Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1595/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 73 ust 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Protokolant starszy specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2018 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018r. nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018r. nr [...] stwierdzającą nabycie prawa własności nieruchomości.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...].03.2018 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł P. P., podnosząc, że ww. nieruchomość nie była zajęta pod drogę publiczną.

Minister Inwestycji i Rozwoju rozpatrując sprawę wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. nr 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 ustawy nastąpiło zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Z akt sprawy wynika, że działka nr [...] (z której wyodrębniona została działka nr [...]), stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność P. P. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po B. P. (zm. [...].12.1992 r.). Stan taki trwa nadal.

Z powyższego wynika, że ww. nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, również w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

Z przepisu tego wynika, że nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. Aby droga zyskała taki status musi być zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy.

Podstawą prawną zaliczenia drogi nr [...] relacji [...] do kategorii dróg gminnych jest uchwała Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w O. z dnia 27 maja 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie województwa [...]. Na podstawie art. 103 ust. 3 przedmiotowa droga stała się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogą gminną. Obecnie droga oznaczona jest numerem Nr [...].

Kolejną z przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną jest zajętość danej nieruchomości pod drogę publiczną.

Minister wskazał, iż przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 ww. ustawy w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych.

O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym.

Zajętość działki nr [...] pod drogę publiczną potwierdza w ocenie organu znajdująca się w aktach sprawy mapa z projektem podziału nieruchomości, przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego pod nr [...] w dniu [...] maja 2017 r., sporządzona przez geodetę uprawnionego B. R. oraz wyjaśnienia ww. geodety z dnia [...] czerwca 2018 r. W ocenie organu powyższy dokument jest wiarygodny, bowiem został sporządzony przez uprawnionego geodetę, posiadającego wiadomości specjalne z zakresu geodezji i wykonującego zawód zaufania publicznego. Minister podkreślił, iż mapa do celów prawnych sporządzona przez uprawnionego geodetę w oparciu o dokumentację geodezyjną przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., a zatem stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone przez uprawnionego geodetę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 05.2013 r., sygn. akt I OSK 2/12 publ. CBOSA). Powyższą dokumentację geodeta uprawniony obowiązany jest sporządzić z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa, co wynika bezpośrednio z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), pod rygorem odpowiedzialności wskazanej w art. 46 ww. ustawy z dnia 17 maja 1989 r.

Kolejną z przesłanek zastosowania art. 73 ustawy jest przesłanka władztwa publicznoprawnego. Władanie nieruchomością to dokonywanie określonego rodzaju czynności faktycznych z zakresu prawa publicznego, względem nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, poprzez swoje jednostki organizacyjne (stationes fisci).

Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym dla jej udowodnienia należy wykazać wykonywanie prac związanych m. in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.11.2008 r., sygn. akt I OSK 1471/2007, opubl.: LexPolonica 1972653 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1955/2012, I SA/Wa 1960/2012, I SA/Wa 1961/2012, I SA/Wa 812/2012, I SA/Wa 894/2012, I SA/Wa 953/2012, I SA/Wa 2308/2011, I SA/Wa 381/2012, I SA/Wa 2473/2011, I SA/Wa 1740/2011, I SA/Wa 1454/2011, I SA/Wa 105/2011, publ. CBOSA).

Minister wskazał, iż do spełnienia omawianej przesłanki nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego), a jedynie wykazanie faktycznego władania nią, nawet wbrew woli jej właściciela. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym dla wykazania władztwa publicznoprawnego nie jest konieczne wymienienie w dokumentach mających je potwierdzać numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład danej ulicy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25.04.2012 r., sygn. akt I SA/Wa 381/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10.12.2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1961/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19.06.2012 r., sygn. akt I SA/Wa 601/12, publ. CBOSA).

Zdaniem organu władztwo publicznoprawne nad przedmiotową nieruchomością potwierdza m. in. znajdujący się w aktach sprawy rachunek z dnia [...].05.1995 r. za wykonanie profilowania dróg w [...] oraz faktura nr [...] za zakup pospółki na żwirowanie dróg w [...]. Ponadto w aktach sprawy znajduje się oświadczenie Wójta Gminy [...] z dnia [...].02.2018 r., z którego wynika, że droga gminna o nr [...] r., w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała w faktycznym władaniu Gminy [...] poprzez utwardzanie jej żwirem oraz równaniem jej nawierzchni, a także w okresie zimowym poprzez odśnieżanie, zaś w okresie letnim poprzez koszenie jej pobocza.

