Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2430/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21a
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora Wyższej Szkoły Zawodowej Ł.j Korporacji Oświatowej w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 771/12 w sprawie ze skargi Rektora Wyższej Szkoły Zawodowej Ł. Korporacji Oświatowej w Ł. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 26 marca 2012 r., nr BCK-V-dr hab./N-9003/11 w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu i uchylenia decyzji stwierdzającej nabycie uprawnienia równoważnego uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 771/12 oddalił skargę Rektora Wyższej Szkoły Zawodowej Łódzkiej Korporacji Oświatowej w Łodzi na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu i uchylenia decyzji stwierdzającej nabycie uprawnienia równoważnego uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i ocenę prawną sprawy:

Pismem z 21 grudnia 2011 r. Rektor Wyższej Szkoły Zawodowej Łódzkiej Korporacji Oświatowej w Łodzi zawiadomił Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów o nadaniu, decyzją nr [...] z [...] grudnia 2011 r., uprawnień wynikających z posiadania stopnia doktora habilitowanego J. B. B. Do pisma załączona została decyzja, opis kariery zawodowej i wykaz publikacji J. B. Pismo wpłynęło do organu 27 grudnia 2011 r.

Pismem z 23 stycznia 2012 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów zwróciła się do prof. P. K. o wydanie opinii dotyczącej nadania dr J. B. stopnia doktora habilitowanego na podstawie decyzji rektora zgodnie z art. 21a ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), dalej "ustawa o stopniach naukowych".

W opinii z 21 lutego 2012 r. prof. P. K. stwierdził, że decyzja Rektora WSZ jest pochopna i nieuzasadniona merytorycznie.

Powyższa opinia została przedstawiona 8 marca 2012 r. podczas posiedzenia Sekcji Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk Ziemi, której członkowie zarekomendowali Centralnej Komisji wyrażenie sprzeciwu i uchylenie decyzji Rektora Wyższej Szkoły Zawodowej Łódzkiej Korporacji Oświatowej w Łodzi z [...] grudnia 2011 r.

W dniu [...] marca 2012 r. na posiedzeniu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów zaprezentowane zostało stanowisko Sekcji Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi, zgodnie z którym dr J. B. nie spełnia warunku z art. 21a ustawy, gdyż nie posiada znacznego dorobku naukowego, a także nie posiada znacznego doświadczenia zdobytego poza szkolnictwem wyższym w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej.

Decyzją z [...] marca 2012 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, na podstawie art. 21a w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, wyraziła sprzeciw i uchyliła decyzję Rektora Wyższej Szkoły Zawodowej Łódzkiej Korporacji Oświatowej w Łodzi z [...] grudnia 2011 r. stwierdzającą, że doktor inż. J. B. B., zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego, nabył uprawnienie równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego. W uzasadnieniu decyzji Komisja stwierdziła, że dr inż. J. B. nie posiada znaczącego dorobku naukowego. Załączony spis publikacji wskazuje, że jest współautorem dwóch publikacji z listy filadelfijskiej, pięciu w polskich czasopismach branżowych, pięciu w zeszytach naukowych dwóch politechnik i pięciu opublikowanych (głównie jako streszczenia) w materiałach konferencji. Ostatnia praca została opublikowana w 2000 r. Jest także współautorem pięciu patentów. W dalszej kolejności Centralna Komisja wskazała, że J. B. nie spełnia także warunku z ustawy o wyższych szkołach zawodowych, która dopuszcza przyznanie uprawnień równoważnych stopniowi doktora habilitowanego osobom posiadającym znaczne doświadczenie zdobyte poza szkolnictwem wyższym w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej. W konkluzji organ stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki zawarte w art. 21a ust. 1 ww. ustawy.

Powyższą decyzją skarżący odebrał w dniu 28 marca 2012 r.

