Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 1/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 24 par. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki skrzyżowania ulicy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej W. J. kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona w następujących okolicznościach faktycznych.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., wszczął na wniosek z dnia 16 października 2002 r. złożony przez W. J., J. D. i J. O., postępowanie administracyjne w sprawie budowy ulicy wewnątrzosiedlowej (oznaczonej symbolem L09), łączącej ulicę K. i ulicę P. w B.

W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że przedmiotowa ulica, została wybudowana samowolnie w 1996 r. przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w B. Trasa tej ulicy przebiega między innymi przez działkę wnioskodawców (działka nr 317). W związku z tymi ustaleniami, organ l instancji, wdrożył procedurę legalizacyjną i postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. wstrzymał roboty budowlane nakładając jednocześnie na inwestora do przedłożenia dokumentów mających na celu zalegalizowanie przedmiotowej inwestycji w terminie do dnia 15 marca 2004 r. W wyniku nieprzedłożenia wymaganych dokumentów PINB PG w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nakazał Spółdzielni rozbiórkę samowolnie wybudowanej ulicy. Na skutek odwołania Spółdzielni, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., uchylił zaskarżoną decyzję organu l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wytycznych co do dalszego postępowania zalecono uwzględnienie możliwości rozdzielenia prowadzonego postępowania na dwa odrębne w stosunku do:

1. ulicy Z. i ulicy wewnątrzosiedlowej L09 w rejonie spornego skrzyżowania oraz działki nr 317,

2. ulicy wewnątrzosiedlowej o symbolu L09 łączącej ul. K. i P. w wyłączeniem działek, którymi Spółdzielnia nie dysponuje.

Zalecono również jednoznaczne określenie inwestorów oraz zobowiązanych do wykazania się prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane oraz posiadaniem pozwoleń na budowę w stosunku do obu ww. ulic.

Na skutek tej decyzji prowadzono dwa odrębne postępowania legalizacyjne. Postępowanie związane z legalizacją ulicy wewnątrzosiedlowej L09 na odcinkach łączących ul. K. z ul. P. zostało zakończone decyzją PINB w B. z dnia [...] lipca 2010 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie tej ulicy w wyłączeniem skrzyżowania z ulicą Z.