Mając powyższe na uwadze organ II instancji stwierdził, że w stosunku do działki nr [...] o pow. [...] ha zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., tym samym Minister Inwestycji i Rozwoju obowiązany był utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody.

Skargę na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. P. zarzucając jej naruszenie:

- przepisów prawa materialnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która zawiera niewłaściwe zastosowanie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. polegające na stwierdzeniu nabycia z mocy prawa z dniem 1.01.1999r. przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. bez faktycznego udowodnienia czy granice określone na mapie odpowiadają granicom faktycznego zajęcia drogi na dzień 31 grudnia 1998 r., wyznaczenie znacznie większego terenu, co skutkuje przejściem na własność wydzielonej nieruchomości na rzecz gminy bez uzyskania odszkodowania za wydzieloną powierzchnię,

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie oceny zgodności przesłanki zajętości spornej nieruchomości pod drogę publiczną w oparciu o przedłożoną mapę projektu podziału z innymi istniejącymi mapami i czy faktycznie udowodniono taki przebieg granic zajętości na dzień 31 grudnia 1998 r.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący nie ma już możliwości uzyskania za przedmiotową nieruchomość z uwagi na to, że dopiero w 2013r. nabył jej własność w wyniku dziedziczenia. Ponadto skarżący zakwestionował oświadczenie Wójta Gminy [...] jako dokumentu prywatnego, przedstawione rachunki w jego ocenie nie wyznaczają granic geodezyjnych, w obrębie których przeprowadzono remonty, przedstawiony zaś projekt podziału sporządzony został na użytek poszerzenia istniejącej drogi i nie odzwierciedla jej stanu na 31 grudnia 1998r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną.

Zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. nr 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołany przepis określa przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Przesłanki te to - zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości.

Podkreślić należy, że przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, na podstawie tego przepisu.

Powołana ustawa z dnia 13 października 1998 r. nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie odnieść się do ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.). W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uważana droga spełniająca dwa wymienione w tym przepisie warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg. Po drugie zaś, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Przepis art. 2 ust. 1 tej ustawy dzieli zaś drogi publiczne na drogi krajowe, wojewódzkie, gminne i lokalne miejskie oraz zakładowe.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy sformułowanie - nieruchomości zajęte pod drogi publiczne - oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r.

Zauważyć przy tym trzeba, że droga to nie tylko jezdnia, ale tzw. pas drogowy czyli wszystko to, co znajduje się w jej liniach rozgraniczających, a więc także chodnik, ścieżka rowerowa, pobocze, zatoki, rowy przeznaczone do powszechnego korzystania. Definicję pasa drogowego zawiera art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych określając go jako urządzenie techniczne, stanowiące zorganizowaną całość funkcjonalną podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych, co słusznie podniósł organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu organ administracji publicznej rozpoznający niniejszą sprawę prawidłowo uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę gminną, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha.

Zaznaczyć należy, że ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, iż właścicielem działki nr [...], z której powstała działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była osoba fizyczna – P. P. Okoliczność powyższa nie jest przez strony postępowania w żaden sposób kwestionowana. Oczywiste zatem jest, że przedmiotowa działka w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego.

Analiza akt sprawy wskazuje jednocześnie, że objęta zaskarżoną decyzją działka w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu publicznoprawnym i wchodziła w skład drogi gminnej nr [...] (obecnie nr [...]) relacji [...]. Zaliczenie w/w drogi to kategorii drogi gminnej wynika z uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w O. z dnia 27 maja 1987r. nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie województwa [...]. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy droga ta zachowała status drogi gminnej.

Podkreślić trzeba, że wbrew twierdzeniom skarżącego, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. wchodziła w skład w/w drogi gminnej. Świadczą o tym znajdujące się w aktach sprawy takie dokumenty jak mapa z projektem podziału nieruchomości przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego pod numerem [...] w dniu [...] maja 2017r. sporządzona przez geodetę uprawnionego jak i wyjaśnienia geodety z dnia [...] czerwca 2018r., z których wynika, że przebieg przedmiotowej drogi na dzień 31 grudnia 1998r. ustalono na podstawie danych archiwalnych wynikających ze szkicu polowego z [...] kwietnia 1994r. oraz sekcji mapy sytuacyjno-wysokościowej.

