Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1463/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 15 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia o przystąpieniu do budowy budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] maja 2002 r. Nr [...] II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej H. C. kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

SA/Rz 1463/02

UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dn. [...].05.2002r. Nr [...] wydaną na podstawie art.30 ustawy z dn.7.07.1994r. Prawo budowlane (tekst jednol. Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz.1126 ze zm.) zgłosił sprzeciw wobec zgłoszenia H. C. zamiaru przystąpienia do budowy budynku gospodarczego na dz. 508/1 położonej w R. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że ze szkicu sytuacyjnego wynika, że budynek zlokalizowany będzie na dwóch działkach o nr 508/ 1 i 508/2, wbrew temu, co uwidoczniono na karcie tytułowej zgłoszenia. Planowany budynek ma przylegać bezpośrednio do istniejącego budynku mieszkalnego i stanowić, wedle oceny organu I instancji, faktyczną rozbudowę tego budynku, a to wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Projektowana rozbudowa ma wymagać także oceny technicznej odnośnie możliwości rozbudowy budynku mieszkalnego, zgłaszająca nie posiada także tytułu do działki nr 508/2, a ze szkicu wynika że planowana inwestycja znajdować się będzie także i na tej działce.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła H. C. zarzucając, że organ I instancji arbitralnie zakwalifikował jej podanie jako rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, czyniąc to bez żadnej podstawy. Odwołująca się wywodzi, że przepis art.29 ust.1 pkt a (zapewne chodzi o ustawę prawo budowlane) nie precyzuje, że odnosi się wyłącznie do budynków wolnostojących, zaś brak w zgłoszeniu dowodu dysponowania tytułem prawnym do nieruchomości jak można domyślać się oznaczonej jako dz. nr 508/2, można było uzupełnić w trybie art.30 ust.10 (prawa budowlanego).

Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania H. C., działając z powołaniem się na art.30 ust.2 prawa budowlanego oraz art.138 § 2 ustawy z dn.14.06.1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm.) decyzją z dn. [...].07.2002r. Nr [...] orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Organ odwoławczy wyeksponował, że zgodnie z art.29 ust.1 prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa, między innymi parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m², przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,8 m, związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Wskazując, że na dz. nr 508/1 znajduje się jedynie budynek mieszkalny, co oznacza iż nie ma tu przypadku zagrody, a to dyskwalifikuje możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji w ramach dyspozycji art.30 prawa budowlanego. Organ II instancji uznał iż bez znaczenia było w tej sytuacji zaprojektowanie części inwestycji na działce o nr 508/2, co byłoby istotne, gdyby organ rozważał konieczność nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w trybie art.30 ust.3 prawa budowlanego. Organ odwoławczy wyraził także pogląd, że nie powinno być przeszkód w realizacji przedmiotowego obiektu na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Uznając zatem, że sprzeciw był uzasadniony, aczkolwiek z innych przyczyn, utrzymano decyzję organu I instancji w mocy.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wniosła H. C., kwestionująca ocenę przyjętą w decyzji Wojewody, a w szczególności że jej działka nie może mieć charakteru zagrodowego. Skarżąca oczekuje od organu wyjaśnienia charakteru i wielkości budynku gospodarczego, który musiałaby istnieć uprzednio, by działka miała charakter zagrodowy. H. C. podniosła, że jej siedlisko składa się z dwóch działek bezpośrednio sąsiadujących ze sobą, a na drugiej działce istnieje dom mieszkalny i budynek inwentarsko-składowy.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podnosząc iż stan faktyczny sprawy odzwierciedla wypis i wyrys z mapy ewidencji gruntu, z których wynika, że H. C. jest właścicielką działki nr 508/1, zabudowanej wyłącznie budynkiem mieszkalnym. W pisemnej replice skarżąca wywodzi o okolicznościach sprawy, podając że jest właścicielką dz. nr 508/2, choć nie powołuje na tę okoliczność żadnego dowodu, wywodząc także, iż na dz. 508/2 już jest zlokalizowany budynek gospodarczy, a całość stanowi jedną zagrodę.