W skardze na decyzję Rektor Wyższej Szkoły Zawodowej wnosił o stwierdzenie, że skarżona decyzja nie wywołuje skutków prawnych i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja wyrażająca sprzeciw została podjęta [...] marca 2012 r., ale doręczona 28 marca 2012 r., to jest po upływie 3 miesięcy od dnia zawiadomienia Centralnej Komisji, czyli po wejściu w życie decyzji Rektora i z tego powodu nie może wywoływać skutków prawnych. Nadto skarżący podniósł, iż oceniając dorobek naukowy, przeoczono art. 13 ust. 2 ustawy z 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), zgodnie z którym uczelnia zawodowa prowadząca wyłącznie studia pierwszego stopnia nie jest obowiązana do wykonywania zadań określonych w ust. 1 pkt 3 i 4, tj. prowadzenia badań naukowych i prac rozwojowych oraz świadczenia usług badawczych, a także kształcenia i promowania kadr naukowych. W dorobku zainteresowanego nie zauważono podręcznika z 2010 r. oraz błędnie przyjęto, że kierowanie budowami w czynnych zakładach chemicznych nie stanowi doświadczenia zawodowego. Nadto skarżący podniósł, że skarżona decyzja narusza prawa nabyte wynikające z art. 264 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Z zapisu art. 114 ust. 2 tej ustawy wynika, że byli profesorowie, przechodząc na stanowiska profesorów nadzwyczajnych, traktowani są jak doktorzy habilitowani.

W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i podkreślił, że decyzja organu została podjęta przed upływem terminu trzech miesięcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. podniósł, że zgodnie z art. 21a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, który został dodany do ustawy z dniem 1 października 2011 r. osoby, które uzyskały stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat kierowały samodzielnie zespołami badawczymi oraz posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe, zatrudnione w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, nabywają uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego na podstawie decyzji rektora. O swojej decyzji rektor zawiadamia Centralną Komisję. Stosownie do ust. 2 ww. przepisu rektor szkoły wyższej przekazuje Centralnej Komisji wraz z zawiadomieniem ww. decyzję oraz opis kariery zawodowej i wykaz publikacji danej osoby. Decyzja rektora wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia zawiadomienia Centralnej Komisji, która w tym okresie może, w drodze decyzji administracyjnej, wyrazić sprzeciw i uchylić decyzję rektora w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 3).

Sąd stwierdził, że nie budzi wątpliwości, że termin określony w art. 21a ust. 3 ustawy o stopniach naukowych jest terminem materialnoprawnym, co oznacza, że w przypadku braku sprzeciwu Centralnej Komisji – z upływem tego terminu określona w decyzji rektora osoba nabywa uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego. W przepisie tym wprowadzono konstrukcję tzw. milczącego załatwienia sprawy, która polega na wywołaniu skutku materialnoprawnego z mocy prawa w sytuacji upływu ustawowego terminu przy braku skierowanej do jednostki czynności organu administracji. Upływ tego terminu wywołuje też skutek procesowy, albowiem powoduje utratę przez organ kompetencji do wniesienia sprzeciwu wobec nabycia powyższych uprawnień. Zgodnie z omawianym przepisem decyzja rektora wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy, w którym to okresie Centralna Komisja może w drodze decyzji wyrazić sprzeciw i uchylić decyzję rektora. Oznacza to, że organ ma 3 miesiące na wniesienie w drodze decyzji sprzeciwu i uchylenie decyzji rektora, a więc na wydanie decyzji. Skoro organ traci dopiero z upływem tego terminu kompetencje do wniesienia sprzeciwu i uchylenia decyzji rektora, to przysługują mu one do ostatniego dnia tego terminu. W treści przepisu art. 21a ust. 1 ustawy brak jest wyraźnego powiązania zachowania przez Centralną Komisję terminu 3 miesięcy z doręczeniem rektorowi decyzji wyrażającej sprzeciw i uchylającej decyzję o nabyciu stosownych uprawnień. Pomiędzy terminem "wyrażenie" a "doręczenie" brak jest tożsamości pojęć. Z tego też względu nie można nakładać na podmiot zobowiązany innych obowiązków, czy też przypisywać stronie innych uprawnień, aniżeli te, które wynikają z treści normy prawnej, o tych prawach i obowiązkach stanowiącej. Z wykładni całościowej art. 21a ust. 1 ustawy wynika ponadto, że dochowanie lub brak dochowania przez organ terminu do wniesienia sprzeciwu musi wynikać z działania lub braku działania tego organu. W przypadku przyjęcia obowiązku doręczenia przez organ rektorowi w terminie 3 miesięcy decyzji wyrażającej sprzeciw i uchylającej decyzję o nabyciu uprawnień, w zasadzie termin utraty kompetencji do wydania przez organ tej decyzji nie byłby oznaczony. Sąd zaznaczył, że czynność nadania przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym jest czynnością techniczną, która ma znaczenie jedynie faktyczne, potwierdzając fakt wydania przez organ decyzji w terminie 3 miesięcy.

