Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 90/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 131
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 1 i 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), sędzia WSA Piotr Przybysz, Protokolant referent stażysta Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, iż zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr [...] S.S. (dalej jako: Skarżący) w dniu 11 stycznia 2010 r. dokonał sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w W. na rzecz A.F. za kwotę 220.000 zł. W § 1 pkt 1 tego aktu wskazane zostało, iż sprzedający nabył przedmiotowy lokal z dniem 21.12.2009r. na podstawie oświadczenia o ustanowieniu spółdzielczego własnościowego prawa na jego rzecz przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] (akt notarialny nr Rep. A [...]).

W dniu 02.05.2011r. Skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej stany) w roku podatkowym 2010 (PIT – 39). W deklaracji wskazał na korzystanie z ulgi wynikającej z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm., dalej jako u.p.d.o.f.), a tym samym zwolnienie z opodatkowania kwoty 75.964 zł z uwagi na wydatkowanie środków pochodzących ze zbycia lokalu na własne cele mieszkaniowe oraz iż poniósł koszty uzyskania przychodu w wysokości 144.036 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. pismami z dnia 23.07.2015r., z dnia 19.10.2015r., z dnia 04.12.2015r., z dnia 12.01.2016r. oraz z dnia 07.07.2016r. wezwał Skarżącego do okazania dokumentów potwierdzających prawo do skorzystania z przedmiotowej ulgi oraz dokumentów dotyczących poniesienia kosztów uzyskania przychodu.

Na powyższe wezwania Skarżący nie udzielił odpowiedzi, niemniej jednak do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęły dokumenty (przekazane przez inne organy) wskazujące na wydatkowanie przez Skarżącego części przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu na własne cele mieszkaniowe tj. akt notarialny Rep. A nr [...] wskazujący na zakup przez niego w dniu 11.01.2010r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu położonego w Z. przy ul. [...] za kwotę 140.000 zł (+ koszt aktu notarialnego 4.036 zł) oraz pismo z Urzędu Miasta w Z. z dnia 05.07.2016r. nr [...] wskazujące, iż p. S.S. poniósł koszty związane z przekształceniem sprzedanego prawa do lokalu (z lokatorskiego na własnościowe) poprzez wniesienie zwaloryzowanego wkład budowlany w wysokości 30.800 zł oraz sporządzenie aktu notarialnego w wysokości 366 zł.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia lokalu położonego w W. przy ul. [...].

Następnie decyzją z dnia [...] września 2016r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 12.389 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż

uwzględnił poniesione przez podatnika koszty w łącznej wysokości 31.166 zł związane z przekształceniem sprzedanego prawa do lokalu z lokatorskiego na własnościowe oraz wydatkowanie przez niego części przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu na własne cele mieszkaniowe w wysokości 144.036 zł. oraz uwzględnił wysokość ulgi wynikającej z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f w kwocie 123.631.34 zł oraz przyjął za podstawę obliczenia podatku kwotę 65.203 zł. Zaznaczył, iż sprzedaż lokalu położonego w W. przy ul. [...] nastąpiła przed upływem 5 lat od dnia jego nabycia, a podatnik w toku postępowania podatkowego nie przedłożył stosownych dokumentów potwierdzających wydatkowanie całego przychodu pochodzącego ze sprzedaży lokalu na własne cele mieszkaniowe. W związku z powyższym stwierdził, iż nie jest możliwe zastosowanie ulgi wynikającej z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f do całego dochodu.

Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie wnosząc o jej zmianę i umorzenie postępowania w sprawie. Organowi podatkowemu zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez "niesprawdzenie w jaki sposób wykorzystana została kwota" przychodu ze sprzedaży lokalu. W uzasadnieniu wskazał, iż "większą część środków" wydatkował na cele mieszkaniowe i nie miał wiedzy, że "musi złożyć oświadczenie o zakupie innego mieszkania". Na poparcie powyższego wskazał, iż wszystkie formalności dotyczące sprzedaży lokalu położonego w W. przy ul. [...] oraz zakupu nowego mieszkania położonego w Z. przy ul. [...] pomógł mu "załatwić" p. B.Z., który zobowiązał się również do pomocy przy wypełnieniu deklaracji podatkowej PIT-39 oraz obiecał uregulować wszystkie należności z tytułu podatku. Tym samym podatnik był przekonany, iż wszystkie formalności z tego tytułu zostały załatwione "a jak coś trzeba będzie opłacić" to B.Z. opłaci to z pieniędzy pozostałych ze sprzedaży mieszkania.

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż w przedmiotowej sprawie do sprzedaży lokalu położonego przy ul. [...] w W. doszło przed upływem 5 lat od dnia jego nabycia, co powoduje, iż sprzedaż ta stanowi źródło przychodu.

