Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1681/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 ze znaczkiem 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: § 8 ust. 1, poz. 21 załącznika
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...]

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (PWIS) po rozpoznaniu odwołania J. P. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej utrzymał ją w mocy, w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), określanego następnie jako "rozporządzenie".

Wskazaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. PPIS nie stwierdził u J. P. choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wymienionego w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu. Organ wskazał, że J. P. podczas świadczenia pracy zawodowej eksponowany był okresowo na hałas wydziałów produkcyjnych w granicach do NDN, a jedynie sporadycznie na hałas powyżej NDN. Prowadząc usługi telekomunikacyjne w zakładzie A. S.A. [...] nie był narażony na ponadnormatywny hałas. Organ podkreślił, że w procesie diagnostyczno-orzeczniczym prowadzonym w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy (WOMP) oraz Instytutu Medycyny Pracy (IMP) w [...] nie rozpoznano u wymienionego choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo nerwowego spowodowanego hałasem. W oparciu o powyższe PPIS uznał brak podstaw do stwierdzenia u J. P. wskazanej choroby zawodowej.

J. P. nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i odwołał się od niego. Zwrócił uwagę na brak odniesienia się do zgłoszonych przez niego zarzutów do orzeczenia IMP w [....]. Wniósł o skierowanie go na ponowne badanie słuchu do innej placówki medycznej, bowiem zarówno badania w [...], jak i w WOMP w [...] wykazały u niego ubytek słuchu typu ślimakowego i czuciowo nerwowego w zakresie powyżej 45 dB. Dopiero badania w IMP w [...] wskazały inny wynik, co nie pozwoliło na stwierdzenie u niego choroby zawodowej. Podał, że odczuwa szumy uszne, co jest bardziej uciążliwe niż niedosłuch, a obydwa te schorzenia nabył pracując przez 40 lat jako monter wszelkich urządzeń telefonicznych w zakładzie [...].

Nie uznając powyższego odwołania za uzasadnione PWIS w [...] utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję PPIS z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wskazał, że w wyniku dochodzenia epidemiologicznego ustalono, że J. P. od 5 sierpnia 1971 r do 14 kwietnia 1978 r. zatrudniony był jako monter urządzeń łączności w [...] Zakładach "[...]" (obecnie "A." S.A.). Z kolei od 15 kwietnia 1978 r. do 31 grudnia 1998 r. wymieniony pracował jako starszy mistrz i specjalista w powyższym podmiocie. Do obowiązków zawodowych wymienionego na wskazanych stanowiskach należały usługi telekomunikacyjne tj. podłączanie aparatów, konserwacja sieci i centrali telefonicznej PENTACONTA. Podczas wykonywanej pracy ekspozycja okresowa na hałas tła wydziałów produkcyjnych wynosiła poniżej NDN, okresowo zaś powyżej NDN. Nie przeprowadzano badań hałasu przy słuchawce telefonicznej. Od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 2012 r. J. P. w ramach zawartej ze "[...] S.A. umowy wykonywał usługi telekomunikacyjne w postaci konserwacji sieci i centrali telefonicznej HIMCOM 300 przy ekspozycji okresowej na hałas tła wydziałów produkcyjnych hałasy od słuchawki telefonicznej. Tło wydziałów produkcyjnych wynosiło poniżej NDN, sporadycznie natomiast hałas powyżej NDN. Nie prowadzono badań hałasu przy słuchawce telefonicznej.

W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia 13 stycznia 2015 r. WOMP w [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu u J. P. W orzeczeniu tym wskazano, że wykazany u badanego obustronny niedosłuch odbiorczy o wielkości: dla ucha prawego od 41,6 do 48,3 dB i dla ucha lewego od 50 do 53,3 dB nie upoważniają do wnioskowania o zawodowym uszkodzeniu słuchu. Także IMP w [...] w orzeczeniu nr [...]z dnia 8 maja 2015 r. nie stwierdził podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej. Średnia bowiem głębokość stwierdzonego uszkodzenia słuchu wynoszącego: 37 dB w uchu prawym oraz 38 dB w uchu lewym nie spełnia wymaganego kryterium rozpoznania choroby zawodowej pod postacią uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem.

