Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 307/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.U.S. Oddział w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi p o s t a n a w i a: odrzucić skargę;


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] października 2014r. nr [...] w przedmiocie obciążania wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie 830,05 zł, i obciążył wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 827,40 zł. Powyższe postanowienie zostało doręczone wierzycielowi – Z. U. S. Oddział w B. w dniu [...] lutego 2015r.

W dniu [...] marca 2015r. Z. U. S. Oddział w B. złożył skargę na opisane wyżej postanowienie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Tutejszy Sąd w dniu 13 marca 2015 r. przekazał przedmiotową skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w B.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z przepisem art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej cytowanej: p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 54 § 1 tej ustawy skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest warunkiem jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast wynikająca z art. 54 § 1 p.p.s.a. zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej skutkuje tym, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem innego organu administracji publicznej, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. Wówczas o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej (tak: NSA w postanowieniu z dnia 16 lipca 2013r. II FSK 1775/13, WSA w Krakowie w postanowieniu z 26 listopada 2014r. II SA/Kr 1574/14 oraz T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 ).

W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca otrzymała postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, wraz z właściwym pouczeniem, w dniu 9 lutego 2015 r. Od tej daty też zaczął biec termin do złożenia skargi w sądzie administracyjnym, wynoszący 30 dni. Przewidziany w ustawie okres, uprawniający do zaskarżenia aktu administracyjnego upływał zatem w dniu 11 marca 2015r. Wbrew pouczeniu zawartemu w zaskarżonym postanowieniu skarga została wniesiona bezpośrednio do tutejszego Sądu, a nie za pośrednictwem organu. Powyższa okoliczność powoduje, że skarga została skutecznie wniesiona do Sądu dopiero w dacie przekazania przez Sąd skargi do organu, tj. 13 marca 2015 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.

W konsekwencji, skoro skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.