Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 54/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odmówiono uzupełnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 157
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku uczestnika postępowania A.Z. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 maja 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o kosztach postępowania w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie poddasza nieużytkowego i mieszkania w celu ich połączenia postanawia oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie poddasza nieużytkowego i mieszkania w celu ich połączenia.

W dniu 19 maja 2016 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania A.Z. w imieniu swojej mocodawczyni wniosła na podstawie art. 157 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uzupełnienie powyższego wyroku w zakresie zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 2 wymienionego artykułu, wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.

W świetle powołanego przepisu, przesłanką uzupełnienia wyroku jest pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.

W niniejszej sprawie tego rodzaju przypadek nie zachodzi, albowiem wyrok z dnia 17 maja 2016 r. rozstrzyga o całości skargi.

Odnosząc się zaś do wniosku uczestniczki postępowania o zwrot kosztów wskazać należy, iż stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisem takim jest art. 200 p.p.s.a., który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Wobec brzmienia art. 200 p.p.s.a nie ma podstaw w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji do zwrotu kosztów postępowania od którejkolwiek ze stron (od skarżącego czy też od organu administracji publicznej) na rzecz uczestnika postępowania bez względu na wynik postępowania.

W związku zatem z brakiem ustawowych regulacji pozwalających na zasądzenie na rzecz uczestnika postępowania zwrotu kosztów, wniosek o uzupełnienie wyroku w przedmiocie orzeczenia o kosztach postępowania, jako nieznajdujący oparcia w przepisach obowiązującego prawa, należało oddalić.

W tych okolicznościach tut. Sąd orzekł jak w sentencji.