Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 79/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1 pkt 2 i 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. , ,


UZASADNIENIE

Skarga H. Z. (dalej: "zobowiązany", "strona" lub "skarżący") dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: "organ", "organ odwoławczy" lub "DIAS") utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: "organ egzekucyjny" lub "NUS") z "[...]" w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Z akt sprawy wynika, że NUS prowadzi wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr "[...]" (K-1) wystawiony przez wierzyciela - Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia "[...]", dotyczący nieuiszczonej opłaty abonamentowej od stycznia 2012 r. do czerwca 2016 r. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w dniu 14 czerwca 2017 r. wskutek doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności. Zajęcia doprowadziło do częściowego zaspokojenia wierzytelności wskutek przekazania przez NUS nadpłat w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. i 2017 r. Ponadto organ egzekucyjny zajął w dniu 15 maja 2019 r. wierzytelność pieniężną przysługującą zobowiązanemu od Spółki A.

Zobowiązany pismem z dnia 14 maja 2019 r., uzupełnionym w dniu 27 maja 2019 r. zakwestionował istnienie dochodzonego obowiązku, wskazał, że dochodzone należności uległy przedawnieniu, nie zostało doręczone upomnienie oraz powołał się na kwotę wolną od egzekucji, wynoszącą 1.575 zł. Po wezwaniu do sprecyzowania wniosku zobowiązany pismem z dnia 27 czerwca 2019 r. wskazał, że żąda umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Wierzyciel pismem z dnia 25 września 2019 r. (K-36) zaprzeczył okolicznościom podnoszonym przez stronę oraz przedłożył duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia 21 sierpnia 2008 r., kserokopię upomnienia z dnia 13 lipca 2016 r. i kserokopię karty doręczeń z dnia 19 lipca 2016 r., potwierdzającą odbiór upomnienia.

Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia "[...]" odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W zażaleniu strona zaprzeczyła, jakoby otrzymała 21 sierpnia 2008 r. od Poczty Polskiej tzw. pakiet startowy, zawierający m. in. zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Wskazała, że od 2008 r. do 2016 r. nie było żadnych monitów w sprawie nieopłaconego abonamentu RTV. Strona zażądała od NUS, aby udowodnił fakt podpisania odbioru przesyłki poleconej, będącej podstawą wszczęcia egzekucji. Strona dodała, że dokonane zajęcie wynagrodzenia uniemożliwiło jej zapłatę za obowiązkowy przegląd techniczny samochodu, a tym samym uniemożliwiło wykonywanie pracy w terenie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

W uzasadnieniu powołał się na przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "upea"): art.59 §1 pkt 2 i pkt 7. DIAS wskazał, że podnoszona przez stronę kwestia nieistnienia obowiązku została już rozstrzygnięta przez NUS postanowieniem z dnia "[...]", uznającym za niezasadny zarzut w tym zakresie. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia "[...]". DIAS wyjaśnił, że rejestracja odbiorników pod adresem ul. "[...]" w O. została dokonana na imię i nazwisko strony, według stanu prawnego objętego ustawą z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja", uchyloną z dniem 1 marca 1993 r. przez ustawę z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 361 ze zm.). Wskazał, że od dnia 16 czerwca 2005 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy o opłatach abonamentowych, powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi abonamentu RTV są wyłącznie przepisy tej ustawy. Zarejestrowanie odbiornika w czasie ich obowiązywania, bez późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę do zaistnienia obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, podlegającego egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej. W kwestii zarzucanego braku powiadomienia strony przez Pocztę Polską S.A. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, DIAS wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych Poczta Polska S.A. była zobowiązana wyłącznie do powiadamiania użytkowników o nadanym indywidualnym numerze identyfikacyjnym, przesyłając zawiadomienie o nadaniu tegoż numeru, wraz z imiennymi blankietami wpłat. Wymóg ten spełnia nadanie w dniu 21 sierpnia 2008 r. listu zwykłego (bez potwierdzenia odbioru), zawierającego zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego "[...]" wraz z pakietem spersonalizowanych blankietów wpłat, na adres zgodny z dokonaną przez stronę rejestracją odbiornika. Na prawidłowość takiego stanowiska wskazuje, zdaniem DIAS, orzecznictwo NSA powołane w zaskarżonym postanowieniu.