Sąd stwierdził, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów dochowała terminu określonego w omawianym przepisie, bowiem decyzja wyrażająca sprzeciw i uchylająca decyzję Rektora Wyższej Szkoły Zawodowej Łódzkiej Korporacji Oświatowej w Łodzi została wydana i nadana w polskiej placówce pocztowej [...] marca 2012 r. a więc przed upływem 3 miesięcy. Trzymiesięczny termin na wyrażenie sprzeciwu upływał bowiem 27 marca 2012 r. Doręczenie decyzji skarżącemu 28 marca 2012 r. pozostaje bez wpływu na jej skuteczność.

W ocenie Sądu wyrażenie przez Centralną Komisję sprzeciwu i uchylenie decyzji Rektora w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego znajduje oparcie w art. 21a ust 1 ustawy. Wprawdzie J. B. uzyskał stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej i jest zatrudniony w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego, to jednak nie spełnił kolejnego warunku określonego w tym przepisie, a mianowicie nie posiada znaczącego dorobku i osiągnięć naukowych. Taka ocena wynika z zaskarżonej decyzji i nie została ona przez skarżącego skutecznie podważona. Niewątpliwie ocena, czy przedstawiony dorobek i osiągnięcia naukowe są znaczące należy do Centralnej Komisji i Sąd nie posiada ani uprawnień, ani kompetencji do podważania merytorycznej treści takiej oceny. Ocena sądu dotyczyć może jedynie kwestii formalnych. Bez wpływu na ocenę dorobku naukowego J. B. pozostaje art. 13 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Zwolnienie uczelni zawodowej prowadzącej wyłącznie studia pierwszego stopnia z prowadzenia badań naukowych i prac rozwojowych oraz świadczenia usług badawczych, a także z kształcenia i promowania kadr naukowych nie oznacza, że J. B. nie był obowiązany do wykazania, iż jego dorobek i osiągnięcia naukowe są znaczące.

Sąd zwrócił uwagę, że poprzez wprowadzenie z dniem 1 października 2011 r. przepisu art. 21a do ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki doszło do rozdzielenia materii pomiędzy dwie ustawy, tj. pomiędzy powyższą ustawę i ustawę o szkolnictwie wyższym. Skutkuje to brakiem automatyzmu pomiędzy zatrudnieniem danej osoby na stanowisku profesora nadzwyczajnego a "decyzją" rektora i badaniem jej przez Centralną Komisję (por. Hubert Izdebski w: Hubert Izdebski, Jan Zieliński, Komentarz do ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki). Z powyższego wynika też, że bez wpływu na badanie czy J. B. spełnia przesłanki z art. 21a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, pozostają przepisy art. 264 i 114 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Przepisy te odnoszą się do różnych instytucji i nie można podzielić stanowiska skarżącego, że skażona decyzja narusza jego prawa nabyte wynikające z art. 264 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Rektor Wyższej Szkoły Zawodowej Łódzkiej Korporacji Oświatowej w Łodzi reprezentowany przez radcę prawnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację art. 21a ustawy o stopniach naukowych, jak i przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 9, art. 10, art. 109 i art. 110.

