Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 496/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung WSA Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant Magda Magdoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

IISA/Wa496/04

UZASADNIENIE

Dyrektor Aresztu Śledczego [...], decyzją personalną Nr [...] z dnia [...] października 2003 r., wydaną na podstawie art. 104 kpa, art. 31 ust. 1 pkt 4, art. 39 ust. 2 pkt 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) z dniem [...] listopada 2003 roku zwolnił I. G. ze Służby Więziennej w związku z orzeczeniem przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pracy.

Decyzją personalną Nr [...] z dnia [...] października 2003 r. ww., na podstawie art. 104 kpa, art. 31 ust. 1 pkt 4, art. 106 ust. 1 i 2, art. 110 ust. 1 i 2, art. 111 ust. 1 oraz art. 113 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) oraz §1 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz. 145), ustalił I. G. należne świadczenia pieniężne z tytułu zwolnienia ze Służby Więziennej z dniem [...] listopada 2003 r. w związku z orzeczeniem przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby:

1) odprawę pieniężną za 15 lat, 6 miesięcy i 8 dni służby w wysokości [...] zł.,

2) ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wymiarze 35 dni w wysokości [...] zł.,

3) nagrodę roczną za 2003 r. w pełnej wysokości, tj. [...] zł.,

4) wypłatę co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze Służby Więziennej świadczenia pieniężnego w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. w wysokości [...] zł.

Dnia 13 listopada 2003 r. I. G. wniosła odwołanie od decyzji personalnej nr [...] i [...] z dnia [...] października 2003 r.

W uzasadnieniu odwołania podniosła, że wydane decyzje są dla niej krzywdzące i wniosła o weryfikację poziomu przyznanego jej dodatku służbowego.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez I. G. od decyzji nr [...] i [...] z dnia [...] października 2003 r., wydanej w przedmiocie zwolnienia z dniem [...] listopada 2003 r. ze Służby Więziennej w związku z orzeczeniem przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby oraz od decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] października 2003 r. w przedmiocie ustalenia świadczeń należnych z tytułu zwolnienia ze Służby Więziennej z dniem [...] listopada 2003 r., w związku z orzeczeniem przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby, wydanej przez dyrektora Aresztu Śledczego [...], postanowił zaskarżone decyzje utrzymać w mocy.

Ponownie w dniu [...] stycznia 2004 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wydał decyzję nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez I. G. od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2003 r. wydanej przez dyrektora Aresztu Śledczego [...] w przedmiocie ustalenia świadczeń należnych z tytułu zwolnienia ze Służby Więziennej w związku z orzeczeniem przez komisję lekarską o trwałej niezdolności do służby, postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podał, że rozpatrując sprawę jako organ II instancji, na podstawie akt osobowych skarżącej stwierdzono, że I. G. pełniła służbę na stanowisku [...] na oddziale [...] Aresztu Śledczego [...]. Zgodnie do ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego otrzymywała uposażenie zasadnicze w wysokości [...] zł miesięcznie, dodatek za wysługę lat w wysokości [...] zł miesięcznie, dodatek za posiadany stopień [...] w wysokości [...] zł miesięcznie i dodatek służbowy w wysokości [...] zł miesięcznie.

Wysokość dodatku służbowego została ustalona z dniem 1 stycznia 2002 r. w decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] marca 2002 r.

Dyrektor Aresztu Śledczego [...] w zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2003 r. ustalił I. G. świadczenie przysługujące w związku z jej zwolnieniem ze służby. Wysokość tych świadczeń wyliczona została na podstawie decyzji będącej w obiegu prawnym i obowiązujących przepisów.

Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusz zwalniany ze służby na podstawie art. 39 ust. 2 o Służbie Więziennej otrzymuje między innymi odprawę, ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata zaległe.

Zgodnie z art. 111 cyt. ustawy podstawą wyliczenia wysokości należnych świadczeń jest uposażenie zasadnicze pobierane na ostatnim zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze stałym. Takim dodatkiem o charakterze stałym jest również dodatek służbowy.

Zgodnie z powyższym świadczenie określone w decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] października 2003 r., przysługujące skarżącej w związku z jej zwolnieniem ze służby, ustalone zostały w sposób prawidłowy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów.

W uzasadnieniu skargi podała, że organ, wydając zaskarżoną decyzję, dokonał błędnej wykładni i niewłaściwie zinterpretował przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 14, poz. 137) przez przyjęcie, że skoro skarżąca nie skorzystała z prawa wniesienia odwołania od decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. ustalającej wysokość dodatku służbowego, to odwołanie się od decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] października 2003 r. w przedmiocie ustalenia świadczeń finansowych związanych ze zwolnieniem ze służby nie może zostać uwzględnione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Jeżeli zaskarżona decyzja narusza prawo, Sąd obowiązany jest ją uchylić lub stwierdzić jej nieważność.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 b, pkt 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzenie wad będących przyczynami wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji skutkować powinno uwzględnieniem skargi niezależnie od tego, czy dane naruszenie prawa ma wpływ na wynik sprawy.

Przywołane wyżej przepisy mają na względzie ochronę obiektywnego porządku prawnego.

Sąd może stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia tylko wtedy, gdy zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 3 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

W przedmiotowej sprawie skarżąca I. G. w dniu [...] listopada 2003 r. złożyła odwołanie od decyzji personalnej nr [...] i [...] z dnia [...] października 2003 r.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez I. G. od decyzji nr [...] i [...] z dnia [...] października 2003 r., postanowił zaskarżone decyzje utrzymać w mocy.

Następnie Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r., po rozpatrzeniu tego samego odwołania wniesionego przez I. G. od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2003 r., postanowił zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy.

W sprawie niniejszej zostały wydane dwie decyzje po rozpatrzeniu tego samego odwołania wniesionego w dniu 13 listopada 2003 r. dotyczące tego samego podmiotu, tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym.

Wobec powyższego w przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym zachodzi "res iudicata" będąca bezwzględną przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że Decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2004 r. dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2003 r.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 156§1 pkt 3, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

W oparciu o art. 152 ww. ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.