Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1089/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 549 . art. 145
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2017 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr [...]

UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r., znak [...], po rozpatrzeniu wniosku W. G. z dnia 31 stycznia 2017 r., działając na podstawie art. 149 § 3 i art. 148 § 2 oraz art. 150 § 1 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji nr [...] z dnia 30 sierpnia 2016 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa stacji bazowej nadawczo -odbiorczej transmisji danych nr [...] K. [...] przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obr. [...].

W uzasadnieniu postanowienia podano, iż opisana wyżej decyzja pierwszoinstancyjna ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego uzyskała walor ostateczności w dniu 30 września 2016 r. Organ I instancji przywołał obowiązujące przepisy w przedmiocie wznowienia postępowania, przesłanek, terminów. Omówiono również poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych wypowiadające się w sprawie obliczania terminów do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy strony zostały zawiadamiane o decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego w drodze obwieszczenia przy zastosowaniu regulacji art. 49 K.p.a. w związku z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ I instancji podał, że działając w zgodzie z powołanymi przepisami prawa zawiadomił strony postępowania o wszczęciu i zakończeniu postępowania ustalającego lokalizację celu publicznego oraz wydaniu decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w K.. Takimi działaniami są: informacja wywieszona na tablicy ogłoszeń Wydz. Architektury i Urbanistyki UMK oraz w internecie na stronie BIP.

Organ I instancji przestawił dokonaną analizę stanu faktycznego nin. sprawy, z której wynika, że W. G. był stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z dnia 30 sierpnia 2016 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, jednakże nie złożył wniosku w obowiązującym strony postępowania 14 dniowym terminie od ogłoszenia decyzji, tym samym naruszył termin, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a..

Zażalenie na postanowienie organu I instancji złożył W. G., zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Zdaniem żalącego przedstawione w zaskarżonym postanowieniu stanowisko organu jest całkowicie dowolne. Zdaniem strony żalącej termin określony w przepisie art. 148 § 2 K.p.a. z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona rzeczywiście dowiedziała się o decyzji. Przyjęcie fikcji doręczenia decyzji poprzez publiczne ogłoszenie nie jest równoznaczne z dowiedzeniem się o decyzji, która to okoliczność ma zasadnicze znaczenie dla oceny zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie.

Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.); oraz w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz.778) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 7 marca 2017 r. znak [...]

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że instytucja wznowienia postępowania, uregulowana w przepisach art. 145 - 153 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie w pewnych okolicznościach prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszej fazie właściwy organ (w tym przypadku Kolegium) bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 K.p.a. bądź w art. 145a K.p.a., czy został zachowany termin do złożenia podania, jak również czy z innych względów nie jest wykluczone prowadzenie postępowania w trybie nadzwyczajnym. Jeżeli wstępna kontrola wykaże, że wymogi zostały spełnione, organ wznawia postępowanie, a wydane w tym zakresie postanowienie stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 K.p.a). Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek tj. stwierdzenie, że podanie nie jest oparte na przyczynie wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 K.p.a. lub też jest spóźnione, uprawnia organ do odmowy wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 K.p.a..

Pojęcie strony postępowania administracyjnego ma dwie płaszczyzny: procesową, bo uzasadnia wszczęcie postępowania administracyjnego w określonej sprawie oraz materialnoprawną, bo wynika z przepisów prawa materialnego, które dotyczą określonych praw i obowiązków danego podmiotu. Przymiot statusu strony winno się oceniać, po wznowieniu postępowania, wyłącznie w oparciu o kryteria wymienione w art. 28 K.p.a., czyli stwierdzenie istnienia interesu prawnego / obowiązku. Niezbędne staje się ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Powinien on znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy przedstawionych w części opisowej i graficznej wniosku inwestora, wskazujących na obszar oddziaływania inwestycji. Tak określony interes prawny będzie obejmował z zasady w postępowaniach planistycznych inwestora właścicieli i użytkowników wieczystych objętych obszarem oddziaływań projektowanej inwestycji.