Wskazując na te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku lub zmianę przez uwzględnienie skargi na decyzję wyrażającą sprzeciw Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 26 marca 2012 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zdobywanie stopni i tytułów naukowych ma na celu przede wszystkim możliwość awansowania w szkołach wyższych i placówkach naukowych, czyli możliwość zatrudnienia na określonych stanowiskach. W dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) J. B. był osobą, którą należało traktować jako doktora habilitowanego z tytułu posiadanego stanowiska, na które został przeniesiony mocą przepisu uprawowego (art. 264 ust. 10). Decyzja Rektora jest potwierdzeniem prawa nabytego, tj. uprawnienia do traktowania profesora nadzwyczajnego powołanego z mocy ustawy, jako osobę posiadającą kwalifikacje równoważne z osobami posiadającymi stopień doktora habilitowanego. Nie można zatem przyjmować, że przedmiotowa decyzja dotyczy uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego i odnosi się do tytułu naukowego, a nie nawiązuje do stosunków pracy, o których mowa w art. 264 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym.

Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 14 marca 2003 r. w art. 29 ust. 1 stanowi, że we wskazanych postępowaniach stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego powodu Rektor jako strona postępowania powinien być poinformowany o opinii dotyczącej oceny dorobku doktora J. B., a wydanej przez prof. P. K., co wynika wprost z art. 9 i 10 k.p.a. i powinien mieć możliwość wypowiedzenia się co do opinii. Ponadto stwierdzono, że z dniem 27 marca 2012 r. decyzja Rektora weszła w życie, tj. przed doręczeniem decyzji Centralnej Komisji na piśmie, co nastąpiło 28 marca 2012 r. Odwołując się do treści art. 109 § 1 i art. 110 k.p.a. stwierdzono, że ponieważ decyzję doręczono dopiero 28 marca 2012 r. to zaskarżona decyzja nie może odnosić skutku prawnego. Prawo jednoznacznie wymaga, aby decyzja wyrażająca sprzeciw została doręczona w terminie trzech miesięcy. Bez doręczenia albo ogłoszenia decyzji w sprawie zgłoszenia sprzeciwu nie można mówić o wyrażeniu sprzeciwu. Sprzeciw mógł być wysłany drogą elektroniczną.

Reasumując powyższe stwierdzono, że nieodłącznym elementem wyrażenia sprzeciwu jest podanie go do wiadomości, a więc ogłoszenia lub doręczenia tej decyzji. Organ administracji podjął decyzję [...] marca 2012 r., ale wydał ją 28 marca 2012 r., gdyż w tym dniu została dostarczona, nadto uprawnienie równoznaczne z uprawnieniem wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego nie jest równoważne z posiadaniem stopnia doktora habilitowanego.

Osoba posiadająca uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego, nie posiada stopnia doktora habilitowanego, ale może być zatrudniona na równi z osobami stopień doktora habilitowanego posiadającymi, tj. na odpowiednich stanowiskach oraz być zaliczana do minimum kadrowego w szkole wyższej. W przeciwnym razie profesor nadzwyczajny J. B. musiałby utracić uprawnienie nabyte i stanowisko objęte na podstawie art. 264 ust. 10 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, co byłoby sprzeczne z jednoznacznym literalnym zapisem ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz spełniać dalsze wymogi określone w tym artykule, m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawami tej skargi, wskazanymi w art. 174 powołanej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany przy jej rozpoznawaniu, stosownie do art. 183 § 1 ustawy. Uchybienia w sformułowaniu skargi kasacyjnej powodują niemożność ustosunkowania się do wadliwie postawionych zarzutów.

Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada w pełni wymaganiom przewidzianym dla tego pisma. Mając jednak na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09: "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w postępowaniach kasacyjnych", Naczelny Sąd Administracyjny rozważył wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty.

Jak wynika z uzasadnienia skargi akcyjnej podniesiona w zarzucie błędna interpretacja art. 21a ustawy o stopniach naukowych, jaką zarzucono Sądowi pierwszej instancji, dotyczy zawartego w art. 21a ust. 3 unormowania, zgodnie z którym: "Decyzja rektora wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia zawiadomienia Centralnej Komisji, która w tym okresie może, w drodze decyzji administracyjnej, wyrazić sprzeciw i uchylić decyzję rektora w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego".

