Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 158/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 11b ust. 1, art. 11 d ust. 1, 5, 6, art. 11f ust. 1, 3, 4 , art. 11 a ust. 1, art. 10, art. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 687
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 1, art. 19 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K., J. K., M. K., G. P. i K. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa dróg gminnych [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w O.".

Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W dniu 18 lipca 2013r. Burmistrz Miasta i Gminy jako zarządca dróg gminnych złożył do Starosty wniosek o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa dróg gminnych [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w O.".

Decyzją z dnia14 października 2013r. Starosta wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą "Budowa dróg gminnych 54 KDD, 61KDD i 62KDD wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w [...]", na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...].

W podstawie prawnej powołano art. 11a ust. 1, art. 11b, art. 11c, art. 11d, art. 11f ust. 1, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4, art. 17 ust. 1 i 3, art. 19 i art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 687). Organ pokreślił, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione określone w powołanych przepisach przesłanki, niezbędne do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Planowany układ drogowy stanowi uzupełnienie dróg gminnych miasta [...] pomiędzy ulicą [...]leżącą w ciągu drogi kategorii gminnej, klasy D, a ulicą [...] leżącą w ciągu drogi gminnej, klasy D. Wskazano przy tym, że lokalizacja dróg jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego Uchwałą Nr XL/268/10 Rady Miejskiej z dnia 16 września 2010r., rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody w § 14 uchwały z dnia 22 października 2010r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa. Zgodnie z ustaleniami planu teren pomiędzy ulicami [...] został przewidziany pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Na tym terenie przewidziano dojazdy do działek poprzez projektowane drogi gminne będące przedmiotem zezwolenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji G. P., K. P., M. K., M. K. i J. K. reprezentowani wszyscy przez pełnomocnika adwokata zarzucili obrazę przepisów materialnych, tj. art. 2 Konstytucji RP w związku z przepisami będącymi podstawą wdania zaskarżonej decyzji, przez bezzasadne uznanie, że zachodzą podstawy udzielenia zezwolenia na realizację wnioskowanej inwestycji drogowej, w sytuacji gdy takie twierdzenie nie jest zasadne albowiem planowana inwestycja jest realizowana z rażącym naruszeniem prawa oraz podstawowych konstytucyjnych zasad, tj. zasady demokratycznego państwa, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej i zasady równości wszystkich obywateli wobec prawa. Dodatkowo skarżący planowanej inwestycji zarzucili, że jest gospodarczo, społecznie i ekonomicznie nieuzasadniona, wywołuje nieuzasadnioną szkodę materialna, pozbawia środków do życia i rażąco narusza słuszny interes odwołujących, jest realizowana sprzecznie z art. 2 w związku z art. 32 Konstytucji RP w związku z art. 7 Kpa w interesie wąskiego kręgu osób – wbrew woli zainteresowanych, oraz że może być przeprowadzona przez inne nieruchomości co spowoduje same korzyści. Dodatkowo w uzupełnieniu odwołania pełnomocnik skarżących zarzucił "brak podstaw prawnych i faktycznych do stosowania w niniejszej sprawie tzw. Specustawy" albowiem zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji dotyczy drogi gminnej " w dodatku tzw. drogi ślepej – nie mającej żadnego połączenia z droga krajowa".

Decyzją z dnia [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję z dnia [...]., podzielając zasadniczo stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wojewoda powołując się na przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r, o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stwierdził, że decyzja starosty nie zawiera wad prawnych. Wojewoda wskazał, że wniosek Burmistrza Miasta i Gminy zawierał elementy wskazane w art. 11b ust. 1 i art. 11d ust. 1 przedmiotowej ustawy. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w sprawie wydania przedmiotowej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej obejmującej budowę dróg gminnych było prowadzone prawidłowo. Organ wskazał, że zgodnie z art. 11d ust. 5 i ust. 6 przedmiotowej ustawy o wszczęciu postępowania oraz możliwości wypowiedzenia się i składania zastrzeżeń strony postępowania zostały powiadomione poprzez zawiadomienie z dnia 2 sierpnia 2013r. wysłane wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem na adresy wskazane w katastrze nieruchomości, a także przez obwieszczenie zamieszczone na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego i Urzędu Gminy oraz w prasie lokalnej. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 11a przedmiotowej ustawy starosta w odniesieniu do dróg gminnych wydaje decyzję o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Zgodnie z przepisami starosta pełni w procesie budowy drogi funkcje organu administracji, który jest zobowiązany do wydania decyzji na konkretny wniosek inwestora. W przedmiotowej sprawie zarządca drogi będący jednocześnie wnioskodawcą i inwestorem przedsięwzięcia drogowego, podtrzymał zawarte we wniosku stanowisko i mimo składanych zastrzeżeń do przebiegu inwestycji nie dokonał korekt projektowanych rozwiązań. Organ odwoławczy podkreślił, że organ administracji wydając decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest właściwy jedynie do oceny czy wnioskowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa i czy złożony wniosek jest kompletny. Organ w przedmiotowej sprawie stwierdził, że wniosek jest kompletny i nie narusza przepisów prawa.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do ich uwzględnienia. Brak zgody na przebieg inwestycji przez nieruchomości należące do odwołujących nie uprawnia organu do wydania wniosku o odmowie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa zgoda właścicieli nieruchomości objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest wymagana, i nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Zarządca drogi w przedmiotowej sprawie Burmistrz miasta i Gminy, który równocześnie jest inwestorem przedsięwzięcia drogowego, decyduje o treści i zakresie wniosku i do organu wydającego przedmiotową decyzję jak również do organu odwoławczego nie należy korekta lub zmiana lokalizacji, czy przebieg granic inwestycji. Organy te nie maja kompetencji do oceny celowości, słuszności czy racjonalności rozwiązań przyjętych we wniosku inwestora. Organ odwoławczy wskazał, że za przejecie działki lub jej części z przeznaczeniem pod drogę zgodnie z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, należy się odszkodowanie i następuje to w odrębnym postępowaniu (art. 12 ust. 4a specustawy). Odnosząc się do zagospodarowania nieruchomości odwołujących się organ odwoławczy podkreślił, że zagadnienie to nie jest rozstrzygane w oparciu o przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, albowiem sposób zabudowy i zagospodarowania nieruchomości na terenie miasta [...] jest uregulowany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Miejskiej z dnia 16 września 2010r. Zgodnie z tym planem działki o nr ewidencyjnych [...] w części przeznaczone są pod drogi oznaczone symbolami 54KDD, 61KDD, 62KDD, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną – symbol 55MN oraz mieszkaniową jednorodzinną z usługami – symbol 57 MN/U. Organ podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązuje już od ponad 3 lat i stanowi akt prawa miejscowego.

Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, ze przebieg linii rozgraniczających określonych w decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej wynika z wniosku składanego przez zarządcę drogi, do którego zgodnie z art. 20 pkt 1 i 3 ustawy o drogach publicznych należy opracowanie projektów planów rozwoju sieci drogowej i pełnienie funkcji inwestora. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 2 specustawy linie rozgraniczające tereny ustalone decyzją o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości, a art. 12 ust. 4 pkt 2 specustawy stanowi, że nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego; w tym przypadku własnością Gminy z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. Organ wskazał, że projekt podziału nieruchomości został sporządzony przez uprawnionego geodetę i przyjęty do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 20 czerwca 2013r.

Odnośnie wniosku odwołujących się o konieczności powołania biegłego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy podkreślił, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r, o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie przewidują konieczności powoływania biegłych/rzeczoznawców a gdy wniosek pochodzi od właściwego zarządcy drogi i zgodnie z art. 11a ust. 1 specustawy spełnia wszelkie wymagania zawarte w art. 11b i art. 111d ust. 1, to organy administracji publicznej są zobligowane do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia zasady demokratycznego państwa prawa oraz zasady równości wszystkich obywateli wobec prawa organ odwoławczy wyjaśnił, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw, a przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie aktu prawnego rangi ustawy – o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Organ podkreślił, że art. 1 ust. 1 przedmiotowej ustawy określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 260). Decyzja Starosty dotyczy budowy dróg gminnych a więc niewątpliwie publicznych zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o drogach publicznych. Organ wskazał, że projektowane drogi 54KDD, 61KDD, 62KDD skomunikowane są z drogami publicznymi 16KDL – ul. [...] M oraz 14aKDL i 13KDL – ul. [...]. Organ wskazał, że zgodnie z § 125 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) w przypadku nieprzelotowego zakończenia drogi klasy L lub D wykonuje się plac do zawracania samochodów co ma miejsce w niniejszej sprawie.

