Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2976/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 16 a, art. 23 ust. 2, art. 24 ust 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Sędzia SO del. Aleksandra Westra po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, na skutek skargi P. W. (dalej również "skarżący"), było postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej również "organ" lub "GDOŚ") z [...] sierpnia 2018 r. nr [...], wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego do obsługi stawów oraz urządzeń leśnych w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rybackim (dalej również "inwestycja") na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb G., gmina L. (dalej również "działka inwestycyjna").

Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej również "RDOŚ" lub "organ I instancji") postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, przedłożonej przez Wójta Gminy L. pismem z 6 kwietnia 2018 r. w związku z wnioskiem A. W. i P. W. z 23 lutego 2018 r.

Organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja ma zostać usytuowana w odległości mniejszej niż 100 m od brzegu rzeki [...] oraz zbiorników wodnych zlokalizowanych na terenie działki inwestycyjnej, a zatem naruszy zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...], dalej również "rozporządzenie Wojewody"). Zgodnie z tym przepisem zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jednocześnie RDOŚ uznał, że w sprawie nie zachodziły wyjątki od ww. zakazu.

P. W. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie i podniósł, że doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Skarżący wskazał, że działka na której ma zostać zrealizowana inwestycja:

– położona jest w miejscowości, w której większość mieszkańców zajmuje się rolnictwem,

– sąsiaduje z gospodarstwem rolniczym, w którym znajduje się szereg zabudowań, a zatem nieprawdą jest, że wokół nie ma żadnych zabudowań,

– jest skrajną działką w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] i została przyłączona do tego Obszaru jako ostatnia, a zamierzona inwestycja nie wpłynie na ten obszar gdyż tak naprawdę działka inwestycyjna znajduje się kilkadziesiąt kilometrów dalej.

Skarżący dodał, że:

– prowadzi działalność gospodarczą w różnych dziedzinach i dodatkowo jest rolnikiem ("posiada ziemię" w R. i G.),

– uzyskał pozytywne stanowiska dla inwestycji od innych instytucji i dołączył m.in. kopię postanowienia z [...] kwietnia 2018 r. Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie dotyczącego uzgodnienia inwestycji oraz kopię postanowień dotyczących uzgodnienia inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego do obsługi istniejących zbiorników wodnych (postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] lutego 2018 r. oraz postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z [...] stycznia 2018 r.).

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ z [...] kwietnia 2018 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że działka inwestycyjna o powierzchni 1,76 ha stanowi grunty rolny (RVI, ŁV,ŁV, LsV, LsVI, W-ŁVI, N) oraz Ws (grunt pod wodami powierzchniowymi stojącymi - przyp. Sądu). Na terenie działki występują dwa zbiorniki wodne, nowe zasadzenia drzew oraz kilka starszych drzew (olcha czarna), a także domek holenderski (przyczepa kempingowa) z zadaszonym tarasem, który nie został zaznaczony na mapie zasadniczej będącej załącznikiem do projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy.

Organ stwierdził, że inwestycja znajduje się w pasie szerokości 100 m od zbiorników wodnych pochodzenia sztucznego zlokalizowanych na działce inwestycyjnej, ale nie są one usytuowane na wodach płynących, i w tym zakresie przedłożony projekt decyzji nie narusza zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody.

Natomiast inwestycja znajduje się w całości w szerokości 100 m od linii brzegu rzeki [...], rzeki w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody. Okoliczność tą potwierdzają pomiary na mapach katastralnych i topograficznych dostępnych pod adresem www.geoportal.gov.pl, jak równie na mapie ewidencyjnej w skali 1:1000 będącej załącznikiem graficznym do projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym organ zgodził się z RDOŚ, że inwestycja naruszy zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody.

Ponadto organ stanął na stanowisku, że w okolicznościach sprawy nie ma podstaw do zastosowania odstępstw od ww. zakazu. Organ zaakcentował, że planowana inwestycja nie została określona w sposób jasny i czytelny. Z projektu decyzji wynika, że obiekt budowlany ma być podzielony na części o odmiennym przeznaczeniu: obsługi stawów oraz urządzeń leśnych w gospodarstwie rybackim. Zdaniem organu planowany budynek nie jest urządzeniem wodnym rozumianym zgodnie z art. 16 pkt 65 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 ze zm.), tj. nie jest urządzeniem lub budowlą służącą kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich. Nie będzie również służył prowadzeniu racjonalnej gospodarce leśnej, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788), albowiem inwestor nie prowadzi takiej działalności, ani gospodarce rolnej, gdyż wprost wskazano, że budynek ma służyć gospodarstwu rybackiemu.

Ponadto organ stwierdził, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na racjonalnej działalności rybackiej, zgodnie z zasadami i na warunkach określonych w ustawie z 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2015 r. po. 652), a także w ustawie z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne.

