Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1050/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7 i art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Gminy T. na decyzję Wojewody [....] z dnia 14 maja 2014 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz strony skarżącej Gminy T. kwotę 740 zł ( słownie: siedemset czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...] wydał w dniu 26 września 2013 r. decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie [...] pozwolenia na budowę budynku usługowego - usług publicznych wraz z instalacjami, sieci telekomunikacyjnej i ekranu akustycznego, oraz pozwoblenia na rozbiórkę trzech budynków usługowych i wiaty, części instalacji kanalizacji deszczowej, przyłącza wody i sieci telekomunikacyjnej na działkach nr: [...], [...] i [...] w T..

Od powyższej decyzji, odwołały się strony postępowania – D. P. oraz S. P., współwłaściciele działki nr [...] w T. sąsiadującej z terenem inwestycji. W swoich odwołaniach strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji uzasadniając, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa i postępowania.

W uzupełnieniu odwołania skarżący podtrzymali swoje zarzuty wskazane w uzupełnieniu do wcześniejszego odwołania od decyzji nr [...] Starosty [...] z 28 grudnia 2012 r., w którym to uzupełnieniu poruszono m.in., cyt.: "(...) inwestycja ta jest przedsięwzięciem o charakterze niezmiernie uciążliwym dla środowiska i mieszkańców żyjących w jego otoczeniu, wywołująca zjawiska i stany utrudniające życie, a zwłaszcza hałasu, wibracji, drgań, zanieczyszczeń powietrza spalinami samochodowymi, utrudnień w dojazdach do posesji, odorów i innych. (...) pokreślona w projekcie wielkość (...) sali tanecznej z salą konsumpcyjną dla kilkuset osób (...) wskazują na rozmiary działalności polegającej w znakomitej większości na organizowaniu i realizowaniu przeróżnych, hucznych imprez rozrywkowych (wesela, 18-tki, urodziny, festyny, dyskoteki (...) w porze nocnej, tj. porze snu i spoczynku nocnego, daleko wykraczającej poza usługi publiczne określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Realizacja "ekranu akustycznego" oznacza, że przedmiotowy budynek usług publicznych ogromnych rozmiarów, którego eksploatacja w znakomitej większości będzie miała miejsce w porze nocy, porze snu i spoczynku - jest inwestycją o charakterze niezmiernie uciążliwym dla okolicznych mieszkańców(...). Zwrócić bowiem należy uwagę, że połączenie w planie funkcji budownictwa mieszkaniowego i usług (MU) przesądza o dopuszczeniu tylko takiej działalności publicznej, która nie jest uciążliwa dla mieszkańców (...) Zauważyć należy, że dopuszczalna norma hałasu dla przedmiotowych terenów wynosi 40 dB (A) w porze nocy i 50 dB (A) dla pory dnia jak dla zabudowy MN - mieszkalnej (§ 3 ust. 11 pkt 2 planu). Z tego powodu ocenić należy, iż wydanie decyzji dla budowy potężnych rozmiarów budynku usług publicznych jest całkowicie sprzeczne z ustaloną funkcją terenu w planie miejscowym.

W dalszej części odwołania skarżący doprecyzowują zarzuty w kwestii uciążliwości planowanej inwestycji a dotyczące emitowanego hałasu. Cyt.: "(...) niezmiernie wysoka wieża (15 m), na której będzie osadzona potężnej mocy syrena uruchamiana niezależnie od pory nocy jak i dnia, np.: o 24,00 w nocy, 4,00 rano itd. doprowadzi do całkowitej degradacji środowiska w zakresie niezmiernie uciążliwego i niebezpiecznego dla zdrowia i życia hałasu (powyżej 130 dB), wibracji i drgań przenoszących się na teren naszej własności, w tym na nasz budynek mieszkalny, powodując po pewnym czasie jego powolne niszczenie (hałas to ciśnienie akustyczne). Uniemożliwi nam korzystanie z takich gwarantowanych praw, jak: prawo do spokoju, spoczynku nocnego, wykonywania prac domowych w zadowalających warunkach, tzn. bez stresu, nerwów obaw i strachu. (...) włączona syrena oznacza akcję bojową strażaków, a to z kolei wiąże się z wyjazdem samochodów bojowych z włączonymi na nich niestacjonarnymi syrenami, czyli kolejnymi źródłami hałasu emitowanymi przez niestacjonarne syreny oraz samochody bojowe. Wszakże średni poziom mocy akustycznej pojazdów ciężkich to wartość 95,5 dB (materiały XXVII Zimowej Szkoły Zagrożeń Wibroakustycznych, [...] (...) Instytut Fizyki Politechniki Śląskiej w Gliwicach) przy 40 dB normy dopuszczalnej hałasu dla tych terenów w porze nocy. W tym miejscu wskazać należy, że nawet gdyby teoretycznie przyjąć, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana była by na terenach właściwych i zasadnym byłoby zamontowanie barier dźwiękochłonnych w celu ograniczenia uciążliwości hałasowych generowanych na tereny mieszkalne, emitowanych w wyniku przeprowadzenia przeróżnych hucznych imprez rozrywkowych w porze nocy, to dla potężnego hałasu, wibracji i drgań emitowanych przez stacjonarną syrenę alarmową na nic one by się nie zdały (brak na obecny stan jakichkolwiek skutecznych zabezpieczeń ograniczających ten hałas)".