Odnośnie publikacji prasowych o ewentualnej zmianie przebiegu projektowanej inwestycji organ wskazał, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji inwestor nie wystąpił z wnioskiem o korektę rozwiązań projektowych ani nie wycofał wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, natomiast stan finansów oraz budżetu Gminy nie jest przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach G. P., K. P., M. K., M. K. i J. K. reprezentowani przez pełnomocnika adwokata wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w całości, oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewodę, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji w całości, z racji zaistnienia przesłanek z art. 156 kpa. Skarżący zgłosili zarzuty tożsame w treści z zarzutami zgłoszonymi w odwołaniu i uzupełnieniu odwołania tj.:

- brak zgody na przebieg inwestycji przez nieruchomości należące do skarżących;

- lokalizacja planowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora oraz propozycji pełnomocnika co do umiejscowienia dróg gminnych;

- szkody materialnej poniesionej przez skarżących na skutek realizacji inwestycji;

- sposobu zabudowy i zasady zagospodarowania nieruchomości skarżących;

- powołania biegłego rzeczoznawcy zgodnie z wnioskiem skarżących;

- naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa oraz zasady równości wszystkich obywateli wobec prawa wyrażonych w art. 2 i 32 Konstytucji RP;

- pozbawienie skarżących prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym;

- wypowiedzi Burmistrza Miasta i Gminy na łamach prasy w sprawie lokalizacji planowanej inwestycji.

W uzasadnieniu skargi brak jest natomiast uzasadnienia wniosku co do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wobec zaistnienia przesłanek z art. 156 kpa zdaniem autora skargi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 15 kwietnia 2014r. pełnomocnik skarżących z uwagi na chorobę jednego ze skarżących – M. K. – wniósł o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 16 kwietnia 2014r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżonej decyzji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa, w tym naruszenia przepisów prawnych wskazywanych przez skarżących.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Decyzja Starosty z dnia [...] zezwalająca na realizację inwestycji drogowej została wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przytaczanej dalej jako specustawa drogowa ( Dz. U. z 2013r., poz. 687). Celem powołanej ustawy było pierwotnie uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, ale po nowelizacji z 2006 r. działanie zawartych w niej przepisów rozciągnięto również na inne drogi publiczne. Kolejna nowelizacja z lipca 2008 r. jeszcze bardziej uprościła i przyspieszyła postępowanie zmierzające do uzyskania zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych, obejmując w jednym postępowaniu i jednej decyzji cztery zagadnienia: lokalizację drogi, podział nieruchomości, nabywanie nieruchomości pod drogi i pozwolenie na jej budowę. Wprowadzenie takiej szczególnej regulacji spowodowane było potrzebą przyspieszenia procesu budowy dróg publicznych na terenie Polski. Wyjątkowy charakter ustawy wyrażony jest nie tylko w jej tytule, ale wynika też z całości uregulowań, których intencją jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, a tym samym szybką modernizację i rozbudowę sieci dróg w Kraju ( vide: wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego w warszawie z dnia 12 stycznia 2011r. w sprawie sygn. akt II OSK 2348/10).

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa, a w szczególności uregulowań zawartych w specustawie drogowej.

Bezspornym jest, wbrew zarzutom pełnomocnika skarżących że wnioskiem zostały objęte drogi gminne, stanowiące zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 260) jedną z kategorii dróg publicznych. Pozwalało to na przeprowadzenie postępowania dotyczącego realizacji tej inwestycji w trybie przepisów specustawy, która określa zasady i warunki przygotowania inwestycji właśnie w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych (w art. 1 ust. 1). Art. 1 ust. 1 przedmiotowej ustawy należy rozumieć w ten sposób, że ustawę stosuje się do każdego procesu inwestycyjnego dotyczącego obiektów docelowo mających uzyskać status (kwalifikację) dróg publicznych. Przyjęcie stanowiska przeciwnego, to jest ograniczenie zastosowania tej ustawy jedynie do inwestycji na drogach zaliczonych do określonej kategorii drogi, powodowałoby, że w praktyce ustawa mogłaby mieć zastosowanie tylko do remontów dróg już istniejących ( vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lipca 2010r. w sprawie sygn. akt 152/10; wyro Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2008r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 313/08).

