Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 620/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-09-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86, 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 20 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R C na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia ... r., nr ... , w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę R C na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia ... r., nr ... ze względu na jej wniesienie z uchybieniem ustawowego terminu. Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu 27 czerwca 2013 r. (k. 23).

Pismem nadanym na poczcie dnia 26 lipca 2013 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, złożył skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia, w której wniósł m.in. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia ... r., nr ... .

W uzasadnieniu pełnomocnik strony wskazał, że o fakcie niewłaściwego zaadresowania skargi na wskazaną decyzję, które skutkowało jej odrzuceniem ze względu na uchybienie terminowi, skarżący dowiedział się dopiero w dniu doręczenia odpisu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Natomiast sam fakt niewłaściwego zaadresowania skargi wyniknął z błędu byłego pracownika firmy, z którym skarżącemu udało się nawiązać kontakt dopiero w tygodniu, w którym wniesiono skargę kasacyjną. Tym samym odpowiedzialnego za błędy ustalono dopiero w dniu 22 lipca 2013 r. Na potwierdzenie tej okoliczności pełnomocnik przedłożył Sądowi świadectwo pracy oraz oświadczenie A D. W ocenie pełnomocnika strony, ze względu na powyższe okoliczności nie doszło do zawinionego naruszenia przez skarżącego terminu i warunków wskazanych w art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu sądowoadministracyjnym podejmowanie przez stronę czynności procesowych limitowane jest terminami procesowymi, które służyć mają przede wszystkim zdyscyplinowaniu toku postępowania, potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie oraz stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Z treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej "p.p.s.a.") wynika, że czynności w postępowaniu sądowym podjęte przez stronę po upływie terminu są bezskuteczne. Aby uniknąć negatywnych następstw uchybienia terminowi strona może skorzystać z przewidzianej w art. 86 p.p.s.a. instytucji przywrócenia terminu. W myśl § 1 tego artykułu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu składa się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Odrzuceniu podlega wniosek spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny (art. 88 p.p.s.a.). W orzecznictwie wskazuje się, że wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienia NSA: z 20 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1293/05 oraz postanowienie z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 48/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W wyniku rozpoznania wniosku strony skarżącej Sąd stwierdził, że został on złożony z opóźnieniem. Z okoliczności sprawy wynika, że skarżący uzyskał informację o błędnym wniesieniu przez jego pracownika skargi bezpośrednio do Sądu wraz z doręczeniem mu postanowienia z dnia 5 czerwca 2013 r. o odrzuceniu skargi, tj. w dniu 27 czerwca 2013 r. (k. 23 akt sądowych). W związku z tym należy stwierdzić, że w tej dacie ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi. W tym też dniu rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Termin ten upłynął w dniu 4 lipca 2013 r. Natomiast pełnomocnik skarżącego nadał skargę kasacyjną, obejmującą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, dopiero w dniu 26 lipca 2013 r., a więc z uchybieniem wskazanego terminu.

Zaznaczyć przy tym należy, iż – wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony – na dochowanie siedmiodniowego terminu z art. 87 § 1 p.p.s.a. nie miał żadnego wpływu fakt, że były pracownik firmy skarżącego błędnie zaadresował przesyłkę zawierającą skargę, a następnie utrudniony był kontakt z tym pracownikiem, który udało się nawiązać dopiero w dniu 22 lipca 2013 r. Trzeba bowiem wyjaśnić, że zaniedbanie osoby, której powierzono wykonanie czynności, do której zobowiązany był skarżący nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu (por. m.in. postanowienia NSA: z 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 678/08 oraz z 2 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 73/11 - publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Do uiszczenia wpisu zobowiązany był skarżący, a nie jego pracownik.

W powyższej perspektywie Sąd zważył, że w rozpoznawanym przypadku nie zachodzą wątpliwości odnośnie do niezachowania przez stronę siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik skarżącego explicite wskazał, że o fakcie niewłaściwego zaadresowania skargi na wskazaną decyzję, które skutkowało jej odrzuceniem ze względu na uchybienie terminowi, skarżący dowiedział się w dniu doręczenia mu odpisu postanowienia Sądu z dnia 5 czerwca 2013 r. W tym stanie rzeczy, wobec tego, że pełnomocnik strony zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi po upływie terminu z art. 87 § 1 p.p.s.a., wniosek należało uznać za spóźniony w rozumieniu art. 88 in principio p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł, na podstawie art. 88 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.