Natomiast kwestią sporną jest prawidłowość zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., a tym samym kwota określonego podatku. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zgodził się ze stanowiskiem organu podatkowego pierwszej instancji zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wskazał, iż z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. wynika, iż aby dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości (w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie) został zwolniony z opodatkowania podatnik winien przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości wydatkować na własne cele mieszkaniowe w okresie dwóch lat liczonych od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie oraz iż udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

W przepisie tym nie wskazano zatem, iż wydatkowanie części przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości powoduje zwolnienie z opodatkowania całego dochodu. Tym samym - w celu skorzystania z przedmiotowego zwolnienia przez podatnika co do całości dochodu - nie jest wystarczające udokumentowanie wydatkowania środków pochodzących z przychodu na cele mieszkaniowe wyłącznie w jakiejś jego części.

W ocenie Organu odwoławczego skoro Skarżący nie udokumentował, iż cały przychód uzyskany ze sprzedaży lokalu położonego przy ul. [...] w W. wydatkował na cele mieszkaniowe to zwolnienie wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. nie mogło zostać zastosowane co do całego dochodu. Podniósł, iż organ podatkowy pierwszej instancji pięciokrotnie wezwał podatnika do okazania dokumentów lub złożenia fotokopii dokumentów potwierdzających prawo do skorzystania z ulgi podatkowej wynikającej z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f oraz poniesienia kosztów uzyskania przychodu (pisma z dnia: 23.07.2015r., 19.10.2015r. 04.12.2015r., 12.01.2016r. oraz z dnia 07.07.2016r. uznane za doręczone na podstawie art. 150 O.p.). Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej skoro podatnik nie odpowiedział na powyższe wezwania, to organ podatkowy pierwszej instancji, opierając się wyłącznie na posiadanej dokumentacji (przekazanej przez inne organy), zasadnie uznał, iż podatnik wydatkował na własne cele mieszkaniowe kwotę 144.036 zł (wartość lokalu zakupionego położonego w Z. - 140.000 zł + koszty związane ze sporządzeniem aktu notarialnego - 4.036 zł) oraz poniósł koszty w wysokości 31.166 zł związane z przekształceniem sprzedanego lokalu (z lokatorskiego spółdzielczego prawa na własnościowe) w postaci wniesionego wkładu budowlanego (30.800 zł) oraz sporządzenia aktu notarialnego (366 zł). Następnie w sposób — właściwy ustalił podstawę obliczenia podatku w wysokości 65.203 zł wskazując, iż stanowi ona kwotę 188.834 zł (wartość lokalu 220.000 zł - koszty uzyskania przychodów 31.166 zł) pomniejszoną o wartość zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w kwocie 123.631,34 zł.

Zdaniem organu odwoławczego wątpliwości nie budzi także samo wyliczenie ww. zwolnienia tj. w wysokości, która odpowiada iloczynowi dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie, dokonane w następujący sposób: dochód w wysokości 188.834 zł x wydatki na cele mieszkaniowe w wysokości 144.036 zł: przychód w wysokości 220.000 zł = 123.631,34 zł. Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazany w decyzji podatek należny (19%) w wysokości 12.389 zł został ustalony w sposób prawidłowy, a twierdzenie podatnika jakoby organ podatkowy winien umorzyć postępowanie podatkowe w sprawie nie znajduje uzasadnienia. Za bez znaczenia dla określenia wysokości podatku uznał również, kto pomagał podatnikowi "załatwić" formalności związane ze sprzedażą lokalu położonego w W. przy ul. [...] i zakupem lokalu położonego w Z., na co powołuje się Strona w odwołaniu.

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącego, iż organ podatkowy pierwszej instancji błędnie ustalił stan faktyczny sprawy poprzez "niesprawdzenie" w jaki sposób wydatkowana została cała kwota przychodu. Wskazał, że jakkolwiek z art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015r. poz. 613 ze zm. ), dalej jako O.p. wynika obowiązek organu podatkowego do podjęcia niezbędnych czynności w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy to z treści tego przepisu nie da się wyprowadzić wniosku, iż organy podatkowe zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy Strona nie przedstawia takich środków. W ocenie organu nie można bowiem założyć, że przy bierności strony ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy podatkowe spoczywa na tych organach zwłaszcza, że Strona zamierza wywieźć korzystne dla siebie skutki podatkowe. Po drugie mimo, że przepis art. 180 § 1 O.p. - dotyczący gromadzenia materiału dowodowego - nakazuje dopuszczenie w charakterze dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, to z dyspozycji art. 180 § 1 O.p. nie wynika, aby postępowanie dowodowe miało być prowadzone w nieskończoność. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej trudno - w obliczu braku odpowiedzi podatnika na 5 wezwań, zmierzających do ustalenia jak została wydatkowana pozostała część przychodu uzyskana ze sprzedaży lokalu oraz braku jakiejkolwiek wypowiedzi w sprawie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (w tym także na etapie postępowania odwoławczego) – uznać, iż to na organie podatkowym ciążył obowiązek nieustającego badania jak została wydatkowana część przychodu, co do której nie zastosowano ulgi wynikającej z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 122 w zw. z n art. 187 § 1, 191, 210 § 1 i 4 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sposób niepełny przejawiające się w nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, selektywnego potraktowania zebranego materiału dowodowego, nie odniesienia się w zaskarżonej decyzji do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego;