DIAS wskazał ponadto na przedłożony przez wierzyciela duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, wygenerowany na podstawie danych przechowywanych w systemie informatycznym Poczty Polskiej S.A., podpisany przez uprawnionego pracownika. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe, każda przesyłka, której nie można było doręczyć adresatowi podlega zwrotowi do nadawcy przez operatora pocztowego. Tylko, jeśli nie można przesyłki doręczyć zarówno adresatowi, jak i nadawcy, że względu na brak np. adresu nadawcy, taką przesyłkę Prawo pocztowe traktuje jako "przesyłkę niedoręczalną", która podlegała szczególnej procedurze opisanej w powołanym przepisie. Skoro adresowana do strony przesyłka, zawierająca zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego, nie powróciła do nadawcy, to przyjąć należy, że została stronie doręczona. DIAS podkreślił, że na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej nadal wynikał wprost z przepisów ustawowych.

Powyższe, zdaniem DIAS, wskazuje, że stronie przesłano zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Z ustawy o opłatach abonamentowych wynika domniemanie używania odbiornika przez osobę posiadającą odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a z używaniem odbiornika RTV wiąże się koniecznością uiszczania opłaty abonamentowej. Wyrejestrowanie i legalny brak wnoszenia opłat za abonament RTV może nastąpić m.in. w związku z zaprzestaniem użytkowania odbiorników RTV. Przepisy rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1676) zobowiązują użytkowników odbiorników do niezwłocznego powiadomienia operatora o zaprzestaniu używania odbiorników, poprzez złożenie w placówce pocztowej zgłoszenia wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. Przed wejściem w życie tego rozporządzenia powiadomienie następowało poprzez złożenie w placówce pocztowej "Formularza zgłoszenia zmiany danych", a w okresie obowiązywania książeczek radiofonicznych - poprzez zgłoszenie zmiany, a odcinku "Z" lub "W" książeczki. Zatem to na abonencie spoczywa obowiązek poinformowania operatora o wszelkich zmianach mających wpływ na obowiązek uiszczania abonamentu RTV, w tym o zaprzestaniu używania odbiornika, którego niedopełnienie skutkuje dalszym naliczaniem opłat. Brak dopełnienia przez stronę formalności wyrejestrowania odbiorników bądź zgłoszenia zmian skutkujących brakiem obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych skutkuje koniecznością regulowania opłat abonamentowych RTV. Brak wpłat stanowił bezpośrednią przyczynę żądania wykonania zobowiązania w drodze egzekucji administracyjnej, a w konsekwencji podjęcia czynności zmierzających do przymusowego ich ściągnięcia, w postaci wystawienia i skierowania do organu egzekucyjnego tytułu wykonawczego.

W kwestii zarzucanego przedawnienia obowiązku DIAS wyjaśnił, że do opłat abonamentowych zastosowanie ma art.70 §1 Ordynacji podatkowej (dalej: "Op"), z którego wynika 5-letni termin przedawnienia obowiązku, liczony od końca roku, w którym upłynął termin płatności. Ponadto na podstawie art.70 §4 Op bieg terminu przedawnienia jest przerywany przez zastosowanie środka egzekucyjnego, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Przedawnienie obowiązku nastąpi, według organu w 2024 r.

Odnośnie do podnoszonego braku doręczenia upomnienia DIAS wskazał na treść pisma strony z dnia 27 czerwca 2019 r. (K-30), w którym zawarte zostało jednoznaczne stwierdzenie, że jedynym dokumentem otrzymanym od Poczty Polskiej było upomnienie nr "[...]" na kwotę 1365,56 zł. Jest to zgodne z informacjami przekazanymi przez wierzyciela organowi egzekucyjnemu pismem z dnia 25 września 2019 r., w którym zostało przedstawione stanowisko w sprawie zarzutów, wraz z kopią upomnienia "[...]" skierowanego do strony, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia pełnoletniemu domownikowi w dniu 19 lipca 2016 r.

