Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 142/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] listopada 2006r.; 2. stwierdza, ze uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego M. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego M. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] listopada 2006 r. w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 9 sierpnia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. zawiadomił skarżącego M. K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż podstawą wszczęcia postępowania była informacja, z której wynika, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w G., Wydział VI Grodzki z dnia [...] czerwca 2006 r., sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 k.p.a. prawach.

W toku postępowania organ I instancji zebrał materiał dowodowy m.in. w postaci Informacji z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynikało, iż skarżący nie figuruje w kartotece karnej KRK (k. 28 akt administracyjnych), a także otrzymał opinię Wojskowego Koła Łowieckiego Nr [...] "Ł." w G. z dnia 21 sierpnia 2006 r., w której prezes koła wyraził pozytywne stanowisko dotyczące osoby skarżącego(k. 29 akt administracyjnych).

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w S. wydał w dniu [...] listopada 2006 r. decyzję nr [...], na mocy której – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził m.in., iż powodem zaliczenia strony skarżącej do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy, jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w G., Wydział VI Grodzki z dnia [...] czerwca 2006 r., sygn. akt [...], z którego wynika, iż skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż w przypadku popełnionego przestępstwa nie można mówić o przypadkowym i nieświadomym naruszeniu przepisów prawa, gdyż prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości (1,25‰ alkoholu we krwi) świadczy o godzeniu się przez osobę skarżącego na popełnienie przestępstwa. Zdaniem organu rodzaj popełnionego przestępstwa i okoliczności, w jakich do niego doszło wskazują na istnienie uzasadnionej obawy, iż skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Wojewódzki Policji podniósł, iż w takiej sytuacji można wnioskować, że skoro w stanie nietrzeźwości osoba umyślnie kieruje pojazdem mechanicznym narażając na szwank nie tylko swoje życie lub zdrowie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, to nie jest wykluczone, iż postąpi podobnie niebezpiecznie, sięgając w takim stanie po broń.

