Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 23/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11 i 12, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2020 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 4017 zł (słownie: cztery tysiące siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: Kpa) art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U z 2119 r. poz. 58, dalej: utd) oraz lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania A.J. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A (dalej: strona, skarżąca) od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na: wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, tj. naruszenia określone w lp. 1. i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowy.

Wymienione naruszenia stwierdzono podczas przeprowadzonej 12 kwietnia 2019 r. w M. w punkcie poboru opłat B kontroli drogowej samochodu osobowego marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował J.A.. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził trzech pasażerów z C w K. do K. ul. [...]. Usługa przewozu oraz jej rozliczenie zostało dokonane przy pomocy aplikacji Uber. Za wykonanie usługi została pobrana opłata w wysokości 186,42 zł z karty płatniczej zgłoszonej do aplikacji. Opisana usługa była wykonywana w imieniu przedsiębiorcy A. J.. Kierujący wykonywał przewóz osób pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą we własnym imieniu.

Podczas kontroli kierujący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z 12 kwietnia 2019 r.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Strona w piśmie z 10 czerwca 2019 r. wyjaśniła, że skontrolowany kierowca w dniu kontroli nie był jej pracownikiem, lecz przedsiębiorcy D s.c.

Organu I instancji decyzją z [...] r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł

Strona odwołaniem z [...] r. wniosła o zmianę decyzji, gdyż nie mogła być stroną postępowania, ponieważ skontrolowany kierowca nie był jej pracownikiem, a kontrolowany pojazd użyczyła przedsiębiorcy D S.C.

Odwołanie to podtrzymał pełnomocnik strony w piśmie z [...] r., wnosząc o uchylnie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu ustalenia właściwej strony postępowania. Strona nie zgadzała się z ustaleniami dokonanymi podczas kontroli, a organ I instancji nie przeprowadził postępowania w zakresie zweryfikowania wyjaśnień kierowcy.

Organ II instancji po rozpoznaniu odwołania i analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie odwołał się do art. art. 4 pkt 22 utd zgodnie z którym, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

Według art. 4 pkt 11 ustawy, przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

W myśl art. 5b ust. 1 utd, podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Stosownie do treści art. 18 ust. 4a utd, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 utd, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Według art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 utd, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. (ust. 1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 - załącznika nr 3 do ustawy. (ust. 7 pkt 1).

W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł.

Stosownie do treści lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd, za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 zł.

Zgodnie z art. 189a § 2 K.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 K.p.a. Wyjaśnić trzeba, że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy określa natomiast w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 K.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Ponadto należy wskazać, iż zastosowania w sprawie nie znajdą również art. 18ge i art. 189f K.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 K.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa K.p.a.

W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej kierowca w imieniu strony wykonywał odpłatny przewóz osób (trzech pasażerów) z C w K. do K., ul. [...]. Usługę przewozu zamówił jeden z pasażerów przy pomocy zainstalowanej w telefonie aplikacji Uber. Przed rozpoczęciem przewozu pasażer otrzymał informację o wysokości opłaty za wykonanie zamówionej usługi oraz numer rejestracyjny pojazdu i imię kierowcy (opłata 230,72 zł, Skoda nr rej. [...]). Opisane okoliczności organ ustalił m. in. na podstawie zeznań złożonych w charakterze świadka przez P.C., a razem z nim podróżowali M.B. i U.U.. Przed rozpoczęciem wykonania zamówionej usługi nie zawarł żadnej umowy ani pisemnej ani ustnej, w której zostałyby ustalone warunki wykonania zamówionej usługi. Za przewóz do miejsca kontroli została pobrana opłata w wysokości 186,42 zł. Okoliczności te potwierdził M.B., który także został przesłuchany w charakterze świadka. Znajdująca się w aktach dokumentacja fotograficzna potwierdza wykonanie usługi przewozu z C w K. do miejsca zatrzymania pojazdu do kontroli drogowej i uiszczenie opłaty za wykonanie usługi na tej trasie. Kierujący potwierdził okoliczności zamówienia usługi przewozu i jej wykonania, a usługę wykonał w imieniu strony, ponieważ jest u niej zatrudniony na podstawie umowy zlecenia, a wynagrodzenie otrzymuje od skarżącej. za tydzień za pośrednictwem aplikacji Uber. Usługi przewozu zamawiane przy pomocy aplikacji Uber wykonuje od ponad roku. Kierujący zeznał również, że opłaty za. paliwo są dokonywane w imieniu skarżącej, a faktura za paliwo jest wystawiana według danych wskazanych na kartce od pracodawcy, tj. na imię i nazwisko strony, nazwę i adres siedziby jej przedsiębiorstwa wraz z numer NIP [...]. Dane znajdujące się na kartce okazanej przez kierującego są takie same jak dane działalności strony wpisane w rejestrze Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Użytkownikiem samochodu osobowego, którym kierujący wykonał skontrolowany przewóz, jest skarżąca, co potwierdza pismo E Sp. z o.o. o w W. z [...] r.

