Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1217/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 135 poz 1269
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie eksploatacji niektórych urządzeń ciśnieniowych
article: art. 92 ust 1 i 4
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 77 , art. 6 , art. 80a ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 7,8,105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. R. na Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , po rozpatrzeniu odwołania P. R. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., Nr [..] , dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 10.1. lit. a i lit.b; lp. 10.2. lit. a; lp. 10.4. lit. a i lit. b; lp. 11.2. ust. 2; lp. 11.4. ust. 1; lp. 10.3 lit. a i lit. b; lp. 11.4 ust. 7 lit. a i lit. d; lp. 11.4 ust. 3; lp. 11.4 ust. 2 załącznika do ustawy

o transporcie drogowym, art. 14, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85

z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych

w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.),

art. 4 lit. h i lit. i, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102

z 11.04.2006), art. 1 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca

2011 r., nr K(2011)3759 w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenia z lp. 10.1 a i b;

lp. 10.2 a i b; lp. 10.4 a i b; lp. 11.2 ust. 2; lp. 11.4 ust. 1; lp. 10.3 a i b; lp. 11.4

ust. 7 lit. a i lit. d; lp. 11.4 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło:

1. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego;

2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego;

3. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego;

4. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego;

5. nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie;

6. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki nie zawierającej przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki;

7. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki nie zawierającej przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy;

8. nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: wykresówka zapisywana była za długo;

9. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy.

Powyższe ustalono w toku kontroli przedsiębiorcy P. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Transportowa P. R.

ul. [...] , co udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] r.

Organ I instancji decyzją z dnia [...] r., [...] , nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenia.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji P. R. zarzucił:

1. naruszenie art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w sprawie,

2. naruszenie art. 61 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 74 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, art. 77 K.p.a. w związku z art. 7 i art. 8 K.p.a., poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego bez uprzedniego przeprowadzenia wszystkich wymaganych ustawą czynności kontrolnych, do których należy przyjęcie zastrzeżeń kontrolowanego do protokołu kontroli

i wypowiedzenie się co do tych zastrzeżeń przed wszczęciem postępowania administracyjnego,

3. naruszenie art. 80a ust. 1 w związku z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez dopuszczenie do sprawy jako dowodu protokołu kontroli z dnia [...] r.,

4. naruszenie art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.

Rozpatrując wniesione odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego ponowienie przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy w sprawie i odniósł się do stwierdzonych przez organ naruszeń przepisów, jednocześnie przytaczają treść naruszonych przepisów oraz uzasadniających nałożenie sankcji za poszczególne naruszenia.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na skrócenie tygodniowego odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego organ odwoławczy wskazał, że analiza zapisów z karty kierowcy A. P. wykazała,

iż kierowca do godziny [...] r. wykonał regularny odpoczynek tygodniowy trwający co najmniej [...] godzin. Licząc następne sześć okresów

24-godzinnyeh od zakończenia odpoczynku tygodniowego następny odpoczynek tygodniowy powinien rozpocząć się najpóźniej o godzinie [...] r.

i powinien wynosić co najmniej 24 godziny. W tym okresie stwierdzono, że najdłuższy okres odpoczynku zawarł się pomiędzy godziną [..] r., a godziną [..] r. i trwał[...] . Wobec powyższego skrócono odpoczynek tygodniowy o 9 godzin i 42 minuty, który powinien wynosić min. 24 godziny.

Nadto analiza zapisów z wykresówek kierowcy R. G. wykazała,

iż kierowca do godziny [...] r. wykonał regularny odpoczynek tygodniowy trwający co najmniej [...] godzin. Licząc następne sześć okresów

24-godzinnych od zakończenia odpoczynku tygodniowego następny odpoczynek tygodniowy powinien rozpocząć się najpóźniej o godzinie [...] r.

i powinien wynosić co najmniej 24 godziny. W tym okresie stwierdzono, że najdłuższy okres odpoczynku zawarł się pomiędzy godziną [...] r. a godziną[...] . i trwał[...] . Wobec powyższego skrócono odpoczynek tygodniowy o 2 godziny i 45 minut, który powinien wynosić min. 24 godziny.