W związku z zarzutem odwołania dotyczącym rozbieżności w ocenie uszkodzenia słuchu, PWIS zwrócił się do IMP w [...] o wyjaśnienie powyższych. W odpowiedzi wskazano (pismo IMP w [...] z 24 września 2015 r.), że ustalona wielkość uszkodzenia słuchu jest średnią z trzech kolejno przeprowadzonych w różnych dniach badań audiometrii tonalnej, podczas których uzyskano wyjątkowo dobrą powtarzalność wyników. Świadczy to o poprawności technicznej wykonanych badań, które uzupełniono o dodatkowe badania audiologiczne. Uzyskane wyniki średniej głębokości uszkodzenia słuchu nie spełniają kryteriów choroby zawodowej, określonej przez prawodawcę na co najmniej 45 dB w odniesieniu do ucha lepiej słyszącego. Podniesiono, że zarówno w karcie wypisowej, jak i w orzeczeniu uwzględnione zostały szumu uszne obustronne, które jednak nie mogą być rozpoznane jako choroba zawodowa, bowiem nie stanowią jednostki chorobowej, a jedynie jej objaw. Różnice z kolei pomiędzy średnimi progami słuchu ustalonymi w 2014 r. a tymi uzyskanymi w IMP w [...] w zakresie głębokości słuchu mogą wynikać z odstępów czasowych pomiędzy badaniami.

PWIS stwierdził, że choroba zawodowa jest pojęciem szerszym niż choroba w sensie medycznym. Zadaniem powołanych w sprawie biegłych jest orzeczenie o ewentualnym występowaniu u strony schorzenia medycznego. Orzeczeniem takim organy inspekcji sanitarnej są związane i nie mają prawa do dokonywania jego merytorycznej oceny. Mogą jedynie zbadać je pod względem formalnoprawnym, a zatem czy jest spójne, wyczerpujące, logiczne. Pozytywne rozstrzygnięcie przez organ w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej wymaga ustalenia łącznego zaistnienia trzech przesłanek: narażenia na czynnik chorobotwórczy w środowisku pracy strony, wystąpienia u niej schorzenia medycznego odpowiadającemu temu znajdującemu się w wykazie chorób zawodowych oraz występowania pomiędzy narażeniem zawodowym a chorobą związku typu przyczyna-skutek.

W ocenie PWIS, w sprawie niniejszej nie została spełniona żadna z tych przesłanek. Opinie biegłych jednoznacznie bowiem wykluczają zawodowe źródło choroby. Dodatkowo zaś wskazują na pozazawodowe źródło dolegliwości odwołującego się (tzn. wieloletnie schorzenia będące uznanymi czynnikami ryzyka uszkodzenia słuchu, nikotynizm, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze). Organ podniósł, że za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Oznacza to, że organ w razie należycie uzasadnionego, jednoznacznego negatywnego rozpoznania winien uznać, że pozazawodowe źródło dolegliwości strony jest bardziej prawdopodobne niż źródło zawodowe.

J. P. nie zgodził się z decyzją PWIS i zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie bez wskazywania kierunku jej weryfikacji i ponawiając argumentację odwołania od decyzji organu I instancji.

PWIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny kontroluje legalność poddanych jego ocenie rozstrzygnięć administracyjnych tzn. ich zgodność z prawem procesowym, określającym procedurę postepowania poprzedzającego wydanie danego aktu oraz z regulacją o charakterze materialnym, wskazującą przesłanki ukształtowania określonego stosunku administracyjnoprawnego. Powyższe kryterium kontroli wynika z treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r. poz. 1066). Nie każde wszak uchybienie może prowadzić do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", przesłanką uchylenia decyzji jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego czy też innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei zauważenie zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. bądź w innych przepisach obliguje do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej w skardze decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd, w podanym zakresie kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - decyzji utrzymanej nią w mocy wykazała, że akty te nie zostały wydane z naruszeniem przepisów określonych w powołanym wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a., a więc skutkującym koniecznością ich uchylenia. Dlatego też złożoną skargę oddalono.

