Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 455/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-07-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2021 r. B. B., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę na wskazaną w rubrum decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], w której uznano za świadczenie nienależnie pobrane wypłacone skarżącej w okresie od czerwca do grudnia 2018 r. świadczenie pielęgnacyjne przyznane decyzją nr [...] z dnia [...] października 2018 r. (pkt 1) i ustalono wysokość nienależnie pobranego świadczenia na kwotę [...]zł (pkt 2), oraz zobowiązano do jego spłaty w ciągu 14 dni od daty, w której decyzja stała się ostateczna (pkt 3).

W treści skargi skarżąca wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji ze względu na przedstawione w treści skargi wadliwości proceduralne i uchybienia przepisom prawa materialnego, które powinny doprowadzić do wyeliminowania przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego, a ponadto wobec bardzo trudnej sytuacji materialnej skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zaistnienie przynajmniej jednej z wymienionych przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Każda decyzja, postanowienie czy inny akt lub czynność wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. Chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiej decyzji, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem jej legalności.

Podkreślić trzeba, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09).

Rozpoznając przedmiotowy wniosek, Sąd stwierdził, iż nie zaistniały przesłanki go uzasadniające. Strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże nie uprawdopodobniła, że jej wykonanie może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Prócz wskazania, że skarżąca znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej pełnomocnik skarżącej nie powiązał nawet konieczności zapłaty należności wynikających z zaskarżonej decyzji z niemożnością, przykładowo, opłacenia leczenia i rehabilitacji syna skarżącej lub niemożnością zapłaty za mieszkanie.

Również dokumenty zgromadzone w aktach rozpoznawanej sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Zobowiązanie do uiszczenia należności pieniężnych zawsze bowiem pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Strona skarżąca nie wskazała jaka jest jej sytuacja finansowa, a tym samym nie jest możliwa ocena, w jaki sposób uiszczenie kwoty wskazanej w decyzji administracyjnej mogłoby wpłynąć na jej kondycję finansową.

Z kolei przeświadczenie strony o tym, że decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04), wobec czego merytoryczne zarzuty skargi nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania aktu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.

/-/ A. Kiersnowska-Tylewicz