Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 822/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4  pkt 22,  art. 92a  ust. 1,  art. 92b  ust. 1,  art. 92c  ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2021 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez ,,A’’ Sp. z o.o. w R. (zwaną dalej skarżącą lub Spółką) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: GITD, organ odwoławczy) z dnia [...] r., nr [...], którą po rozpoznaniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego – dalej organ - z dnia [...] r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.

Stan faktyczny sprawy jest następujący.

W dniu [...] r., organ wydał decyzję o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł a podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło niedopuszczalne wyjęcie wykresówki lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Powyższe stwierdzono w dniu [...] r. podczas kontroli drogowej w miejscowości W. ([...]), zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazd kierował T. G. i wykonywany pojazdem był międzynarodowy transport drogowy rzeczy w postaci drutu z C. do P. Transport wykonywany był na rzecz i w imieniu strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli o nr [...] z dnia [...] r.

W odwołaniu strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. nie uwzględnił odwołania. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego zwanej dalej w skrócie K.p.a., (t.j Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego - dalej rozporządzenie nr 165/2014

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania i szczegółowo omówił mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa krajowego i unijnego, a następnie odniósł się naruszenia.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na niedopuszczalnym wyjęciu wykresówki lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych; Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d organ II instancji wskazał, iż ;

zgodnie z art. 34 rozporządzenia 165/2014:

1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek łub kart kierowcy.

3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii),

(iii) oraz (iv):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.

4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu.

Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.

5. Kierowcy:

a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu;

b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:

(i) pod symbolem

: czas prowadzenia pojazdu;

(ii) pod symbolem

: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim;

(iii) pod symbolem

: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE;

(iv) pod symbolem

: przerwy lub odpoczynek.

7. Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r.

8. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości [...] złotych sankcjonuje niedopuszczalne wyjęcie wykresówki lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych.

Organ II instancji wskazał, iż w wyniku analizy pobranych danych cyfrowych z karty kierowcy T. G. oraz danych z tachografu cyfrowego z pojazdu marki [...] o nr rej. [...] stwierdzono niedopuszczalne wyjęcie karty kierowcy mające wpływ na rejestrację danych w dniu [...] r. w okresie od 21:13 - 23:53. W ww. okresie pojazd był prowadzony na terytorium N. przez innego kierowcę K. Z., zaś T. G. przebywał w pojeździe.

Kontrolowany kierowca zeznał, iż w ww. okresie kierowca K. Z. zalogował swoją kartę do tachografu zainstalowanego w pojeździe, zaś sam wylogował ją wcześniej około godz. 19:17 dnia [...] r. W trakcie prowadzenia pojazdu przez K. Z. kierowca T. G. przebywał w pojeździe, nie logując karty w celu wykazania odebrania odpoczynku dziennego (wpis manualny).

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy za zasadne organ odwoławczy uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie zarzutów w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, organ odwoławczy stwierdził iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Organ odwoławczy wskazał, iż kierowca T. G. w momencie rozpoczęcia prowadzenia pojazdu przez K. Z. miał bezwzględny obowiązek rejestrowania aktywności poprzez umieszczenie swojej własnej karty kierowcy w odpowiednim slocie urządzenia rejestrującego zainstalowanym w pojeździe. Wskazał, iż w chwili kontynuowania zlecenia przewozowego przez innego kierowcę, kierowca G. nie odpoczywał, zaś kontrolowany pojazd prowadzony był w załodze, co zobowiązuje do umieszczenia karty kierowcy w urządzeniu rejestrującym. Ponadto kontrolowany kierowca T. G. zeznał, że nie umieścił karty kierowcy w urządzeniu rejestrującym w celu wykazania odebrania odpoczynku dziennego.

Organ odwoławczy wskazał, iż przesłuchiwany kierowca w sposób precyzyjny i wyczerpujący opisał przebieg zdarzeń, co w zestawieniu z danymi cyfrowymi z tachografu daje jasny obraz stanu faktycznego zatem dopuszczenie i przeprowadzenie dodatkowych dowodów jest niepotrzebne i prowadziłoby do zbędnego przedłużenia postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy wskazał, iż za działania kierowcy odpowiada przedsiębiorca i powołał się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13.10.2016 r. II SA/Go 564/16.

Podniósł, iż do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy wynikających z ww. aktów prawnych należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa, podmiot wykonujący transport ma zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy kierowcy. Przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. Strona jako profesjonalny przedsiębiorca winna jest kontrolować kierowców, a także za nich odpowiada.

Zaznaczył organ, iż kontrolowany kierowca nie był przewożony w okresie objętym naruszeniem, a wykonywał zlecenie transportowe, będąc członkiem załogi pojazdu. Obligatoryjne jest zatem rejestrowanie aktywności przez kierowcę.

