Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 769/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 2 pkt 3, art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 5 i ust. 6,
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. staż. Klaudia Kruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. sprawy ze skargi "G." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska SA ustalającą opłatę za używanie trzydziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...] zł [...] gr.

Ustalenia faktyczne poczyniono w drodze kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2013 r. w O. przy ul. [...] w W., należącym do "G." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (skarżąca), którą to czynność utrwalono protokołem kontroli.

Z zapisów protokołu kontroli i dołączonego do niego oświadczenia kierownika hotelu wynika, iż odbiorniki telewizyjne w liczbie [...] znajdują się w pokojach hotelowych i są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, jednak ich uruchomienie w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z uwagi na "obłożenie hotelu"; okres użytkowania ww. odbiorników określono: "od [...] maja 2012 r.".

Pismem z dnia [...] września 2013 r. strona wniosła odwołanie od decyzji I instancji, wnosząc o jej uchylenie oraz o wyrejestrowanie wszystkich [...] odbiorników tv, wskazując, iż dokonała ich rejestracji bez podstawy prawnej. Podniosła, iż odbiorniki nie są zainstalowane w D., lecz w trzygwiazdkowym H. Protokół jest zdaniem strony wadliwy, gdyż zostało w nim podane, że kontrolę przeprowadzono w nieistniejącym O. Strona stwierdziła, że oświadczenie sporządzone przez Kierownika – Z.K. jest pozbawione mocy prawnej, gdyż jedynymi osobami upoważnionymi do składania oświadczeń w imieniu G. Sp. z o.o. w W. są Prezes Zarządu P.Z. oraz Vice prezes Zarządu D.Z. Odbiorniki telewizyjne są przekazywane w ramach umowy najmu pokoju hotelowego w wykonaniu obowiązku ustawowego.

Minister w uzasadnieniu decyzji II instancji odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdzając, iż kontrola w dniu [...] lutego 2013 r. przeprowadzona była w celu sprawdzenia wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez skarżącą spółkę, w W. przy ul. [...]. Fakt ten został potwierdzony pieczątką spółki przystawioną zarówno na dokumencie protokołu, jak i oświadczenia. Podana w protokole błędna nazwa lokalu nie rzutuje na prawidłowość ustaleń utrwalonych tym protokołem. Należący do spółki lokal początkowo był O., następnie H., co było wynikiem przekształceń dokonanych przez stronę. Strona postępowania natomiast została oznaczona od początku prawidłowo i nie zmieniła się w toku postępowania. Zdaniem organu kierownik hotelu był upoważniony zarówno do podpisania protokołu kontroli jak i do złożenia załączonego do niego oświadczenia jako osoba dysponująca wystraczającą wiedzą w przedmiocie dotyczącym zakresu czynności kontrolnych.

W uzasadnieniu decyzji odnosząc się do zarzutu, iż odbiorniki telewizyjne nie są zainstalowane w D., a w H., organ II instancji podniósł, iż z zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż w dniu [...] lutego 2013 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu znajdującym się przy ul. [...] w W. zajmowanym przez spółkę "G." Sp. z o.o. Potwierdza to pieczątka jaka została przystawiona zarówno na protokole z kontroli jaki oświadczeniu. Podana w protokole z kontroli błędna nazwa tego lokalu, w którym przeprowadzono kontrolę nie rzutuje w tym przypadku na prawidłowość dokonanych przez kontrolujących ustaleń faktycznych. Lokal w którym dokonano kontroli, położony przy ul. [...] w W. niewątpliwie należy do Strony, zaś jego nazwa jest wynikiem dokonanych przez Stronę przekształceń O. w H. Podnieść też należy, że w świetle obowiązujących przepisów Strona została oznaczona prawidłowo, a jest nią Spółka i całą korespondencja jaka była kierowana w trakcie prowadzonego postępowania była kierowana w sposób prawidłowy oraz miejsce przeprowadzonej kontroli, czyli adres był również prawidłowo oznaczony.