Postanowienie DIAS zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

W skardze zażądano zadośćuczynienia za poniesione straty z tytułu braku możliwości uzyskiwania dochodów wraz z odsetkami, zwrotu nadpłaconego podatku za lata 2016 i 2017, zwrotu bezprawnej egzekucji kwoty za wynagrodzenie umowy zlecenia wraz z odsetkami, anulowanie zadłużenia w firmie windykacyjnej "[...]" oraz na podstawie art. 73 Kpa wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów, na podstawie których wszczęto egzekucję.

W uzasadnieniu skargi wskazano na brak podstaw do utrzymania w mocy przez organ odwoławczy postanowienia NUS. Podkreślono, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte jedynie na podstawie oświadczenia wierzyciela, bez dowodu istnienia zobowiązania, zaś Poczta Polska nie jest w stanie udowodnić doręczenia przesyłki z nadanym numerem abonenta. Według skarżącego jedynie wysłanie przesyłki listem poleconym jest zgodne z ustawą. Skarżący wskazał, że po raz pierwszy otrzymał upomnienie dopiero 13 lipca 2016 r., tj. po 8 latach. Według skarżącego doszło do poświadczenia nieprawdy poprzez wskazanie w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący posiada status abonenta. Niezasadnie organ egzekucyjny dokonał zajęcia nadpłaty podatku za lata 2016 i 2017 bez poinformowania skarżącego. Zajęcie wierzytelności z tytułu umowy zlecenia pozbawiło skarżącego wszystkich środków finansowych, uniemożliwiając opłacenie OC oraz przeprowadzenie badań technicznych pojazdu, który służy do pracy zarobkowej. Skarżący poinformował o tym NUS, który jednak nie wstrzymał postępowania egzekucyjnego. W rezultacie skarżący poniósł straty, w związku z którymi żąda zadośćuczynienia z tytułu braku możliwości uzyskiwania dochodów wraz z odsetkami, zwrotu nadpłaconego podatku za lata 2016 i 2017 wraz z odsetkami, zwrotu kwot wyegzekwowanych z umowy zlecenia wraz z odsetkami, anulowania zadłużenia w firmie windykacyjnej "[...]" oraz wydania i przesłania na jego adres uwierzytelnionych odpisów dokumentów, na podstawie których wszczęto egzekucję.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez jest pod względem zgodności z prawem. Dokonując tej kontroli w zakresie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym (art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa") Sąd związany jest na podstawie art.134 § 1 ppsa - granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, co wynika z art. 133 § 1 ppsa. Sąd administracyjny wyposażony jest wyłącznie w funkcje kasacyjne, a przedmiotem kontroli legalności działania organów podatkowych jest wyłącznie zaskarżony akt. Tylko ten akt może stanowić przedmiot kontroli Sądu. Nie jest możliwe zweryfikowanie przez Sąd całokształtu stosunków publicznoprawnych i cywilnoprawnych oraz wydanych w stosunku do skarżącego rozstrzygnięć. Jest to o tyle istotne, że w skardze podniesiono m.in. zarzuty wykraczające poza podstawę prawną i treść zaskarżonego postanowienia DIAS w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z treści przytoczonych przepisów ppsa wynika, że Sąd nie miał kompetencji do rozstrzygania w podnoszonych w skardze kwestiach, w tym dotyczących przyznania zadośćuczynienia, zwrotu kwot zajętych u dłużnika zajętej wierzytelności, anulowana zadłużenia w firmie windykacyjnej czy wydania odpisów dokumentów.

Skarga na zaskarżone postanowienie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 3 ppsa. Przepis ten stanowi bowiem, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga dotyczy postanowienia organu egzekucyjnego odmawiającego umorzenia wszczętego na podstawie wystawionego przez wierzyciela – Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia "[...]", obejmującego należności z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej od stycznia 2012 r. do czerwca 2016 r., określonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych.