W ocenie organu art. 92 b ustawy nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. W tym zakresie organ wskazał iż jego stanowisko jest zgodne z wyrokiem NSA z dnia 25.09.2014 r. sygnatura akt II GSK 1027/13 gdzie stwierdzono, że w ramach art. 92b ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się natomiast przypadki związane z niewłaściwym użytkowaniem tachografu, wszelkie ingerencje w jego działanie, w tym również niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego łub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Odnośnie przepisu z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy organ odwoławczy wskazał, iż strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, zatem brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ odwoławczy zważył, iż obowiązek przeprowadzenia sprawdzenia okresowego ciąży na przedsiębiorcy, gdyż to on jest właścicielem pojazdu.

W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w tym art. 7, 78 oraz 80 kpa.

W skardze na powyższą decyzję do WSA w Gliwicach Spółka postawiła organowi ;

1) naruszenie przepisu prawa materialnego przez jego niezastosowanie, tzn. art. 4 lit c) Rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 od 11 kwietnia 2007 r. (zwane dalej "Rozporządzeniem 561/2006") poprzez błędne przyjęcie, że T. G. w dn. [...] r. przebywał w pojeździe w charakterze kierowcy w sytuacji, gdy "kierowcą", zgodnie z definicją zawartą w przywołanym przepisie może być tylko osoba, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres lub która jest przewożona w pojeździe, ale wyłącznie w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie potrzeby,

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 78§1, 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka Z. K., pomimo, że dowód ten został zgłoszony na okoliczność przebiegu przejazdu w dniu [...] r. pojazdu członowego składającego się m.in. z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...], w tym czy świadek prowadził pojazd w w/w dniu, czy przebywał w pojeździe, a jeżeli tak to w jakim charakterze, czy doszło do włożenia karty kierowcy świadka do tachografu, czy - a jeżeli tak, to w jakim charakterze w pojeździe przebywał p. T. G.,

- zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka T. G., pomimo, że dowód ten został zgłoszony na okoliczność przebiegu przejazdu w dniu [...] r. pojazdu członowego czy | świadek prowadził w dniu [...] r. pojazd członowy składającego się m.in. z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...], jeżeli tak, to czy czas pracy świadka został zaplanowany przez pracodawcę w ten sposób, by wykonać terminowo przewóz bez naruszania przepisów o czasie pracy kierowców, czy - w przypadku gdy doszło do ewentualnego naruszenia, świadek konsultował swoje postępowanie z pracodawcą, czy pracodawca wiedział o ewentualnym naruszeniu, czy pracodawca w organizuje czas pracy kierowców i nadzoruje go w taki sposób, by nie doszło do powstawania naruszeń,

W konsekwencji wniosła o:1 uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr: [...], w całości; 2) zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całości stanowisko oraz argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza iż badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, nie zaistniały nieprawidłowości co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo także podjęte rozstrzygnięcie odpowiada również przepisom prawa materialnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł stanowiły przepisy cyt. wcześniej ustawy z dnia [...] r. o transporcie drogowym - zwanej dalej ustawą.

Jak stanowi art. 92a ust. 1 ustawy przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie.

Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Przy czym na zasadzie art. 92a ust. 3. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty [...] złotych.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

- załącznika nr 3 do ustawy.

Wyjaśnić należy, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 ustawy. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 ustawy. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy.

Na podstawie art. 4 pkt 22 ustawy przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 - zwanego w dalszym ciągu rozporządzeniem nr 561/2006, a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego nadal rozporządzeniem nr 165/2014.

Podnieść też należy, że postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ustawy jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy K.p.a.

Na wstępie wobec zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego w tym art. 7, 78 § 1, art. 80 k.p.a. polegających na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka K. Z. Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i organy nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących ich działania w tym postępowaniu. W sprawie nie było konieczności prowadzenia dodatkowego postepowania dowodowego w postaci przesłuchania w/w kierowcy czy kierowcy T. G. albowiem materiał zgromadzony w aktach sprawy w postaci protokołu z kontroli czy przesłuchania T. G. z dnia [...]r. był wystarczający do podjęcia decyzji w sprawie. Jak stanowi art. 78 k.p.a żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W myśl zaś § 2 organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. W niniejszej sprawie żądanie przeprowadzania dowodu dotyczyło okoliczności ustalonych już w sprawie przez organy innymi środkami dowodowymi zatem podnoszony przez stronę wniosek dowodowy mógł zostać uznany za nieuzasadniony a odstąpienie przez organ od przeprowadzenia zgłoszonego przez strony żądania było zgodne z prawem. W ocenie Sądu kwalifikacja prawna przeprowadzona na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym.

Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy, celowe jest przypomnienie, że organ stwierdził naruszenie w zakresie obowiązku przewozu drogowego, sankcjonowanego w załączniku nr 3 do ustawy odpowiednią karą pieniężną – w kwocie [...] zł.

