Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2584/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138, art. 335 § 1 art. 343 § 7
journal: Dz.U. 1997 nr 89 poz 555
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 184 oraz art. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2 pkt 3, art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dn. 28.07.2011r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolit
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia NSA Bożena Popowska Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 956/13 w sprawie ze skargi D. H. L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 20013 r., sygn. akt IV SA/Wa 956/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi D. H. L.uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

D. H. L. obywatel W. w dniu [...] stycznia 2012 r. zwrócił się z wnioskiem do Wojewody Mazowieckiego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, opierając go na podstawie wynikającej z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 191, poz. 1133), zwanej dalej: "ustawą abolicyjną".

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Wojewoda Mazowiecki postanowił odmówić udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jako podstawę materialnoprawną tej decyzji wskazano art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że Cudzoziemiec zataił we wniosku okoliczność, że był karany sądownie. Wniosek został złożony w dniu [...] stycznia 2012 r. Na pytanie we wniosku złożonym na urzędowym formularzu w części E pkt VII odnośnie do uprzedniej karalności udzielił on odpowiedzi przeczącej. Jednocześnie, w toku postępowania w sprawie ustalono, że Cudzoziemiec wyrokiem Sądu Rejonowego w Raciborzu został skazany za czyn polegający na nielegalnym przekroczeniu granicy w dniu [...] października 2006 r., za co wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat trzech. W ocenie organu Cudzoziemiec wiedział o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym o ten czyn, albowiem w czasie czynności przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu [...] października 2006 r. wyraził on zgodę na zawarcie w akcie oskarżenia wniosku o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania rozprawy, o którym mowa w art. 335 §1 Kodeksu postępowania karnego. Wobec powyższego organ I instancji uznał, że wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożony w dniu [...] stycznia 2012 r. przez Cudzoziemca zawiera fałszywą informację - zatajenie uprzedniej karalności.

W dniu [...] listopada 2012 r. wpłynęło do Wojewody odwołanie od powyższej decyzji, po rozpoznaniu którego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody.

Decyzja ta została zaskarżona przez Cudzoziemca do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając jej:

1. obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na błędnej wykładni art. 3 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, poprzez przyjęcie, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podał fałszywe informacje, podczas gdy nie miał on świadomości istnienia tych informacji, jak również nie miały one znaczenia dla oceny, czy spełnia on przesłanki do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski zawarte w "ustawie abolicyjnej",

2. naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wydanie decyzji, a mianowicie art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., polegające na tym, że organ przyjął na podstawie zgromadzonych dowodów, iż we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zawarte zostały fałszywe informacje, w sytuacji gdy nie był świadom istnienia tych informacji i nie było jego celem zatajanie czegokolwiek, jak również uczynił to z niewiedzy a nie w sposób umyślny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 956/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie stanowił art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej, zgodnie z którym cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r.,

2. którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;

3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku,

odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

W ocenie orzekających w sprawie organów w odniesieniu do Skarżącego spełniona została ww. przesłanka bowiem we wniesionym przez niego wniosku podał on fałszywą informację że nie był karany sądownie. W toku postępowania w sprawie ustalono, zaś że Cudzoziemiec wyrokiem Sądu Rejonowego w Raciborzu został skazany za czyn polegający na nielegalnym przekroczeniu granicy w dniu [...] października 2006 r., za co wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat trzech.

Zdaniem skarżącego, organy wydając decyzje nie uwzględniły jednak okoliczności, że składając wniosek Skarżący nie wiedział, że w stosunku do niego wydano ww. wyrok. Nie został on mu bowiem nigdy doręczony zaś o jego istnieniu dowiedział się dopiero w toku postępowania w niniejszej sprawie. Ponadto w ocenie Skarżącego okoliczność, że jest on karany nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, tym bardziej, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w Raciborzu został skazany za czyn polegający na nielegalnym przekroczeniu granicy w dniu [...] października 2006 r., co potwierdza konieczną do rozpoznania sprawy przesłankę jego nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r.

