Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 904/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO) uchyliło decyzję Prezydenta W. z [...] stycznia 2012 r. w całości i wymierzyło O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca) karę pieniężną w wysokości 85.800 złotych za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. M. w rej. ul. K. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu, poprzez pozostawienie w tym pasie fundamentu reklamy o powierzchni rzutu poziomego 3 m2, w okresie od 26 lutego 2007 r. do 26 marca 2009 r. Jako podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji podano art. 40 ust. 6 i ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r. nr 260), dalej u.d.p.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] listopada 2006 r. Prezydent W. zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. M. w rej. ul. K. o powierzchni 3 m2 i umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 4,5 m2, w okresie od 26 listopada 2006 r. do 25 lutego 2007 r. W pkt 7i załącznika 2 do zezwolenia organ wskazał, że skarżąca jest zobowiązana do usunięcia reklamy, doprowadzenia pasa do stanu poprzedniego i powiadomienia o powyższym zarządcy drogi m. in. z chwilą wygaśnięcia decyzji.

I.

Wnioskiem z [...] maja 2007 r. skarżąca wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich w [...] (dalej ZDM) o wydanie na jej rzecz kolejnego zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego od 25 lutego 2007 r. do "dnia dzisiejszego".

W dniu [...] czerwca 2007 r. ZDM wezwał skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych ww. wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania m.in. poprzez złożenie pełnomocnictwa. Ponieważ skarżąca nie nadesłała żądanego pełnomocnictwa ZDM pismem z [...] stycznia 2009 r. poinformował ją o pozostawieniu ww. wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie ZDM powiadomił skarżącą o zamiarze przeprowadzenia wizji lokalnej 9 lutego 2009 r. Podczas tej wizji, w której udział brał przedstawicielka skarżącej Pani B. T. stwierdzono, że w dalszym ciągu funkcjonuje w nim fundament reklamy O. Sp. z o.o. Z wizji sporządzono protokół, który przedstawicielka skarżącej podpisała bez uwag.

W marcu 2009 r. ZDM z urzędu wszczął więc wobec skarżącej postępowanie w sprawie nielegalnego zajęcia przez nią pasa drogowego drogi krajowej ul. M. w rej. ul. K. i nałożenia za to kary pieniężnej. W toku tego postępowania przeprowadzono kolejną kontrolę pasa drogowego, tj. dnia [...] marca 2009 r., w wyniku której stwierdzono, że w dalszym ciągu posadowiony jest w nim ww. fundament. Z czynności tej sporządzono "Notatkę z terenu", w której zapisano, że kontrola została przeprowadzona przy udziale przedstawiciela skarżącej, przy czym na dokumencie tym nie ma podpisu tego przedstawiciela.

W związku z powyższym Prezydent W. decyzją z [...] maja 2009 r. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 91.200 złotych za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi krajowej ul. M. w rej. ul. K. i pozostawienia w nim fundamentu reklamy o powierzchni rzutu poziomego 3 m2, w okresie od 26 lutego 2007 r. do 26 marca 2009 r.

Na skutek odwołania skarżącej SKO decyzją z [...] września 2009 r. uchyliło rozstrzygnięcie Prezydenta i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, że wątpliwości wzbudziła treść notatki sporządzonej [...] marca 2009 r., w której zapisano, że kontrola pasa drogowego została przeprowadzona przy udziale przedstawiciela skarżącej, przy czym na dokumencie tym nie ma podpisu tego przedstawiciela. Wskazano na celowość przesłuchania pracowników ZDM, którzy dnia [...] marca 2009 r. przeprowadzili kontrolę pasa drogowego i sporządzili ową notatkę.

II.

Prezydent W. ponownie rozpoznając sprawę wydał decyzję z [...] marca 2010 r., którą wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 91.200 złotych czyniąc to za zajęcie przez nią bez zezwolenia pasa drogowego drogi krajowej ul. M. w rej. ul. K. i pozostawienia w nim fundamentu reklamy o powierzchni rzutu poziomego 3 m2, w okresie od 26 lutego 2007 r. do 26 marca 2009 r.

