Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 129/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 1,  art. 35 ust. 1,  ust. 3,  ust. 4,  art. 1,  art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 13,  par. 12,  par. 92,  par. 93,  par. 94,  par. 182,  par. 96,  par. 323 ust. 1,  par. 4,  par. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem usługowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r., podjętą na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zwanej dalej "Pr.bud.", Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J.P. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem usługowym przy pl. [...] we W. (działka nr 79/3 AM 24, obręb S.M.).

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła T. sp. z o.o. oraz I. S.A. Pierwsza z ww. Spółek zarzuciła planowanej inwestycji, że uniemożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń na pobyt ludzi w projektowanym przez tę Spółkę budynku, zaś druga Spółka - naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Podczas postępowania odwoławczego powzięto informację, że na sąsiedniej posesji (pl. [...]) prowadzone są roboty budowlane, a ich inwestorem jest I. S.A. Ustalono, że zostały tam wydane przez Prezydenta W. następujące decyzje: z dnia [...] r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę dla remontu, przebudowy i nadbudowy budynku przy pl. [...] we W. oraz decyzje zmieniające ww. decyzję Nr [...], tj. z dnia [...] r. Nr [...] i decyzja z dnia [...] r. Nr [...]. Z akt spraw zakończonych ww. decyzjami wynika, że decyzją z dnia [...] r. udzielono I. S.A. pozwolenia na budowę 10 miejsc parkingowych dla użytkowników budynku usytuowanego na działce nr 81 na części działki nr 79/3 objętej decyzją rozpatrywaną obecnie w postępowaniu odwoławczym. Ustalono również, że w odniesieniu do robót budowlanych wykonanych przez I. S.A. prowadzone było przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowanie na podstawie art. 51 ust. 4 Pr.bud. w sprawie realizacji przedmiotowej inwestycji z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Postępowanie to zakończone zostało wydaniem decyzji z dnia [...] r. Nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny i udzielono pozwolenia na budowę. Zatwierdzony projekt budowlany nie obejmuje obszaru działki nr 79/3 ani też budowy miejsc parkingowych na tym terenie.

Po rozpatrzeniu wniesionych odwołań Wojewoda D. wydał w dniu [...] r. decyzję Nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 82 ust. 3 Pr.bud. (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wskazał w uzasadnieniu organ drugiej instancji, inwestor złożył wniosek wraz z załącznikami, w tym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia (lipiec 2015 r.) zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Ponadto, na terenie działki nr 79/3 obowiązuje uchwała Rady Miejskiej W. z dnia 9 września 2010 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Placu [...], w części B, w obrębie S.M. we W. (Dz. U. Woj. D.. Nr [...], poz. [...]). Działka ta znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 1UX-M/3, wydzielenie wewnętrzne (P), na którym obowiązują następujące ustalenia dotyczące ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ochrony dziedzictwa kulturowego oraz systemu transportowego (§ 21 ust. 5 tekstu planu):

1) wymiar pionowy, mierzony od poziomu terenu do górnej krawędzi gzymsu wieńczącego lub okapu budynku, nie może być mniejszy niż 15 m;

2) wymiar pionowy budynków krytych dachami o kącie nachylenia połaci dachowych większym niż 12°, mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 23 m;

3) wymiar pionowy budynków krytych dachami o kącie nachylenia połaci dachowych mniejszym lub równym 12°, mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 18 m;

4) dla części budynków przylegających do linii rozgraniczających tereny 4KDW i 9KDS, krytych dachami, o których mowa w pkt 3, w odległości co najmniej 3 m od tych linii, ustalenie pkt 3 nie obowiązuje, a ich wymiar pionowy mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu nie może być większy niż 23 m;

5) ustalenia, o których mowa w pkt 1, 2, 3 i 4, nie dotyczą budynków oznaczonych na rysunku planu symbolami Bk i BJ;

6) w wydzieleniu wewnętrznym (P) powierzchnia terenu biologicznie czynnego fhusi stanowić co najmniej 5% powierzchni działki budowlanej;

7) w wydzieleniu wewnętrznym, oznaczonym na rysunku planu symbolem (ZP2), dopuszcza się wyłącznie rekreację;

8) dojazd do terenu dopuszcza się wyłącznie od terenu 5KDD, 9KDS i ulicy Heleny Modrzejewskiej;

9) obowiązują miejsca postojowe dla samochodów osobowych towarzyszące poszczególnym kategoriom przeznaczenia terenu co najmniej w liczbie ustalonej zgodnie z następującymi wskaźnikami: a) dla hoteli - 30 miejsc postojowych na 100 pokoi hotelowych, b) dla widowiskowych obiektów kultury - 7 miejsc postojowych na 100 miejsc dla widzów;

10) miejsca postojowe, o których mowa w pkt 9, należy usytuować na terenie, na którym usytuowany jest obiekt, któremu te miejsca towarzyszą.

W § 21 ust. 1 tekstu planu wymieniono przeznaczenie terenu, w tym mieszkalnictwo (pkt 2) oraz lokal usługowy (handlowy), co mieści się w usługach centrotwórczych, ustalonych w pkt 1.

Budynek jest usytuowany na obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej na rysunku planu. Zaprojektowano dach o kącie nachylenia 12,5°, zatem - zgodnie z ustaleniem § 21 ust. 5 pkt 4 tekstu planu - wysokość budynku nie może przekroczyć 23 m. Wysokość projektowanego budynku: 22,95 m mieści się w tych granicach. Przewidziano trawnik pomiędzy projektowanym budynkiem a działkami nr 73/5, 73/11 i 80/2 o powierzchni 25,9 m, co stanowi 6% powierzchni działki i spełnia ustalenie, zawarte w § 21 ust. 5 pkt 6 tekstu planu. Nie przewiduje się dojazdu (poza nielicznymi pojazdami), a jedynie dostęp pieszy od strony przyległych chodników (9 KDS - przejście i Plac [...]). Kontenery z odpadami będą transportowane na własnych kołach do śmieciarki dojeżdżającej od strony Placu [...]. Dojazd pożarowy od strony Placu [...] (s. 3 projektu budowlanego). Dla budynku nie przewidziano miejsc postojowych dla samochodów. Dla funkcji usługi centrotwórcze oraz mieszkalnictwo nie ustalono w obowiązującym planie wymaganej liczby miejsc postojowych. Ze względu na lokalizację, sposób zabudowy, brak dostępności dla samochodów innych niż specjalne organ uznał, że rozwiązanie to jest dopuszczalne. W pobliżu istnieje garaż podziemny pod N.F.M., z którego można korzystać na zasadach komercyjnych. Projekt zagospodarowania terenu jest – jak stwierdził Wojewoda - zgodny z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.

Ponadto organ wskazał, że projektowany budynek usytuowany jest w środkowej części działki nr 79/3. Północną elewacją usytuowany jest na granicy działki, tworząc południową pierzeję w części placu [...], w części uliczki łączącej ten plac z ul. [...]. Południową elewacją przylega do budynku usytuowanego na działce nr 81, pl. [...], przy którym roboty budowlane prowadzi I. S.A. Elewacje wschodnia i zachodnia skierowane są na niezabudowany teren działki nr 79/3. Przez niezabudowaną część wschodnią działki nr 79/3 można dojść do działki nr 81. W tej części pozostawiono dojazd do przynależnego do działki nr 82 i znajdującego się na niej garażu.

W obecnym stanie zainwestowania w obszarze oddziaływania inwestycji, poza budynkiem na działce nr 81 (pl. [...]), znajduje się zabudowa na działce nr 82 - pl. [...] (zabudowania parafii pw. [...]) oraz na działce nr 77 - pl. [...] (szkoła Zgromadzenia [...]). Przy istniejącym stanie zainwestowania terenu budynek nie będzie zacieniany ani przesłaniany, nie będzie także zacieniał ani przesłaniał istniejących budynków. W projekcie zamieszczono stosowne analizy. Spełnione są w tym zakresie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.; zwane dalej "r.w.t.").

W zakresie bezpieczeństwa pożarowego projekt budowlany został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. W projekcie zamieszczono analizę warunków ochrony przeciwpożarowej, sporządzoną przez projektanta. Elewacja północna budynku stanowi ścianę oddzielenia pożarowego i znajduje się w odległości nie mniejszej niż 4 m od sąsiedniej działki budowlanej. Postanowieniem D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia 4 sierpnia 2015 r. (znak: [...]) inwestor uzyskał zgodę na odstąpienie od obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych i zastosowanie przyjętych w projekcie rozwiązań zamiennych.

Ponadto projekt budowlany zawiera: pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków (decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia 13 października 2015 r.), pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie badań archeologicznych, pismo z dnia 9 lipca 2015 r. (znak: [...]) - informację o braku możliwości przyłączenia węzła cieplnego (budynku) do sieci ciepłowniczej, warunki przyłączenia do sieci gazowej, warunki przyłączenia do sieci OSD i dostawę energii elektrycznej, zapewnienie dostawy wody i odbioru ścieków oraz określenie warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej.

Zarzuty zawarte w odwołaniu I. S.A. sformułowane zostały w odniesieniu do projektu budowlanego realizowanego na podstawie omówionych na wstępie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych przez Prezydenta W.. Zauważyć można, że I. S.A. pismem złożonym w dniu 12 maja 2016 r. wycofała swoje odwołanie oraz zawarte w nim zarzuty. Wobec tego, że Spółka ta nie była jedyną stroną odwołującą się, nie zaszły podstawy do uwzględnienia wycofania odwołania.

