Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 470/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-06-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 15 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Asesor Sądowy : Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie: wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B.K.


UZASADNIENIE

W dniu 26 kwietnia 2018 r. S. W. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że jej wykonanie może doprowadzić do nieodwracalnych skutków. W uzasadnieniu wskazał, że o ile dostrzega, że obowiązek nałożony przez organ w zaskarżonej decyzji ma charakter pieniężny, który z natury rzeczy jest odwracalny, to kwota nałożonej przez organ kary pieniężnej jest znacząca zważywszy na aktualną sytuację finansową strony. Skarżący podał, że nie dysponuje środkami w wysokości umożliwiającej pokrycie należności. Jednocześnie podał, że w stosunku do niego w tym samym czasie wymierzono jeszcze jedną karę w wysokości 12 000 zł, co powoduje, że łącznie wymagalna kwota do zapłaty wynosi 24.000 zł. Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności, które pozwoliłyby pokryć kwotę kary, nie ma samochodu osobowego, ani innych wartościowych ruchomości. W tej sytuacji jedynym sposobem egzekucji byłaby egzekucja z nieruchomości, w której strona zamieszkuje. Zdaniem skarżącego egzekucja taka byłaby bardzo kosztowna oraz doprowadziłaby do nieodwracalnych skutków prawnych, co przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a". wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl )

Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że co do zasady powołane przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania spornej decyzji okoliczności w postaci trudnej sytuacji finansowej i braku środków pieniężnych na pokrycie kwoty wymierzonej kary pieniężnej mogą stanowić okoliczności wyczerpujące dyspozycje art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania przez stronę stosownym materiałem dowodowym. Na stronie ciąży bowiem obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołuje może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji finansowej, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem we wniosku skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, które pozwoliłyby pokryć kwotę wymierzonej kary pieniężnej, a na skutek wykonania decyzji jedynym sposobem egzekucji byłaby egzekucja z nieruchomości, w której zamieszkuje. Załączył przy tym do wniosku dokumentację w postaci potwierdzonej kserokopii zeznania PIT-36 za rok 2017 r. oraz oświadczenia o braku jakichkolwiek oszczędności na pokrycie kary pieniężnej, która w ocenie sądu jest niewystarczająca do zweryfikowania sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej. Skarżący nie przedstawił wyciągów z rachunków bankowych potwierdzających fakt nie posiadania żadnych środków umożliwiających zapłatę kary. Z zeznania podatkowego za 2017 rok wynika, że z prowadzonej działalności gospodarczej skarżący uzyskał przychody na poziomie 157.000 zł i dochód na poziomie 26.661 zł, a także dochody z innych źródeł w wysokości 9.331 zł. Zysk z działalności gospodarczej oraz dochody z innych źródeł przeczą twierdzeniom strony o jej złej sytuacji materialnej, grożącej wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków w razie konieczności zapłaty nałożonych kar. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących aktualną sytuację jego firmy – podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2018 rok, faktur VAT – 7 obrazujących bieżącą kondycję firmy. Dlatego też jego twierdzenia o braku jakichkolwiek środków na zapłatę orzeczonych decyzją kar administracyjnych uznać należy za całkowicie gołosłowne. Skarżący nie udzielił także żadnych informacji dotyczących wysokości kosztów swojego niezbędnego utrzymania. Tym samym nie wykazał, że egzekucja wymierzonej kary pieniężnej doprowadzi do utraty środków niezbędnych do egzystencji, czy do ustania płynności finansowej z prowadzonej działalności gospodarczej, czy też zaprzestania w ogóle jej prowadzenia z uwagi na brak środków finansowych.

Podnoszona również w uzasadnieniu wniosku obawa egzekucji z nieruchomości nie może stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku. O ile bowiem niewątpliwie egzekucja z nieruchomości może spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Niemniej jednak na tym etapie postępowania nie jest pewne, czy dojdzie do egzekucji z nieruchomości skarżącego. Sama tylko możliwość dokonania w przyszłości egzekucji z nieruchomości nie uzasadnia jeszcze udzielenia ochrony tymczasowej. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucja z nieruchomości traktowana jest jako środek o charakterze ostatecznym, do którego zastosowania organ egzekucyjny jest uprawniony dopiero

w momencie, gdy zawiodą inne instrumenty prawne wyegzekwowania należności. Jak stanowi art. 110 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.), z nieruchomości może być przeprowadzona egzekucja administracyjna, jeżeli zastosowanie środków egzekucyjnych, o których mowa w rozdziałach 2-6, nie było możliwe lub okazało się bezskuteczne. O zagrożeniu skutkami egzekucji z nieruchomości można mówić zatem dopiero z chwilą, gdy zastosowanie innych instrumentów zapewniających przymusowe wykonanie zobowiązania okaże się niemożliwe lub bezskuteczne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 stycznia 2015 roku, II FZ 2138/14, Lex nr 1628796). W rozstrzyganej sprawie w pierwszej kolejności organ może dochodzić należności z rachunku bankowego skarżącego, ewentualnie ustanowić hipotekę przymusową na nieruchomości będącej jego własnością w celu zabezpieczenia wykonania zobowiązania.

Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić

o zasadności złożonego wniosku. Konieczność zapłaty kary i związane z tym uszczuplenie majątku skarżącego jest zwykłym następstwem zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zaś wykazanie, że na skutek uiszczenia orzeczonej kary grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają następstwa zapłaty bądź, że dla odwrócenia skutków wykonania decyzji przez skarżącego nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, czego skarżący w niniejszej sprawie nie uczynił.

Biorąc pod uwagę powyższe, należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał, iż w niniejszej sprawie występują przesłanki do uwzględnienia jego wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w sentencji.

B.K.