Decyzją z dnia 14 maja 2014 r. znak: [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 K.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. P. oraz S. P. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 26 września 2013 r. znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Gminie [...] pozwolenia na budowę "1. budynku usługowego - usług publicznych wraz z instalacjami o projektowanych parametrach: powierzchnia zabudowy 1084,21 m2, powierzchnia użytkowa 1241,03 m2, kubatura 8863,74 m3 (kategoria obiektu: XVII) 2. sieci telekomunikacyjnej, 3. ekranu akustycznego"; oraz udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę: "4. trzech budynków usługowych i wiaty, 5. części instalacji kanalizacji deszczowej, 6. przyłącza wody 7. sieci telekomunikacyjnej, na działkach nr: [...], [...], [...] położonych w miejscowości [...]", uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W odniesieniu do zarzutów wniesionych w odwołaniu od decyzji nr [...] Starosty przez strony postępowania, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Natomiast art. 5 ww. ustawy nakazuje, by obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi - biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania - projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Oznacza to, że w przypadku gdy projektowana inwestycja spełnia wszystkie warunki wyznaczone przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie należy wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora. Inwestor ma zatem prawo kształtować zagospodarowanie swojej działki (terenu) w każdy sposób, który jest zgodny z przepisami prawa.

Na terenie objętym przyszłym zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Tomice, zatwierdzony uchwałą Nr XIX/115/2004 Rady Gminy w Tomicach z 31 sierpnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2004 r., Nr 306, poz. 3271) zmieniony Uchwałą Rady Gminy w Tomicach z dnia 28 marca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2008 r., Nr 379, poz. 2403). Działki inwestycyjne o nr [...], [...] położone są w obszarze oznaczonym w planie symbolem MU1, dla którego podstawowym przeznaczeniem jest funkcja mieszkaniowo-usługowa.

W § 19 ust. 1 ww. planu ustalone zostało podstawowe przeznaczenie tego terenu pod zabudowę mieszkaniową usługi publiczne i usługi komercyjne. Zgodnie z definicją podaną w planie jest to przeznaczenie, które powinno przeważać na danym terenie, wyznaczonym liniami rozgraniczającymi. Natomiast przez usługi publiczne rozumie się działalność służącą zaspokajaniu potrzeb mieszkańców, finansowaną w całości lub w części przez administrację samorządową lub rządową natomiast usługi komercyjne to działalność służąca zaspokajaniu potrzeb mieszkańców, wykonywana w celu uzyskania korzyści majątkowych.

Należy więc bezspornie stwierdzić, że funkcja obiektów powstających na tym terenie nie stanowi wyłącznie funkcji mieszkaniowej lecz również daje możliwość zabudowy usługowej. Plan wprowadza jednak pewne ograniczenie, jakim jest prowadzenie nieuciążliwej działalności usługowej. I tak w § 3 planu określone zostały warunki obowiązujące w granicach całego obszaru objętego planem. W kwestii uciążliwości określono, cyt.:"(...) 10. Prowadzenie działalności usługowej lub produkcyjnej nie może powodować powstawania uciążliwości wykraczających poza granice działki do której użytkownik ma tytuł prawny, a zwłaszcza odorów, hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza. 11. Dla celów ochrony przed hałasem, ustala się dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, w terenach wymienionych w § 4, zgodnie z przepisami szczególnymi:

dla terenów MP - poziomu hałasu dopuszczonego jak dla terenów przeznaczonych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe poza miastem,

dla pozostałych terenów - poziomu hałasu dopuszczonego jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej".

Ponadto w § ust. 2 ww. planu zdefiniowane zostało pojęcie produkcji nieuciążliwej oraz usług komercyjnych nieuciążliwych, przez którą rozumie się działalność, nie wymienioną w przepisach szczególnych dotyczących określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z klasyfikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, a ponadto działalność nie wywołującą zjawisk lub stanów utrudniających życie ludzi i zwierząt mieszkających lub przebywających w sąsiedztwie, a zwłaszcza szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, hałasu i drgań (wibracji), zanieczyszczenia powietrza, odorów. Natomiast przez uciążliwość rozumie się zjawiska lub stany utrudniające życie ludzi lub zwierząt mieszkających lub przebywających w sąsiedztwie, a zwłaszcza szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych, hałas i drgania (wibracje), zanieczyszczenie powietrza, odory.

Oznacza to, że na całym obszarze planu dopuszcza się wyłącznie usługi, których oddziaływanie na środowisko przekraczające poziom dopuszczalny nie wykracza poza obszar działki, na której ma być realizowana inwestycją ani nie powoduje niedopuszczalnego obniżenia standardów środowiskowych pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się poza tą działką.

Definicje wprowadzone w miejscowym planie, a dotyczące uciążliwości znajdują swoje odniesienie do regulacji prawa powszechnie obowiązującego z uwzględnieniem zasad ochrony środowiska. Jakie inwestycje mogą oddziaływać negatywnie na środowisko wyszczególnione zostało w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.).

Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak również do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, gdyż nie spełnia ona kryteriów jakiejkolwiek zabudowy wyszczególnionej w przepisach powyższego rozporządzenia, a określonej w szczególności w § 3 ust. 1 pkt 55 i pkt 56 ww. rozporządzenia, dla której w myśl ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) wymagana jest decyzja środowiskowa przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem inwestor nie musiał legitymować się decyzją środowiskową poprzedzoną ewentualną oceną oddziaływania na środowisko (w tym oceny dotyczącej uciążliwości akustycznej), przed złożeniem wniosku o uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, w związku z art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego).

Odnośnie zarzutu skarżących dotyczącego podwyższonej wartości emisji hałasu, należy zauważyć, że kwestie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę regulowało rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826 z późn. zm.), które określało zróżnicowane poziomy hałasu (określone wskaźnikami hałasu).

Zgodnie z warunkami określonymi w ww. miejscowym planie dla terenów oznaczonych symbolem MU ustalono poziom hałasu dopuszczonego jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Zatem w myśl zapisów ww. rozporządzenia dopuszczalny poziom hałasu z obiektów innych niż drogi lub linie kolejowe w porze dziennej kształtuje się na poziomie 50 dB (A), natomiast w porze nocnej na poziomie 40 dB. Wartości te nie dotyczą hałasów krótkotrwałych lecz uśrednionych w czasie, a przedział czasu odniesienia jest równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym oraz 1 najmniej korzystnej godzinie w nocy. Aktualnie obowiązuje rozporządzenie z 1 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów w środowisku (Dz. U. z 2012 r., poz. 1109), przy czym dopuszczalne poziomy hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej, pochodzące z obiektów innych niż drogi lub linie kolejowe nie uległy zmianie.

Podkreślono, że dla planowanego przedsięwzięcia inwestor dokonał analizy rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku uwzględniając źródła ruchome i stacjonarne w porze nocnej i dziennej (rozdział "Oddziaływanie akustyczne projektowanego obiektu budowlanego (etap funkcjonowania)" dołączony do projektu). Analiza akustyczna wykonana została w związku z usytuowaniem przedmiotowego obiektu w istniejącej zabudowie mieszkalnej. Zwrócono w niej uwagę, że klimat akustyczny wokół działek inwestycyjnych kształtuje aktualnie sąsiedztwo układów komunikacyjnych o charakterze lokalnym oraz ponadlokalnym (droga krajowa relacji [...]). Wnioski z tej analizy wskazują że klimat akustyczny na analizowanym terenie nie zmieni się w istotny sposób, nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm jakości środowiska w odniesieniu do terenów z zabudową mieszkaniową. Ponadto projekt zakłada budowę ekranu akustycznego, który ograniczy hałas i zmniejszy uciążliwość w stosunku do terenów sąsiednich. W świetle powyższych ustaleń, budowa ekranu akustycznego stanowić będzie rozwiązanie profilaktyczne, zapobiegające pogorszeniu klimatu akustycznego.

Biorąc pod powyższe pod uwagę należy uznać, że wskazane argumenty odwołania nie znajdują uzasadnienia w przedmiotowej sprawie.

Poddając analizie zgromadzone w przedmiotowej sprawie akta Wojewoda stwierdził, że zaskarżona decyzja nr [...] Starosty [...] z 26 września 2013 r., znak: [...], rozstrzygająca o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku usługowego- usług publicznych wraz z instalacjami, sieci telekomunikacyjnej, ekranu akustycznego oraz udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę trzech budynków usługowych i wiaty, części instalacji kanalizacji deszczowej, przyłącza wody, sieci telekomunikacyjnej, na działkach nr: [...], [...], [...] położonych w miejscowości T., została wydana przedwcześnie bez dokonania właściwego uzupełnienia materiału dowodowego i zbadania wszystkich okoliczności sprawy.

Wojewoda [...] pismem z 31 stycznia 2014 r., na postawie art. 136 K.p.a. zobowiązał organ I instancji do przeprowadzenia dodatkowego postępowania celem uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Wskazał, że rysunek projektu zagospodarowania terenu musi obejmować cały teren inwestycji planowanej inwestycji, który powinien być w sposób czytelny oznaczony na rysunku i opisany w jego legendzie.

Jak wynika z materiałów uzupełniających, wymóg ten nie został dochowany, gdyż granice terenu objętego wnioskiem wskazane zostały na mapie ewidencyjnej, nie służącej do celów projektowych.

Teren inwestycji obejmuje działki o numerach [...], [...], [...] oraz część działki drogowej nr [...] w T. Projekt zagospodarowania terenu w dalszym ciągu nie spełnia warunków określonych w ww. art. 34 oraz przepisów § 8 rozporządzenia z 27 kwietnia 2012 r. Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462), gdyż nie zawiera szczegółowego oznaczenia całego terenu inwestycji. Ogranicza się jedynie do oznaczenia działek nr [...] i [...]. Stanowi to również sprzeczność z definicją działki budowlanej podaną w ww. planie miejscowym, gdzie przez działkę budowlaną - rozumie się przez to nieruchomość lub taką jej część, która położona jest w całości w granicach terenu przeznaczonego pod zabudowę oraz spełnia wymagane dla tego terenu warunki zabudowy i zagospodarowania.

