Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 748/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Protokolant specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 roku na rozprawie sprawy ze skargi Z. G. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zbycia nieruchomości wykorzystywanej dla celów pozarolniczej działalności gospodarczej. postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia [...] r. (data wpływu - 16 grudnia 2013 r.) Z. G. wniósł o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług.

Wniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., póz. 749, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 4 marca 2014 r., na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano w dniu 4 marca 2014 r. (data doręczenia 6 marca 2014 r.). Skarżący uzupełnił ww. wniosek pismem z dnia 12 marca 2014 r. (data wpływu 14 marca 2014 r.), nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 13 marca 2014 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Skarżący Z. G. wspólnie z żoną prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu hurtowego przędzą dziewiarską. Działalność jest prowadzona w formie spółki cywilnej, w której skarżący i jego żona są jedynymi wspólnikami z udziałami po 50%. Spółka cywilna jest czynnym podatnikiem w podatku od towarów i usług. Natomiast podatek dochodowy opłacany jest na zasadach ogólnych, wg skali podatkowej.

W sierpniu 2005 r., jako osoby prywatne, skarżący wspólnie z żoną zakupili, na przetargu prowadzonym przez Komornika Sądowego, nieruchomość składającą się z dwóch działek gruntowych. Transakcja zakupu tej nieruchomości nie była objęta podatkiem od towarów i usług. Na powyższej nieruchomości, jako osoby prywatne, wybudowali budynek magazynowy z dyżurką i garażem. Od przekazania budynku z zabudowaniami do użytkowania minęło już pięć lat. W budynku tym, spółka cywilna prowadzi hurtownię przędzy.

Z uwagi na fakt, iż żaden przepis prawny nie nakazuje przeniesienia prywatnego majątku wspólników do majątku spółki cywilnej, wspólnicy postanowili pozostawić ww. nieruchomość wraz z zabudowaniami jako swoją prywatną własność. W związku z powyższym, nieruchomość ta nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych i spółka nie dokonywała żadnych odpisów amortyzacyjnych. Ponadto dodano, że w związku z budową budynku magazynowego z dyżurką i garażem, spółka nie dokonywała żadnych odliczeń podatku VAT, nie dokonywała także żadnych ulepszeń tych zabudowań.

W chwili składania wniosku, z uwagi na złą koniunkturę w branży i konieczność spłaty znacznych kredytów bankowych, skarżący wraz z żoną będą najprawdopodobniej zmuszeni do sprzedaży tej nieruchomości. Sprzedaży planują dokonać w przyszłym roku. Sprzedaży dokonają jako osoby prywatne. Będzie to więc jednorazowa sprzedaż ich majątku prywatnego, która nie wchodzi w zakres prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, a podyktowana jest trudną sytuacją życiową.

W piśmie z dnia 12 marca 2014 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych skarżący wskazał, że:

- spółka cywilna została utworzona w kwietniu 1999 r.,

- budynek magazynowy z dyżurką i garażem został wybudowany w latach 2006-2008

i oddany do użytkowania w maju 2008 r.,

- nakłady na wybudowanie budynku magazynowego z dyżurką i garażem nie zostały

poniesione przez spółkę cywilną,

- spółka cywilna wykorzystywała budynek magazynowy z dyżurką i garażem na zasadzie użyczenia,

- do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawych nie wprowadzono gruntu ani budynku magazynowego z dyżurką i garażem.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i podatkiem od towarów i usług sprzedaż prywatnej nieruchomości stanowiącej współwłasność małżeńską, która nie została wprowadzona aportem do majątku spółki cywilnej?

Przedmiotem zaskarżonej interpretacji indywidualnej była odpowiedź na pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pytania odnoszącego się do podatku od towarów i usług wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Zdaniem skarżącego, w przypadku spółki cywilnej, przepisy dotyczące amortyzacji stosuje się w odniesieniu do spółki cywilnej, a nie do wsporników tejże spółki, bowiem odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje spółka, a nie poszczególni jej wspólnicy. Dlatego też, aby środek trwały mógł podlegać amortyzacji w spółce cywilnej, musi wchodzić on w skład majątku tejże spółki.

Wnioskodawca podniósł, że skoro nie nastąpiło wniesienie nieruchomości do majątku spółki, tym samym nie można jej było wprowadzić do ewidencji środków trwałych i dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Zatem nie została wypełniona dyspozycja z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem skoro ujęcie składnika majątku w ewidencji środków trwałych jest warunkiem zaliczenia przychodu z jego zbycia do przychodów z działalności gospodarczej, to w razie niespełnienia tego warunku, nie ma podstaw do takiej klasyfikacji uzyskanego przychodu.

Mając na uwadze przedstawione wcześniej zdarzenie przyszłe, skarżący zauważył, że sprzedaż nieruchomości, której chcą dokonać, należy zakwalifikować do źródeł przychodów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynikało to z faktu, że przedmiotowa nieruchomość przez cały czas stanowiła ich współwłasność małżeńską. Natomiast z uwagi na okoliczność, że od daty kupna tej nieruchomości minęło już 8 lat, a od daty wybudowania budynku magazynowego minęło już 5 lat, to na mocy wcześniej powołanego przepisu należy uznać, że sprzedaż tej nieruchomości wraz z zabudowaniami nie będzie już podlegała podatkowi dochodowemu od osób fizycznych.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku organ podatkowy wydał w dniu [...] r., indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego Nr [...], dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zbycia nieruchomości wykorzystywanej dla celów pozarolniczej działalności gospodarczej, w której uznał stanowisko przedstawione przez skarżącego za nieprawidłowe.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że skoro nieruchomość zabudowana budynkiem magazynowym z dyżurką, wykorzystywana była na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, to przychód z jej odpłatnego zbycia stanowić będzie przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochód uzyskany z tego tytułu podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ust. 1 ww. ustawy.

Wyżej wymienioną interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r., doręczono skarżącemu w dniu 27 marca 2014 r.

W związku z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. nadanym w polskiej placówce pocztowej w dniu 8 kwietnia 2014 r. (data wpływu 11 kwietnia 2014 r.) wezwano organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa i uznania za prawidłowe stanowiska przedstawionego we wniosku z dnia 12 grudnia 2013 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający w imieniu Ministra Finansów orzekł, iż brak było podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co stwierdzone zostało w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 8 maja 2014 r. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono Skarżącemu w dniu 12 maja 2014 r.

Na powyższą interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r., wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W skardze Z. G. wnosi o uchylenie interpretacji indywidualnej z dnia [...]r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., jako niezgodnej z aktualnym stanem prawnym.

W uzasadnieniu skargi skarżący na wstępie przytacza opis zdarzenia przyszłego przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 12 grudnia 2013 r. oraz w piśmie z dnia 12 marca 2014 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku, a następnie wskazuje ponownie argumenty uzasadniające jego stanowisko przywołane we wniosku o udzielenie interpretacji.

W ocenie skarżącego, jeżeli nie nastąpiło wniesienie nieruchomości do majątku spółki, tym samym nie można jej było wprowadzić do ewidencji środków trwałych i dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Zatem nie została wypełniona dyspozycja z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro zatem ujęcie składnika majątku w ewidencji środków trwałych jest warunkiem zaliczenia przychodu z jego zbycia do przychodów z działalności gospodarczej, to w razie niespełnienia tego warunku, nie ma podstaw do takiej klasyfikacji uzyskanego przychodu.

Wobec powyższego skarżący uważa, że planowaną przez niego oraz żonę sprzedaż nieruchomości należy zakwalifikować do źródeł przychodów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a słuszność jego stanowiska potwierdza także uchwała siedmiu sędziów NSA z 17 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 8/13.

Reasumując powyższe fakty skarżący uważa, że interpretacja indywidualna, którą otrzymał z Izby Skarbowej w Ł. winna być uchylona, gdyż jest całkowicie sprzeczna z aktualnym stanem prawnym w omawianym zakresie prawa podatkowego.

Odnosząc się do zarzutów skargi, organ podatkowy w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w wydanej w dniu [...]r. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 8 maja 2014 r. i wniósł o oddalenie skargi.

Pismem z dnia 10 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiadomił organ o terminie posiedzenia Sądu w sprawie z ww. skargi, wyznaczonym na dzień 20 października 2014 r.

Następnie w piśmie z dnia 3 października 2014 r. złożonym do Sądu w dniu 8 października 2014 r. (data nadania przesyłki poleconej - 6.10.2014 r.) organ wniósł o umorzenie postępowania i przekazał jako złącznik interpretację indywidualną z dnia [...]r. Nr [...] wydaną w wyniku uwzględnienia skargi Z. G..

W uzasadnieniu powyższego wniosku organ wskazał, że w wyniku ponownej analizy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez skarżącego oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., postanowił uwzględnić skargę w całości oraz zmienić zaskarżoną interpretację indywidualną i uznać za prawidłowe stanowisko skarżącego w sprawie oceny prawnej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opisu zdarzenia przyszłego. Podniósł też, że w dniu [...] r. została wydana interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zbycia nieruchomości wykorzystywanej dla celów pozarolniczej działalności gospodarczej. Do pisma załączono przedmiotową interpretację z dnia [...] r. Dodatkowo podniesiono, że zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W świetle faktu, że skarga została uwzględniona w ramach autokontroli postępowanie, zdaniem organu, stało się bezprzedmiotowe.

Odpis pisma doręczono skarżącemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

W niniejszej sprawie sytuacja taka miała miejsce, bowiem Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający w imieniu Ministra Finansów wspomnianą powyżej interpretacją z dnia [...]r. postanowił uwzględnić skargę Z. G. w całości oraz zmienić zaskarżoną interpretację indywidualną z dnia [...] r. i uznać za prawidłowe stanowisko skarżącego w sprawie oceny prawnej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opisu zdarzenia przyszłego. Tym samym zaskarżona interpretacja indywidualna została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego i zastąpiona interpretacją korzystną dla skarżącego.

Wobec uwzględnienia skargi w trybie autokontroli postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji Sąd, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w sprawie. O kosztach postępowania nie orzeczono wobec braku wniosku w tym zakresie.

mko