Skarżąca od powyższej decyzji złożyła odwołanie, wynikiem którego SKO decyzją z [...] kwietnia 2010 r. ponownie uchyliło rozstrzygnięcie Prezydenta i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie zastosował się do jego poleceń zawartych w poprzedniej decyzji i nie uzupełnił materiału dowodowego w zakresie kontroli pasa drogowego przeprowadzonej dnia [...] marca 2009 r. SKO ponownie zaznaczyło, że można przesłuchać pracowników ZDM, którzy dnia [...] marca 2009 r. przeprowadzili kontrolę pasa drogowego i sporządzili "Notatkę z terenu", a nadto przesłuchanie mogłoby objąć również przedstawiciela skarżącej wskazanego w tej notatce.

III.

Prezydent W. ponownie rozpoznając sprawę wezwał skarżącą w piśnie z [...] kwietnia 20011 r. do przedłożenia w terminie 7 dni dowodów potwierdzających demontaż przez nią reklamy wraz z fundamentami posadowionymi w przedmiotowym pasie drogi oraz wskazanie kiedy to nastąpiło. Nadto zobowiązał ją do wyjaśnienia czy w dniu [...] lutego 2009 r. jej przedstawiciel brał udział w oględzinach ww. pasa drogowego i czy potwierdza ona wyniki czynności kontrolnych z tego dnia (k. 27 akt adm.).

W odpowiedzi z [...] maja 2011 r. skarżąca podała, że demontaż fundamentu pozostałego po reklamie miał miejsce po wizji lokalnej przeprowadzonej z udziałem jej przedstawiciela w dniu [...] lutego 2009 r., ale nie ma danych o dokładnej dacie tej czynności. Nadto potwierdziła fakt, że [...] lutego 2009 r. jej przedstawiciel brał udział w oględzinach przedmiotowego pasa i potwierdziła wyniki czynności kontrolnych z tego dnia (k. 28 akt adm.).

Prezydent W. kolejną decyzją z [...] stycznia 2012 r. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 91.200 złotych czyniąc to za zajęcie przez nią bez zezwolenia pasa drogowego drogi krajowej ul. M. w rej. ul. K. i pozostawienia w nim fundamentu reklamy o powierzchni rzutu poziomego 3 m2, w okresie od 26 lutego 2007 r. do 26 marca 2009 r.

Od powyższej decyzji skarżąca z zachowaniem terminu złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie:

1. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechania wykonania wytycznych SKO i ograniczenie się do odformalizowanej formy kontroli terenu;

2. art. 75 § 1 i art. 79 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niepowiadomienie jej o kontroli przez co uniemożliwiono jej udział w czynności kontrolnej dnia [...] marca 2009 r.;

3. art. 9 i art. 35 k.p.a. poprzez nieudzielenie jej:

a. w ustawowym terminie informacji o pozostawieniu jej wniosku z maja 2007 r. bez rozpoznania;

b. informacji o skutkach nie usunięcia fundamentów z przedmiotowego pasa drogi.

Nadto wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła, że ZDM celowo akceptował przez okres dwóch lat fundament w pasie drogi, pozostały po jej reklamie, żeby naliczyć za to rażąco wysoką karę pieniężną, tj. za 760 dni zajęcia terenu.

SKO decyzją z [...] marca 2012 r. po raz trzeci uchyliło rozstrzygnięcie Prezydenta W. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy ponownie polecił, aby organ I instancji wykonał jego wytyczne odnośnie przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego.

Skarżąca od decyzji SKO złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, którą Sąd wyrokiem z 22 marca 2012 r. oddalił (sygn. akt VI SA/Wa 1102/12).

Na skutek skargi kasacyjnej powyższy wyrok został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 lutego 2014 r. ( sygn. akt II GSK 1960/12) przy czym jednocześnie Sąd kasacyjny uchylił decyzję SKO z [...] marca 2012. Sąd kasacyjny polecił SKO jako organowi odwoławczemu przeprowadzenie czynności dowodowych wskazywanych w poprzednich decyzjach SKO.

IV.

