Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 93/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80-81
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 5 pkt 2, art. 92a ust. 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 1, art. 93 ust. 7, załącznik nr 3
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 25 maja 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Dominika Ratajczyk-Panek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2022 roku sprawy ze skargi A. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. J. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 919), zwanej dalej "u.t.d.", 1p. 5.2, 1p. 5.6, 1p. 5.7, 1p. 5.11, 1p. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 165/2014" (Dz. UE L 60 z 28 lutego 2014 r.) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r., nr [...] o nałożeniu na A.J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że podstawę faktyczną decyzji organu pierwszej instancji stanowiły stwierdzone naruszenia opisane w załączniku nr 3 do u.t.d:

- przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone;

- niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku;

- skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej;

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy;

- niewłaściwa obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Naruszenia ustalono w trakcie kontroli przedsiębiorcy A.J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A, która została przeprowadzona 8 stycznia 2020 r. Do kontroli przedsiębiorca okazał licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego 10 grudnia 2014 r., ważną do 12 stycznia 2020 r. Zgodnie z zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli z 18 grudnia 2019 r. kontrolą objęto okres od 9 stycznia 2019 r. do 8 stycznia 2020 r. Zakres kontroli obejmował przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d., w tym także warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniał średnio powyżej 10 do 50 kierowców. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z 8 stycznia 2020 r. Postępowanie administracyjne zakończone zostało wydaniem decyzji administracyjnej z [...] r., na mocy której organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 20 000,00 zł.

W odwołaniu od decyzji z [...] r. skarżący wniósł o jej uchylenie w całości jako wydanej z naruszeniem norm prawnych w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie: art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie normy z niego wynikającej; art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasad z nich wynikających; art. 75 k.p.a. poprzez niezastosowanie w sprawie; art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady z niego wynikającej; art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiale i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji; art. 92a i 92b u.t.d. poprzez niezastosowanie w sprawie.