Pismem z dnia 1 lutego 2007 r. skarżący odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. i umorzenie postępowania, skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez dalece chybione uznanie, iż skazanie skarżącego za czyn z art. 178a § 1 k.k. stanowi podstawę do uznania, iż skarżący w przyszłości postąpi pochopnie i sięgnie pod wpływem alkoholu po broń palną, gdy tymczasem z materiału dowodowego wynika, że czyn z art. 178a § 1 k.k. stanowi incydent życiowy, a opinie i dotychczasowy tryb życia oraz warunki i właściwości osobiste strony świadczą, iż brak jest uzasadnionych obaw, co do tego, iż skarżący może w przyszłości użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż popełnione przez niego przestępstwo stanowiło incydent w jego życiu, z którego organ Policji wysnuł nielogiczne wnioski. Strona wskazała, iż czyn z art. 178a § 1 k.k. chroni dobro w postaci bezpieczeństwa w ruchu drogowym i brak jest go w katalogu wskazanym w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący stwierdził ponadto, iż z materiału dowodowego wynika, że legitymuje się on pozytywnymi opiniami. W tej sytuacji – zdaniem skarżącego – dywagacje organu I instancji są nie tylko sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym, ale nadto nielogiczne i świadczą o automatycznym podchodzeniu do spraw osób skazanych za jazdę samochodem w stanie nietrzeźwości. Skarżący stwierdził, iż poniósł już odpowiedzialność karną za popełniony czyn, a postępowanie administracyjne nie może służyć do kolejnego represjonowania skarżącego. Skarżący wskazał jednocześnie, iż podziela zapatrywania prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia [...] września 2005 r., sygn. akt [...], z których wynika, że organ I instancji wydał decyzję noszącą cechy dowolności i przekroczenia granic swobodnych interpretacji określeń ustawowych na tle konkretnego stanu faktycznego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] marca 2007 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy stwierdził, iż skarżący popełniając przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., jako posiadacz szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń – utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem organu II instancji pomimo, że przestępstwo popełnione przez skarżącego nie należy do przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, to jednak – pośrednio – dla tych dóbr stanowi istotne zagrożenie. W tej sytuacji skarżący nie daje gwarancji, że będąc w stanie nietrzeźwości nie sięgnie również po broń palną i nie użyje je sprzecznie z prawem. Zdaniem organu II instancji posiadacze broni dysponują prawem, którego korzystanie ma ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego ze względu na możliwe skutki użycia broni palnej. Według Komendanta Głównego Policji nie jest więc obojętne dla interesu publicznego, czy osoba prawo to posiadająca, przestrzega ładu prawnego. Organ II instancji wskazał, iż przestrzeganie prawa przez posiadacza pozwolenia na broń palną daje bowiem także gwarancję, iż również w zakresie posiadania i używania broni palnej, nie naruszy on norm prawnych i nie użyje broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Organ odwoławczy podniósł, iż w przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w w/w przepisie ustawy wynika z faktu, iż strona skarżąca dopuściła się czynu prawem zabronionego, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy. Komendant Główny Policji zauważył, iż czyn ten nie został co prawda wymieniony w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jednakże wymieniony w tym przepisie katalog przestępstw nie ma – zdaniem organu – charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy. W tej sytuacji organy Policji oceniając przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń mają prawo brać pod uwagę również innego rodzaju przestępstwa, za których popełnienie posiadacz pozwolenia został prawomocnie skazany lub pod zarzutem popełnienia których strona stoi. Zdaniem Komendanta Głównego Policji dopuszczając się przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. skarżący narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie lub zdrowie, ale także innych uczestników ruchu. Wykazał się zatem nieodpowiedzialnością, która skutkuje wnioskiem, iż nie daje on gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni, chociaż samo popełnione przez niego przestępstwo związku z bronią nie miało. Organ odwoławczy zauważył dodatkowo, iż przesłanką zaliczenia skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy było ustalenie, iż dopuścił się on przestępstwa, które – choć niewątpliwie pośrednio – godzi także w życie lub zdrowie innych osób. To pozwala sformułować wniosek, że strona nie daje rękojmi, iż w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po posiadaną broń palną i nie użyje jej w celach, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Zdaniem Komendanta Głównego Policji na stanowisko organu nie może mieć wpływu okoliczność, iż skarżący ma dobrą opinię w miejscu zamieszkania i w kole łowieckim, albowiem nie znosi to popełnienia przez niego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. oraz wynikających z tego obaw, co do możliwości naruszenia przez niego w przyszłości także innych przepisów prawa, w tym dotyczących broni. Komendant Główny Policji wskazał także, iż wydając decyzje w sprawach broni organy Policji mają na względzie linię orzeczniczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z którą naruszenia prawa polegające na prowadzeniu pojazdów po drogach publicznych w stanie nietrzeźwości mogą stanowić przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń palną.

W dniu 21 kwietnia 2007 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący zarzucił organom obu instancji:

- naruszenie art. 10 § 2 k.p.a. – poprzez brak zapewnienia skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu II instancji;

- naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w kontekście przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez dalece chybione uznanie, iż skazanie skarżącego za czyn z art. 178a § 1 k.k. stanowi podstawę do uznania, iż skarżący w przyszłości postąpi pochopnie i sięgnie pod wpływem alkoholu po broń palną, gdy tymczasem z materiału dowodowego wynika, że czyn z art. 178a § 1 k.k. stanowi incydent życiowy, a opinie i dotychczasowy tryb życia oraz warunki i właściwości osobiste strony świadczą, iż brak jest uzasadnionych obaw, co do tego, iż skarżący może w przyszłości użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko skarżący podniósł w uzasadnieniu, iż bezpieczeństwo w ruchu drogowym jest dobrem chronionym przez normę prawa karnego i nawet pośrednio nie sposób dowieść, iż sprawca czynu godzący w te dobro obejmuje swoim zamiarem ewentualnym wyrządzenie szkody na zdrowiu i życiu, nie wspominając już o zamiarze bezpośrednim. Zdaniem strony skarżącej nie do zaakceptowania jest pogląd o samoistnej, automatycznej podstawie cofnięcia pozwolenia na broń w postaci faktu skazania za jakikolwiek czyn. Ponadto skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, iż nie zawiadomił strony o możliwościach zapoznania się z materiałami sprawy i możliwościach wypowiedzenia się w sprawie, czym organ ten – zdaniem skarżącego – dopuścił się naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący zarzucił również organom Policji, iż w sposób nielegalny wykorzystały w postępowaniu administracyjnym bazy danych dla celów procesu karnego. Zdaniem skarżącego organy obu instancji, prowadząc nieobiektywnie postępowanie, nie wzięły w ogóle pod uwagę pozytywnych opinii dotyczących jego osoby, a także nie oceniły jego zachowania w dłuższym okresie czasu, co przyczyniłoby się do przyjęcia tezy, iż nie zachodzi jakakolwiek obawa, że może on użyć broni niezgodnie z jej przeznaczeniem.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie - podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ, ustosunkowując się do zarzutów skargi - wskazał na okoliczności mające świadczyć o braku naruszenia norm postępowania administracyjnego, w tym przepisu art. 10 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. K. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] listopada 2006 r. - naruszają prawo.

Wydając przedmiotowe decyzje w zakresie cofnięcia stronie skarżącej pozwolenia na broń palną myśliwską organy Policji obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej.

Tym samym organy administracji rozstrzygające w niniejszej sprawie dopuściły się istotnego naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć – w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W niniejszej sprawie przesłanką wszczęcia postępowania, a następnie wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską było uzyskanie informacji o skazaniu strony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G., Wydział VI Grodzki z dnia [...] czerwca 2006 r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Dyspozycja w/w przepisu kodeksu karnego obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Przestępstwo to zaliczone jest do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i zawarte jest w rozdziale XXI kodeksu karnego.

Należy zauważyć, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienia przykładowo takie przestępstwa, których popełnienie najczęściej wskazuje, że ich sprawca zalicza się do kategorii osób wskazanych tym przepisem, a więc budzących uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wśród tych przestępstw ustawa o broni i amunicji nie wymieniła przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości.

Nie sposób jednakże podzielić argumentacji skarżącego, że skoro jego zachowanie, wyczerpujące znamiona czynu zabronionego z art. 178a § 1 k.k., nie jest stricte przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu (według systematyki przepisów kodeksu karnego) oraz nie zostało popełnione w związku z użyciem broni, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 w żadnym wypadku nie znajduje do niego zastosowania. Niewątpliwie tego rodzaju zachowanie, jak prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi, co nie może świadczyć o odpowiedzialnym stosunku strony skarżącej do podstawowych obowiązków związanych z poszanowaniem prawa. Właśnie takie konsekwencje wskazanego wyżej zachowania, jego waga społeczna oraz nagminność legły u podstaw ratio legis zakwalifikowania prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości jako przestępstwa. Niewątpliwie miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby w stanie nietrzeźwości (w przypadku skarżącego – stwierdzono 1,25‰ alkoholu we krwi) samochodu nie prowadzić. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego.

Niemniej należy przede wszystkim zauważyć, iż cofnięcie pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Co do uzasadnionej obawy, o której mowa w tym przepisie, należy uznać, że dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne). W tej sytuacji cofnięcie pozwolenia na broń powinna poprzedzać wszechstronne i staranne zbadanie, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy (tak m.in. /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publik.; podobnie: wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 863/06, nie publik.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został pogląd, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się wyłącznie na sam fakt skazania wyrokiem sądu karnego, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W takiej sytuacji niezbędne jest bowiem wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego (tak m.in. /w:/ wyrok WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2004 r. sygn. akt III SA 2258/02 i powołany w nim wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r. sygn. akt III SA 866/02; tak również: wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 88/06).

