Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 246/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A z siedzibą w W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Towarzystwo S. (dalej jako "Towarzystwo") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) z dnia 6 lutego 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) z dnia 17 grudnia 2018 r., w przedmiocie rozbiórki.

Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

PINB prowadził z urzędu postępowanie w sprawie legalności istnienia obiektu budowlanego – budynku magazynowego, usytuowanego na terenie działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości K. M. (oddział [...]) Leśnictwo P., stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwa E., najmowanej przez Towarzystwo. W toku postępowania organ ustalił, że inwestor – Towarzystwo, wykonał w 2011 bądź 2012 roku roboty budowlane związane z budową budynku magazynowego o powierzchni zabudowy 5,0 m x 3,0 m, konstrukcji stalowej obłożonej blachą falistą (tzw. blaszak), z dachem jednospadowym o kącie nachylenia 8°, ustawionego na wylewce betonowej. Roboty te zostały wykonane bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Analizując możliwość legalizacji obiektu organ stwierdził, że działka, na której się on znajduje została oznaczona w miejscowym planie symbolem 1.Zlu (uchwała Nr XVII/203/2009 Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego K. M. dla części północnej miasta (Dz. Urz. Woj. nr 83 z dnia 26 czerwca 2009 r., poz. 1656). Zgodnie z § 2 ust. 7 planu dopuszcza się wznoszenie tymczasowych obiektów budowlanych na czas nie dłuższy niż 120 dni oraz tymczasowych znaków reklamowych na całym obszarze planu, z wyjątkiem zakazów zawartych w ustaleniach szczegółowych, w kartach terenów: od § 8 do § 97 w pkt 4 i od § 98 do§ 141 w pkt 9, na powyższym terenie mogą powstawać, na okres nie dłuższy niż 120 dni, tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem, związane z organizowaniem obozów letnich i biwaków z zapleczem sanitarnym.

W świetle tego inspektor powiatowy stwierdził, że sposób posadowienia obiektu na gruncie (wylewka betonowa) jest na tyle trwały, iż zapewnia konstrukcji stalowej obłożonej blachą stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, które mogłyby ją przesunąć lub zniszczyć, co stanowi o trwałym związaniu obiektu z gruntem.

W tym stanie rzeczy PINB uznał, że w sprawie spełnione zostały przesłanki wydania nakazu rozbiórki samowolnie wykonanego budynku magazynowego o konstrukcji stalowej i powierzchni zabudowy 5,0 m x 3,0 m, usytuowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości K. M. (oddział [...]), Leśnictwo P., oznaczonego na załączonym rysunku numerem 2, bez uprzedniego wstrzymywania postanowieniem robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedstawienia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów, o czym organ orzekł w decyzji z dnia 17 grudnia 2018 r.

W odwołaniu od tej decyzji Towarzystwo wskazało, że w ramach swojej działalności organizuje wakacyjne turnusy wypoczynkowe dla dzieci z uboższych rodzin i z terenów o niedostatecznej infrastrukturze wypoczynkowej, które są organizowane pod nadzorem Kuratorium Oświaty, które stawia określone wymagania zarówno co do organizacji, jak i całego zaplecza takich obozów. W dniu 1 lipca 2009 r. Towarzystwo podpisało umowę najmu na czas nieokreślony ze Skarbem Państwa – Nadleśnictwo E., na mocy której oddana w najem została działka oznaczona nr [...], z przeznaczeniem na prowadzenie obozu harcerskiego. Następnie w roku 2018 geodeci w porozumieniu z Nadleśnictwem i Towarzystwem dokonali korekty linii rozgraniczających działki, w wyniku czego granica najmowanej przez skarżącego działki została przesunięta na teren działki sąsiedniej. Skarżący ustalił, że ośrodek wypoczynkowy, którego zabudowa jest jego zdaniem "niemal identyczna" z zabudową, zlokalizowaną na terenie działki [...] został uwzględniony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W wyniku czynności geodetów około 500 m2 gruntu najmowanego przez skarżącego zostało objętych wskazanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym Towarzystwo podjęło starania o aktualizację miejscowego planu w celu rozszerzenia jego zapisów na pozostałą część działki i odstąpienie od rygoru rozbiórki obiektów budowalnych po upływie 120 dni. Okoliczność ta uzasadnia wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie rozbiórki obiektu, będącego przedmiotem decyzji z 17 grudnia 2018 r. do czasu rozstrzygnięcia kwestii uaktualnienia zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, obejmującego teren najmowanej przez skarżącego działki.

