Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 10/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Szef Służby Cywilnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia w sprawie mianowania na urzędnika służby cywilnej postanawia -odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi R. K. uczyniła bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie mianowania na urzędnika służby cywilnej. Zarzuciła, iż –pomimo zakończenia postępowania kwalifikacyjnego – nie została wydana przez Szefa Służby Cywilnej decyzja w przedmiocie mianowania, co pozostaje w sprzeczności z art. 35 § 3 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując na brak kognicji sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, iż stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

5. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa.

Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą się zakończyć wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Należy podkreślić, iż w ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm.) rozróżnia się dwa rodzaje postępowań kwalifikacyjnych dla członków korpusu służby cywilnej. Zgodnie z art. 3 ustawy o służbie cywilnej członkami korpusu służby cywilnej są pracownicy służby cywilnej oraz urzędnicy służby cywilnej.

W związku z powyższym należy odróżnić postępowanie kwalifikacyjne dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie od postępowania konkursowego na tzw. wyższe stanowisko w służbie cywilnej.

W przedmiotowej sprawie, skarga R. K. dotyczy postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających się

o mianowanie. Celem tego postępowania jest wyłonienie, spośród pracowników służby cywilnej, kandydatów do mianowania na urzędnika służby cywilnej. Uzyskanie statusu urzędnika służby cywilnej powoduje, że dotychczasowy stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej, nawiązany w drodze umowy o pracę przekształca się w stosunek pracy z mianowania. Zgodnie z art. 7 ustawy o służbie cywilnej,

w sprawach wynikających ze stosunku pracy nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy. Spory o roszczenia ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy nie przewidują innego trybu rozstrzygania spraw dotyczących postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej, niż wskazany wyżej. Tego rodzaju postępowanie nie kończy się wydaniem aktu lub czynności, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z tego powodu również skarga na bezczynność organu we wskazanym zakresie jest niedopuszczalna.

Rozstrzygnięcia podejmowane w postępowaniu konkursowym na tzw. wyższe stanowiska w służbie cywilnej mają charakter decyzji administracyjnych i od wyniku konkursu przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie do Szefa Służby Cywilnej,

a następnie na skutek jego rozpoznania, od wydanej decyzji administracyjnej przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Kognicji sądów administracyjnych podlegają zatem wyłącznie postępowania konkursowe na tzw. wyższe stanowiska w służbie cywilnej. Nie podlegają jej natomiast postępowania kwalifikacyjne dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie.

W związku z tym, że sądem właściwym w zakresie sporów o roszczenia ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej jest sąd pracy, uznać należało,

iż również skarga na bezczynność organu w przedmiocie mianowania jest niedopuszczalna.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 powołanej wyżej ustawy - orzekł jak w postanowieniu.