Po otrzymaniu informacji o wydaniu przez PINB decyzji z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na budowę dla realizacji robót budowlanych objętych tym projektem, Wojewoda zwrócił się do projektanta inwestycji na działce nr 79/3 o analizę wzajemnego oddziaływania obu budynków. Pismem z dnia 27 września 2016 r. projektant udzielił niezbędnych wyjaśnień i stwierdził, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym dla inwestycji na działce nr 81 przy pl. [...] nie wprowadzono żadnych zmian, które skutkowałyby niezgodnością projektowanego na działce nr 79/3 budynku z przepisami techniczno-budowlanymi, a zatem koniecznością wprowadzenia zmian do jego projektu.

Zarzuty zawarte w odwołaniu T. sp. z o.o. związane są z projektowaną przez ten podmiot zabudową działek nr 73/9, 73/3, 79/1 i 78/1. Dla zabudowy tej Prezydent W. wydał decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. Nr [...], która została uchylona decyzją Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzję Wojewody uchylono prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 października 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 520/15). Ponadto, skarżąca przywołała i dołączyła do odwołania drugi wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 519/15), wydany w przedmiocie pozwolenia na budowę dla budynku zlokalizowanego na działkach nr 80/2, 73/11, 73/5 przy ul. [...] we W.. Jest to inwestycja J.P., usytuowana na zachód od budynku objętego niniejszą decyzją. Inwestor uzyskał dla tej inwestycji pozwolenie na budowę - decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...], która została uchylona przez Wojewodę decyzją z dnia 27 maja 2015 r. Nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja Wojewody została uchylona przywołanym powyżej wyrokiem o sygn. akt ll SA/Wr 519/15. W obu wyrokach rozważano m.in. kwestie związane z uwzględnianiem w postępowaniu o pozwolenie na budowę projektowanej, a jeszcze nieistniejącej zabudowy.

Przygotowując dokumentację projektową dla inwestycji na działce nr 79/3 opracowano analizę zacieniania i przesłaniania, uwzględniającą - poza obiektami istniejącymi - obie wymienione powyżej inwestycje. W przypadku zabudowy T. sp. z o.o. podstawą oceny (analizy) był projekt budowlany zatwierdzony nieostateczną wówczas decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. Nr [...]. Z omawianych analiz wynika, że objęta tą decyzją zabudowa będzie przesłaniać dwa okna umieszczone w elewacji północnej budynku na działce nr 79/3 na I i lI piętrze. Z analiz przedstawionych przez projektanta inwestycji objętej niniejszą decyzją (na działce nr 79/3) wynika, że spełnienie przepisów dotyczących przesłaniania możliwe będzie po dokonaniu zmian w układzie funkcjonalnym pomieszczeń w budynku T. sp. z o.o. Jak wskazano powyżej, dla tego budynku T. sp. z o.o. nie uzyskała pozwolenia na budowę (decyzją z dnia [...] r. Wojewoda odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę), wobec czego nie ma możliwości przeprowadzenia dalszych analiz w odniesieniu do tego projektu budowlanego.

W dniu 14 grudnia 2016 r. T. sp. z o.o. złożyła pismo zawierające kolejne zarzuty dotyczące niespełnienia przez projekt architektoniczno-budowlany przepisów techniczno-budowlanych poprzez nieprawidłową lokalizację stacji transformatorowej wobec pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, niespełnianie przez lokale mieszkalne warunków technicznych przewidzianych dla budynków wielorodzinnych. Odnosząc się do tych zarzutów, Wojewoda wskazał, że stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 Pr.bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (pkt 1) i zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2). Za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz wiedzą fachową odpowiadają projektanci. Poświadczają tę zgodność oświadczeniem złożonym zgodnie z wymogami art. 20 ust. 4 Pr.bud.

W tym samym piśmie stwierdzono, że na dachu projektowanego budynku usytuowano czerpnię powietrza, co jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego zawartymi w § 7. Zapis ten dopuszcza sytuowanie na dachach obiektów anten i konstrukcji wsporczych pod te anteny (§ 7 ust. 1) oraz urządzeń technicznych, których funkcjonowanie wymaga usytuowania na dachu. W omawianym projekcie nie usytuowano czerpni powietrza na dachu. Organ zauważył, że w projekcie w ogóle nie przewidziano czerpni powietrza. Lokal usługowy w parterze posiadać będzie wentylację grawitacyjną częściowo wspomaganą pracą wentylatorów wywiewnych (s. 20 pkt 10.8 projektu), lokale mieszkalne - mechaniczną, ale nawiewniki instalowane będą w oknach. Ponad dach wyprowadzono jedynie przewody od wentylatorów oraz same wentylatory (s. 18 pkt 10.7 projektu). W budynku zaprojektowano kotłownię w ostatniej kondygnacji. Wyposażono ją w wentylację grawitacyjną nawiewno-wywiewną, a ponad dach wyprowadzono wylot kanału wentylacyjnego (s. 16 pkt 10.5 projektu). Zatem - jak uznał organ - na dachu umieszczono tylko te urządzenia, których funkcjonowanie wymaga usytuowania na dachu, co spełnia wymagania planu miejscowego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła T. Sp. z o.o. we W., zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że:

1) przy istniejącym stanie zainwestowania terenu budynek nie będzie zacieniany ani przesłaniany, ani że nie będzie zacieniał ani przesłaniał istniejących budynków,

2) projekt budowlany znacznie ograniczy możliwości zagospodarowania terenu przez stronę skarżącą ze względu na przesłanianie, a tym samym naruszenie art. 3 § 1 pkt 20 Pr.bud.,

3) dopuszczalne jest zaakceptowanie braku dostępności dla samochodów innych niż specjalne, a tym samym pominięcie, że przedmiotowy budynek nie spełnia wymagań planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem 1UX-M/3 w zakresie ilości miejsc postojowych,

4) przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z lokalem usługowym, kiedy w rzeczywistości większość zaprojektowanych lokali nie odpowiada wymaganiom stawianym lokalom mieszkalnym w budynku wielorodzinnym, należy więc traktować je jako lokale mieszkalne zamieszkania zbiorowego,

5) projektowany budynek może prawidłowo funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, tj. zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi.

Ponadto, strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 Pr.bud. poprzez przyjęcie, że budynek może zgodnie z prawem pełnić zaprojektowaną funkcję oraz że budynek spełnia wymogi prawa budowlanego, w tym jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, podczas gdy wykazane powyżej naruszenia wykluczają udzielnie pozwolenia na jego budowę. Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy Prezydentowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę strona podniosła ponadto, że co prawda, w aktualnym stanie projektowany budynek faktycznie nie przesłoni ani nie zacieni istniejących budynków, jednakże na uwadze należy mieć fakt, iż na sąsiednich działkach nr 73/9, 73/3, 79/1, 78/1, obręb S.M. we W. należących do strony skarżącej budowany jest budynek, w którym będą znajdować się pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi wymagające naturalnego oświetlenia. Realizacja projektu budowlanego w jego obecnym kształcie uniemożliwiać więc będzie naturalne oświetlenie tych pomieszczeń (§ 13 r.w.t.). Okna pomieszczeń w budynku strony skarżącej zaprojektowane zostały na ścianie na nieprzekraczalnej linii zabudowy na granicy działek nr 73/9, 73/3, 79/1, 78/1 z działkami nr 73/10, 73/4, 79/2, 78/2. Inwestycja, dla której wydano pozwolenie na budowę nr [...], zlokalizowana została bezpośrednio na nieprzekraczalnej linii zabudowy na granicy działki nr 79/3 z działkami nr 79/2 i 78/2, a więc w odległości ok. 4 m od ściany budynku strony skarżącej. Zgodnie z projektem budowlanym najwyższa krawędź budynku (w tej sytuacji budynku przesłaniającego) znajduje się na wysokości 22,95 m powyżej poziomu terenu, poziom zaś dolnej krawędzi najniżej położonych okien w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku strony skarżącej (będącego budynkiem przesłanianym) wynosi ok. 5 m powyżej poziomu terenu. Tym samym wysokość przesłaniania w tym konkretnym przypadku wynosi aż 17,95 m (§ 13 r.w.t.).

Jednocześnie strona wskazała, że zgodnie z planem miejscowym w rejonie placu [...] projektowane budynki powinny być obniżone do wysokości 15 m nad terenem oraz w odległości ok. 7,5 m od jej budynku, aby nie powodować przesłaniania innych obiektów. Z treści projektu wynika, że wysokość budynku zaprojektowanego na działce nr 79/3 wynosi 22,95 m, a odległość tego budynku od jej budynku wynosi ok. 4 m, zatem projekt ten jest sprzeczny z planem. Zgodnie z wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 27 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SA/Bk 726/10) wykładnia § 13 r.w.t. wymaga uwzględnienia zasady równej ochrony prawa własności wobec sąsiada poprzez przewidywanie możliwości usytuowania w przyszłości obiektów budowlanych na jego działce. Inna wykładnia nie jest do przyjęcia, gdyż preferuje tego z właścicieli, który pierwszy przystąpi do inwestowania. Mając to na względzie przyjąć należy, zdaniem strony, że wybudowanie budynku na działce nr 79/3 doprowadzi do naruszenia równej pozycji właścicieli obu nieruchomości. Powyższe nieprawidłowości były już przedmiotem postępowania prowadzonego przez WSA we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 529/15). W ocenie strony skarżącej realizacja inwestycji na działce nr 79/3 w obecnym kształcie doprowadzi do niemożności oświetlenia usytuowanych w jej budynku pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi naturalnym światłem, a także jest sprzeczna z obowiązującymi wymogami przewidzianymi dla tego typu inwestycji wskazanymi w treści r.w.t. i uchwalonym planem.

