Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1282/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Agencji Mienia Wojskowego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg kasacyjnych Agencji Mienia Wojskowego i M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3167/15 w sprawie ze skarg M. D., Agencji Mienia Wojskowego, J. P. i T. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi M. D., Agencji Mienia Wojskowego, J. P. i T. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Agencja Mienia Wojskowego zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Nie wskazano natomiast uzasadnienia tego wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek podlega oddaleniu.

Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07; ONSAiWSA z 2007 r., Nr 4, poz. 77). Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: P.p.s.a.

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Innymi słowy warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (LEX nr 1405435), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa linii kolejowej nr [...] na odcinku [...] - [...] od km 65,400 do km 67,200 - Obiekt [...] " w części i w części ją uchylającej oraz orzekającej co do istoty prowadzi do wniosku, że skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Skarżący de facto nie zawarł żadnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie, nie przedstawił żadnych okoliczności przemawiających za stwierdzeniem wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy jeszcze raz podkreślić, że w ramach oceny wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ocenie podlega to, czy we wniosku uprawdopodobniono, że jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym skontrolowaniem w aspekcie zgodności z prawem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącej. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. W niniejszej sprawie skarżący takich okoliczności nie wykazał.

Na marginesie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 165/12, zwrócił uwagę na fakt, że specyfika uregulowań zawartych w ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1727 ze zm.), której celem jest regulacja prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji kolejowej, wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy linii kolejowej. W ocenie NSA, kwestie związane ze stanem prawnym nieruchomości, jako skutki decyzji w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej, nie mogą być traktowane, jako przesłanka wstrzymania decyzji, gdyż podważałoby to istotę szczególnej regulacji zawartej w cytowanej ustawie o transporcie kolejowym. Według stanowiska zaprezentowanego w omawianym postanowieniu, rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej należy uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie linii kolejowej (por. także postanowienie NSA z 4 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 205/14).

W ocenie NSA powyższe okoliczności w porównaniu z możliwymi negatywnymi skutkami wykonania decyzji Wojewody[...] , która została uchylona w części i w tym zakresie orzeczono co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymana w mocy przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, wobec skarżącej przemawiają za nieuwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Realizacja przedmiotowej inwestycji zapewnia poprawę infrastruktury kolejowej oraz zwiększa bezpieczeństwo ruchu kolejowego.

Dodatkowo należy mieć na uwadze, że decyzja, której wstrzymania wykonania żąda skarżąca, ustala lokalizację inwestycji kolejowej, do której realizacji wymagane jest, zgodnie z art. 9ac ustawy o transporcie kolejowym, uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, co następuje w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Zatem skutków wywołanych rozstrzygnięciem lokalizacyjnym nie można zakwalifikować, jako mogących grozić skarżącej wyrządzeniem znacznej szkody. Również opatrzenie decyzji lokalizacyjnej rygorem natychmiastowej wykonalności nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Ewentualnemu wstrzymaniu będzie mogła natomiast podlegać decyzja dotycząca pozwolenia na budowę i w tym też postępowaniu zabezpieczone będą mogły być interesy skarżącej.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.