Przedmiotem analizy Sądu w niniejszej sprawie była decyzja PWIS z [...] października 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję PPIS z [...] sierpnia 2015 r. o nie stwierdzeniu u skarżącego J. P. choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że definicja choroby zawodowej zawarta jest w regulacjach ustawy z dnia 24 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.), określanej w dalszej części jako "K.p." (tj. jej art. 2351), zaś procedura postępowania w sprawie stwierdzenia takiej choroby znajduje się w wydanym na podstawie art. 237 § 1 pkt 3 – 6 i § 11 K.p. wspomnianym już rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Wynika z niej, że właściwy państwowy inspektor sanitarny po otrzymaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). Następnie, lekarz zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych I stopnia określonych w § 5 ust. 2 rozporządzenia wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników wykonanych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Wedle § 7 ust. 1 rozporządzenia, pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje w oparciu o materiał dowodowy, a zwłaszcza w oparciu o dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika bądź też byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Jeśli jednak organ ten uzna, że w sprawie konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego, to może on może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.

W postępowaniu w przedmiocie choroby zawodowej istotne jest, że ani organ administracji, ani na kolejnym etapie sąd, nie posiadają wysoko specjalistycznej wiedzy, pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej. Takiej kwalifikacji dokonują odpowiedni lekarze spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z późn. zm.) zatrudnieni w jednej z jednostek orzeczniczych I czy II stopnia (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). Wiąże się z tym to, iż zarówno organ wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, jak i sąd administracyjny nie są uprawnieni do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich oraz dokonywania w tym zakresie własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Orzeczenia lekarskie w tym zakresie są więc dla wymienionych podmiotów wiążące. Należy jednakże podkreślić, że powyższy charakter orzeczeń nie może oznaczać automatycznej i bezwarunkowej akceptacji zawartych w nim informacji. Podlegają więc one ocenie, jak każdy inny dowód w postępowaniu, a zatem należy dokonać ich analizy pod względem formalnym. Kontroli wymaga więc to, czy opinia biegłego, bo taki właśnie charakter ma orzeczenie lekarskie wydawane w przedmiocie choroby zawodowej, jest w sposób dostateczny uzasadniona, w szczególności, czy wyjaśnia w sposób przekonujący ewentualne pojawiające się w badanym wypadku wątpliwości. Zadaniem organu jest więc analiza przedstawionego w orzeczeniu sposobu argumentacji tj. czy jest on logiczny, czy przekaz jest wystarczająco jasny, czy opinia jest kompletna [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 10.04.2014r. II OSK 2734/12, wyrok NSA z 5.01.2007 r. II OSK 1078/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 18.09.2014 r. III SA/Gd 460/14, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. To wszystko składa się na rzetelność orzeczenia, a następnie umożliwia jego uwzględnienie w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie choroby zawodowej. Zgodnie z art. 2351 K.p., który zawiera legalną definicję choroby zawodowej, jej stwierdzenie wymaga zaistnienia trzech elementów. Po pierwsze więc, u badanego musi zostać rozpoznana jedna z jednostek chorobowych wymienionych w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, przy czym, wykaz ten wskazuje jednocześnie okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Ponadto, musi zostać ustalone wykonywanie pracy w narażeniu zawodowym tj. z narażeniem na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo z narażeniem pozostającym w związku ze sposobem wykonywania pracy. Po trzecie zaś, konieczne jest ustalenie, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w powyższym wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane "narażeniem zawodowym". Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Zadaniem państwowego inspektora sanitarnego jest więc dokonanie w toku prowadzonego postępowania ustaleń w zakresie charakteru schorzenia występującego u strony tj. czy odpowiada ono jednostce chorobowej z wykazu chorób zawodowych, warunków pracy (sposobu jej wykonywania) w kontekście narażenia zawodowego oraz związku przyczynowego pomiędzy chorobą a takimi warunkami (sposobem pracy).