Zasadniczy problem w rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, sprowadza się do oceny, czy skarżący w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek zawierający fałszywe informacje w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Organy administracji przyjęły bowiem, w ocenie Sądu, słusznie, że skoro skarżący wiedział o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu sądowym oraz zapadłym w sprawie wyroku, co w świetle wyjaśnień przedłożonych w sprawie przez Sąd Rejonowy Wydział II Karny w Raciborzu (pismo z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt II K 64/10, k - 37 akt sprawy) wbrew zarzutom skargi nie budzi żadnych wątpliwości, a wypełniając formularz wniosku o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie wskazał, że nie toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne, to tym samym zachodzi przesłanka wskazana w ww. przepisie w postaci złożenia wniosku zawierającego fałszywe informacje. W ocenie Sądu organ nie wyjaśnił jednak w sposób wyczerpujący, czy skarżący umyślnie popełnił błąd i zataił tą informację przy wypełnianiu wniosku oraz czy mogło to mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu określona w art. 3 ust. 2 pkt. 3 ustawy abolicyjnej przesłanka odmowy udzielenia zezwolenia w stosunku do cudzoziemca, który wprowadził w błąd organ prowadzący postępowanie, nie powinna jednak uzasadniać odmowy, gdy z okoliczności sprawy wynika, że fałszywe informacje, o których mowa w tym przepisie, mają charakter oczywistych omyłek, ale także w sytuacji, gdy informacje te nie mają znaczenia w sprawie. Przez "informacje", o których mowa w ww. przepisie należy bowiem rozumieć takie informacje, które mają znaczenie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 488/06 w odniesieniu do analogicznego w brzmieniu przepisu art. 57 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy o cudzoziemcach jego wykładnia nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż złożenie wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawierające jakiekolwiek fałszywe informacje, nawet takie, które nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony samo przez się będzie stanowiło samodzielną i jedyną przesłankę do odmowy udzielenia tego zezwolenia. Tak rozumiany przepis naruszałby konstytucyjną zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Sankcja za naruszenie przepisu prawa musi bowiem pozostawać w niezbędnej proporcji do tego naruszenia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd wskazał, że orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły zgodnie z art. 7 K.p.a. tj. mając na uwadze interes strony, czy i jakie znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy ma niepodanie przez skarżącego we wniosku informacji, iż toczyło się wobec niego postępowanie karne, które co należy podkreślić dotyczyło de facto nielegalnego przekroczenia granicy w dniu [...] października 2006 r., a zatem okoliczności, która jak wskazuje skarżący potwierdza jedynie konieczną do rozpoznania sprawy przesłankę jego nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie, co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Próbę wyjaśnienia tej kwestii organ odwoławczy poczynił dopiero w odpowiedzi na skargę, co nie może konwalidować braku rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii w zaskarżonych decyzjach. Jednocześnie organ nie odniósł się do okoliczności, iż cudzoziemiec o fakcie zatrzymania go w 2006 r poinformował organ w toku postępowania (przesłuchania przez I instancję), co świadczy o tym, że nie miał on zamiaru zataić tej okoliczności.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu na niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 191, poz. 1133 ze zm.) poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że złożenie w postępowaniu w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wniosku zawierającego fałszywe informacje musi mieć miejsce wyłączenie umyślnie, to jest w wyniku realizacji zamiaru podania fałszywych informacji, a w konsekwencji zatajenia określonych okoliczności, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna obejmować również zachowanie, to jest działanie lub zaniechanie cechujące się nieumyślnością, będące wynikiem niezachowania należytej ostrożności względem wywodzonego z przepisów prawa obowiązku rzetelnego podania w tym wniosku prawdziwych informacji o okolicznościach mających znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy,

2. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 poz 270 ze zm, dalej jako P.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu wyroku wywodu prawnego w przedmiocie naruszenia przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców prawa materialnego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszył art. 7 K.p.a. w ten sposób, że nie wyjaśnił, czy i jakie znaczenie dla sprawy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ma niepodanie we wniosku inicjującym postępowanie w tej sprawie informacji, że wobec cudzoziemca toczyło się postępowanie karne w przeszłości, i że to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej,

4. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez uchylenie się od dokonania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny, czy informacja o tym, że w przeszłości przeciwko cudzoziemcowi toczyło się postępowanie karne w sprawie o czyn z art. 264 § 2 K.k., oraz że w postępowaniu tym zapadł w stosunku do niego wyrok skazujący miało znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w konsekwencji czego niemożliwa była ocena, że podnoszone w wyroku naruszenie art. 7 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co tylko w sposób dorozumiany zostało przyjęte przez Sąd I instancji.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny niezasadnie stanął na stanowisku, że tylko umyślne podanie nieprawdziwej informacji mieści się w zakresie hipotezy jaką można wyinterpretować z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Tymczasem z wykładnią taką nie można się zgodzić, gdyż jest ona zbyt wąska a zawężenie to nie może być racjonalnie uzasadnione.

Skarżący kasacyjnie wskazał, że art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej wzorowany jest na art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.) i w procesie wykładni pierwszego z przepisów znacząco pomocne mogą być poglądy wypracowane w orzecznictwie sądów administracyjnych w odniesieniu do drugiego z tych przepisów. Na tle art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 636/08 (ONSAiWSA 2010/3/47) wyraził pogląd, że zawarte we wniosku fałszywe informacje muszą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i zostały przekazane przez cudzoziemca ze świadomością ich nieprawdziwości. Zdaniem skarżącego kasacyjnie elementu "świadomości nieprawdziwości" nie można sprowadzać wyłącznie do umyślnego zachowania, to jest zachowania opartego na zamiarze.

Zamiar utożsamiany w art. 9 § 1 Kodeksu karnego może mieć dwie postacie, to jest zamiaru bezpośredniego oraz zamiaru wynikowego. Składa się na to pojęcie tzw. Strona intelektualna oraz woluntatywna. Świadomość istnienia sytuacji, która może prowadzić do popełnienia czynu zabronionego jest domeną strony intelektualnej, która nie musi przesądzać istnienia zamiaru, bowiem właściwa jest także tzw. świadomej nieumyślności, którą cechuje m.in. niezachowanie należytej staranności wymaganej w danych warunkach (art. 9 § 2 K.k.).

Pożądane przez ustawodawcę zachowanie cudzoziemca przy składaniu wniosku inicjującego postępowanie zakłada, że w sposób rzetelny poda on wszystkie informacje mające znaczenie dla sprawy, w sposób przewidziany urzędowym formularzem. Wniosek taki można wywieść z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a, art. 60 ust. 4a i 5 in principio ustawy o cudzoziemcach w odniesieniu do szerokiej palety postępowań w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a na gruncie przedmiotowego postępowania szczególnego z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej oraz przepisów proceduralnych ustawy o cudzoziemcach, mających zastosowanie na mocy odesłania z art. 2 ust. 1 ustawy abolicyjnej. Nie jest zatem ważne jaki jest stosunek cudzoziemca do podjętego przez niego zachowania - wypełnienia w określony sposób i złożenia formularza wniosku (woluntatywny wyróżnik zamiaru rozumianego tak w nauce prawa karnego), ale to, że co najmniej przewidywał on, iż treść, jaka za jego sprawą znalazła się w tym formularzu nie będzie zgodna z rzeczywistością nie jest zatem wyłącznie domeną zamiaru. Dlatego też nawet zachowanie nieumyślne, lecz będące wynikiem niezachowania ostrożności wymaganej przez ustawodawcę w danej sytuacji (tj. sytuacji składania wniosku z obowiązkiem rzetelnego jej wypełnienia) powinno mieścić się w katalogu elementów hipotezy normy dekodowanej z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej (odpowiednio art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach). Zbieżne z tym stanowisko zajął m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1720/10. W wyroku tym Sąd szczególną wagę przypisał kwestii konieczności zachowania należytej staranności nie ograniczając jednocześnie katalogu zachowań umyślnych, które od świadomej nieumyślności odróżnia właściwie element woluntatywny, a nie intelektualny.