Wobec powyższego zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [..] złotych za stwierdzone naruszenie z lp. 10.1 a i b załącznika do ustawy

o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego organ odwoławczy wskazał, że analiza zapisów z karty kierowcy A. P. z dni [...] r. wykazała,

iż o godzinie [...] r. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 4 minuty nieprzerwanego odpoczynku w godzinach [...] r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 56 minut z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Przedsiębiorca nie okazał dokumentów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Nadto analiza zapisów z wykresówek kierowcy R. G. z dni [...] r. wykazała, iż o godzinie [...] r. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie [...] minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach [...] r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 32 minuty z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Na rewersie wykresówek nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Organ II instancji wyjaśnia, iż brak w sprawie materiału dowodowego dającego podstawy odstąpienia od obowiązku przestrzegania norm czasu pracy na podstawie art. 12 rozporządzenia nr 561/2006.

Wobec powyższego zasadne staję się nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za stwierdzone naruszenie z lp. 10.2 a załącznika do ustawy

o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego organ odwoławczy wskazał, że na podstawie analizy zapisów wykresówki kierowcy R. G. stwierdzono, iż kierowca w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 40 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 10 minut w okresie od godziny [..] do godziny [..] r. Na wykresówkach nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Nadto na podstawie analizy zapisów wykresówki kierowcy R. G. stwierdzono, iż kierowca w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minut. Kierowca prowadził pojazd przez 8 godzin w okresie od godziny [...] r. do godziny [...] r. Na wykresówkach nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Mając na uwadze powyższe, karę pieniężną w wysokości [...] złotych, orzeczoną za naruszenie lp. 10.3 należy uznać za zasadną.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego organ odwoławczy podał, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji ustalił, że kierowca A. P. rozpoczął prowadzenie pojazdu o godzinie [...] r. prowadząc pojazd do godziny [...] r. Organ I instancji ustalił, że w powyższym okresie kierowca prowadził pojazd przez 14 godzin

i 6 minut względem maksymalnego dopuszczalnego czasu prowadzenia 10 godzin. Organ odwoławczy wskazuje, że ww. stany faktyczne należy rozpoznać

z zastosowaniem art. 1 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia [...] w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. W związku z czym organ odwoławczy wskazuje, że kierowca rozpoczął prowadzenie pojazdu o godzinie [...] r. i kierował pojazdem do godziny [...] r. Następnie od godziny [...] r. do godziny [...] r. kierowca odebrał dzienny odpoczynek trwający co najmniej 7 godzin. W związku z czym

w powyższym stanie faktycznym brak naruszenia z lp. 10.4 a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Nadto organ I instancji ustalił, że kierowca R. G. rozpoczął prowadzenie pojazdu o godzinie [...] r. prowadząc pojazd do godziny [...] r. Organ I instancji ustalił, że w powyższym okresie kierowca prowadził pojazd przez [...] minut względem maksymalnego dopuszczalnego czasu prowadzenia 10 godzin. Organ odwoławczy wskazuje, że ww. stany faktyczne należy rozpoznać z zastosowaniem art. 1 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011 r., nr K(2011)3759 w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. W związku z czym organ odwoławczy wskazuje, że kierowca rozpoczął prowadzenie pojazdu o godzinie [...] r. i kierował pojazdem do godziny [...] r. Następnie od godziny [...] r. do godziny [...] r. kierowca odebrał dzienny odpoczynek trwający co najmniej 7 godzin. W związku z czym

w powyższym stanie faktycznym brak naruszenia z lp. 10.4 a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Wobec powyższego brak jest naruszenia, a w związku z czym niezasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie z lp. 10.4 a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego z lp. 11.4 ust. 1 polegającego na nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie - za każdy dzień organ odwoławczy wskazał. Że analiza okazanych przez przedsiębiorcę dokumentów wykazała brak wykresówki lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu R. G. w dniu [...] r. Opisana wykresówka kierowcy R. G. za dni [...] r. de facto zawiera aktywność kierowcy jedynie za dzień [...] r. Analiza zapisów wykresówki kierowcy z dnia [...] r. wykazała, że kierowca zakończył w dniu [...] r. prowadzenie pojazdu w miejscowości [...] . Po czym kierowca w dniu [...] r. ponownie rozpoczął prowadzeni pojazdu w miejscowości [...] .

