Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 727/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Proboszcza Parafii [...] pod wezwaniem św. [...] w M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Proboszcza Parafii [...] pod wezwaniem św. [...] w M. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia stanu zgodnego z prawem poprzez uaktualnienie danych osobowych postanawia: - wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji –


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Proboszcza Parafii [...] pod wezwaniem św. [...]w M. jest decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. Na podstawie tej decyzji organ zobowiązał stronę skarżącą do przywrócenia stanu zgodnego z prawem poprzez uaktualnienie danych osobowych T. N. polegające na naniesieniu w księdze chrztów adnotacji o treści zgodnej z jej żądaniem zawartym w "[...]" z dnia [...] maja 2012 r., tj. oświadczeniu o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego.

W skardze na powyższą decyzję strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, a następnie pismem z dnia [...] maja 2014 r. uzasadniła ten wniosek. Uzasadniając to żądanie podniosła, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podyktowany jest obawą niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia dla strony skarżącej skutków. Strona skarżąca zaznaczyła, że do księgi metrykalnej proboszcz może wpisać tylko to, na co zezwala mu prawo kanoniczne. Ewentualnie, jeżeli wprowadza się poprawki, wówczas na taki wpis proboszcz musi mieć zezwolenie kompetentnej władzy kościelnej. Zdaniem strony skarżącej skoro w toczącej się sprawie nie dokonano formalnego aktu wystąpienia z Kościoła Katolickiego przepisami prawa kościelnego, to biskup nie poleci proboszczowi dokonania zmian w księdze metrykalnej, a ten z kolei nie ma tytułu prawnego, aby o nią zabiegać. Nadto, strona skarżąca wskazała, że w myśl prawa kościelnego – Proboszcz Parafii pw. św. [...] w M., nie jest stroną. Wobec powyższego ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji, spowoduje narażenie jej na sankcje karne określone w Kodeksie Prawa Kanonicznego, wynikające z nieposłuszeństwa wobec biskupa. Takie zdarzenie mogłoby okazać się precedensem i prowadziłoby nawet do usunięcia z urzędu proboszcza, co byłoby wyrządzeniem stronie skarżącej znacznej szkody. Strona skarżąca dodała, że księgi metrykalne to dokumenty kościelne, wobec czego wydawanie dyspozycji przez czynniki świeckie, nakazujące dokonać jakiegoś zapisu, są niedopuszczalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.).

Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych, przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analiza powołanych przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności czyni złożony wniosek zasadnym.

To bowiem już sam charakter zaskarżonej decyzji przesądza, jak słusznie przyjęła strona skarżąca, iż jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu, z podanych we wniosku okoliczności wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji, spowodowałoby niebezpieczeństwo powstania sytuacji, w której brak będzie możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia ewentualnej szkody.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia