Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1604/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 w zw. z  art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 107 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2014 r., o udostępnienie informacji publicznej w postaci zanonimizowanych decyzji administracyjnych zezwalających na posiadanie broni do celów kolekcjonerskich wydanych przez organ

w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy

o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym do dnia złożenia niniejszego wniosku, odmówił udzielenia dostępu do informacji publicznej.

W uzasadnieniu [...] wskazał, że wyrokiem z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 893/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę Stowarzyszenia [...] na bezczynność organu za zasadną i zobowiązał Komendanta [...] Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Organ podał, że w dniu [...] czerwca 2016 r. zwrócił się do Stowarzyszenia [...], reprezentowanego przez r. pr. B. B. oraz do J. K. o wykazanie szczególnego interesu publicznego, dla którego żądane informacje miałyby być udostępnione. Pismo przesłane zostało za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu [...] czerwca 2016 r., za zwrotnym poświadczeniem odbioru.

Na podstawie zwrotnego poświadczenia odbioru pisma z dnia [...] czerwca 2016 r., adresowanego do Stowarzyszenia [...] reprezentowanego przez r. pr. B. B. organ ustalił, że przedmiotowa korespondencja została odebrana przez adresata w dniu [...] czerwca 2016 r. Adresat nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do wykazania szczególnego interesu publicznego, dla którego żądane informacje przetworzone miałyby zostać udostępnione przez organ we wskazanym terminie.

Pismo z dnia [...] czerwca 2016 r. adresowane do J. K. nie zostało odebrane przez adresata.

[...] wskazał, że wnioskowane dane stanowią informację publiczną przetworzoną. Organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, w którym Sąd wskazał, że "(...) W pewnych przypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (...)". Organ podał, że podobny pogląd wyrażony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r. I OSK 1347/05oraz z dnia 23 stycznia 2008 r.

W dalszej części uzasadnienia decyzji [...] stwierdził, że Wydział Postępowań Administracyjnych [...] nie prowadzi imiennego wykazu decyzji administracyjnych. Żądane przez wnioskodawcę decyzje administracyjne, znajdujące się w aktach osób fizycznych, posiadaczy pozwoleń na broń, zlokalizowane są w przeważającej mierze

w archiwum wydziału, wśród około 30 000 akt postępowań administracyjnych na podstawie stosownego klucza dotyczącego celu pozwolenia, porządku alfabetycznego, numeracji akt. Nie istnieją klucze rozlokowania akt pod kątem chronologii wydania pozwolenia.

Wyselekcjonowanie konkretnych decyzji administracyjnych, będących przedmiotem wniosku byłoby kompilacją szeregu czynności wykonywanych przy zaangażowaniu kilkorga pracowników Wydziału Postępowań Administracyjnych [...]. Punktem wyjścia byłoby dotarcie do danych statystycznych dotyczących żądanych informacji, a następnie z danych ogólnych należałoby wyodrębnić zbiór decyzji zgodny z wnioskiem strony. Żądana informacja nie znajduje się fizycznie w jednym wyodrębnionym zbiorze decyzji administracyjnych, lecz rozproszona jest w 30 000 akt posiadaczy broni. Po przeprowadzeniu powyższych czynności związanych z wyodrębnieniem właściwego zbioru decyzji administracyjnych kolejnym koniecznym elementem byłoby ich skopiowanie w celu dokonania anonimizacji, a następnie - po przeprowadzeniu anonimizacji zeskanowanie i przekazanie wnioskodawcy w sposób przez niego oczekiwany. Całość procesu wyodrębnienia i właściwego przygotowania informacji dla wnioskodawcy wymagałaby zaangażowania istotnej ilości pracowników, co w konsekwencji doprowadziłoby do paraliżu pracy wydziału, gdyż nie realizowano

by ustawowych zadań, powierzonych pracownikom. Takie czynności są w ocenie organu z całą pewnością przetworzeniem informacji publicznej, które zostało określone w art. 3 ust. 1 u.o.d.i.p.

