Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 275/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca) WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Mocą zaskarżonej interpretacji indywidualnej Minister Finansów reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (w dalszej części uzasadnienia jako organ) ocenił, że nie jest prawidłowe stanowisko J. K. (w dalszej części uzasadnienia jako podatnik) dotyczące opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych rekompensat otrzymanych przez podatnika na podstawie Programu D. O..

W uzasadnieniu powyższej interpretacji indywidualnej organ wyjaśnił, że podatnik (po uzupełnieniach) przedstawił stan faktyczny, w którym pracodawca uzgodnił z organizacjami związkowymi w dniu [...] października 2014 r. Program R. Z. oraz O. F. dla Pracowników na lata 2015 - 2016 (dalej jako program), zgodnie z którym pracownicy mogą występować do pracodawcy o rozwiązanie umów pracy. Wówczas rozwiązanie umowy o pracę następuje za porozumieniem stron z przyczyn niedotyczących pracowników, w rozumieniu ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Jednocześnie pracownik dobrowolnie rozwiązujący umowę o pracę z pracodawcą w tym właśnie trybie uzyskuje uprawnienie do dodatkowych świadczeń pieniężnych, wynikających z założeń programu, a sprecyzowanych w Regulaminie w sprawie określenia zasad dobrowolnych odejść pracowników zatrudnionych w firma A spółce z o.o. (regulamin). Podatnik był zatrudniony u pracodawcy od dnia 1 października 1974 r. Następnie w dniu 14 kwietnia 2015 r. podatnik przystąpił do programu i rozwiązał z pracodawcą umowę o pracę za porozumieniem stron z dniem 30 kwietnia 2015 r. z przyczyn niedotyczących pracowników. W związku z tym wypłacono podatnikowi odprawę zgodnie z § 5 ust. 2 i 5 regulaminu, na takich zasadach jak w art. 10 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników oraz rekompensatę z tytułu rozwiązania umowy o pracę uzależnioną od stażu pracy według § 5 ust. 3 regulaminu ([...] zł dla pracowników, których staż pracy wynosi powyżej 20 lat) i dodatkową rekompensatę z tytułu rozwiązania umowy o pracę obliczoną stosownie do § 5 ust. 4 regulaminu (9 wynagrodzeń zasadniczych dla pracowników, których staż u pracodawcy wynosi 20 lat i więcej). Ponadto podatnik otrzymał odprawę w wysokości 3-miesięcznego wynagrodzenia na podstawie ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Program stanowi regulację odrębną od układu zbiorowego. W tych okolicznościach podatnik pytał o to czy rekompensaty wypłacone na podstawie § 5 ust. 3 lit. c i ust. 4 lit. c regulaminu z tytułu rozwiązania umowy o pracę, uzależnione od stażu pracy oraz wysokości uzyskiwanego wynagrodzenia, są wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych. Zdaniem podatnika, na tak postawione pytanie należy dopowiedzieć twierdząco, gdyż rekompensaty są zadośćuczynieniem wynikającym wprost z porozumienia zbiorowego zawartego z organizacjami związkowymi. Ich wysokość jest uzależniona od stażu pracy oraz kwoty wynagrodzenia pracownika. Wobec tego do omawianych rekompensat powinien znaleźć zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2012.361 ze zm. w brzmieniu dla 2015 r. - ustawa o PIT).

Organ nie zgodził się ze stanowiskiem podatnika. Przytoczył treść art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o PIT. Na tej podstawie prawnej argumentował, że rekompensaty, opisane przez podatnika, są przychodem podlegającym opodatkowaniu. Zostały wypłacone podatnikowi z tytułu dobrowolnego rozwiązania stosunku pracy i nie mają żadnego związku z jakąkolwiek szkodą majątkową czy niemajątkowym uszczerbkiem. Wobec tego nie można zasadnie przyznać omawianym świadczeniom charakteru odszkodowania czy zadośćuczynienia. Obowiązek ich wypłaty nie wynikał z żadnych nieuprawnionych zdarzeń. Organ podkreślił przy tym, że regulacje prawne dotyczące zwolnień podatkowych muszą być intepretowane w sposób ścisły. W przeciwnym razie dochodziłoby do nieuprawnionego odstępstwa od konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania. Nawet wówczas, kiedy wypłacane świadczenia wynikają z porozumienia zbiorowego, o którym stanowi art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy (Dz.U.2014.1502 ze zm.), muszą one mieć charakter odszkodowania bądź zadośćuczynienia, gdyż tylko odszkodowania bądź zadośćuczynienia, w ścisłym rozumieniu, podlegają analizowanemu zwolnieniu podatkowemu.