Dalej organ wywiódł, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było możliwe zastosowanie odstępstw z § 4 ust. 5 rozporządzenia Wojewody. Działka inwestycyjna nie jest położona na terenie zwartej zabudowy wsi G.. Zgodnie z uchwałą Rady Gminy L. nr [...] z [...] maja 2013 r. (Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L.) działka inwestycyjna położna jest w granicach rolniczej przestrzeni produkcyjnej, prowadzenia działalności rolniczych oraz zalesienia. Planowana inwestycja (budynek gospodarczy) nie będzie również uzupełnieniem zabudowy mieszkaniowej i usługowej (§ 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody). Ponadto działka na której planowana jest inwestycja jest niezbudowana, a przewidziany projektem decyzji budynek gospodarczy nie jest obiektem niezbędnym do prowadzenia gospodarstwa rolnego (§ 4 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Wojewody).

P. W. wywiódł skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2018 r.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 16 ust. 5 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez zastosowania przepisów dotyczących rzek w odniesieniu do terenów leżących w pasie 100 m od linii brzegowej strugi o nazwie [...] ([...]), podczas gdy ustawodawca nie traktuje wszystkich naturalnych cieków wodnych jednolicie, lecz rozróżnia rzeki, potoki, strugi i strumienie i inne wody płynące,

2) § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody poprzez uznanie, iż ustanowiony w nim zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów, rzek, jezior i innych zbiorników wodnych obejmuje również pas 100 m od linii innych cieków wodnych niż rzeki, tj. potoków, strug i strumyków i innych wód płynących,

3) art. 23 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 8 oraz art. 5 pkt 16a ustawy o ochronie przyrody poprzez uznanie, iż przyznanie sejmikowi województwa z dniem [...] września 2015 r. uprawnienie do ustanowienia zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników lub zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 389 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, stanowi podstawę obowiązywania zakazu budowy nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów strug, pomimo, że wojewoda nie był uprawniony do wprowadzenia zakazu w takim zakresie, zaś sejmik województwa nigdy nie podjął uchwały o wprowadzeniu takiego zakazu,

4) § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody, poprzez uznanie, że budowa obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki rybackiej lub leśnej wymaga prowadzenia tego rodzaju gospodarki już w chwili występowania z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i "nie możliwe powołanie się na zamiar prowadzenia" racjonalnej gospodarki rybackiej po wybudowaniu obiektu mającemu służyć temu celowi oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, iż skarżący nie prowadzi gospodarki leśnej, a budynek gospodarczy będący przedmiotem decyzji o ustalenie warunków zabudowy, nie będzie służył prowadzeniu racjonalnej gospodarki leśnej ani rybackiej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skargi skarżący wniósł o:

a) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2018 r. w całości,

b) zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie (14 dni) postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o ustalenie warunków zabudowy,

c) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w tym również, kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,

d) przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi tj.:

– wydruków ze strony internetowej http://ksng.gugik.gov.pl, a mianowicie opracowanie: Nazewnictwo Geograficzne Polski. Tom I. Hydronimy. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. Warszawa 2006, s. 1 i 12, (http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/wprowadzenie.pdf) oraz Wykaz Nazw Wód Płynących, s. 1 i s. 242 (http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/hydronimy1.pdf),

na okoliczność rozróżnienia naturalnych cieków wodnych, w tym na poparcie stanowiska, że pojęcie rzeka nie odnosi się do wszystkich naturalnych cieków wodnych, a jedynie tych największych o zlewni przekraczającej 100 km2, zaś na określenie mniejszych cieków wodnych stosuje się inne, odpowiednie dla ich rodzaju nazwy (potok, struga lub strumień),

– rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. nr 16, poz. 149),

– uchwały nr [...] Rady Powiatu D. z [...] października 2006 r. w sprawie zaopiniowania projektu Studium Ochrony Przeciwpowodziowej Regionu Wodnego – Wyznaczenie granic obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią w celu uzasadnionego odtworzenia terenów zalewowych etap II [...],

– wydruków z elektronicznego słownika Hydronimów Polskich (http://eshp.ijp.pan.pl) oraz słownika historyczno-geograficznego ziem polskich w średniowieczu (http://slownik.ihpan.edu.pl) w zakresie cieku wodnego [...],

– wydruków z "Geoportalu" oraz "Google.maps",

na okoliczność wykazania, że ciek wodny o nazwie [...] ([...]) nie jest rzeką,

– druku nr 1525 z 28 czerwca 2013 r. wraz z fragmentem uzasadnienia do projektu ustawy o zmianie z niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu,

na okoliczność redefiniowania dotychczasowego rozumienia pojęcia rzeki na gruncie ustawy o ochronie przyrody, poprzez zapisanie w art. 5 ust.16a tej ustawy (przyp. Sądu), że rzeką jest każdy ciek naturalny w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1c ustawy z 18 lipca 2001 r. ustawy Prawo wodne (przyp. Sądu), a więc także potok, struga i strumień,

– wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczącej Skarżącego,

na okoliczność prowadzenie działalności w zakresie chowu i hodowli ryb oraz pozostałych organizmów wodnych w wodach śródlądowych (PKD:03.22.Z), rybołówstwo wodach śródlądowych (PKD:03.12.Z) oraz przetwarzanie i konserwowanie ryb, skorupiaków i mięczaków (PKD:10.20.Z).