Po rozpoznaniu odwołania WINB decyzją z 6 lutego 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (z zastrzeżeniem dotyczącym art. 29-31, które nie ma tu zastosowania). W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji stwierdził naruszenie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego przez fakt wybudowania na działce nr [...] w K. M., bez wymaganego pozwolenia na budowę, budynku magazynowego o konstrukcji stalowej i wymiarach rzutu 5,0 m x 3,0 m.

W postępowaniu z udziałem stron (zawiadomienie z dnia 5 września 2018 r.) organ powziął wiedzę, że wybudowany w 2011 bądź w 2012 r. przez Towarzystwo (zapisy w protokole oględzin z dnia 10 października 2018 r. z udziałem Prezesa tego Towarzystwa) budynek jest usytuowany niezgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, według których na terenie jego obowiązywania dopuszcza się wznoszenie tymczasowych obiektów budowlanych na czas nie dłuższy niż 120 dni, w tym tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem, związanych z organizowaniem obozów letnich i biwaków z zapleczem sanitarnym. W związku z tym, wobec jednoznacznego ustalenia, że służący tym właśnie celom obiekt nie jest tymczasowym obiektem budowlanym, lecz budynkiem trwale związanym z gruntem, wzniesionym bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie nieprzeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę takimi obiektami, należało nakazać jego rozbiórkę, bez uprzedniego przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. Jak przy tym wyjaśnił organ, wydana w rygorach art. 48 Prawa budowlanego decyzja nie ma charakteru uznaniowego - jest decyzją związaną, czyli przeciwieństwem swobodnego uznania; sam fakt jej podjęcia i treść są ściśle określone przepisami prawa, a proces ocenny organu administracyjnego ograniczony jest do minimum: polega na sprawdzeniu, czy wystąpiły przesłanki do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu WINB wskazał, że oczekiwanie na zmianę obowiązującego prawa, w tym przepisów prawa miejscowego, nie może być powodem zawieszenia postępowania przez prowadzący je organ administracji publicznej, niezależnie od tego na jakim stadium opracowania znajduje się plan. Stanowisko takie zostało też wyrażone w orzecznictwie. Organ podkreślił też, że jakkolwiek odnosi się z uznaniem do społecznego zaangażowania Towarzystwa, które jest ukierunkowane na potrzeby dzieci i młodzieży, to jednak jako organ administracji publicznej jest zobowiązany działać na podstawie przepisów prawa. Jednym z nich jest zaś art. 81 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, który do podstawowych obowiązków organów orzekających w tej sprawie zalicza m.in. nadzór i kontrolę nad przestrzeganiem prawa budowlanego, zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska. Z tych względów konieczne stało się utrzymanie w mocy kontrolowanego rozstrzygnięcia powiatowego organu nadzoru budowlanego.

W skardze Towarzystwo wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego zarówno Powiatowy jak i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego skupili się na literze obowiązującego prawa budowlanego pomijając zupełnie ducha ustawy prawo budowlane. Tymczasem w ocenie skarżącego w obecnych czasach, kiedy to życie gospodarcze i społeczne często wyprzedza zapisy obowiązującego prawa, rola nadzoru budowlanego nie może sprowadzać się jedynie do literalnego sprawdzania, czy prawo jest przestrzegane, ale także wyciągać wnioski z zachodzących zmian. W tym zakresie strona wskazała na przepis Konstytucji RP, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska strzeże niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium, zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, strzeże dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. Zgodnie zaś z art. 74 władze publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom. Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych, przy czym władze te wspierają działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska. Każdy też ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska.