Podatnik (skarżący), po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, złożył skargę na powyższą interpretację indywidualną, a w niej zarzucił:

- niewłaściwe zastosowanie art. 14a ust. 1 oraz art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 ze zm. - o.p.) z tego powodu, że w innych interpretacjach indywidualnych organy podatkowe podzielają stanowiska podatników dokładnie w takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych, a wszelkie wątpliwości dotyczące wykładni przepisów prawa podatkowego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika;

- art. 21 ust. 1 pkt 3, 3b lit. b ustawy o PIT, gdyż - wbrew stanowisku organu - opisane rekompensaty należy kwalifikować jako odszkodowania bądź zadośćuczynienia wypłacane pracownikowi przez pracodawcę w związku z rozwiązaniem umowy o pracę.

W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

W swojej argumentacji zasadniczo wykazywał, że stanowisko organu jest sprzeczne z licznymi interpretacjami indywidualnymi, pozytywnymi dla podatników. Rekompensaty w przedstawionych okolicznościach powinny być traktowane jako odszkodowanie bądź zadośćuczynienie, a wszelkie wątpliwości w tej materii organ ma obowiązek tłumaczyć w sposób korzystny dla podatnika. W ocenie podatnika, organ nie wytłumaczył na czym polega różnica między rekompensatami wypłaconymi podatnikowi przez pracodawcę a odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem. Odszkodowanie powinno obejmować utracone wynagrodzenie, jako rodzaj utraconej korzyści. Takie wnioski, w przekonaniu podatnika, należy wyprowadzić z porównania treści art. 21 ust. 1 pkt 3 z pkt 3b ustawy o PIT. Ponadto słownikowo rekompensata oznacza wyrównanie strat, poniesionych kosztów, wynagrodzenie. Synonimem odszkodowania czy zadośćuczynienia jest m.in. rekompensata. Także na gruncie prawa zadośćuczynienie jest formą rekompensaty.

Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada prawu.

Na potrzeby sądowej kontroli legalności należało przyjąć okoliczności faktyczne opisane przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (po uzupełnieniach). Wobec tego mamy do czynienia z sytuacją, w której podatnik dobrowolnie rozwiązał stosunek pracy z pracodawcą, zmierzającym do racjonalizacji zatrudnienia. W zamian podatnik uzyskał m.in. dwie rekompensaty, których wysokość uzależniona była od stażu pracy oraz kwoty wynagrodzenia.

W ocenie skarżącego podatnika, wypłacone rekompensaty podlegają zwolnieniu podatkowemu na zasadzie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT. Z tego właśnie powodu wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.

Jednak, w przekonaniu organu, skarżący podatnik nie ma racji. Ocenił bowiem, że wypłacone rekompensaty nie mają charakteru odszkodowawczego, a wobec tego nie są świadczeniem objętym zakresem zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT. Według organu, w świetle okoliczności opisanych przez podatnika, mamy do czynienia z sytuacją, w której skarżący z własnej woli (chociaż z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, który chce racjonalizować zatrudnienie) rozwiązał stosunek pracy, jednak w związku z tym pracodawca nie wyrządził skarżącemu podatnikowi żadnej szkody (majątkowej czy niemajątkowej). Omawiane rekompensaty nie mają zatem charakteru odszkodowania czy zadośćuczynienia. Tymczasem art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do świadczeń o charakterze odszkodowawczym, a więc takich, które pokrywają konkretny uszczerbek w mieniu czy na osobie. Wobec tego skarżący podatnik musiałby być poszkodowany w wyniku rozwiązania stosunku pracy, a taki stan rzeczy nie ma miejsca w okolicznościach nin. sprawy.