W niniejszej sprawie organy inspekcji sanitarnej oparły się na orzeczeniach lekarskich wydanych przez uprawnione jednostki orzecznicze. Wprawdzie uzasadnienia tych orzeczeń różnią się od siebie, lecz zgodnie wykluczyły one u skarżącego chorobę zawodową w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, a wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. WOMP w [...] wskazał mianowicie, że w wyniku wykonanych konsultacji i badań diagnostycznych wykazano u badanego obustronny niedosłuch odbiorczy o wielkości odpowiednio dla ucha prawego od 41,6 do 48,3 dB i ucha lewego od 50 do 53,3 dB. Powyższa placówka medyczna stwierdziła jednak brak spełnienia jednego z trzech niezbędnych do rozpoznania choroby zawodowej kryteriów orzeczniczych tzn. narażenia zawodowego. Podkreślono bowiem, że J. P. w trakcie swojej pracy zawodowej był wprawdzie narażony na hałas, jednak jego wielkość była poniżej NDN, a tylko sporadycznie przez bardzo krótki okres czasu pracy hałas przekraczał NDN. Ponadto wskazano, że w toku systematycznie przeprowadzanych badań profilaktycznych w okresie zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, uprawniony lekarz nie określał ograniczeń ani przeciwskazań do pracy na stanowiskach pracy zajmowanych przez skarżącego. Z kolei Instytut Medycyny Pracy im. [...] stwierdził występowanie u badanego obustronnego uszkodzenia słuchu czuciowo-nerwowego w zakresie wysokich częstotliwości, szumy uszne obustronne oraz skrzywienie. Podstawą powyższego rozpoznania była konsultacja laryngologiczna, poszerzona o badania audiologiczne obejmujące: trzykrotne badanie audiometrii tonalnej, próbę SISI, audiometrię impendacyjną z zapisem odruchów ipsilateralnych z mięśnia strzemiączkowego, otoemisję DPOAE oraz analizę dokumentacji lekarsko-profilaktycznej. Stwierdzając wymienione wyżej obustronne uszkodzenie słuchu czuciowo-nerwowe wskazano równocześnie, że średnia głębokość uszkodzenia słuchu wynosi odpowiednio 37 dB w uchu prawym oraz 38 dB w uchu lewym. Powyższe nie spełnia zaś wymaganego prawem kryterium rozpoznania choroby zawodowej, wymienionej w poz. 21 wykazu takich chorób tj. uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem, określonego na co najmniej 45 dB w odniesieniu do ucha lepiej słyszącego.

Wobec podniesionego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zarzutu dotyczącego rozbieżności w zakresie stwierdzonego u skarżącego uszkodzenia słuchu i braku odniesienia się do powyższego przez IMP w [....] (w związku ze skierowanym do niego pismem z dnia 19 maja 2015 r.) PWIS wystąpił do tej placówki o wyjaśnienie wskazywanych przez stronę wątpliwości. W odpowiedzi, IMP w [...] podał – pismo z dnia 24 września 2015 r. – że średnią wielkość uszkodzenia słuchu u skarżącego ustalono w oparciu o trzy kolejne, przeprowadzone w różnych dniach badania audiometrii tonalnej. W ich trakcie uzyskano wyjątkowo dobrą powtarzalność wyników co do wartości progów słuchu, nie przekraczające 2 dB w uchu prawym i 3 dB w uchu lewym, co przy uwzględnieniu standardowego skoku w badaniu audiometrycznym, wynoszącego 5 dB, świadczy o braku agrawacji progów słuchu oraz poprawności technicznej wykonanych badań. Podkreślono, że w żadnym spośród trzech kolejno wykonanych niezależnych badań audiometrycznych, wyliczone średnie uszkodzenie słuchu (wynoszące odpowiednio w poszczególnych audiometriach tonalnych: UP 37/38/38 i UL 38/40/38) nie spełniało wymaganej dla rozpoznania choroby zawodowej średniej głębokości uszkodzenia słuchu, określonej na co najmniej 45 dB w odniesieniu do ucha lepiej słyszącego. W przedmiotowym piśmie zwrócono nadto uwagę, że średnia głębokość wyliczonego uszkodzenia słuchu pozostaje w zgodzie z innymi wynikami dodatkowo wykonanej diagnostyki audiologicznej. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez badanego różnicy pomiędzy średnimi progami słuchu ustalonymi podczas badań wykonanych w 2014 r. a wynikami uzyskanymi w IMP w [...] w zakresie głębokości ubytku słuchu podano, że może ona wynikać z różnic czasowych pomiędzy wykonywanymi badaniami. Zauważono także dodatkowo występujące u J. P. wieloletnie schorzenia, będące uznanymi czynnikami ryzyka uszkodzenia słuchu w postaci nikotynizmu, cukrzycy oraz nadciśnienia tętniczego. Nadto, wskazano także, iż wprawdzie stwierdzono u badanego szumy uszne obustronne, lecz nie są one jednostką chorobową, a stanowią jedynie objaw.