W ocenie organu odwoławczego z powyższego jednoznacznie wynika, że usługa przewozu z dnia kontroli była odpłatną usługą transportową wykonaną przez kierującego w imieniu strony i była to jedna z wielu usług wykonanych przez ponad rok przed dniem kontroli. Dlatego do wykonania tych usług strona powinna posiadać stosowną licencję. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 utd, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej (wyrok NSA z 20.01.2009 r. II GSK 670/08, wszystkie powołane:orzeczeniansa.gov.pl). W dniu kontroli skarżąca nie posiadała uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób.

Podczas przeprowadzonej kontroli kierujący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Naczelnik Wydziału Komunikacji i Drogownictwa Urzędu Miejskiego w D. w piśmie z 29 maja 2019 r. wskazał, że strona nie posiadała licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym ani pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w ocenie organu odwoławczego, jednoznacznie wskazuje, że strona wykonywała zarobkowo przewóz drogowy osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł stosownie do art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 utd oraz lp. 1.1 załącznika ID" 3 do tej ustawy.

W ocenie organu odwoławczego skontrolowany przewóz drogowy nie spełniał także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie kontrolowany pojazd był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza protokół kontroli i rejestr CEPiK. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a utd przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Ponadto wskazano, że przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, gdyż warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (protokół kontroli, zeznania pasażerów i kierującego, pismo E Sp. z o.o., wydruk z CEPiK i dokumentacja fotograficzna).

Uwzględniając powyższe organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Zdaniem organu odwoławczego postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie naruszało przepisów postępowania administracyjnego. Pismem z 12 kwietnia 2019 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego i poinformował o treści art. 10 § 1 K.p.a. Z przysługujących jej praw strona skorzystała składając wyjaśnienia 10 czerwca 2019 r. Strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ponadto organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 K.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ I instancji dokonał także wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego. Swoje rozstrzygnięcie oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonanie przez kierującego odpłatnej usługi przewozu, której świadczenie wymaga posiadania licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób. Skontrolowany przewóz był wykonany w imieniu strony przez kierującego zatrudnionego na podstawie umowy zlecenia. Kierujący wskazał również, że faktury za paliwo wykorzystywane podczas wykonywania usług przewozu były wystawiane na skarżącą jako przedsiębiorcę odpowiadające danym w rejestrze CEIDG. Wyjaśnienia strony zawarte w piśmie z 10 czerwca 2019 r. i w odwołaniu uznano za niewiarygodne. Gdyby skarżąca faktycznie użyczyła skontrolowany pojazd innemu przedsiębiorcy, to nie tylko potrafiłaby wskazać nazwę tego podmiotu, ale także podałaby jego siedzibę i numery stosowane w działalności gospodarczej, tj. numer NIP i REGON oraz dokument potwierdzający dokonanie takiego użyczenia.

Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera także żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c utd. zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej, lecz do sytuacji wyjątkowych, np. będących rezultatem siły wyższej, co podmiot wykonujący przewozy powinien wykazać.