W ocenie sądu, rozstrzygając powyższy spór o prawo, należy zaaprobować stanowisko organu. Organ w pełni prawidłowo ocenił charakter, istotę oraz cel rekompensat wypłaconych skarżącemu. Następnie, w rezultacie tej oceny, jak najbardziej zasadnie stanął na stanowisku, zgodnie z którym nie mają one charakteru odszkodowawczego na potrzeby zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o PIT opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Katalog źródeł przychodów zawiera art. 10 ust. 1 ww. ustawy podatkowej, który w pkt 1 wymienia jako jedno ze źródeł przychodów stosunek pracy. Za przychody ze stosunku pracy uważa się natomiast wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń (...), o czym stanowi art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Zgodnie zaś z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 października 2014 r. (por. art. 17 pkt 4 ustawy zmieniającej ustawę o PIT, z dnia 29 sierpnia 2014 r., Dz.U.2014.1328 ze zm.), wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy (Dz.U.2014.1502 ze zm. - k.p.), z wyjątkiem: a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę; b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników; c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym; d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji; e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą; f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 lub na zasadach, o których mowa w art. 30c; g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Wobec tego, jak słusznie zauważył organ, art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT mówi o odszkodowaniach i zadośćuczynieniach. Natomiast rekompensaty wypłacone skarżącemu nie mają takiego charakteru. Prawidłowo przy tym organ akcentował, że z punktu widzenia art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT zasadnicze znaczenie ma istota, cel świadczenia, bez względu na to jak zostanie ono nazwane.

Dokonując interpretacji art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT trzeba pamiętać, że wprowadza on zwolnienie podatkowe, a więc odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania. Wobec tego jego treść, zakres należy interpretować w sposób ścisły, przy pomocy reguł wykładni językowej. Ten rodzaj wykładni pozwala bowiem na zrozumienie interpretowanej normy w taki sposób, aby ustalona w niej ulga podatkowa miała zastosowanie wyłącznie w sytuacjach ściśle w niej przewidzianych (por. sprawa sygn. I SA/Kr 666/15 i powołane tam orzecznictwo dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odczytując zatem pojęcie odszkodowania, zgodnie z jego treścią, oznacza ono wszelkie świadczenia polegające na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, który następuje w majątku poszkodowanego bez jego zgody (por. Zobowiązania. Zarys wykładu., W. Czachórski, PWN Warszawa 1993, s. 75 i 78). Świadczenie takie - odszkodowawcze - spełniać ma przede wszystkim funkcję kompensacyjną, a więc ma przywrócić w majątku poszkodowanego stan sprzed naruszenia przez zdarzenie wyrządzające szkodę. Natomiast zadośćuczynienie jest świadczeniem z tytułu wyrządzonej szkody niematerialnej, krzywdy. W świetle powyższego odszkodowanie czy zadośćuczynienie należy postrzegać jako konsekwencję wystąpienia uszczerbku w majątku poszkodowanego bądź w innych dobrach niemajątkowych pokrzywdzonego, wbrew jego woli, gdy jednocześnie prawo nakłada obowiązek jego naprawienia, zrekompensowania (wyrównania). Musi łącznie zaistnieć: 1) szkoda, 2) wina podmiotu, który ją wyrządził oraz 3) związek przyczynowo - skutkowy.

Tymczasem, w ocenie sądu, w realiach analizowanej sprawy należności pieniężne wypłacone skarżącemu - rekompensaty - nie realizują powyższych znamion, koniecznych dla rozpoznania odszkodowania. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło zasadniczo z woli skarżącego, który nie musiał z takim wnioskiem występować. Przystąpienie do programu nie było obowiązkowe. Decyzja w tej kwestii należała wyłącznie do pracownika. Rekompensaty, nawiązujące do stażu pracy oraz wysokości wynagrodzenia, miały przede wszystkim na celu zrekompensowanie pracownikowi negatywnych skutków związanych z ustaniem stosunku pracy, które jednak nie stanowiły szkody, polegającej na uszczerbku w jego mieniu. W okolicznościach nin. sprawy rozstrzygające znaczenie ma ta okoliczność, że skarżący dobrowolnie przystąpił do programu i rozwiązał z pracodawcą stosunek pracy za porozumieniem stron. Wypłacone rekompensaty miały na celu przede wszystkim złagodzenie skutków pozostawania bez pracy, a nie naprawienie jakiejkolwiek szkody majątkowej czy niemajątkowej. Świadczenia te wypłacane były jedynie tym pracownikom, którzy dobrowolnie przystąpili do ww. programu. Z założenia i ich istoty miały stanowić swego rodzaju finansową, ekonomiczną zachętę, skłaniającą pracowników do przystępowania do programu. Ułatwiało to bowiem pracodawcy wdrażanie działań restrukturyzacyjnych, racjonalizujących zatrudnienie adekwatnie do wymogów rynkowych. W zamian pracodawca wypłacał określone świadczenia pieniężne - jako dodatkowe należności - tym pracownikom, którzy - można powiedzieć - podjęli współpracę z pracodawcą ukierunkowaną na jego restrukturyzację. Wobec tego przystąpienie do programu było dobrowolnym wyborem pracownika. W konsekwencji w powyższym stanie rozpatrywanej sprawy rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron nie może być zasadnie kwalifikowane jako zdarzenie powodujące krzywdę pracownikowi (z punktu widzenia zadośćuczynienia) czy uszczerbek w jego mieniu (z punktu widzenia odszkodowania) i to spowodowane przez pracodawcę w sposób zawiniony bądź zachowaniem pracodawcy, za które miałby on odpowiadać na zasadzie ryzyka (por. też orzeczenie w sprawie sygn. I SA/Sz 1226/15 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Działania zakładu pracy ukierunkowane na restrukturyzację, a w tym na racjonalizację zatrudnienia, podejmowane z przyczyn ekonomicznych, nie mogą być uznane za zawinione. Trudno bowiem wymagać od przedsiębiorcy, będącego pracodawcą, aby nie respektował uwarunkowań gospodarczych, rachunku ekonomicznego. Przeciwnie, przedsiębiorca powinien kierować się zasadami prawidłowego gospodarowania, a więc podejmować przedsięwzięcia racjonalne i w szerszej perspektywie pozwalające na dalsze istnienie w obrocie gospodarczym. Wówczas bowiem chociaż część miejsc pracy zostanie zachowana. Ponadto właśnie takie działania stwarzają realną perspektywę nie tylko pozostawania na rynku, ale również rozwoju firmy, a przez to zwiększenia zatrudnienia w bliższej bądź dalszej przyszłości (por. też orzeczenie w sprawie sygn. I SA/Łd 309/05 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżący rozwiązał stosunek pracy, nie z uwagi na swój interes prawny, ekonomiczny, ale z uwagi na interes pracodawcy. Takiej sytuacji nie należy jednak utożsamiać z nieuprawnionymi działaniami czy zaniechaniami pracodawcy, powodującymi uszczerbek w mieniu bądź w innych chronionych przez prawo dobrach pracownika.

Dla dopełnienia oceny prawnej trzeba nawiązać do poglądu Sądu Najwyższego (SN) przyjętego w sprawie sygn. II PK 117/08. W sprawie tej SN wyjaśnił, że odprawy mają charakter nie odszkodowawczy, lecz socjalny, alimentacyjny. Ich celem i funkcją jest złagodzenie ekonomicznych, społecznych skutków utraty zatrudnienia. Mają one ułatwić pracownikowi dostosowanie się do nowej sytuacji życiowej - pozostawania bez pracy w wyniku ustania stosunku pracy.

