Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 450/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 par. 1,  art.  80,  art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. W. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie nieprawidłowego prowadzenia upraw leśnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących A. W. i Z. W. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 723/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi A. W. i Z. W. w przedmiocie stwierdzenia nieprawidłowego prowadzenia upraw leśnych uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 września 2006 r., nr [...].

W uzasadnieniu wskazano, iż decyzją z dnia 15 lipca 2005 r., nr [...], Starosta działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 14 ust. 2 i art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. w sprawie wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w związku z art. 7 ust. 1, 2, 7 i art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia uchylił własną ostateczną decyzję z dnia 9 sierpnia 2002 r., nr [...] w sprawie stwierdzenia prawidłowego wykonania i prowadzenia upraw leśnych na części działki nr [...] położonej w S., stwierdził nieprawidłowe prowadzenie upraw leśnych niezgodnie z opracowanym "Planem zalesienia gruntów rolnych dla działki nr [...]" wykonanym przez Nadleśniczego Nadleśnictwa C. wstrzymał wypłatę ekwiwalentu od miesiąca sierpnia 2005 r. z powodu nieprawidłowego prowadzenia uprawy leśnej do czasu prawidłowego wykonania zaleconych prac, zobowiązał Z. i A. W. do pilnego wykonania prawidłowej pielęgnacji uprawy zgodnie z "Planem zalesienia..." oraz powiadomienia Starosty o wykonaniu obowiązku i o zmianach cywilno – prawnych mających wpływ na wysokość wypłat z tytułu prowadzenia upraw leśnych.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Z. i A. W. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy nie podzielił zarzutów

II SA/Gd450/09

procesowych sformułowanych przez skarżących wskazując, że nie miały one wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy wyznaczył rozprawę administracyjną, o której terminie prawidłowo powiadomił skarżących.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili naruszenie art. 94 § 2 k.p.a. polegające na nieodroczeniu rozprawy z powodu niestawiennictwa strony spowodowanego trudną do przezwyciężenia przeszkodą oraz naruszenie treści art. 7 k.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów. Wobec powyższego skarżący zawnioskowali o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, albowiem odmawiając skarżącym przesunięcia terminu rozprawy z powodów przez nich wskazanych organ odwoławczy uniemożliwił stronom wzięcie czynnego udziału w rozprawie, czym naruszył ich prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, naruszając tym samym przepis art. 10 § 1 k.p.a.

W związku z powyższym przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ administracji drugiej instancji powinien przedsięwziąć wszelkie kroki stosownie do obowiązujących zasad postępowania administracyjnego, niezbędne do tego, ażeby stronom zapewnić czynny udział w postępowaniu i umożliwić wypowiedzenie się w zakresie zebranego materiału dowodowego przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie. Nadto organ został zobowiązany do dokonania oceny dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a. z uwzględnieniem dowodów oferowanych przez skarżących także w postępowaniu odwoławczym, a następnie przestrzegania wymogu jaki stawia przepis art. 107 § 3 k.p.a.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 maja 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 19 marca 2009 r. przeprowadził rozprawę administracyjną na którą stawiły się obie strony postępowania. Kolegium uznało, że przedstawione przez stronę zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, zaś

II SA/Gd 450/09

uprawa leśna jest prowadzona niezgodnie z planem zalesienia, jak wskazał organ I instancji, co uzasadnia wstrzymanie wypłaty ekwiwalentu. Ponadto organ podkreślił, że zalesienie jest prawidłowe tylko wtedy, gdy jest zgodne z planem zalesienia, a stopień udatności uprawy na całym obszarze jest nie mniejszy niż 70 %.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 107 § 1 kpa polegające na pozbawieniu decyzji jej faktycznego uzasadnienia,

- art. 7, 77 § 1 i 80 kpa polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia dokumentów wskazanych przez skarżących, tj. stanu uprawy lasu stwierdzonego w dokumencie urzędowym - protokole z oceny udatności uprawy z dnia 3 listopada 2006 r., sporządzonego 36 dni po wydaniu decyzji organu I instancji i stwierdzającego udatność uprawy na wysokości 80%, nieuwzględnieniu wynikającego wprost z planu zalesienia gruntów rolnych sposobu zabezpieczenia sadzonek, nieuwzględnieniu faktu, że różnica w składzie gatunkowym drzew wynika wyłącznie z wadliwego ustalenia obszaru przedmiotowej uprawy i ocenianiu fragmentów gruntu zalesionych z własnej inicjatywy skarżących, nieobjętych planem zalesienia,