Przechodząc do oceny stwierdzonego przez organ naruszenia polegającego na niedopuszczalnym wyjęciu wykresówki lub karty kierowcy, mającym wpływ na rejestrację danych (lp. 6.3.5. załącznika nr 3 do ustawy), wyjaśnić przyjdzie, że zgodnie z art. 34 ust. 1-4 rozporządzenia nr 165/2014, Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy.

3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.

4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu.

Ust. 5 Kierowcy:

a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu;

b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:

(i) pod symbolem stosownej grafiki : czas prowadzenia pojazdu;

(ii) pod symbolem stosownej grafiki: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim;

(iii) pod symbolem stosownej grafiki: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE;

(iv) pod symbolem stosownej grafiki: przerwy lub odpoczynek.

Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r.

Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8.( ust 7).

W rozpoznawanej sprawie organ II instancji prawidłowo przyjął, że przewóz na terytorium Niemiec był wykonywany w dwuosobowej załodze pojazdu bez prawidłowej karty kierowcy T. G. w slocie tachografu cyfrowego. Podczas kontroli drogowej [...] ustalono bowiem, że ciągnik samochodowy marki [...] o nr rej. [...] wyposażony był w tachograf cyfrowy a kierowca K. Z. obywatel B. - pracownik przedsiębiorstwa miał włożoną kartę kierowcy w dniu [...]r o godz. 21.13 i karta ta została wyjęta [...]r o godz. 23.53. Z raportu danych tachografu wynika także, iż w dniu [...]r. o godz. 19.17 ze slotu nr 1 wyjęto karty kierowcy T. G . W w/w okresie kiedy to pojazd był prowadzony przez kierowcę, K. Z. w tym czasie kierowca T. G. siedział na miejscu pasażera i nie zalogował swojej karty kierowcy do tachografu cyfrowego. Kierowca ten objęty kontrolą nie dokonywał w w/w okresie czasu aktywności transportowej rejestracji na tzw. karcie kierowcy, za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego. Tymczasem jak już powiedziano zgodnie z art. 34 ust. 4 cyt. rozporządzenia, jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu co ma wpływ na rejestrację danych. Za ujawnione naruszenia organ zasadnie zatem nałożył karę w wysokości [...] zł i trafnie zauważył, że stan faktyczny tego przypadku wypełnia znamiona naruszenia z lp. 6.3.5. zał nr 3 .

Zaznaczenia wymaga, iż ustalenia niezgodnego z prawem działania w zakresie stwierdzonego w/w naruszenia opisanego w lp. 6.3.5. zał nr 3 znajdują całkowite potwierdzenie w protokołu z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy T. G. Zeznał on podczas przesłuchania w dniu [...]r., iż przewoził ładunek załadowany na terytorium N. który miał być rozładowany również w N. Przewożony ładunek musiał zostać załadowany (podjęty) w dniu [...]r., a rozładowany do dnia [...]r. Około godziny 19 zatrzymał pojazd gdyż skończył się mu czas pracy. Zadzwonił do spedytora w tej sprawie i otrzymał informację że ma zaczekać na parkingu aż dojedzie kierowca, który mógł jeszcze prowadzić pojazd i to on dojedzie do miejsca załadunku. O godzinie 21:13 [...]r. K. Z. inny pracownik przedsiębiorstwa zalogował swoją kartę do tachografu cyfrowego zamontowanego w pojeździe marki [...] o nr rej. [...], podczas gdy T. G. swoją kartę wyjął wcześniej, tj. o godzinie 19:17 [...]r. W okresie prowadzenia pojazdu przez pana K. Z. (przebyta droga - 85 km) T. . przebywał w pojeździe i siedział na miejscu pasażera). Z zeznań T. G. wynika, iż nie używał karty kierowcy i nie prowadził pojazdu. Zeznał iż wiedział, że w tym czasie gdy pojazd się porusza, nie odbiera odpoczynku dziennego. Nie logował w tym czasie swojej karty kierowcy do tachografu cyfrowego gdyż chciał wykazać odebranie odpoczynku dziennego (dokonano wpisu ręcznego — odpoczynek za okres: 19:17 dnia [...]r. - 04:25 dnia [...]r.). Po skończonym załadunku zawiózł K. Z. do pojazdu którym ten przyjechał co było po drodze do miejsca rozładunku w N. On w tym czasie również nie logował swojej karty kierowcy i siedział obok na miejscu pasażera. Powyższe zeznanie wprost wskazuje zatem na to, iż przewóz towaru na terytorium N. w dniu [...]r. był wykonywany w dwuosobowej załodze pojazdu przy czym karta kierowcy T. G. została niedopuszczalnie wyjęta z tachografu co miało wpływ na rejestrację odpowiednich danych na karcie tegoż kierowcy.