Postępowanie zostało wszczęte na podstawie wniosku uprawnionego podmiotu, tj. Burmistrza Miasta i Gminy będącego zarządcą dróg stosownie do treści art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych (art. 11 b ust. 1 specustawy drogowej). Złożony w sprawie wniosek zawierał wszystkie wymagane elementy wymienione w art. 11b ust. 1 i 11d ust. 1 specustawy drogowej, co nie było w sprawie kwestionowane.

W toku postępowania organ I instancji prawidłowo zastosował właściwe przepisy dotyczące określenia kręgu stron postępowania, zróżnicowanego sposobu zawiadamiania ich o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 11d ust. 5 i 6 specustawy, a także doręczenia zapadłej decyzji (art. 11f ust. 3 i 4).

Również wydana decyzja zawiera wszystkie konieczne elementy, o jakich mowa w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Określa bowiem i zawiera:

1) wymagania dotyczące powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii;

2) linie rozgraniczające teren zaznaczone na mapie sporządzonej na podstawie danych z ewidencji gruntów, załączonej do decyzji organu I instancji;

3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, przy czym w sprawie uzyskano decyzję stwierdzającą, że sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko nie jest konieczne oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia;

4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich;

5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, przez które ma przebiegać planowana budowa ulic, przedstawionych na mapach z projektem podziału, stanowiących załącznik do decyzji Nr 2a i Nr 2b;

6) oznaczenie nieruchomości, które stają się własnością Gminy z chwilą uostatecznienia się decyzji;

7) zatwierdzenie projektu budowlanego opracowanego przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane i legitymującego się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, projekt budowlany zawiera także oświadczenia o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej;

8) inne potrzebne ustalenia dotyczące min:

a) szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych,

b) określenie czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych,

c) nałożenia na inwestora obowiązku ustanowienia inspektora nadzoru archeologicznego,

d) konieczności prowadzenia przez kierownika budowy dziennika budowy,

e) zobowiązania inwestora do dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu i dróg innych kategorii,

f) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości.

Podkreślić również należy, organ I instancji, a następnie organ odwoławczy w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej analizują dokumentację, wniosek inwestora i decyzję pod względem ich zgodności formalnej z wymaganiami specustawy oraz innymi przepisami prawa, tak więc organy przy wydawaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej związane są wnioskiem inwestora, którym jest zarządca drogi. Jeżeli wniosek pochodzi od zarządcy drogi i zgodnie z art. 11a ust. 1 specustawy spełnia wszystkie wymagania zawarte w art. 11b i art. 11d ust. 1, to organy administracji publicznej są zobligowane do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W szczególności właściwy organ nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań; to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno -wykonawczych zamierzonego przedsięwzięcia. Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi krajowej. Organy te mają obowiązek dokonać jedynie oceny, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji drogi nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym ( vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2006r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 638/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 323/08).