Organ drugiej instancji utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, za każda rozpoczętą godzinę od 2 godzin i za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut 1p, 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. podniósł, że analiza okazanych danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy P.F., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 11 września 2019 r. o godzinie 15:57, a zakończył 12 września 2019 r. o godzinie 14:42. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 26 minut. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 26 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. W trakcie postępowania administracyjnego przedsiębiorca okazał wydruk z karty kierowcy z opisem: "dojazd do miejsca rozładunku z żywym towarem". Organ pierwszej instancji uwzględnił dowód i włączył go do materiału dowodowego oraz szczegółowo uzasadnił, dlaczego nie może być on podstawą do odstąpienia od wymierzenia kary. Organ drugiej instancji stwierdził, że w pełni popiera stanowisko organu pierwszej instancji w tym zakresie. Kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu wskazanego naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza okazanych danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.B., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 2 października 2019 r. o godzinie 18:40, a zakończył 3 października 2019 r. o godzinie 17:28. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 33 minuty. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 33 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Przedsiębiorca uzupełnił materiał dowodowy w postępowaniu o wydruk z karty kierowcy z opisem: "dnia 3.10.19 przekroczono czas pracy (...) ze względu na rozładunek zwierząt". Organ pierwszej instancji uwzględnił dowód i włączył go do materiału dowodowego oraz szczegółowo uzasadnił, dlaczego nie może być on podstawą do odstąpienia od wymierzenia kary. Organ drugiej instancji stwierdził, że w pełni popiera stanowisko organu pierwszej instancji w tym zakresie. Kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza okazanych danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy K.D., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 7 października 2019 r. o godzinie 15:57, a zakończył 8 października 2019 r. o godzinie 14:09. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 20 minut. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 20 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza okazanych danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 7 października 2019 r. o godzinie 18:02, a zakończył o godzinie 16:01 8 października 2019 r. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 19 minut. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 19 minut. Dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza okazanych danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy L.F., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 14 października 2019 r. o godzinie 14:37, a zakończył 15 października 2019 r. o godzinie 13:21. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 44 minuty. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 44 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza okazanych danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 15 października 2019 r. o godzinie 20:25, a zakończył o godzinie 21:37 16 października 2019 r. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 30 minut. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 30 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 300,00 z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Organ drugiej instancji stwierdził, że przychyla się równocześnie do stanowiska organu pierwszej instancji dotyczącego umorzenia postępowania w zakresie naruszeń kierowców A.G. i P.F. z 17 września 2019 r. W oparciu o dowód w postaci wydruków okazanych w trakcie postępowania z opisem przyczyny przekroczenia norm czasu prowadzenia pojazdu należało uznać, że były przesłanki do zastosowania przez kierowców wyłączenia. Wskazana przyczyny związana ze zdarzeniem nagłym jakim był wypadek i konieczność pokonania objazdu była wystarczająca, aby uwzględnić wyjaśnienia i umorzyć w tym zakresie postępowanie. W ocenie organu drugiej instancji łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wynosi 800,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku poprzez skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin 1p. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. organ administracji stwierdził, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A.C., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 3 września 2019 r. o godzinie 04:02 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku trwającą 6 godzin i 3 minuty, tj. od godziny 21:59 3 września 2018 r. do godziny 04:02 4 września 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 57 minut. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli w przedsiębiorstwie wydruku z tachografu cyfrowego uzasadniający odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw oraz odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 650,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego okresu odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. organ drugiej instancji podniósł, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy L.F., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 5 września 2019 r. o godzinie 15:02 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 52 minuty nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 13:10 do godziny 21:02 6 września 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 8 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu wskazanego naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy D.W., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 5 września 2019 r. o godzinie 15:02 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 50 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 13:12 do godziny 21:02 6 września 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 10 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.U., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 11 września 2019 r. o godzinie 15:57 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 15 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 14:42 do godziny 21:57 12 września 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 45 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy P.F., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 11 września 2019 r. o godzinie 15:57 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 15 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 14:42 do godziny 21:57 12 września 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 45 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca przedstawił w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wydruk z karty kierowcy zawierający opis przyczyny odstąpienia od przestrzegania norm: "dojazd do miejsca rozładunku z żywym towarem". Organ drugiej instancji stwierdził, że przychyla się do stanowiska organu pierwszej instancji, że dojazd do miejsca rozładunku nie może być podstawą do odstąpienia od przestrzegania norm czasu prac, nawet gdy towarem są żywe zwierzęta. Wskazana przyczyna nie stanowi bowiem niespodziewanej, nagłej ani nie dającej się przewidzieć okoliczności, a przedsiębiorca winien wcześniej właściwie zaplanować przejazd uwzględniając jego specyfikę. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.D., po uwzględnieniu zdarzeń łub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 18 września 2019 r. o godzinie 18:00 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 29 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:31 19 września 2019 r. do godziny 00:00 20 września 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 31 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca przedstawił w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wydruk z karty kierowcy zawierający opis przyczyny odstąpienia od przestrzegania norm: "spóźniony odpoczynek i przekroczenie czasu pracy ze względu na dobrostan zwierząt, dojazd o do najbliższego miejsca załadunku". Dojazd do miejsca rozładunku nie może być podstawą do odstąpienia od przestrzegania norm czasu prac, nawet gdy towarem są żywe zwierzęta. Wskazana przyczyna nie stanowi bowiem niespodziewanej, nagłej ani nie dającej się przewidzieć okoliczności, a przedsiębiorca winien wcześniej właściwie zaplanować przejazd uwzględniając jego specyfikę. Kara pieniężna w wysokości 2 150,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy K.D., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 18 września 2019 r. o godzinie 18:00 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 27 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 19:33 19 września 2019 r. do godziny 00:00 20 września 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 33 minuty. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca przedstawił w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wydruk z karty kierowcy zawierający opis przyczyny odstąpienia od przestrzegania norm: "spóźniony odpoczynek i przekroczenie czasu pracy ze względu na dobrostan zwierząt, dojazd o do najbliższego miejsca załadunku". Dojazd do miejsca rozładunku nie może być podstawą do odstąpienia od przestrzegania norm czasu prac, nawet gdy towarem są żywe zwierzęta. Wskazana przyczyna nie stanowi bowiem niespodziewanej, nagłej ani nie dającej się przewidzieć okoliczności, a przedsiębiorca winien wcześniej właściwie zaplanować przejazd uwzględniając jego specyfikę. Kara pieniężna w wysokości 2 150,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.D., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 20 września 2019 r. o godzinie 05:38 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 55 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 03:43 do godziny 11:38 21 września 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 5 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca przedstawił w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wydruk z karty kierowcy zawierający opis przyczyny odstąpienia od przestrzegania norm: "spóźniony odpoczynek i przekroczenie czasu pracy ze względu na dobrostan zwierząt, dojazd o do najbliższego miejsca załadunku". Dojazd do miejsca rozładunku nie może być podstawą do odstąpienia od przestrzegania norm czasu prac, nawet gdy towarem są żywe zwierzęta. Wskazana przyczyna nie stanowi bowiem niespodziewanej, nagłej ani nie dającej się przewidzieć okoliczności, a przedsiębiorca winien wcześniej właściwie zaplanować przejazd uwzględniając jego specyfikę. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy K.D., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 20 września 2019 r. o godzinie 05:38 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 55 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 03:43 do godziny 11:38 21 września 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 5 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca przedstawił w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wydruk z karty kierowcy zawierający opis przyczyny odstąpienia od przestrzegania norm: "spóźniony odpoczynek i przekroczenie czasu pracy ze względu na dobrostan zwierząt, dojazd o do najbliższego miejsca załadunku". Dojazd do miejsca rozładunku nie może być podstawą do odstąpienia od przestrzegania norm czasu prac, nawet gdy towarem są żywe zwierzęta. Wskazana przyczyna nie stanowi bowiem niespodziewanej, nagłej ani nie dającej się przewidzieć okoliczności, a przedsiębiorca winien wcześniej właściwie zaplanować przejazd uwzględniając jego specyfikę. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy P.B., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 25 września 2019 r. o godzinie 05:22 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 15 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:07 25 września 2019 r. do godziny 05:22 26 września 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 45 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A.G., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 25 września 2019 r. o godzinie 04:18 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 19 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 01:59 do godziny 10:18 26 września 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 41 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnosząc się do wyjaśnień, że naruszenie powstało z uwagi na przeprawę promową, organ drugiej instancji stwierdził, że analiza zapisów cyfrowych z karty kierowcy nie wskazuje, aby takie zdarzenie miało miejsce ani też nie zostało w żaden sposób odnotowane we wskazanym okresie rozliczeniowym. Kara pieniężna w wysokości 150,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy P.A., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 25 września 2019 r. o godzinie 04:18 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 19 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 01:59 do godziny 10:18 26 września 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 41 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 150,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A.B., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 29 września 2019 r. o godzinie 20:26 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 8-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 18 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 18:08 30 września 2019 r. do godziny 02:26 1 października 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 42 minuty. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca przedstawił w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wydruk z karty kierowcy zawierający opis przyczyny odstąpienia od przestrzegania norm: "dnia 30.09.19 przekroczono czas pracy (...) ze względu na rozładunek zwierząt". Dojazd do miejsca rozładunku nie może być podstawą do odstąpienia od przestrzegania norm czasu prac, nawet gdy towarem są żywe zwierzęta. Wskazana przyczyna nie stanowi bowiem niespodziewanej, nagłej ani nie dającej się przewidzieć okoliczności, a przedsiębiorca winien wcześniej właściwie zaplanować przejazd uwzględniając jego specyfikę. Kara pieniężna w wysokości 150,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.B., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 29 września 2019 r. o godzinie 20:26 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 18 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 18:08 30 września 2019 r. do godziny 02:26 1 października 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 42 minuty. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 150,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A.B., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 2 października 2019 r. o godzinie 18:40 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 12 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:28 3 października 2019 r. do godziny 00:40 4 października 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 48 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca przedstawił w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wydruk z karty kierowcy zawierający opis przyczyny odstąpienia od przestrzegania norm: "dnia 03.10.19 przekroczono czas pracy (...) ze względu na rozładunek zwierząt". Dojazd do miejsca rozładunku nie może być podstawą do odstąpienia od przestrzegania norm czasu prac, nawet gdy towarem są żywe zwierzęta. Wskazana przyczyna nie stanowi bowiem niespodziewanej, nagłej ani nie dającej się przewidzieć okoliczności, a przedsiębiorca winien wcześniej właściwie zaplanować przejazd uwzględniając jego specyfikę. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.B., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 2 października 2019 r. o godzinie 18:40 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 12 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:28 3 października 2019 r. do godziny 00:40 4 października 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 48 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca przedstawił w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wydruk z karty kierowcy zawierający opis przyczyny odstąpienia od przestrzegania norm: "dnia 03.10.19 przekroczono czas pracy (...) ze względu na rozładunek zwierząt". Dojazd do miejsca rozładunku nie może być podstawą do odstąpienia od przestrzegania norm czasu prac, nawet gdy towarem są żywe zwierzęta. Wskazana przyczyna nie stanowi bowiem niespodziewanej, nagłej ani nie dającej się przewidzieć okoliczności, a przedsiębiorca winien wcześniej właściwie zaplanować przejazd uwzględniając jego specyfikę. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 7 października 2019 r. o godzinie 18:02 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 16:02 8 października 2019 r. do godziny 00:02 9 października 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 150,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy D.B., po uwzględnieniu zdarzeń łub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 7 października 2019 r. o godzinie 18:02 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 58 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:04 8 października 2019 r. do godziny 00:02 9 października 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 2 minuty. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca przedstawił w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wydruk z karty kierowcy zawierający opis przyczyny odstąpienia od przestrzegania norm: "ze względu na dowóz żywych zwierząt do miejsca odpoczynku został przeciągnięty czas pracy i jazdy". Dojazd do miejsca rozładunku nie może być podstawą do odstąpienia od przestrzegania norm czasu prac, nawet gdy towarem są żywe zwierzęta. Wskazana przyczyna nie stanowi bowiem niespodziewanej, nagłej ani nie dającej się przewidzieć okoliczności, a przedsiębiorca winien wcześniej właściwie zaplanować przejazd uwzględniając jego specyfikę. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy L.F., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 14 października 2019 r. o godzinie 14:37 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 16 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 13:21 do godziny 20:37 15 października 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 44 minuty. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw łub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy D.W., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 14 października 2019 r. o godzinie 14:37 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 16 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 13:21 do godziny 20:37 15 października 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 44 minuty. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 15 października 2019 r. o godzinie 20:25 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 48 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:37 16 października 2019 r. do godziny 02:25 17 października 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 12 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 2 150,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy D.B., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 15 października 2019 r. o godzinie 20:25 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzirmy nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 36 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:49 16 października 2019 r. do godziny 02:25 17 października 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 24 minuty. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca przedstawił w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wydruk z karty kierowcy zawierający opis przyczyny odstąpienia od przestrzegania norm: "ze względu na dowóz żywych zwierząt do miejsca odpoczynku został przeciągnięty czas pracy i jazdy". Dojazd do miejsca rozładunku nie może być podstawą do odstąpienia od przestrzegania norm czasu pracy, nawet gdy towarem są żywe zwierzęta. Wskazana przyczyna nie stanowi bowiem niespodziewanej, nagłej ani nie dającej się przewidzieć okoliczności, a przedsiębiorca winien wcześniej właściwie zaplanować przejazd uwzględniając jego specyfikę. Kara pieniężna w wysokości 2 150,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy P.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 19 października 2019 r. o godzinie 09:35 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 02:00 do godziny 09:35 20 października 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 25 minut. Dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Organ drugiej instancji za zasadne uznał umorzenie postępowania w zakresie stwierdzonych w protokole kontroli naruszeń dotyczących kierowców P.F. i A.G. z 3 i 17 września 2019 r. oraz P.B. z 28 września 2019 r. wskazując, że w oparciu o dowody w postaci wydruków okazanych w trakcie postępowania z opisem przyczyny przekroczenia norm czasu prowadzenia pojazdu były przesłanki do zastosowania przez kierowców wyłączenia. Wskazane przyczyny związane ze zdarzeniem nagłym, jakim był wypadek i konieczność pokonania objazdu była wystarczające, aby uwzględnić wyjaśnienia i umorzyć w tym zakresie postępowanie.