W ocenie sądu, właśnie alimentacyjny, socjalny charakter oddaje istotę rekompensat opisanych przez skarżącego podatnika. Wymaga podkreślenia, że świadczenie, którego zasadniczym celem jest złagodzenie pracownikowi ekonomicznych skutków, jakie spowodowała dla niego restrukturyzacja zatrudnienia, w żadnym razie nie jest tożsame z odszkodowaniem, wyrównującym poszkodowanemu określony uszczerbek w mieniu czy w innych dobrach chronionych prawem. Innymi słowy, nie ma żadnych podstaw do tego, aby dopatrywać się istnienia zdarzenia powodującego szkodę w tym, że skarżący dobrowolnie przecież przystąpił do programu i rozwiązał z pracodawcą stosunek pracy za porozumieniem stron. Zauważyć przy tym trzeba, że regulamin był odpowiedzią pracodawcy na zgłaszaną przez pracowników gotowość rozwiązania umów o pracę za porozumieniem stron w wykonaniu programu, w przypadku wypłaty dodatkowych świadczeń pieniężnych, a inicjatywa rozwiązania umów o pracę w ramach programu została pozostawiona wyłącznie pracownikom.

W okolicznościach analizowanej sprawy rekompensaty wypłacone skarżącemu nie miały zatem na celu naprawienia szkody lub straty, jaką pracownik poniósł w związku z pozbawieniem go zatrudnienia. Natomiast były one świadczeniami, należnym pracownikowi, skoro zdecydował się dobrowolnie rozwiązać stosunek pracy, który i tak nie mógł być kontynuowany na dotychczasowych warunkach w związku z koniecznością restrukturyzacji pracodawcy, w następstwie reorganizacji zatrudnienia. Miały stanowić dla skarżącego podatnika finansową - można powiedzieć - gratyfikację za to, że, mając za sobą określony staż pracy, dobrowolnie rozwiązuje z pracodawcą stosunek pracy, gdy wymaga tego interes ekonomiczny pracodawcy (według reguły - im dłuższy staż pracy u pracodawcy, tym wyższa gratyfikacja). Tym samym ułatwia pracodawcy restrukturyzację, co niewątpliwie stawia pracownika w trudnej sytuacji życiowej. Jednak pracodawca nie wyrządza w ten sposób szkody pracownikowi, którą omawiane rekompensaty miałyby naprawiać. Należy zauważyć, że wysokość rekompensat nie była uzależniona od zakresu jakiejkolwiek szkody, tylko przede wszystkim od stażu pracy pracownika, o czym była mowa wyżej. Wobec tego, wbrew wywodom skarżącego, nie można kwalifikować omawianych świadczeń wypłacanych przez pracodawcę jako odszkodowanie czy zadośćuczynienie.

Trzeba również mieć w polu widzenia, że w przepisach prawa pracy odszkodowanie wyliczane jest z reguły jako wyrównanie dochodów za czas pozostawania bez pracy, konieczny - racjonalnie rzecz oceniając - do znalezienia nowego miejsca pracy. Co więcej, ma ono swoje źródło w nieuprawnionych działaniach czy zaniechaniach pracodawcy, prowadzących do ustania stosunku pracy. Dla przykładu można wymienić art. 47ą w zw. z art. 45 k.p. W rozpoznawanej sprawie skarżący, oprócz rekompensat, otrzymał jeszcze dwie odprawy. Tym bardziej więc rekompensaty, uwarunkowane stażem pracy, nie mogą być zasadnie potraktowane jako odszkodowanie czy zadośćuczynienie.

W ocenie sądu, powoływane przez skarżącego interpretacje indywidualne nie podważają stanowiska organu, które zostało wywiedzione z prawidłowej interpretacji art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, w przedstawionych okolicznościach faktycznych.

Prawidłowe jest również zapatrywanie organu, w myśl którego nowelizacja art. 21 ust. 1 ustawy o PIT w 2014 r. rozszerzyła jedynie zakres zwolnienia podatkowego o dodatkowe źródła wypłaty odszkodowania lub zadośćuczynienia. Natomiast pozostała w mocy zasada, w myśl której świadczenie objęte tym zwolnieniem musi być odszkodowaniem bądź zadośćuczynieniem. Zatem istota zwolnionego świadczenia nie uległa zmianie. Wobec tego także po nowelizacji stanu prawnego w 2014 r. omawiane zwolnienie podatkowe dotyczy wyłącznie świadczeń, których zasadnicza funkcja realizuje cel odszkodowawczy. Tymczasem, jak to zostało wykazane wyżej, taka sytuacja nie wystąpiła w realiach nin. sprawy.