Ponadto, zgodnie z przyjętym w kwestii definicji działki budowlanej orzecznictwem, nieruchomość taka może się składać z jednej lub kilku działek gruntu w - znaczeniu geodezyjnym, gdyż pojęcie działki ewidencyjnej nie jest tożsame z pojęciem działki budowlanej. Przedmiotem zagospodarowania może być również "teren" jako pojęcie szersze od działki budowlanej, w skład którego wchodzić może więcej niż jedna nieruchomość gruntowa i nie wszystkie muszą być zabudowane. Ustawa Prawo budowlane nie zawiera jednoznacznej definicji "działki budowlanej", należy zatem przyjąć, że jest to nieruchomość na której można prowadzić "roboty budowlane" w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego.

Wskazać należy, że projekt zagospodarowania działki lub terenu stanowi element materiału sprawy i jako cześć projektu budowlanego podlega zatwierdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zatem, na projekcie zagospodarowania terenu, obszar inwestycji obejmujący więcej niż jedna działkę winien być oznaczony i dla tego obszaru winno być dokonane obliczenie wskaźników wykorzystania terenu warunkujących zabudowę tego terenu, a określonych w obowiązującym planie.

Ponadto, jak wynika z zapisów rozporządzenia z 21 lutego 1995 r. Ministra Gospodarki przestrzennej i Budownictwa w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133), opracowania geodezyjno-kartograficzne do celów projektowych obejmują przygotowanie dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do wykonania projektu budowlanego. W szczególności dotyczą one pomiarów kontrolnych a dotyczących ewentualnych zmian w mapach przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie z zapisami § 5 ww. rozporządzenia projekt zagospodarowania terenu sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych powinien obejmować cały teren inwestycji oraz obszar otaczający ten teren w pasie co najmniej 30 metrów.

Inwestor zobowiązany jest do podania w treści wniosku nazwy i rodzaju całego zamierzenia budowlanego oraz rodzaju obiektów bądź robót budowlanych.

W przedmiotowej sprawie inwestor wnioskował o budowę budynku usługowego- usług publicznych wraz z instalacjami, sieci telekomunikacyjnej, ekranu akustycznego oraz udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę trzech budynków usługowych i wiaty, części instalacji kanalizacji deszczowej, przyłącza wody, sieci telekomunikacyjnej, na działkach nr: [...], [...], [...] położonych w miejscowości T. Organ I instancji, pomimo wskazania konieczności uzupełnienia w tym zakresie, nie dokonał ustalenia o jakie wewnętrzne instalacje występuje wnioskodawca. Ponadto, jak wynika z projektu oraz wyjaśnień udzielonych przez projektanta w tym zakresie, inwestycja obejmuje również budowę zewnętrznej kanalizacji deszczowej (bez wskazania konkretnego połączenia z istniejąca siecią kanalizacji) oraz elementy zewnętrznej sieci kanalizacji sanitarnej o różnej średnicy (w projekcie zagospodarowania terenu - Ø 16, w projekcie budowlanym - Ø 20, str. 313). Należy zatem stwierdzić iż zatwierdzony skarżoną decyzją projekt budowlany jest niezgodny w powyższym zakresie z wnioskiem inwestora.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy uznał, że decyzja nr [...] z 26 września 2013 r., znak [...], wydana przez Starostę [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn: " budowa budynku usługowego -usług publicznych wraz z instalacjami o projektowanych parametrach: powierzchnia zabudowy 1084,21 m2, powierzchnia użytkowa 1241,03 m2, kubatura 8863,74 m3 (kategoria obiektu: XVII) 2. sieci telekomunikacyjnej, 3. ekranu akustycznego": oraz udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę: "4. trzech budynków usługowych i wiaty, 5. części instalacji kanalizacji deszczowej, 6. przyłącza wody 7. sieci telekomunikacyjnej, na działkach nr: [...], [...], [...] położonych w miejscowości T.", wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie Gmina [...]. Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 8, 77 107 § 3 K.p.a. z uwagi na brak właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz nie wyjaśnienie w sposób prawidłowy dlaczego przyjęta podstawa prawna zaskarżanej decyzji będzie miała zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Wobec powyższego wniosła o: zmianę w drodze samokontroli przez organ II instancji zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa.

Sąd kontrolując działanie organów administracji i nie będąc związany ani granicami skargi, ani zawartymi w skardze zarzutami uznał, że przede wszystkim decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa. Wprawdzie Wojewoda jako organ II instancji wydał decyzję kasacyjną, tym niemniej w ocenie Sądu i ta decyzja podlega uchyleniu, ponieważ dostrzeżone przez organ odwoławczy wady postępowania wprawdzie rzeczywiście zaistniały, nie są to jednak wady najistotniejsze i tym samym dążąc do określenia istotnych w sprawie okoliczności, które powinny wyjaśnić organy administracyjne – Sąd uchylił obie decyzje wskazując na te wady, które nie zostały wprawdzie wskazane przez organ odwoławczy, a które mają podstawowe znaczenie w sprawie.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor spełni wymagane prawem przesłanki. Przepisy Prawa budowlanego wyliczają katalog takich przesłanek, do których w tej sprawie należy zaliczyć złożenie przez inwestora:

1) wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego;

2) oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

3) projektu budowlanego zgodnego z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

4) projektu budowlanego zgodnego z innymi przepisami, w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi;

5) kompletnego projektu budowlanego, który ma posiadać wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego; zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Na podstawie akt sprawy należy przyjąć, że przesłanka sporządzenia projektu budowlanego zgodnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie została w tej sprawie spełniona.