Zdaniem Sądu istotne jest, że sporządzone przez uprawnionego geodetę dokumenty mają charakter dokumentów urzędowych, określonych w art. 76 k.p.a., stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone i brak jest podstaw do ich kwestionowania. Wzruszenie mocy dowodowej takich dokumentów jest możliwe wyłącznie poprzez przeprowadzenie przeciwdowodu. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które skutecznie podważyłyby treść w/w dokumentów kartograficznych sporządzonych przez uprawnionego geodetę. Dokumentów takich nie stanowią w szczególności załączone do skargi kopie map z zaznaczonym przez skarżącego przebiegiem drogi. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie podważają one ustaleń dokonanych przez organ na podstawie w/w dokumentów sporządzonych przez uprawnionego geodetę i nie stanowią skutecznego przeciwdowodu wskazującego inny stan faktyczny na dzień 31 grudnia 1998 r. Twierdzenia skarżącego, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nie wchodziła w skład w/w drogi publicznej – gminnej są więc gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami.

W aktach sprawy znajduje się również oświadczenie Zastępcy Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2018r., z którego wynika, że od 1998r. przedmiotowa droga nie zmieniła przebiegu i odpowiada przebiegowi wskazanemu na mapie z projektem podziału. Gmina [...] urządziła tę drogę utwardzając ją żwirem, na drodze były przeprowadzone remonty polegające na uzupełnieniu ubytków, dowożeniu żwiru, równaniu nawierzchni. W okresie zimowym droga była odśnieżana, a w okresie letnim koszone były pobocza.

Wbrew zarzutom skargi powyższe oświadczenie stanowi dowód w sprawie, którego oceny dokonał organ w ramach swobodnej oceny dowodów, zważywszy na okoliczność, że jest on zgodny z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy. Wskazać należy, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawdziwości treści zawartych w powyższym oświadczeniu.

Zdaniem Sądu nie ulega również wątpliwości, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu publicznoprawnym. Zauważyć trzeba, że w aktach znajdują się takie dokumenty jak faktury za nawiezienie żwiru wystawione w dniu [...] listopada 1991 r. na Urząd Gminy [...] i potwierdzenie nawiezienia żwiru na odwrocie faktur przez sołtysa, rachunek z [...] maja 1995r. za wykonanie nadzoru nad profilowaniem dróg oraz umowa zlecenia z [...] kwietnia 1995r. na sprawowanie nadzoru nad profilowaniem dróg, jak również ww. oświadczenie.

Zdaniem Sądu powyższe dokumenty i oświadczenia potwierdzają, że nad objętą zaskarżoną decyzją działką nr [...] wchodzącą w skład drogi gminnej nr [...] (obecnie nr [...]) w dniu 31 grudnia 1998 r. sprawowane było władztwo publicznoprawne. Przy czym podkreślić należy, jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dla wykazania władztwa publicznego wystarczające są dokumenty, z których wynika, że na określonej drodze wykonywane były prace związane z jej utrzymaniem i nie jest nawet konieczne wymienianie konkretnych numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład określonej drogi. Oczywiste bowiem jest, że prace związane z utrzymaniem drogi wykonywane były w całym jej przebiegu, a nie na poszczególnych jej częściach. Ponadto wykonywanie określonych prac przez inny podmiot niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego nie wyłącza władania drogą przez podmiot publicznoprawny.

Zaznaczyć trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż skoro ustawa z dnia 13 października 1998 r. nie zawiera normatywnie zdefiniowanego pojęcia "władania nieruchomością", to podstawowe znaczenie w świetle powołanego przepisu ma to, czy działające poprzez swoje jednostki organizacyjne Skarb Państwa lub gmina wykonywały faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, wykazując przy tym i dokumentując wykonywanie prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem.

W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że Minister Inwestycji i Rozwoju dokonał prawidłowej oceny przesłanek wynikających z art. 73 ust. 1 ustawy w odniesieniu do wskazanej wyżej działki nr [...]. Wydana decyzja jest więc zgodna z prawem.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia powołanych w skardze przepisów k.p.a., co uzasadniałoby ewentualne uchylenie wydanego rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącego postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Organ prawidłowo ustalił strony postępowania, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy wymagany dla rozstrzygnięcia sprawy oraz w należyty sposób uzasadnił zajęte stanowisko.

Odnosząc się zaś do podnoszonych zarzutów związanych z naruszeniem uprawnienia do odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości wskazać należy, że wykraczają one poza przedmiot niniejszej sprawy i nie mogły być przedmiotem oceny organów administracji ani Sądu rozpoznającego sprawę. W rozpoznawanej sprawie Sąd kontrolował wyłącznie prawidłowość stanowiska organów co do zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 73 ust. 1 ustawy.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.