Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 270/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8
journal: Dz.U. 2018 poz 646
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Małgorzata Bejgerowska, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 1044/18 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 13 lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. sp. z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 1044/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej jako "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej") z dnia 13 lipca 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. (treść uzasadnienia ww. wyroku oraz innych wyroków sądów administracyjnych powołanych w niniejszym uzasadnieniu dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W skardze kasacyjnej Spółka, reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie:

1) prawa materialnego, tj. art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie i bezpodstawne nakładanie na przedsiębiorcę obowiązku posiadania dokumentów w postaci umów zleceń lub o dzieło, protokołów odbioru, projektów i pozwoleń w sytuacji, gdy konieczność sporządzenia i archiwizowania powyższych nie wynika z obowiązujących przepisów prawa;

2) przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", tj. art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), w zw. z art. 145 § 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez uznanie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej jako "Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego") za prawidłowe, mimo że zostały one wydane z naruszeniem ww. normy;

3) przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 145 § 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez uznanie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego za prawidłowe, pomimo że zostały one wydane z naruszeniem ww. norm, polegającym na:

- nieprzesłuchaniu w toku postępowania A. W. (prokurenta E. sp. z o.o.) na okoliczność, czy spółka ta wykonała roboty objęte zakwestionowanymi fakturami dla Spółki, czy faktury dokumentujące wykonanie tych robót były wystawione przez E. sp. z o.o. zgodnie z wiążącą strony ustną umową, czy podpisy A. W. widniejące na kwestionowanych fakturach oraz dokumentach KP pochodziły z jego ręki, czy Spółka zapłaciła za wszystkie objęte fakturami roboty oraz inne okoliczności pozwalające na zweryfikowanie realizacji przez E. sp. z o.o. robót dla Spółki i ich rozliczenia;

- pominięciu dowodów w postaci dwóch pisemnych oświadczeń A. W. zalegających w aktach sprawy, a świadczących o tym, że wszystkie zaksięgowane przez Spółkę w 2012 r. faktury dokumentujące roboty zrealizowane przez E. sp. z o.o. miały odzwierciedlenie w rzeczywistych zdarzeniach gospodarczych;

- nieprzesłuchaniu w toku postępowania prowadzącego przedsiębiorstwo U. J. P. na okoliczność, czy czynności objęte zakwestionowanymi fakturami VAT zostały przez niego na rzecz Spółki faktycznie zrealizowane, czy faktury wystawione przez U. J. P. oraz dokumenty KP potwierdzające pobranie wynagrodzenia w związku z realizacją umów, pochodzą od tego podatnika, czy Spółka zapłaciła w całości kwoty w fakturach tych ujęte oraz inne okoliczności pozwalające na zweryfikowanie realizacji przez U. J. P. dostaw towarów i usług dla Spółki i ich rozliczenia w 2012 r.;

- nieprzesłuchaniu w toku postępowania pełnomocnika N. sp. z o.o. A. O. na okoliczność zawarcia ze Spółką umów i ich realizacji oraz rozliczenia, wystawienia przez N. sp. z o.o. w koszt Spółki zakwestionowanych faktur, pobrania zapłaty i podpisania dokumentów KP;

- niewyjaśnieniu, czy zakwestionowane w toku postępowania kontrolnego faktury wystawione przez J. M. oraz potwierdzające zapłatę za te faktury dokumenty KP pochodzą od tego podatnika (opinia grafologiczna);

- nieprzesłuchaniu w toku postępowania K. L. oraz S. O. na okoliczność realizacji przez J. M. dla Spółki robót objętych zakwestionowanymi fakturami zrealizowanych w 2012 r.;

4) przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej za prawidłowe, mimo że wydane zostały z naruszeniem ww. normy, polegającym na :

- wyciągnięciu z okoliczności ustalonych, a dotyczących działalności: E. sp. z o.o., U. J. P., N. sp. z o.o., Usługi Handlowe J. M. wniosków co do realizacji dla Spółki robót i dostaw w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a nadto zastępując braki dowodów spekulacjami intelektualnymi;

- przenoszeniu na Spółkę ciężaru dowodowego w zakresie obowiązku wykazania rzeczywistego charakteru nabywanych towarów i usług w sytuacji braku wystarczających do ich kwestionowania dowodów.

W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W piśnie procesowym z dnia 16 marca 2021 r. nowoustanowiony pełnomocnik Spółki - doradca podatkowy, uzupełnił uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., ani przesłanki przewidziane w art. 189 P.p.s.a., które podlegają rozważeniu z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę zakres wyznaczony podstawami skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny sporządził w niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku, oddalającego skargę kasacyjną, z uwzględnieniem art. 193 zdanie 2 P.p.s.a., czyli zawierające jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Stąd też w uzasadnieniu niniejszego wyroku nie przedstawiono opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej organów administracji oraz Sądu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.