Co się tyczy podnoszonej w odwołaniu kwestii, iż obecny podczas kontroli Pan Z.K. nie był upoważniony do reprezentowania interesów Strony, organ II instancji podniósł, iż organ nie ma obowiązku przeprowadzenia kontroli w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej. Podobnie żaden przepis prawa nie uzależnia ważności protokołu od podpisania go przez osoby przez osobę upoważnione do składania oświadczeń woli zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Dodatkowo należy pamiętać, iż w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. W przedmiotowej sprawie bez wątpienia Pan Z.K. jako kierownik hotelu, jak już wcześniej wskazano, posiadał wystarczającą wiedzę w przedmiocie dotyczącym przeprowadzonej kontroli skoro złożył stosowne oświadczenie.

W kwestii zarzutu, iż odbiorniki telewizyjne znajdujące się w skontrolowanym lokalu przekazywane są w ramach umowy najmu pokoju hotelowego do użytkowania wraz z całym wyposażeniem, organ podniósł, że w realiach przedmiotowej sprawy nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Zgodnie z tym przepisem obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Artykuł ten ma zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. Wówczas to osoby nabywające odbiornik mają obowiązek jego zarejestrowania i uiszczania opłat abonamentowych. Przedmiotem takich umów jest zatem odbiornik telewizyjny nie zaś umowa hotelowa obejmująca pokój z wyposażeniem. W przedmiotowej sprawie należy podkreślić, iż czynności polegające na sprzedaży" lub przekazywaniu odbiorników telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów nie należą do przedmiotu działalności gospodarczej Strony, gdyż prowadzona przez nią działalność w zakresie hoteli nie stanowi wyłącznie sprzedaży lub przekazywania do używania odbiorników na podstawie umów. Zatem należy podkreślić, iż odbiorniki telewizyjne będące w posiadaniu Strony stanowią jedynie element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje. Nie stanowią odrębnego przedmiotu umowy (towaru) przeznaczonego przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży.

Zdaniem organu fakt, iż odbiorniki służą wykonaniu usługi hotelowej, będąc obowiązkowym elementem wyposażenia pokoju, nie stanowi podstawy zwolnienia z obowiązku rejestracji, które wymienione są w art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Zgodnie z tym przepisem obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazanie osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Przedmiotem umowy w rozpatrywanej sprawie były usługi związane z wynajmem pokoi hotelowych, a nie przekazanie odbiornika telewizyjnego w ramach jego sprzedaży lub innej umowy cywilnoprawnej.

Spółka złożyła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, iż wszelkie odbiorniki przekazywane są w ramach najmu dla użytkowników pokoi hotelowych wraz z całym wyposażeniem i zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych – nie powinny podlegać rejestracji. Strona na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest pozbawiona uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 w/w ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Wyjątek dotyczy m.in. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.

W dniu [...] maja 2013 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez spółkę "G." Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...]. W kontroli tej uczestniczył kierownik hotelu – Z.K., który podczas kontroli złożył do protokołu jak i w odrębnym dokumencie oświadczenie, z którego wynika, iż w lokalu zajmowanym przez Stronę znajduje się [...] szt. niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych znajdujących się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Według oświadczenia złożonego i podpisanego przez Pana Z.K. okres użytkowania odbiorników wynosi "od [...] maja 2012 r.". Z treści załączonego do protokołu oświadczenia wynika, iż strona w kontrolowanym lokalu posiadała [...] szt. odbiorników telewizyjnych, technicznie dostosowanych do odbioru programów, przy czym przyczyną braku możliwości bezpośredniego skontrolowania technicznej zdolności odbiorników do odbioru programu było obłożenie hotelu. Załączone oświadczenie wskazuje okres używania przez Stronę odbiorników telewizyjnych. Z.K. podpisał protokół jak i dołączone do protokołu oświadczenie bez zastrzeżeń. Z.K. uczestnicząc w dniu [...] lutego 2013 r. w kontroli dysponował wiedzą niezbędną dla ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę dla organu I instancji do wydania decyzji administracyjnej.

Nie jest zasadny zarzut strony, iż protokół miałby być nieważny jedynie z tego powodu, iż wynika z niego fakt poddania kontroli D., który wówczas już był H. pod tą samą nazwą G. Prawidłowo organ uznał, że tego rodzaju omyłka, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek wątpliwości co do nazwy i formy prawnej podmiotu kontrolowanego - nie rzutuje na prawidłowość ustaleń protokołu kontroli, który przez ten fakt nie stracił waloru dokumentu urzędowego.