We wniosku o wznowienie postępowania datowanego na dzień 26 stycznia 2017 r. W. G. podał, że jest właścicielem działki nr [...] przy ul. [...] obr. [...] w K.. Budynek znajdujący się na tej działce znajduje się na osi wiązki (dwie anteny o azymucie 87) projektowanej stacji bazowej na budynku przy ul. [...] w K., zaś przewidywana moc tych anten jest bardzo duża, co powoduje, iż strefa promieniowania obejmuje teren działki.

Na podstawie analizy dokumentów zawartych w aktach sprawy SKO stwierdziło, że żalący, jako właściciel działki nr [...] przy ul. [...] obr. [...] w K., objętej oddziaływaniem stacji bazowej, był stroną postępowania lokalizacyjnego zakończonego ostateczną decyzją ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego z dnia 30 sierpnia 2016 r. (wykaz stron k. 171 akt adm.).

Za strony postępowania uznano właścicieli i użytkowników wieczystych terenu, na którym planowana była inwestycja oraz właściciele i użytkownicy wieczyści działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. działek sąsiednich oraz działek położonych w obszarze ponadnormatywnego oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Z dokumentów doręczenia pism znajdujących się w aktach sprawy wynika, że inwestor oraz właściciele terenu inwestycji zostali zawiadomieni pisemnie o wydanej decyzji lokalizacyjnej z dnia 30 sierpnia 2016 r. Pozostałe strony postępowania zawiadomiono o decyzji kończącej postępowanie (decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego) poprzez obwieszczenie z dnia 1 września 2016 r. opublikowane na internetowych stronach Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta K., wywieszenie informacji na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. w dniach 1 września do 15 września 2016 r..

Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący podstawę prawną dla działania proceduralnego organu administracji stanowi, iż o wszczęciu postępowania organ zawiadamia na piśmie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Pozostałe strony o wszczęciu takiego postępowania zawiadamiane są w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Obwieszczenie następuje, zależnie od miejscowych warunków, w prasie lokalnej, w innym medium publicznym np. w Internecie, również przez zamieszczenie go na tablicy ogłoszeń urzędu gminy, czy w innym miejscu publicznym (Komentarz Becka pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego 8 wydanie Planowanie i Zagospodarowanie Przestrzenne Wyd.CH Beck 2015). Cytowany przepis ma charakter proceduralny, szczególny wobec kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten wprowadza zmiany w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego, wprowadzając odmienną procedurę wydawania aktu, zawiadamiania stron, treści odwołania, modyfikację w sferze nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji administracyjnych (w tym wznowienia postępowania). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego korzysta z ułatwień proceduralnych, norm umacniających jej trwałość. Regulacje te mają na celu uproszczenie uzyskania decyzji i przyspieszenie postępowania.

W świetle ustalonych faktów oraz przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaprezentowanego stanowiska doktryny i orzecznictwa, dokonane powiadomienia odpowiadają przyjętemu zwyczajowo w K. sposobowi zawiadamiania. W ten sposób, zgodny z wymogami cytowanych przepisów prawa, przedmiotowa decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego z dnia 30 sierpnia 2016 r. została doręczona stronie postępowania m.in także żalącemu się W. G..

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy rozważył kwestię zachowania przez W. G. terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. W terminie 14 dni od doręczenia decyzji przysługiwało stronom postępowania prawo do złożenia odwołania, zaś termin podany w art. 148 § 2 K.p.a. rozpoczynał swój bieg w następnym dniu po upływie podanego terminu, czyli 16 września 2016 r. Składając swój wniosek w dniu 31 stycznia 2017 r. W. G. uchybił terminowi przewidzianemu w art. 148 § 2 K.p.a., co spowodowało uzasadnioną odmowę wznowienia postępowania.

W. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie z dnia 12 czerwca 2017 r., znak: [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając uchylenia zaskarżonego postanowienia organu II instancji, jak również poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Nadto wniósł o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta K., zamiast jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji,

- w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 148 § 2 K.p.a. i art. 49 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię skutkującą utożsamieniem fikcji doręczenia decyzji wskutek jej publicznego ogłoszenia z dowiedzeniem się o decyzji, w związku z czym doszło do utrzymania w mocy wadliwego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu zarzutów skarżący wskazał, że niezasadne jest stanowisko organu wskazujące, że skoro o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego oraz o wydaniu decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego zawiadomiono przez publiczne ogłoszenie, to przesądza to o tym, że wskazany w art. 148 § 2 K.p.a. miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w odniesieniu do skarżącego rozpoczął swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji, to bez względu na to, czy skarżący, wnioskujący o wznowienie, z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał.

Zdaniem skarżącego przedstawione w zaskarżonym postanowieniu stanowisko organu jest całkowicie dowolne, bowiem termin określony w przepisie art. 148 § 2 K.p.a. z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona rzeczywiście dowiedziała się o decyzji. Przyjęcie fikcji doręczenia decyzji poprzez publiczne ogłoszenie nie jest równoznaczne z dowiedzeniem się o decyzji, która to okoliczność ma zasadnicze znaczenie dla oceny zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie.

Na poparcie swoich zarzutów skarżący przywołał orzecznictwo NSA i WSA.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje Sądowi podstawę i zarazem obliguje do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do jednej z wymienionych kategorii, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy i bez zawiadamiania stron postępowania.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a..

Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że odpowiada ono prawu, a zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (art. 16 § 1 zd. 2 K.p.a.). Oprócz ściśle wskazanych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego przesłanek wznowienia, kolejnym ograniczeniem możliwości wszczynania tego trybu jest ograniczenie terminu składania wniosku o wznowienie. Stosownie do art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl § 2 tego przepisu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W kontrolowanym przez Sąd przypadku powołaną przez skarżącego przesłanką wznowienia był właśnie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.: "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu", a zatem zastosowanie znajdzie art. 148 § 2 K.p.a..

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA [...], LEX nr 47857: "1. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a.. W przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a. bądź nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 K.p.a. organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. wydać decyzję (obecnie postanowienie) odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 K.p.a.". Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 2009 r., II OSK [...], LEX nr 484887: "Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję (obecnie postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.)". Należy bowiem zauważyć, że począwszy od dnia 11 kwietnia 2011 r. właściwą formą procesową odmowy wznowienia postępowania jest postanowienie, a nie, jak wcześniej, decyzja – co wynika wprost z treści art. 149 § 3 K.p.a. w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 lit. a ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18).

W orzecznictwie zwraca się uwagę, że "dowiedzenie się o decyzji" w rozumieniu art. 148 § 2 K.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. II OSK [...], LEX nr 1664450).

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do właściwego określenia momentu, od którego należy liczyć bieg ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy o ostatecznej decyzji, której dotyczy wniosek, strony były zawiadamiane w trybie obwieszczeń, o których mowa w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z przywołanym przepisem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości; inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Regulację tę dopełnia przepis art. 49 K.p.a., w myśl którego strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Nie ulega wątpliwości, iż jednym z przepisów szczególnych, do których odsyła art. 49 K.p.a., jest właśnie art. 53 ust. 1 u.p.z.p..