Jednocześnie powiatowy inspektor nadzoru budowlanego w dniu 28 kwietnia 2006 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanej ulicy L09 w zakresie działek, na które Spółdzielnia nie posiada prawa dysponowania gruntem: nr geod. 318/1 oraz części działek 93/1, 117/2, 434/6, 281, 118, 72/1, 317/2, 846/14, 847 i 848. Następnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. organ pierwszej instancji nakazał wstrzymać roboty budowlane na terenie tych działek oraz zażądał od Spółdzielni dokumentacji niezbędnej dla legalizacji tej inwestycji. W związku z tym, że Spółdzielnia nie wywiązała się z nałożonych na nią obowiązków, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nakazał dokonać rozbiórki samowolnie wybudowanej ulicy L09 łączącej ulicę K. z ulicą P. w B. na działkach o numerach ewidencyjnych: 93/1, 117/2, 434/6, 281, 118, 72/1, 317/2, 846/14, 847 i 848. Z decyzją tą nie zgodziła się Spółdzielnia i złożyła odwołanie. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania stwierdził, że organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie nie ustalił, kto i kiedy wybudował na przedmiotowych działkach zaskarżoną inwestycję. Bez jednoznacznego określenia inwestora oraz terminu samowolnego wykonania tej inwestycji nie ma możliwości nałożenia jakiegokolwiek obowiązku. Decyzję tę do sądu administracyjnego zaskarżyła W. J. Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2008 r., [...] WSA w B. oddalił skargę na tę decyzję. W uzasadnieniu podano, że prawidłowo zastosowano przepis art. 138 § 2 kpa, albowiem w sprawie należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w znacznym zakresie. Przede wszystkim podano, że organ I instancji w innym zakresie wszczął postępowanie, a w innym zakresie to postępowanie przeprowadził. O ile postępowanie wszczęto w stosunku do działki nr geod. 318/1 oraz części działek 93/1, 117/2, 434/6, 281, 118, 72/1, 317/2, 846/14, 847 oraz 848, to na dalszych etapach postępowania pominięto działkę nr 318/1, a wydane postanowienie i decyzja odnoszą się do całości działek 93/1, 117/2, 434/6, 281, 118, 72/1, 317/2, 846/14, 847 oraz 848. Orzeczony nakaz rozbiórki nie pokrywa się zatem z przedmiotem wszczętego postępowania i jest na tyle nieprecyzyjny, że może również odnosić się do tych części działek, które zostały objęte odrębnym postępowaniem dotyczącym pozostałej części ulicy wewnątrzosiedlowej. Wskazane działki, w stosunku, do których wszczęto postępowanie znajdują się na obszarze skrzyżowania ulicy wewnątrzosiedlowej – L09 z ulicą Z., ale również na obszarach wjazdów na ulicę wewnątrzosiedlową z ulic K. i P. Pozostała część ulicy wewnątrzosiedlowej – L09 jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie uznał, że odnośnie odcinków tej ulicy będących przedmiotem niniejszej sprawy powinny być poczynione samodzielne ustalenia dotyczące przesłanek rozstrzygnięcia. Przemawia za tym głównie wskazany powyżej fakt, iż odcinki te łączą się z innymi ulicami i każdy z tych przypadków wymaga odrębnej analizy. Nadto organ pierwszej instancji w wydanej decyzji nie przedstawił przesłanek, które leżały u podstaw przyjęcia, iż inwestorem samowolnej budowy przedmiotowej ulicy jest Spółdzielnia "[...]", nie wskazał też, kiedy samowola ta została zrealizowana. Sąd wskazał, że dla pełnego wyjaśnienia przedmiotowej sprawy konieczna jest również analiza dokumentacji budowy ulicy Z., ale też ulic P. i K. Dopiero zbadanie tych wszystkich dokumentów pozwoli na ustalenie, w jakim zakresie ulice te w miejscach, w których łączą się z ulicą wewnątrzosiedlową zostały wybudowane na podstawie udzielonych pozwoleń na budowę i w związku z tym, kto i w jakim zakresie jest odpowiedzialny za samowolne zrealizowanie na działkach stanowiących przedmiot niniejszego postępowania ulicy wewnątrzosiedlowej – L09. Przedstawione okoliczności wskazują zatem na konieczność wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji, jaki jest przedmiot prowadzonego postępowania, jaki podmiot jest odpowiedzialny za dokonaną samowolę budowlaną, na który można nałożyć obowiązki określone w przepisach prawa budowlanego, a także, w jakiej dacie doszło do realizacji tej samowoli. Ostatnia kwestia ma o tyle istotne znaczenie, iż decyduje o tym, jaki stan prawny powinien mieć w tym przypadku zastosowanie.

W trakcie toczących się postępowań legalizacyjnych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., najpierw wnioskiem z dnia 9 lutego 2009 r. zwrócił się do PWINB w B. o wyznaczenie innego organu nadzoru budowlanego do dalszego prowadzenia sprawy dotyczącej samowolnie wybudowanej ulicy wewnątrzosiedlowej L09, albowiem z uwagi na nadrzędność służbową Prezydenta Miasta B. (inwestora) w stosunku do organu utrudnione jest właściwe rozstrzygnięcie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r., na podstawie art. 25 § 1 pkt 2 kpa wyłączono Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. od prowadzenia sprawy dotyczącej samowolnie wybudowanej ulicy wewnątrzosiedlowej L09 i wyznaczono do załatwienia tej sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (decyzja z dnia [...] lipca 2001 r. udzielająca pozwolenia na użytkowanie tej ulicy została wydana już przez ten organ). Kolejnym wnioskiem z 15 marca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., zwrócił się do PWINB w B. o wyznaczenie innego inspektora do dalszego prowadzenia sprawy dotyczącej samowolnie wybudowanej ulicy wewnątrzosiedlowej L09 oraz skrzyżowania tej ulicy z ulicą Z. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. PWINB odmówił wyłączenia. W uzasadnieniu podano, że nie ma potrzeby ponownego wyłączania organu w sprawie samowolnie wybudowanej ulicy wewnątrzosiedlowej L09. Natomiast w kwestii dotyczącej sprawy skrzyżowania ul. Z. z ulicą wewnątrzosiedlową L09, zdaniem PWINB, na obecnym etapie tego postępowania nie zachodzą przesłanki do wyłączenia organu. Wskazano, że w przypadku odmowy udostępnienia dokumentów organ ma możliwość złożenia skargi do organu wyższego stopnia nad Prezydentem, jak również skierowania stosownej prośby do PWINB w B.

