Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1011/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 120,122,180,181,187,190,191
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 86 ust. 1,2 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: par. 14 ust. 2 pkt 4 lit. a pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 970
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki Asesor sądowy WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2008 r. sprawy ze skargi [...] sp. j. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005r. oddala skargę /-/ K. Nikodem /-/ G. Gorzan /-/ J. Małecki


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [..] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określił spółce A za miesiące od stycznia do grudnia 2005 nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty zawyżenia różnicy podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej w spółce A stwierdzono, że w poszczególnych miesiącach 2005 r. podatnik zawyżył kwotę podatku naliczonego obniżającego podatek należny, dokonując odliczenia podatku naliczonego w oparciu o faktury wystawione przez Przedsiębiorstwo B, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Organ stwierdził, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności z zeznań świadków: M.Z. i N. A. wynika, że w 2005 r. spółka A nie dokonywała zakupu paliwa od firmy B. M. Z. właściciel firmy B zeznał, że w 2005 r. za wynagrodzenie wystawiał fikcyjne faktury. W 2005 r. firma B nie posiadała własnych środków transportowych do przewozów paliwa, nie zatrudniała pracowników, nie posiadała bazy potrzebnej do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu paliwami. Wystawianie fikcyjnych faktur odbywało się na zlecenie N. A. N.A. potwierdził fakt, że faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych obrotów. M. Z. zeznał, że nie zna właścicieli spółki W. G. i P. M. Przesłuchiwany 28 listopada 2006 r. W.G. oświadczył, że nie pamięta, kto odbierał olej opałowy rzekomo zakupiony od M. Z. i komu przekazywał pieniądze za zakupiony towar. Ponadto nie pamięta też, czy w 2005 r. firma zatrudniała kasjera. W późniejszych pisemnych wyjaśnieniach W. G. wskazał, że firma w 2005 r. nie zatrudniała kasjera. Przesłuchany w charakterze świadka pracownik spółki T. K.zeznał, że paliwo było dostarczane do spółki, odbierał je osobiści, lecz nie umie wskazać nazwiska kierowców, nie pamięta, jak były oznakowane cysterny przywożące paliwo. W związku z tym wskazane zeznania nie potwierdzają, zdaniem organu podatkowego, że paliwo było dostarczane przez firmę B Dlatego też organ podatkowy pierwszej instancji na podsatwie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535, ze zm.), uznał, że faktury wystawione przez M. Z. nie stanowią podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Ustalenia wskazują, że spółka nie nabyła paliwa od firmy B. Dane wykazane w wystawionych fakturach są nieprawdziwe, bowiem nie doszło do sprzedaży towaru pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturach jako sprzedawca i nabywca. Nadto organ podatkowy powołał przepis § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 97, poz. 970, ze zm.), który stanowi, że w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W związku z powyższym organ stwierdził, że spółka zawyżyła w poszczególnych miesiącach roku 2005 podatek naliczony poprzez odliczenie podatku z faktur nie dokumentujących rzeczywistych czynności.

W odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. spółka A zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, art. 292, w związku z art. 280 , art. 187 i 191 oraz 230 Ordynacji podatkowej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem podatnika organ naruszył zasady wynikające z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej, ponieważ ustalenia oparł wyłącznie na jednym źródle dowodoweym w postaci zeznań dwóch świadków: M. Z. oraz N. A. W ocenie podatnika dowód ten nie jest w pełni wiarygodny. Przesłuchani świadkowie byli bowiem skazani za oszustwa podatkowe, dlatego też są zainteresowani w ukierunkowaniu sprawy na ich korzyść. Z zeznań innych świadków, np. kierownika transportu oraz innych pracowników spółki wynika, że paliwo było dostarczane do spółki. Zdaniem podatnika, N. A. i M. Z. posiadali infrastrukturę techniczną niezbędną do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu paliwami. Zdaniem strony ciężar dowodu spoczywa na organie, skoro więc M.Z. nie dostarczał (jak twierdzi organ) paliwa, to organ podatkowy powinien wyjaśnić, skąd pochodziło dostarczane spółce paliwo. Nadto strona podniosła naruszenie postanowień VI Dyrektywy z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej (77/388/EWG), w szczególności zasady neutralności podatku od wartości dodanej. Wskazuje na orzeczenia ETS, które zapadły pod sygn. C-440/04 i C-439/04.

Decyzją nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że faktury wystawione przez M. Z. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. M. Z.był ogniwem w łańcuchu firm trudniących się "papierowym obrotem" paliwem. Co do naruszenia art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza, że w orzecznictwie sadowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających prawa podatnika, jeżeli podatnik w tym zakresie nie dostarczył dowodów, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń strony. Za bezpodstawny organ uznał uznał naruszenie art. 292, w zw. 280 Ordynacji podatkowej, strona nie wskazała, na czym owo naruszenie miałoby polegać. Odnosząc się do zarzutów związanych z naruszeniem przepisów wspólnotowych, Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że zaskarżona decyzja oparta na przepisach ustawy o podatku od towarów i usług jest zgodna z postanowieniami VI Dyrektywy Rady UE. Organ ponownie podkreślił, że koniecznym do odliczenia podatku naliczonego jest dokonanie przez sprzedawcę czynności sprzedaży. Wskazane orzeczenia wyraźnie wskazują, że prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje podatnikowi, który wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, że nabywając towar uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa na gruncie ustawy VAT. Zdaniem organu odwoławczego niska cena oleju napędowego oraz konieczność zapłaty za nabywane paliwo gotówką to fakty, które powinny budzić podejrzenie nabywcy towaru.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca spółka zarzuca naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz naruszenie prawa procesowego art. 31 ustawy o kontroli skarbowej – art. 292 w związku z art. 280, a w szczególności art. 121, art. 122, art. 125, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej i wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Zdaniem skarżącej odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez M. Z. na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 88a ust. 3a pkt 4a ustawy jest sprzeczna z regulacjami VI Dyrektywy oraz dotychczasowym utrwalonym już orzecznictwem ETS. Organ podatkowy nie zaprzecza, że spółka otrzymywała towar w postaci paliwa. Nie była to więc nieistniejąca sprzedaż, ale czynność gdzie sprzedający uiszcza cenę a kupujący wydaje towar w postaci paliwa. Sporty dotyczą wyłącznie osoby zbywcy. W ocenie skarżącej polskie przepisy dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego naruszają zasadę neutralności podatku VAT. Przepisy krajowe nie mogą wymagać spełnienia przez podatnika żadnych dodatkowych warunków w celu uzyskania zwrotu podatku. Zatem przepisy art. 86 i art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług są w części niezgodne z VI Dyrektywą Rady. W ocenie skarżącej nie można zgodzić się z interpretacją organu, że podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony, gdyż jak wskazuje materiał dowodowy, doszło do sprzedaży towaru, paliwo było do spółki dostarczane, czemu nie zaprzeczają również organy podatkowe. Przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 nie można interpretować zawężająco. Nadto w skarżąca podnosi, że organy przy ocenie materiału dowodowego naruszyły zasadę obiektywizmu i zasadę pro dubio pro reo. Fakt fikcyjności faktur został oparty wyłącznie na dowodach z zeznań świadków M. Z.i N. A. Organ nie ocenił wiarygodności tych świadków, jak również nie ustosunkował się do zeznań pracowników spółki oraz wyjaśnień strony, z których jednoznacznie wynika, że paliwo było dostarczane do spółki.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej jest dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi oraz trafności ich wykładni.

Zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie narusza prawa w stopniu warunkującym jego uchylenie. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca nie można przyjąć, ze organy podatkowe przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Spór dotyczy w istocie do tego czy organy podatkowe w świetle zebranego materiału dowodowego oraz przepisów prawa materialnego miały podstawę do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez M. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą B W pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty natury procesowej, tj. oceny czy organy podatkowe zebrały materiał dowodowy w stopniu pozwalającym na ustalenie stanu faktycznego sprawy i czy zebrany materiał dowodowy został prawidłowo oceniony. Jedynie bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny daje podstawę do oceny, czy przy rozstrzyganiu zastosowano właściwą normę prawa materialnego. Jak wskazuje organ podatkowy w zaskarżonej decyzji stan faktyczny został ustalony na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Organ podatkowy przeprowadził dowody z zeznań świadków i dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. Z zeznań świadka M. Z. wynika, że wystawca faktur nie dostarczał paliwa do skarżącej spółki, nie prowadził bowiem działalności gospodarczej w 2005 r., nie posiadał zaplecza technicznego pozwalającego na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie handlu paliwami. Przedłożone faktury wystawiał na zlecenie N. A. który płacił za wystawioną fakturę "prowizję". Wskazał, że być może N. A. dostarczał towar. Ponadto świadek na pytanie pełnomocnika skarżącej wskazał, że był zarejestrowanym podatnikiem VAT i składał deklaracje VAT, w których wykazywał podatek należny od wystawianych faktur, nie pamięta tylko, czy za wszystkie miesiące. (k. 258,259 IIt. Akt) Przesłuchiwany w charakterze świadek N.A. nie potwierdził, że dostarczał fikcyjne faktury skarżącej, jak również stwierdził, że nie dostarczał paliwa spółce skarżącej (k. 262,263 II t. akt podatkowych).