- art. 75 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji nie dopuszczając dowodów strony w postaci zdjęć i kopii protokołu z oceny udatności uprawy z dnia 3 listopada 2006 r., przez co nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy,

-art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo wystąpieniu oczywistych przesłanek od uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowanie pierwszej instancji z uwagi na bezprzedmiotowość sprawy, albowiem strona w sposób wyczerpujący wykazała, że nie było podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie z uwagi na wadliwość protokołu z oceny udatności uprawy z dnia 28 września 2006 r.,

-art. 6 i 28 kpa poprzez nadanie uprawnień strony organowi I instancji reprezentowanego przez M. M., który czynnie uczestniczył w rozprawach w dniach 16 kwietnia 2009 r. i 7 maja 2009 r. na zasadach kontradyktoryjności, co jest niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów i zasad procedury administracyjnej,

- art. 15 kpa - zasady dwuinstancyjności poprzez istotny udział organu II SA/Gd 450/09

I instancji w toku postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym oraz dopuszczenie dowodu z przesłuchaniu świadka - członka komisji sporządzającej protokoły kontroli uprawy w I instancji,

- art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej poprzez stwierdzenie nieprawidłowości uprawy przy jednoczesnym wykazaniu przez stronę w toku postępowania, że zalesienie zostało wykonane zgodnie z planem zalesienia, spełnia warunki określone we wskazanej ustawie z 2001 r., a stopień udatności uprawy przekracza 70%, i wynosił w chwili wydania I jak i II instancji 80 %.

Wobec powyższego skarżący zawnioskowali o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż skarżący nie wnieśli do sprawy żadnych nowych argumentów i tak jak w toku całego postępowania formułują jedynie zarzuty proceduralne.

Odnosząc się do zarzutu skarżących odnośnie nie dopuszczenia wszystkich dowodów organ stwierdził, że jest bezpodstawny, gdyż jak wynika z akt sprawy zawierają one wszystkie dokumenty w tym protokół z dnia 3 listopada 2006 r., o którym mowa w skardze. Zaś ze skargi nie wynika, jakie zdjęcia i kiedy strona składała do akt sprawy, które nie zostały dopuszczone. W aktach sprawy znajdowały się zdjęcia składane przez organ I instancji. Strona kwestionowała wówczas to, że nie była obecna przy ich wykonywaniu i nie wie kiedy i gdzie zostały zrobione. Natomiast zdjęcia przesłane przez stronę przy piśmie z dnia 23.03.2009 r. znajdują się w aktach sprawy i dają jedynie ogólny obraz i nie pozwalają ocenić czy uprawa w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, a także w chwili obecnej prowadzona jest prawidłowo.

Kolegium podniosło nadto, iż nie zrozumiały jest również zarzut przeprowadzenia rozprawy i przesłuchania świadka, skoro to sama strona zarzucała w skardze na uchyloną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku,

II SA/Gd 450/09

decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego sygn. akt [...], nie zapewnienie możliwości uczestnictwa w rozprawie.

Odnośnie zarzutu nie rozpatrzenia wniosku strony o doręczenie protokołów rozpraw, organ wskazał, że protokół ten wpłynął do kolegium 27 kwietnia 2009 r. i z uwagi na terminy doręczania korespondencji, a przede wszystkim ekonomikę postępowania wniosek ten rozpatrzony miał zostać na rozprawie w dniu 7 maja 2009 r., ale z uwagi na nieobecność strony wnioskowanych kserokopii nie przekazano. Jednocześnie Kolegium wskazało, że fakt ten nie miał żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, a także możliwość czynnego udziału strony w postępowaniu. Strona brała udział w obu rozprawach i znała ich przebieg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem szeregu przepisów postępowania administracyjnego. Naruszenia te są tego rodzaju, że niewątpliwie mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 kpa.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażona w tym przepisie zasada

II SA/Gd 450/09

prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (tak Barbara Adamiak w: "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski, wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2004 rok, str. 67). Stosownie zaś do art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje przy tym formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę.

Z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2000 roku, sygn. akt V SA 1816/00, LEX nr 77645, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2000 roku, sygn. akt V SA 948/00, LEX nr 50114).

Stosownie natomiast do art. 80 k.p.a. organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w ocenę dowolną, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny, a przede wszystkim powinna być oparta na zebranym przez organ w sprawie materiale dowodowym oraz wszechstronnej i wnikliwej ocenie każdego dowodu z osobna, jak i ich oceny we wzajemnym powiązaniu.

