Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1031/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Adam Lipiński Protokolant – starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. L. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] zwalniający [...]P.L. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.).

W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego organ wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie [...]P. L., ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku powołał się m. in. na prowadzone wobec policjanta w ostatnich latach postępowania dyscyplinarne oraz fakt nieprawomocnego skazania wymienionego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2013 r.

Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] poinformował wymienionego policjanta o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Mając na względzie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwrócił się o opinię w przedmiotowej sprawie do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] poinformował, że Zarząd Wojewódzki kwestię zwolnienia [...]P.L. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostawia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2014 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił [...]P.L.ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2014 r. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Argumentując zapadłe rozstrzygnięcie organ I instancji powołał się m. in. na fakt prowadzenia przeciwko policjantowi postępowania karnego, w którym przedstawiono mu zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 190 § 1 oraz 231 § 1 k.k. tj. kierowania gróźb karalnych pod adresem byłej żony i jej partnera oraz dokonywania nielegalnych sprawdzeń w policyjnych systemach elektronicznych. Wskazał przy tym, że w wymienionym postępowaniu zapadł nieprawomocny wyrok skazujący. Dodatkowo powołał się na argumentację przedstawioną we wniosku Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2013 r., w tym pozostawanie w obrocie prawnym opinii służbowej z dnia[...] października 2013 r., w której oceniając okres służby [...] P.L. od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] października 2013 r. stwierdzono nieprzydatność wymienionego policjanta do służby.

Komendant Wojewódzki Policji w [...], w świetle całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdził iż, nie jest możliwe kontynuowanie przez [...] P.L. służby w Policji bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Tym samym konieczne stało się rozwiązanie z wymienionym policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W odwołaniu od rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2014 r. funkcjonariusz wniósł o jego uchylenie. Podniósł zarzut niewłaściwego zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 7, art. 10 i art. 108 § 1 k.p.a.

Komendant Główny Policji uznał zarzuty odwołania nie niezasadne i rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę.

Organ II instancji podkreślił, iż policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Zaś Policja, jako formacja służąca społeczeństwu przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest jedną z tych instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywateli środkami realizacji władzy państwowej. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga, dla skutecznego i prawidłowego działania, bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz konieczność budowania związanego z działalnością Policji zaufania społecznego. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza,. że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwała na ingerowanie w sferę wolności i praw obywatelskich. Dlatego też, policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji w służbie i poza służbą, które godziłyby w dobre imię Policji.

Mając powyższe na względzie organ uznał za uprawniony pogląd, iż ważny interes służby wymaga, aby z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii — art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, zdolne nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. W konsekwencji już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13).

W przedmiotowej sprawie ustalono, iż [...] P. L. został oskarżony o to, że [...] listopada i [...] grudnia 2010 r. kierował groźby karalne pozbawienia życia B. L. wobec wymienionego i byłej żony J. D., tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. oraz w dniu [...] października 2010 r. jako funkcjonariusz przekroczył swoje uprawnienia wynikające z ustawy o Policji i innych regulacji dotyczących użytkowania policyjnych systemów elektronicznych oraz przekazywania informacji i zasad korzystania przez policjantów i pracowników Policji z zasobów informacyjnych Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, w ten sposób, że dokonywał bezpodstawnych sprawdzeń B. L. w bazach CEPIK, KSIP i PESEL oraz w systemie Poszukiwawczym Policji, tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia [...] października 2013 r. sygn. akt II [...]Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Karny uznał [...]P.L.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył karę łączną jednego roku pozbawienia wolności, jednocześnie warunkowo zawieszając orzeczoną karę na okres próby wynoszący trzy lata. Powołany wyrok w dacie orzekania był nieprawomocny.

Dodatkowo Prokuratura Rejonowa w [...] wydała w dniu [...] stycznia 2014 r. wobec [...]P.L. postanowienie, w którym przedstawiono policjantowi zarzuty o to, że w dniu [...] października 2013 r. na jezdni ul. [...] w [...], działając wspólnie i w porozumieniu z M. G., brał udział w pobiciu B. D. w ten sposób, że kilkakrotnie uderzył go pięściami w twarz i inne części ciała, kopał go w głowę w okolicę lewego ucha i w tułów, szarpał go za ubranie, dusił, wyciągnął go przy użyciu siły fizycznej z samochodu, wykręcił mu lewą rękę do tylu, a następnie uciskając nogami jego głowę i szyję zadawał mu uderzenia rękoma w głowę i w plecy oraz po zwolnieniu ucisku - w twarz, w wyniku czego naraził B. D. na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k. i spowodował u niego obrażenia naruszające czynności narządów ciała pokrzywdzonego nie dłuższy niż 7 dni, przy czym przemoc, polegającą na uderzaniu rękoma i kopaniu stosował wobec B. D. także w celu zmuszenia go do określonego zachowania, polegającego na podaniu swoich danych osobowych w postaci imienia i nazwiska, tj. o czyn z art. 158 § 1 w zb. z art. 157 § 2 w zb. z art. 191 § 1 w zw. z art. 11 § 2 k.k.