2. błędne ustalenie stanu faktycznego w szczególności poprzez niesprawdzenie, w jaki sposób wykorzystana została otrzymana kwota.

W uzasadnieniu wskazał, iż jest w wieku 69 lat, jest schorowany, nie miał siły, nie potrafił i dalej nie potrafi odnaleźć się w sprawach urzędowych, dlatego zaufał B.Z. Był przekonany że ze złożeniem deklaracji tak jak mu kazał B.Z. wszystko będzie załatwione, a jak coś trzeba będzie opłacić, to on to opłaci z pieniędzy, które zostały po sprzedaży mieszkania. Był przekonany że wszystko zostało zrobione, że gdyby nie to, otrzymałby jakieś pismo z Urzędu. Później Skarżący dowiedział się że ww. osoba oszukała więcej osób, niektórym z nich udało się wytoczyć mu sprawę karną, jednak zmarł w trakcie jej trwania.

Podkreślił, iż za otrzymane pieniądze kupił sobie nowe mieszkanie, a więc spełnił warunki wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f, a zatem powinienem być zwolniony z opodatkowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. Na wstępie Sąd pragnie podkreślić, że oceniając zasadność skargi nie mógł wziąć pod uwagę takich okoliczności, jak wiek i stan zdrowia Skarżącego oraz to, że Skarżący powołuje się na to, że został oszukany przez osobę, która zobowiązała się pomóc mu w załatwieniu formalności związanych z podatkiem od sprzedaży mieszkania.

Sąd administracyjny powołany jest do kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności, tj. zgodności z prawem. Kierując się tym kryterium stwierdził, że decyzja wydana wobec Pana S.S. nie narusza prawa.

2. Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. organy słusznie uznały, że sprzedaż lokalu przez Skarżącego stanowiła źródło przychodu, ponieważ nastąpiła przed upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym nastąpiło nabycie lokalu.

Prawidłowe jest ustalenie organu, którego Skarżący nie kwestionuje, że lokal przy ul. [...] w W. został nabyty z dniem 21.12.2009r. na podstawie oświadczenia o ustanowieniu spółdzielczego własnościowego prawa na jego rzecz przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...]. Sprzedaż nastąpiła zaś 11 stycznia 2010 r.

3. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. według stanu prawnego mającego zastosowanie w tej sprawie, wolne od podatku dochodowego są dochody uzyskane z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30 e w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze sprzedaży tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe, udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

4. Skarżący uważa, że cała kwota uzyskana przez niego ze sprzedaży lokalu powinna podlegać zwolnieniu na podstawie przytoczonego przepisu. Tak jednak nie jest. Stanowisko organu w tej kwestii jest prawidłowe.

Jeśli dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości został wydatkowany na cele określone w tym przepisie nie w całości, ale tylko w części, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, to zgodnie z powołanym powyżej art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. dochód podlega zwolnieniu w odpowiedniej części. Zwolnienie obejmuje kwotę, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie.

Sąd po przeanalizowaniu sposobu wyliczenia podatku stwierdza, że organ kwotę zwolnionego dochodu obliczył prawidłowo, co znalazło szczegółowe odzwierciedlenie w decyzji. Obliczenie kwoty dochodu podlegającego opodatkowaniu także jest prawidłowe. Kwota podatku wskazana w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego również nie budzi zastrzeżeń. Organ drugiej instancji miał pełne podstawy do tego, aby utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji, gdyż nie zawierała ona nieprawidłowości.

5. Skarżący kwestionuje decyzję z tego powodu, że organy nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu ustalenia stanu faktycznego tj. tego, w jaki sposób Skarżący wydatkował uzyskany dochód. Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdza, że zarzut ten nie jest zasadny i nie mógł doprowadzić do podważenia prawidłowości decyzji.

