Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 12/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 ze zn.1, art. 237
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 83 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 8 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi "A" S.A. na decyzję W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej; oddala skargę /-/ W.Batorowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ E.Podrazik


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] 2009 r. stwierdzającą chorobę zawodową u J. J..

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym.

Jak wynika ze zgłoszenia choroby zawodowej J. J. (ur. [...] 1949 r.) zatrudniony jest w Kopalni Węgla Brunatnego A.(dalej również – Kopalnia A. zaświadczeniu o przebiegu pracy potwierdzono, że J. J. pracował w Kopalni A. od [...]1968-[...]1968 r. i od [...]1969 do nadal (k.14), przy czym wskazano, iż pracę wykonywał na stanowiskach: ślusarz, szlifier (1968-1977), pracownik umysłowy (1977-...), samodzielny referent (1991-1997), specjalista ekonomiczny (1997-1999), konserwator tras (1999-2000), operator przenośników (2000-2007) oraz starszy operator przenośników (2007 r. – do nadal). W toku postępowania administracyjnego przesłuchani zostali świadkowie: T. S. (k. 23 akt . (k. 48 akt adm.), Z. M. (k. 49 akt adm.), M. O. (k. 50 akt adm.), Z. K. (k. 52 akt adm.), A. I. (k. 58 akt adm.). Lek. med. Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K. orzeczeniem lekarskim nr [...] rozpoznał u J. J. chorobę zawodową – przewlekłe zapalenie okołostawowe barku lewego (k. 70 akt adm.).

W oparciu o powyżej wskazany materiał dowodowy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. działając na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 235¹ ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 94, poz. 94 ze zm.), § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869 ze zm. – dalej rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych) oraz art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) decyzją z dnia 10.09.2009 r. stwierdził u J. J. chorobę zawodową.

Uzasadniając wydaną decyzję organ wskazał, iż J. J. posiada chorobę w postaci przewlekłego zapalenia okołostawowego barku lewego, wymienioną pod poz. 19 pkt 4 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W świetle ustaleń organu zainteresowany w latach 1968-1969 i 1975-1977 pracował na stanowisku ślusarza i wykonywał prace górnicze w odkrywce, które polegały na tym, że sam lub w zespołach (dwu, trzyosobowych) podnosił z podłoża i przenosił części maszyn w celu zamontowania ich na maszynach. Ustalono, że były to: krążniki: B-1800 o wadze 39 kg:, B-1600 górny o wadze 24 kg, B-1600 dolny o wadze 36 kg; zestawy krążników: o wadze 124 kg, B-l 600 dolne o wadze 76 kg; rozpory górnicze: B-1800 górna o wadze 37 kg i długości 1,80 m, B-1600 górna o wadze 29 kg, belki: B-1800 o wadze 50kg, B-1600 dolna o wadze 46 kg, guma pełna: 30mm o wadze 63 kg i wymiarach lmxlm, 40mm o wymiarach lmxlm i wadze 97 kg, 50mm o wadze 140 kg. Zainteresowany brał również udział w pracach związanych z wymianą krążników przy czym zestaw pięciu połączonych krążników ważył około 50 kg oraz przy innych pracach , które wiązały się również z koniecznością przenoszenia i podnoszenia elementów o różnej wadze. Od [...]1969 r. do [...]1974 r. J. J. zatrudniony był w Brykietowni Kopalni Węgla Brunatnego na stanowisku szlifierza form i stempli do pras brykietowych, a jego praca polegała na przygotowywaniu szlifierki do pracy, szlifowaniu materiału. Szlifowane formy były różnej wielkości, małe - 10 kg, duże - 30 kg. Waga stempla wynosiła 40 kg. Elementy te J. J. dowoził wózkiem dwukołowym, a następnie podnosił z podłogi na stół szlifierski. Od [...]1999 r. do chwili obecnej J. J. zatrudniony jest jako konserwator tras przenośnikowych, a następnie jako operator przenośników, wielkogabarytowych. Od grudnia 1999 r. do sierpnia 2007 r. wykonywał czynności polegające na nadzorowaniu pracy przenośników nadkładowych i węglowych, będących w zakresie działania oddziału zbierania nadkładu i wydobycia węgla, wymieniał krążniki, usuwał przesypy, przesuwał przenośniki taśmowe, montował i demontował fartuchy, ograniczniki, skrobaki gumowe. Ponadto ustalono, że w latach 1974-1987 J. J. był czynnym ratownikiem górniczym, który wykonywał prace związane z zabezpieczeniem odkrywki przed zagrożeniami wodnymi, a w każdym miesiącu były przeprowadzane od trzech do pięciu razy ćwiczenia. Zainteresowany nosił wówczas na plecach przez osiem godzin aparat tlenowy o wadze około 35 kg, a wraz z inną osobą przenosił elementy takie jak lutnie o wadze 30kg-40kg, szyny kopalniane. Organ wskazał też, że od 1999 r. J. J. leczy się z powodu dolegliwości ze strony kręgosłupa szyjnego, a od 2001 r. ortopedycznie z powodu zespołu bolesnego barku lewego i grzbietu o podłożu przeciążeniowym. Z powodu bólów barku i grzbietu często przebywał na długotrwałych zwolnieniach, leczył się fizykoterapeutycznie i sanatoryjnie. Zespół bolesnego barku jest spowodowany częściowymi lub całkowitymi zmianami w obrębie przyczepów mięśni. W wyniku tego dochodzi do zapalenia i ograniczenia ruchów w stawie barkowym oraz bólu. Według ortopedy zmiany w obrębie przyczepów mięśni barku lewego mają podłoże przeciążeniowe. W 2006 r. lekarz leczący zalecił zmianę stanowiska pracy z ograniczeniem dźwigania ciężarów do 5 kg. W konsekwencji orzeczeniem lekarskim Nr [...] z dnia [...] 2009 r. Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu-Ośrodek w K. rozpoznało u J. J. chorobę zawodową.