Ponadto, w ocenie strony skarżącej niedopuszczalna jest sytuacja, gdy jeden z inwestorów lokalizuje swoją nieruchomość na granicy swojej działki, a tym samym wymusza konieczność odsunięcia się od granicy drugiego sąsiada, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 3 pkt 20 Pr.bud. przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę w art. 3 pkt 20 Pr.bud. przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia, czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania, ale również dotychczasowego korzystania z tego terenu (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 47/13). Przez nieruchomości sąsiednie należy rozumieć nie tylko działki gruntu bezpośrednio ze sobą graniczące, ale także nieruchomości nieposiadające wspólnej granicy, lecz pozostające w zasięgu swoich wpływów lub w związku gospodarczym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1178/04; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 467/07). O interesie prawnym właścicieli nie decyduje bowiem fakt, że dwie działki ze sobą bezpośrednio graniczą, lecz to że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji zlokalizowanej na drugiej działce (wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1865/04 oraz Komentarz do Prawa budowlanego pod red. Z. Niewiadomskiego, Wyd. C. H. Beck 2006, s. 327).

Odnosząc wyżej przedstawione stanowisko do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, strona uznała, że projekt budowlany będący jednocześnie w przyszłości obiektem sąsiednim względem planowanej przez nią inwestycji niewątpliwie wpłynie na niemożność wykonywania prawa związane z tą nieruchomością, albowiem planowany obiekt budowlany strony skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości objętej przedmiotowym projektem. Inwestorzy, chcąc zachować symetrię w oddziaływaniu na swoje nieruchomości, winni oddalić swoją zabudowę od granic swoich działek o taką samą odległość - wówczas można uznać, że tereny należące do obu inwestorów oddziałują na siebie na równorzędnych zasadach.

W zaskarżonej decyzji pominięto fakt, że 28 lokali nie spełnia wymagań jakie stawia się mieszkaniom w budynkach wielorodzinnych, w związku z czym nie mogą być one definiowane jako "mieszkania" lub "lokale mieszkalne" w budynku wielorodzinnym. Lokale te odpowiadają przeznaczeniu na zamieszkiwanie zbiorowe. Zgodnie z planem dla takich lokali została ustalona kategoria przeznaczenia terenu na obiekty hotelowe. Dla terenu 1UX-M/3 w planie określono ilość wymaganych miejsc postojowych dla obiektów hotelowych = 30 m.p./100 pokoi. Wynika z tego, że projektowane zamierzenie powinno mieć zapewnioną ilość miejsc postojowych wynikającą z proporcji: 30/100 = x/28 równą min. 8 miejsc postojowych. Natomiast organ wydający decyzję nie powinien dopuszczać rozwiązania nieprzewidującego minimalnej ilości miejsc postojowych albowiem inwestycja ta nie odpowiada wymogom wskazanym w § 21 ust. 5 pkt 9a uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 9 września 2010 r. Nr [...].

Ponadto, inwestor chcąc uniknąć wymagania zapewnienia miejsc postojowych, definiuje przedmiotową nieruchomość jako budynek mieszkalny wielorodzinny z lokalem usługowym. Jak podkreśliła strona skarżąca, większość wyodrębnionych lokali nie odpowiada wymaganiom jakie się stawia lokalom mieszkalnym w budynkach wielorodzinnych, bowiem z treści przepisów techniczno-budowlanych, tj. § 92, § 93, § 94 r.w.t. w zakresie wymagań stawianych mieszkaniom w budynkach wielorodzinnych bezpośrednio wynika, że w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się kuchnię połączoną z pokojem dziennym, stanowiącą jego część, zaś w mieszkaniu jednopokojowym dopuszcza się jedynie połączenie wnęki kuchennej z przedpokojem. Powyższe zapisy mają na celu zapewnienie w lokalu mieszkalnym przynajmniej jednego pomieszczenia zapewniającego komfort odpoczynku oraz pozbawionego czynników szkodliwych dla zdrowia, tj. hałas, zapachy generowane przez produkty żywnościowe i urządzenia kuchenne, czy wynikające z instalacji kuchni gazowej. W zaprojektowanych 28 lokalach jednopokojowych kuchnie stanowią część pokoju dziennego lub/i nie posiadają połączenia z przedpokojem.

Paragraf 94 1 r.w.t. stanowi, że w budynku wielorodzinnym szerokość w świetle ścian pomieszczeń powinna wynosić co najmniej: 1) pokoju sypialnego przewidzianego dla jednej osoby - 2,2 m; 2) pokoju sypialnego przewidzianego dla dwóch osób – 2,7 m; 3) kuchni w mieszkaniu jednopokojowym - 1,8 m; 4) kuchni w mieszkaniu wielopokojowym – 2,4 m. W projekcie znajdują się lokale jednopokojowe, których kuchnie/wnęki kuchenne posiadają wymiary w świetle ścian mniejsze niż 1,8 m, w związku z czym nie spełniają wymagań jakie stawia się mieszkaniom w budynkach wielorodzinnych. Przedmiotowy budynek należy więc postrzegać jako "budynek zawierający lokale mieszkalne zamieszkania zbiorowego". Definicja tego pojęcia zawarta jest w § 3 pkt 5 r.w.t., który stanowi, że przez budynek zamieszkania zbiorowego należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny.

Ponadto, powyższa błędna kwalifikacja zamierzenia budowlanego skutkuje wystąpieniem istotnych braków w zakresie ochrony przeciwpożarowej budynku, co niewątpliwie może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi przebywających w projektowanym budynku jak i w obiektach sąsiednich.

Strona podniosła również, że prawidłowe funkcjonowanie budynku może być niemożliwe z uwagi na nieprawidłową lokalizację trafostacji. Uwzględniona w projekcie lokalizacja trafostacji z całą pewnością może zagrażać życiu lub zdrowiu osób znajdujących się w zbyt małych odległościach niż ustalone w przepisach. Organ przede wszystkim wydając zaskarżoną decyzję, nie zweryfikował, czy zamierzenie może prawidłowo i bezpiecznie funkcjonować z przeznaczeniem. Zgodnie z § 182 r.w.t. pomieszczenie stacji transformatorowej może być sytuowane w budynkach o innym przeznaczeniu, jeżeli są spełnione warunki określone w § 96 oraz zostanie zachowana odległość pozioma i pionowa od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi co najmniej 2,8 m, a także ściany i stropy będą stanowiły oddzielenia przeciwpożarowe oraz będą miały zabezpieczenia przed przedostawaniem się cieczy i gazów. Zgodnie zaś z § 323 ust. 1 budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Z uwagi na fakt, że zgodnie z projektem trafostacja znajduje się w niewielkiej odległości od pomieszczeń, w których przebywają ludzie (mniej niż 2,8 m), decyzja zatwierdzająca projekt budowlany ostać się w takim brzmieniu nie może. Dopuszczalne odległości budynków mieszkalnych od linii elektroenergetycznych o napięciu 110 kV i wyższym zostały określone w zarządzeniu ministra górnictwa i energetyki z dnia 28 stycznia 1985 r. (M.P. nr 3 z 1985 r. poz. 24), zgodnie z którym odległość między najbliższym przewodem linii elektroenergetycznej a krawędzią balkonu lub tarasu oraz dachem lub płaszczyzną poziomą, przy której natężenie pola elektrycznego nie przekroczy 1 kV/m, powinna wynosić: od linii 220 kV - co najmniej 26 m, od linii 110 kV - co najmniej 14,5 m. Wobec powyższego, strona wskazała, że niewątpliwie organ wydający decyzję naruszył art. 35 ust. 1, uznając, iż lokalizacja stacji transformatorowej wobec pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jest prawidłowa.

Odnosząc się do uzasadnienia skarżonej decyzji, stron skarżąca podkreśliła, że NSA w wyroku z dnia 25 czerwca 2009 r. (sygn. akt II OSK 1277/08) wskazał, iż w przypadku, gdy chodzi o projekt budowy budynku wyższego niż 35 m § 13 r.w.t. należy wykładać w ten sposób, że ma on zastosowanie także wtedy, gdy sąsiednia nieruchomość jest jeszcze niezabudowana i nawet wtedy, gdy jej właściciel nie ma sprecyzowanych planów inwestycyjnych. Stosując w takiej sytuacji wskazany przepis organy administracji architektoniczno-budowlanej są zobowiązane ocenić, czy właściciel sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości będzie mógł zabudować swoją nieruchomość z zachowaniem takich samych odległości od granicy, jak właściciel nieruchomości, który pierwszy podjął inwestycję. Budynek wybudowany zgodnie z zaakceptowanym projektem w znaczny sposób ograniczy możliwości stronie skarżącej zabudowania działki, która stanowi jej własność. Ponadto, strona nie ma możliwości zmiany projektu tak, by dostosować go do wymagań przepisów w sytuacji narzuconej przez postawienie projektowanego budynku, gdyż wtedy projekt strony skarżącej będzie naruszał przepisy planu (w przypadku dostosowania budynku do przepisów przeciwpożarowych, konieczne będzie postawienie tzw. ślepej ściany w miejscu, gdzie zgodnie z planem konieczne jest spełnienie szczególnych wymagań architektonicznych).

W odpowiedzi na skargi Wojewoda D. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 10 maja 2017 r. uczestnik postępowania I. S.A. wskazał, że skarga jest całkowicie bezzasadna i nie znajduje oparcia ani w stanie faktycznym ani w przepisach prawa. Odnosząc się do pkt. 2.1. skargi, uczestnik wskazał, że stwierdzenie strony skarżącej, iż na sąsiedniej nieruchomości (wł. skarżącego) "budowana jest nieruchomość, w której będą znajdować się pomieszczenia na pobyt ludzi", stanowi oczywistą nieprawdę, albowiem strona nie legitymuje się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę dla żadnego obiektu na działkach 73/9, 73/3, 79/1, 78/1 - odmówiono jej udzielenia pozwolenia na budowę decyzją z dnia 11 lipca 2016 i decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Fakt ewentualnego złożenia skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję w tej sytuacji nic nie zmienia. Strona skarżąca nie złożyła także żadnego innego wniosku o pozwolenie na budowę. Ponadto, pierwotnie zaprojektowany budynek, na budowę którego uchylono pozwolenie na budowę, był budynkiem biurowym, a w stosunku do takiego czasu nasłonecznienia nie określa się, a tym samym nie można podnosić w ogóle kwestii zacieniania.