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż w przypadku niniejszej sprawy organy Policji dopuściły się naruszenia prawa, gdyż dla cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską nie wystarczy sam fakt jednorazowego skazania za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., bez ustalenia okoliczności czynu i cech osobowych skazanego. Trafnie więc podnosi strona, iż obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozważenia jej istotnych okoliczności naruszyło niewyjaśnienie, czy skarżący nadużywa alkoholu lub czy posiada inne cechy wskazujące, że zalicza się on do kategorii osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. To samo dotyczy braku rozważenia załączonej do akt opinii z Koła Łowieckiego Nr [...] "Ł." w G., którego skarżący jest członkiem. W tej sytuacji należy zauważyć, iż stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu obu decyzji, że fakt jednorazowego prowadzenia w stanie nietrzeźwym pojazdu mechanicznego rodzi obawę, że skarżący w takim samym stanie może korzystać z posiadanej broni, jest w pewnym jednak sensie dowolne i oparte na nieuzasadnionych szerzej przypuszczeniach. Uchybienia te świadczą w konsekwencji o naruszeniu wskazanych skargą przepisów prawa materialnego przez ich wadliwe zastosowanie.

Należy podkreślić, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.

Zasadne w ocenie Sądu jest stanowisko, iż w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię.

Mając to na uwadze skład orzekający doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie organy Policji obu instancji niestety zastosowały ową dowolność.

Sąd w pełni podziela wprawdzie stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem, niemniej nie może zaakceptować sytuacji, w której organy Policji, cofając uprawnienie do posiadania broni palnej, ograniczają się wyłącznie do stwierdzenia faktu skazania danej osoby za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 178a § 1 k.k.

Użycie przez prawodawcę w treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji.

Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] marca 2007 r. zaskarżoną decyzję naruszył wspomniane zasady. Zdaniem Sądu działanie organów Policji nie było w tej sytuacji rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy.

Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc istnieje pewna obawa, że może on nie dawać gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania.

Niemniej - w ocenie Sądu - brak pełnego odniesienia się przez organy Policji do przywołanego przez stronę skarżącą materiału dowodowego, istotnego dla oceny zastosowania w/w normy prawa materialnego (głównie w zakresie pozytywnych opinii i dotychczasowej niekaralności skarżącego), nie dało tej stronie możliwości ustosunkowania się do zarzutów (stanowiska) organów Policji. W tej sytuacji uchybienie to nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również decyzji organu I instancji.

Z tej przyczyny należy uznać, iż uchybienia formalne poczynione w toku niniejszego postępowania przez organy Policji, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe ustosunkowanie się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.

W ocenie Sądu, aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organów Policji zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących przede wszystkim kwestii wiarygodności dowodów zgromadzonych w toku postępowania świadczących o dotychczasowym trybie życia skarżącego, jego cechach charakteru, czy też pewnych właściwościach psychicznych.

Organ orzekający o pozbawieniu prawa do broni ma obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wykazania w motywach decyzji, że podmiot pozbawiony prawa do broni należy do kategorii osób wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy.

Należy zauważyć, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ administracji publicznej ustaleń faktycznych.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie obu zaskarżonych decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem pisemne motywy rozstrzygnięć organów Policji nie zawierają pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy cofnięciu stronie pozwolenia na broń palną.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania organy Policji winny dokonać wszechstronnej oceny całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego, tak by jednoznacznie wykazać w motywach decyzji, że podmiot pozbawiony prawa do broni należy do kategorii osób, które nie powinny dysponować tym wyjątkowym uprawnieniem.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż decyzje organów obu instancji nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, poniesionych w sprawie przez skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł się na dyspozycji przepisu art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).