W ocenie Komendanta Głównego Policji już samo oskarżenie przez organy ścigania [...] P.L. o popełnienie wymienionych wyżej przestępstw przeciwko wolności, działalności instytucji państwowych oraz przeciwko życiu i zdrowiu, które są czynami o znacznym ciężarze gatunkowym, spotykającymi się z jednoznacznie negatywnym odbiorem i potępieniem społecznym oraz naruszającymi dobra, które policjant w sposób bezwzględny jest obowiązany chronić, sprawia, iż wymieniony utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Komendant Główny Policji pokreślił także, iż wobec postawionych [...]P. L. zarzutów, samo zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych nie chroniłoby dobra służby w sposób dostateczny. Dotychczasowy przebieg postępowania karnego oraz charakter zarzucanych w nim czynów nie rokują bowiem szybkiego zakończenia sprawy. Natomiast długotrwałe, wynikające z zawieszenia w czynnościach służbowych zwolnienie z obowiązku realizacji obowiązków jednego z funkcjonariuszy, wpływa demoralizująco na pozostałych, a także nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym oraz na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych przez jednostkę organizacyjną, w której skarżący pełnił dotychczas służbę. Ponadto w praktyce oznacza, że skarżący, będąc policjantem, co najmniej przez kilkanaście miesięcy nie pełniłby służby pobierając przy tym 50% należnego uposażenia.

Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze [...]P. L. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Nadto organ II instancji zaznaczył, że ocena wywiązywania się przez [...] P.L. z obowiązków służbowych za okres od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] października 2013 r. została dokonana w procesie opiniowania służbowego, zakończonego wydaniem w dniu [...] października 2013 r. opinii służbowej stwierdzającej, że wymieniony policjant jest nieprzydatny do służby. Powołana opinia służbowa została utrzymana w mocy rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. i jako ostateczna funkcjonuje w obrocie prawnym.

W ocenie Komendanta Głównego Policji, organ I instancji niewątpliwie zważył, stosownie do art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania.

Tym samym Komendant Wojewódzki Policji w [...] zasadnie nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, albowiem niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem podejrzanym o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, których charakter, jak też potwierdzenie w nieprawomocnym wyroku Sądu faktu ich popełnienia, uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. stał się przedmiotem skargi wniesionej przez P.L.do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżonemu orzeczeniu strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie tego przepisu z przekroczeniem granic swobodnego uznania administracyjnego, bowiem zarówno Komendant Główny Policji, jak i [...] Komendant Wojewódzki Policji, nie wskazał należycie na czym polega "ważny interes służby" w jakim stopniu pozostawanie w służbie skarżącego naruszyłoby "ważny interes służby", a w szczególności nie wykazał, na jakich wiarygodnych źródłach dowodowych bazował, przyjmując, że zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych nie chroni dobra służby w sposób dostateczny oraz poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż zachowanie skarżącego nie dawało dostarczających podstaw ku temu.

Nadto skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

1) art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przy orzekaniu całości okoliczności ujawnionych w toku postępowania przed organem odwoławczym oraz przeprowadzenie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wybiórczy bez uwzględnienia okoliczności korzystnych dla skarżącego, w tym dotychczasowych pozytywnych opinii przebiegu służby;

2) art. 8 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a., poprzez działanie organów administracyjnych w sposób sprzeczny z zasadą zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz prowadzenie postępowania w sposób niezapewniający stronom czynnego udziału w sprawie i uniemożliwienie im wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a w szczególności poprzez naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącego dowodu z zeznań świadków —[...]. I. K. oraz[...] B. B. - w sytuacji, gdy okoliczności, na które wskazane dowody zostały zgłoszone mają istotne znaczenie dla prawidłowego i wszechstronnego rozpoznania sprawy;