Za całkowicie nieprawdziwe uczestnik uznał również twierdzenia, że zgodnie z planem projektowane budynki powinny być obniżone do 15 m oraz w odległości ok. 7,5 m od budynku strony skarżącej. Nie występują w planie takie zapisy. Plan miejscowy na przedmiotowym terenie (1UX-M/3) dopuszcza zabudowę o wysokości od 15 m do 23. Projektowany budynek ma kąt nachylenia dachu 12,5 stopnia, wobec czego nie dotyczy pkt 3 i 4 rozdziału 5 § 21 planu.

Odnosząc się do pkt. 2.11 skargi w zasadzie występuje ta sama argumentacja. Nie zrozumiałe jest przy tym dla uczestnika jest to, że strona skarżąca domaga się stosowania "zasady symetrii", kwestionując lokalizowanie przez uczestnika budynku na nieprzekraczalnej linii zabudowy, jednocześnie tak samo sytuując budynek w swoim ostatecznie przez Wojewodę zakwestionowanym projekcie budowlanym.

Odnośnie uwag do obszaru oddziaływania uczestnik wskazał, że obszar ten był w kwestionowanym przez stronę skarżącą projekcie poprawnie wyznaczony i uwzględniał jej działki. Natomiast sam fakt znajdowania się działek w obszarze oddziaływania nie oznacza ograniczenia możliwości zabudowy i działki sąsiedniej. W ten sposób nic na działkach sąsiednich nie dałoby się zrealizować, bo samą naturą "obszaru oddziaływania" jest to, że jakieś ograniczenia to za sobą niesie.

Odnosząc się do pkt. 2.III skargi, uczestnik wskazał, że projektowany budynek jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z lokalem usługowym. Na terenie 1UX-M/3 plan nie wymaga dla takiej funkcji realizacji miejsc postojowych. Strona skarżąca usiłuje dowieść, że de facto projektowany budynek nie jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, a budynkiem zamieszkania zbiorowego - i dalej, utożsamiając budynek zamieszkania zbiorowego z obiektem hotelowym, co samo w sobie jest błędne, domaga się dla niego bilansu miejsc postojowych jak dla budynku hotelowego. Uczestnik wskazał, że jego zaprojektowany budynek jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, z samodzielnymi lokalami mieszkalnymi, spełniającymi wszelkie stawienia im wymogi, a dla takiego miejsca postojowe nie są przez plan wymagane.

Ponadto, wszystkie lokale mieszkalne odpowiadają wymogom stawianym lokalom mieszkalnym i budynek jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Mieszkania występujące w budynku dzielą się na: dwupokojowe z kuchnią stanowiącą część pokoju dziennego (np. MB19, opisywane na rzutach: "pokój dzienny z aneksem"), jednopokojowe z wnęką kuchenną połączoną z przedpokojem (np. MB14, MB16, MB9, gdzie pomieszczenie przedpokoju z wnęką opisywane jest na rzucie "PP + aneks"), jednopokojowe z kuchnią np. MB5, MB17 (bez okien, co jest dopuszczalne przez rozporządzenie) dostępną poprzez pokój dzienny, ale nie stanowiącą jego części: zarówno pokój dzienny jako odrębne pomieszczenie posiada wymaganą rozporządzeniem minimalną powierzchnię 16 m2, jak i pomieszczenie kuchni posiada minimalną wymaganą szerokość 180 cm). Pomieszczenia opisywane są odrębnie jako "pokój dzienny" oraz "kuchnia". W sposób wyraźny jest też oznaczone na rzucie oddzielenie pomiędzy tymi pomieszczeniami (przerywana linia oznaczająca nadproże w otworze pomiędzy pomieszczeniami). Wprowadzenie symbolu drzwi pomiędzy tymi pomieszczeniami nie jest wymogiem uznania ich za odrębne pomieszczenia, istotne jest, że obydwa spełniają parametry dla tych pomieszczeń odnośnie minimalnych powierzchni, wymiarów, wentylacji, doświetlenia, etc. Przepis o minimalnej szerokości 180 cm dla pomieszczenia kuchni w sposób oczywisty nie odnosi się do wnęki kuchennej dostępnej z przedpokoju. Nie ma zatem racji strona skarżąca twierdząc, że projektowany budynek nie jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym i wszelkie na tej podstawie stawiane zarzuty (brak miejsc postojowych, niespełnienie wymogów ppoż, etc.) nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do pkt. 2.IV skargi uczestnik podniósł, że strona skarżąca błędnie dowodzi, że w tak wyznaczonej strefie zaprojektowano pomieszczenia "w których przebywają ludzie". Pojęcie "pomieszczeń na stały pobyt ludzi" jest w warunkach technicznych dokładnie opisane. W strefie wokół trafostacji w projektowanym budynku nie ma takich pomieszczeń. Trafostacja znajduje się na niepodpiwniczonym parterze (brak jakichkolwiek pomieszczeń poniżej), wokoło trafostacji znajdują się: pomieszczenia techniczne przyłącza wody, śmietnik, przedsionek i klatka schodowa (oraz klatka schodowa w budynku sąsiednim), bezpośrednio nad trafostacją: przedpokój oraz garderoba. Żadne z tych pomieszczeń nie jest pomieszczeniem na stały pobyt ludzi. Zgodnie z § 4 r.w.t. pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na: pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny (pkt 1) oraz pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie (pkt 2). Zgodnie z § 5 ust. 1 nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których: łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku (pkt 2), mają miejsce procesy technologiczne niepozwalające na zapewnienie warunków przebywania osób stanowiących ich obsługę, bez zastosowania indywidualnych urządzeń ochrony osobistej i zachowania specjalnego reżimu organizacji pracy (pkt 2), jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt, niezależnie od czasu przebywania w nich osób zajmujących się obsługą (pkt 3). Dalsze powoływanie się na zarządzenie Ministra Górnictwa i Energetyki odnośnie odległości budynków od linii elektroenergetycznych jest już całkowicie absurdalne: pomieszczenie stacji trafo nie jest "linią elektroenergetyczną", a rozporządzenie dotyczy linii napowietrznych. Do stacji trafo wprowadzany jest podziemny kabel elektroenergetyczny, w dodatku o zdecydowanie mniejszym napięciu niż 110 kV.

W odniesieniu do twierdzeń pełnomocnika T. Sp. z o.o. złożonych na rozprawie uczestnik postępowania kategorycznie zaprzeczył, aby projektowany budynek miał być budynkiem hotelowym czy też aparthotelem. Jest to budynek mieszkalny wielorodzinny, gdzie spełnione są minimalne wymiary poszczególnych lokali mieszkalnych, w tym powierzchnie pokoi w mieszkaniu jednopokojowym obejmujące wymagane prawem 16 m2. Łącznie w ramach projektu zaprojektowane są mieszkania od 21,34 m2 do 49,60 m2. Minimalne szerokości pomieszczeń również są spełnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie zaś z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia prawa o jakim mowa w powołanym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Podkreślenia jednak wymaga to, że Sąd uwzględnił tylko jeden z zarzutów zawartych w skardze, a mianowicie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że projekt budowlany znacznie ograniczy możliwości zagospodarowania terenu przez stronę skarżącą ze względu na przesłanianie. Zarzut ten – zwłaszcza w świetle podejmowanych przez tutejszy Sąd wyroków w sprawie II SA/Wr 529/15 i 519/15 - był na tyle istotny, że koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji.

Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). Zgodnie z art. 34 ust. 1 Pr.bud. projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane. W myśl zaś art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr.bud.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pr.bud.).

Jedną z ustaleń jakie powinien poczynić organ przed wydaniem pozwolenia na budowę jest przeanalizowanie zaproponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań pod kątem zgodności z przepisami zarówno Prawa budowlanego (art. 5), jak i przepisów rozporządzeń wykonawczych m.in. dotyczących odległości i przysłaniania budynków sąsiednich (§ 12, § 13 § i § 60. r.w.t.), w szczególności gdy jest to kwestią sporną jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie.

W powyższej kwestii strona skarżąca zarzuciła, że realizacja spornego projektu budowlanego w jego obecnym kształcie uniemożliwi naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, które znajdować się będą w obiekcie budowanym strony skarżącej zaprojektowanym na działkach nr 73/9, 73/3, 79/1, 78/1, obręb S.M. we W..

W tym miejscu należy zauważyć, że decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił stronie skarżącej pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia przewiedzianego na działkach nr 73/9, 73/3, 79/1 i 78/1. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzję Wojewody uchylono prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 października 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 529/15). Po ponownym rozpoznaniu odwołania Wojewoda D. wydał w dniu [...] r. decyzję Nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekając o istocie sprawy odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Strona skarżąca ponownie zaskarżyła decyzję drugoinstancyjną do WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 22 grudnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 613/16) oddalił skargę w całości. Należy jeszcze zauważyć, że wyrok ten nie jest prawomocny, bowiem T. sp. z o.o. wniosła od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sprawa została przekazana do NSA w dniu 11 maja 2017 r. i czeka na rozpoznanie (sygn. akt II OSK 1187/17).

