w. Zgodnie z art. 92a kodeksu wykroczeń – kto, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym, podlega karze grzywny. Ponadto jak wskazał Komendant skarżący w dniu [...] czerwca 2017 r. w miejscowości Ł. ul. [...] spowodował inne niż kolizja drogowa zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, tj. popełnił wykroczenie z art. 86 § 1 k.w., a w dniu [...] lutego 2019 r. w miejscowości T. L. ul. [...] spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, kolizję drogową tj. popełnił wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.

Skoro zatem spełnione zostały przesłanki określone w art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, Starosta zobligowany był do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. W świetle treści tego przepisu decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym ma charakter orzeczenia związanego, co oznacza, że w razie skierowania przez uprawniony organ Policji wniosku z powołaniem się na okoliczności w tym przepisie wskazane organ zobligowany jest do wydania takiej decyzji. Treść obowiązujących przepisów ma charakter imperatywny i nie pozostawiający organowi jakichkolwiek możliwości uznaniowego decydowania w przedmiocie wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym.

Niezasadny pozostaje zarzut skarżącego, że organ powinien wydać decyzję o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w terminie dwóch lat od wydania skarżącemu prawa jazdy po raz pierwszy. Takiego wniosku nie da się wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a i pełnomocnik skarżącego nie wskazuje z jakich to unormowań takie stanowisko wyprowadza. Organ administracji związany jest terminami załatwienia spraw wskazanymi w art. 35 k.p.a., a ustawa – Prawo o ruchu drogowym nie zawiera również w swojej treści regulacji szczególnych dotyczących końcowego okresu, w jakim organ administracji zobowiązany jest wydać decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Zresztą stanowisko strony w tym przedmiocie jest niezasadne chociażby z tego powodu, że skoro podstawą wydania takiej decyzji jest popełnienie przez kierującego w okresie 2 lat od wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy trzech wykroczeń, o jakich mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b p.r.d., co może mieć miejsce również w końcowym okresie tego dwuletniego terminu i musi to być stwierdzone na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, to założenie postawione przez pełnomocnika skarżącego spowodowałoby, że taka decyzja de facto nie mogłaby być w takim przypadku wydana. To pozostaje nie tylko w sprzeczności z treścią art. art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b p.r.d. ale i celem tej regulacji. Cofnięcie uprawnień ma bowiem charakter prewencyjny, zabezpieczający, dotyczący sytuacji, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca ze względu na kwalifikacje nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego nienarażający kogokolwiek na szkodę.

Skarżący nie uzasadnił również w żaden sposób naruszenia przez organ art. 108 k.p.a., co uniemożliwia Sądowi odniesienie się do tego zarzutu. Sąd zwraca tylko uwagę, że zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu. W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie (§ 2). Trudno nie zauważyć, w ocenie Sądu, że w sytuacji, gdy u kierowcy stwierdzono przeciwwskazania do kierowania pojazdami, istnieje ważny interes społeczny, aby decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami nadać rygor natychmiastowej wykonalności. Nie można bowiem, ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, dopuścić aby pojazdami kierowała osoba, która wielokrotnie uchybiła przepisom przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi organ zebrał materiał dowodowy zupełny do podjęcia rozstrzygnięcia, a następnie rozpatrzył całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował prawidłową normę prawa materialnego. Zapewnił stronie udział w prowadzonym postępowaniu i możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem. Swoje stanowisko organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W zaskarżonym rozstrzygnięciu wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnił podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Skarżący nie wskazał natomiast, w jakim zakresie i do jakich zarzutów organ się nie odniósł w uzasadnieniu swojej decyzji oraz w jaki sposób organ odwoławczy uchybił zasadzie dwuinstancyjności postępowania, w jakim zakresie niezbędne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, co należało dobadać i na dowód jakich okoliczności. Tym samym zarzuty skargi co do naruszenia art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. uznać należało za chybione.

Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - orzekł jak w sentencji wyroku.