3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego do okoliczności podnoszonych przez skarżącego, a w szczególności do jego zarzutów dotyczących braku podstaw do twierdzenia, że zachowanie skarżącego można ocenić jako "stwierdzone naruszenia prawa i zasad etycznych" w sytuacji, gdy nie pozwała na to zebrany w sprawie materiał dowodowy, jak również nieodniesienie się do faktu nienagannego przebiegu służby skarżącego w okresie ponad 10 lat oraz do przedłożonych przez skarżącego dotychczasowych pozytywnych opinii z przebiegu służby;

4) art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygom natychmiastowej wykonalności w sytuacji braku wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek zawartych w zamkniętym katalogu wskazanym w tym przepisie oraz biorąc pod uwagę fakt, iż organ w żaden sposób nie wykazał, aby w niniejszej sprawie został spełniony także wymóg "niezbędności" niezwłocznego działania, co może nastąpić tylko wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym określonym w art. 108 § 1 k.p.a., a zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne.

Z powyższych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r., jak też zasądzenie na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia jego słusznego interesu, a okoliczności na jakich oparł swoją decyzję organ nie dają podstaw do zakwalifikowania zachowania skarżącego jako naruszającego ważny interes służby. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że głównym argumentem w przedmiotowej sprawie było nieprawomocne skazanie skarżącego wyrokiem sądu za kierowanie gróźb karalnych pod adresem byłej żony i jej partnera oraz sprawdzanie tego ostatniego w policyjnych systemach informacyjnych. Tymczasem Sąd Okręgowy w [...] , podzielając argumentację skarżącego zawartą w apelacji, wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. uchylił przedmiotowe orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w [...]. Powyższe poddaje w wątpliwość zasadność argumentacji orzekających w sprawie organów administracji. Nadto wszelkie postępowania dyscyplinarne, na które powoływał się Komendant Powiatowy Policji w [...] we wniosku z dnia [...] listopada 2013 r. zakończyły się umorzeniem, bądź zawieszeniem do czasu zakończenia postępowania karnego. Nadto organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu nie odniósł się w żadnym stopniu do podnoszonych przez skarżącego okoliczności świadczących o nienagannym przebiegu jego służby w okresie ponad 10 lat. Skarżący zaznaczył, iż przez cały okres pełnienia służby wykonywał swe obowiązki sumiennie i z należytą starannością, odznaczając się przy tym wysoką kulturą osobistą, doskonalił swoje umiejętności i podnosił kwalifikacje, co potwierdzają przedłożone przez skarżącego, znajdujące się w aktach sprawy, opinie służbowe, liczne dyplomy i podziękowania. Żadne zaś z tych osiągnięć nie zostało wzięte pod uwagę przez Komendanta przy wydawaniu decyzji o zwolnieniu ze służby.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga P.L. analizowana wg. podanych kryteriów oceny nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w powołanym przepisie określenie "można zwolnić" wskazuje, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny.

Dlatego też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ powinien zatem uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (por. wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994 r., sygn. akt III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3, poz. 31).

Jak wskazano powyżej "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 553/07, publik. LEX nr 447276).

W rozpoznawanej sprawie istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy w aktualnym stanie faktycznym, skarżący może dalej pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby".

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż bezspornym jest, iż skarżący – funkcjonariusz Policji – został postawiony w stan oskarżenia z uwagi na kierowanie gróźb karalnych (czyn z art. 190 § 1 k.k.) oraz przekroczenie uprawnień (czyn z art. 231 § 1 k.k.). Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] października 2013 r. sygn. akt [...] uznał [...]P.L.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył karę łączną jednego roku pozbawienia wolności, jednocześnie warunkowo zawieszając orzeczoną karę na okres próby wynoszący trzy lata. Wprawdzie przedmiotowy wyrok został uchylony na skutek wniesionej przez skarżącego apelacji, a sprawa została skierowana do ponownego rozparzenia przez Sąd I instancji, nie oznacza to jednak, że skarżący został oczyszczony ze stawianych mu zarzutów. Przeciwnie wyrok Sądu Okręgowego w [...] wskazuje jedynie na potrzebę dokonania pogłębionej analizy sprawy, nie zaś uznaje skarżącego za niewinnego. Błędnie także skarżący odczytuje zawieszenie prowadzonego wobec niego postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia ww. postępowania karnego, jako okoliczności przemawiająca wyłącznie na jego korzyść. O ponownym wejściu wymienionego w konflikt z prawem świadczą przedstawione skarżącemu przez Prokuratura Prokuratury Rejonowej w [...] w dniu [...] stycznia 2014 r. zarzuty udziału w pobiciu i zmuszaniu poszkodowanego do określanego zachowania (czyn z art. 158 § 1 w zb. z art. 157 § 2 w zb. z art. 191 § 1 w zw. z art. 11 § 2 k.k.). Przy czym okoliczności zdarzenia wskazują na karygodne zachowanie skarżącego jako człowieka, a już tym bardziej nie licującą z postawą funkcjonariusza Policji.