II SA/Gd 450/09

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że mimo

ewidentnych różnic występujących w protokołach "ze sprawdzenia wykonania zalesienia" z dnia 24 lipca 2002r., "pierwszej oceny udatności uprawy (po dwóch latach od jej założenia)" z dnia 21 lipca 1004r. oraz ocen "udatności uprawy i pomiarów kontrolnych powierzchni zalesionej" wykonanych 8 czerwca 2005r. i 3 listopada 2006r. organ nie dokonał wszechstronnej analizy ustaleń zawartych w tych dokumentach, w szczególności nie ocenił ich w kontekście wyjaśnień składanych przez skarżących.

Otóż w protokole z dnia 8 czerwca 2005r. stwierdzono średnią udatność uprawy na 50% i niewłaściwe opalikowanie sadzonek. Skarżący wyjaśnił, że do zalesienia otrzymał z Nadleśnictwa C. sadzonki różnej jakości, w tym niewymiarowe.

Natomiast w protokole z dnia 3 listopada 2006r. komisja działająca z upoważnienia starosty stwierdziła, że średnia udatność na powierzchni całej uprawy wynosi 80% i ustaliła, iż zaistniałe braki w zalesieniu zostały uzupełnione takimi gatunkami drzew jak: olsza czarna, jesion wyniosły, dąb szypułkowy, wiąz górski, czeremcha pospolita, świerk pospolity, sosna zwyczajna i brzoza brodawkowata. Wskazano, że uzupełnienie uprawy czeremchą jest niezgodne z planem zalesienia. Stwierdzono, że uprawę ogrodzono siatką w całości od strony lądu i częściowo od strony rzeki. Podano, że sadzonki jesiona nie zostały prawidłowo opalikowane.

W protokóle ujęto nadto wyjaśnienie skarżącego, że świerk i sosna zostały posadzone jako okrajnik, a czeremcha została posadzona na terenie nie objętym planem zalesienia.

Na rozprawie administracyjnej i w pismach kierowanych do organów skarżący zarzucali, że nie jest możliwe by w 2005 r. udatność uprawy wynosiła 50%, a w 2006r. 80 % i to w sytuacji, gdy dosadzonych zostało jedynie 1000 sadzonek, czyli zaledwie 4% przedmiotowej uprawy leśnej (przyjmując, że cała uprawa liczy 22 300 drzew). Skarżący wyjaśnili, że sadzonki świerka i sosny zostały posadzone dodatkowo jako okrajnik, a sadzonki czeremchy posadzono głównie poza terenem objętym planem zalesienia gruntów rolnych.

Nadto wyjaśnili, że zgodnie z planem zalesienia gruntów rolnych dopuszczalna była ochrona sadzonek jesionu nie przez ich opalikowanie lecz smarowanie środkami chemicznymi.

II SA/Gd 450/09

Wyżej wskazane zarzuty skarżących nie zostały wyjaśnione i ocenione zgodnie z wymogami przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż nie wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się w zasadzie do opisu części historycznej przebiegu sprawy, przytoczenia stanowiska zajętego w pismach i na rozprawach administracyjnych nie tyle przez skarżących ile przez pełnomocnika Starosty, którego SKO traktowało jako stronę postępowania (vide prot. Rozpraw przed SKO) oraz przytoczenia zeznań świadka Z. F. Poza ustosunkowaniem się do zarzutu skarżącego w kwestii otrzymania od Nadleśnictwa złej jakości sadzonek Kolegium nie odniosło się do pozostałych zarzutów skarżących.

Nie wystarczy przytoczyć wypowiedzi stron i świadków lecz organ musi samodzielnie ocenić wartość dowodową tych wypowiedzi, każdego dowodu z osobna i wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu. Dopiero wtedy może dokonać zgodnego z wymogami przepisów k.p.a. rozstrzygnięcia.

Sąd administracyjny nie może zastępować organów administracji w rozpatrywaniu sprawy (przeprowadzać dowodów, oceniać tych dowodów oraz rozstrzygać za organ) lecz jedynie kontroluje ich legalność, czyli sprawdza czy organy prowadziły sprawę nie naruszając przepisów k.p.a. oraz czy właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego.