Regulacje tego typu, jak art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej nie mają czysto represyjnego charakteru, ale przede wszystkim prewencyjny nastawiony na skłonienie cudzoziemców ubiegających się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, aby od samego początku trwania postępowania w sprawie przekazywali oni rzetelnie pełne informacje o okolicznościach mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Ma to przyczynić się do znaczącego przyśpieszenia i uproszczenia postępowań wyjaśniających w sprawie. Ma to również na celu ochronę prawidłowości ustaleń faktycznych dokonywanych przez organ. Na pierwszy plan w takim kontekście wysuwa się zatem kwestia staranności w działaniu osoby wypełniającej wniosek (składającej oświadczenia wiedzy na urzędowym formularzu). W przypadku przyjęcia wykładni o wyłącznie umyślnym podaniu nieprawdziwych informacji regulację z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej (podobnie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach) sprowadzano by do roli środka represyjnego, zależnego właściwie od tego, jaki stosunek do podjętego zachowania miała osoba składająca wniosek.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, zaprezentowana przez Sąd I instancji wykładnia art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej jest stanowczo za wąska. Jej konsekwencją było przyjęcie w wyroku, że nie wyjaśniono wystarczająco okoliczności sprawy, aby ów przepis można było zastosować. Wojewódzki Sąd Administracyjny umieścił niejako poza okolicznościami istotnymi w sprawie podanie we wniosku informacji nieprawdziwej w wyniku niezachowania należytej staranności, którą na podstawie okoliczności sprawy w przypadku cudzoziemca bezsprzecznie należy stwierdzić. Sąd I instancji przyjął bowiem za organami taki stan faktyczny, że Cudzoziemiec w czasie składania wniosku wiedział o toczącym się przeciwko niemu w przeszłości postępowaniu karnym i wyroku skazującym. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby to ustalenie kwestionować. Zatem zakresem jego świadomości objęty był obiektywny fakt prowadzonego wcześniej postępowania, a z uwagi na jego przebieg (wyrażenie w trybie art. 335 K.p.k. zgody na zawarcie przez prokuratora w akcie oskarżenia wniosku o wydanie wyroku skazującego bez rozprawy, co zostało mu w czasie czynności przesłuchania w charakterze podejrzanego wyjaśnione przy udziale tłumacza języka wietnamskiego, a zatem języka dla niego zrozumiałego) także, że w jego wyniku zapadł w stosunku do niego wyrok skazujący. Mając na uwadze, że owe wydarzenia poprzedzały o kilka lat datę złożenia wniosku do Wojewody, Cudzoziemiec winien był zachować należytą ostrożność i przynajmniej zgodnie ze swoją wiedzą podać informacje o tym, że zostanie przesłuchany jako podejrzany i że najprawdopodobniej zapadł później wyrok skazujący. Tego jednak Cudzoziemiec nie uczynił, co właśnie wskazuje na działanie nieostrożne, co zaś ma, w ocenie skarżącego kasacyjnie, takie samo znaczenie dla zastosowania art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej jak podanie informacji nieprawdziwej w wyniku realizacji swojego zamiaru (zachowanie umyślne).

Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. albowiem w końcowym fragmencie uzasadnienia wyroku wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. jako jedną z podstaw orzeczenia uchylającego zaskarżoną decyzję. Oznacza to, że Sąd I instancji dokonując kontroli decyzji doszedł do przekonania, że samoistnie naruszony został jakiś przepis prawa materialnego. Tymczasem lektura uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, że uchybienia przepisom prawa to uchybienia prawa o charakterze proceduralnym związane z rzekomym niewyjaśnieniem znaczenia fałszywej informacji zawartej we wniosku oraz istnieniem zamiaru Cudzoziemca podania takiej informacji. Sąd wskazał bowiem wyraźnie, że przynajmniej pierwsze z tych uchybień ma wyraźny związek z art. 7 K.p.a. Oznaczałoby to, że ewentualne błędne zastosowanie w sprawie art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej to wyłącznie rezultat owych uchybień proceduralnych, potwierdzający relewantność tych uchybień. Sąd w żaden sposób nie zasugerował nawet, na czym miałoby polegać naruszenie prawa materialnego w rozpatrywanej sprawie np. czy organ dokonał błędnej wykładni art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Brak uzasadnienia zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., zdaniem skarżącego kasacyjnie, jest na tyle poważnym naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a., że uniemożliwia ono kontrolę instancyjną orzeczenia w zakresie zastosowania akurat tej właśnie podstawy ponieważ nie jest możliwe odtworzenie procesu rozumowania Sądu.