W związku z powyższym zasadne jest nałożenie kary pieniężne w wysokości [...] złotych za stwierdzone powyżej naruszenie z lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego na okazana podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawierała przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy organ odwoławczy wskazał, że analiza zapisów wykresówki kierowcy R. G. z dni [...] r. wykazała brak na wykresówce zapisu imienia kierowcy.

W związku z powyższym zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za stwierdzone naruszenie z lp. 11.4 ust. 7 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego na okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawierała przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki organ odwoławczy wskazał, że analiza wykresówki kierowcy R. G. wykazała, iż na wykresówce z dnia [...] r. kierowca prowadząc pojazd nie umieścił przepisowego wpisu: daty końcowej używania wykresówki.

Wobec powyższego zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł. za stwierdzone naruszenie z lp. 11.4 ust. 7 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego: wykresówka zapisywana była za długo organ odwoławczy wskazał, że na podstawie analizy wykresówki kierowcy R. G. z dni [...] r. stwierdzono, iż dana wykresówka znajdowała się w tachografie ponad 24 godziny, przez co nastąpiło pokrycie na wykresówce zapisów w okresie przykładowo

w okresie od godziny 10:30 do godziny 13:00 r. W związku z czym wykresówka była używana w okresie ponad 24 godziny.

W związku z powyższym należało sprawę w zakresie wyżej omawianego naruszenia, za które nałożoną karę pieniężną w wysokości [...] złotych, utrzymać

w całości w mocy.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych

o okresach aktywności kierowcy organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dokując analizy wykresówki kierowcy R. G. z dnia [...] r. stwierdził naruszenie okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera żadnych danych o okresach aktywności kierowcy. Organ I instancji stwierdził, że zapis na wykresówce wskazuje, że tachograf przestał rejestrować

o godz. [...] aktywność, czyli w chwili gdy zapis prędkości pojazdu wskazywała

40 km/h. Według organu odwoławczego faktycznie ww. stan faktyczny zaistniał, co potwierdzają zapisy wykresówki. Natomiast organ I instancji dokonał nieprawidłowe subsumcji prawnej naruszenia, określając jako naruszenie z lp. 11.4 ust. 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W danym stanie faktycznym nie możną tworzyć naruszenia braku na wykresówce jakichkolwiek danych o okresach aktywności kierowcy. Wykresówka kierowcy R. G. z dnia [...] r. bowiem zawiera zapisy aktywności kierowcy do godziny[...] . Mimo to zapis na wykresówce potwierdza ustalenia organu I instancji, że tachograf przestał rejestrować o godz. [...] aktywność, czyli w chwili gdy zapis prędkości pojazdu wskazywała 40 km/h. Tak ustalony stan faktyczny daje podstawy do stwierdzenia naruszenia z lp. 11.4

ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym tj. okazania podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy.

Nadto organ I instancji dokując analizy wykresówki kierowcy R. G. z dnia [...] r. stwierdził naruszenie okazania podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera żadnych danych o okresach aktywności kierowcy. Organ I instancji stwierdził, że zapis na wykresówce wskazuje, że tachograf przestał rejestrować o godz. [...] aktywność, czyli w chwili gdy zapis prędkości pojazdu wskazywała 80 km/h. Organ odwoławczy wskazuje, że faktycznie ww. stan faktyczny zaistniał co potwierdzają zapisy wykresówki. Natomiast organ I instancji dokonał nieprawidłowe subsumcji prawnej naruszenia, określając jako naruszenie z lp. 11.4 ust. 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W danym stanie faktycznym nie możną tworzyć naruszenia braku na wykresówce jakichkolwiek danych o okresach aktywności kierowcy. Wykresówka kierowcy R. G.

z dnia [...] r. bowiem zawiera zapisy aktywności kierowcy do godziny[...] . Mimo to zapis na wykresówce potwierdza ustalenia organu I instancji, że tachograf przestał rejestrować o godz. [...] aktywność, czyli w chwili gdy zapis prędkości pojazdu wskazywała 80 km/h. Tak ustalony stan faktyczny daje podstawy do stwierdzenia naruszenia z lp. 11.4 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym tj. okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy.