Reasumując organ drugiej instancji stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi 15 850,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minuty, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minuty, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut 1p. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organ drugiej instancji stwierdził, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy T.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca 20 września 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 22 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 52 minuty w okresie od godziny 12:07 do godziny 18:03 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione, ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna w kwocie 100,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze łub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi 1p. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ administracji podniósł, że analiza danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wykazała, że pojazd poruszał się bez załogowanej do tachografu karty kierowcy przez 15 minut w okresie między godziną 21:12 a godziną 21:33 19 listopada 2019 r. We wskazanym okresie kierujący pojazdem pokonał odcinek 12 km ze średnią prędkością około 48 km/h. Pojazd poruszał się bez załogowanej do tachografu karty kierowcy przez 23 minuty w okresie między godziną 08:12 a godziną 10:36 2 listopada 2019 r. We wskazanym okresie kierujący pojazdem pokonał odcinek 18 km ze średnią prędkością około 46,9 km/h. Analiza danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wykazała, że pojazd poruszał się bez załogowanej do tachografu karty kierowcy przez 13 minut w okresie między godziną 08:12 a godziną 10:36 2 listopada 2019 r. We wskazanym okresie kierujący pojazdem pokonał odcinek 7 km ze średnią prędkością około 32,3 km/h. Pojazd poruszał się bez załogowanej do tachografu karty kierowcy przez 26 minut w okresie między godziną 09:14 a godziną 11:05 20 września 2019 r. We wskazanym okresie kierujący pojazdem pokonał odcinek 13 km ze średnią prędkością około 30 km/h. Pojazd poruszał się bez załogowanej do tachografu karty kierowcy przez 31 minut w okresie między godziną 02:00 a godziną 03:51 18 września 2019 r. We wskazanym okresie kierujący pojazdem pokonał odcinek 13 km ze średnią prędkością około 25,1 km/h. Pojazd poruszał się bez załogowanej do tachografu karty kierowcy przez 44 minuty w okresie między godziną 18:51 a godziną 20:21 2 listopada 2019 r. We wskazanym okresie kierujący pojazdem pokonał odcinek 38 km ze średnią prędkością około 51,8 km/h. Kara pieniężna w kwocie 5 000,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ drugiej instancji stwierdził, że są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Okazane w trakcie postępowania kopie faktur za części oraz usługi naprawcze nie pozwalają bowiem na powiązanie ich z konkretnymi wskazanymi w zaskarżonej decyzji okresami jazdy bez zalogowanej karty kierowcy. Brak jest również na okazanych kopiach faktur informacji pozwalającej na powiązanie zakupów lub usług z naprawą konkretnego pojazdu. Sam fakt prowadzenia gospodarstwa rolnego poza działalnością transportowa nie może zatem stanowić wytłumaczenia i usprawiedliwienia dla ujawnionych przejazdów bez załogowanej karty kierowcy. Organ kontrolny kilkukrotnie wzywał przedsiębiorcę do uzupełnienia materiału kontrolnego. Przedsiębiorca częściowo uzupełniał braki w dokumentacji oraz składał dodatkowe wyjaśnienia, które następnie były przez organ pierwszej instancji analizowane i włączane do materiału dowodowego. Łączny wymiar kary pieniężnej w sprawie wyniósł 22 400,00 zł. Stosownie jednak do dyspozycji zawartej w art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy nie może przekroczyć 20 000,00 zł, gdyż podmiot zatrudniał średnio powyżej od 10 do 50 kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

