Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 31/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
658
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1, art. 101a, art. 18 ust. 2 pkt 9, art. 45
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. i W. S. na bezczynność Rady Miejskiej we W. w przedmiocie podjęcia uchwały w sprawie sprzedaży nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 marca 2015 r. W. S. i W. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Rady Miejskiej we W. w przedmiocie podjęcia uchwały w sprawie sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność Gminy, położonej w C., gm. W., oznaczonej jako działka nr 588/8.

Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z dnia 7 listopada 2014 r. skarżący, jako właściciele nieruchomości przyległej, działając na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami ("ugn"), wystąpili do Rady Miejskiej we W. o dokonanie sprzedaży na ich rzecz ww. nieruchomości. Organ w piśmie z dnia 14 listopada 2014 r. odmówił spełnienia żądania skarżących stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6 ugn. W kolejnych pismach skarżący wnosili o uznanie, że wyłącznie Rada Miasta ma kompetencje zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o samorządzie gminnym ("usg") do podejmowania uchwał w sprawach zbycia nieruchomości, po raz ostatni w piśmie z dnia 16 lutego 2015 r. W odpowiedzi z dnia 25 lutego 2015 r., wysłanej do skarżących w dniu 26 lutego 2015 r., organ wyjaśnił, że Rada Miejska nie ma możliwości podjęcia uchwały w przedmiocie zbycia nieruchomości, dopóki Burmistrz Gminy W. nie przedłoży jej projektu stosownej uchwały.

W skardze do Sądu zarzucono Radzie Miejskiej naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a usg oraz art. 13 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ugn, ponieważ to rada gminy ma prawo i obowiązek podejmowania uchwał w sprawie sprzedaży nieruchomości i innych form ich zagospodarowania. Przywołano wyrok NSA w sprawie I OSK 274/14, z którego wynika, że każda sprzedaż nieruchomości należy do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu majątkiem gminy i tym samym powstaje podstawa do zastosowania art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a usg. Dodatkowo podniesiono, że Przewodniczący Rady Miejskiej nie przekazał Burmistrzowi wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie sprzedaży nieruchomości pozostawiając sprawę bez dalszego biegu.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej we W. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi wskazano, że skarżący nie wezwali organu do usunięcia naruszenia prawa. W tym kontekście przywołano postanowienie NSA w sprawie II OSK 622/11.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że złożenie przez osoby uprawnione wniosku o nabycie nieruchomości w trybie art. 37 ust. 2 pkt 6 ugn nie powoduje, ze wnioskodawcy mają uprawnienie względem tej nieruchomości (wyroki NSA w sprawach II SA/Gd 2248/98 oraz I OSK 2110/10). W konsekwencji skarżący nie mają interesu prawnego we wniesieniu skargi na bezczynność.

Organ wyjaśnił, że z art. 43 i art. 45 ust. 1 usg wynika samodzielność gminy w zakresie dysponowania gminnym zasobem nieruchomości. Zasadą jest, że sprzedaż nieruchomości gminnej następuje w drodze przetargu (art. 28 ugn). Powołując się na postanowienie NSA w sprawie II OSK 803/11, organ stwierdził, że nie jest dopuszczalne oparcie skargi na bezczynność na podstawie art. 101a w zw. z art. 101 usg, gdy organ gminy nie wykonuje czynności wynikającej z przepisu określającego możliwość podjęcia określonej uchwały, ponieważ czynności przewidziane w art. 101a usg to czynności nakazane prawem powszechnie obowiązującym. Skoro zatem podjęcie uchwały nie jest obowiązkowe, to nie ma podstaw do zastosowania art. 101a w zw. z art. 101 usg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 Ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), dalej "usg", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (art. 101a ust. 1 usg).

Skarga w niniejszej sprawie została oparta właśnie na cytowanym wyżej przepisie art. 101a usg. Stanowi zatem specyficzną skargę na bezczynność organu gminy, niezależną od skargi na bezczynność określonej w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa." Regulacja zawarta w art. 101a usg będzie zatem miała zastosowanie w tych przypadkach, gdy odpowiedni przepis nakłada na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej. Uwzględnienie skargi na podstawie wymienionego przepisu wymaga ujawnienia unormowania, z którego wynika obowiązek uchwałodawczy organów samorządu i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organów gminy w wykonywaniu tych czynności, a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego. W związku z powyższym niedopuszczalna będzie skarga w sytuacji, gdy organ uchwałodawczy ma jedynie możliwość, a nie obowiązek podjęcia stosownej uchwały (por. postanowienie NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. II OSK 1501/11).

Skarżący wnioskując o podjęcie uchwały w przedmiocie zbycia nieruchomości wskazali na art. 37 ust. 2 pkt 6 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.), zgodnie z którym nieruchomość (stanowiąca własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego) jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości. Powołali się ponadto na art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a usg, zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej.

Przepis art. 101a usg mógłby mieć zastosowanie wówczas gdyby konkretna norma prawna nakładała na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej. Niewątpliwie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a usg przewiduje konieczność podjęcia przez radę gminy uchwały w przypadku zbycia nieruchomości, tym niemniej nie wynika z tego przepisu żaden obowiązek podjęcia takiej uchwały, w sytuacji gdy gmina nie ma zamiaru zbywać nieruchomości. Również z treści art. 37 ust. 2 pkt 6 ugn nie wynika, aby gmina miała obowiązek zbywania określonych w tym przepisie nieruchomości. Przepis ten wprowadza jedynie warunki, w jakich gmina może odstąpić od zbywania nieruchomości w trybie przetargowym. Jest to zatem uprawnienie gminy, a nie jej obowiązek.

Zgodnie z art. 45 usg podmioty mienia komunalnego samodzielnie decydują o przeznaczeniu i sposobie wykorzystania składników majątkowych, przy zachowaniu wymogów zawartych w odrębnych przepisach prawa. Nieruchomości gminne są mieniem komunalnym i to gmina nimi gospodaruje oraz decyduje, czy i jakie nieruchomości przeznaczy do sprzedaży, w tym sprzedaży w trybie art. 37 ust. 2 pkt 6 usg. Stosownie do treści art. 25 ust. 1 ugn gminnym zasobem nieruchomości dysponuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Rada Miejska nie jest upoważniona do udzielania Burmistrzowi wskazówek w zakresie gospodarowania gminnym zasobem nieruchomości. Wskazywanie Burmistrzowi, w jaki sposób ma realizować zadania wynikające z art. 25 ust. 1 ugn stanowiłoby przekroczenie ustawowej delegacji wynikającej z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a usg. Rada nie może podejmować czynności, które należą do sfery wykonawczej, gdyż byłoby to naruszeniem konstytucyjnej zasady podziału organów gminy na stanowiące i wykonawcze. Organ wykonawczy gminy powinien we własnym zakresie decydować, czy przeznaczenie nieruchomości do zbycia lub oddania w korzystanie uzależni od jakichkolwiek dodatkowych warunków.

W świetle powyższego, skoro podjęcie uchwały w niniejszej sprawie nie było obowiązkowe, to nie ma zastosowania art. 101a ust. 1 usg. Wobec powyższego uznać należy, że skarga na bezczynność Rady Miejskie we W. w przedmiocie zobowiązania tego organu do podjęcia uchwały w sprawie zbycia na rzecz skarżących nieruchomości w trybie art. 37 ust. 2 pkt 6 ugn – jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa