Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1207/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 10 § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 23 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2009 nr 116 poz 975
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym.
article: art. 130 ust. 5
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Sebastian Gajewski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2302/10 w sprawie ze skargi A. B. T. Spółka z o.o. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy wypłaty dotacji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej spółki A. B. T. Spółki z o.o. w W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2302/10 objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. (dalej jako: skarżąca, Jednostka Certyfikująca, Spółka) na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy wypłaty dotacji, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] listopada 2008 r. Jednostka Certyfikująca A. Sp. z o.o. złożyła wniosek do Krajowej Stacji Chemiczno – Rolniczej w W. (dalej jako: KSCh–R) o udzielenie i wypłacenie dotacji wraz z suplementem. Pismami z dnia 18 i 21 listopada 2008 r. wezwano Spółkę do usunięcia stwierdzonych w dokumentacji nieprawidłowości. Ze względu na fakt, że nieprawidłowości usunięto tylko częściowo, pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor KSCh-R odmówił Spółce wypłaty dotacji.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał powyższe rozstrzygnięcie za decyzję, a negujące je pismo Jednostki Certyfikującej za odwołanie. W efekcie decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora KSCh-R.

W wyniku rozpoznania skargi Spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 19 października 2009 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Następnie organ ten decyzją z dnia [...] maja 2010 r. (stosownie do treści § 15 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 kwietnia 2007 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zdania na rzecz rolnictwa /Dz. U. Nr 67, poz. 446 ze zm./, dalej jako: rozporządzenie z dnia 13 kwietnia 2007 r.) odmówił Jednostce Certyfikującej wypłaty dotacji w wysokości 590.500 zł. W motywach wskazał, że złożony wniosek był niepoprawny pod względem merytorycznym, a Spółka, wzywana do usunięcia nieprawidłowości, odmówiła naniesienia poprawek.

W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. umorzył postępowanie. W uzasadnieniu wskazał, że stanowiące podstawę prawną decyzji z dnia [...] maja 2010 r. rozporządzenie z dnia 13 kwietnia 2007 r. utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa (Dz. U. Nr 91, poz. 595), dalej jako: rozporządzenie z dnia 18 maja 2010 r. Przepisy nowego rozporządzenia nie przewidują natomiast dotacji przedmiotowej za kontrolę gospodarstw ekologicznych. Uchylenie podstawy prawnej do działania administracji publicznej w sprawie stanowiło zatem przyczynę skutkującą bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego z art. 105 § 1 k.p.a.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła A. Sp. z o.o. zarzucając wydanie decyzji z rażącym naruszeniem:

1. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 23 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975) w zw. z art. 130 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) przez przyjęcie, iż brak jest podstawy materialnoprawnej dla przyznania dotacji na dofinansowanie kosztów kontroli producentów ekologicznych, w sytuacji, gdy art. 23 pkt 1 lit. c ustawy o rolnictwie ekologicznym, stanowi taką podstawę;

2. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia z dnia 13 kwietnia 2007 r., przez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie.

Nadto decyzji zarzucono, iż wydana została z naruszeniem:

3. art. 138 § 3 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, w sytuacji, gdy brak w sprawie ku temu przesłanek;

4. art. 139 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. przez wydanie, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzji pogarszającej sytuację strony odwołującej się;

5. art. 6, 7 i 8 i 12 w zw. z art. 140 k.p.a. przez działanie organu z pominięciem przepisów prawa, bez dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i z rażącym poderwaniem zaufania do organów państwa, w szczególności przez nierozpoznanie zarzutów skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając uchylenie zaskarżonej decyzji stwierdził, że istotnym naruszeniem procedury administracyjnej w sprawie, było zaniechanie powiadomienia skarżącej, stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Według Sądu I instancji niedopuszczenie strony do udziału w postępowaniu we wskazanych czynnościach skutkowało naruszeniem prawa obligującym do wznowienia postępowania administracyjnego z powodu wypełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd wskazał, że w sprawie – przed wydaniem decyzji w obu instancjach - treść art. 10 § 1 k.p.a. w ogóle nie miała zastosowania i dlatego orzekł powołując w podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a.

Niezależnie od powyższych zastrzeżeń Wojewódzki Sąd Administracyjny za niezasadny uznał pogląd, że § 15 rozporządzenia z dnia 13 kwietnia 2007 r. stanowił jedyną podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Według Sądu podstawę do przyznania dotacji przewidywał również art. 23 pkt 1 lit. c ustawy o rolnictwie ekologicznym, zgodnie z którym: na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych z uwzględnieniem przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, z budżetu państwa można udzielać dotacji na (...) dofinansowanie kosztów kontroli producentów ekologicznych. Jednocześnie WSA nie dopatrzył się w przepisach ustawy o finansach publicznych (art. 130 ust. 5) uprawnienia Ministra do ograniczenia kręgu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o dotację przewidzianą w ustawie. Za błędne Sąd I instancji uznał zatem rozumowanie organu jakoby z treści art. 13 rozporządzenia z dnia 18 maja 2010 r. wynikał brak podstawy materialnoprawnej dla wypłaty dotacji na rzecz skarżącej, a w konsekwencji by stanowiło to podstawę umorzenia postępowania w sprawie.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi, będące następstwem błędnego uznania, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi podstawę do sformułowania żądania wszczęcia postępowania w sprawie jego wznowienia na wniosek strony, w konsekwencji czego nastąpiło nienależyte sprawowanie kontroli decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. poprzez jej uchylenie,

2. prawa materialnego, tj. art. 23 pkt 1 lit. c ustawy o rolnictwie ekologicznym w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 23 pkt 1 lit. c ustawy o rolnictwie ekologicznym polegające na wadliwym uznaniu, że wymieniony przepis stanowi podstawę materialnoprawną dla wypłaty upoważnionej jednostce certyfikującej dotacji, w sytuacji, gdy przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy wypłaty dotacji, bowiem stanowi, że na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych, można udzielić dotacji na dofinansowanie kosztów kontroli producentów ekologicznych.

Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej organ przede wszystkim nie zgodził się z poglądem, że niepowiadomienie strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, stanowi naruszenie prawa, które należy wiązać z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Zdaniem Ministra brak zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, w każdym wypadku wymaga ustalenia jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. W niniejszej sprawie Spółka nie wykazywała natomiast, że niezawiadomienie jej przez organ w toku postępowania uniemożliwiło jej dokonanie czynności procesowej, co więcej w ogóle nie zarzucała organowi tego, że nie została zawiadomiona w zakresie przysługujących jej z mocy art. 10 k.p.a. uprawnień. Minister przyznał, że takie działanie organu można rozpatrywać w kategoriach naruszenia prawa przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jednakże przy jednoczesnym wykazaniu, że naruszenie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dalej, wnoszący skargę kasacyjną nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu, iż podstawę materialnoprawną dla wypłaty dotacji na rzecz skarżącej stanowił art. 23 pkt 1 lit. c ustawy o rolnictwie ekologicznym. Przepis ten sygnalizuje bowiem jedynie możliwość udzielenia dotacji na dofinansowanie kosztów kontroli producentów ekologicznych, nie określa przy tym zasad ani trybu udzielania dotacji, w tym w szczególności, kto może ubiegać się o wsparcie, w jakiej formie należy składać wniosek czy przekazywać i rozliczać dotację. Przepisy przejściowe rozporządzenia z dnia 18 maja 2010 r. nie regulują zaś kwestii związanych z rozpoznaniem wniosków, które złożono przed dniem 1 stycznia 2010 r. (w tym wniosku strony z 2008 r.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej prawidłowo wyeliminował z obrotu prawnego decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Naczelny Sąd Administracyjny zgadzając się z oceną legalności decyzji dokonaną przez Sąd I instancji, nie podziela jednak argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu tego wyroku. Wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie mogła mieć jednak wpływu na wynik postępowania kasacyjnego. Zgodnie z treścią artykułu 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw, albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W orzecznictwie przyjmuje się, że orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, jeżeli nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu , rozstrzygnięcie nie uległoby zmianie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 207/04, opubl. w: ONSAiWSA 2005/5/101).

Zważywszy, że strona skarżąca zarzuca wyrokowi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. zarówno naruszanie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania – Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznał zarzut ostatnio wymieniony (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 1724/04).

Strona we wniesionej skardze zarzuciła Sądowi I instancji, że uchylając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., zaskarżoną decyzję, w istocie naruszył te regulacje albowiem wbrew twierdzeniom sądu zdaniem strony skarżącej nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Ustosunkowując się do tego zarzutu podkreślić należy, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym stanowi jedną z fundamentalnych zasad czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym i obejmuje wszystkie fazy tego postępowania. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje okoliczność, że w trakcie postępowania prowadzonego, które zostało zakończone zaskarżoną decyzją, skarżący nie był wzywany do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań. Jednak w złożonym wniosku z dnia [...] maja 2010r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r., strona skarżąca nie składała żadnych wniosków dowodowych. Przypomnieć należy także, że obecnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego czego nie uwzględnił Sąd I instancji prezentowany jest pogląd, który skład Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie akceptuje, iż do postawienia organowi administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, koniecznym jest wykazanie, czy strona w przypadku dokonania takiego zawiadomienia, miała zamiar zgłaszania jakiś wniosków dowodowych oraz jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenia przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niezawiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem miało wypływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Przywołać w tym miejscu należy uchwałę Siedmiu Sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 (ONSA i WSA 2005 /04/66 wydaną na tle odpowiadającego treścią art. 10 § 1 k.p.a. przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 ordynacji podatkowej nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest to podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pogląd ten został także przyjęty w zakresie naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w orzeczeniach NSA z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (ONSA i WSA 2006/6/157) oraz z 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie organ nie prowadził postępowania dowodowego, nie posiadał także innych dowodów, które nie byłyby znane stronie skarżącej. Zaskarżona do Sądu I instancji decyzja została wydana w oparciu o stan faktyczny znany stronie, powstały spór dotyczył natomiast zmiany prawa, które wystąpiło w toku prowadzonego postępowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafny jest zatem zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji regulacji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a w zw. z art. 10 § 1 k.p.a.

Drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego a mianowicie art. 23 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Strona w skardze kasacyjnej słusznie podniosła, że art. 23 pkt 1 lit. c ustawy o rolnictwie ekologicznym nie może stanowić samodzielnej podstawy do wypłaty dotacji w przedmiotowej sprawie. Przepis ten wskazuje jedynie na istnienie uprawnienia do udzielenia dotacji na dofinansowanie kosztów kontroli producentów ekologicznych, jednak w zdaniu pierwszym odwołuje się do zasad określonych w przepisach o finansach publicznych. Z kolei ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w art. 130 ust. 5 (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) określiła delegację ustawową do wydania przez ministra właściwego do spraw rolnictwa oraz ministra właściwego do spraw rozwoju wsi w porozumieniu z Ministrem Finansów w drodze rozporządzenia, stawki dotacji, o których mowa w ust. 2 pkt 2, na jednostkę usługi lub produktu oraz szczegółowy sposób i tryb udzielenia oraz rozliczania tych dotacji z uwzględnieniem równoprawności podmiotów, w tym formę składania wniosków, informowania o ich przyjęciu lub odrzuceniu, warunków przekazywania i rozliczania dotacji, terminu zwrotu dotacji za poszczególne cele określone w ustawie budżetowej oraz mające na celu zapewnienie jawności i przejrzystości gospodarowania.

Zatem słusznie kasator podniósł, że regulacja z art. 23 pkt 1 lit. c ustawy o rolnictwie ekologicznym, nie określa zasad ani trybu udzielenia dotacji. Podkreślić także należy, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 93, poz. 898) w art. 13 ust. 1 także tych szczegółowych kwestii nie uregulowała, odsyłając do ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, która w art. 109 ust. 4 stanowiła delegację ustawową do wydania rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 kwietnia 2007 r. (Dz. U. Nr 67, poz. 446 ze zm.). Rozporządzenie to w § 15 regulowało dotacje na pokrycie kosztów kontroli gospodarstw rolych, w których prowadzona jest produkcja metodami ekologicznymi.

Należy jednak podkreślić, że w żadnej nowej regulacji zawartej w ustawie z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym czy ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, nie została uregulowana kwestia stosowania nowego prawa materialnego, do stanów faktycznych powstałych przed wejściem w życie tych ustaw. Kasator wskazuje na konieczność stosowania regulacji § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 maja 2010 r., jednak według niej: "Do wniosków o udzielenie dotacji za 2010 r. złożonych od dnia 1 stycznia 2010 r. i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy tego rozporządzenia" kluczowe dla rozpoznawanej sprawy sformułowanie brzmi "do wniosków o udzielenie dotacji za 2010", natomiast Jednostka Certyfikująca A. sp. z o.o. wniosek swój złożyła, w dniu [...] listopada 2008 r., zatem w stosunku do niego nie może mieć zastosowanie regulacja z § 12 Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 maja 2010 r. Sąd rozpoznający sprawę podziela pogląd "ze definitywne zniesienie podstawy materialnoprawnej lub kompetencyjnej sprawy administracyjnej obliguje do uznania bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego tylko w razie wyraźnego wyłączenia zasady dalszego stosowania dawnego prawa w przepisie intertemporalnym. Wyłączenie to przyjmuje najczęściej postać nakazu decyzyjnego umorzenia wszczętych już postępowań lub umorzenia ich z mocy prawa. W razie braku postanowień tego rodzaju, w sytuacji gdy nowe prawo doprowadza do pogorszenia sytuacji prawnej jednostki, odwołując się do wzorców normatywnych pochodzących z Konstytucji, w tym do zasad ochrony praw nabytych oraz ochrony zaufania do państwa i prawa, które to zasady wynikają z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), należy w rozpoznawanej sprawie zastosować prawo materialne obowiązujące w momencie złożenia przez A. Sp. z o.o. wniosku tj. ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r. oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 kwietnia 2007 r. (patrz. Prawo administracyjne intertemporalne, Marcin Kamiński, Lex, Warszawa 2011, str. 375-376, 401-402; oraz uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, publ. ONSA i WSA 2006 r., nr 3, poz. 71).

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a

(-) D. Skupień (-) W. Raczkiewicz (-) S. Gronowski