Ponadto, zwrócić jeszcze należy uwagę na drugi wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 519/15), wydany w przedmiocie udzielenia J.P. pozwolenia na budowę dla budynku zlokalizowanego na działkach nr 80/2, 73/11, 73/5 przy ul. [...] we W.. Jest to inwestycja, usytuowana na zachód od budynku objętego niniejszą sprawą. Inwestor uzyskał dla tej inwestycji pozwolenie na budowę - decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...], która została uchylona przez Wojewodę decyzją z dnia [...] r. Nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja Wojewody została również uchylona przywołanym powyżej wyrokiem o sygn. akt II SA/Wr 519/15. Ponownie rozpatrując sprawę z odwołania T. sp. z o.o. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozpoznając skargę strony skarżącej w niniejszej sprawie na tą ostatnią decyzję Wojewody, WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r. (sygn. akt II SA/Wr 463/16) oddalił ją w całości. Również ten wyrok jest nieprawomocny, bowiem T. sp. z o.o. wniosła od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sprawa została przekazana do NSA w dniu 24 maja 2017 r. i również czeka na rozpoznanie (sygn. akt II OSK 1289/17).

Istotne jest, że w obu powołanych wyżej wyrokach sygn. akt II SA/Wr 519/15 i sygn. akt II SA/Wr 529/15 rozważano m.in. kwestie związane z uwzględnianiem w postępowaniu o pozwolenie na budowę projektowanej, a jeszcze nieistniejącej zabudowy. Ponadto, ponownie rozstrzygając sprawę – jak wskazał Sąd w wyroku w sprawie II SA/Wr 463/16 - Wojewoda trafnie uchwycił intencję Sądu zawartą w wyroku ll SA/Wr 519/15, kładącą nacisk na obowiązek przestrzegania konstytucyjnej zasady równości stron - inwestorów (art. 32 ust. 1 Konstytucji) w procesie budowlanym, która stanowi jedną z naczelnych zasad państwa prawa, przez którą należy wykładać treść przepisów Prawa budowlanego, które mają wpływ na prawo sąsiedzkie. Organ w pełni zastosował się do zaleceń WSA zawartych w wyroku z dnia 20 października 2015 (sygn. akt II SA/Wr 519/15), dokonał wszechstronnej analizy projektu budowlanego nie tylko w oparciu o obowiązujące przepisy ale również w kontekście zarzutów zawartych w odwołaniach, co doprowadziło ten organ do poprawnych w ocenie Sądu ustaleń oraz słusznych wniosków.

Podkreślić jeszcze wypada, że przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku zlokalizowanego na działkach na działkach nr 73/3, 73/9, 78/1, 79/1 była niezgodność projektowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego. Nie było zatem konieczności dokonywania przez organ drugiej instancji w tamtej – jak wskazał WSA w wyroku o sygn. akt II SA/Wr 519/15 - ustaleń dotyczących przysłaniania i zacieniania się nawzajem projektowego budynku z inwestycją planowaną przez J.P. na działkach nr 80/2, 73/11, 73/5. Nie mniej jednak argumentacja zawarta w tym wyroku jest nadal aktualna, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę zagęszczenie nowoprojektowanych inwestycji w rejonie inwestycji objętej niniejszą sprawą.

Projektowany budynek ma być zlokalizowany po drugiej stronie uliczki, łączącej plac [...] z ul. [...], a więc po południowej stronie budynku strony skarżącej. Projektowany budynek ma być zlokalizowany wzdłuż nieprzekraczalnej linii zabudowy na granicy działki nr 79/3 z działkami nr 79/2 i 78/2 w odległości ok. 4 m od ściany budynku strony skarżącej. W zaprojektowanym przez stronę skarżącą budynku znajdują się pomieszczenia o charakterze biurowym przeznaczone na pobyt ludzi. Okna tych pomieszczeń zostały zaprojektowane również wzdłuż nieprzekraczalnej linii zabudowy na granicy działek nr 73/9, 73/3, 79/1, 78/1 z działkami nr 73/10, 73/4, 79/2, 78/2. Wysokości obu budynków są nie mniejsze niż 20 m. W tej sytuacji oddziaływanie obu budynków wzajemnie na siebie jest bezsporne i winno zostać przeanalizowane w aspekcie zgodności z obowiązującymi przepisami. Wobec niezakończenia prawomocnego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę dla T. sp. z o.o. projektowany przez nią budynek nie jest zabudową hipotetyczną, lecz konkretnym obiektem, którego parametry są znane i określone w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W tym stanie rzeczy należy poddać analizie wzajemne oddziaływanie obu projektowanych obiektów w aspektach zapewnienie czasu nasłonecznienia, nieprzesłaniania okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Odnosząc się zaś do samej kwestii zasadności analizowania wzajemnego oddziaływania budynków planowanych przez inwestora i stronę skarżącą, Sąd uznał, że nie można pominąć faktu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku planowanego do realizacji przez T. sp. z o.o. i ewentualnego ich wzajemnego oddziaływania w przyszłości. Poszanowanie interesów osób władających nieruchomościami znajdującymi się w sąsiedztwie inwestycji, gwarantowane jest m.in. przestrzeganiem norm wynikających z przepisów techniczno-budowlanych (art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud.). W przepisach tych określono zasady wzajemnego usytuowania budynków w aspekcie zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia oraz nieprzesłaniania okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Sąd w pełni podziela stanowisko, że prokonstytucyjna wykładnia przepisu § 13 r.w.t. (a nie jego literalne brzmienie) wymaga uwzględnienia zasady równej ochrony prawa własności wobec sąsiada poprzez przewidywanie możliwości usytuowania w przyszłości obiektów budowlanych na jego działce. Inna wykładnia nie jest do przyjęcia, gdyż preferuje tego z właścicieli, który pierwszy przystąpił do inwestowania. Uprzywilejowanie pierwszego inwestora polega na tym, że zabudowując nieruchomość nie będzie ograniczony wymogami § 13 r.w.t., tj. warunkiem niezacieniania budynku sąsiada, skoro takowy jeszcze nie istnieje. Zatem może to doprowadzić do ograniczenia prawa własności właściciela nieruchomości sąsiedniej, który budując (rozbudowując) później budynek będzie miał ograniczony dostęp światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych. Wykładnia § 13 r.w.t. zgodnie z zasadą równości została również zastosowana m.in. w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2007 r. (sygn. akt II SA/Wr 37/07, publ. Lex nr 491986), który stwierdził, że przepis § 13 ust. 1 r.w.t. będzie miał zastosowanie zarówno do projektowanych obiektów przeznaczonych do realizacji jak też do obiektów już istniejących.

Przy wykładni i stosowaniu przepisów z zakresu prawa budowlanego należy uwzględnić prawne uwarunkowania systemowe, które determinują proces inwestycyjno-budowlany, w szczególności regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Unormowane więc w art. 4 Pr.bud. prawo do zabudowy oraz ustanawiana w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. zasada poszanowania interesów osób trzecich muszą być interpretowane w powiązaniu z treścią art. 6 ust. 2 u.p.z.p. stanowiącego, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Z art. 4 Pr.bud. wynika wprost, że prawo do zabudowy nie jest nieograniczone, gdyż warunkiem skorzystania z tego prawa jest zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami. Oznacza to, że podmiot planujący inwestycję budowlaną musi uwzględnić inne prawa i dobra chronione, w tym uzasadniony interes osób trzecich, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. pry czym, w piśmiennictwie i orzecznictwie wskazuje się, że prawa do zabudowy nie należy rozumieć w ten sposób, że przepis art. 4 Pr.bud. ma pierwszeństwo przed innymi przepisami Pr.bud. Ochrona prawa własności dotyczy wszystkich podmiotów prawa w równym stopniu i wolność zabudowy nie upoważnia do lekceważenia uzasadnionych interesów prawnych innych podmiotów (art. 5 ust. 1 pkt 9). Dlatego inwestor chcący realizować przysługujące mu prawo do zabudowy musi mieć na względzie analogiczne prawa innych. W związku z tym, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie. Zatem inwestor, który pierwszy zabudowuje swoją działkę, nie ma tylko z tego tytułu dodatkowych, większych uprawnień. Zakres dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może być rozumiany w taki sposób, w wyniku którego dochodziłoby do znacznych utrudnień czy wręcz uniemożliwienia zabudowy na działkach sąsiednich (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego, A. Plucińskiej-Filipowicz, Lex a Wolters Kluwer business, Warszawa 2014, s. 66 i powołane tam orzeczenia NSA).

Komentując art. 4 Pr.bud. autorzy wskazują, że ochrona zasady wolności budowlanej wiąże się również z objęciem ochroną prawa do zabudowy, przysługującego właścicielowi nieruchomości sąsiedniej. W procesie inwestycyjno-budowlanym powinna być zagwarantowana ochrona uprawnień właściciela nieruchomości, jak i interesu publicznego, wyrażającego się m.in. w zapewnieniu w równym stopniu prawa zabudowy osobom trzecim. Inwestor, który zabudowuje pierwszy swoją działkę, nie może mieć większych uprawnień aniżeli ci, którzy uczynią to później na działkach sąsiednich (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2014, s. 101, 103). Również w odniesieniu do art. 5 Pr.bud. podnosi się, że poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Odwołując się do orzecznictwa sądowego autorzy wskazują, że należy w tym zakresie dokonywać wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Oznacza to wymóg uwzględnienia istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości (ibidem, s. 118 i powołane tam orzeczenia sądowe).