W skardze na powyższą decyzję A.J. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego w postaci opłaty sądowej.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 7 Konstytucji RP;

2. art. 6 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasady praworządności;

3. art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na niepodjęciu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

4. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

5. art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

6. art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady z niego wynikającej;

7. art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiale i niepoparte stosownymi dowodami uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji;

8. art. 92 lit. b oraz lit. c ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie.

Odnośnie naruszenia mającego polegać na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi skarżący wyjaśnił, że stwierdzone jazdy bez karty kierowcy były wykonywane w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego. Były to jazdy kontrolne w ramach koniecznych do wykonania napraw. Jazdy te zostały wykonane przez mechaników oraz pracowników zatrudnionych w gospodarstwie rolnym w celu potwierdzenia oraz weryfikacji stwierdzonych usterek, a którzy byli odpowiedzialni za dbanie o właściwy stan techniczny, czystość i dezynfekcję pojazdów, którymi przewożone były żywe zwierzęta. Powyższe przejazdy zrealizowane zostały zgodnie z odstępstwem określonym w art. 3 lit. g oraz art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 561/2006.

Skarżący zarzucił także, że organy obu instancji pomijając fakt nieuwzględnienia istotnych dowodów – opisanych przez kierowców wydruków, niewłaściwie zastosowały zapisy ustawy o transporcie drogowym w zakresie nałożonych kar dopuszczając się wielokrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne, a tym samym niezgodne z pkt 26 preambuły do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane w przypadku naruszeń tego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z 134 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z [...] r., zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa mającym wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w tym przepisie, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 20 000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d.). W art. 92a ust. 1 u.t.d. ustalono odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów.

Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ co do zasady zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 u.t.d. oraz załącznika nr 3 do niej. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d.

Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia nr 561/2006 i rozporządzenia nr 165/2014

Postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 93 ust. 7 u.t.d. w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.

Przedstawione regulacje prawne wyznaczają granice materialne i formalne sprawy indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., rozstrzyganej przez właściwy organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organy rozstrzygające tę sprawę muszą przestrzegać określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego standardów ustalania stanu faktycznego.

Powinnością organu administracji publicznej rozstrzygającego władczo o prawach i obowiązkach jednostki jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym czynności te muszą mieć charakter wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nakaz ten posiada rangę zasady postępowania administracyjnego (zasada zupełności postępowania dowodowego) i stanowi logiczną konsekwencję unormowanej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej (materialnej). Materiał dowodowy sprawy stanowi nieodłączny element procesu administracyjnego, powstaje w wyniku czynności dowodowych i jest utrwalany celem poddania go wszechstronnej analizie i ocenie. Organ może uznać daną okoliczność za udowodnioną tylko w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Co więcej, w proces ustalania rzeczywistego stanu faktycznego angażowana jest zawsze strona postępowania. W myśl bowiem art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