W konsekwencji postępowanie dotyczące stanu prawnego ulicy Z. w rejonie skrzyżowania z ulicą wewnątrzosiedlową L09 i ul. W., było prowadzone przez P. Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. Organ ten kilkakrotnie zwracał się do Prezydenta Miasta B. o potwierdzenie budowy tych odcinków ulicy Z. i każdorazowo otrzymywał informację o tym, że Prezydent nie był ich inwestorem, odmawiając jednocześnie udostępnienia dokumentów budowy sąsiednich ulic (P. i K.). W tej sytuacji powiatowy organ nadzoru budowlanego stwierdził, że niemożliwym jest nałożenie obowiązków doprowadzających do zgodności z przepisami prawa przedmiotowej samowoli budowlanej z powodu niemożliwości ustalenia jej inwestora. W konsekwencji decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. nr 243, poz. 1623 ze zm.), odmówił nakazania rozbiórki skrzyżowania ulicy wewnątrzosiedlowej L09 z ulicą Zachodnią oraz części ulicy Z. na odcinku ulicy od skrzyżowania ulicy L09 z ulicą Zachodnią do ulicy W.

Odwołanie od tej decyzji wniosła W. J. i podała, że jej celem nie jest rozbiórka ulicy lecz ustalenie podmiotu winnego samowoli budowlanej na części jej działki i uzyskanie odszkodowania za zabrane nielegalnie grunty.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego w B., decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] uchylił kwestionowaną decyzję w całości i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu podano, że decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 1998 r. nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę ulicy Z. od projektowanej ul. Dz. do ul. N. (obecnie wewnątrzosiedlowa L09). Zatwierdzony projekt obejmował działki nr geod. 309/4, 309/19, 309/20, 309/25, 309/21, 847, 848, 846/1 z wyłączeniem działki nr 317. Nadto w wyroku z dnia [...] kwietnia 1999 r., [...] NSA Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku, wskazał że nieruchomość nr 317 bezspornie nie jest objęta przedmiotową inwestycją, a jedynie z nią sąsiaduje. Pogląd ten w ocenie organu odwoławczego nadal jest aktualny, co potwierdzają zdjęcia zrobione w dniu 21 września 2011 r. z których wynika, że nieruchomość odwołującej się nie została zajęta pod budowę skrzyżowania a jedynie z nim sąsiaduje. Również z decyzji z dnia [...] marca 1998 r. wynika, ze projekt obejmował budowę skrzyżowania ul. Z. z ul. N. (obecnie L09), a obecna ul. Z. na odcinku od skrzyżowania z ulicą wewnątrzosiedlową L09 do skrzyżowania z ul. W., była określana jako ul. Z., której dokumentacją Zarząd Dróg i Inwestycji w B. nie dysponuje. W tej sytuacji wobec braku jakichkolwiek dokumentów dotyczących budowy ul. Z. na odcinku od skrzyżowania z ul. L09 do skrzyżowania z ul. W., a także niemożliwości ustalenia daty budowy oraz podmiotu będącego inwestorem, organy nadzoru budowlanego nie mogą wykluczyć, że stan prawny przedmiotowego skrzyżowania i odcinka ul. Z. jest uregulowany, dlatego w ocenie organu odwoławczego zachodzi konieczność umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Odnosząc się do zarzutów organ podał, ze nieruchomość odwołującej się nie została zajęta pod budowę ulicy, lecz jedynie z nią sąsiaduje. Abstrahując jednak od tej kwestii organ wskazał, że ewentualne naruszenie prawa własności nie należy do właściwości organów nadzoru budowanego, strona powinna dochodzić swoich praw na drodze