Również zarzuty skargi sprowadzające się do kwestionowania lokalizacji przebiegu dróg jak również brak uzasadnienia ekonomicznego dla takiego przebiegu projektowych dróg i zarzucające brak merytorycznej oceny potrzeby lokalizacji drogi w określonym miejscu, także są nietrafne. W tym, iż złożony w trybie specustawy drogowej wniosek zarządcy drogi o zezwolenie na lokalizację drogi, podlega ocenie wyłącznie z punktu widzenia jego kompletności i dochowania wymogów formalnych, utwierdza treść art. 10 ustawy i wynikające z tego przepisu wyłączenie stosowania w tego rodzaju sprawach, przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. To zarządca drogi jest w świetle specustawy drogowej kreatorem miejsca, sposobu i kształtu inwestycji. Organ oceniający wniosek nie ma uprawnień do korygowania trasy inwestycji drogowej o czym była już mowa wyżej, ani do zmiany zakresu planowanych rozwiązań techniczno – wykonawczych. Opisana wnioskiem zarządcy drogi kreacja miejsca lokalizacji drogi może, ale nie musi, pokrywać się z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli przewidziana wnioskiem lokalizacja drogi pokrywa się z przebiegiem drogi przewidzianym w obowiązującym dla danego terenu miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, okoliczność powyższa przesądza o publicznym charakterze przedsięwzięcia, wyłącznie dla realizacji którego można wykorzystać uproszczoną procedurę specustawy ( z art. 1 specustawy drogowej wynika wprost, iż ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych). W takich przypadkach zachodzi łatwość oceny analizy powiązań planowanej drogi z istniejącym układem komunikacyjnym przesądzających o funkcjonalności drogi i powszechnej dostępności do niej tj. tych elementach, które decydują o publicznym charakterze przedsięwzięcia. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych ustalone zostało, iż dla terenu, na którym zaprojektowano przebieg kwestionowanych dróg, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej z dnia 16 września 2010r. Ulice objęte wnioskiem pokrywają się z przewidzianymi w planie drogami 54 KDD, 61KDD, 62KDD tj. drogami gminnymi dojazdowymi. Jak stwierdził również pełnomocnik skarżących na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014r. przedmiotowa inwestycja jest konsekwencją zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...].

Odnosząc się do kolejnych zarzutów podniesionych w skardze odnośnie braku zgody skarżących na przebieg inwestycji po ich nieruchomościach podkreślić należy, że w świetle przepisów specustawy, zgoda właściciela nieruchomości, przez którą przebiegać ma projektowana droga publiczna, nie jest konieczna do wydania decyzji na podstawie art. 11a ust.1 tej ustawy. Dlatego też brak tej zgody nie ma żadnego wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W sprawie niniejszej nie zachodziła również potrzeba merytorycznej oceny zasadności wniosku, czy też powoływania biegłego rzeczoznawcy czego domagali się skarżący. O miejscu lokalizacji spornej drogi przesądził plan zagospodarowania przestrzennego. Orzekając o lokalizacji drogi w trybie przepisów specustawy drogowej, organ nie ma możliwości rozważania innych wariantów przebiegu drogi i oceny słuszności interesów osób trzecich, których właścicielskich uprawnień do gruntu dotyka projektowany przebieg drogi. Należy wskazać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych zdecydowanie przeważa stanowisko, co do braku dopuszczalności weryfikacji przez organ miejsca lokalizacji drogi przewidzianej wnioskiem o zezwolenie na lokalizację drogi w trybie przepisów specustawy drogowej (vide: między innymi: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt II OSK 704/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt IVSA/Wa 46/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w sprawie sygn. akt IISA/Ol 462/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie sygn. akt IISA/Gd 71/09).

Również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Konstytucji RP w związku z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, należy uznać za bezpodstawne i niezrozumiałe. Zgodnie z brzmieniem Konstytucji RP źródłem powszechnie obowiązującego prawa są konstytucja , ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe rozporządzenia, Przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych regulują zasady i tryb przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych i obie decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały w oparciu o obowiązującą w tej materii właśnie przedmiotową ustawę.

Uznając zarzuty skargi za bezzasadne i nie dostrzegając z urzędu innych naruszeń prawa mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Odnosząc się końcowo do przebiegu postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie należy wskazać, że sąd na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014r. oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego M. K. o odroczenie rozprawy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący miała zapewnioną obronę swoich praw poprzez osobisty udział w rozprawie ustanowionego pełnomocnika z wyboru. Nie wystąpiły w sprawie żadne okoliczności po stronie pełnomocnika, które uniemożliwiłyby (lub chociaż znacząco utrudniały) właściwe reprezentowanie interesów skarżącego, który nie był wzywany do osobistego stawiennictwa na rozprawie. Należy podkreślić, że wszyscy skarżący w niniejszej sprawie znajdowali się w identycznej sytuacji i wszystkich ich reprezentował jeden pełnomocnik adwokat, który reprezentował ich od samego początku postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niewątpliwie pozwalał na poddanie kontroli, pod kątem zgodności z prawem, zaskarżonej decyzji podczas nieobecności skarżącego M. K. na rozprawie i nie można uznać, że skarżący został pozbawiona praw do obrony, mimo że rozprawa została przeprowadzona bez jego udziału albowiem brał w niej czynny udział jego pełnomocnik.