W świetle przywołanych unormowań art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 K.p.a. bezspornym jest, iż stronom postępowania lokalizacyjnego innym niż inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których mają być zlokalizowane inwestycje, nie doręcza się decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (jak tego zasadniczo wymaga art. 109 § 1 K.p.a.), lecz komunikuje się w drodze publicznego ogłoszenia (poprzez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty sposób). Jednocześnie art. 49 K.p.a. kreuje fikcję prawną, iż dopuszczone szczególnym przepisem publiczne ogłoszenie decyzji, z upływem czternastu dni od dnia jego dokonania wywiera skutki równoważne z doręczeniem decyzji lub powiadomieniem o niej. Innymi słowy, w przypadkach, gdy na mocy przepisów szczególnych znajduje zastosowanie przewidziany w art. 49 K.p.a. sposób komunikowania o wydaniu określonej decyzji, czyli publiczne ogłoszenie (poprzez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób), adresat takiego ogłoszenia nie może następnie podnosić zarzutu, iż nie został powiadomiony (nie wiedział) o tej decyzji lub że decyzja ta nie została jemu doręczona.

Zdaniem Sądu statuowana w art. 49 K.p.a. fikcja prawna doręczenia decyzji lub powiadomienia o niej – w braku wyraźnego, odmiennego zastrzeżenia – rozciąga się na wszystkie przepisy, które z faktem doręczenia decyzji lub powiadomienia (dowiedzenia się) o niej wiążą określone skutki prawne, a w szczególności na przepis art. 148 § 2 K.p.a. W konsekwencji należy uznać, że przewidziany w tym ostatnim przepisie miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w odniesieniu do podmiotów, którym na mocy przepisu szczególnego decyzja kończąca dane postępowanie była komunikowana w drodze publicznego ogłoszenia, rozpoczyna swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji, i to bez względu na to, czy ów podmiot z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że adresatem dokonywanego na podstawie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. publicznego ogłoszenia (verba legis: zawiadomienia w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości) o decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest każdy podmiot będący, w znaczeniu materialnoprawnym (tj. z uwagi na posiadany interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a.), stroną podstępowania lokalizacyjnego, za wyjątkiem inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczyści nieruchomości, na których przewidziano lokalizację tych inwestycji.

Fakt, że część zawiadomień w toku postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter obwieszczeń nie zwalnia organów od poczynienia ustaleń co do stron, gdyż ustalenie ich rzeczywistego kręgu będzie miało niewątpliwy wpływ na wybór miejsca i sposobu obwieszczenia, które winno zapewnić realną możliwość zapoznania się z działaniami organów administracji.

Mając na względzie powyższe oraz okoliczność, iż w świetle niespornych i nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych skarżący nie był (współ)właścicielem ani (współ)użytkownikiem wieczystym terenu objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, to, jak trafnie skonstatowano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO, organ prowadzący postępowanie lokalizacyjne nie miał wobec niego obowiązku powiadomienia o wszczęciu postępowania ani doręczenia decyzji ULICP na piśmie, a jedynie zawiadomienia o tych faktach w drodze publicznego ogłoszenia w trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 K.p.a..

Konieczne jest przy tym rozważenie kwestii, czy zawiadomienie stron (w tym skarżącego) w trybie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostało dokonane prawidłowo. Kwestię tę organy wystarczająco i prawidłowo rozważyły, a w konsekwencji w sposób uprawniony stwierdziły, że wniesione przez W. G. podanie o wznowienie było spóźnione.

Obwieszczenie z dnia 25 maja 2016 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wywieszono na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. w dniach 25.05.2016 r. do 08.06.2016 r. i opublikowano na internetowych stronach Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta K. (gdzie jest nadal dostępne jako dokument archiwalny pod wskazanym przez organ I instancji adresem), natomiast obwieszczenie z dnia 1 września 2016 r. o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] z dnia 30.08.2016 r. wywieszono na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. w dniach 01.09.2016 r. do 15.09.2016 r. oraz opublikowano na internetowych stronach Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta K.. Informacja o wydaniu rozstrzygnięcia jest nadal dostępna w BIP (aktualnie jako dokument archiwalny pod wskazanym przez organ adresem).