Właściciel spółki W. G. zeznał przed organem kontroli, że nie pamięta, kto odbierał paliwo zakupione od firmy B nie pamięta komu płacił gotówką za dostarczony towar, nie pamięta również, czy spółka zatrudniała kasjera.

Organy przesłuchały również T. K., pracownika skarżącej spółki zatrudnionego na stanowisku kierownika zaopatrzenia i transportu. Świadek zeznał, że spółka cztery lub pięć razy zakupiła od firmy B w 2005 r. olej napędowy. Od firmy B dokonywano zakupów, gdy firma C (stały dostawca paliw) wstrzymywała dostawy, z uwagi na przekroczenie limitu kupieckiego. Z paliwem od firmy B przyjeżdżał tylko kierowca, którego osobiście nie zna. Zapłata zawsze następowała gotówką do rąk kierowcy. Na ogół właściciele spółki płacili za dostarczony towar, oni bowiem dysponowali gotówką znajdującą się w kasie. Nie wie, gdzie były przechowywane pieniądze znajdujące się na stanie kasy. Nie wie, kto podpisał dowód KW (kasa wypłaci) firmie B w wysokości 1.470 zł za fakturę 15513, której odbiór sam pokwitował.

Organy przesłuchały również w charakterze świadka J. M. pracownika skarżącej na stanowisku księgowej, która zeznała, że w przypadku 17 faktur wypłat nie dokonywała, tylko dokonała wyłącznie wypłaty 1.470 zł zgodnie z dowodem KW z 27 kwietnia 2005 r.

W aktach znajdują się faktury wystawione przez M. Z. wraz z dowodami KP. Jak wynika z zeznań świadka T. K. zapłaty dokonywał zazwyczaj właściciel W.G.. Zapłatę za dostarczony towar odbierał kierowca. Jednakże przesłuchiwany W. G. nie pamiętał, komu przekazywał pieniądze za dostarczony towar, nie posiadał też dowodów zapłaty za dostarczony towar. Przesłuchiwany M. Z. zeznał, że nie dostarczał towaru do skarżącej, jak również nigdy nie był w firmie PPUH.

W ocenie Sądu materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że zeznania świadka M. Z.są wiarygodne, wobec zeznań właściciela spółki W.G. oraz pracownika T. K.Trudno przyjąć za udowodnione, że towar pochodził od wystawcy faktur, w sytuacji braku jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego ten fakt. Przesłuchiwany właściciel spółki, zajmujący się (jak wskazano) płatnością za dostawy towaru, nie umiał wskazać, komu płacił za dostarczony towar, nie posiada żadnego dokumentu na zamówienia towaru, nie posiada potwierdzenia zapłaty za otrzymany towar. Analizując materiał dowodowy biorąc pod uwagę zasady logiki i doświadczenia życiowego nie można dać wiary zeznaniom, że skarżąca dokonując zapłaty w sposób odmienny od zwyczajowo przyjętego w normalnych kontaktach pomiędzy podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą, dokonuje zapłaty nieznanej sobie osobie (kierowcy) za towar w kwocie zazwyczaj kilkunastu tysięcy złotych, nie przyjmując od odbiorcy gotówki żadnego dowodu zapłaty. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że zarzuty skargi, co do naruszenia zasady prawdy obiektywnej przez organy podatkowe nie zasługują na uwzględnienie. Przeprowadzone postępowanie dowodowe i w jego wyniku ustalenia stanu faktycznego sprawy nie narusza zasad przewidzianych w art. 120, 122, 180, 181 i 187 190, 191 Ordynacji podatkowej.