W przewidzianym ustawą terminie odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła Kopalnia A. podnosząc, że zeznania świadków są sprzeczne ze sobą, ponieważ w niektórych zeznaniach jest mowa o tym, że wszelkie prace były wykonywane przy pomocy sprzętu technologicznego, oraz maszyn i urządzeń, a w innych zeznaniach podkreślane jest iż wszelkie ciężkie prace i przenoszenie ciężarów wykonywał J. J. Tymczasem, organ I instancji uznał, że zeznania świadków są spójne z pozostałym materiałem dowodowym i bez dokładnego wykazania dlaczego jednym dowodom dał wiarę a innym nie, naruszył tym rażąco przepisy postępowania administracyjnego. W dalszej kolejności podniesiono, iż organ w ogóle nie odniósł się do zeznań A. I. i Z. K.. W odwołaniu podniesiono nadto, że organ administracji publicznej nie musi znać specyfiki warunków pracy i stosowanych technologii w warunkach Kopalni i dlatego też w tym zakresie powinien posłużyć się opinią biegłego, czego jednak nie uczyniono. W ocenie Kopalni A. decyzja organu I instancji jest wadliwa również z tego względu, że nie ustalono jaki ma wpływ choroba kręgosłupa na zapalenie okołostawowe barku lewego.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu decyzją z dnia [...] 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu i instancji.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w decyzji I-instacyjnej a nadto odniósł się do zarzutów odwołania wyjaśniając, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że wykonywane przez J. J. czynności zawodowe charakteryzowały się wymuszoną pozycją ciała i obciążeniem fizycznym polegającym na podnoszeniu i przenoszeniu znacznych ciężarów. W dalszej kolejności wskazano, że orzeczenie lekarskie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w K. Nr [...] z dnia [...] 2009 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej u J. J. zawiera właściwe i odpowiednio umotywowane uzasadnienie, a przede wszystkim wyjaśnia dlaczego stwierdzone schorzenie spełnia warunki wymaganego kryterium do rozpoznania choroby zawodowej. Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność charakteru pracy, wykonywanych czynności i zagrożeń na stanowisku pracy oraz przeprowadzenie dowodu z instrukcji zakładowej pt: "Technologia wymiany zestawów krążnikowych na przenośnikach taśmowych KWB A" oraz przeprowadzenie ponownego badania J. J. organ wskazał, iż żądania te nie znajdują uzasadnienia. W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, iż orzeczenie lekarskie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w K. pozostaje w spójności z pozostałym materiałem dowodowym tj. zeznaniami J. J. i świadków: T. S., M. W., B. M., M. D., J. S., Z. M., M. O., którzy potwierdzili, iż zainteresowany w okresie wykonywania pracy zawodowej przez wiele lat narażony był na codzienne dźwiganie ciężarów oraz niejednokrotnie wymuszoną pozycję ciała. W świetle powyższego zarzut konieczności przeprowadzenia ponownego badania J. J. i wydania orzeczenia lekarskiego przez inną jednostkę orzeczniczą oraz zarzut przeprowadzenia dodatkowych dowodów z zeznań świadków uznano za nieuprawnione. Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organ I instancji zeznań Z. K. wskazano, iż należy uznać je za nieprzydatne do rozstrzygnięcia sprawy, gdyż Z. K. bezpośrednio nie uczestniczył w czynnościach podczas których zainteresowany podnosił i przesuwał przedmioty. Z kolei odnosząc się do zeznań świadka A. I. organ II instancji zajął analogiczne stanowisko.