W związku z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę wyznaczył na dzień [...] grudnia 2014 r. czynność przesłuchania świadków tj. pracowników ZDM, którzy dnia [...] marca 2009 r. przeprowadzili kontrolę przedmiotowego pasa drogowego i sporządzili "Notatkę z terenu", o czym zawiadomiło skarżącą. Nadto doręczono skarżącej kopię tejże "Notatki z terenu", sporządzonej dnia [...] marca 2009 r. i wezwano do wyjaśnienia czy jej przedstawiciel brał udział tego dnia w kontroli pasa drogowego oraz czy potwierdza wyniki czynności kontrolnych przeprowadzonych w tym dniu.

W odpowiedzi skarżąca wskazała, że jej przedstawiciel nie brał udziału w czynnościach kontrolnych przeprowadzonych dnia [...] marca 2009 r., gdyż nie została o niej zawiadomiona i w związku z tym nie potwierdza wyników tych czynności. Powyższe okoliczności potwierdził również przesłuchany przez SKO jako świadek w sprawie Pan K. A. jeden z pracowników ZDM. Natomiast, jak wynika z akt, drugi z pracowników ZDM uczestniczących w kontroli pasa drogowego dnia [...] marca 2009 r. Pan K. N. nie pracuje już w ZDM. Przesłuchany świadek zeznał, że przedstawiciel skarżącej nie brał udziału w czynnościach kontrolnych w dniu [...] marca 2009 r. Wyjaśnił przy tym, że owa kontrola była rutynową kontrolą pasa drogowego mającej na celu sprawdzenie czy są tam jakieś fundamenty, o której to kontroli nie zawiadamia się żadnych podmiotów.

W tej sytuacji SKO uznało sprawę za dostatecznie wyjaśnioną i odstąpiło od przesłuchania drugiego świadka, który nie jest już pracownikiem ZDM.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że decyzja Prezydenta podlega zmianie na korzyść skarżącej z powodu rażącego naruszenia art. 79 § 1 i 2 k.p.a. Za niezasadne uznano zaś zarzuty odwołania pod adresem naruszenia art. 9 i art. 35 k.p.a. oraz celowego akceptowania przez okres dwóch lat fundamentu w pasie drogi w celu zwiększenia kary pieniężnej. W tym zakresie organ wyjaśnił – powołując się na pogląd NSA zawarty w wyroku z 20 listopada 2012 r. (II OSK 1301/11), że skarżąca nie może oczekiwać od organu informacji o możliwych skutkach naruszania prawa, w szczególności ustawy o drogach publicznych. Zdaniem SKO także zwłoka ZDM w załatwieniu wniosku skarżącej z [...] maja 2007 r. nie miała żadnego znaczenia dla kwestii kary za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego bowiem do momentu uzyskania przez nią ostatecznej zgody na zajęcie pasa drogowego, zajmowanie tego pasa bez zezwolenia miało wymiar deliktu administracyjnego określonego w art. 40 ust. 12 u.d.p. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca mogła z łatwością uniknąć kary pieniężnej poprzez zdemontowanie całości nośnika po upływie terminu ważności swojego zezwolenia.

Przywołując treść art. 39 u.d.p. i art. 40 u.d.p. organ odwoławczy wskazał, że przepisy nie wprowadzają żadnego rozróżnienia sytuacji podmiotu zajmującego pas ze względu na powody, z powodu których tenże podmiot nie wystąpił o wydanie zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział możliwości uwzględniania w decyzji o nałożeniu kary za bezprawne zajęcie pasa drogowego ważnych względów społecznych, oraz możliwości miarkowania (zmniejszania) wysokość należnej kary. Zatem bez znaczenia w sprawie jest to, że poprzednio skarżąca zajmowała przedmiotowy pas drogowy za zezwoleniem. Na potwierdzenie organ przywołał wyrok WSA w Warszawie z 13 lutego 2007 r. (sygn. akt VISA/Wa 2111/06) oraz wyrok NSA z 25 maja 2011 r., ( sygn. akt II GSK 377/10).

Mając na uwadze ww. wytyczne w sprawie wynikające z wyroku NSA, SKO uznało, że część dowodów na okoliczność potwierdzenia nielegalnego zajęcia przez skarżącą przedmiotowego pasa drogowego zostało zebranych wbrew przepisom i zasadom postępowania administracyjnego.

