Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 718/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 177 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 września 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 98/18 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 września 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 98/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") odrzucił skargę kasacyjną M. J. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 listopada 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na podstawie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.").

Z uzasadnienia postanowienia WSA wynika, że wyrokiem z 5 czerwca 2018 r. WSA oddalił skargę Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 listopada 2017 r. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 29 czerwca 2018 r. W dniu 26 lipca 2017 r. (data nadania) pełnomocnik Skarżącego wniósł bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, którą w dniu 6 sierpnia 2018 r. przekazano według właściwości do WSA.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA wyjaśnił, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony profesjonalnemu pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 29 czerwca 2018 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej - z uwagi na to, że dzień 29 lipca 2018 r. przypadł na niedzielę - upłynął z dniem 30 lipca 2018 r. Wprawdzie skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika, została nadana w ustawowym terminie, jednakże wbrew dyspozycji art. 177 § 1 p.p.s.a. przesłano ją bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nie do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Skarga kasacyjna została zatem skutecznie wniesiona dopiero w dniu 6 sierpnia 2018 r., tj. w dniu nadania (złożenia) jej do właściwego sądu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego podniósł, że skarga kasacyjna została wysłana w terminie, jednak za sprawą błędu pracownika sekretariatu polegającego na niewłaściwym zaadresowaniu koperty, skierowana została bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, dlatego też należało je oddalić.

Stosownie do art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

Rzeczony przepis przewiduje pośredni tryb wnoszenia skargi kasacyjnej. Jego wykładnia literalna nakazuje przyjąć, iż dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej miarodajna jest data nadania przesyłki na adres właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, tj. sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie. Dyspozycja wyżej wymienionej normy prawnej nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia do innego sądu, w tym do Naczelnego Sądu Administracyjnego jako sądu drugiej instancji.

Jakkolwiek przepisy proceduralne zawarte w p.p.s.a. nie zawierają regulacji traktujących bezpośrednio konsekwencje wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pominięciem właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, to w doktrynie oraz dotychczasowym dorobku judykatury ukształtował się pogląd, iż w przypadku błędnego skierowania skargi kasacyjnej do sądu innego aniżeli właściwy sąd wydający kwestionowane orzeczenie, datą wniesienia skargi kasacyjnej jest data jej przekazania przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie rzeczone poglądy podziela i uznaje za własne. Skargę kasacyjną wniesioną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd ten winien przekazać do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżony wyrok, a dla oceny zachowania terminu, o którym mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a., decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu (postanowienie NSA z 29 stycznia 2015 r., II OZ 59/15; postanowienie NSA z 25 maja 2010 r. II GSK 536/10, opublikowane w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; zob. np. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 437; B. Gruszczyński [w]: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, str. 505-506 i orzecznictwo tam cytowane).

Mając powyższe na względzie należy podzielić stanowisko WSA, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie Skarżący nie dochował 30-dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od kwestionowanego wyroku WSA.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.