W przewidzianym ustawą terminie Kopalnia A. wniosła skargę do sądu administracyjnego. Kopalnia wniosła o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Strona skarżąca wskazała, że organ odwoławczy nie wyjaśnił sprawy i nie przeprowadził właściwego postępowania dowodowego, z uwzględnieniem żądań zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a zeznania świadków są wewnętrznie sprzeczne. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, art. 7 i 77 kpa, a także art. 84 § 1 kpa. Naruszenie przepisów proceduralnych wskazano w przyjęciu za spójne z pozostałym materiałem dowodowym zeznań niektórych świadków w sytuacji ich wewnętrznej sprzeczności, w nie przeprowadzeniu dowodu z obowiązującej w Kopalni instrukcji zakładowej: Technologia wymiany zestawów krążnikowych na przenośnikach taśmowych w odniesieniu do zeznań świadków i ich wiarygodności, nie przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego na okoliczność charakteru pracy, wykonywanych czynności i zagrożeń na stanowisku J. J., nie wystąpieniu do innej jednostki orzeczniczej w sytuacji gdy Wymieniony leczy się powodu dolegliwości kręgosłupa od 1999r.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P., odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wszystkie wnioski i wywody zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie dnia 16.04.2010r., która odbyła się przed tut. Sądem strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą wydano z poszanowaniem przepisów prawa.

Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny, co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje, że J. J. od [...]1968 r. jest pracownikiem Kopalni A.. Poza sporem pozostaje również i nie budzi wątpliwości Sądu, że od początku okresu zatrudnienia w Kopalni A. J. J. zatrudniony był na różnych stanowiskach. Bezspornym pozostaje też, że orzeczeniem lekarskim z [...]2009 r. rozpoznano u Jerzego Janiaka przewlekłe zapalenie okołostawowe barku lewego.

Istota sporu sprowadza się do tego czy rozpoznane przewlekłe zapalenie okołostawowe barku lewego prawidłowo uznano za chorobę zawodową, tj. następstwo wykonywanej pracy. Zasadniczym argumentem strony skarżącej jest fakt, iż schorzenie ujawniło się po 22 latach pracy J.J. w charakterze "pracownika umysłowego". O wadliwości postępowania administracyjnego – w ocenie Kopalni A. – świadczy: brak przeprowadzenia dowodu z instrukcji zakładowej pt: "Technologia wymiany zestawów krążnikowych na przenośnikach taśmowych KWB A."; brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność charakteru pracy na stanowiskach J. J.; nie wystąpienie do innej jednostki orzeczniczej w sytuacji, gdy Wymieniony leczy się z powodu dolegliwości kręgosłupa od 1999r., a znajdujące się w aktach orzeczenie zawiera lakoniczne stwierdzenia, przyjęcie zeznań niektórych świadków za spójne z pozostałym materiałem dowodowym.

Na wstępie wyjaśnić należy, że myśl art. 235¹ Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W pierwszej kolejności zauważyć więc należy, że wykaz chorób zawodowych określony został w wydanym w drodze delegacji art. 237 kodeksu pracy rozporządzeniu Rady Ministrów z 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Stwierdzone u J. J. przewlekłe zapalenie okołostawowe barku wymienione zostało w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, stanowiącego wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, pod poz. 19 pkt 4.

W dalszej kolejności wskazać należy, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje się na podstawie zebranego materiału dowodowego oceny narażenia zawodowego. W oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał chorobę zawodową u J. J. uznano za następstwo sposobu wykonywania pracy.

Odnosząc się do podnoszonych w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze zarzutów wskazać należy, że w ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów postępowania w niniejszej sprawie nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie nie zostało, bowiem przeprowadzone wadliwie.

Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutu, nie przeprowadzenia dodatkowej konsultacji J. J., wskazać należy, że możliwość taka stanowi prawo, a nie obowiązek organu. Z możliwości tej właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny może skorzystać przed wydaniem decyzji, jeżeli uzna materiał dowodowy za niewystarczający (§ 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). W ocenie Sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały załączone do akt orzeczenie lekarskie za obiektywne, uzasadnione i przekonujące. U J. J. orzeczeniem lekarskim Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w K. Nr [...] z dnia [...]2009 r. zdiagnozowano przewlekłe zapalenie okołostawowe barku lewego, wymienione pod poz. 19 pkt 4 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenie to sporządzono po szczegółowym specjalistycznym badaniu J. J. oraz ustaleniach co do warunków pracy. W treści orzeczenia podano, że według ortopedy zmiany w obrębie przyczepów mięśni barku lewego mają podłoże przeciążeniowe i z tego powodu w 2006 r. zainteresowanemu zalecono zmianę stanowiska pracy, z ograniczeniem dźwigania ciężarów do 5kg. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego wskazano, że fakt wieloletniego narażenia na całodzienne dźwiganie ciężarów oraz niejednokrotnie wymuszoną pozycję ciała przyczynił się do powstania, a później nasilenia dolegliwości bólowych ze strony barku lewego. Wskazać w tym miejscu należy, że lekarz wydający orzeczenie znał historię choroby J. J. i wiedział, że od 1999 r. leczy się on z powodu dolegliwości ze strony kręgosłupa szyjnego. Z treści uzasadnienia orzeczenia lekarskiego wynika, iż lekarzowi wiadome było również, że zainteresowany z powodu bólów barku i grzbietu często przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, jak również leczył się fizykoterapeutycznie i sanatoryjnie. Te – bezspornie znane – lekarzowi wydającemu orzeczenie fakty, nie dawały jednak podstaw do poszukiwania związku pomiędzy stwierdzoną chorobą kręgosłupa a zapaleniem okołostawowym barku lewego, a tym bardziej do postrzegania choroby barku jako konsekwencji schorzenia kręgosłupa. Orzeczenia lekarskie placówek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego, która powinna być wszechstronnie uzasadniona i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego (patrz: wyrok NSA z dnia 15.03.1994 r., sygn. akt SA/Wr 147/94, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16.01.2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1221/04; publ. LEX nr 194428). Stanowiące podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie niewątpliwie odpowiada wymogom określonym w wymienionych powyżej orzeczeniach sądów administracyjnych. Dlatego nie sposób zgodzić się ze stroną skarżącą w zakresie podnoszonych wątpliwości dotyczących tego orzeczenia. Odpowiadające wskazanym wymogom formalnym opinie biegłych lekarzy z zakresu medycyny pracy są dla organu wiążące i inspektor sanitarny nie ma prawa ich zmieniać ani odmiennie interpretować.

Odnosząc się z kolei do argumentu, iż J. J. był w istocie "pracownikiem umysłowym" i przez ponad 22 lata nie był narażony na żadne przeciążenia zwrócić należy uwagę, iż Kopalnia nie zakwestionowała, podniesionej przez Wymienionego okoliczności, iż w latach 1974 – 1987 był on czynnym ratownikiem górniczym, w związku z czym wykonywał prace związane z zabezpieczeniem odkrywki i przez wiele godzin 3 do 5 razy w miesiącu dźwigał aparat tlenowy o wadze ok. 35 kg. W trakcie ćwiczeń przenosił także wraz z inną osobą różnego rodzaju elementy o wadze 30 do 40 kg.

Ponadto w świetle wyjaśnień uczestnika, znajdujących się na k.15-16 akt administracyjnych wprawdzie w latach 1991 do 1999r. pracował jako pracownik umysłowy jednak nadal w trakcie wykonywanych obowiązków podnosił różnego rodzaju elementy, urządzenia bądź ich części. W istocie bowiem w sposób ciągły uczestniczył w inwentaryzacji. Inwentaryzacja polegała na liczeniu stanu ilościowego zasobu magazynów, co niejednokrotnie wiązało się z podnoszeniem z podłoża, celem dokonania odczytu, oczyszczenia urządzeń, ich części. Waga elementów była różna od 30 do 50kg. Nie sposób przyjąć zatem, by we wskazywanych okresach nie był narażony na przeciążenia, które wg. lekarza skutkowały zmianami w obrębie przyczepów mięśni barku lewego, doprowadzając do powstania zespołu bolesnego barku lewego.

W ocenie Sądu ustaleń w tym zakresie nie podważają zeznania świadków Z. K. i A. I., którzy wprawdzie nie potwierdzili faktu konieczności wielokrotnego podnoszenia materiałów, zgromadzonych w magazynie celem ich spisania, jednakże żaden z nich nie uczestniczył wspólnie z J. J. w czynnościach spisu inwentarza.

Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że J. J. od [...]1999 r. do [...]2000 r. pracował jako konserwator tras, a od [...]2000 jako operator przenośników i starszy operator przenośników. Nie budzi wątpliwości tut. Sądu, iż praca na ostatnio wymienionych stanowiskach związana była z dużym wysiłkiem fizycznym, koniecznością podnoszenia wielokilogramowego sprzętu, ręcznego przenoszenia części maszyn, ręcznego usuwania przesypów na przenośnikach taśmowych.

Potwierdza to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym także dokumentacja dostarczona przez Kopalnię. Wskazać w tym miejscu należy na następujące dokumenty: zaświadczenie z Działu DBH z dnia [...]2008r. dot. J. J. oraz z [...]2008r. (k. 63,64akt), pismo Głównego Inżyniera BHP z dnia [...]2009r.(k.65akt).

W istocie zatem wystąpienie pierwszych objawów chorobowych miało miejsce w trakcie wykonywania pracy w narażeniu zawodowym. Podjęcie leczenia z powodu bolesnego barku lewego nastąpiło po raz pierwszy w 2001 r.

W świetle zgromadzonej dokumentacji nie zasługuje, więc na uwzględnienie argumentacja Kopalni A., jakoby zainteresowany nie wykonywał czynności wymagających wysiłku fizycznego, które w konsekwencji doprowadziły do stwierdzonej w orzeczeniu Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w K. Nr [...] z dnia [...] 2009 r. choroby.

W ocenie tut. Sądu zaniechanie przeprowadzenia dowodu, zgłoszonego po raz pierwszy przez Kopalnię A. w odwołaniu - z instrukcji zakładowej pt: "Technologia wymiany zestawów krążnikowych na przenośnikach taśmowych KWB A." nie stanowiło w okolicznościach niniejszej sprawy naruszenia art.7,77 § 1 kpa w stopniu, o którym mowa w art.145 § 1pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa. W istocie bowiem dokument ten stanowiący instrukcję wymiany zestawów krążnikowych nie mógł w swej istocie obrazować wszystkich obciążęń, jakim podlegał J. J. podczas pracy w Kopalni, a których występowania Kopalnia nie zakwestionowała. Wręcz przeciwnie część z nich (obciążeń)nawet potwierdziła w opisanych wyżej zaświadczeniach. Podkreślenia wymaga także że dokument instrukcji wykonywania czynności nie może stanowić dowodu na okoliczność rzeczywistych czynności wykonywanych przez uczestnika przy wymianie krążników. Ta właśnie okoliczność ma zaś zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie.

W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału, okoliczność, iż praca zainteresowanego niezmiennie wiązała się z obciążeniami fizycznym, które – jak ocenił lekarz orzekający – stały się przyczyną choroby narządu ruchu, nie budzi wątpliwości Sądu. Zeznania świadków w tej kwestii, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, są spójne i nie budzą uzasadnionych wątpliwości. Korelują z dokumentacją przedłożoną przez Kopalnię.

Reasumując, dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest łączne wystąpienie elementów w postaci pracy w warunkach narażenia na czynnik chorobotwórczy, rozpoznania schorzenia jako choroby zawodowej przez upoważnioną placówkę lekarską oraz istnienie związku przyczynowego między dwoma wymienionymi elementami (por. wyrok NSA z 07.01.2010 r., sygn. II OSK 1771/09, www.nsa.gov.pl). Analiza załączonego do akt sprawy materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż z wysokim prawdopodobieństwem, stwierdzić można, że zdiagnozowana u J. J. choroba pozostaje w związku ze sposobem wykonywania przez niego pracy.

Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu. Rozpoznając niniejszą sprawę - nie stwierdzono również - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miałoby wpływ na sposób załatwienia niniejszej sprawy.

Dodatkowo podkreślić w tym miejscu należy także, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 106 § 3 ppsa. Przed sądem administracyjnym dopuszczalny jest jedynie uzupełniający dowód z dokumentów. Przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, także w formie pisemnej dopuszczalne jest jedynie w postępowaniu administracyjnym i to w trybie art. 83 § 3 kpa. W przeciwnym wypadku nie może być on podstawą dokonywanych ustaleń, oceny wiarygodności.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ppsa skarga została oddalona.

/-/ W.Batorowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ E.Podrazik

MK