Odnośnie do zarzutów nr 3 i 4 skarżący kasacyjnie przyznał, że nie każda fałszywa informacja uzasadniać winna odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Nie mogą to być informacje, które można utożsamiać za oczywistymi omyłkami jak również informacje o okolicznościach nie mających znaczenia w sprawie. Sąd błędnie jednak zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. gdyż niezasadnie uznał, że doszło do naruszenia art. 7 K.p.a. i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie kontrolowanej przez Sąd decyzji jest niewątpliwie lakoniczne, gdyż organ administracji nie wyjaśnił jakie znaczenie w sprawie ma uprzednia karalność Cudzoziemca za czyn z art. 264 § 2 K.k., która we wniosku została zatajona. Świadczy to jednak tylko o naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a., które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie można bowiem stwierdzić, że decyzja bez naruszenia tego przepisu postępowania byłaby inna. Sąd nie przywołał w uzasadnieniu wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. ani nie uznał, że doszło do jego naruszenia.

W ocenie skarżącego kasacyjnie, fałszywa informacja o braku uprzedniej karalności miała znaczenie w sprawie. Informacje mające znaczenie w sprawie, to informacje o okolicznościach pozwalających na ustalenie co najmniej jednej z podstaw udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy abolicyjnej, tj. podstaw wymienionych w art. 1 pkt 1-3, jak też o okolicznościach pozwalających na ustalenie co najmniej jednej z podstaw odmownych z art. 3 ust. 2 tej ustawy.

Wśród podstaw decyzji odmownych zawarta została taka, która w żaden sposób nie jest związana z ewentualnym spełnieniem któregokolwiek z wymogów z art. 1 ustawy abolicyjnej. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 5 tej ustawy cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1 odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Bez względu na to, czy cudzoziemiec spełnia jakikolwiek wymóg z art. 1 należy odmówić udzielenia mu zezwolenia, jeżeli zachodzi którakolwiek z okoliczności stypizowanych w tym przepisie. Dla ustaleń w tym przedmiocie niewątpliwie znaczenie ma kwestia uprzedniej karalności oraz ewentualnie toczących się postępowań karnych. Dlatego też pytania dotyczące tej okoliczności nie sprowadzają się jedynie do formalności, ale mają za zadanie przynajmniej stanowić wstęp do ustaleń faktycznych potrzebnych do weryfikacji tego, czy zastosowanie w sprawie ma art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej.

Kwestia zatajenia uprzedniej karalności z punktu widzenia związku z podstawą z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej powinna być traktowana w sposób abstrakcyjny. Nie można w procesie stosowania art. 3 ust. 2 pkt 3 tej ustawy przypisać znaczenia temu, jakie przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe konkretnie popełniono i jakie miałoby to konkretnie znaczenie dla stwierdzenia istnienia co najmniej jednej z okoliczności wymagających udzielenia odmowy. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do dwóch poważnych konsekwencji. Po pierwsze, dla zastosowania art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej organy musiałyby dokonywać swoistej symulacji, obejmującej ocenę stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem i bez uwzględnienia uprzedniego skazania za konkretne przestępstwo, a następnie porównywania wyników tych ocen. Gdyby wyniki tych ocen były takie same, to wówczas należałoby stwierdzić, że zatajona okoliczność nie miała istotnego znaczenia w sprawie. Często jednak tak prosta sytuacja nie byłaby możliwa. Po drugie, stanowiłoby to przyzwolenie na to, że cudzoziemiec składający wnioski o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mógłby samodzielnie dokonywać oceny prawnej informacji, które przekazywane są we wniosku i decydować o tym, że nie musi podawać konkretnej okoliczności, gdyż nawet jej późniejsze ujawnienie nie może mieć istotnego znaczenia. Związkowi między informacjami przekazywanymi we wniosku, a podstawami materialnoprawnymi udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony należałoby, zdaniem skarżącego kasacyjnie, przypisać cechy związku potencjalnego. Istnieje taki potencjalny związek pomiędzy zatajoną okolicznością o uprzedniej karalności a oceną, czy chociażby przeciwko udzieleniu zezwolenia przemawiają względy bezpieczeństwa i porządku publicznego. Mimo tego, że związek taki nie został wskazany w uzasadnieniu decyzji, to nie znaczy, że w rzeczywistości nie istniał. W konsekwencji Sąd nie wykazał, że naruszenie art. 7 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny sam uchylił się od oceny istnienia związku pomiędzy fałszywą informacją, a podstawami udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Nie wiadomo, czy Sąd ustalając wzorzec kontroli legalności decyzji brał pod uwagę element w postaci znaczenia danej konkretnej informacji dla podstaw prawnych decyzji opartej na art. 1 i art. 3 ust. 2 ustawy abolicyjnej. Konsekwencją tego jest brak możliwości stwierdzenia przez Sąd, że pomiędzy niewyjaśnieniem w decyzji znaczenia prawnego fałszywej informacji zawartej we wniosku, a wynikiem sprawy administracyjnej istnieje taki związek, jak przewiduje art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Jest to również wyraz naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