Planowana inwestycja, obejmująca budowę budynku użyteczności publicznej jaką ma być strażnica ochotniczej straży pożarnej (projekt budowlany, karta nr 13A) wraz z pomieszczeniami przeznaczonymi na organizowanie imprez kulturalnych: sala taneczna, sala konsumpcji (wg. inwestora przeznaczenie projektowanego budynku to budynek usługowy-usługi publiczne) zlokalizowana została w obszarze MU1 objętym uchwałą Rady Gminy Tomice z dnia 31 sierpnia 2004 r. Nr XIX/115/2004 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Tomice (Dz. Urzęd. Woj. Małopol. z 2004 r. Nr 306, poz. 3271 z późn. zm.), zwaną dalej w skrócie "planem miejscowym".

Ustalenia zasad zagospodarowania obszaru MU1 określone zostały w szczególności w § 19 planu miejscowego. Trafnie powoływali się odwołujący w toku postępowania administracyjnego na sprzeczność ustaleń planu miejscowego co do przedmiotowej inwestycji, a dokonana w związku z tym ocena Wojewody co do zgodności przedmiotowej inwestycji z planem miejscowym nie znajduje uzasadnienia. Jak wynika z § 19 ust. 5 pkt 3 lit. b planu miejscowego wysokość budynku usługowego nie może być wyższa niż 11 metrów, a z zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany pozwala na wybudowanie budynku usługowego o wysokości znacznie wyższej niż 11 metrów. Jak wynika np. z karty nr 244 (rysunek nr 04A) projektu budowlanego, wysokość wieży będącej częścią budynku usługowego wynosi 14,48 metra. Okoliczność, że pozostała część budynku usługowego będzie miała wysokość mniejszą niż 11 metrów nie oznacza, że część tego budynku, którego wysokość przekracza 11 metrów nie może być uwzględniana co do oceny zgodności z planem miejscowym. Ani powołany § 19 planu, ani jakikolwiek inny przepis planu miejscowego nie reguluje wyznaczania wysokości budynku w taki sposób, aby część wysokości danego budynku nie była wliczana do tego parametru. W tej zaś sprawie wyraźnie wieża remizy strażackiej stanowi część budynku usługowego i bez tej wieży prawdopodobnie w ogóle inwestor nie miałby zamiaru realizacji inwestycji. Wyjaśnienia (projekt budowlany, karta nr 14A), jakoby ta wieża stanowiąc tzw. dominantę nie mogła być wliczana do wysokości obiektów realizowanych w obszarze MU1 są nielogiczne i prowadziłyby do wykazywania istnienia luki w samym planie miejscowym, który z jednej strony określa wysokość wszystkich budynków w obszarze MU1, a z drugiej strony nie wszystkie części takich budynków musiałyby spełniać przesłanki określone tym planem. Zdefiniowanie danego obiektu lub jego części jako dominanty nie ma znaczenia dla oceny spełnienia przesłanki z § 19 ust. 5 pkt 3 lit. b planu miejscowego.

Zgodnie z § 19 ust. 5 pkt 3 lit. e planu miejscowego dachy nowych oraz nadbudowywanych i przebudowywanych budynków usługowych mają być dwuspadowe, symetryczne o kącie nachylenia połaci dachowych 30º - 45º, z dopuszczeniem dachów wielospadowych, a w przypadkach uzasadnionych wymogami technologicznymi dopuszcza się stosowanie innych rozwiązań w tym dachy płaskie. Z zatwierdzonego decyzją organu I instancji projektu budowlanego (karta nr 243, rysunek nr 03A) wynika, że kąt nachylenia połaci dachowych wynosi 20º. Nie jest to zgodne z powołanym przepisem planu miejscowego, który wprawdzie dopuszcza inny kąt nachylenia połaci dachowych niż przedział 30º - 45º, ale pod warunkiem uzasadnienia to wymogami technologicznymi. Projekt budowlany nie zawiera żadnego uzasadnienia wystąpienia wymogów technologicznych, które uzasadniałyby odstąpienie od kąta nachylenia połaci dachowych w przedziale 30º - 45º.

Zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego obowiązek zapewnienia obsługi parkingowej nowych obiektów usługowych ma nastąpić w granicach działki lokalizacji obiektu. Dodatkowo § 17 ust. 1 pkt 7 planu miejscowego wyraźnie nakłada obowiązek zapewnienia przez użytkowników terenu MU1 miejsc postojowych w granicach działki. Jak wynika z projektu budowlanego (karta nr 15A) inwestor zapewnił 6 miejsc postojowych dla planowanej inwestycji, w tym jedno miejsce dla osoby niepełnosprawnej, a projektowany sposób wykorzystania inwestycji to między innymi pomieszczenia dla potrzeb organizacji społeczno-zawodowych rolników (koła gospodyń wiejskich), klubu sportowego oraz pomieszczenia przeznaczone na działalność społeczno-kulturalną (sala taneczna i konsumpcyjna). Przewidywana ilość członków Koła Gospodyń Wiejskich to 50 osób, nie wliczając członków i innych osób korzystających z klubu sportowego, a przede wszystkim nie wliczając osób korzystających z imprez organizowanych w strażnicy. W ocenie Sądu ilość 6 miejsc parkingowych jest w zakresie takiego projektowanego użytkowania tego obiektu stanowczo niewystarczająca. Także sam inwestor prawdopodobnie przewidywał niewystarczającą ilość tak projektowanych miejsc parkingowych, ponieważ w projekcie budowlanych (karta nr 15A) wyraźnie wskazano, że do tego obiektu osoby będą dowożone busami i autobusami (co miałoby oznaczać brak konieczności zapewnienia adekwatnej ilości miejsc postojowych), a ponadto w odległości około 165 metrów jest parking przy Urzędzie Gminy [...]. Okoliczność, że w ocenie inwestora osoby będą dowożone busami (autobusami) nie ma znaczenia dla oceny zapotrzebowania na miejsca postojowe, a istnienie urządzonego parkingu na innych działkach niż teren inwestycji także nie ma znaczenia w świetle powołanego § 19 ust. 2 pkt 4 i § 17 ust. 1 pkt 7 planu miejscowego. Przepisy te bowiem nakazują, aby na terenie działki inwestora realizującego dany obiekt budowlany zostały zapewnione miejsca parkingowe, a nie gdziekolwiek indziej. Okoliczność, że plan miejscowy nie wyznacza sztywnych limitów miejsc parkingowych nie może uzasadniać podawania ich dowolnej ilości przez inwestora. Sam inwestor, któremu projekt budowlany przygotowuje osoba posiadająca profesjonalną wiedzę z zakresu architektury, winien wskazać taką liczbę miejsc parkingowych, aby pozwalała ona na prawidłową obsługę komunikacyjną osób, które będą w przyszłości korzystały z danego obiektu. Nie może być to jednak dowolna, a w istocie tak mała liczba miejsc parkingowych, która z założenia nie obsłuży ruchu osób korzystających ze strażnicy ochotniczej straży pożarnej.

Istotne wątpliwości Sądu budzi spełnienie przesłanki wynikającej z § 19 ust. 2 pkt 5 planu miejscowego, zgodnie z którym wskaźnik intensywności zabudowy dla obszaru MU1 nie może przekraczać 0,30. Zasady ustalania tego wskaźnika reguluje § 4 ust. 1 planu miejscowego, zgodnie z którym ten wskaźnik to iloraz sumy powierzchni wszystkich kondygnacji naziemnych liczonych w zewnętrznym obrysie murów i powierzchni działki lub jej części znajdującej się w terenie budowlanym.

Jak wynika z akt sprawy początkowo teren inwestycji obejmował działki nr [...] i [...], na których przewidywane były prace budowlane. Jednakże w związku z późniejszym zakwestionowaniem spełnienia wskaźnika intensywności zabudowy, inwestor dołączył jako teren inwestycji także działkę nr [...] obszarowo zbliżona do powierzchni pozostałych działek (projekt budowlany, karta nr 35). Przy takim określeniu obszaru inwestycji słusznie wytknął Wojewoda [...] brak w zakresie mapy stanowiącej plan zagospodarowania terenu, która powinna w myśl § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133) obejmować nie tylko teren działek wskazanych przez inwestora jako teren inwestycji, ale i obszar co najmniej 30 metrów poza tymi działkami. Same wyjaśnienia w tym zakresie inwestora są nieprzekonujące. Z jednej strony inwestor wyraźnie zalicza działkę nr [...] jako teren włączony do przedmiotowej inwestycji, ale z drugiej strony wyjaśnia, że w istocie na działce nr [...] żadne prace budowlane nie będą wykonywane, a jedynie nastąpi tam nasadzenie drzew stanowiących barierę akustyczną. Nasadzenia drzew nie stanowi prac budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. Jak wynika z karty nr 393 projektu budowlanego jedyną zmianą mającą związek z planowaną inwestycją i dotyczącą działki nr [...] ma być wymiana kabla teletechnicznego na istniejącym słupie T1 (słup na działce nr [...]) i podwieszenie go do nowo wybudowanych słupów na działkach nr [...] i [...]. Tym samym należałoby przyjąć, że podstawowym celem objęcia działki nr [...] przedmiotową inwestycją było jedynie spełnienie wskaźnika zabudowy określonego § 19 ust. 2 pkt 5 planu miejscowego, a nie związek działki nr [...] z projektowaną inwestycją. Powołana treść przepisów planu miejscowego wiąże jednak ustalenie wskaźnika zabudowy nie z jakimkolwiek terenem wskazanych przez inwestora, ale z teren działki budowlanej lub nawet części działki budowlanej, na której planuje się daną inwestycję.

Nie jest zrozumiałym określenie w wadliwie sporządzonym projekcie zagospodarowania terenu (projekt budowlany – karta 61C; akta administracyjne organu I instancji karta nr 35) linii określającej zakres pomiaru. Nie wiadomo, co miałaby oznaczać owa linia pomiaru, czy to obszar objęty inwestycją, który miałby służyć obliczaniu współczynników (w tym współczynnika zabudowy), czy też to jakiś inny obszar pomiaru.