powództwa cywilnego. W konkluzji organ podał, że legalizacja ulicy wewnątrzosiedlowej L09 zakończyła się decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie. Z kolei ul. Z. na odcinku od skrzyżowania z ul. L09 wraz z częścią skrzyżowania w kierunku ul. Ż. została wybudowana w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 1998 r., bez naruszenia własności działki odwołującej się. Natomiast w stosunku do ul. Z. na odcinku od ul. W. do skrzyżowania z ulicą L09, jak i części skrzyżowania (nieobjętego udzielonym pozwoleniem na budowę z dnia [...] marca 1998 r.) z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów postępowanie należało umorzyć.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożyła W. J. i podniosła, że organy nadzoru budowlanego powinny wyjaśnić kto dopuścił się samowoli budowlanej. Wyjaśnienie tej kwestii pozwoli skarżącej na dochodzenie roszczeń na drodze postępowania cywilnego. Nadto skarżąca podniosła, że ma wrażenie iż sprawę się celowo komplikuje dzieląc i rozszerzając jej zakres. Najpierw PWINB w decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. wyraził pogląd, że sprawa powinna być rozpoznawana w dwóch odrębnych postępowaniach a aktualnie włączono do sprawy niniejszej kwestie dotyczące odcinka ulicy od skrzyżowania L09 z ul. Z. do ul. W. a także odcinka jezdni skrzyżowania z kierunku ul. Ż. W ocenie skarżącej nie ma to żadnego sensu tym bardziej, że organ stwierdził, sporządzając dokumentację zdjęciową, iż działka nr 317 nie została zajęta pod skrzyżowanie a jedynie z nim sąsiaduje.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga została uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (art. 24 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania administracyjnego), które to naruszenie daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a.), a tym samym obliguje Sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z przepisem art. 24 § 1 pkt 7 K.p.a., w postępowaniu administracyjnym pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Wyłączenie to dotyczy również osoby pełniącej funkcję organu administracji publicznej. W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 czerwca 1991 r. Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł słuszny wniosek, że "organ administracji jest to pracownik, który tym się różni od innych, że zajmuje stanowisko, z którym związana jest właściwość do rozstrzygania – a nie tylko do załatwiania – określonej kategorii spraw administracyjnych (...). Jeżeli tak, to organ administracji podlega wszystkim tym samym rygorom co szeregowy pracownik administracji, a ponadto rygorom dodatkowym, wynikającym z art. 25 § 1 K.p.a., nawiązującego do jego kompetencji i usytuowania służbowego" (ONSA 1991, nr 2, poz. 50, s. 112). Podobne stanowisko wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 sierpnia 1993 r. (sygn. akt SA/Po 3155/92) stwierdzając, że "zasada prawdy obiektywnej uzasadnia stosowanie przepisu art. 24 § 3 K.p.a. do wszystkich osób zatrudnionych w urzędzie rozumianym jako biurze organu administracyjnego, a więc także do osoby wykonującej funkcję tego organu" (OSP 1995, nr 9, poz. 188). Powyższa linia orzecznictwa aprobowana jest przez komentatorów Kodeksu postępowania administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Warszawa 2006, s. 168 i n.).