W piśmie z dnia 14 maja 2019 r. oraz w toku wszczętego na jego podstawie postępowania, skarżący skierował wobec wierzyciela oraz organu egzekucyjnego zarzuty dotyczące wszczęcia oraz przebiegu postępowania egzekucyjnego, tj. wskazał na nieistnienie obowiązku, jego przedawnienie oraz brak doręczenia upomnienia.

Podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o wskazywane przez skarżącego okoliczności jest art. 59 § 1 pkt 2 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał lub jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu.

Prawem materialnym regulującym obowiązki związane z posiadaniem odbiorników RTV jest ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 1 i art. 2 ust. 1 tej ustawy, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, które stanowią dochód publiczny. Trybunał Konstytucyjny uznał abonament RTV za "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (wyroki z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83 i z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22).

Na podstawie art. 2 ust. 1 i 3 oraz art. 3 ust. 1 i 4 ustawy o opłatach abonamentowych, pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia, zaś obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Decyzja wydawana jest jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7 ww. ustawy). Z wyroków Trybunału Konstytucyjnego wynika także, że ustalanie wysokości należnego abonamentu, zarówno w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek operatora pocztowego za jeden albo kilka miesięcy), jak i w trybie pozaprocesowym przez podmiot kontrolujący, jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Wobec tego stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek.

Kontrola obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej została powierzona operatorowi wyznaczonemu w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1). Stosownie zaś do treści art. 7 ust. 3-5 ustawy o opłatach abonamentowych, zaległa opłata abonamentowa podlega egzekucji administracyjnej w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

W § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U z 2007 r., Nr 187, poz. 1342) przyjęto, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5) jest albo wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, albo powiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. Sąd podziela stanowisko organu co do tego, że użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2. Prawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W aktach sprawy znajduje się przedłożony przez wierzyciela (K-36) duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych", wystawionego 21 sierpnia 2008 r. na imię i nazwisko oraz adres skarżącego, podpisanego przez kierownika wydziału abonamentu RTV Poczty Polskiej, w którym nadano skarżącemu numer: "[...]". Nie ma dowodu doręczenia skarżącemu tego pisma, co jest konsekwencja wysłania go zwykłym pismem, a więc w sposób zgodny z treścią ww. przepisów. Dlatego nie ma racji skarżący, że jedynie wysłanie pisma zawierającego ww. numer listem z potwierdzeniem odbioru jest wyłącznym dowodem nadania numeru. Pośrednio na powiadomienie skarżącego o nadaniu numeru wskazuje doręczenie skarżącemu (dorosłemu domownikowi) w dniu 19 lipca 2016 r. upomnienia z dnia "[...]" (K-36), dotyczącego zaległych wpłat z tytułu abonamentu RTV za okres od stycznia 2011 r. do czerwca 2016 r. W upomnieniu wskazany został ww. indywidualny numer identyfikacyjny. Co do doręczenia upomnienia nie ma wątpliwości, gdyż zostało potwierdzone przez M. Z., małżonkę skarżącego, zaś sam skarżący także na doręczenie to powołuje się. Co istotne, z akt sprawy nie wynika, aby po otrzymaniu upomnienia skarżący kwestionował wynikający z niego obowiązek. Uczynił to dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, wnosząc pismem z dnia 21 czerwca 2017 r. zarzuty. Zarzuty te, oparte na braku istnienia obowiązku zapłaty abonamentu, zostały rozpatrzone przez organ negatywnie dla skarżącego.

W ocenie Sądu, wierzyciel wykonał względem skarżącego obowiązek informacyjny wynikający z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Transportu, bowiem dla skutecznego zawiadomienia o nadaniu numeru indentyfikacyjnego, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie było konieczne dokonanie zawiadomienia w formie przesyłki ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Przepis wymagał, aby doręczenie takie zostało dokonane na prawidłowy adres strony, a także, by organ powołujący się na ww. okoliczność wykazał ją w sposób niebudzący wątpliwości.