Ostatecznie za należycie udokumentowane SKO uznało zajmowanie przez skarżącą przedmiotowego pasa drogowego bez zezwolenia jedynie w okresie od 26 lutego 2007 r. do 9 lutego 2009 r., tj. do dnia, w którym wykonano czynności kontrolne z udziałem przedstawiciela skarżącej. Z tych względów uznało za stosowne uchylenie wymierzonej przez Prezydenta kary pieniężnej i naliczyło ją w wysokości 85.800 złotych (3 m2 x 4 zł x 715 dni x 10).

Od decyzji skarżąca O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z zachowaniem terminu złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzuciła naruszenie:

1. art. 7, art. 67 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 79 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezebranie wszechstronnego materiału dowodowego i tym samym jego nierozpatrzenie, a także niezawiadomienie jej o miejscu i terminie oględzin i brak sporządzenia protokołu z oględzin;

2. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad w nim wskazanych co spowodowało, że nałożona na nią kara zmieniła swoją funkcję z represyjnej na fiskalną;

3. art. 9 i art. 35 k.p.a. poprzez:

a. nieudzielenie jej:

i. w ustawowym, miesięcznym terminie informacji o pozostawieniu jej wniosku z maja 2007 r. bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych;

ii. informacji o skutkach nie usunięcia fundamentów z przedmiotowego pasa drogi;

b. niezałatwienie sprawy przez prawie dwa lata od wniosku z maja 2007 r.

Mając powyższe zarzuty na względzie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca oświadczyła, że w reklama po dniu 25 lutego 2007 r. nie funkcjonowała w pasie drogowym, ale skarżąca nie orientuje się, kto usunął tę reklamę.

Skarżąca wskazała, że w maju 2007 r. wystąpiła do ZDM o udzielenie jej kolejnego zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego, w którym zaznaczyła, że w ziemi pozostał tylko fundament, nie spełniający samodzielnie funkcji reklamy. ZDM wezwał ją do uzupełnienia braków tego wniosku poprzez m.in. nadesłanie pełnomocnictwa, którego nie nadesłała. Następnie ZDM dopiero w styczniu 2009 r. poinformował ją o pozostawieniu wniosku z maja 2007 r. bez rozpoznania i wszczął niniejsze postępowanie oraz wezwał do udziału w wizji lokalnej dnia [...] lutego 2009 r. W ocenie skarżącej z dniem poinformowania jej o pozostawieniu ww. wniosku bez rozpoznania nastąpiło zakończenie postępowania w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Skarżąca stwierdziła, że niniejsza sprawa - tocząca się od sześciu lat, w ciągu których Prezydent wydał trzy decyzje, zaś SKO cztery, powinna być umorzona, gdyż organ nie jest w stanie konwalidować błędów popełnionych w jego toku. Tymi wadami postępowania było to, że:

• nie została zawiadomiona o oględzinach terenu, które odbyły się [...] marca 2009 r., czym ograniczono jej prawa;

• sporządzona została "Notatka z terenu", co nastąpiło już po jego wszczęciu, a więc nie może ona stanowić dowodu w sprawie;

• Prezydent wielokrotnie lekceważył wytyczne SKO odnośnie konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, co było jej zdaniem celowym działaniem Prezydenta, zmierzającym do wymierzenia jej wysokiej kary;

• przesłuchanie świadków wyznaczono na okres świąteczny, co w sytuacji, gdy postępowanie trwa od 6 lat, było niedopuszczalne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej jako: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia (...), zarządca drogi - w drodze decyzji administracyjnej - wymierza karę pieniężną w wysokości 10-krotności obowiązującej opłaty. Decyzja taka nie ma charakteru uznaniowego, lecz stanowi wykonanie bezwzględnej dyspozycji wskazanej w ustawie, przy zaistnieniu określonych w niej okoliczności.