Oczywiście, o ile zakres obowiązków organu związanych z realizacją powyższych reguł unormowany jest przepisami proceduralnymi, o tyle zakres okoliczności faktycznych podlegających ustaleniu i ocenie zależeć będzie zawsze od indywidualnej sprawy rozstrzyganej w postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że zakres okoliczności faktycznych niezbędnych do rozpatrzenia sprawy indywidualnej, a tym samym do wydania decyzji administracyjnej, określają zasadniczo przepisy prawa materialnego. To one bowiem określają przesłanki przyznania jednostce uprawnienia bądź nałożenia obowiązku. Organ administrujący musi więc dokonać zawsze prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego nie tylko na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy, ale także dla prawidłowego zakreślenia okoliczności istotnych dla sprawy, podlegających ustaleniu w toku postępowania dowodowego. Przyjęcie więc, że organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy możliwe jest tylko pod warunkiem, że w postępowaniu zostały zebrane i rozważone dowody dotyczące okoliczności przewidzianych we wszystkich przepisach prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie.

Ujawnione w toku kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego obejmującej okres od 9 stycznia 2019 r. do 8 stycznia 2020 r. naruszenia miały miejsce w 2019 r., a zatem już pod rządami znowelizowanej w tym zakresie ustawy o transporcie drogowym, która stanowiła podstawę prawną wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia.

Na mocy ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1481), która weszła w życie 3 września 2018 r., uległa zmianie treść załącznika nr 3 do u.t.d., m. in. w zakresie dotyczącym 1p. 5.2., 1p. 5.6, 1p. 5.7 zastosowanych przez organ przy wymierzaniu kary pieniężnej w rozpoznawanej sprawie.

Wskazana nowelizacja ustawy o transporcie drogowym w załączniku nr 3 zmodyfikowała sposób opisu poszczególnych naruszeń i wysokość kar za poszczególne naruszenia, a ponadto wysokość kar powiązano bezpośrednio (w większości przypadków) z wagą danego naruszenia. Jak już wcześniej podniesiono, treść załącznika nr 3 do u.t.d., w brzmieniu obowiązującym od 3 września 2018 r., jest odmienna od poprzednio obowiązującego uregulowania. Zdaniem sądu, wykładnia omawianej regulacji sprzed nowelizacji, wedle której dopuszczalne jest sumowanie kar za poszczególne naruszenia stwierdzone w niniejszej sprawie przez organ administracji jest obecnie nieprawidłowa. Ustawodawca konstruując w znowelizowanej ustawie wskazane przepisy użył zwrotów "o czas do", "o czas od", "o czas powyżej", "za każdą rozpoczętą godzinę od", "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej", "za każde rozpoczęte" dla określenia norm czasowych naruszeń, od których uzależnił wysokość kary. W tym kontekście zwroty "powyżej", "od", " za każdą rozpoczętą" zostały użyte na określenie zdarzeń, które trwają od ich zaistnienia (por. np. wyrok NSA z 26 listopada 2021 r., II GSK 1738/21). W załączniku nr 3 w opisie poszczególnych naruszeń, którym przyporządkowano kary w określonych wysokościach nie ma zwrotu nawiązującego do następującego po sobie sumowania kar z poszczególnych punktów 1, 2 i 3, gdyż ustawodawca zwroty "za każde następne rozpoczęte" i "za każdą następną rozpoczętą" zastąpił zwrotem "za każdą rozpoczętą". Poszczególne punkty stanowią samodzielną i wyłączną podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w każdym przypadku oddzielnie. Brzmienie aktualnie obowiązującego załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala zatem na przyjęcie, że przewidziane w nim kary za to samo naruszenie przepisów podlegają łączeniu. Tym samym sąd podziela utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, że niedopuszczalna jest praktyka sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia przepisów transportu drogowego. Przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, a nie sumowanie sankcji od najniższej do najwyższej. W przypadku sumowania kar, o których mowa, dochodzi do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane przez państwa członkowskie w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyroki WSA w Olsztynie z 23 stycznia 2020 r., II SA/Ol 1106/19; WSA w Rzeszowie z 19 lutego 2020 r., II SA/Rz 1386/19; WSA w Opolu z 3 września 2020 r., II SA/Op 170/20; WSA w Łodzi z 25 września 2020 r., III SA/Łd 227/20; z 11 listopada 2020 r., III SA/Łd 154/20; z 22 lutego 2022 r., III SA/Łd 778/21; wyroki NSA: z 26 listopada 2021 r., II GSK 1738/21 i II GSK 1863/21, z 1 marca 2022 r., II GSK 819/21).