Zdaniem skarżącego, który odwołał się do art. 109 § 1 i art. 110 k.p.a., prawo jednoznacznie wymaga, aby decyzja wyrażająca sprzeciw została doręczona w terminie trzech miesięcy, bez doręczenia albo ogłoszenia decyzji w sprawie zgłoszenia sprzeciwu nie można mówić o wyrażeniu sprzeciwu. Pogląd ten nie mógł być uznany za uprawniony. Żaden z powołanych przepisów nie upoważniał do takich wniosków. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie w pełni podziela stanowisko, jakie wyrażone zostało w tej kwestii w zaskarżonym wyroku. Termin, o jakim mowa w art. 21a ust. 3 ustawy o stopniach naukowych winien być rozumiany w ten sposób, że kompetencje Centralnej Komisji do wyrażenia sprzeciwu i uchylenia decyzji rektora w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego trwają do ostatniego dnia tego terminu. W art. 21a ust. 3 nie powiązano tego terminu z doręczeniem decyzji, również powołane w skardze kasacyjnej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstaw do interpretacji przedstawionej w tej skardze. Wydanie decyzji pisemnej polega na sporządzeniu i podpisaniu pisemnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Przepis art. 109 k.p.a. nie normuje formy wydania decyzji, lecz sposób zawiadomienia strony o jej treści. Wydanie decyzji nie może być utożsamiane z jej doręczeniem. Zaskarżona decyzja została wydana i nadana w polskiej placówce pocztowej 26 marca 20112 r., zaś termin 3 miesięczny upływał w sprawie 27 marca 2012 r., nie doszło więc do jego uchybienia.

Za niezasadne uznać także należało zarzuty dotyczące naruszenia art. 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 zd. pierwsze ustawy o stopniach naukowych w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołując się do tego przepisu skarżący twierdził, że zostały naruszone prawa Rektora jako strony postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Oceniając ten zarzut należało mieć na uwadze specyfikę postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, którego zasady uregulowane zostały w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. Ponadto, niewątpliwie znaczenie ma okoliczność, że instytucja uregulowana w obowiązującym od dnia 1 października 2011 r. art. 21a tej ustawy charakteryzuje się dodatkową odrębnością i przyjęte tam rozwiązania odbiegają od ogólnych rozwiązań ustawy. Odpowiednie zastosowanie oznacza rozważenie, które przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące ogólne postępowanie administracyjne będą miały zastosowanie wprost, które z odpowiednimi modyfikacjami, a które w ogóle nie będą miały zastosowania. Dotyczy to również art. 9 k.p.a., zawierającego ogólną zasadę obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej i art. 10 k.p.a., zawierającego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Niewątpliwie specyficzna procedura obowiązująca Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów nie pozwala na stosowanie wprost pełnej regulacji kodeksowej dotyczącej uprawnień stron postępowania. Tym bardziej ograniczenia w tym względzie wystąpić muszą w przypadku, o którym mowa w art. 21a ustawy. Zgodnie z tą szczególną regulacją, rektor szkoły wyższej, który w późniejszym postępowaniu bierze udział jako jego strona, w początkowej fazie, o której mowa w art. 21a ust. 1 ustawy wydaje decyzję. Podstawowy materiał sprawy oceniany przez Centralną Komisję stanowi znana rektorowi dokumentacja przekazana Centralnej Komisji wraz z zawiadomieniem i decyzją w myśl art. 21a ust. 2. Niepoinformowanie Rektora Wyższej Szkoły Zawodowej Łódzkiej Korporacji Oświatowej w Łodzi o treści opinii sporządzonej w sprawie zgodnie z zasadami procedowania Centralnej Komisji, nie mógł być uznany za naruszenie art. 9 i art. 10 k.p.a.

Rozważania przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnoszące się do uprawnień J. B. określonych w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym nie mają związku z przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Do kwestii tych odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny wobec tego, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie stwierdzono, by w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 184 tej ustawy oddalił skargę kasacyjną.