Powyższe oznacza, że zachodzi wątpliwość, co do spełniania przez skarżącego wszystkich niezbędnych, wymienionych w art. 25 ust. 1 powołanej ustawy, cech, którymi powinien legitymować się funkcjonariusz Policji. Należy również zauważyć, iż negatywny wydźwięk społeczny postawy funkcjonariusza sprzeciwiającej się idei ochrony bezpieczeństwa społecznego i bezpieczeństwa indywidualnego obywatela, gdy osoba będąca policjantem staje się sprawcą, godzi w dobro służby i podważa zaufanie społeczne do całej formacji.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organ bezrefleksyjnie dał prymat interesowi publicznemu, utożsamianemu jako interes Policji, w zestawieniu ze słusznym interesem skarżącego, któremu jeszcze nie udowodniono winy w popełnieniu zarzucanych mu czynów. Wskazać należy, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy pozostaje bowiem bez związku z prowadzonymi postępowaniami karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu są bowiem takie okoliczności lub zachowania policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, które utrudniają lub wręcz uniemożliwiają jej pełnienie. W przedmiotowej zaś sprawie wcześniejsza 10 letnia nienaganna, wręcz nagradzana służba, nie niweluje ostatnich doniosłych skutków negatywnych dokonań skarżącego poza służbą, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, iż ostatnio opiniowany okres służby skarżącego wskazuje na dalszą nieprzydatność skarżącego do jej pełnienia.

Zatem zgodzić się należy z organem, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m. in.: pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji.

Wskazać należy, zdaniem Sądu, iż bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, już teraz negatywny wydźwięk społeczny ww. spraw karnych, podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też uzasadniona jest decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Pozostawienie w służbie w Policji funkcjonariusza podejrzewanego o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, nie może zostać pogodzone z koniecznością zachowania zaufania społeczeństwa do Policji jako formacji stojącej na straży praworządności. Wymaga tego charakter zawodu policjanta oraz szczególne obowiązki funkcjonariuszy związane zarówno z zachowaniem na służbie, jak i poza nią. Sąd podziela stanowisko organu, że czyny zarzucane skarżącemu, okoliczności ich popełnienia, postawa skarżącego, jak i ostania ocena jego służby dokonana przez przełożonych, odbiera mu rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji, albowiem trudno sobie wyobrazić, aby osoba nadużywająca uprawnień, oskarżona o pobicie mogłaby skutecznie pilnować porządku publicznego. Podkreślić należy, że sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji. Są nimi w szczególności: niekaralność, nieposzlakowana opinia, zdyscyplinowanie, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałość o honor, godność i dobre imię Policji.

Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Jej szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga od funkcjonariuszy szczególnej dyscypliny, a także bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich.

W wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, iż: "funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta aktem oskarżenia dotyczącym popełnienia przestępstw ściganych z urzędu, sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. (...) Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi chronione przez prawo dobra. Podejrzenia wobec funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby".

Ustosunkowując się zaś do zarzutów skarżącego wskazać należy, iż organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, zapewniając stronie czynny udział w tymże postępowaniu oraz należycie informując ją o wszelkich istotnych dla niej okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. W ocenie Sądu, w sprawie nie zachodziła potrzeba przesłuchania świadków wskazanych przez skarżącego, albowiem organ dysponował wystarczającym materiałem dowodowym z dokumentów zgromadzonych w aktach. Dodatkowe czynności, o które wnioskował skarżący, przedłużyłyby nadmiernie postępowanie nie wnosząc istotnych ustaleń dla potrzeb końcowego załatwienia sprawy.

Za niezasadny należy również uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes służby, tożsamy z interesem społecznym, polegający na konieczności niezwłocznego zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji, a także ochrony honoru, godności i dobrego imienia służby. W interesie Policji pozostało jak najszybsze wywołanie skutków prawnych wprowadzonych wydaną decyzją administracyjną.

Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły wymienionych przez skarżącego przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.