Dalej skarżący podkreślił, że Towarzystwo jest organizacją non profit, która rozwija i propaguje na terenie całego kraju inicjatywy, postawy i działania promujące i popularyzujące idee skautingu. Jedną z form działania jest organizowanie wakacyjnych turnusów wypoczynkowych dla dzieci z uboższych rodzin oraz z terenów o niedostatecznej infrastrukturze wypoczynkowej skierowanej do dzieci oraz dla seniorów. Wybrane lokalizacje oprócz innych wymogów muszą oferować określone prozdrowotne warunki klimatyczne i przyrodnicze. Turnusy takie, w formie stałych obozów są organizowane pod nadzorem Kuratorium Oświaty, które stawia określone wymagania dotyczące zarówno organizacji jak całego zaplecza takich obozów. W związku z tą działalnością w dniu 1 lipca 2009 r. została podpisana umowa najmu na czas nieokreślony między Skarbem Państwa Nadleśnictwo E. a Towarzystwem, na mocy której oddano stronie w najem 15.147 m2 działki oznaczonej nr [...], z przeznaczeniem na prowadzenie obozu harcerskiego. Wraz z gruntem przekazano istniejące na działce obiekty, lecz o ich statusie prawnym Towarzystwo nie było informowane. Właściciel gruntu (polany leśnej) nie miał natomiast nic przeciwko dostawieniu tymczasowego magazynu będącego tzw. blaszakiem, a nie budynkiem w potocznym rozumieniu tego słowa, koniecznego do funkcjonowania obozowiska. W magazynie tym przechowywane jest wyposażenie kwater dla dzieci i seniorów oraz inny sprzęt obozowy. Skarżący podkreślił też, że aktywnie uczestniczy w pielęgnacji zasobów leśnych znajdujących się pod pieczą Towarzystwa.

Następnie strona wyjaśniła, że na skutek dokonanego w 2018 r. przesunięcia granic działki nr [...] na teren działki sąsiedniej, niemal 500 m2 najmowanego przez stronę gruntu objęte jest tymi samymi warunkami zabudowy co działka sąsiednia, tj. gdzie miejscowy plan dopuszcza prowadzenie takiej samej działalności wypoczynkowej jak na terenie najmowanym przez skarżącego. Natomiast sztywne stanowisko organów nadzoru budowlanego powołujących się na obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego spowodowało wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. Jak zaznaczono, plan miejscowy przyjęty został w 2009 r. po uprzednim trzyletnim procesie prawotwórczym i obecnie nie przystaje ani do realiów istniejących na terenie objętym planem, ani nie uwzględnia dynamiki zachodzących zmian w zakresie gospodarki terenami. Z tego względu skarżący podjął działania o aktualizację miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez rozszerzenie jego zapisu na pozostałą część działki oraz odstąpienie od rygoru rozbiórki tymczasowych obiektów po upływie 120 dni (zgodnie z zapisem ustawy prawo budowlane. W związku z powyższym wniesiono o zawieszenie postępowania w sprawie rozbiórki obiektu będącego przedmiotem decyzji WINB do czasu rozstrzygnięcia kwestii uaktualnienia zapisów w miejscowym planie zagospodarowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w sprawie.

Na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sąd oddalił wniosek zawarty w skardze o zawieszenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W ramach kontroli przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a, sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną w postępowaniu w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego.