Powyższe stwierdzenia odnoszą się również do organu administracji publicznej, jakim jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. Status prawny powiatowego inspektora nadzoru budowlanego określają przepisy ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 05 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1592 ze zm.). W świetle unormowań w/w ustaw powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest organem administracji rządowej pozostającym w zespoleniu organizacyjnym z samorządem powiatu. Na mocy przepisu art. 86 prawa budowlanego, powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest powoływany i odwoływany przez starostę. Już z tego faktu należy wyprowadzić wniosek, iż powstaje tu swoisty stosunek nadrzędności służbowej, który uniemożliwia, bądź przynajmniej utrudnia inspektorowi nadzoru budowlanego, jako osobie pełniącej funkcję organu, prowadzenie postępowania w którym - starosta jest organem reprezentującym - powiat jako stronę postępowania. Nadto, na mocy art. 35 ust. 2 i 3 ustawy o samorządzie powiatowym, starosta jest nie tylko kierownikiem starostwa powiatowego, lecz także zwierzchnikiem powiatowych służb, inspekcji i straży. Do inspekcji tych zalicza się inspekcję nadzoru budowlanego szczebla powiatowego. Kierownicy poszczególnych powiatowych służb inspekcji i straży, wykonujący zadania i kompetencje określone w ustawach, działają pod zwierzchnictwem starosty, zaś zwierzchnictwo to jest niczym innym jak nadrzędnością służbową, do której odnosi się art. 24 § 1 pkt 7 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r., II OSK 554/08, LEX nr 554834).

W mieście na prawach powiatu, jakim jest B. funkcję organów powiatu – zgodnie z art. 92 ustawy o samorządzie powiatowym – sprawuje rada miasta i prezydent miasta. A zatem wyżej przedstawione relacje prawne pomiędzy starostą a powiatowym inspektorem nadzoru budowlanego odnoszą się w pełni do zwierzchnictwa (nadrzędności służbowej) Prezydenta Miasta B. sprawowanego w stosunku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania była ocena legalności budowy skrzyżowania ulicy wewnątrzosiedlowej L09 z ulicą Z. oraz części ulicy Z. od tego skrzyżowania do ulicy W., które to odcinki dróg znajdują się w Zarządzie Dróg Urzędu Miejskiego w B. A więc – w świetle unormowań ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz., 115 ze zm.) – należy domniemywać, że drogi te stanowią własność gminy (miasta) B. Prezydent Miasta B. w postępowaniu tym jest organem reprezentującym właściciela drogi, a jednocześnie sprawuje zwierzchnictwo nad organem I instancji prowadzącym postępowanie w sprawie. Zachodzą zatem podstawy do wyłączenia organu – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. od udziału w postępowaniu. O wyłączenie ubiegał się zresztą sam organ, spotkał się wszakże z odmową organu wyższej instancji. Postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. odmawiające wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. zostało wydane z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 7 K.p.a. Okoliczność wydania decyzji przez organ administracji publicznej, który podlegał wyłączeniu stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. Stwierdzenie przez Sąd administracyjny naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., działając z urzędu, na podstawie art. 24 § 3 K.p.a., wyłączy od udziału w sprawie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. i na podstawie art. 26 § 2 K.p.a wyznaczy do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ nadzoru budowlanego szczebla podstawowego.

Uchylając zaskarżone decyzje, ze względu na naruszenie przepisów procesowych, celem ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ niepodlegający wyłączeniu od udziału w sprawie, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie dokonuje oceny merytorycznej rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy w formie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie legalności budowy w/w skrzyżowania oraz ulicy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż "w sytuacji braku jakichkolwiek dokumentów dotyczących budowy ulicy Z. na odcinku od skrzyżowania z ulicą L09 do skrzyżowania z ulicą W., a także niemożliwości ustalenia daty budowy ulicy oraz podmiotu będącego inwestorem, organy nie mogą wykluczyć, że stan prawny przedmiotowego skrzyżowania i odcinka ulicy Z. jest uregulowany, dlatego też w ocenie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. zachodzi konieczność umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość". Sąd zwraca jedynie organowi uwagę, iż bezprzedmiotowość postępowania, stanowiąca podstawę prawną do jego umorzenia (art. 105 k.p.a.), oznacza, że względu na brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Natomiast bezprzedmiotowością postępowania nie jest brak możliwości, czy też trudności, w ustaleniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i dlatego orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami). Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku – art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego – art. 200 w zw. z art. 210 § 1 ww. ustawy. Do kosztów zaliczono wpis sądowy (500 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru ustalone przy uwzględnieniu charakteru sprawy i niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika - § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) w wysokości 240 zł.