W związku z powyższym zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie z lp. 11.4 st. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji w protokole kontroli z nr [...] wskazał ilość stwierdzonych naruszeń jak i opisał stan faktyczny przedmiotowej kontroli. Powyższy protokół został doręczony i podpisany przez przedsiębiorcę bez zgłoszenia uwag. Nadto czynny udział strony w postępowaniu administracyjnym został zapewniony poprzez przesłanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania wobec przedsiębiorcy z pouczeniem o możliwości przedstawienia wszelkich dowodów w sprawie oraz złożenia wyjaśnień w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Strona

z przysługującego jej prawa skorzystała składając wyjaśnienia w piśmie z dnia

[...] r. Po czym organ I instancji pismem z dnia [...] r. zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania administracyjnego pouczając przedsiębiorcę o prawie do składania wyjaśnień, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, zgłaszania żądań.

Organ odwoławczy wskazał również, że organ I instancji nie naruszył art. 61 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 74 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Strona podpisując protokół kontroli miała możliwość zgłoszenia uwag/zastrzeżeń w protokole kontroli. Ponadto również po wszczęciu postępowania administracyjnego, którego podstawą były stwierdzone naruszenia strona również miała prawo odnieść się do stwierdzonych w protokole kontroli naruszeń.

Ponadto organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji nie naruszył art. 7 i 8 K.p.a. W sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał

w granicach i zgodnie z przepisami prawa, pouczył stronę o przysługujących jej prawach. Tym samym brak w sprawie podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80a ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej organ odwoławczy wyjaśnił, że

w aktach sprawy znajduję się oświadczenie strony z dnia 10 marca 2011 r., którego treść wprost wskazuje, że przedsiębiorca, w celu usprawnienia przeprowadzenia czynności analizy pobranych w siedzibie firmy dokumentów, wyraża zgodę na prowadzenie przedmiotowych czynności w siedzibie organu kontroli.

Nadto organ II instancji wyjaśnił, iż w sprawie brak materiału dowodowego

w postaci zapisów na rewersach wykresówek, co nie daje podstaw odstąpienia od obowiązku przestrzegania norm czasu pracy na podstawie art. 12 rozporządzenia

nr 561/2006.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego P. R. zarzucił:

1. naruszenie art. 80a ust. 1 w związku z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i artykułów: 7 oraz 8 K.p.a., przez dopuszczenie do sprawy jako dowodu protokołu kontroli [...] z dnia [...] r. i oparcie na tym protokole rozstrzygnięcia w sprawie, mające istotny wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie art. 105 K.p.a. i nie umorzenie bezprzedmiotowego postępowania

administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości jako bezprzedmiotowego lub o uchylenie zaskarżonej decyzji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi, w pierwszej części, skarżący opisał stan faktyczny sprawy, wskazując między innymi, że w dniu [...] r. Inspektorzy Transportu Drogowego ponownie stawili się w siedzibie [...] z gotowym już protokołem kontroli, który wręczyli P. R. żądając by pokwitował jego odbiór składając podpis i zamieszczając odcisk pieczęci przedsiębiorstwa na stronie piątej protokołu, pouczając jednocześnie o prawie do zgłoszenia zastrzeżeń w późniejszym terminie

z powodu obszernego opisu stwierdzonych naruszeń i nie określając terminu do ich wniesienia. W tym samym momencie, a więc w chwili wręczania protokołu kontroli, doręczono P. R. : sporządzony w innym, odrębnym załączniku opis stwierdzonych naruszeń, aż na jedenastu stronach zapisanych drobną czcionką, kartę zwrotu zapisów z urządzenia rejestrującego, wykaz akt z załącznikami oraz zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszeń zawartych w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] r. zawierające pouczenie z art. 10 § 1 K.p.a. oraz wezwanie do odpowiedzi na doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania, w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia. Pismem z dnia [...] r. P. R. zgłosił zastrzeżenia do protokołu kontroli [...] z dnia [...] r., jednak nie otrzymał jakiegokolwiek stanowiska Inspekcji w sprawie zgłoszonych zastrzeżeń.