Także katalog wyłączeń, zawarty w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. a do g ustawy o PIT, nie przemawia za zwolnieniem od podatku dochodowego omawianych rekompensat. W tych wyłączeniach ustawodawca wprost wymienił pewne rodzaje odpraw, których nie zwalnia od omawianego podatku dochodowego, bez względu na to czy można byłoby im przypisać charakter odszkodowawczy w określonych stanach faktycznych, czy też nie. Wynika z tej regulacji, że w przypadku innych świadczeń, uzyskiwanych przez podatnika, organ podatkowy ma obowiązek, w konkretnych okolicznościach każdej indywidualnie rozpatrywanej sprawy, ocenić charakter świadczenia wypłacanego podatnikowi, jego istotę, cel, przede wszystkim z punktu widzenia kryteriów decydujących o rozpoznaniu odszkodowania lub zadośćuczynienia. Zdaniem sądu, w nin. sprawie organ uczynił to wnikliwie, rzetelnie i przy prawidłowym odczytywaniu przytoczonych wyżej rozwiązań prawnych. Rekompensaty wypłacone skarżącemu miały rekompensować negatywne skutki wynikające z utraty zatrudnienia z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Natomiast nie miały one pokrywać uszczerbku w mieniu skarżącego. Ich celem było złagodzenie negatywnych skutków w sytuacji życiowej pracownika, spowodowanych rozwiązaniem stosunku pracy, jak to zostało wywiedzione wyżej. Natomiast okoliczności przedstawione przez podatnika w żadnym razie nie nawiązują do jakiegokolwiek uszczerbku, spowodowanego przez pracodawcę, który pracodawca miałby pokrywać poprzez wypłatę analizowanych rekompensat. Potrzeba racjonalizacji zatrudnienia po stronie pracodawcy, a w związku z tym przystąpienie skarżącego do programu, nie mogą być zasadnie kwalifikowane jako czynniki, zdarzenia wyrządzające szkodę pracownikowi przez pracodawcę, na potrzeby stosowania art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.

W świetle powyższych wywodów, sąd w składzie orzekającym prezentuje odmienne stanowisko prawne od wyrażonego w sprawie sygn. I SA/Go 462/15.

Nawiązywanie przez podatnika do art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b ustawy o PIT również nie może prowadzić do zakwestionowania stanowiska organu z punktu widzenia prawa. Regulacja ta dotyczy także odszkodowań i zadośćuczynień, tyle że wynikających z wyroku lub ugody sądowej. Natomiast w świetle okoliczności zaprezentowanych przez podatnika, o czym już była mowa wyżej, nie ma żadnych podstaw do rozpoznania - co do zasady - odszkodowania bądź zadośćuczynienia, jeśli kierować się istotą analizowanych rekompensat, ich celem.

Podsumowując, stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji indywidualnej zasługuje na aprobatę z punktu widzenia prawa, nawet jeśli skarżący pozostaje w przekonaniu, że powinno być inaczej. W konsekwencji, jak najbardziej zasadnie organ zakwestionował stanowisko podatnika. Podkreślić przy tym trzeba, że wszystkie istotne argumenty faktyczne i prawne organ jasno, spójnie i zwięźle omówił w motywach swojej oceny prawnej, odmiennej od oczekiwanej przez podatnika. Najlepszym tego dowodem jest stanowisko zaprezentowane w skardze, gdyż wynika z niego jednoznacznie, że sam skarżący nie miał żadnych wątpliwości jaki jest tok rozumowania organu, jakie są jego podstawy faktyczne i prawne. Nie doszło więc do naruszenia przepisów wymienionych w skardze. Okoliczność, że skarżący inaczej intepretuje przepis materialnego prawa podatkowego nie jest równoznaczna z naruszeniem przez organ ww. unormowań prawnych.

Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm.).