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2018 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] kwietnia 2018 r. nie naruszały prawa.

Z akt administracyjnych wynikało, że P. W. i A. W. wnioskiem z 23 lutego 2018 r. wystąpili o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego do obsługi stawów oraz urządzeń leśnych w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rybackim, na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb G., gmina L. Działka inwestycyjna leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] ustalonego rozporządzeniem Wojewody [...] z [...] listopada 2008 r., i podlega ochronie, zgodnie przepisami ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614). Oznacza to również, że wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy wymagało uzgodnieniu projektu tej decyzji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Istota sporu sprowadzała się do oceny czy organy administracji orzekające w sprawie (organy uzgadniające) prawidłowo zastosowały § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody przyjmując, że realizacja inwestycji jest niedopuszczalna z uwagi na bliskie sąsiedztwo planowanego budynku z ciekiem wodnym [...] oraz, że inwestycja nie pozostaje w związku z racjonalną działalnością rybacką.

W pierwszej kolejności skarżący zakwestionował przyjętą przez organy uzgadniające kwalifikację [...] ([...]) jako rzeka i zarzucił tym organom naruszenie art. 16 ust. 5 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. W ocenie Sądu zarzut ten uznać należało za chybiony. Nie ulega wątpliwości, że ustawa o ochronie przyrody zawiera definicję legalną rzeki i pojęcie to rozumie szeroko. Zgodnie z art. 5 ust. 16a ustawy o ochronie przyrody przez rzekę rozumie się każdy naturalny ciek w rozumieniu art. 16 pkt 5 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, zaś przez ciek naturalny rozumie rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy, naturalnymi lub uregulowanymi korytami (art. 16 pkt 5 ustawy z 20 lipca 2017 Prawo wodne). Tym samym wywody skargi zmierzające do podważenia powyższej definicji rzeki w oparciu o definicje zawarte w słownikach geograficznych czy opracowaniach Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Skoro w ustawie o ochronie przyrody ustalono definicję legalną dla pojęcia rzeka, to tak ustalone znaczenie było wiążące dla organów uzgadniających przy stosowaniu tej ustawy, mimo, że definicja ta odbiega od znaczenia tego pojęcia w innych dziedzinach np. geografii. Nie sposób tym samym zgodzić się ze skarżącym, że ciek wodny o nazwie [...] ([...]) nie jest rzeką w rozumieniu art. 5 ust. 16a ustawy o ochronie przyrody.

Dalej skarżący wywodził, że organy uzgadniające naruszyły art. 23 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 8 i art. 5 pkt 16a ustawy o ochronie przyrody, albowiem zakaz wprowadzony rozporządzeniem Wojewody nie dotyczył strug. W ocenie Sądu powyższy zarzut był nietrafny. Ustawa o ochronie przyrody od czasu wydania rozporządzenia przez Wojewodę (tj. [...] listopada 2008 r.) była kilkukrotnie nowelizowana. Z punktu widzenia zarzutu skargi zwrócić należy uwagę na zmiany wprowadzone w tej ustawie na mocy ustawy z 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92 poz. 753, dalej również "ustawa z 23 stycznia 2009 r.") oraz ustawy z 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774, dalej również "ustawa z 24 kwietnia 2015 r.").

Ustawa z 23 stycznia 2009 r. z dniem 1 sierpnia 2009 r. wprowadziła zmianę m.in. treści art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, przyznając sejmikowi województwa - w miejsce wojewody - kompetencje do wyznaczanie obszaru chronionego krajobrazu w drodze uchwały. Przy czym do czasu wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie upoważnień zmienianych tą ustawą zachowały moc dotychczasowe akty prawa miejscowego (art. 35 ust. 1 ustawy z 23 stycznia 2009 r.). Z kolei ustawa z 24 kwietnia 2015 r. z dniem 11 września 2015 r. rozszerzyła m.in. katalog zakazów jakie mogą być wprowadzone w obszarze chronionego krajobrazu w zakresie budowania nowych obiektów budowlanych o zakaz lokalizowania tych obiektów w pasie szerokości 100 m w zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym (art. 24 ust. 1 pkt 8 lit. b ustawy o ochronie przyrody), a także wprowadziła definicję "rzeki" (art. 5 ust. 16a ustawy o ochronie przyrody) poprzez odesłanie do definicji "cieku naturalnego" w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1c ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469). Obecnie, na mocy art. 500 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566) stanowi to odesłanie do definicji "cieku naturalnego" wyrażonej w art. 16 pkt 5 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne.