W przedmiotowej sprawie nie zaszły okoliczności umożliwiające zwolnienie strony z odpowiedzialności za dokonane naruszenia. Zgromadzony materiał dowodowy nie zawiera żadnych dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wymienionych w powołanym przepisie. W odwołaniu strona także nie przedłożyła dowodów świadczących o istnieniu takich przesłanek.

Pismem z 4 grudnia 2019r. strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzje domagając się jej uchylenia decyzji obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, art. 28, art. 75, art. 77 i art. 107 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącej, co doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia, że jest ona stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a, podczas gdy z załączonych dokumentów wynika, że przewóz objęty kontrola był realizowany przez F sp. z o.o. w C. i ten podmiot powinien być stroną postępowania.

W trybie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 t.j., dalej: p.p.s.a.) skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z umowy o współpracy z [...] r. zawartej przez skarżącą z F sp. z o.o., faktury VAT wystawionej skarżącej przez F sp. z o.o. z [...] r. i z [...] r., umowy na usługi transportowe zawartej z przez F sp. z o.o. a pasażerem przewożonym 12 kwietnia 2019r., odpis skróconego aktu małżeństwa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała prezentowane w sprawie stanowisko, a nadto podkreśliła, że na żadnym etapie postepowania organy nie zweryfikowały je twierdzeń. Skarżąca wynajmowała jedynie pojazd F sp. z o.o.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując zawartą w zaskarżonej decyzji argumentację i nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. W uzasadnieniu podkreślono, że organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami w zakresie i rozmiarze niezbędnym do podjęcia w sprawie rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).

Stosownie do art. 4 pkt 1 utd, użyte w ustawie określenie krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 5b ust. 1 utd Podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Z powyższego wynika, że prowadzenie działalności polegającej na krajowym transporcie drogowym w zakresie przewozu osób wymaga posiadania co najmniej jednego z trzech rodzajów licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 utd., a ustawodawca wyraźnie rozróżnił wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1/ samochodem osobowym, 2/ pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą i 3/ taksówką. Przy czym wykonywanie przewozów taksówką podlega regulacji odrębnej od pozostałych sposobów przewozu osób, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.

Przewóz okazjonalny zdefiniowany w art. 4 pkt 11 utd w ujęciu negatywnym. Z definicji tej wynika bowiem, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zatem każdy przewóz, nawet powtarzalny, o ile nie spełnia przesłanek do uznania go za przewóz regularny, regularny specjalny albo wahadłowy jest przewozem okazjonalnym w rozumieniu utd. Odnośnie tego rodzaju przewozu, art. 18 ust. 4a utd. wyraża zasadę, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jak wynika zaś z 1p.1.1 i lp.2.11. załącznika nr 3 do utd., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd. z zastrzeżeniem art. 18 ust. 4b utd. nakładana jest kara pieniężna odpowiednio w kwocie 8000 zł i 12.000zł.

Z akt sprawy wynika, że organy 12 kwietnia 2019r. dokonały kontroli samochodu Skoda nr rej. [...], podczas której stwierdziły, że za pomocą aplikacji Uber pasażer pojazdu zamówił przewóz z C do K. trzech osób, a aplikacja wskazała przybliżony koszt usługi. Kierowca pojazdu nie okazał licencji na przewóz osób. Skarżąca nie dysponowała licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym ani też na przewóz wykonywany pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką. Licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym posiadała F sp. z o.o., a jej skan został dosłany w toku kontroli. Kierujący pojazdem wskazał jako osobę na rzecz której pracuje skarżącą. Okoliczność ta nie została poparta innymi dowodami, nie została też zweryfikowana przez organ mimo odmiennych twierdzeń skarżącej, która jako pracodawcę kierującego pojazdem wskazała D s.c. Z informacji uzyskanej z E sp. z o.o. wynika, że użytkownikiem pojazdu na podstawie umowy leasingu była skarżąca.

W tym miejscu podkreślić należało, że skarżąca przedstawiła umowę o współpracy z F sp. z o.o. z [...] r., fakturę na wynajem samochodu wystawiona przez skarżącą na rzecz F sp. z o.o. z [...] r., fakturę za usługi transportowe z 12 kwietnia 2019r. wystawioną przez F sp. z o.o. na rzecz osoby zamawiającej przewóz wraz z umową na usługi transportowe.