Dalej skarżący podniósł, że analiza przepisów art. 50 pkt 2, art. 68 ust. 1 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 89a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, dotyczących procedowania przez Inspekcję Transportu Drogowego w toku kontroli, prowadzi do wniosku, iż brak jest w tym względzie ładu prawnego. Przepisy zostały rozrzucone

i brak jakieś myśli przewodniej w tym bałaganie prawnym. Ustawa o transporcie drogowym mocą art. 73 ust. 1 upoważnia kontrolującego do szeregu czynności

w postępowaniu, w tym do: badania dokumentów, zasięgania opinii biegłych, przeprowadzania dowodu ze świadków, przesłuchania kontrolowanego

w charakterze strony, ale nie zawiera zasad prowadzenia tych czynności. Zdaniem skarżącego, posiłkując się tym, że ustawodawca nadał jednak kontroli prowadzonej przez Inspekcję Transportu Drogowego charakter postępowania administracyjnego, co wynika expressis verbis z treści art. 50 pkt 2 i art. 93 ust. 1, 7 i 8 ustawy

o transporcie drogowym, wszelkie kwestie nie uregulowane w ustawie o transporcie drogowym, w rozdziale 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej

i w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie kontroli przewozu drogowego,

a dotyczące postępowania kontrolnego winny być rozstrzygane w oparciu o właściwą regulację Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak więc zgodnie z art. 5 § 1 K.p.a. jeśli przepis prawa powołuje się na przepisy o postępowaniu administracyjnym rozumie się przez to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W rezultacie do postępowania kontrolnego będą miały zastosowanie przepisy rozdziału 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Skarżący zarzucił, że, poza wszelką wątpliwością w trakcie kontroli organ kontrolujący przeprowadził wszystkie czynności kontrolne poza siedzibą kontrolowanego nie uzyskując w tym względzie jego zgody wymaganej przez art. 80a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2004 r., Nr 173, poz. 1807) we właściwym trybie. Nie wskazał organ w swej decyzji z jakich powód nastąpiło badanie całej dokumentacji poza siedzibą przedsiębiorcy. Zgoda na takie działanie musi być wyrażona przez kontrolowanego świadomie i wyraźnie i mieć mocne oparcie w materiale dowodowym. Nie zastąpi tego trybu sprytne podłożenie kontrolowanemu protokołu kontroli do przyjęcia niczym listu poleconego, kiedy Inspektor Transportu Drogowego działa jedynie jako doręczyciel tego protokołu.

Nie zastąpi tego żaden dokument sporządzony przed rozpoczęciem czynności podczas których organ dopiero dochodzi do przekonania, iż dla sprawności postępowania konieczne jest odstępstwo od ustawowej zasady kontroli w siedzibie podmiotu gospodarczego. W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 77 ust. 6 ustawy

o swobodzie działalności gospodarczej dowód w postaci protokołu kontroli z dnia

[...] r., jako mający wpływ na wynik zaskarżonej decyzji, co wynika przecież wprost z uzasadnienia do zaskarżonej decyzji, nie może być w ogóle brany pod uwagę, a postępowanie w ogóle nie powinno być wszczęte. Wymierzona kara nie znajduje zatem jakiegokolwiek umocowania w materiale dowodowym

i postępowanie winno być niezwłocznie umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość, zgodnie z art. 105 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 92 ust. 1 ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej zwana ustawą, zgodnie z którym: kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów:

1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,

1a) o publicznym transporcie drogowym,

2) o czasie pracy kierowców,

3) o odpadach,

4) o ochronie zwierząt,

5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,

6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia,

7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,

8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych

- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Jednocześnie w ust. 4 cyt. przepisu wskazano, iż wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa powyżej oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy, w którym w:

- lp. 10.1. lit. a i lit. b określono wysokość kar za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego,

- lp.10.2. lit. a i lit. b wskazano wysokość kar za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego,