Istotą sporu było ustalenie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy zajęcie przez skarżącą pasa drogowego drogi publicznej miało miejsce i przez jaki okres. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lutego 2009 r. podczas kontroli z udziałem przedstawiciela skarżącej Pani B. T., która podpisała protokół w spornym pasie drogowym znajdował się nieusunięty fundament dawnej reklamy. Bezsporne w sprawie było, że sama skarżąca dopiero w maju 2007 r. wystąpiła do ZDM o udzielenie jej kolejnego zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego, w którym zaznaczyła, że w ziemi pozostał tylko fundament, nie spełniający samodzielnie funkcji reklamy.

W tej sytuacji Sąd podziela ustalenie organu, że [...] lutego 2009 r. sporny fundament nadal znajdował się w pasie drogowym, co wykazało ostatecznie postępowanie dowodowe. W myśl pkt 7i załącznika 2 do zezwolenia skarżąca była zobowiązana do usunięcia reklamy, doprowadzenia pasa do stanu poprzedniego i powiadomienia o powyższym zarządcy drogi m. in. z chwilą wygaśnięcia decyzji czyli najpóźniej w dniu 25 lutego 2007 r. Należy przez to rozumieć, że usunięty także powinien być fundament tej reklamy. Skarżąca tych czynności nie dopełniła a ponadto następny wniosek o wydanie jej zezwolenia złożyła dopiero 28 maja 2007 r. wnosząc o wydanie jej zezwolenia z mocą wsteczną, a mianowicie od 25 lutego 2007 r.

W orzecznictwie wskazuje się, że zezwolenie dotyczy określonego czasu i jest wydawane na zasadzie wyjątku od generalnego zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 u.d.p.). Dlatego przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco (exceptiones non sunt extentendae). Oznacza to m.in., że raz uprawniony nie może, przy występowaniu o kolejne zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, powoływać się na jakiekolwiek prawa nabyte, dotyczące zarówno samego zezwolenia, jak i jego elementów, np. ustalonych stawek opłaty. Zatem, po wyekspirowaniu (wygaśnięciu) zezwolenia, uprawniony występuje w istocie za każdym (ewentualnym) razem o nowe zezwolenie, na warunkach określanych każdorazowo, zgodnie z obowiązującymi w tym okresie przepisami szczególnymi, przez uprawniony organ. Po upływie takiego okresu zezwolenie traci moc. Ponadto nie występuje instytucja tzw. przedłużenia zezwolenia (por. wyroki WSA w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 1911/07, VI SA/Wa 34/08). Jednocześnie nieprzywrócenie przez stronę skarżącą stanu poprzedniego w terminie określonym w decyzjach administracyjnych, uzasadnia twierdzenie, że strona skarżąca nadal (po upływie terminów) zajmowała pas drogowy. W obowiązujących przepisach nie znajduje oparcia stanowisko, że raz wydane zezwolenie na zajęcie pasa drogowego po upływie okresu, na który zostało udzielone, pociąga za sobą obowiązek wydania dalszych zezwoleń ( sygn. akt II GSK 715/08).

W tej sytuacji Sąd uznał, że organ w sposób prawidłowy i wyczerpujący zgromadził w sprawie materiał dowodowy, którego skarżąca skutecznie nie podważyła. Z dowodów tych niezbicie wynika, że w okresie od 26 lutego 2007 r. do 9 lutego 2009 r. skarżąca zajmowała pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi. W konsekwencji w niniejszej sprawie zaistniał stan faktyczny uzasadniający konieczność nałożenia kary pieniężnej i organy zastosowały się do obowiązku wynikającego z art. 40 ust. 12 u.d.p.

Sąd podzielił stanowisko SKO, że bez wpływu na wynik tej sprawy pozostaje poruszana w skardze kwestia znacznego upływu czasu od złożenia wniosku o wydanie nowego zezwolenia lub też długi okres rozpoznawania sprawy przez organy obu instancji oraz podnoszone inne uchybienia postępowania, bowiem owe "wady formalne" nie mogą uzasadniać umorzenia postępowania dotyczącego kary pieniężnej ze wskazanych wyżej względów.

Na marginesie, jako oczywistą omyłkę Sąd potraktował wpisanie w sentencji decyzji daty;"26 marca 2009 r." zamiast daty "9 luty 2009 r."

W związku z powyższym, zaskarżone decyzje nie naruszają prawa i skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.