Zdaniem Sądu te dwa sposoby zawiadomienia (przez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń urzędu oraz przez umieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej BIP) dają wspólnie realną możliwość dowiedzenia się o wszczęciu postępowania jak i decyzji je kończącej, choć tego nie gwarantują. Jednakże nie istnieje sposób, który by taką możliwość gwarantował, poza zawiadomieniem na piśmie, jakiego ustawodawca w tym przypadku nie przewidział wobec skarżącego, który nie jest inwestorem, właścicielem, czy użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego.

Takim sposobem zwyczajowo przyjętym w danej miejscowości nie byłoby np. ogłoszenie w prasie, bowiem nie wszyscy czytają te same tytuły prasowe. Zdaniem Sądu w tak dużym mieście jak K. obwieszczenie za pośrednictwem internetu na stronie biuletynu informacji publicznej Urzędu Miasta K. w rubryce, która stanowi o ogłoszeniach jest sposobem, który z całą pewnością gwarantuje największy zasięg informacji, większy niż np. lokalna prasa. Co więcej na stronie BIP archiwizuje się ogłoszenia i komunikaty, co Sądowi jest wiadome z urzędu i może zostać przez każdego sprawdzone, zatem można sprawdzić także powiadomienia archiwalne. Przede wszystkim jednak zasięg oddziaływania i dostępność informacji za pośrednictwem sieci internetowej, na stronie poświęconej sprawom urzędowym miasta, nie może być porównywana z innymi sposobami zawiadomienia (prasa). Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie znane jest stanowisko WSA w Krakowie wyrażone w wyroku sygn. II SA/Kr [...] oraz podzielające to zapatrywanie stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. II OSK [...], iż "zamieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej [...] nie stanowi zawiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty". Jednakże pogląd ten został wyrażony odnośnie stanu faktycznego sięgającego 2008 r., a więc mającego miejsce blisko dekadę temu. W tamtym czasie rzeczywiście nie można było twierdzić, że dostępność internetu jest na tyle powszechna i duża, że jego użycie dla umieszczenia tego rodzaju informacji można uznać za zwyczaj. Jednak w roku 2016 sytuacja wyglądała inaczej, a już z pewnością w dużej aglomeracji, jaką jest K.. Nadto jeśli ten sposób ogłoszeń jest wykorzystywany w K. od 2003 r., to można już mówić o pewnym utrwalonym zwyczaju.

Powstaje natomiast kwestia, czy można uznać za zwyczaj w rozumieniu art. 53 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p. publikowanie obwieszczeń i powiadomień oraz decyzji w publikatorze, który został obowiązkowo utworzony w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, dalej "u.d.i.p.". Zgodnie z art. 8 u.d.i.p. tworzy się urzędowy publikator teleinformatyczny - Biuletyn Informacji Publicznej - w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej, zwany dalej "Biuletynem Informacji Publicznej"; informacje publiczne są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2; podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5. Podmioty, o których mowa w zdaniu pierwszym, mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje publiczne".

Podmioty, o których mowa w art. 4 u.d.i.p. to w szczególności organy władzy publicznej i muszą one udostępniać, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt. 4). Jednakże skoro organy władzy publicznej, jak wynika z art. 8 ust. 3 u.d.i.p., mogą udostępniać w BIP także inne informacje publiczne, to zdaniem Sądu nie jest naruszeniem powyższych przepisów zwyczajowe informowanie o wszczęciu postępowań administracyjnych i o decyzjach w nich zapadłych. O ile jeszcze publikacje związane z decyzją mogłyby podpadać pod obowiązek publikacji, to już zawiadomienie o wszczęciu postępowania jest informacją dodatkową, którą organ może (nie musi) udostępniać w świetle zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem może także czynić to zwyczajowo. Fakt zaś, że jest to publikator urzędowy nie stanowi, zdaniem Sądu, w tym przypadku przeszkody do jego zwyczajowego wykorzystywania przez organ administracji publicznej do dokonywania obwieszczeń i zawiadomień zgodnie z prawem. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że opublikowanie przez organ stosownych obwieszczeń w internecie na stronie [...] w rubryce "ogłoszenia i komunikaty" nie może zostać uznane za sposób zwyczajowo przyjęty w K..