Organ wskazał, że wnioskodawca, pomimo wezwania do wykazania szczególnego interesu publicznego, dla którego udostępnienie żądanej informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p., byłoby uzasadnione, interesu takiego nie wykazał. Jednakże organ podjął działania zmierzające do ustalenia, czy interes takowy zachodzi. [...] dokonując własnej oceny stwierdził, że żadanie nie jest uzasadnione przesłanką szczególnego interesu publicznego. Wątpliwość budzi między innymi, aby

z ewentualnie udostępnionych przez organ informacji wnioskodawca wyciągnął jakiekolwiek inne wnioski poza statystycznymi. Nie sposób wykazać, by takie informacje były ważne dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, czy ich uzyskanie stwarzałoby realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania np. organu administracji publicznej, a przez to poprawy ochrony interesu publicznego.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie stwierdzał, że za przetworzoną należy uznać także sumę informacji prostych, jeżeli przygotowanie takiego zbioru informacji wiąże się z wyjątkowo wysokim, wręcz nierealnym do spełnienia (ze względu na faktyczne, racjonalne cele stojące za uchwaleniem UDIP i posiadane przez adresata wniosku siły i środki do realizacji tych celów) nakładem działań koniecznych do stworzenia owego zbioru, poprzez wykonanie koniecznych operacji na informacji już istniejącej np. wyselekcjonowanie w posiadanym zbiorze dokumentów stosownego podzbioru, a następnie usuwanie pewnych fragmentów z dokumentów tworzących ów podzbiór z uwagi na normy prawne wynikające z innych przepisów prawa.

KGP wskazał, że gdy uwzględnić fakt, iż, jak wynika z materiałów sprawy, organ pierwszej instancji nie dysponuje takim schematem rozlokowania akt w sprawach

o wydanie pozwolenia na broń, który pozwoliłby na stosunkowo sprawny, lub przynajmniej nie mający wybitnie negatywnego wpływu na wykonywanie bieżących, ustawowych zadań organu, wybór interesujących stronę materiałów, oczywistym staje się, iż spełniony został warunek pozwalający zakwalifikować zawnioskowaną informację jako przetworzoną. W Komendzie [...] Policji nie istnieją bowiem klucze rozlokowania akt pod względem chronologii wydania pozwoleń na broń do celów kolekcjonerskich. Oznacza to, że tylko sam wybór dokumentacji źródłowej, na której należałoby następnie dokonać dalszych operacji, wiązałaby się z przeglądam ok. 30000 akt z postępowań administracyjnych za okres od wejścia w życie ustawy, o której mowa we wniosku, do dnia złożenia wniosku tj. za okres blisko 4 lat. Taka skala samych tylko wyjściowych czynności całkowicie zaabsorbowałaby znaczną liczbę funkcjonariuszy Policji Komendy [...] Policji, odciągając ich od wykonywania czynności służbowych, jakie na Policję nakładają ustawa o Policji oraz inne akty prawne.

KGP stwierdził, iż bez wątpienia oddelegowanie tych funkcjonariuszy do zadań zmierzających do spełnienia postulatu wnioskodawcy odbiłoby się niekorzystnymi reperkusjami na funkcjonowaniu [...] organu Policji, w związku z czym wydaje się, iż wówczas mogłoby dojść do znaczącego uszczerbku dla interesu publicznego, z uwagi na odciągnięcie policjantów od wykonywania zadań jakich oczekuje od nich społeczeństwo oraz władze państwowe i samorządowe.

Badając, czy za udostępnieniem omawianej informacji publicznej przemawia okoliczność ujęta w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., KGP stwierdził, że organ pierwszej instancji wyciągnął właściwe wnioski zarówno z pasywnej postawy wnioskodawcy na tym etapie postępowania, jak i własnej oceny możliwości wystąpienia szczególnej istotności zażądanych danych dla interesu publicznego.

W uzupełnieniu wywodu Komendanta [...] Policji wskazał, że w jego ocenie ewentualnym, hipotetycznym przykładem istotności omawianej informacji publicznej dla interesu publicznego mogłaby być sytuacja, w której o informację taką wystąpiłby podmiot mający rzeczywistą możliwość wykorzystania tej informacji np. na potrzeby prac nad rozwiązaniami prawnymi, uwzględniającymi dotychczasową specyfikę załatwiania spraw z zakresu pozwoleń na broń do celów kolekcjonerskich. Żaden z faktów notoryjnych znanych tutejszemu organowi nie pozwala na przyjęcie za choćby w niewielkim stopniu prawdopodobne by udostępnienie zażądanej, przetworzonej informacji na wniosek Stowarzyszenia [...] mogło przynieść realny skutek w postaci wyjątkowo doniosłych zmian w sferze spraw publicznych tj. z korzyścią dla szeroko rozumianego interesu publicznego.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...], reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 w związku z 31 ust. 3 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a), art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez bezpodstawną odmowę udostępnienia informacji publicznej określonej we wniosku skarżącego z [...] października 2014 r. Wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji oraz decyzji Komendanta [...] Policji i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Pełnomocnik skarżącego wniósł również o dopuszczenie w niniejszym postępowaniu dowodów uzupełniających:

- dokumentów znajdujących się w aktach sprawy rozpoznanej przez Sąd pod sygn. akt II SA/Wa 899/15, korespondencji otrzymanej przez skarżącego w ww. sprawie od poniżej wymienionych organów Policji: a) Komendanta Wojewódzkiego Policji

w [...] b) Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] c) Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] d) Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] e) Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] f) Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] g) Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] h) Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i) Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] j) Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]

- na okoliczność, iż 10 Komendantów Wojewódzkich Policji zrealizowało

w terminie ustawowym wniosek o udostępnienie informacji publicznej co najmniej tak obszerny jak ten przekazany przez skarżącego organowi I instancji w dniu

[...] października 2014 r., co przeczy tezie organu o niemożności realizacji wniosku skarżącego bez uszczerbku dla działalności relewantnego organu Policji,

- dokumentu wystąpienia pokontrolnego Wojewody [...] z [...] października 2014 r. (znak [...], w załączeniu) na okoliczność, iż brak ewidencji wydawanych pozwoleń na broń przez organ I instancji stanowił uchybienie stwierdzone przez Wojewodę [...] w toku przeprowadzonej kontroli, co prowadzi do wniosku, iż powoływane przez organ trudności w ustaleniu lokalizacji poszczególnych akt postępowania w sprawie pozwoleń na broń do celów kolekcjonerskich stanowią zaniedbanie organu i nie mogą być argumentem uzasadniającym odmowę udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej skarżącemu.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że decyzja administracyjna zezwalająca na zakup i posiadanie broni do celów kolekcjonerskich stanowi informację publiczną, co wynika wprost z normy art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. To, że informacja ta posiada walor informacji publicznej prostej jest oczywiste na gruncie obszernego i spójnego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, jak również - co istotne- dość jednolitej praktyki administracyjnej organów policji w całej Polsce. Orzecznictwo pozwala na precyzyjną rekonstrukcję desygnatu pojęcia "informacja publiczna przetworzona", podając jej definicję kontekstową. Definicja ta wskazuje wyraźnie na konieczność wytworzenia przez organ informacji nowej, nieistniejącej w chwili składania wniosku. Dodatkowo orzecznictwo to kreśli wyraźną dystynkcję między zabiegami o charakterze intelektualnym (analitycznym) wymagającymi sporządzania zestawień, statystyk a zwykłymi zabiegami związanymi z przygotowywaniem informacji publicznej do udostępnienia takimi jak anonimizacja oraz ich wyodrębnienie z danego zbioru dokumentów urzędowych znajdujących się w posiadaniu organu. W tym drugim przypadku wykonanie przez organ tych czynności nie prowadzi do nadania określonej informacji charakteru przetworzonego. Każde bowiem udostępnienie informacji publicznej wskazanej w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. wymaga odnalezienia określonego aktu administracyjnego w zbiorze oraz jego zanonimizowania.

Pełnomocnik skarżącego wskazał, że prawidłowo zarządzany organ policji powinien tak zorganizować swoją pracę, by wypełniać obowiązki wynikające z u.d.i.p. bez uszczerbku dla innych zadań. Podniósł, iż nie jest zrozumiałe, że wnioski

o udostępnienie decyzji w sprawie pozwoleń na broń do celów kolekcjonerskich za okresy od 3,5 do 4 lat złożone przez inną organizację pozarządową (vide dowody powołane w postępowaniu II SA/Wa 899/15) były pozytywnie rozpatrzone

i zrealizowane w terminie ustawowym przez organy policji bez uszczerbku dla funkcjonowania tych organów. Nadto, Komendant Główny Policji również przekazał organizacji pozarządowej decyzje drugoinstancyjne w sprawie pozwoleń na broń za okres 3 lat bez uszczerbku dla swojego funkcjonowania. Pełnomocnik skarżącego odwołując się do wystąpienia pokontrolnego Wojewody [...] wskazał,

że gdyby organ należycie ewidencjonował wydawane pozwolenia, znalezienie właściwych akt postępowania byłoby z pewnością łatwiejsze.