Na rozprawie przed sądem administracyjnym H. C. okazała do wglądu postanowienie Sądu Rejonowego w Ł. z dn.28.09.2001r. sygn. [...], z którego wynika m.in., że w wyniku działu spadku po F. S. odziedziczyła działkę o nr 508/2, zabudowaną domem mieszkalnym drewnianym i drewnianymi budynkami gospodarczymi. Skarżąca oświadczyła także, że w momencie wydawania decyzji przez organy prowadziła gospodarstwo rolne, posiadając nieco powyżej 1 ha areału.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też z mocy art.97 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm., zwana dalej Pwsa) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn.30.08.2002r., Dz.U. Nr 153, poz.1270, zwana dalej Ppsa). Ta reguła intertemporalna ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest uzasadniona.

Spór miedzy skarżącą w przedmiotowej sprawie a orzekającymi organami administracji publicznej sprowadzał się do wykładni przepisów art.30 prawa budowlanego w zw. z jego art.29 ust.1 pkt 1 lit. a. W myśl art.29 ust.1 pkt 1 lit. a prawa budowlanego "pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35m², przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m". Zamiar realizacji takiego obiektu wyraziła H. C. Ustawodawca wyłączając konieczność uzyskania pozwolenia na budowę tego typu obiektu wprowadził tryb zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru jego realizacji w art.30 ust.1 prawa budowlanego. Zgłoszenie należy złożyć przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych, do których można przystąpić, jeśli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Ustawodawca określił także wymogi, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie i jego elementy. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji (art.30 ust.1 a prawa budowlanego). Organ I instancji nie wydawał postanowienia, o jakim mowa w art.30 ust.1a prawa budowlanego, lecz zakwalifikował zamiar jako rozbudowę budynku mieszkalnego, sygnalizując brak tytułu prawnego skarżącej do działki o nr 508/2. Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję wyrażającą sprzeciw do zamiaru budowy posłużył się inną argumentacją, sprowadzającą się do dezawuowania charakteru działki nr 508/1 jako działki zagrodowej. To postępowanie ocenić należy w kategoriach naruszenia art.30 ust.1 a prawa budowlanego, które miały wpływ na wynik sprawy oraz przepisów o postępowaniu administracyjnym, które to naruszenie z kolei mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie wyjaśniły kwestii tytułu prawnego skarżącej do działki nr 508/2, która w zgłoszeniu była zaznaczona jako objęta także zamiarem inwestycyjnym. Sprawa ta ma istotne znaczenie, przy ocenie pojęcia działki zagrodowej, w rozumieniu art.29 ust.1 pkt 1 prawa budowlanego. Organy budowlane mają obowiązek działania zgodnie z zasadą prawdy materialnej (art.7 k.p.a.), podejmując wszelkie dostępne środki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Godzi się zauważyć, że w dołączonym do zgłoszenia załączniku skarżąca posługiwała się wypisem z ewidencji gruntów (w kserokopii), datowanym na 1999r. Nic nie stało na przeszkodzie, by w sytuacji objęcia zamiarem inwestycyjnym działki nr 508/2 starosta ustalił aktualność danych ewidencyjnych, co do tej nieruchomości, zwłaszcza iż jest to organ właściwy do prowadzenia spraw związanych z ewidencją gruntów. Wydanie w tej sytuacji sprzeciwu, bez skorzystania z trybu, o jakim mowa w art.30 ust.1 a zdanie 3 prawa budowlanego, uznać należy za przedwczesne. Podobnie ocenić należy działanie organu odwoławczego Dodatkowo zauważyć trzeba oczywistą omyłkę w powołanej podstawie prawnej decyzji II instancji, albowiem utrzymując decyzję organu I instancji w mocy, powołano art.138 §2 k.p.a.

Organ I instancji prowadząc ponowne postępowanie udokumentuje na potrzeby sprawy tytuł prawny skarżącej do dz. 508/2, korzystając w razie potrzeby z postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, a później oceni zamiar zgłaszającej, w aspekcie możliwości zastosowania art.29 ust.1 pkt 1 lit. a prawa budowlanego.

Uznając zatem, że doszło do naruszeń, o jakich mowa w art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art.97 § 2 Pwsa.