Zarówno w piśmiennictwie, jak też w orzecznictwie akcentuje się potrzebę postrzegania prawa do zabudowy w kontekście zasad konstytucyjnych związanych z ochroną własności (art. 21 ust. 1). Stosownie do art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Zwraca się uwagę, że wolność zabudowy realizowana przez podmiot legitymujący się tytułem prawnym do nieruchomości musi uwzględniać prawo innych osób lub jednostek organizacyjnych do ochrony własnych interesów prawnych. Jest to zasada wynikająca z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Ma ona ścisły związek z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa statuowaną w art. 32 ust. 2 Konstytucji RP. W konsekwencji inwestor podejmujący się realizacji swoich praw wynikających z prawa do zabudowy musi liczyć się z tym, że na zasadzie równości wobec prawa podmiot mający tytuł do nieruchomości, na którą może oddziaływać zamierzenie budowlane inwestora, ma prawo korzystać z wszelkich środków prawnych służących ochronie własnego interesu prawnego (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny. Komentarz, red. M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz, wyd. 2, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 110).

Prawo własności jest prawem konstytucyjnie chronionym (art. 64 ust 1 Konstytucji) i ochrona ta jest dla wszystkich równa (art. 64 ust. 2 Konstytucji). Zasada równej dla wszystkich ochrony własności jest elementem zasady równego traktowania przez władze publiczne (art. 32 ust. 1 Konstytucji). W zgodzie z tymi zasadami powinny być wykładane przepisy Pr.bud., które mają wpływ na prawo sąsiedzkie (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3136/14).

Z przedstawionych uwag wynika, że ze względu na występowanie w trakcie procesu inwestycyjno-budowlanego sprzecznych interesów różnych podmiotów konieczne jest uwzględnienie prawa do zabudowy, które przysługuje nie tylko inwestorowi, ale też właścicielowi nieruchomości sąsiednich.

Prawo budowlane reguluje sprawy związane z projektowaniem, budową, utrzymaniem i rozbiórką obiektów budowlanych (art. 1 Pr.bud.). Podstawowe zasady, którymi należy się kierować podczas projektowania i budowy obiektu budowlanego określa art. 5 ust. 1 Pr.bud. Z przepisu tego wynika, że poza kwestiami technicznymi, bezpieczeństwa powszechnego, ochrony zdrowia i mienia ludzi oraz środowiska należy uwzględniać także odpowiednie usytuowanie obiektu budowlanego na działce oraz uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Pr.bud.). Prawo budowlane spełnia zatem także istotną rolę w zakresie regulacji stosunków właścicieli nieruchomości sąsiednich, czyli w zakresie tak zwanego prawa sąsiedzkiego. Podstawowym celem prawa sąsiedzkiego jest zapewnienie harmonijnego wykonywania najszerszego prawa do korzystania z nieruchomości, jakim jest prawo własności. Istotnym elementem prawa sąsiedzkiego jest zapewnienie mechanizmów ochrony prawa własności zagrożonego następstwami wykonywania prawa własności przez właściciela innej (sąsiedniej) nieruchomości. Istotne znaczenie w stosunkach sąsiedzkich właścicieli nieruchomości ma usytuowanie obiektu budowlanego w określonej odległości od granicy nieruchomości. Nie bez przyczyny w rozporządzeniach dotyczących warunków technicznych i usytuowania budynków określa się odległości w jakich budynek może być usytuowany od granicy nieruchomości i to nie tylko z uwagi na względy ochrony przed pożarami. Ważne jest też dla tych stosunków wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych na sąsiednich nieruchomościach. Jest oczywiste, że istnienie budynku na nieruchomości może być źródłem immisji, która będzie polegała na oddziaływaniu na sąsiednią nieruchomość poprzez zasłonięcie dopływu światła lub widoku, przenikaniu hałasu lub temu podobnych. Dlatego prawo budowlane, w szerokim tego sława znaczeniu, reguluje także wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych w szczególności z uwagi na ograniczenie dopływu światła lub widoku. Przykładem takiej regulacji jest § 13 r.w.t., w którym określono sposób ustalania odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów.

Zgodnie z projektem budowlanym najwyższa krawędź budynku znajduje się na wysokości 22,95 m powyżej poziomu terenu. Jednocześnie poziom dolnej krawędzi najniżej położonych okien w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku strony skarżącej wynosi ok. 5 m powyżej poziomu terenu. Tym samym wysokość przesłaniania w tym konkretnym przypadku wynosi 17,95 m (§ 13 ust. 1 pkt 1 lit. a r.w.t.). W zabudowie śródmiejskiej odległość ta może być zmniejszona nie więcej niż o połowę, co daje 8,96 m (§ 13 ust. 4 r.w.t.).

Stwierdzenie, że przepis § 13 r.w.t. reguluje ustalenie odległości budynku od innych obiektów prima facie wskazuje, że może on mieć zastosowanie tylko wówczas, gdy jedna z nieruchomości jest już zabudowana. Zdaje się taką wstępną tezę potwierdzać jego dalsza część, w której szczegółowo określa się sposób ustalania odległości pomiędzy budynkami; sposób, który wymaga znajomości pewnych parametrów architektonicznych jednego z budynków, mianowicie usytuowania krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego lub poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego. Jednakże taka wykładnia nie uwzględnia zasady równej ochrony prawa własności. Preferuje ona bowiem tego z właścicieli, który pierwszy z dwóch niezabudowanych sąsiednich nieruchomości przystąpi do inwestowania. Uprzywilejowanie pierwszego inwestora polega na tym, że inwestując w sąsiedztwie niezabudowanej nieruchomości nie będzie ograniczony wymogami stawianymi w § 13 r.w.t., lecz tylko wymogami stawianymi co do odległości budynku od granicy nieruchomości w § 12 r.w.t., co może doprowadzić do szerszego ograniczenia prawa własności właściciela nieruchomości sąsiedniej, który budując później, nie będzie mógł zbudować w takiej samej odległości, zgodnej z wymogami § 12, od granicy nieruchomości, jak jego sąsiad, gdyż jego już, jako budującego w sąsiedztwie nieruchomości zabudowanej, dalej idące ograniczenia z § 13 r.w.t. będą dotyczyć (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1277/08).

Wprawdzie przywołany wyżej wyrok, na który powołuje się również strona skarżąca, odnosi się do budowy budynku wyższego niż 35 m, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie, ale z uwagi na stan faktyczny sprawy, tj. chęć budowy zarówno przez stronę skarżącą jak i I. S.A. budynków o maksymalnych wysokościach (według planu) na nieprzekraczalnej linii zabudowy z działkami nr 78/2 i 79/2 w odległości 4 m od siebie, jego zmodyfikowana teza znajduje w pełni zastosowanie w niniejszej sprawie.

W powyżej zacytowanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że zasada równej ochrony prawa własności wymaga, aby każdy właściciel nieruchomości w procesie inwestycyjnym w miarę możliwości miał takie same prawa.

Należy tutaj również zauważyć, że chociaż Sąd podziela pogląd co do zasady, że organ administracyjny w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę badając zgodność projektowanej inwestycji z § 13 r.w.t. nie ma obowiązku odnoszenia się do przyszłych budynków, których usytuowanie na sąsiednich działkach nie jest jeszcze znane, jednakże w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją wyjątkową. Przede wszystkim z tego względu, że od pewnego momentu prowadzono jednocześnie trzy postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W związku z tym, w tej konkretnej sprawie organy winne są rozważyć usytuowanie jak i parametry wszystkich planowanych inwestycji. Tym bardziej, że wszystkie budynki usytuowane są na nieprzekraczalnych liniach zabudowy działek w odległości od siebie ok. 4 m. Ponadto, inwestorzy korzystając z zapisów planu miejscowego, planują wybudować budynki o maksymalnych wysokościach i w minimalnych odległościach od siebie, co bez wątpienia wpływać będzie na przysłanianie sąsiednich budynków. Przeciwne stanowisko doprowadziłoby do uprzywilejowania jednej ze stron, co godziłoby w konstytucyjną zasadę równości oraz jej szczególną postać dotyczącą równej dla wszystkich ochrony prawa własności. Brak uwzględnienia planowanej na sąsiedniej działce inwestycji doprowadzić by mogło do uprzywilejowanego traktowania właściciela, który jako pierwszy podejmując inwestycję uzyska premię w postaci możliwości szerszego wykorzystania swego prawa własności.

Za powyższym przemawiają również przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.), które również mają istotne znaczenie dla prawa sąsiedzkiego. Przyjmuje się bowiem, że m.in. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości, o którym mowa w podstawowym dla prawa sąsiedzkiego art. 144 k.c. (S. Rudnicki, Sąsiedztwo nieruchomości. Problematyka prawna, Zakamycze 1998 r. s. 26-28). W obecnym stanie prawnym społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości określać będzie też wynikająca z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy zasada dobrego sąsiedztwa, która stanowi podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdy brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli zatem przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy to poprzez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy też poprzez zasadę dobrego sąsiedztwa określają dla sąsiednich nieruchomości takie samo społeczno-gospodarcze przeznaczenie, to ich właściciele winni mieć równe prawo do ich zagospodarowania, zwłaszcza gdy prowadzą proces inwestycyjny jednocześnie.

Za szerszym niż wskazywałaby na to wykładnia gramatyczna stosowaniem § 13 r.w.t. przemawia też fakt, że jest to przepis wykonawczy do ustawy, co nakazuje wykładać go przez pryzmat przepisów tej ustawy. Pr.bud. nie różnicuje zaś zakresu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, gdy mówi o konieczności ich uwzględnienia podczas procesu inwestycyjnego, z uwagi na pierwszeństwo (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud.).

Słusznym jest pogląd, że ochrona interesów w procesie inwestycyjnym i prawo zabudowy nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Sąd zgadza się również z twierdzeniem, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, niedopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Pr.bud.

