Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 775/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Przyznano pełnomocnikowi od Skarbu Państwa zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 7 pkt 6, art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 1 i 2, art. 12, art. 38, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 4
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: §m 14 ust. 2 pkt 1 lit. c), § 15 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] maja 2014r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2013r. nr [...], II. przyznaje radcy prawnemu M. J. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę [...] zł ([...]) w tym [...] zł ([...]) tytułem podatku od towarów i usług, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. decyzją z dnia [...].02.2013 r., na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 8, art. 11 ust. 2, art. 12, art. 38, art. 39, art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 175 poz. 1362 ze zm.) odmówił przyznania A pomocy finansowej z przeznaczeniem na zakup leków, odzieży i opału, o co wnosił wnioskiem z dnia [...].06.2012 r.

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku z dnia [...].06.2012 r. organ poczynił wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania wnioskodawcy i ustalił, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest zarejestrowany w PUP w P. od [...].08.2011 r. jako osoba bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca nie przedstawił żadnej aktualnej recepty na leki i to również po zobowiązaniu do ich przedłożenia. Z posiadanego zaświadczenia lekarskiego wynika, że choruje przewlekle, jest niezdolny do pracy do [...].01.2013 r. i wymaga stosowania leków. Posiada orzeczenie Miejskiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia [...].11.2011 r. o przyznaniu lekkiego stopnia niepełnosprawności do [...].11.2014 r;. ze wskazaniem zatrudnienia przy pracy lekkiej. Ustalono nadto, że nie posiada innego źródła dochodu poza przyznanym dodatkiem mieszkaniowym w kwocie [...] miesięcznie od października 2012 r. do marca 2013 r. i zasiłku okresowego na okres od października 2012 r. do stycznia 2013 r. w wysokości [...] zł miesięcznie, a więc nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego w kwocie 542,00 zł.

W ocenie organu I instancji wnioskodawca, biorąc pod uwagę jego wyższe wykształcenie i stosunkowo dobry stan zdrowia nie w pełni wykorzystuje swoje możliwości zarobkowe. Nie przejawia wystarczającego zaangażowania zarówno w podjęciu pracy jak i współdziałaniu w rozwiązaniu swojej trudnej sytuacji życiowej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazywał na absolutną konieczność zakupu leków na co nie posiada środków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...].05.2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ uznał, że przytoczone przez organ I instancji powody odmowy przyznania pomocy finansowej na zakup leków są uzasadnione. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone prawidłowo a wniosek końcowy uznać należało za trafny. Organ podkreślił, że odwołujący nie wykazuje woli współpracy i żadnej aktywności zawodowej, na co pozwala jego sytuacja zdrowotna.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł A, wskazując na rażące naruszenie prawa przez organy obu instancji. Skarżący opisał przebieg współpracy z organem i zdyskwalifikował pracę organu pierwszej instancji w zakresie ustalania jego sytuacji materialnej i zdrowotnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że rozpoznanie wniosku o przyznanie zasiłku celowego na zakup leków nastąpiło w ramach uznania administracyjnego, którego granice nie zostały przekroczone.

Pismem procesowym z dnia [...].11.2014 r., działający z urzędu pełnomocnik skarżącego radca prawny B, wskazał na naruszenie zaskarżoną decyzją przepisów prawa materialnego to jest art. 7 pkt 6 w zw. z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z 12.03.2004 r. o pomocy społeczne które przewidują udzielenie pomocy społecznej osobom w szczególności z powodu długotrwałej lub ciężkiej choroby. Nadto wskazano w skardze na naruszenie przepisów prawa procesowego które miało wpływ na wynik sprawy to jest art. 145 par.1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Do naruszenia wskazanych przepisów doszło, zdaniem pełnomocnika, w wyniku nie wykonania obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego przewidzianego w art.77 par. 1 i art. 80 kpa.

W piśmie podniesiono, że u skarżącego stwierdzono schizofrenię paranoidalną, skarżący systematycznie leczy się na tę chorobę od co najmniej [...] lat, przy czym pierwsza hospitalizacja skarżącego z powodu chorób psychicznych nastąpiła w roku [...]. Choroba ta powoduje, że skarżący nie potrafi prawidłowo rozeznać rzeczywistości i pokierować swoim zachowaniem. Objawy choroby mogą być na co dzień niewidoczne, co jest właściwe dla natury tego schorzenia

W skardze podkreślono, że wobec takiego stanu zdrowia skarżącego całkowicie nietrafne są zarzuty niewykorzystania przez skarżącego potencjału intelektualnego i zawodowego oraz wykształcenia. Wskazuje to na brak po stronie organu umiejętności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego i nie dostrzeżenie, że to natura schorzenia skarżącego powoduje jego zachowania aspołeczne lub antyspołeczne. Brak po stronie skarżącego zainteresowania formami integracyjnymi tłumaczyć należy chorobą, a nie brakiem chęci współdziałania z pracownikami socjalnymi, co było przesłanką odmowy udzielenia pomocy społecznej.