Wreszcie obowiązkiem organów administracji powinno być zwrócenie należytej uwagi co do spełnienia przesłanki wynikającej z § 3 pkt 10 i 11 planu miejscowego. Powołane przepisy planu wprost nakazują, aby działalność usługowa nie powodowała powstawania uciążliwości wykraczającej poza granice działki, a poziom hałasu winien być nie większy niż dla terenów zabudowy mieszkaniowej. W ocenie Sądu organy obu instancji nie dokonały należytej oceny spełnienia tej przesłanki. Projekt budowlany zawiera wprawdzie opracowanie pt. "Oddziaływanie akustyczne projektowanego obiektu budowlanego (etap funkcjonowania) – projekt budowlany karty nr 19A – 37A. Opracowanie to jest jednak mało czytelne, a to poprzez zamieszczenie tego opracowania wraz z anulowaną jego wersją. Projekt budowany nie powinien zawierać nieaktualnych jego części, ponieważ projekt budowlany ma być podstawą do realizacji inwestycji. W takim opracowaniu uwzględniono jedynie następujące źródła emisji hałasu: ruch pojazdów lekkich osobowych i ruch pojazdów dostawczych do 3,5 Mg. Nic nie wynika z tego opracowania, czy w zakresie owego ruchu pojazdów uwzględniono np. ruch pojazdu lub pojazdów straży pożarnej, dla którego strażnica straży pożarnej stanowi naturalne miejsce garażowania. Kolejnym emitorem hałasu, jaki poddano badaniu, były czerpnie i wyrzutnie powietrza wentylacji mechanicznej (5 sztuk). Nie zawiera żadnych ustaleń owo opracowanie co do emisji hałasu w przypadku organizowanych imprez w tak projektowanym budynku (którego jednym z celów jest właśnie organizowanie tego typu imprez lokalnych) jak i emisji hałasu przez syrenę alarmową.

W aktach administracyjnych organu I instancji (karty nr 34-14) znajduje się część opracowania w zakresie oddziaływania akustycznego projektowanej inwestycji, ale jest ono mało czytelne, a w zasadzie nieczytelne. Obszar oddziaływania akustycznego zaznaczono na mapach w sposób nieczytelny (karty nr 34-33), a karty nr 32-14 zawierają same wyliczenia bez jakichkolwiek wyjaśnień i trudno jest nawet ustalić, na jakiej podstawie i dlaczego przyjęte z tych obliczeń wyniki są prawidłowe. Z kolej w kolejnym tomie akt administracyjnych (karty nr 287-278) zawierającym wyjaśnienia inwestora do postanowienia Starosty [...] z dnia 23 maja 2013 r. powtórzono opis oddziaływania akustycznego projektowanego obiektu budowlanego jaki zawiera projekt budowlany odnosząc go tylko do ruchu pojazdów osobowych i dostawczych do 3,5 tony oraz czerpni i wyrzutni powietrza.

W szczególności Sąd zwraca uwagę na brak rzetelnego wyjaśnienia jednej z podstawowych kwestii podnoszonych na etapie odwołania, a mianowicie przesłanek pominięcia przy obliczaniu poziomu emisji hałasu pracy syreny alarmowej, hałasu wozu strażackiego i hałasu emitowanego w związku z organizowaniem imprez lokalnych w remizie strażackiej. Zawarte w tym zakresie wyjaśnienia w decyzji Wojewody, że inne hałasy (wskazane przez odwołujących) są krótkotrwałe, a przy tym nie są one uśrednione w czasie i dlatego nie mogą być brane pod uwagę – nie ma żadnego uzasadnienia. W szczególności organy nie wyjaśniły dlaczego uznano, że tak rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826) jak i rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2012 r., poz. 1109) nie mają zastosowania dla oceny akustycznego oddziaływania syren alarmowych strażnic straży pożarnej czy też ruchu pojazdu strażackiego.

Wykazane uchybienia dotyczą kwestii podstawowych w tej sprawie, a mianowicie braku zgodności przedłożonego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ w tym zakresie organ odwoławczy niezasadne uznał istnienie owej zgodności, tym samym należało uchylić obie decyzje celem ponownego rozpoznania sprawy pod kątem wykazanych istotnych wątpliwości. Sąd przy tym nie neguje samej możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji. Może ona być zrealizowana, jeżeli nie narusza, między innymi, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie są to jedyne uchybienia. Jak wynika z akt sprawy, szereg uzgodnień i warunków dostawy tzw. mediów straciło swoją ważność przed datą wydawania decyzji przez organ I instancji. I tak straciły ważność warunki przyłączenia do sieci energetycznej (ważne do 11 kwietnia 2013 r. – projekt budowlany, karta nr 47-49). Straciły ważność warunki przyłączenia do sieci wodociągowej (do 21 marca 2013 r. – projekt budowlany, karty nr 51-51A). Straciły ważność warunki odprowadzania ścieków (do 9 września 2013 r. – projekt budowlany, karty nr 53-53A). Straciły ważność warunki przebudowy sieci teletechnicznej (do 27 czerwca 2013 r. – projekt budowlany, karty nr 57-58B). Jedynie ważność warunków przyłączenia do sieci gazowej upłynęła 6 grudnia 2013 r. – projekt budowlany, karta nr 45.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze Gminy [...] należy wskazać, że nie są one zasadne i nie mogą odnieść skutku w postaci uchylenia jedynie decyzji organu II instancji.