Przedstawione wyżej okoliczności faktyczne, zdaniem Sądu, potwierdzają stanowisko organu w kwestii powiadomienia skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, dokonanego listem zwykłym, który nie powrócił do nadawcy jako niedoręczony, zaś okoliczność wysłania powiadomienia i jego odebrania przez skarżącego jest dodatkowo uprawdopodobniona doręczeniem mu w lipcu 2016 r. upomnienia zawierającego ww. numer, nie kwestionowanego bezpośrednio po jego odbiorze.

Zatem wbrew stanowisku skarżącego, z materiału dowodowego wynika, że Poczta Polska wysłała 21 sierpnia 2008 r. zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, co jest wystarczające do uznania, że dokonano zarejestrowania odbiorników RTV. Zatem do czasu wyrejestrowania odbiorników skarżący był zobowiązany uiszczać abonament RTV.

Zatem badając zgodność z prawem dokonanej przez organ odwoławczy oceny zaistnienia wskazanych przez skarżącego przesłanek umorzenia egzekucji w odniesieniu do kryteriów określonych w przytoczonym przepisie, Sąd podziela stanowisko zajęte przez DIAS co do niezasadności argumentacji skarżącego w kwestii braku podstaw żądania uiszczenia należności z tytułu opłat abonamentowej za wskazany w zaskarżonym postanowieniu okres.

Ustalone w postępowaniu okoliczności wskazują bowiem, że dochodzona od skarżącego należność pieniężna z tytułu opłaty abonamentowej RTV za sporny okres jest wymagalna. W świetle powołanych wyżej przepisów dokonanie zgłoszenia skutkuje powstaniem obowiązku uiszczania opłaty za abonament RTV do czasu zgłoszenia wyrejestrowania. Zatem, nawet jeżeli jest tak, jak twierdzi skarżący, że nie posiada odbiorników RTV, to, chcąc uniknąć uiszczania opłaty, powinien zgłosić ten fakt w sposób wskazany w zaskarżonym postanowieniu, a do tego czasu spoczywa na nim obowiązek zapłaty.

Sąd nie stwierdził, aby dochodzona od skarżącego należność uległa przedawnieniu. Bowiem opłaty z tytułu abonamentu RTV należą do opłat, o których mowa w art. 2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 900). Do przedawnienia obowiązku z tego tytułu zastosowanie ma art. 70 § 1 Op, mówiący, że obowiązek z tytułu opłaty przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności. Zaś z art.70 § 4 Op wynika, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po tym dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Z akt sprawy wynika, że zostały zastosowane środki egzekucyjne przerywające bieg terminu przedawnienia, tj. zajęcie wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłaty z PIT-37 za 2016 r. w dniu 9 czerwca 2017 r., o którym skarżący został powiadomiony, a także nastąpiło zajęcie wierzytelności pieniężnej przysługującej od Spółki A. co miało miejsce w dniu 15 maja 2019 r., o czym skarżący także został powiadomiony. Powyższe okoliczności skutkowały nowym biegiem terminu przedawnienia, prawidłowo wyliczonym w zaskarżonym postanowieniu na upływający w 2024 r.

Zatem określony w tytule wykonawczym obowiązek istniał i był wymagalny.

Zarzut braku doręczenia skarżącemu upomnienia jest niezasadny. Z akt sprawy wynika, że zostało doręczone przed wszczęciem egzekucji, tj. w dniu 19 lipca 2016 r. małżonce skarżącego, o czym była mowa wyżej. Ten fakt nie jest przez skarżącego kwestionowany. W tytule wykonawczym (K-1) w pkt E w polu nr 9 wskazana została ta właśnie data doręczenia upomnienia. Dlatego skarżący nie może domagać się umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedoręczenie upomnienia.

Sąd podziela ocenę DIAS co do tego, że podnoszone przez skarżącego argumenty nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia żądania umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W żadnym bowiem wypadku skarżący nie wykazał, że egzekwowany obowiązek nie istniał, nie jest wymagalny lub że nie zostało doręczone mu upomnienie. Oznacza to, że nie wystąpiły wymienione w art.59 §1 pkt 2 i pkt 7 upea przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkować koniecznością jego uchylenia.

Dlatego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art.151 ppsa.