Brak upoważnienia do składania oświadczeń w imieniu spółki po stronie kierownika hotelu również nie rzutuje na walor dowodowy złożonych przez niego oświadczeń – wiedzy, a nie woli, co wymaga podkreślenia – składanych w toku kontroli.

Nie doszło również do naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych, gdyż przepis ten przewiduje zwolnienie z obowiązku rejestracji wyłącznie odbiorniki przeznaczone do sprzedaży bądź przekazania do używania na podstawie umów należących do przedmiotu działalności gospodarczej przedsiębiorcy.

Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym wymogiem zastosowania z powyższego zwolnienia ustawowego jest to, aby przedmiotem umowy był odbiornik, który dopiero po przekazaniu go na rzecz nabywcy podlega obowiązkowi rejestracji.

Jak przyjął organ, strona prowadzi działalność gospodarczą zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności sklasyfikowaną m.in. jako 55.10,Z Hotele i podobne obiekty zakwaterowania. W związku z powyższym musi zapewnić odpowiedni standard świadczonych usług, w tym także co do wyposażenia pokoi. Warunki jakie musi spełnić hotel m.in. pod względem wyposażenia zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 22, poz. 169 z późn. zm.). Z załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia w sposób jednoznaczny wynika, iż pokoje znajdujące się w hotelach trzygwiazdkowych muszą być wyposażone w odpowiednie urządzenia, w tym telewizory. Tym samym można uznać, iż wszystkie pokoje hotelowe były wyposażone w odbiorniki telewizyjne zdolne do natychmiastowego odbioru programu. Wskazać należy, że Strona w dniu [...] kwietnia 2013 r. dokonała rejestracji trzydziestu pięciu odbiorników telewizyjnych tym samym potwierdziła liczbę odbiorników wskazaną podczas kontroli.

Zgodnie z zapisami § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 poz. 1342), odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. W przedmiotowej sprawie Strona w dniu przeprowadzenia kontroli tj. [...] lutego 2013 r. używała niezarejestrowanych odbiorników "od [...] maja 2012 r.". Z zestawienia wyżej wymienionych terminów wynika, iż Strona używała niezarejestrowanych odbiorników przez okres przekraczający 14 dni.

Wskazać należy, iż kwestie związane z obowiązkiem uiszczania abonamentu są powszechnie znane, zwłaszcza w związku ze wzmożoną kampanią przypominającą i nakłaniającą do opłacania abonamentu, a ponadto uregulowane obowiązującymi przepisami prawnymi. Strona będąca jednocześnie przedsiębiorcą powinna znać przepisy prawa, zważywszy, że obowiązek rejestracji odbiorników ciąży na każdej osobie używającej odbiornika, zaś uregulowania dotyczące terminu, w którym należy dokonać rejestracji są tożsame dla wszystkich osób bez względu na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej.

W myśl postanowień art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora publicznego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Przepisy powołanej ustawy nie dają, organowi administracji publicznej, podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Reasumując, wysokość tej opłaty nie wynika ze swobodnego uznania Poczty Polskiej S.A., która jedynie została wskazana w ustawie jako podmiot pobierający opłaty i dokonujący kontroli obowiązku rejestracji odbiorników. Opłaty abonamentowe są świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym o charakterze publicznoprawnym, z góry nakierowanym na realizację określonych przez ustawodawcę celów (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 866/09).

Zdaniem Sądu rozstrzygnięcia na mocy których ustalono opłatę za używanie trzydziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...] zł (słownie: [...] zł [...]/100), odpowiada prawu. Bezsporna jest okoliczność, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez Stronę znajdowały się odbiorniki telewizyjne będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a tym samym należy stwierdzić, iż pobranie opłaty tytułem ich używania było uzasadnione.

Końcowo należy podkreślić, iż kontrola była przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy o opłatach abonamentowych, w szczególności z jej art. 7 ust. 1 i 2 oraz z ust. 5 i 6. Nie było więc podstaw do zastosowania rygorów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (ustawa z 2 lipca 2004 r. – Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447), w tym – zasad reprezentacji podmiotu podlegającego kontroli. Decydujące znaczenie dowodowe miał w kontrolowanym postępowaniu protokół kontroli i załączone do niego oświadczenie wiedzy Z.K. (vide – m.in. wyrok NSA z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1264/13).

Z tych względów, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.