W postępowaniu tym organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji stwierdził, że skarżący dopuścił się wzniesienia kontrolowanego obiektu budowlanego bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, co wynika bezspornie z akt sprawy. Okoliczność ta skutkowała wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tą regulacją organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Przy czym podkreślić trzeba, że nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, tzn. stwierdzenie przez organ faktu zaistnienia samowoli budowlanej nie prowadzi wprost do nakazania rozbiórki wzniesionego nielegalnie obiektu budowlanego. Przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma bowiem obowiązek zbadania, czy jest możliwa legalizacja danego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Wymóg taki statuuje art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, który przewiduje, że w pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego powinien zbadać, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeśli powyższe ustalenia są pozytywne, organ nadzoru budowlanego może przejść do procedury legalizacyjnej przewidzianej w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, nakładając na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie stosownych dokumentów.

Z powyższego uregulowania prawnego wynika, że wdrożenie procedury legalizacyjnej wymaga dokonania przez właściwy organ wstępnej oceny zgodności samowolnie zrealizowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Dopiero negatywna ocena w zakresie zgodności wzniesionego obiektu budowlanego z powyższymi przepisami będzie skutkować wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę samowoli budowlanej. Jeśli więc legalizacja nie jest możliwa z uwagi na zawarte w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego obwarowania, wydanie decyzji o rozbiórce jest obligatoryjne i niezależne od woli organu. Decyzje podejmowane w tym trybie mają bowiem charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania nakazu rozbiórki (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 352/17, LEX nr 2373325).

W sprawie poddanej kontroli sądowej orzekające organy prawidłowo uznały, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym sporny obiekt wybudowany bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę przed orzeczeniem nakazu rozbiórki nie mógł być przedmiotem procedury legalizacyjnej, o której mowa w art. 48 ust. 2-3 Prawa budowlanego. Jak wynika bowiem z uchwały nr XVII/203/2009 Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego K. M. dla części północnej miasta (Dz. Urz. Woj. nr 83 z dnia 26 czerwca 2009 r., poz. 1656), działka nr [...], na której zlokalizowany jest obiekt budowlany podlegający rozbiórce, znajduje się na obszarze planu oznaczonym symbolem 1.ZLu (karta terenu dla tego obszaru została uregulowana w § 8 tej uchwały). Plan ten dopuszcza wznoszenie tymczasowych obiektów budowlanych na czas nie dłuższy niż 120 dni oraz tymczasowych znaków reklamowych na całym obszarze planu, z wyjątkiem zakazów zawartych w ustaleniach szczegółowych, w kartach terenów: od § 8 do § 97 w pkt 4 i od § 98 do § 141 w pkt 9 (§ 2 ust. 7 planu). Przy czym zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 4.1. lit. f uchwały "(...) poza liniami zabudowy dopuszcza się zagospodarowanie tymczasowe związane z organizowaniem obozów letnich i biwaków".

Jak to już sąd zaznaczył, przeprowadzenie procedury legalizacyjnej wymaga, aby budowa była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem sądu w niniejszej sprawie taka zgodność nie zachodzi, co trafnie oceniły organy nadzoru. Aby możliwe było zastosowania procedury legalizacyjnej, obiekt budowlany, którego dotyczy nakaz rozbiórki powinien mieć charakter tymczasowy. Natomiast z ustaleń organów popartych zebranym materiałem dowodowym wynika, że sporny obiekt budowlany pełniący funkcję magazynu został wzniesiony (bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę) poprzez wykonanie bezpośrednio na gruncie wylewek betonowych, stanowiących posadzkę oraz ustawienie na nich obiektów konstrukcji stalowej obłożonych blachą falistą tzw. blaszaków. Zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe".

W związku z tym nie budzi wątpliwości sądu stanowisko organów, że obiekt podlegający rozbiórce nie spełnia przesłanek określonych w definicji legalnej "tymczasowego obiektu budowlanego" ze względu na wykonanie wylewek betonowych, na których następnie osadzono obiekt. Tego rodzaju roboty budowlanego wywołują bowiem skutek w postaci trwałego związania z gruntem (obiekt posiada fundamenty).

