Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 307/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 4, art. 58 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na działania Wójta Gminy Branice w przedmiocie likwidacji awarii instalacji wodno - elektrycznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 sierpnia 2009 r. L. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na działanie Wójta Gminy Branice, w zakresie likwidacji awarii instalacji wodno – elektrycznej (bojlera) w lokalu mieszkalnym, położonym w L. [...], podnosząc zarzut naruszenia przez organ obowiązków wynajmującego w zakresie chronionych praw lokatorów.

W odpowiedzi na skargę stwierdzając bezzasadność skargi Wójt Gminy Branice wskazał, że fakt usunięcia wad c.o. w budynku w L. został udokumentowany, a skarżąca otrzymała informację w odpowiedzi na jej wcześniejszą skargę dotyczącą niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)- zwanej P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 3 § 2 P.p.s.a. właściwość rzeczowa sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto jak stanowi art. 3 § 3 P.p.s.a. do właściwości sądów administracyjnych należy także orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Zgodnie zaś z art. 4 P.p.s.a., o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, sądy administracyjne są właściwe również do rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz sporów kompetencyjnych między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Mając na uwadze zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych dostrzec przyjdzie, iż obejmuje ona jedynie sprawy z zakresu stosunków administracyjnoprawnych chyba, że ustawa szczególna przewiduje kontrolę sądów administracyjnych także w innych sprawach. Oznacza to, iż w braku w tym zakresie szczególnych uregulowań ustawowych, sądy administracyjne nie są uprawnione do orzekania w sprawach wynikających z innych niż administracyjny stosunków prawnych.

Istota stosunku administracyjnoprawnego polega na tym, iż jedną z jego stron zawsze jest organ administracji publicznej, bądź organ administracji państwowej czy też inny podmiot powołany do realizacji zadań administracji publicznej, który z mocy przepisów prawa jest zobowiązany i uprawniony do władczego rozstrzygania o prawach i obowiązkach drugiej strony, regulowanych przez przepisy prawa administracyjnego. Wykonując swoje uprawnienia i obowiązki jest on przy tym wyposażony, z mocy przepisów prawa, w atrybut władzy państwowej w postaci m. in środków przymusu państwowego, służący do zabezpieczenia realizacji uprawnień i obowiązków administracyjnoprawnych. Odmiennie zatem niż w przypadku stosunków cywilnoprawnych, gdzie strony będące partnerami mają równorzędną pozycję i według własnego uznania, w oparciu o przepisy prawa kształtują treść łączącego je stosunku prawnego, w stosunkach administracyjnoprawnych organ administracji publicznej jest obowiązany i uprawniony do władczego kształtowania, sytuacji prawnej drugiej strony. Zaznaczyć przy tym należy, że nie wszystkie stosunki prawne, w których jedną ze stron jest organ administracji publicznej, mają charakter administracyjnoprawny. W przypadku bowiem gdy, obie strony korzystają z wyznaczonej granicami prawa swobody w ustalaniu treści łączącego je stosunku prawnego, a przepisy prawa nie ustalają dla jednego z nich kompetencji do władczego rozstrzygania o treści uprawnień i obowiązków, przyjąć należy, iż stosunek ten nie ma charakteru administracyjnoprawnego.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić przyjdzie, że jeżeli przepisy ustaw szczególnych nie stanowią inaczej, sądy administracyjne uprawnione są do kontroli legalności działań bądź bezczynności organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 P.p.s.a., wynikających z takich stosunków prawnych, w zakresie których organ administracji publicznej z mocy prawa uprawniony jest do władczego kształtowania treści tego stosunku prawnego.

W niniejszej sprawie, nie można uznać, że roszczenie o likwidację awarii instalacji wodno – elektrycznej w lokalu mieszkalnym skarżącej, użytkującej ten lokal na podstawi stosunku najmu lokalu mieszkalnego, którego treść ukształtowana została przez organ administracji publicznej, wynika ze stosunku administracyjnego. Stosunek prawny stanowiący podstawę roszczenia, jest bowiem stosunkiem wynikającym z umowy cywilnoprawnej, w której występuje równorzędność podmiotów i której kontrola nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych.

O cywilnoprawnym charakterze przedstawionego przez skarżącą sporu, rozstrzyga cywilny charakter stosunku najmu, który jest stosunkiem z zakresu prawa cywilnego. Powstaje on na podstawie umowy i normowany jest przez kodeks cywilny. Wprawdzie szczególne uregulowania dotyczące najmu lokali mieszkalnych należących do gminnego zasobu mieszkaniowego zawiera ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.), niemniej jednak powstały w oparciu o przepisy tej ustawy stosunek najmu również jest stosunkiem cywilnoprawnym, który stosownie do art. 5 tej ustawy nawiązywany jest na podstawie umowy. Istota najmu, w rozumieniu wskazanej ustawy, jest zaś tożsama, z pojęciem najmu uregulowanym w art. 659 K.c.

Skoro zatem, podstawę ewentualnych roszczeń najemcy wobec wynajmującego, do których odnosi się przedstawiony przez skarżącą spór, stanowi stosunek najmu, będący stosunkiem cywilnoprawnym stwierdzić należy, iż sprawa o naprawę instalacji wodno – elektrycznej jest sprawą cywilną, nie mieszczącą się w zakresie właściwości sądu administracyjnego. Jak stanowi bowiem art. 2 K.p.c., do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. W myśl przepisów art. 1 – 4 P.p.s.a., sprawy ze stosunku najmu lokali mieszkalnych, nie należą do właściwości sądów administracyjnych. Również przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego, nie przewidują w tym zakresie właściwości sądów administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe, wobec tego, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych uznać należało, iż w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Z tego też powodu orzeczono jak na wstępie.