Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1534/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Kraków, dnia 14 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa postanawia skargę odrzucić


UZASADNIENIE

K. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na nienależyte wykonanie zadań przez Prezydenta Miasta Krakowa polegających na tym, że postępowanie w sprawie uznania K. S. za stronę postępowania zostało zakończone pismem wyjaśniającym, a nie postanowieniem. Ponadto skarżący podniósł, że organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr "1", "2" obr. [...] wraz z wjazdem na działkach "2", "3" obr. [...] przy ul. [...] w K." błędnie rozstrzygnął kwestię oddziaływania inwestycji na działkę nr "4", stanowiącą własność skarżącego. Skarżący wskazał, że niniejszą skargę wnosi w trybie art. 227 i art. 234 pkt 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Prezydenta Miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr "1" "2" obr. [...] wraz z wjazdem na działkach "2", "3" obr. [...] przy ul. [...] w K.", w dniu 7 kwietnia 2010 r., do Prezydenta Miasta Krakowa - Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK wpłynęło pismo K. S. dotyczące uznania go za stronę przedmiotowego postępowania. Wniosek K. S. o przyznanie mu przymiotu strony postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla wspomnianej na wstępie inwestycji został rozpoznany w toku prowadzonego postępowania, o czym wnioskujący został poinformowany pismem z dnia 22 września 2010 r. W piśmie tym poinformowano wnioskodawcę, że na etapie ustalania warunków zabudowy strony ustalane są w oparciu o art. 28 k.p.a. Wyjaśniono, że status strony wynika z przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa i obowiązki, a nie z uznania danego podmiotu za stronę przez organ administracyjny prowadzący postępowanie. W oparciu o analizę akt przedmiotowej sprawy stwierdzono, że w postępowaniu tym nie przysługuje wnioskującemu przymiot strony, gdyż wynik tego postępowania nie będzie wpływał bezpośrednio na prawa i obowiązki K. S., jako właściciela działki nr "4", które mają podstawę w normach prawa powszechnie obowiązującego. O odmowie przyznania przymiotu strony, K. S. został poinformowany pismem, gdyż, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstawy do wydawania odrębnego aktu administracyjnego orzekającego o tym czy konkretna osoba jest czy nie jest stroną. Jedynie w odniesieniu do organizacji społecznych w art. 31 § 2 k.p.a. przewidziano dopuszczenie ich do udziału w sprawie na prawach strony w formie postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Skarżący wskazał, że składa skargę w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących postępowanie w sprawie skarg i wniosków.

Stwierdzić należy, że czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII k.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego.

W orzecznictwie sądowym panuje ugruntowany pogląd, który podziela sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że tryb "ogólnoskargowy" (art. 221 – 240 k.p.a.) jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (postanowienia NSA z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. akt. III SAB 108/99, z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II OSK 2019/10). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, LEX nr 40203).

W postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, t. II, Zakamycze 2005, s. 544-545).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie, jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.