Ustawa z 24 kwietnia 2015 r., poza art. 12 ust. 4 tej ustawy który stanowi m.in. że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane przez wojewodów lub sejmiki województw na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie określa innych zasad intertemporalnych w odniesieniu do zmian wprowadzonych na mocy art. 9 ustawy z 24 kwietnia 2015 r. do ustawy o ochrony przyrody. Brak wyraźnego rozstrzygnięcia w kwestii przepisów przejściowych skutkuje przyjęciem zasady bezpośredniego działania nowej ustawy, a więc uznaniem, że nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, ONSAiWSA 2006, nr 3 poz. 71). Przyjęcie innego stanowiska oznaczałoby nadmierne ograniczenie władzy ustawodawczej w kształtowaniu i zmianach treści prawa oraz dostosowywaniu go do zmian społecznych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 kwietnia 2006 r. K 11/04).

Dlatego skład orzekający nie przychylił się do stanowiska Skarżącego, że wprowadzona 11 września 2015 r. do ustawy o ochronie przyrody definicja rzeki nie obowiązuje w odniesieniu do zakazu ustanowionego w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody z 3 listopada 2008 r. Rozporządzenie Wojewody nie utraciło dotychczas mocy obowiązującej na skutek podjęcia uchwały przez sejmik województwa. Dlatego wykładnia postanowień rozporządzenia Wojewody powinna być uwzględniać obowiązującą treścią ustawy o ochronie przyrody, skoro racjonalny ustawodawca wyraźnie tego nie zastrzegł. Tym samym na skutek zmiany przepisów ustawy o ochronie przyrody polegającej na ustaleniu definicji legalnej rzeki, zakaz określony w rozporządzeniu Wojewody odnosi się do rzek w takim znaczeniu, jaki został określony w art. 5 pkt 16a ustawy o ochronie przyrody.

Bez wpływu na powyższą oceny miało stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w - powołanym w skardze - wyroku z 4 września 2009 r. IV SA/Wa 880/09. Wyrok ten został wydany w innym stanie prawnym, tj. przed ustaleniem definicji legalnej rzeki w ustawie o ochronie przyrody.

Sąd za nietrafny uznał również zarzut naruszenia § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody w kontekście niezastosowania odstępstwa od zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w odległości 100 m od linii brzegu V ([...]) z uwagi na realizację inwestycji - budynku gospodarczego, który zgodnie z twierdzeniem Skarżącego ma służyć prowadzeniu racjonalnej gospodarce leśnej i rybackiej. Skarżący w wywodach skargi nie kwestionował, że tego rodzaju działalności nie prowadzi, ale podkreślił iż ma zamiar prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej po wybudowaniu obiektu mającego służyć temu celowi. Zdaniem Sądu w kwestionowanym przepisie rozporządzenia użyto sformułowanie "służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rybackiej", a zatem pożądanym jest aby działalność taka była już prowadzona, i to na zasadach określonych w ustawie szczególnej. Samo oświadczenie Skarżącego o zamiarze prowadzenie takiej działalności i przystąpieniu do sporządzenia operatu rybackiego, poparte wyłącznie wpisem PKD do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, nie mogło przesądzać, że skarżący prowadzi gospodarstwo rybackie, a tym bardziej, że działalność ta jest "racjonalną gospodarką rybacką". Sąd nie neguje przy tym, że prowadzenie racjonalnej działalności rybackiej wymaga odpowiedniego wyposażenia technicznego. Jednakże z całokształtu materiału dowodowego nie wynika nawet, że skarżący podejmuje jakiekolwiek skuteczne kroki do prowadzenia tego rodzaju działalności. Z treści zaskarżonego postanowienia wynikało jedynie, że na działce inwestycyjnej znajdują się dwa sztuczne zbiorniki wodne, a skarżący w 2013 r. występował o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na działce inwestycyjnej zbiornika wodnego regulującego stosunki wodne. Dlatego - zdaniem Sądu - organy uzgadniające prawidłowo przyjęły, że skarżący nie wykazał ani, że budynek gospodarczy który zamierza zrealizować będzie służył racjonalnej gospodarce rybackiej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 652), czy gospodarce leśnej, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788).

W konsekwencji Sąd stwierdził, że prawidłowe było stanowisko organów obu instancji, że realizacja planowanej inwestycji naruszyłaby zakaz z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody, a w sprawie nie możliwym było zastosowanie wyjątków od tego zakazu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Natomiast z uwagi na nieuwzględnienia skargi Sąd nie był zobowiązany do orzekania o zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 ww. ustawy).