Uwzględniając powyższe, Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, że skoro T. sp. z o.o. nie uzyskała pozwolenia na budowę nie ma możliwości przeprowadzenia dalszych analiz w odniesieniu do tego projektu budowlanego. Sąd nie podzielił również stanowiska uczestnika postępowania I. S.A., że ponieważ strona skarżąca legitymuje się ostateczną decyzją o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, fakt ewentualnego złożenia skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję w tej sytuacji nic nie zmienia. Teoretycznie rzecz ujmując zaskarżenie takiej decyzji do sądu administracyjnego, a na obecnym etapie postępowania sądowego, wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku w sprawie II SA/Wr 613/16, może doprowadzić do uchylenia zarówno wyroku WSA we Wrocławiu jak i ostatecznej decyzji. Istotny jest jednak fakt, że strona skarżąca ma zamiar budować na swojej nieruchomości i to jednocześnie z inwestycją powstającą na działce nr 79/3. Odmowa udzielenia pozwolenia na budowę dotyczy dotychczasowego projektu bufowanego, ale inwestor może złożyć inny projekt, który będzie na nowo podlegał ocenie organu.

Ponownie rozpoznając sprawę w zakresie swoich kompetencji wyznaczonych art. 136 K.p.a. organ odwoławczy przeprowadzi zatem postępowanie wyjaśniające w zakresie wzajemnego oddziaływania na siebie budynku planowanego w niniejszej sprawie i budynku T. sp. z o.o. Wojewoda dokona analizy zacieniania i przesłaniania uwzględniającą - poza obiektami istniejącymi – również inwestycję strony skarżącej, a w razie konieczności wezwie inwestora o przygotowanie dokumentacji projektowej dla inwestycji na działce nr 79/3 w tym zakresie.

Należy jeszcze zauważyć, że organ drugiej instancji stwierdził w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, iż objęta decyzją Nr [...] zabudowa (tj. budynek T. sp. z o.o.) będzie przesłaniać dwa okna umieszczone w elewacji północnej budynku na działce nr 79/3 na I i lI piętrze, zaś spełnienie przepisów dotyczących przesłaniania przez przedłożony projekt inwestycji objętej niniejszą decyzją (na działce nr 79/3) możliwe będzie po dokonaniu zmian w układzie funkcjonalnym pomieszczeń w budynku T. sp. z o.o. Z analizy zapewnienia naturalnego oświetlenia w budynku projektowanym i budynkach sąsiednich wynika, że w odległości przysłaniania od okien znajdujących się na parterze, I i II piętrze projektowanego budynku znajdzie się działka strony skarżącej. Z powyższego wynika, że oba budynki będą się nawzajem przysłaniać. I to od inwestorów i ich ewentualnych ustępstw zależy, czy zaplanowane przez nich inwestycje zostaną zrealizowane. Niemniej jednak wymuszanie na jednej ze stron, gdy procedury uzyskiwania pozwolenia na budowę są w toku, a – jak twierdzi strona skarżąca – nie zamierza rezygnować z zabudowy swojej nieruchomości, stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równości w zakresie prawa do zabudowy.

Podkreślenia wymaga również to, że jeśli nie da się "pogodzić" obu inwestycji, koniecznym stanie się przeanalizowanie przez organ odwoławczy możliwości usytuowania w przyszłości obiektów budowlanych na działce należącej do strony skarżącej zabudowy zgodnie z planem miejscowym i przepisami r.w.t. Słusznie strona skarżącą wskazuje, że inwestorzy, chcąc zachować symetrię w oddziaływaniu na swoje nieruchomości, winni oddalić swoją zabudowę od granic swoich działek o taką samą odległość - wówczas, można uznać, że tereny należące do obu inwestorów oddziałują na siebie na równorzędnych zasadach.

Należy również zwrócić uwagę, że w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji znajduje się budynek usytuowany na działce nr 81 (pl. [...]), zabudowa na działce nr 82 - pl. [...] (zabudowania parafii pw. [...]) oraz na działce nr 77 - pl. [...] (szkoła Zgromadzenia [...]). Przy istniejącym stanie zainwestowania terenu budynek nie będzie zacieniany ani przesłaniany, nie będzie także zacieniał ani przesłaniał istniejących budynków. Wątpliwości Sądu wzbudziła analiza zapewnienia naturalnego oświetlenia w budynku projektowanym i budynkach sąsiednich (sch.02), tj. kąt widoczności 60˚ w poziomie -1, +1 i parterze budynku I. S.A. znajdującym się na działce nr 81 został skierowany nieprostopadle do ściany budynku, ale w pewnym odchyleniu w prawa stronę, co jednak nie znajduje uzasadnienia wobec przepisów r.w.t. Przesunięcie ich (kątów widoczności) w lewo tak, aby linia przebiegająca przez środek kata tworzyła ze ścianą budynku kąt prosty, spowoduje, że w zasięgu znajdzie się projektowany budynek. Ta okoliczność będzie musiała zostać wyjaśniona przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, ewentualnie w razie konieczności organ wezwie inwestora o uzupełnienie w tym zakresie dokumentacji projektowej.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd uznał je za całkowicie nieuzasadnione i nieznajdujące potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym w sprawie.

Bezpodstawny jest więc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że projektowany budynek nie spełnia wymagań planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem 1UX-M/3.

Na terenie działki nr 79/3 obowiązuje uchwała Rady Miejskiej W. z dnia 9 września 2010 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Placu [...], w części B, w obrębie S.M. we W. (Dz. U. Woj. D.. Nr [...], poz. [...]). Działka znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 1UX-M/3, wydzielenie wewnętrzne (P). Zgodnie z § 21 ust. 5 ww. uchwały na terenie oznaczonym symbolem 1UX-M/3 obowiązują następujące ustalenia dotyczące ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ochrony dziedzictwa kulturowego oraz systemu transportowego:

1) wymiar pionowy, mierzony od poziomu terenu do górnej krawędzi gzymsu wieńczącego lub okapu budynku, nie może być mniejszy niż 15 m;

2) wymiar pionowy budynków krytych dachami o kącie nachylenia połaci dachowych większym niż 12°, mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 23 m;

3) wymiar pionowy budynków krytych dachami o kącie nachylenia połaci dachowych mniejszym lub równym 12°, mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 18 m;

4) dla części budynków przylegających do linii rozgraniczających tereny 4KDW i 9KDS, krytych dachami, o których mowa w pkt 3, w odległości co najmniej 3 m od tych linii, ustalenie pkt 3 nie obowiązuje, a ich wymiar pionowy mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu nie może być większy niż 23 m;

5) ustalenia, o których mowa w pkt 1, 2, 3 i 4, nie dotyczą budynków oznaczonych na rysunku planu symbolami Bk i BJ;

6) w wydzieleniu wewnętrznym (P) powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 5% powierzchni działki budowlanej;

7) w wydzieleniu wewnętrznym, oznaczonym na rysunku planu symbolem (ZP2), dopuszcza się wyłącznie rekreację;

8) dojazd do terenu dopuszcza się wyłącznie od terenu 5KDD, 9KDS i ulicy Heleny Modrzejewskiej;

9) obowiązują miejsca postojowe dla samochodów osobowych towarzyszące poszczególnym kategoriom przeznaczenia terenu co najmniej w liczbie ustalonej zgodnie z następującymi wskaźnikami:

a) dla hoteli - 30 miejsc postojowych na 100 pokoi hotelowych,

b) dla widowiskowych obiektów kultury - 7 miejsc postojowych na 100 miejsc dla widzów;

10) miejsca postojowe, o których mowa w pkt 9, należy usytuować na terenie, na którym usytuowany jest obiekt, któremu te miejsca towarzyszą.

W § 21 ust. 1 tekstu planu wymieniono przeznaczenie terenu, w tym mieszkalnictwo (pkt 2) oraz lokal usługowy (handlowy), co mieści się w usługach centrotwórczych, ustalonych w pkt 1.

Planowany budynek ma mieć dach o kącie nachylenia 12,5°, a zatem - zgodnie z ustaleniem § 21 ust. 5 pkt 4 planu - wysokość budynku nie może przekroczyć 23 m. Wysokość projektowanego budynku: 22,95 m mieści się w tych granicach. Tym samym niesłuszne jest twierdzenie strony skarżącej, iż zgodnie z planem miejscowym w rejonie placu [...] projektowane budynki powinny być obniżone do wysokości 15 m nad terenem oraz w odległości ok. 7,5 m od budynku strony skarżącej, aby nie powodować przesłaniania innych obiektów. Przepis § 21 ust. 5 pkt 1 planu nie ma tutaj zastosowania, a § 21 ust. 5 pkt 2, w którym jest mowa o wysokości 23 m. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że skoro wysokość zaprojektowanego budynku wynosi 22,95 m, a jego odległość od budynku strony skarżącej wynosi ok. 4 m, zatem projekt ten jest sprzeczny z planem.

Ponadto, przewidziano trawnik pomiędzy projektowanym budynkiem a działkami nr 73/5, 73/11 i 80/2 o powierzchni 25,9 m, co stanowi 6% powierzchni działki i spełnia ustalenie, zawarte w § 21 ust. 5 pkt 6 tekstu planu. Nie przewiduje się dojazdu (poza nielicznymi pojazdami), a jedynie dostęp pieszy od strony przyległych chodników (9 KDS - przejście i Plac [...]). Kontenery z odpadami będą transportowane na własnych kołach do śmieciarki dojeżdżającej od strony Placu [...]. Dojazd pożarowy od strony Placu [...] (s. 3 projektu budowlanego). Dla budynku nie przewidziano miejsc postojowych dla samochodów. Dla funkcji usługi centrotwórcze oraz mieszkalnictwo nie ustalono w obowiązującym planie miejscowym wymaganej liczby miejsc postojowych. Tym samym, za nieuzasadnione należy uznać stwierdzenie strony skarżącej, że inwestor powinien zaprojektować na terenie, na którym przewidywane jest wybudowanie obiektu, min. 8 miejsc postojowych i że inwestycja nie odpowiada wymogom wskazanym w § 21 ust. 5 pkt 9 lit. a planu miejscowego.