- lp. 10.3. lit. a i b określono wysokość kar za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego,

- lp. 10.4. lit. a i b określono wysokość kar za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego,

- lp. 11.2. ust. 2 określono wysokość kar za nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem),

- lp. 11.4. ust. 1 określono wysokość kar za nieokazanie wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu,

- lp. 11.4. ust. 7 lit. a i lit. d określono

- lp. 11.4. 2

Stan faktyczny w sprawie, odnośnie zaistnienia naruszeń obowiązków lub warunków wynikających z ustawy lub przepisów, ustalony został na podstawie protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] r. Protokół ten został podpisany przez skarżącego bez żadnych uwag.

Skarżący nie zakwestionował prawidłowości ustaleń organu I instancji

w zakresie wskazanych powyżej naruszeń. Zarzucił natomiast organowi naruszenie przepisów art. 80a ust. 1 w związku z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.)

i przepisów art. 7 oraz art. 8 K.p.a., przez dopuszczenie do sprawy jako dowodu protokołu kontroli [...] z dnia [...] r. i oparcie na tym protokole rozstrzygnięcia w sprawie.

Przywołany przez skarżącego przepis art. 80a ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi: "Kontrole przeprowadza się w siedzibie kontrolowanego lub miejscu wykonywania działalności gospodarczej oraz

w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania działalności gospodarczej przez kontrolowanego. Kontrola lub poszczególne czynności kontrolne, za zgodą kontrolowanego, mogą być przeprowadzone również w siedzibie organu kontroli, jeżeli może to usprawnić przeprowadzenie kontroli".

Skarżący zarzuca, że organy I instancji przeprowadził wszystkie czynności kontrolne poza siedzibą kontrolowanego, nie uzyskując w tym względzie jego zgody we właściwym trybie. Nadto organ nie wskazał w swej decyzji z jakich powodów nastąpiło badanie całej dokumentacji poza siedzibą przedsiębiorcy.

Zdaniem skarżącego skoro przepis art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi, że: "Dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy.", to dowód

w postaci protokołu kontroli z dnia [...] r., jako mający wpływ na wynik sprawy, nie może być w ogóle brany pod uwagę, a postępowanie w ogóle nie powinno być wszczęte.

Stanowisko powyższe nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniu skarżącego przepis art. 80a ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie wprowadza żadnego szczególnego trybu do uzyskania zgody kontrolowanego na przeprowadzenie czynności kontrolnych w siedzibie organu kontroli.

W rozpoznawanej sprawie skarżący zgodę taką wyraził podpisując stosowne oświadczenie w dniu rozpoczęcia kontroli, tj. [...] r. (k-39 akt organu

I instancji). Oświadczenie to w sposób wystarczający dowodzi fakt wyrażenia zgody. Przy tym brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że skarżący nie był świadomy na co wyraża zgodę.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że w trakcie prowadzenia postępowania kontrolnego nie doszło do naruszenia przytoczonych powyżej przepisów ustawy

o swobodzie działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu przeprowadzenie czynności kontrolnych w siedzibie organu kontrolnego, nie narusza również przepisów art. 7 i 8 K.p.a. i nie pozbawia sporządzonego protokołu kontroli wartości dowodowej. Sam fakt, że czynności kontrolne przeprowadzono poza siedzibą kontrolowanego, nie świadczy o tym, że

stwierdzone w protokole nieprawidłowości nie miały miejsca. Skarżący, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, miał możliwość zapoznania się z ustaleniami protokołu oraz wniesienia ewentualnych zastrzeż czy wyjaśnień do jego treści.

Z możliwości tej skarżący skorzystał składając w dniu [...] r. wyjaśnienie w sprawie naruszeń zawartych w protokole, do których organ I instancji ustosunkował się w swojej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie organy nie naruszyły również przepisu art. 105 K.p.a. Jak już wyżej wyjaśniono, protokół kontroli sporządzony został prawidłowo

i mógł stanowić dowód w sprawie, a zatem nie zachodziły przesłanki do umorzenia prowadzonego postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone w tym protokole naruszenia przepisów regulujących prowadzenie działalności w zakresie transportu drogowego.

Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.