O naruszeniu art. 7 K.p.a. nie może świadczyć nieodniesienie się przez organ w uzasadnieniu decyzji do faktu, że Cudzoziemiec w trakcie przesłuchania w postępowaniu przed organem I instancji przyznał, że został zatrzymany w 2006 r. z czego Sąd wyprowadził wniosek, iż Cudzoziemiec nie miał zamiaru zataić tej okoliczności. Zamiar utożsamiany z umyślnością określonego zachowania nie powinien być elementem koniecznym aby uznać, że określone zachowanie polegające na podaniu fałszywej informacji we wniosku mieści się w zakresie hipotezy normy prawnej dekodowanej z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Wobec uznania przez organ, że Cudzoziemiec nie wykazał się należytą starannością przy składaniu wniosku, ewentualne badanie dodatkowo, czy miał on zamiar zataić swoją uprzednią karalność nie byłoby celowe i nie miałoby żadnego znaczenia z punktu widzenia rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu na niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 191, poz. 1133 ze zm.) poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że złożenie w postępowaniu w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wniosku zawierającego fałszywe informacje musi mieć miejsce wyłączenie umyślnie. Przepis ten stanowi, że cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1 ww. ustawy, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Ustawodawca wyróżnia dwa rodzaje zachowań cudzoziemca. Pierwsze z nich polega na złożeniu wniosku lub przedstawieniu dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe. Drugie z nich polega na złożeniu wniosku lub przedstawieniu dokumentów zawierających fałszywe informacje. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można uznać, że ustawodawca posłużył się w ww. przepisie dwoma różnymi pojęciami, to jest pojęciem "nieprawdziwe" oraz pojęciem "fałszywe", które oznaczałyby takie samo zachowanie cudzoziemca. Przeczyłoby to podstawowej zasadzie wykładni prawa, jaką jest zasada racjonalności ustawodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawienie "nieprawdziwych" danych osobowych może nastąpić umyślnie jak i nieumyślnie natomiast przedstawienie "fałszywych" informacji może nastąpić tylko umyślnie.

"Nieprawdziwy" to niezgodny z prawdą, z rzeczywistością, ze stanem faktycznym (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003, tom II str. 950). Z kolei "fałszywy", to podrobiony, imitowany, sztuczny, nieszczery, obłudny, przewrotny, świadczący o czyjejś obłudzie, udający kogoś, podszywający się pod kogoś, udający kogoś. O ile przedstawienie danych niezgodnych z rzeczywistością może nastąpić nieświadomie, wskutek niedochowania należytej staranności przez podmiot je przekazujący, a zatem nieumyślnie, to przedstawienie fałszywych informacji wymaga już od osoby je przekazującej posiadania świadomości tego, że są one niezgodne z rzeczywistością. Nie jest bowiem możliwe określenie zachowania osoby jako nieszczerego lub zwodniczego, jeśli osoba ta nie ma świadomości takiego zachowania. Zachowanie oszukańcze, nieszczere lub zwodnicze wymaga działania z takim zamiarem lub co najmniej godzenia się na takie zachowanie, to jest umyślności.

Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji słusznie uznał, że stosując art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu na niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o cudzoziemcach organ administracji powinien wykazać, że cudzoziemiec umyślnie zawarł we wniosku fałszywe informacje. To z kolei skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez organ I instancji, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że cudzoziemiec umyślnie nie podał we wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, że był karany. W aktach sprawy nie ma dowodu na to, że wyrok wydany przez Sąd Rejonowy w Raciborzu w sprawie o sygn. akt II K 64/10 został cudzoziemcowi doręczony osobiście. Z treści pisma Sądu Rejonowego w Raciborzu z dni [...] maja 2012 r. wynika, że wyrok został doręczony w trybie art. 138 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz .U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 z późn. zm., dalej jako K.p.k.). Przepis ten stanowi, że strona, a także osoba niebędąca stroną, której prawa zostały naruszone, przebywająca za granicą, ma obowiązek wskazać adresata dla doręczeń w kraju a w razie nieuczynienia tego pismo wysłane na ostatnio znany adres w kraju albo, jeżeli adresu tego nie ma, załączone do akt sprawy uważa się za doręczone. Brak jest też dowodu na to, że cudzoziemiec w inny sposób dowiedział się o wydaniu tego wyroku. Okoliczność, że cudzoziemiec wyraził zgodę na skierowanie do Sądu aktu oskarżenia z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1 K.p.k., to jest z wnioskiem Prokuratora o wydanie wyroku i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych w Kodeksie karnym za przypisany mu występek, bez przeprowadzenia rozprawy, nie świadczy o tym, że cudzoziemiec miał świadomość, że postępowanie karne w jego sprawie zakończyło się wydaniem wyroku skazującego. Skierowanie takiego wniosku nie oznacza, że sąd ma obowiązek go uwzględnić. Zgodnie z treścią art. 343 § 7 K.p.k. jeżeli sąd uzna, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku, sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Sąd może zaś np. uznać, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku gdyż cele postępowanie nie zostaną osiągnięte z uwagi na postawę oskarżonego. Nie można też wykluczyć, że cudzoziemiec składając wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony był przekonany, że kara na którą został skazany uległa zatarciu. Cudzoziemiec został przesłuchany w charakterze podejrzanego 14 października 2006 r. i podczas tego przesłuchania wyraził zgodę na wymierzenie mu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący trzy lata. Mógł się więc spodziewać, że akt oskarżenia zostanie skierowany do Sąd niezwłocznie jeszcze w 2006 r. Tymczasem w oparciu o sygn. akt Sądu Rejonowego w Raciborzu można wnosić, że akt oskarżenia wraz z wnioskiem o wydanie wyroku bez przeprowadzania rozprawy wpłynął dopiero w 2010 r. Gdyby akt oskarżenia wpłynął w 2006 r. i w tym też roku Sąd uwzględnił wniosek Prokuratora, to wymierzona cudzoziemcowi kara uległaby zatarciu w 2010 r. i fakt skazania nie mógłby już być brany pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku.

Podkreślić należy, że rozważania, czy cudzoziemiec wiedział o fakcie wydania wyroku skazującego oraz o konieczności poczynienia ustaleń w tej kwestii mają już obecnie wyłącznie walor historyczny. Wyrok wydany przez Sąd Rejonowy w Raciborzu w sprawie o sygn. akt II K 64/10 stał się prawomocny z dniem [...] kwietnia 2010 r., co wynika z adnotacji zawartej na odpisie tego wyroku znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy. Wyrokiem tym cudzoziemiec skazany został na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata. Zgodnie z treścią art. 76 § 1 K.k. skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Skazanie w sprawie o sygn. akt II K 64/10 uległo więc zatarciu w 2013 r. Organy administracji rozpoznając ponownie sprawę cudzoziemca nie będą mogły już więc brać pod uwagę skazania ww. wyrokiem.