W ocenie Sądu, powyższe pismo uzupełniające (z dnia 24 września 2015 r.) orzeczenie IMP w [...] nr [...] stanowi wystarczające wyjaśnienie powstałych na gruncie sprawy wątpliwości. Jest ono obszerne i w jasny sposób ustosunkowuje się do zarzutów strony. Tym samym, brak podstaw by uznać go za nierzetelnie przygotowane i odmówić wiarygodności. Skoro więc u J. P. nie rozpoznano w wyniku szeregu przeprowadzonych u niego badań w jednostce orzeczniczej drugiego stopnia uszkodzenia słuchu o wielkości kwalifikującej do stwierdzenia zaistnienia choroby zawodowej, to prawidłowo organy inspekcji sanitarnej, opierając się o wspomniane orzeczenie nr [...], a PWIS także o stanowiące jego uzupełnienie pismo z dnia 24 września 2015 r., nie stwierdziły u skarżącego choroby zawodowej wskazanej w poz. 21 wykazu tych chorób. Jak już wyżej zwracano uwagę, wydane w sprawie dotyczącej choroby zawodowej orzeczenia lekarskie wiążą zarówno organy administracji, jak i Sąd pod względem merytorycznym. Tylko więc stwierdzenie wad o charakterze formalnym może skutkować ich podważeniem. Tego rodzaju uchybień nie zauważono jednakże odnośnie do znajdujących się w aktach opinii biegłych i ich uzupełnienia. Przeciwnie, ich analiza prowadzi do wniosku, że są one rzeczowe, spójne i logiczne i w dostatecznie jasny sposób wyjaśniają istotne w sprawie elementy. IMP w [...] zauważył bowiem, że rozbieżności w zakresie głębokości uszkodzenia słuchu mogą wynikać z różnic czasowych pomiędzy wykonywanymi badaniami. Dlatego nie ma powodu, by kwestionować wskazane orzeczenia.

Mając powyższe na względzie należy uznać, że organy dokonały należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy, stosując się do zasad wyrażonych w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., zaś uzasadnienia ich decyzji odpowiadają wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a. Orzeczenie IMP w [...] jednoznacznie wykluczyło występowanie u skarżącego choroby zawodowej z poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Tymczasem, za chorobę zawodową może być uznana tylko choroba objęta wykazem chorób zawodowych, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy bądź też sposobem wykonywania pracy. Występujące zaś u konkretnego podmiotu schorzenie, które w powyższym wykazie nie jest wymienione, nie może być więc w żadnym wypadku uznane za chorobę zawodową, choćby jej powstanie związane było z wykonywaniem pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia. Dodatkowo, pismo IMP w [...] z dnia 24 września 2015 r. podkreślił możliwą pozazawodową etiologię występującego u skarżącego uszkodzenia słuchu w postaci współistniejących wieloletnich schorzeń takich jak: nikotynizm, cukrzyca oraz nadciśnienie tętnicze. Na kwestie te zwrócono zresztą uwagę także w orzeczeniu WOMP w [...], jednak ma ona wtórne znaczenie w sprawie wobec braku występowania u badanego choroby zawodowej w znaczeniu medycznym.

Z podanych wyżej względów uznano, że skarga jest niezasadna i jako taką oddalono ją na podstawie art. 151 P.p.s.a.