Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1097/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 2 i 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

R.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione. Postanowieniem tym, wydanym na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.), uznano za nieuzasadnione zażalenie na niezałatwienie sprawy z wniosku dotyczącego zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrola pozostałych postanowień nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych.

Zaskarżone postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., następuje bowiem w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli została ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2259/10).

Biorąc powyższe pod uwagę należało dojść do wniosku, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

ja