Do pisma procesowego dołączono następujące dokumenty leczenia skarżącego: wyciąg historii choroby Poradni Zdrowia Psychicznego Gabinety lekarskie [...], zaświadczenie lekarskie psychiatry lek med. C, Poradni Zdrowia Psychicznego Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych [...], wyciąg z historii choroby Poradni Zdrowia Psychicznego [...] w P., kartę informacyjną leczenia szpitalnego SP ZOS Wojewódzki Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych [...], świadectwo lekarskie z [...].06.2014 r. wystawione przez lekarza psychiatrę D, pismo z [...].06.2014 r. lekarza specjalisty psychiatry E, opinię psychologiczną z [...].12.2011 r. wystawioną przez specjalistę psychologii klinicznej F.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazał się niezasadna.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a zgodnie z uregulowaniem w art. 3 ust. 3 ustawy - rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy.

Przyczyną odmowy organu I instancji przyznania pomocy społecznej, jak i utrzymania tej decyzji w mocy przez organ II instancji było stanowisko obu organów, zgodnie z którym skarżący nie współdziałał z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Wypełniona została w ten sposób norma art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych lub prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

W niniejszej sprawie wskazany przepis i jego analiza dokonana przez organ nie miały zastosowania. Dołączona do akt dokumentacja medyczna skarżącego jednoznacznie wskazuje, że poza sferą ustaleń organu był stan zdrowia skarżącego. Z przedłożonych Sądowi dokumentów wynika, że u skarżącego zdiagnozowano chorobę psychiczną schizofrenię paranoidalną. Skarżący pozostaje w leczeniu specjalistycznym od wielu lat, w tym przebywał również w szpitalach dla nerwowo i psychicznie chorych. Nie ulega wątpliwości, że jest to ciężka przewlekła choroba, która wymaga ciągłego leczenia specjalistycznego a jej przebieg, nasilenie lub wyciszenie objawów jest ściśle związane z systematycznym pobieraniem leków.

Oczywiste dla Sądu jest, że skarżący nie ułatwił organowi zebrania informacji na temat swojej zasadniczej choroby. Miało to zapewne związek z naturą schorzenia która często wiąże się z brakiem zaufania, wycofaniem lub podejrzliwością. Nie pozwala to jednak na usprawiedliwienie uchybień w zakresie ustaleń jakich dopuścił się organ. Pracownicy organu, kierując się wiedzą i doświadczeniem zawodowym, winni dołożyć większej staranności w zakresie prowadzonego wywiadu i robić to w taki sposób aby wnioskujący o pomoc społeczną nabrał do pracownika zaufania a w konsekwencji otworzył się na współpracę. Z akt administracyjnych organu a także ze skargi sporządzonej osobiście wynika, że skarżący poczuł się zagrożony, co mogło błędnie zostać odczytane jako postawa roszczeniowa.

W tych w tych warunkach za nieuprawnione Sąd uznał przyjęcie przez organ, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on zastosowanie jednie w sytuacji gdy u podstaw zachowania osoby ubiegającej się o pomoc leży jego zła wola. Takich motywów działania skarżącemu nie można przypisać

Wobec naruszenia przepisów art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, przez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenia materiału dowodowego, doszło do błędnej oceny przez organy obu instancji całokształtu materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 §.1 pkt 1oraz par. 2 kpa. oraz przepisów prawa materialnego to jest art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 8, art. 11 ust. 2, art.12, art. 38, art. 39, art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r o pomocy społecznej. Powyższe uchybienia skutkować musiały uchyleniem na podstawie art. 145 §.1 pkt 1a i c p.p.s.a. oraz art.135 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny winien wziąć pod uwagę stan zdrowia skarżącego wynikający z dokumentacji medycznej załączonej do pisma procesowego pełnomocnika z dnia [...].11.2014 r i dostosować swoje postępowania w zakresie prowadzenia wywiadu środowiskowego do dysfunkcji psychicznej skarżącego. W pierwszej kolejności celowe wydaje się nawiązanie kontaktu z wnioskującym o pomoc społeczną w taki sposób aby nie wywoływało to u skarżącego dalszego stresu. Ustalenie listy niezbędnych leków przepisywanych przez lekarza nie wydaje się być niemożliwe, po nawiązaniu kontaktu bezpośrednio z lekarzem. Cena leku jest możliwa do ustalenia bezpośrednio w aptece. Sąd nie widzi konieczności uzależniania przyznania pomocy finansowej w żądanym zakresie od przedłożenia dowodów zakupu, która to czynność wyraźnie sprawia skarżącemu trudność. Sama celowość zakupu leków nie może być już kwestionowana, podobnie jak niemożność wygospodarowania potrzebnych środków z innych źródeł np. z innych pieniężnych form pomocy społecznej. Odnoście wniosku w pozostałym zakresie organ winien podjąć decyzję po rozpoznaniu całości materiału dowodowego.

W pkt. II wyroku orzeczono o kasztach nieopłaconej pomocy społecznej udzielonej z urzędu i zastosowano przepis par. 15 pkt.1 w zw. z §.14 ust. 2 pkt.1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28. 09 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.(Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).