Z powyżej wskazanych względów w niniejszej sprawie organy administracji błędnie wyliczyły karę pieniężną za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone przez kierowcę M.K. 15 października 2019 r. o 1 godzinę i 30 minut (1p. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.), niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku poprzez skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego przez kierowcę A.C. (1p. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.), skrócenie wymaganego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej przez kierowców L.F., D.W., M.U., P.F., M.D., K.D., P.B., A.B. (za skrócenie dziennego odpoczynku o 1 godzinę i 48 minut), M.B., D.B., M.K. (za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 4 godziny i 12 minut), P.K. (1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.). W tym zakresie organy administracji dokonały nieuprawnionego, wielokrotnego sankcjonowania tych samych naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, sumując poszczególne kary za te same naruszenia.

Zdaniem sądu nieprawidłowa była kwalifikacja uchybień polegających na poruszeniu się pojazdów bez zalogowanej do tachografu karty kierowcy, albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że uchybienie to odpowiada naruszeniu opisanemu w załączniku nr 3 do u.t.d. w 1p. 6.2.1, czyli wykonywaniu przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Przede wszystkim naruszenie polegające na ingerencji w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf musi wynikać z działania strony, tj. podjęcia przez przedsiębiorcę lub kierowcę czynności skutkujących nieprawidłowym działaniem tachografu lub bezpośrednio wpływających na zapis danych rejestrowanych przez tachograf. Z tego typu naruszeniem będziemy mieli zatem do czynienia w sytuacji podjęcia czynności, które oddziałują bezpośrednio na tachograf, a nie zaś w przypadku bezczynności, czyli braku jakiegokolwiek działania ze strony kierowcy lub innej osoby. Ingerencja w prawidłowość działania tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf oznacza zatem oddziaływanie na to urządzenie, a nie brak jakiegokolwiek działania – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Z akt sprawy nie wynika, by doszło do jakiejkolwiek manipulacji w działanie urządzenia w pojazdach, które skutkowało niezarejestrowaniem na karcie kierowcy aktywności. Organ administracji ustalił wyłącznie, że 18, 20 września i 2, 19 listopada 2019 r. pojazdy o nr rej. [...] i [...] poruszały się bez zalogowanej karty pojazdu. Nie wykazano, że w sprawie doszło do jakiejkolwiek nieuprawnionej ingerencji w działanie tachografu, czy jego odłączenia, które penalizuje 1p. 6.2. załącznika nr 3 do u.t.d.

Posiłkowo wskazać należy, że do kodeksu karnego został wprowadzony art. 306a § 1 penalizujący tzw. oszustwo licznikowe, polegające na zmianie wskazań drogomierza pojazdu mechanicznego lub na ingerowaniu w prawidłowość jego pomiaru. W literaturze przedmiotu wskazano, że ingerencja w prawidłowość wskazań drogomierza oznacza takie oddziaływanie na to urządzenie, które może prowadzić z wysokim prawdopodobieństwem do pokazywania błędnego pomiaru przez licznik (Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V, Opublikowano: WKP 2022). "Ingerowanie w prawidłowość pomiaru drogomierza oznacza oddziaływanie na niego za pomocą różnych środków czy sposobów, zakłócających poprawność jego funkcjonowania. Mogą to być różnego rodzaju urządzenia blokujące, spowalniające lub przyspieszające działanie drogomierza. Ingerencja może przybrać postać wymontowania na jakiś czas sterownika odpowiedzialnego za pomiar. Może także polegać na zainstalowaniu oprogramowania fałszującego wskazania drogomierza" (D. Szeleszczuk, Kryminalizacja..., s. 89). Artykuł 306a § 1 może obejmować szeroką grupę zachowań. Przepis ten dotyczy każdej formy oddziaływania na prawidłowość pomiaru drogomierza – zarówno mechaniczną (np. dokonaną przy użyciu tzw. bączka, poprzez zaklejenie lub zamalowanie pola cyfr), jak i elektroniczną (np. za pomocą złącza diagnostycznego OBD i oprogramowania). Niedozwoloną ingerencją w drogomierz będzie też wymiana tych jego elementów, które służą do prawidłowego dokonania pomiaru licznika (D. Szeleszczuk, Kryminalizacja..., s. 86–89).