W zakresie zarzutu skargowego naruszenia przepisu art. 4 lit c) Rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 od 11 kwietnia 2007 r. poprzez błędne przyjęcie, że T. G. [...] r. przebywał w pojeździe w charakterze kierowcy podczas gdy "kierowcą", zgodnie z definicją zawartą w przywołanym przepisie może być tylko osoba, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres lub która jest przewożona w pojeździe, ale wyłącznie w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie potrzeby to zauważyć należy, iż nie jest słuszny. Wbrew zarzutowi skargowemu T. G. w dniu [...]r w okresie od godziny 21.13 do 23.53 pozostawał w kabinie pojazdu [...] o nr rej [...] w charakterze kierowcy. Nie przebywał tam w charakterze "pasażera". NSA w wyroku z dnia 17.10.2017 r., sygn. akt II GSK 183/16 podjętym na tle wykładni m.in. regulacji prawnych zawartych w art. 4 lit. c) i art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz w art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr (WEG) 3821/85 wskazał, że przepisy te interpretowane łącznie, nie nasuwają wątpliwości "że kierowcą poza osobą fizycznie i faktycznie prowadzącą pojazd, jest również osoba przewożona w tym pojeździe, przy czym istotnym jest aby taka osoba była gotowa do podjęcia prowadzenia pojazdu w razie potrzeby i aby takie zachowanie (podjęcie czynności prowadzenia pojazdu) pozostawało w ramach jej obowiązków. Taki rodzaj pasywnej aktywności kierowcy, jego przebywania w pojeździe wykonującym transport, związany z gotowością do podjęcia czynności kierowania pojazdem w miejsce dotychczas aktywnego kierowcy, uznać należy za jego dyspozycyjność – czas spędzony obok kierowcy prowadzącego pojazd. Podzielając w całości ten pogląd przyjąć należy za NSA, iż istotnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest ustalenie, czy T. G. wypełniał przesłanki do uznania go za osobę przewożoną w pojeździe, która mogła w ramach swoich obowiązków podjąć się czynności kierowania pojazdem, a więc czy w istocie była dyspozycyjna, co w konsekwencji pozwoliłoby na bezsporne zastosowanie w stosunku do niego definicji "kierowcy" i wiążących się z tym wymogów przeprowadzania odpoczynków, rejestrowania jego aktywności na karcie kierowcy. Za istotną NSA w w/w wyroku uznał, co skład orzekający podziela w całości, również treść art. 9 ust. 2 rozporządzenia WE 561/2006, który to przepis wskazuje na zachowania kierowcy w określonych okolicznościach, niekwalifikujących się jako odpoczynek lub przerwa. Chodzi tu o czas spędzony na powrocie z miejsca postoju pojazdu (miejsca docelowego wykonanego przewozu) przy jednoczesnym spełnieniu warunków w postaci nieznajdowania się pojazdu w miejscu zamieszkania kierowcy lub bazie pracodawcy, przy wyłączeniu sytuacji gdy kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub kuszetki.

Przenosząc powyższe uwagi i regulacje na stan sprawy przyjąć należy, iż podczas spornego przewozu [...]r. T. G. był przewożony w w/w pojeździe w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie potrzeby. Taki charakter miał pobyt w/w kierowcy w kontrolowanym pojeździe, skoro w każdym czasie mógł rozpocząć jego prowadzenie gdyż był kierowcą miał stosowne do tego uprawnienia i do jego obowiązków pracowniczych ten zakres zadań należał i je wykonywał. Będąc także w pojeździe był zdolny do natychmiastowego podjęcia obowiązków kierowcy w/w pojazdu. W konsekwencji nie można przyjąć, że czas spędzony przez niego w samochodzie winien być traktowany jako czas na dojeździe do miejsca postoju (powrotu do tego miejsca) i czas ten nie mógł być liczony jako odpoczynek lub przerwa, stosownie do normy wypływającej z treści art. 9 ust. 2 rozporządzenia WE 561/2006. Według tego przepisu czas na dojeździe do miejsca zamieszkania kierowcy albo bazy przedsiębiorstwa mógłby zostać zaliczony jako odpoczynek wyłącznie wówczas, gdyby kierowca znajdował się na promie lub w pociągu i posiadał dostęp do koi lub kuszetki, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. W wyroku WSA w Gliwicach z dnia 23.08.2017 r., sygn. akt II SA/GL 466/17 wskazano iż z obowiązku pełnej rejestracji nie zwalnia nawet podwiezienie grzecznościowe innego kierowcy do bazy innym pojazdem tego przedsiębiorcy i ten pogląd skład orzekający w całości podziela .

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż nie narusza prawa decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężna w kwocie [...] zł za naruszenie obowiązków określonych w załączniku nr 3 do ustawy pod L.p. 6.3.5.i w konsekwencji skargę po myśli art. 151 P.p.s.a. oddalił.