Nie ma racji inwestor (skarżący) podnosząc, że tylko część działki nr [...] powinna być objęta planem zagospodarowania terenu. W tym zakresie Sąd już zajął stanowisko w uzasadnieniu tego wyroku wyraźnie stwierdzając, że wątpliwym było objęcie obszarem inwestycji całej działki nr [...] ponieważ na tej działce zasadniczo żadnych prac budowlanych inwestor nie zamierza wykonywać. Jeżeli już jednak inwestor i tą działkę uznał za teren inwestycji, to oczywistym powinno być sporządzenie planu zagospodarowania obejmującego także i działkę nr [...]. Jeżeli zaś inwestor planowałby prace budowlane tylko na niewielkiej części działki nr [...], to odpowiednią część takiej działki powinien objąć planem zagospodarowania, ale wówczas tylko ta część działki będzie wliczana np. do wskaźników zagospodarowania obszaru. Rację ma inwestor tylko w tym zakresie, że podniesione przez organ odwoławczy wady mogły być usunięte w toku postępowania odwoławczego. Tym niemniej nie zostały one usunięte przez inwestora, a więc one także zostały trafnie wskazane przez Wojewodę jako uzasadniające uchylenie decyzji Starosty [...]. Należy jeszcze raz wskazać, że przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu nie spełnia warunków wynikających z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.), gdyż nie zawiera szczegółowego oznaczenia całego terenu inwestycji. Organ II instancji nietrafnie wskazał na naruszenie § 8 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462), które to rozporządzenie w tej sprawie nie miało zastosowania. Zgodnie bowiem z § 14 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę lub odrębnego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, złożonego przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Rozporządzenie z dnia 27 kwietnia 2012 r. weszło w życie z dniem 29 kwietnia 2012 r. (§ 16 ww. rozporządzenia), a wniosek inwestora w tej sprawie został złożony 30 marca 2011 r. Błędne jednak powołanie się przez organ odwoławczy na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie ma jednak istotniejszego znaczenia w tej sprawie, bowiem w tym zakresie analogiczne wymogi określa także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Projekt zagospodarowania terenu nie spełnia także wymagań objętych § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133), zgodnie z którym opracowanie geodezyjno-kartograficzne do celów projektowych obejmuje przygotowanie dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do wykonania projektu budowlanego, a projekt zagospodarowania terenu powinien być sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych i obejmować również obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 metrów, a w razie konieczności ustalenia strefy ochronnej - także teren tej strefy.

Organ I instancji, pomimo wskazania konieczności uzupełnienia w tym zakresie, nie dokonał ustalenia o jakie wewnętrzne instalacje występuje wnioskodawca (inwestor). Planowana inwestycja obejmuje budowę zewnętrznej kanalizacji deszczowej (bez wskazania konkretnego połączenia z istniejąca siecią kanalizacji) oraz elementy zewnętrznej sieci kanalizacji sanitarnej o różnej średnicy (w projekcie zagospodarowania terenu - Ø 16, w projekcie budowlanym - Ø 20) – w tym zakresie zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany jest niezgodny w powyższym zakresie z wnioskiem inwestora.

Dodatkowo Sąd wskazuje, że wbrew § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego projekt budowlany został sporządzony w sposób nie gwarantujący zachowania jego trwałości. Sąd badając akta sprawy i dokonując zaledwie kilkunastokrotnych otwarć projektu budowlanego stwierdza, że poszczególne jego karty mogą ulec bardzo łatwej dekompozycji, a to dlatego, że zostały one połączone nietrwale jedynie sznurkiem w sposób pozwalający na łatwą ingerencję w jego zawartość.

Sąd zauważa także, że projekt budowlany zawiera niejako podwójną treść: zatwierdzoną przez organ I instancji i anulowaną wcześniejszymi decyzjami. To zaś prowadzi i do nieuzasadnionego zwiększenia objętości samego projektu i znacznie utrudnia jego czytelność, a ponadto nie jest niczym uzasadnione. Projekt budowlany ma zawierać tylko aktualną treść, a dokonywane zmiany powinny prowadzić do trwałego usunięcia poprzednich wersji. Projekt budowlany nie służy przedstawieniu historycznemu zmian w jego treści. Tak jak decyzja zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę nie zawiera wcześniejszych wersji i poprawek, tak samo i projekt budowlany nie powinien takich wcześniejszych wersji zwierać. Projekt budowlany ma bowiem służyć ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej co do zgodności danego zamierzenia z przepisami prawa, służyć inwestorowi (i kierownikowi budowy) w bieżącym procesie realizacji inwestycji i pozwolić organowi nadzoru budowlanego na ocenę zgodności zrealizowanych prac z zatwierdzonym projektem budowlanym. Nigdzie w ww. etapach procesu inwestycyjnego nie występuje potrzeba objęcia projektem budowlanym nieaktualnych jego części.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zostały w tej sprawie naruszone przepisy postępowania administracyjnego, a w tym art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., ponieważ zgromadzony materiał dowodowy nie został poddany prawidłowej wykładni. Ponadto został naruszony art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że zamierzenie budowlane objęte tą sprawą jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania terenu. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego i decyzję organu I instancji. Wykazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a Starosta ponownie rozpoznając sprawę powinien uwzględnić wskazania zawarte w uzasadnieniu tego wyroku i dokonać w szczególności ponownej oceny zgodności zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wyjaśnienia, czy działka nr [...] w całości lub w części stanowi teren objęty tą inwestycją – i dopiero po ustaleniu obszaru inwestycji i jej zgodności z planem miejscowym, wezwać inwestora do dalszego uzupełnienia wniosku np. o prawidłowy projekt zagospodarowania terenu, aktualne oświadczenia dostawców mediów.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.