Niewłaściwa obsługa nie dotyczy ingerencji w działanie tachografu, ale wadliwego użycia (braku użycia) karty kierowcy. Nie można zatem w tym przypadku mówić o naruszeniu określonym w 1p. 6.2.1. – załącznika nr 3 do u.t.d., który umieszczony został w 1p. 6.2. "Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf" i przewiduje karę w wysokości 5 000 zł, ale z sytuacjami opisanymi w 1p. 6.3 załącznika nr 3 do u.t.d. odnoszącymi się do "Naruszenia zasad i warunków użytkowania tachografu", za które ustawodawca przewidział kary pieniężne w wysokości od 50 zł do 3 000 zł. Wskazać należy, że w 1p. 6.3.10 załącznik nr 3 do u.t.d. przewiduje: "Wykonywanie przewozu drogowego w załodze kilkuosobowej z włożeniem wykresówki lub karty kierowcy lub wykresówek lub kart kierowcy w nieodpowiednie czytniki tachografu". Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 1 000 zł. Z kolei w 1p. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d. ustawodawca wymienił naruszenie opisane jako: "Niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w 1p. 6.3.1-6.3.10 i 6.3.14". Przewidziana za to naruszenie kara wynosi 2 000 zł. Natomiast w 1p. 6.3.5. załącznik nr 3 do u.t.d. wymienia: "Niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych", które zagrożone jest karą rzędu 3 000 zł. Powyższe prowadzi do konstatacji, że niezalogowanie karty kierowcy nie stanowi o wykonywaniu przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf (1p. pkt 6.2 załącznika nr 3 do u.t.d.), ale stanowi naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu (1p. 6.3 załącznika nr 3 do u.t.d.). Naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu bez zalogowanej karty kierowcy nie stanowi wykonywania przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf. Nie może więc być sankcjonowane karą w wysokości 5 000 zł z tytułu niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W ocenie sądu naruszenie to należało zakwalifikować – jako czyn opisany w 1p. 6.3.19 – załącznika 3 u.t.d., tj. niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy, bowiem żaden z punktów 1p. 6.3. załącznika nr 3 do u.t.d. nie przewiduje wprost kary odnoszącej się do niewłożenia karty kierowcy do urządzenia rejestrującego (por. wyrok WSA w Gliwicach z 13 stycznia 2021 r., III SA/Gl 648/20).

Za niezasadne sąd natomiast uznał zarzuty skargi odnoszące się do braku poczynienia przez organ ustaleń faktycznych na okoliczność zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

W ocenie sądu prawidłowa była konstatacja organu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i powoływane przez skarżącego okoliczności nie pozwalają uznać, że zaistniały podstawy do wyłączenia jego odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014,

c) Umowy AETR,

d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Z kolei art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W świetle przytoczonych regulacji ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez kierowców, którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu przewozu, spoczywa na przedsiębiorcy.

Z materiału dowodowego nie wynika, by skarżący przedłożył dowody mogące wskazywać, że na powstałe naruszenia nie miał wpływu, bądź nastąpiły one w skutek zdarzeń, czy okoliczności niemożliwych do przewidzenia. Stanowiące podstawę wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, mogą stanowić wyłącznie sytuacje powstałe w warunkach od niego niezależnych – takie jak klęski żywiołowe, katastrofy, a nie automatyczny akt jego woli, jak np. niedbałość, niewiedza, zaniechanie czy też niedostateczne sprawdzenie wymaganych prawem warunków prowadzenia działalności w zakresie przewozów (por. wyrok WSA w Gliwicach z 15 lipca 2016 r., II SA/Gl 252/16). Przesłanki egzoneracyjne określone art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie odnoszą się zatem do zachowania samego przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa. Nie wystarczy więc wykazanie braku winy przedsiębiorcy, lecz konieczne jest pozytywne udowodnienie przez przedsiębiorcę, że podjął on wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Naruszenia norm czasu pracy kierowców nie mogą zatem usprawiedliwiać ogólnie powoływane "dobrostan zwierząt i dojazd do najbliższego miejsca załadunku", "rozładunek zwierząt", "specyfika długodystansowego transportu zwierząt", czy "przeprawa promowa" tym bardziej, że zwierzęta stanowią towar przewożony w ramach działalności prowadzonej przez skarżącego. Wręcz przeciwnie okoliczności te świadczą o niewłaściwej organizacji pracy przedsiębiorcy, którego obowiązkiem było zastosowanie odpowiednich rozwiązań organizacyjnych, które umożliwiłyby takie zaplanowanie pracy kierowców przewożących zwierzęta, aby do naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców nie dochodziło.

Dodać należy, że organ drugiej instancji zasadnie za niewystarczające uznał wyjaśnienia skarżącego, że jazdy pojazdami bez zalogowanej do tachografu karty kierowcy uzasadniały dokonywane naprawy oraz potrzeby prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego. Zwrócić należy uwagę, że pojazdy te poruszały się bez zalogowanej do tachografu karty kierowcy ze średnią prędkością od 30 km/h do 51,8 km/h i pokonały znaczne odległości od 7 do 38 km.

Z tych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Sąd stwierdził, że organy administracji, dopuściły się naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, bo w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej w nieprawidłowej wysokości. Dlatego też konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzji organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania.

O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego w postaci uiszczonego wpisu sądowego sąd orzekł na pomocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

is