W przedmiotowej sprawie spór koncentrował się na ustaleniach faktycznych, które stały się podstawą do sformułowania wniosku, że faktury wystawione przez podmioty: E. sp. z o.o., U. J. P., N. sp. z o.o. i Usługi Handlowe J. M. (dalej także jako "kontrahenci") nie odzwierciedlały rzeczywistych czynności gospodarczych i tym samym Spółka nie nabyła prawa do zaliczenia wydatków, wynikających z tych faktur, do kosztów uzyskania przychodu w 2012 r.

W skardze kasacyjnej, kwestionując stanowisko organów podatkowych w przedmiocie nieuznania Spółce kosztów uzyskania przychodów zarzucono, że Sąd pierwszej instancji zaakceptował decyzję organu podatkowego drugiej instancji, która została wydana po przeprowadzeniu postępowania uchybiającego art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Opisując zarzuty w tym zakresie pełnomocnik Spółki stwierdził m.in., że pominięto dowody w postaci oświadczeń A. W., nie przesłuchano wskazanych przez Spółkę osób i dokonano oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a uchybienia te miały decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się do powyższych zarzutów i ich uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że argumentacja skargi kasacyjnej stanowi jedynie prostą negację dokonanej przez organy podatkowe i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny zebranego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej (konkretyzujący zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej) stanowi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Naruszenia powołanych wyżej przepisów Spółka upatrywała, m.in. w nieprzeprowadzeniu przez organy podatkowe dowodów z zeznań wskazanych przez nią kluczowych, jej zdaniem, świadków.

Odnosząc się do tej kwestii należy zauważyć, że organ podatkowy podjął próbę przesłuchania A. W. (dwukrotnie) i A. O., ale osoby te nie stawiły się na wezwanie organu. W świetle zgromadzonych dowodów, oświadczenie A. W. nie zostało pominięte przez organy podatkowe, lecz nie dano mu wiary. Podkreślić przy tym należy, że organy podatkowe mogą przeprowadzić tylko te dowody, które są możliwe do przeprowadzenia. W odniesieniu do świadków organy podatkowe nie mają możliwości prawnych przymusowego doprowadzenia ich na przesłuchanie. Jednocześnie należy zauważyć, że świadkami miały być osoby, które do współpracy wybrała sobie Spółka, deklarując ich znajomość (A. W., S. O.) i za ten wybór ponosi odpowiedzialność. Twierdzenie Spółki, że w odniesieniu do działalności firmy J. M. należało przesłuchać S. O., gdyż w imieniu tego podmiotu działalność prowadzili nieokreśleni (nieprzesłuchani) pełnomocnicy, nie zasługuje na uwzględnienie. Organy podatkowe nie są bowiem zobowiązane poszukiwać i przeprowadzać wszelkich możliwych dowodów tylko po to, by potwierdzić stanowisko Spółki, szczególnie, gdy zebrany dotychczas materiał dowodowy daje racjonalne podstawy do oceny faktur wystawionych przez J. M. jako fikcyjnych. Podkreślenia również wymaga, że nie ma prawnej możliwości prowadzenia po śmierci J. M. (zmarłego w dniu 16 czerwca 2014 r.), w jego imieniu, działalności gospodarczej przez jego pełnomocników. Bezzasadne jest także oczekiwanie przez Spółkę przeprowadzania badań pisma ręcznego J. M., celem potwierdzenia wiarygodności podpisów na fakturach z jego nazwiskiem, wobec niepodważenia przez Spółkę ustaleń organów podatkowych, że nie doszło do wykonania usług.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Spółka nie kwestionowała generalnie ustaleń faktycznych dotyczących funkcjonowania wspomnianych kontrahentów, lecz w istocie podważała wnioski wywiedzione w odniesieniu do Spółki z tych ustaleń przez organy podatkowe, a zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. W ramach działalności A. W. Spółka podkreślała, że wystawianie faktur bez pokrycia nie ma związku z pracami wykonanymi dla Spółki. (...) Fakt, że E. sp. z o.o. nie prowadziła należycie ksiąg podatkowych i nie wykazywała obrotów, nie może obciążać Spółki, podobnie jak brak dokumentacji nabycia czy wypożyczenia niezbędnego sprzętu budowlanego. Co do firmy U. J. P. podnoszono m.in., że Spółka nie może brać odpowiedzialności, że podmiot ten nie rozliczał się terminowo, zaniżał przychody i nie prowadził działalności ciągle w jednym miejscu. W odniesieniu do N. sp. z o.o. Spółka podniosła, że ustalenia na okoliczność, że prezes tej spółki był "słupem" automatycznie "nie dowodzi braku działania spółki. Gdyby spółka nie działała, to niepotrzebny byłby jej jakikolwiek zarząd, a faktycznego zarządzającego nie przesłuchano. Mógł być nim wystawca faktur A. O. W odniesieniu do działalności J. M. (alkoholika, bez środków do życia) Spółka, nie kwestionując ustaleń dotyczących tej osoby, zarzucała, że organy podatkowe przez cały czas funkcjonowania tej działalności nie zdołały zweryfikować jej fikcyjności. Spółka przyjęła jednak, że w imieniu tej osoby prowadzili działalność pełnomocnicy, stąd firma istniała i dokonywała dostaw na rzecz Spółki.

Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że postępowanie podatkowe nie wykazało, by Spółka nabyła od kontrahentów opisane w fakturach towary i usługi, co pozwala na przyjęcie, że faktury dokumentujące takie transakcje nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji. Zasadnie zatem uznano, że wystawione faktury nie odzwierciedlały żadnych czynności, czego Spółka miała lub powinna mieć świadomość.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wywody uzasadnienia skargi kasacyjnej mają w istocie charakter ogólny i nie zostały powiązane z konkretnym zarzutem co do postępowania organów podatkowych. Z kolei zawarte w piśmie procesowym pełnomocnika Spółki z dnia 16 marca 2021 r. wywody oparte na argumentacji wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r. akt C-189/18, nie precyzują, w jakim zakresie i dlaczego wykorzystanie przez organ podatkowy materiałów z innego postępowania (co jest dopuszczalne zgodnie z przepisami) naruszyło prawa Spółki lub wpłynęło na dokonanie nieprawidłowych ustaleń na potrzeby rozstrzygnięcia w sprawie. W postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości i zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, każdy legalny dowód może być wykorzystany w sprawie. Spółka formułując zastrzeżenia w tym zakresie nie wyjaśniła przekonująco, dlaczego dowody włączone do niniejszej sprawy z innych postępowań miałaby zostać zdyskwalifikowane, skoro takie włączenie jest dopuszczalne. Mnogość postępowań może wpływać na niedogodności w ich prowadzeniu przez Spółkę, ale nie jest to równoznaczne z nieprawidłowościami, które na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mogłyby być uważane za uchybienia mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe korzystając z dokumentów z innych postępowań, były uprawnione do konfrontowania ich z własnymi ustaleniami i w takim całokształcie dokonania oceny całości materiału dowodowego na potrzeby prowadzonego postępowania. Dla podważenia takiej, prawnie dopuszczalnej praktyki, nie wystarczy ogólne podnoszenie możliwych teoretycznie do wystąpienia nieprawidłowości, czy oczekiwanie badania związku między sprawami, lecz konieczne jest wskazanie, jakie konkretne nieprawidłowości zaistniały i jaki miały wpływ na wynik postępowania.

W rezultacie w skardze kasacyjnej Spółka nie podważyła okoliczności faktycznych, ustalonych przez organy podatkowe i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji wskazujących, że wystawcy zakwestionowanych faktur nie byli dostawcami towarów i usług, które miała nabyć Spółka. Stąd też zasadnie przyjęto, że Spółce nie przysługuje prawo zaliczenia spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w 2012 r. Sąd pierwszej instancji miał podstawy, by podzielić stanowisko, że aczkolwiek wskazane podmioty mogły w części spełniać podstawowe warunki rejestracyjne związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to pozostałe okoliczności wskazują jednoznacznie, że tylko pozorowały wykonywanie rzeczywistej działalności gospodarczej.

O braku staranności i zabezpieczenia własnego interesu gospodarczego po stronie Spółki świadczyć może stanowcze twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że nie ma obowiązku sporządzania umów na piśmie, kosztorysowania, protokołów odbioru i podobnej dokumentacji. Skoro Spółka posiada w istocie jedynie faktury na dowód wykonania usług, czy dostaw towaru i nie ma jednoznacznego potwierdzenia tych transakcji od kontrahentów, to wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, organ ma prawo wezwać stronę do wykazania innymi dowodami, że budząca wątpliwości transakcja miała miejsce. Nie stanowi to również zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 8 ustawy Prawo przedsiębiorców.

W interesie Spółki jest natomiast przedstawienie dowodów potwierdzających przebieg zdarzeń gospodarczych, które organ podatkowy kwestionuje. W tym celu pomocne, a nie obowiązkowe mogą być pisemne umowy z kontrahentami, kosztorysy, czy protokoły odbioru robót budowlanych lub dostaw towarów.

Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu podatkowym zasadą prawdy materialnej, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ ten nie ma jednak obowiązku poszukiwania każdego dowodu, który mógłby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a jedynie dopuszczenie takiego dowodu. Z treści art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie można zatem wyprowadzić konkluzji, że organy podatkowe zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji, gdy strona środków takich nie przedstawia. W piśmiennictwie wskazuje się, że pozycja procesowa strony w zakresie dowodzenia nie jest kształtowana wyłączne przez przepisy Ordynacji podatkowej. Sytuację procesową strony w zakresie dowodzenia modyfikują w sposób istotny przepisy materialnego prawa podatkowego. Są one przykładem wpływu materialnoprawnych rozwiązań na regulacje proceduralne, stosowane w zakresie rozstrzygnięcia spraw podatkowych (tak: P. Pietrasz [w:] C. Kosikowski, L. Etel, J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2013, s. 1035). Taka też sytuacja "wymuszania" inicjatywy dowodowej ma miejsce w regulacjach zawartych w u.p.d.o.p. stanowiących podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie.

Podkreślić należy, że organ podatkowy w zaskarżonej decyzji szczegółowo i obszernie przedstawił ustalenia faktyczne, które legły u podstaw zakwestionowania możliwości dostarczenia Spółce przez wskazane podmioty towarów i usług objętych spornymi fakturami. Nie powtarzając ich (w istocie Spółka tych ustaleń nie kwestionuje) we wszystkich przypadkach funkcjonowanie kontrahentów odbiegało od standardów funkcjonowania na rynku podmiotów gospodarczych; nie można było nawiązać żadnego kontaktu z tymi podmiotami (również wobec braku historii ich funkcjonowania - siedziba, pracownicy), brak było realnych dowodów ich rzeczywistego funkcjonowania na rynku, czy to poprzez rozliczenia podatkowe, czy własną dokumentację księgową, bez względu na podmiot, pojawiały się te same nazwiska osób "organizujących" działalność (np. A. W., S. O.), dokumentacja fakturowa znajdowana była w miejscach niezwiązanych z podmiotami figurującymi jako wystawcy faktur, czego nie można było w sprawie racjonalnie wyjaśnić. W kontekście takich okoliczności gotówkowa forma płatności za usługi i towary wymienione w spornych fakturach, zasadnie oceniona została jako argument przemawiający przeciwko ich realnemu charakterowi. Szczególnie, że w trakcie postępowania Spółka nie potrafiła przedstawić przekonujących dowodów na dokonanie rzeczywistych płatności, a analiza jej przepływów gotówkowych, takiej wersji nie potwierdzała. Spółka nie dostarczyła również, w istocie poza fakturami, dowodów wykonania usług objętych przedmiotowymi fakturami (dokumentacja powykonawcza, korespondencja). Wnioski płynące z łącznej oceny zgromadzonych dowodów, wywiedzione przez organy podatkowe i zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji nie naruszały zatem zasad logiki i doświadczenia życiowego. Dokonana przez organ odwoławczy i zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji ocena materiału dowodowego nie wykraczała zatem poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonał według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Podkreślenia wymaga, że dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy właściwie rozważył całość zebranego materiału dowodowego, a w obszernym uzasadnieniu rozstrzygnięcia bardzo szczegółowo przedstawił ustalenia w zakresie kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2012 r. Wbrew zatem zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów prawa procesowego normujących postępowanie dowodowe i ogólne zasady jego prowadzenia (art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocenę legalności decyzji dokonaną przez Sąd pierwszej instancji uznano zatem za prawidłową. Poza zakresem zainteresowania Sądu pierwszej instancji nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o wadliwości analizy i oceny dokonanej w zaskarżonym wyroku. Zgromadzony materiał dowodowy ze wszechmiar nosił znamiona kompletności, w związku z czym zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej ocenić należy jako pozbawioną podstaw negowanie oceny ustaleń faktycznych. W konsekwencji bezzasadne jest twierdzenie autora skargi kasacyjnej o istnieniu podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Wbrew twierdzeniom Spółki, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji przez pryzmat wzorców sądowej kontroli i nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani uchybień proceduralnych, o istotnym wpływie na wynik sprawy, miał podstawy do zastosowania regulacji zawartej w art. 151 P.p.s.a. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny za chybione uznał zarzuty procesowe rozpatrywane w łączności z uzasadnieniem skargi kasacyjnej. Uznać zatem należy, że ustalenia organów podatkowych dotyczące bezzasadności uznania za koszty uzyskania przychodów Spółki w 2012 r. wydatków wynikających z faktur pochodzących od wspomnianych kontrahentów, były prawidłowe.

W tym stanie rzeczy prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił zupełność postępowania przeprowadzonego przez organy podatkowe.

Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej i podniesione celem ich uzasadnienia argumenty nie mogły doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie nie podważono skutecznie prawidłowości oceny stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., po uprzednim rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a.

W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego zasądzonych na rzecz organu podatkowego, orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1, art. 209 i art. 205 § 2 P.p.s.a.