Organ kilkakrotnie wzywał Pana S.S. do okazania dokumentów lub złożenia fotokopii dokumentów potwierdzających prawo do skorzystania z ulgi podatkowej wynikającej z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f oraz dowodów na poniesienie kosztów uzyskania przychodu, które podlegałyby odliczeniu od przychodu. Dowody wezwań znajdują się w aktach sprawy. Organ zatem podjął starania, aby ustalić, jaka część dochodu podlegała zwolnieniu.

Skarżący nie dostarczył dowodów, o które organ wzywał.

W skardze Pan S. S. zresztą także nie powołuje się na to, że wydatkował kwotę uzyskaną ze sprzedaży lokalu na cele uprawniające do zwolnienia w większej części, niż ustaliły organy. Zarzuty dotyczą "niewyjaśnienia" przez organ, nie zaś tego, że było inaczej, niż organy twierdzą. Skarżący nie podważył prawidłowości ustaleń co do kwoty przychodu i dochodu, w tym – dochodu zwolnionego.

6. Ponieważ Skarżący – mimo kierowanych do niego wezwań - nie wykazał, w jaki sposób wydatkował przychód ze sprzedaży, organy podatkowe słusznie oparły rozstrzygnięcie na zgromadzonym samodzielnie w sprawie materiale dowodowym, dostarczonym w toku prowadzonego postępowania przez inne organy.

7. Zasadnie organ uznał, że Podatnik wydatkował na własne cele mieszkaniowe kwotę 144.036 zł, na która to kwotę składa się wartość lokalu zakupionego położonego w Z. - 140.000 zł oraz koszty związane ze sporządzeniem aktu notarialnego - 4.036 zł.

Zasadnie też organ uznał, że Podatnik poniósł koszty w wysokości 31.166 zł związane z przekształceniem sprzedanego lokalu (z lokatorskiego spółdzielczego prawa na własnościowe) w postaci wniesionego wkładu budowlanego (30.800 zł) oraz sporządzenia aktu notarialnego (366 zł). Koszty te organ odliczył.

Podstawa obliczenia podatku prawidłowo została określona w wysokości 65.203 zł.

Organ wskazał, że obliczył ją w ten sposób, że stanowi ona kwotę 188.834 zł (wartość lokalu 220.000 zł minus koszty uzyskania przychodów 31.166 zł) pomniejszoną o wartość zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w kwocie 123.631,34 zł.

Wyliczenie wyżej wymienionego zwolnienia jest poprawne: kwota odpowiada iloczynowi dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie (dochód w wysokości 188.834 zł x wydatki na cele mieszkaniowe w wysokości 144 036 zł : przychód w wysokości 220.000 zł = 123.631,34 zł.).

Rację ma organ, że w świetle powyższych ustaleń i wyliczeń nie było podstaw do zastosowania ulgi wynikającej z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f do całego dochodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu.

Wskazany w decyzji podatek należny (19%) w wysokości 12.389 zł został ustalony w sposób prawidłowy, a żądanie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie nie znajduje uzasadnienia.

8. Sąd stwierdził, że wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły art. 122 w zw. z art. 187 § 1, 191, 210 § 1 i 4 O.p. W ocenie Sądu podjęły daleko idące starania, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny. Kilkakrotnie kierowały wezwania o dostarczenie informacji przez podatnika – jednak bez rezultatu. Starania podjęte wobec innych organów przyniosły rezultat w postaci dostarczenia przez nie dowodów na wydatki dokonane przez podatnika. Sąd nie dostrzega, jakie jeszcze działania organy mogły podjąć, aby podatnik mógł uznać, że podjęły "wszelkie" działania, jakie były możliwe. W ocenie Sądu organy uczyniły zadość wymogom wynikającym z art. 122, 187 § 1 i 191 O.p.

Sąd nie podziela zapatrywania Skarżącego, że organy nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Skarżący nie wskazuje, czego organy nie wzięły pod uwagę. Zarzut selektywnego rozpatrzenia materiału dowodowego także zatem nie jest zasadny. Treść decyzji również nie wykazuje braków, które uzasadniałyby zarzut, że organ nie odniósł się w niej do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący nie wskazał, co organ pominął. Zarzut naruszenia art. 210 § 1 i 4 O.p. nie jest uzasadniony.

Nie znajduje też uzasadnienia zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez niesprawdzenie, w jaki sposób wykorzystana została kwota uzyskana ze sprzedaży lokalu. Organ podjął starania, aby ustalić, w jakim zakresie poniesione przez Skarżącego wydatki uprawniają do zwolnienia. Zakres tego zwolnienia ustalił prawidłowo.

9. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w sprawie żadnych uchybień, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie stwierdził też, aby występowały przesłanki stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ani wznowienia postępowania, które uzasadniałyby uchylenie decyzji. W tej sytuacji skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.