Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 145/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-04-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca (E. S.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję wydaną przez działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta J. p.o. Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], w sprawie odmowy przyznania świadczenia w formie świadczenia wychowawczego na dziecko. Powodem odmowy przyznania świadczenia było uznanie, że skarżąca nie spełniła przesłanki określonej w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1851 ze zm.), bowiem dochód na członka rodziny przekracza kryterium dochodowe (800 zł) uprawniające do otrzymania świadczenia wychowawczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W doktrynie wskazuje się, że zawieszenie postępowania na powyższej podstawie jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu. Musi istnieć ścisły, realny, bezpośredni związek między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego, polegający na tym, że rozstrzygnięcie owego zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić, albowiem zachodzi taki właśnie związek między sprawą rozpoznawaną a kwestią prejudycjalną będącą przedmiotem innego postępowania, a to wobec wystąpienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gd 889/16) do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: "Czy przepisy art. 5 ust. 1 w związku z ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195) są zgodne z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w zakresie w jakim uniemożliwiają nabycie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w każdym przypadku przekroczenia kryterium dochodowego w rodzinie osoby ubiegającej się o to świadczenie?". W uzasadnieniu pytania Sąd zwrócił uwagę na możliwość takiego ukształtowania uprawnienia do świadczenia wychowawczego, by czyniło zadość konstytucyjnym zasadom równości oraz sprawiedliwości społecznej, nie naruszając zarazem wartości konstytucyjnej jaką jest ochrona właściwego stanu finansów publicznych. Zwrócono w szczególności uwagę na rozwiązanie przyjęte w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1518), w brzmieniu ukształtowanym od dnia 1 stycznia 2016 r., nowelizacją z dnia 15 maja 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 995). Przepis art. 5 w ustępie 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych uzależnia bowiem uprawnienie do zasiłku rodzinnego od kryterium dochodowego, lecz równocześnie w ustępie 3 i 3a stanowi, że w przypadku, gdy dochód rodziny przekracza kwotę tego kryterium pomnożoną przez liczbę członków danej rodziny o kwotę nie wyższą niż łączna kwota zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami przysługujących danej rodzinie w okresie zasiłkowym, na który jest ustalane prawo do tych świadczeń, zasiłek rodzinny wraz z dodatkami przysługuje w kwocie odpowiadającej wysokości różnicy między łączną kwotą zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami, a kwotą, o którą został przekroczony dochód rodziny (...).

Udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie ma znaczenie dla sprawy rozpoznawanej przez tutejszy Sąd, w której istotną przyczyną uzasadniającą odmowę przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego było przekroczenie kryterium dochodowego, a podstawą prawną decyzji odmownej był art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci określający kryterium dochodowe w przeliczeniu na osobę w rodzinie (800 zł). Pytanie prawne bowiem, skierowane do Trybunału Konstytucyjnego, odnosi się do przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę wydania decyzji w analizowanej sprawie, a co za tym idzie – przepisów stanowiących wzorzec kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Ewentualne orzeczenie przez Trybunał o niezgodności wskazanych przepisów z Konstytucją stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na mocy w art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także mogłoby stanowić podstawę do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, stosownie do art. 272 § 1 p.p.s.a.

Z podanych względów zawieszenie postępowania było celowe.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.