W tej sytuacji, wobec niespełnienia przesłanek wyłączających obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, przewidzianych w art. 29-31 Prawa budowlanego oraz faktu, że obiekt nie mógł podlegać procedurze legalizacji w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy zaakceptować stanowisko organów nadzoru budowlanego, które doprowadziło do wydania nakazu rozbiórki obiektu. Przy tym zdaniem sądu zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organy przeprowadziły należytą analizę stanu faktycznego, która doprowadziła do wniosku, że w sprawie zachodzą przesłanki dla wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Ze względu na charakter decyzji przewidzianej w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego organy ustalając, iż zachodzą te przesłanki były zobowiązane do wydania decyzji określonej treści.

Z treści skargi wynika, że skarżący w zasadzie nie kwestionuje legalności wydanych decyzji, przyznając naruszenie prawa, samowolne wybudowanie szeregu obiektów służących prowadzeniu letniego wypoczynku dla dzieci i młodzieży, akcentując jednak aspekt związany z celem działania Towarzystwa, polegającym na zapewnieniu uczestnikom organizowanego wypoczynku należytych warunków do rekreacji. Poniesienie znacznych nakładów finansowych na wybudowanie obiektu czy też kierowanie się tym, że regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przystają do realiów faktycznego wykorzystywania terenu, nie mogą stanowić w żadnym stopniu o zasadności skargi. Także fakt, że właściciel gruntu nie sprzeciwiał się posadowieniu przedmiotowego obiektu nie może legalizować czynności strony związanych z jego lokalizacją na działce. Zarówno prawa właścicielskie, jak i także prawa podmiotów władających gruntem na mocy np. umowy najmu, w odniesieniu do działań związanych z budową obiektów doznają pewnych ograniczeń, jakie nakreślają przepisy Prawa budowlanego oraz prawo miejscowe obowiązujące na tym terenie. Skoro z okoliczności sprawy bezspornie wynika, że działka nr [...] objęta jest postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania, który ustanawia zakaz lokalizowania takich obiektów, jak będący przedmiotem sprawy, to zgoda właściciela na budowę magazynu nie miała prawnego znaczenia w świetle przepisów Prawa budowlanego.

Należy też podkreślić, że sąd administracyjny bada wyłącznie legalność zaskarżonych decyzji, zatem aspekty słusznościwe nie prowadzą do uwzględnienia skargi. Względy zapewnienia uczestnikom letnich kolonii rekreacji na godziwym poziomie i wedle wymagań organów kontrolujących miejsca wypoczynku dzieci i młodzieży nie stanowią o wadliwości wydanych decyzji.

Organy administracji publicznej, zgodnie z zasadą praworządności, wydają decyzje na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w tym w oparciu o obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawnym o charakterze powszechnie obowiązującym, a więc skierowanym do wszystkich podmiotów zamieszkujących na obszarze objętym tym aktem. W konsekwencji sąd administracyjny także kontroluje zaskarżoną decyzję na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Jest niewątpliwe, że w dacie orzekania przez organy, jak również obecnie, postanowienia planu miejscowego z dnia 28 kwietnia 2009 r. pozostawały w mocy i tym samym stanowiły podstawę ustaleń w sprawie. Z tego powodu bezzasadne jest przekonanie skarżącego o konieczności zawieszenia postępowanie w tej sprawie do czasu uchwalenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania dla obrębu geodezyjnego K. M. Na marginesie można jedynie zaznaczyć, że strona skarżąca będąc jedynie dzierżawcą nieruchomości nie posiada legitymacji do wnioskowania o zmianę przeznaczenia gruntu w planie miejscowym, gdyż uprawnienie to powiązane jest z tytułem własności do nieruchomości, bądź statusem użytkownika wieczystego nieruchomości. Dzierżawca takich uprawnień nie posiada.

Z przedstawionych wzgledów sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania. Postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania ogłoszone na posiedzeniu jawnym, jako orzeczenie niekończące postępowania i niezaskarżalne, zgodnie z art. 162 i art. 163 p.p.s.a. wpisuje się do protokołu rozprawy bez spisywania odrębnej sentencji i sporządzania uzasadnienia.

Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.