Zarzut naruszenia 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uznać należy za niezasadny. Sąd I instancji zasadnie wskazał jako podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które polegało na błędnej wykładni art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu na niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o cudzoziemcach. Błędna wykładnia polegała zaś na przyjęciu przez organy administracji, że zawarcie przez cudzoziemca we wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony fałszywej informacji o fakcie skazania może nastąpić także nieumyślnie. Przemawiające za tym argumenty zostały już wcześniej wskazane i ich powtarzanie jest niecelowe.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. aczkolwiek zasadny nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Słusznie skarżący kasacyjnie podniósł, że brak było podstaw do przyjęcia, że w postępowaniu zakończonym kontrolowaną przez Sąd I instancji decyzją doszło do naruszenia art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy. Konieczność poczynienia dodatkowych ustaleń w przedmiotowej sprawie była skutkiem dokonania przez Sąd wykładni przepisu prawa materialnego. Dopiero w wyniku tej wykładni powstała konieczność poczynienia ustaleń, czy zawarcie przez cudzoziemca we wniosku o udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony niezgodnej z rzeczywistością informacji o karalności nastąpiło umyślnie. Przy wykładni przyjętej przez organ czynienie takich ustaleń nie było konieczne.

Niezasadnie też Sąd I instancji uznał, że organy administracji nie wyjaśniły czy i jakie znaczenie dla sprawy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ma nie podanie we wniosku inicjującym postępowanie w tej sprawie informacji, że wobec cudzoziemca toczyło się postępowanie karne. Organy administracji nie zarzucały cudzoziemcowi, że nie podał, że toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne, tylko że nie podał, iż zapadł wobec niego wyrok skazujący. W czasie składnia wniosku postępowanie karne przeciwko cudzoziemcowi już się nie toczyło, gdyż zostało zakończone wydaniem wyroku skazującego. Cudzoziemiec prawidłowo zaznaczył więc we wniosku, że nie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne. Analiza treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwala stwierdzić, że prawdopodobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie zostało wyjaśnione jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma fakt podania przez cudzoziemca we wniosku fałszywej informacji, że nie był on karany. Wskazywałaby na to wcześniejsza część uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, w której Sąd ten stwierdził, że informacje, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu na niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o cudzoziemcach, to takie informacje, które maja znaczenie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Kwestia ta łączy się z kolejnym zarzutem skargi kasacyjnej, to jest zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez uchylenie się od dokonania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny, czy informacja o tym, że w przeszłości przeciwko cudzoziemcowi toczyło się postępowanie karne w sprawie o czyn z art. 264 § 2 K.k. oraz że w postępowaniu tym zapadł w stosunku do niego wyrok skazujący miało znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie.

Informacja o tym, czy toczyło się przeciwko cudzoziemcowi postępowanie karne nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy o tyle, że jak to zostało już wyżej wskazane w czasie składania wniosku postępowanie takie już się nie toczyło. Informacja o karalności cudzoziemca, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, co do zasady jest informacją, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Jej umyślne zatajenie może być podstawą odmowy udzielenia cudzoziemcowi zgody na zamieszkanie na czas oznaczony niezależnie od tego, czy w danej sprawie jej ujawnienie mogłoby być podstawą odmowy udzielenia zezwolenia z przyczyn wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu na niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o cudzoziemcach. Niedokonanie przez Sąd I instancji oceny, czy informacja o karalności cudzoziemca ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy nie skutkowałaby oddaleniem skargi. Uznanie, że informacja ta była istotna dla rozstrzygnięcia sprawy nie zmienia bowiem faktu, że decyzje organów administracji oparte były na błędnej wykładni art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu na niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o cudzoziemcach polegającej na przyjęciu, że zawarcie przez cudzoziemca we wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy fałszywej informacji o karalności może nastąpić też nieumyślnie poprzez niedochowanie należytej staranności. Uchybienie to samo w sobie było wystarczającą podstawą do uwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie mógł być tym samym podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Z analogicznych przyczyn podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł być podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.