Należy tu także wskazać na niezgodne z prawem "uprzywilejowanie" organu I instancji i traktowanie go w toku postępowania odwoławczego jak strony tego postępowania. Nadawanie wypowiedziom "pełnomocnika Starosty" składanym na rozprawie waloru podstawowego dowodu jest niedopuszczalne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie do przyjęcia jest stanowisko, że organ gminy czy starosta może zajmować różną pozycję - raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania - w zależności od etapu załatwiania sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, LEX

II SA/Gd 450/09

nr 171164, postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2003 r., II SA/Łd 1957/02, niepubl., postanowienie WSA w Łodzi 12 sierpnia 2004 r. II SA/Łd 20/04, niepubl. i postanowienia NSA z dnia 8 lipca 2005 r., OSK 1687/04, OSK 1688/04 OSK 1685/04 niepubl., postanowienie WSA w Łodzi 17 sierpnia 2004 r. II SA/Łd 17/04, niepubl. i postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2005 r., OSK 1753/04, postanowienie NSA z dnia 2003 r., II SA/Gd 1831/02, niepubl.).

Powyższe uchybienia musiały spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji.

Przede wszystkim Kolegium powinno przeprowadzić ponownie postępowanie w taki sposób by nie pozostawiać wątpliwości co do bezstronności postępowania przez wyeliminowanie niedopuszczalnego traktowania organu I instancji jako strony postępowania odwoławczego, tak by nie naruszać przepisów art. 6 – 8 k.p.a. Aby właściwie rozstrzygnąć sprawę SKO musi odnieść się do zarzutów skarżących podnoszonych w toku całego postępowania jak i w odwołaniu oraz skardze.

Kolegium musi wyjaśnić wątpliwości związane ze wskazaną wyżej (podnoszoną przez skarżących) rozbieżnością protokółów sprawdzania udatności upraw z 2005r. i 2006r. oraz odnieść się do zarzutu skarżących, że nie jest możliwe by w 2005 r. udatność uprawy wynosiła 50%, a w 2006r. 80 % i to w sytuacji, gdy dosadzonych zostało jedynie 1000 sadzonek, czyli zaledwie 4% przedmiotowej uprawy leśnej (przyjmując, że cała uprawa liczy 22 300 drzew). Wyjaśnić także należy kwestie związane z dosadzaniem sadzonek sosny i świerka jako okrajników, a także czeremchy. Skarżący przedstawił także graficznie gdzie posadził te gatunki drzew, wyjaśniając, że głównie poza terenem objętym planem zalesienia.

Także trzeba bez wątpliwości ustalić jakie czynności ochronne wykonali skarżący jeśli idzie o ochronę sadzonek, czy zamiast palikowania zastosowali ochronę polegająca na smarowaniu środkami chemicznymi. W tym miejscu należy wskazać, że rację miał skarżący twierdząc, że taka ochrona była dopuszczalna w zamian opalikowania sadzonek. Na str. 4 Planu zalesienia gruntów rolnych z dnia 30 kwietnia 2002r. wprawdzie mówi się o tym by chronić sadzonki jesionu przez ich opalikowanie podkreślają, że jest to zabieg najskuteczniejszy, lecz następnie wskazuje się, iż z opalikowania "można zrezygnować, albo opalikować tylko co trzecie – piąte drzewko, a pozostałe smarować tak jak olszę i brzozę środkami chemicznymi".

II SA/Gd 450/09

Od tych ustaleń zależy czy skarżący właściwie wykonywali obowiązki nałożone planem zalesienia.

Aby właściwie przeprowadzić postępowanie i wyjaśnić wątpliwości występujące w sprawie Kolegium musi rozpatrzyć wszystkie dostępne dowody, także te oferowane przez skarżących (zdjęcia, dowody zakupu sadzonek itp.), szczegółowo przesłuchać skarżących, przeprowadzić ewentualne dowody ze świadków, a nawet w razie konieczności dopuścić dowód z opinii biegłego. Wydaję się, że niezbędne będzie przeprowadzenie bardzo dokładnych oględzin uprawy i sporządzenie wiernie oddającego przebieg tej czynności protokółu. W razie potrzeby organ odwoławczy ma możność zwrócenia się o wykonanie przeprowadzenia danego dowodu do organu I instancji (art. 136 k.p.a.). Organ odwoławczy może także, jeśli dojdzie do wniosku, że postępowanie trzeba przeprowadzić w do tego stopnia znacznej części, iż wykracza to poza jego możliwości może korzystając z przepisu art. 138 § 2 k.p.a. uchylić decyzję organu I instancji i sprawę przekazać mu do ponownego rozpatrzenia.

Z powyższych względów Sąd uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8 , art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchylił zaskarżoną decyzję na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zaś o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.