Odnosząc przywołane powyżej ustalenia faktyczne do wskazanych norm prawnych stwierdzić należało, że zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania znajdują uzasadnienie.

Zgodnie z art. 7 i zawartą w nim zasadą prawdy obiektywnej w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Odnosząc treść tej regulacji do stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że już w dacie kontroli organy wiedziały, że F sp. z o.o. dysponuje licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, nie podjęły natomiast żadnych czynności w celu wyjaśnienia tej okoliczności, a w aktach sprawy nie znajduje się żadne wyjaśnienie kto, z jakich przyczyn i dlaczego nadesłał ten skan dokumentu. Pomimo tego organ uznał go za niewiarygodny dowód w sprawie i oparł swe rozstrzygnięcie na zeznaniach osoby kierującej pojazdem, nie dążąc do wyjaśnienia tych rozbieżności. Już chociażby powyższe nie spełnia kryterium podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Podjęcie czynności wyjaśniających już na tym etapie postepowania pozwoliłoby w sposób nie budzący wątpliwości określić, kto jest stroną pozstępowania (art. 28 K.p.a.). Powyższe znajduje również odzwierciedlenie a regulacji z art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ w toku postepowania winien dokonać weryfikacji twierdzeń skarżącej zawartych w oświadczeniu, które wpłynęło 11 czerwca 2019r., a to z uwagi na okoliczności tam wskazane, że kierujący pojazdem zatrudniony był u innego przedsiębiorcy. Zwrócić należało również uwagę na to, że strona postępowania nie jest zwolniona całkowicie z inicjatywy dowodowej, jednakże ta okoliczność nie zwalnia organu z obowiązku poczynienia ustaleń stanu faktycznego sprawy pozwalającego na jego odpowiednią subsumcję do konkretnie wskazanej normy prawnej. W rozpoznawanej sprawie takiego działania organu zabrakło. W postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W ustalonym stanie faktycznym w zakresie prawidłowego ustalenia strony postępowania jedynie na zeznaniach kierującego pojazdem, wbrew wskazanym wyżej okolicznościom, nie spełnia wymogów z art. 80 K.p.a., a organ administracji publicznej winien dokonać oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Powyższa reguła wskazuje na konieczność kompleksowego i wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie. Organ ponownie badając sprawę winien rozważyć możliwość zgodnie z art. 86 K.p.a. przesłuchania strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostałby niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Uprzednio organ winien rozważyć możliwość potwierdzenia zeznań kierującego pojazdem już chociażby poprzez ustalenie jego faktycznego pracodawcy lub zleceniodawcy. Niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy będzie również odniesienie się do przedłożonych przez stronę dokumentów, a to umowy o współpracy z F sp. z o.o. z [...] r., faktury na wynajem samochodu wystawioną przez skarżącą na rzecz F sp. z o.o. z [...]r., faktury za usługi transportowe z 12 kwietnia 2019r. wystawioną przez F sp. z o.o. na rzecz osoby zamawiającej przewóz wraz z umową na usługi transportowe. Dopiero bowiem po ustaleniu w sposób nie budzący wątpliwości, który z podmiotów w nich wskazanych ma w sprawie status strony możliwym będzie przypisanie mu odpowiedzialności za naruszenia prawa materialnego w oparciu o przepisy wskazane w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z dyspozycją art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. powyższe ustalenia winny znaleźć stosowne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Po dokonaniu ustaleń w zakresie określenia właściwie strony postepowania organ w oparciu o powołane wyżej przepisy i poczynione dalsze ustalenia rozstrzygnie czy przewóz osób 12 kwietnia 2019r. odbywał się zgodnie z wyżej przywołanymi przepisami ustawy o transporcie drogowym

Biorąc powyższe pod uwagę należało zaskarżona decyzję uchylić na mocy art. 145 § 1 pkt a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. pkt 1a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r. poz. 1800).