Jest poza sporem, iż wymaganych ogłoszeń dokonano na długo (znacznie ponad jeden miesiąc) przed złożeniem przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie.

Decyzja Nr [...] z dnia 30 sierpnia 2016 r. została zatem skarżącemu (wnioskującemu o wznowienie) W. G. doręczona w dniu 15 września 2016 r. (fikcja prawna doręczenia), a zatem datę 15 września 2016 r. należy uznać za ostatni dzień, w którym strony, w tym skarżący dowiedziały się o decyzji i dzień, którego upływ powodował otwarcie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania dla stron, którym decyzji nie doręczano w formie pisemnej. Prawo złożenia odwołania od ww. decyzji ULICP przysługiwało również wnioskującemu o wznowienie postępowania. W konsekwencji trafnie stwierdziły organy obu instancji, że przewidziany art. 148 § 2 K.p.a. miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w odniesieniu do skarżącego rozpoczął swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji, tj. 16 września 2016 r. i to bez względu na to, czy wnioskujący o wznowienie z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał. Wniosek o wznowienie postępowania złożony przez W. G. w styczniu 2017 r. został więc wniesiony z naruszeniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., w związku z czym wznowienie postępowania nie było dopuszczalne, o czym prawidłowo orzekły organy.

Sąd podziela co do zasady stanowisko SKO, iż dzień następujący po dniu upływu czternastodniowego terminu od ogłoszenia decyzji ULICP był – także dla skarżącego – pierwszym dniem miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Z upływem bowiem owego czternastodniowego terminu nastąpił, na mocy art. 49 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., skutek w postaci prawnie skutecznego powiadomienia adresatów ogłoszenia, w tym m.in. skarżącego, o wydaniu decyzji ULICP, a co za tym idzie – prawnie relewantnego (choć niekoniecznie rzeczywistego) "dowiedzenia się" przez te podmioty o decyzji ULICP w rozumieniu art. 148 § 2 K.p.a.. Ani wykładnia językowa powołanego przepisu – w którym, co istotne, mowa jest jedynie o dniu, w którym strona "dowiedziała się" o decyzji, bez dalej idącego zastrzeżenia, iż chodzi tu wyłącznie o dowiedzenie się "rzeczywiste", "faktyczne" itp. – ani tym bardziej przywołane wyżej względy natury celowościowej, nie dają podstaw do wyłączania przepisu art. 148 § 2 K.p.a. z zakresu oddziaływania fikcji prawnej doręczenia (powiadomienia), ustanowionej w art. 49 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p.. Wykładnia przeciwna zaprezentowana w skardze nie może zostać zaakceptowana, jako w istocie sprzeciwiająca się idei stosowania art. 49 K.p.a. i unicestwiająca jego praktyczne skutki, bo otwierająca każdemu zainteresowanemu możliwość kwestionowania prawnej skuteczności, względem jego osoby, dokonanego publicznie ogłoszenia (por. wyrok NSA z 23.03.2010 r., II OSK [...], CBOSA).

Niezależnie od powyższego należy ubocznie wskazać, choć nie ma to wpływu na wydane w niniejszej sprawie rozstrzygniecie Sądu, że skarżący (wnioskujący o wznowienie) W. G. ani we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, ani nawet w rozpatrywanej skardze do Sądu, nie wskazał żadnych okoliczności, które by chociaż uprawdopodobniły, iż z przyczyn obiektywnych i niezależnych od skarżącego nie miał on możliwości zapoznania się z obwieszczeniem z dnia 1 września 2016 r. o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] z dnia 30.08.2016 r., wywieszonym na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. w dniach 01.09.2016 r. do 15.09.2016 r. i opublikowanym na internetowych stronach Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta K..

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia SKO, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie go obrotu prawnego.

Sąd uchyla zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a..