Podkreślenia wymaga, że organy podatkowe nie kwestionowały, że skarżąca nabywała olej napędowy, lecz kwestionowały fakt, że dostawcą towaru był wystawca faktur. Dla rozpoznawanej sprawy nie ma znaczenia, że skarżąca nabywała towar, skoro nieznane jest jego źródło pochodzenia. Istotny jest fakt, że treść faktur nie odzwierciedla rzeczywistego obrotu. Należy wyraźnie podkreślić, że to nie faktura jest podstawą odliczenia podatku naliczonego, ale zdarzenie gospodarcze opodatkowane podatkiem VAT udokumentowane fakturą. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11.05.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Zgodnie natomiast z ust .2 pkt 1 lit. "a" art. 86 ustawy o VAT z 2004 r. (zastrzeżenia w ust. 3-7 nie dotyczą rozpoznawanej sprawy jak również dalsza część ustępu 2) kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Mechanizm pozwalający na pomniejszenie podatku należnego o podatek naliczony jest fundamentalną instytucją podatku od towarów i usług. Odliczenie podatku naliczonego pozwala na zachowanie neutralności opodatkowania i eliminuje kumulację podatku w kolejnych fazach obrotu gospodarczego. Prawo to przysługuje każdemu podatnikowi, który nabywa towary i usługi związane ze sprzedażą opodatkowaną. Podatnik może skorzystać z prawa do odliczenia, gdy wystawiona jest faktura stwierdzająca nabycie towarów lub usług i nabycie ma związek ze sprzedażą opodatkowaną. Cechą charakterystyczną prawa podatkowego jest odnoszenie obowiązków podatkowych przede wszystkim do rzeczywistych, a nie tylko formalnych zachowań podmiotów występujących w obrocie prawnym. Z uwagi na istotę podatku VAT za podmiot fikcyjny w obrocie należy uznać nie tylko podmiot faktycznie nieistniejący, lecz także podmiot formalnie zarejestrowany, ale faktycznie obrotu towarem nie realizujący (vide wyrok NSA z 11.03.2005 r., sygn. FSK 1741/04). Zatem skoro przepisy wyraźnie stanowią, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i świadczenie usług a prawo do odliczenia przysługuje przy nabyciu towarów lub usług związanych z czynnościami opodatkowanymi, to wyłącznie rzeczywisty obrót pomiędzy podmiotami wskazanymi na dokumencie (fakturze) stanowi podstawę do odliczenia podatku naliczonego VAT. Sprzeczne z celem tych przepisów oraz zasadą wynikającą z art. 84 Konstytucji R.P. byłoby wykorzystywanie prawa z nich wynikającego i konstrukcji obniżenia czy zwrotu podatku do uzyskania korzyści z budżetu państwa w przypadku czynności, które jedynie z pozoru stanowiły nabycie towarów (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 666/07). Wykorzystywanie zasady neutralności podatku od towarów i usług w celu uzyskania korzyści podatkowych nie mających związku z normalnymi działaniami gospodarczymi stanowi nadużycie prawa (vide wyrok NSA z dnia 14.02.2006 r. - I FSK 530/05, z dnia 14.06.2006 r. I FSK 996/05). Powołany obok art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a powołanej ustawy o VAT przepis § 14 ust. 2 pkt 4 lit. "a" i pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z 27.04.2004 r. (Dz.U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) koresponduje ze wskazaną wyżej zasadą. Zgodnie § 14 ust. 2 pkt 4 lit. "a" rozporządzeń w/w - co dotyczy faktur firmy B") w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Przytoczony przepis rozporządzenia nie stanowił samoistnej podstawy ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego, które winno być uregulowane w drodze ustawy podatkowej. Uprawnienie organu do wydania decyzji korygującej rozliczenie podatnika zawarte w złożonej deklaracji poprzez pozbawienie go prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur, które niedokumentują rzeczywistego obrotu wynika z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT z 2004 r. Można powołać w tym miejscu wyrok NSA z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt I FSK 658/05 (LEX nr 250407,) odnoszący się co prawda do przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług, ale zachowujący w pełni aktualność w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r. W powołanym wyroku Sąd stwierdził, że jeżeli czynność wymieniona w fakturze nie została dokonana, to tym samym nie doszło do żadnego nabycia towaru lub usługi. Faktura stwierdzająca czynność, która nie została dokonana nie może być uznana za fakturę stwierdzającą nabycie towaru lub usługi; jeżeli usługa nie została wykonana, a towar nie został zbyty, nie można mówić o ich nabyciu w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że wykładnia przepisów polskiej ustawy o podatku od towarów i usług jest sprzeczna z postanowieniami art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy. Skarżąca powołuje orzeczenia ETS, w którym wskazywano na podstawową zasadę podatku VAT – zasadę neutralności. W ocenie Sądu organ podatkowy orzekający niniejszej sprawie nie zanegował zasady neutralności podatku VAT. Jednakże zasadę tę pojmuje inaczej, tj. nie rozciąga zasady neutralności podatku VAT na działania stanowiące nadużycie prawa. W wyroku z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Trybunał stwierdził, że szósta dyrektywa powinna być interpretowana w ten sposób, ze sprzeciwia się ona prawu podatnika do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli transakcje, z których wynika to prawo, stanowią nadużycie, tzn. mimo spełniania formalnych przesłanek przewidzianych w odpowiednich przepisach szóstej dyrektywy i prawa krajowego, powodowały uzyskanie korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem tych przepisów. Fikcyjne faktury wystawione przez M.Z. miały stanowić podstawę nie tylko uzyskania korzyści podatkowych przez skarżącego w podatku od towarów i usług, miały na celu wprowadzić do obrotu gospodarczego paliwa nielegalnego pochodzenia, transakcje, które naruszają obowiązujący porządek prawny nie mogą stanowić podstawy do korzystania z jakichkolwiek praw wynikających z przepisów podatkowych.

W tych okolicznościach, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz. 1270, ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.

/-/ K. Nikodem /-/ G. Gorzan /-/ J. Małecki