Z powyższego wynika, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.

Bezpodstawny jest również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z lokalem usługowym, kiedy w rzeczywistości większość zaprojektowanych lokali nie odpowiada wymaganiom stawianym lokalom mieszkalnym w budynku wielorodzinnym, należy więc traktować je jako lokale mieszkalne zamieszkania zbiorowego. Przy czym, strona powołała się na przepisy § 92, § 93, § 94 r.w.t. w zakresie wymagań stawianych mieszkaniom w budynkach wielorodzinnych.

Należy tutaj zauważyć, że zgodnie z § 92 ust. 1 r.w.t. mieszkanie, oprócz pomieszczeń mieszkalnych, powinno mieć kuchnię lub wnękę kuchenną, łazienkę, ustęp wydzielony lub miskę ustępową w łazience, przestrzeń składowania oraz przestrzeń komunikacji wewnętrznej. Kuchnia i wnęka kuchenna powinny być wyposażone w trzon kuchenny, zlewozmywak lub zlew oraz mieć układ przestrzenny, umożliwiający zainstalowanie chłodziarki i urządzenie miejsca pracy (ust. 2). W budynku mieszkalnym wielorodzinnym w łazienkach powinno być możliwe zainstalowanie wanny lub kabiny natryskowej, umywalki, miski ustępowej (jeżeli nie ma ustępu wydzielonego), automatycznej pralki domowej, a także usytuowanie pojemnika na brudną bieliznę. Sposób zagospodarowania i rozmieszczenia urządzeń sanitarnych powinien zapewniać do nich dogodny dostęp (ust. 3). Ustęp wydzielony należy wyposażyć w umywalkę (ust. 4).

Zgodnie zaś z § 93 ust. 1 r.w.t. pomieszczenie mieszkalne i kuchenne powinno mieć bezpośrednie oświetlenie światłem dziennym. W mieszkaniu jednopokojowym dopuszcza się pomieszczenie kuchenne bez okien lub wnękę kuchenną połączoną z przedpokojem, pod warunkiem zastosowania co najmniej wentylacji (ust. 2):

1) grawitacyjnej - w przypadku kuchni elektrycznej,

2) mechanicznej wywiewnej - w przypadku kuchni gazowej.

W mieszkaniu wielopokojowym kuchnia może stanowić część pokoju przeznaczonego na pobyt dzienny, pod warunkiem zastosowania w tym pomieszczeniu wentylacji grawitacyjnej lub mechanicznej z podłączeniem do niej okapu wywiewnego nad trzonem kuchennym, a także z zapewnieniem odprowadzenia powietrza z pomieszczenia dodatkowym otworem wywiewnym, usytuowanym nie więcej niż 0,15 m poniżej płaszczyzny sufitu (ust. 3).

Z powyższych przepisów wynika, że mieszkanie powinno mieć kuchnię lub wnękę kuchenną, przy czym mieszkanie jednopokojowe może mieć kuchnię jako odrębne pomieszczenia z oknami, pomieszczenie kuchenne bez okien lub wnękę kuchenną połączoną z przedpokojem. W projektowanym budynku przewidziane są m.in. mieszkania jednopokojowe z wnęką kuchenną połączoną z przedpokojem (np. MB14, MB16, MB9, gdzie pomieszczenie przedpokoju z wnęką opisywane jest na rzucie "PP + aneks") oraz jednopokojowe z kuchnią bez okien (np. MB5, MB17), w których pomieszczenia te opisywane są odrębnie jako "pokój dzienny" oraz "kuchnia", co wypełnia ww. przepisy r.w.t. Tym samym twierdzenie strony skarżącej, że w zaprojektowanych 28 lokalach jednopokojowych kuchnie stanowią część pokoju dziennego i nie posiadają połączenia z przedpokojem, jest nieuzasadnione.

Zgodnie z § 94 ust. 1 r.w.t. w budynku wielorodzinnym szerokość w świetle ścian pomieszczeń powinna wynosić co najmniej:

1) pokoju sypialnego przewidzianego dla jednej osoby - 2,2 m;

2) pokoju sypialnego przewidzianego dla dwóch osób - 2,7 m;

3) kuchni w mieszkaniu jednopokojowym - 1,8 m;

4) kuchni w mieszkaniu wielopokojowym - 2,4 m.

W mieszkaniu co najmniej jeden pokój powinien mieć powierzchnię nie mniejszą niż 16 m2 (ust. 2).

Również powyższe wymogi stawiane kuchniom w mieszkaniu jednopokojowym –wbrew twierdzeniom strony skarżącej - zostały spełnione. Jak wynika z rzutów kuchnie w mieszkaniach jednopokojowych posiadają minimalną wymaganą szerokość 180 cm. Wymaga tutaj jeszcze podkreślenia, jak słusznie zauważył inwestor, że szerokość ta nie odnosi się do wnęki kuchennej dostępnej z przedpokoju.

Uwzględniając powyższe, za bezpodstawne należy uznać twierdzenia strony skarżącej, że przedmiotowy budynek należy postrzegać jako "budynek zawierający lokale mieszkalne zamieszkania zbiorowego". Nieuzasadnione jest tym samym twierdzenie, że błędna kwalifikacja zamierzenia budowlanego skutkuje wystąpieniem istotnych braków w zakresie ochrony przeciwpożarowej budynku. W tej kwestii organ wskazał, że w zakresie bezpieczeństwa pożarowego projekt budowlany został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. W projekcie zamieszczono analizę warunków ochrony przeciwpożarowej, sporządzoną przez projektanta. Elewacja północna budynku stanowi ścianę oddzielenia pożarowego i znajduje się w odległości nie mniejszej niż 4 m od sąsiedniej działki budowlanej. Postanowieniem D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia 4 sierpnia 2015 r. (znak: [...]) inwestor uzyskał zgodę na odstąpienie od obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych i zastosowanie przyjętych w projekcie rozwiązań zamiennych.

Bezpodstawny jest również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że projektowany budynek może prawidłowo funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, tj. zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, oraz zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 Pr.bud.

Odnośnie zaś zarzutu nieprawidłowej lokalizacji trafostacji, należy zauważyć, że zgodnie z § 182 r.w.t. pomieszczenie stacji transformatorowej może być sytuowane w budynkach o innym przeznaczeniu, jeżeli są spełnione warunki określone w § 96 oraz:

1) zostanie zachowana odległość pozioma i pionowa od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi co najmniej 2,8 m;

2) ściany i stropy będą stanowiły oddzielenia przeciwpożarowe oraz będą miały zabezpieczenia przed przedostawaniem się cieczy i gazów.

Zgodnie zaś z § 96 ust. 1 r.w.t. pomieszczenie techniczne, w którym są zainstalowane urządzenia emitujące hałasy lub drgania, może być sytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, pod warunkiem zastosowania rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych, zapewniających ochronę sąsiednich pomieszczeń przed uciążliwym oddziaływaniem tych urządzeń, zgodnie z wymaganiami § 323 ust. 2 pkt 2 i § 327 oraz Polskich Norm dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach. Podpory, zamocowania i złącza urządzeń, o których mowa w ust. 1, powinny być wykonane w sposób uniemożliwiający przenoszenie niedopuszczalnego hałasu i drgań na elementy budynku i instalacje (ust. 2). Budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach (§ 323 ust. 1 r.w.t).

W niniejszej sprawie trafostacja znajduje się na niepodpiwniczonym parterze (brak jakichkolwiek pomieszczeń poniżej). Wokoło trafostacji znajdują się: pomieszczenia techniczne przyłącza wody, śmietnik, przedsionek i klatka schodowa (oraz klatka schodowa w budynku sąsiednim). Bezpośrednio nad trafostacją: przedpokój oraz garderoba. Żadne z tych pomieszczeń nie jest pomieszczeniem na stały pobyt ludzi. Zgodnie z § 4 r.w.t. pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na:

1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny;

2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie.

Zgodnie zaś z § 5 ust. 1 r.w.t. nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których:

1) łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku;

2) mają miejsce procesy technologiczne niepozwalające na zapewnienie warunków przebywania osób stanowiących ich obsługę, bez zastosowania indywidualnych urządzeń ochrony osobistej i zachowania specjalnego reżimu organizacji pracy;

3) jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt, niezależnie od czasu przebywania w nich osób zajmujących się obsługą.

Powyższe czyni stwierdzenie strony skarżącej, że uwzględniona w projekcie lokalizacja trafostacji może zagrażać życiu lub zdrowiu osób znajdujących się w zbyt małych odległościach niż ustalone w przepisach, niezasadnym. Ponadto, w § 182 pkt 1 r.w.t. jest mowa o "pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi", a nie jak wskazuje strona skarżąca o "pomieszczeniach, w których przebywają ludzie".

Jeśli chodzi zaś o przywołane przepisy zarządzenia Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 28 stycznia 1985 r. w sprawie szczegółowych wytycznych projektowania i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych w zakresie ochrony ludzi i środowiska przed oddziaływaniem pola elektromagnetycznego (M.P. z 1985 r. Nr 3, poz. 24) wskazać jedynie można, że utraciły one moc z dniem 4 września 1998 r. Wobec czego, brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu strony skarżącej naruszenia art. 35 ust. 1 poprzez uznanie, iż lokalizacja stacji transformatorowej wobec pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jest prawidłowa.

Uwzględniając powyższe - w ocenie Sądu – zaskarżona decyzja musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. Stąd orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800), § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz pkt IV złącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 783 ze zm.).