Pełnomocnik podkreślił, że dostęp organizacji pozarządowych do treści

i motywów rozstrzygnięć organów administracji stanowi ważny element kontroli społecznej nad działalnością tych organów, a tym samym jeden z fundamentów funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego.

Pełnomocnik wskazał jednocześnie, że organ dysponuje systemem KSIP (Krajowy System Informacji Policji), jak również rejestrem Broń, których opis funkcjonalności jest dostępny publicznie (decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2013 r.). Powołane wyżej systemy informatyczne umożliwiają błyskawiczne odnalezienie w zbiorze danych osób, które posiadają pozwolenie na broń. Dobrze zarządzany Wydział Postępowań Administracyjnych komendy wojewódzkiej policji jest w stanie na podstawie tych danych w ciągu kilku minut przypisać odpowiednią decyzję administracyjną określonemu posiadaczowi broni. Jedyną czynnością wymagającą realnego "wysiłku" jest odnalezienie segregatorów z aktami poszczególnych postępowań, by skserować znajdujące się w nich decyzje administracyjne. Ostatnią czynnością, którą organ powinien wykonać przed udostępnieniem ww. informacji jest anonimizacja decyzji administracyjnych. Tak wygląda cały proces udostępniania żądanej informacji publicznej.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik organu wskazał, że nie jest zasadna argumentacja skarżącego, iż z uwagi na wymagany przy realizacji wniosku o odmowie informacji publicznej zakres działań, który może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, dana informacja nie może zostać uznana za informację przetworzoną. Przeciwne stanowisko jest bowiem szeroko reprezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (organ powołał się na wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. I OSK 1746/14).

Pełnomocnik KGP wskazał, że Aplikacja Broń i Ruch Drogowy Systemu KSIP nie dają możliwości technicznych do wyselekcjonowania informacji, o które zwraca

się skarżący. Powyższa aplikacja, stanowiąca narzędzie pomocnicze i spełniająca funkcję rejestracyjną w materii wydawania i cofania pozwoleń na broń oraz obrotem bronią nie posiada waloru statystycznego, co zmusiłoby organ do "ręcznego" poszukiwania wskazanych informacji.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o dopuszczenie jako dowodów dokumentacji z akt postępowania sądowego II SA/Wa 899/15 oraz odpowiedzi wojewódzkich organów Policji na kierowane przez skarżącego wnioski o udostępnienie informacji publicznej, pełnomocnik organu wniósł o nieuwzględnianie ich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r., na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze. W sprawie nie zaistniały istotne wątpliwości wymagające wyjaśnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W ocenie Sądu, organy nie wykazały w tej sprawie w sposób bezsporny,

że żądana we wniosku z dnia [...] października 2014 r. informacja publiczna w postaci zanonimizowanych decyzji administracyjnych zezwalających na posiadanie broni do celów kolekcjonerskich wydanych w okresie wskazanym w tym wniosku, stanowi informację przetworzoną. Zarówno ocena Komendanta [...] Policji, jak i organu II instancji we wskazanym zakresie jest zdaniem Sądu oceną dowolną, a zatem naruszającą przepis art. 80 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten znajduje zastosowanie w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej. Z uwagi na to, że uchybienie powołanemu przepisowi prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.

Zdaniem Sądu, decyzja administracyjna, także zanonimizowana, stanowi informację publiczną prostą. Samo dokonanie anonimizacji decyzji nie jest jej przetworzeniem, a jedynie przekształceniem (v. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oczywiście, w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, jeżeli utworzenie zbioru informacji prostych wymaga w istocie takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań podmiotu zobowiązanego, a w szczególności, gdy wymaga analizowania całego (kompletnego – 30 000) zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tych, których oczekuje wnioskodawca, to wówczas mogą zachodzić podstawy do zakwalifikowania żądanej informacji jako przetworzonej (v. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jeśli zatem dla uzyskania żądanego we wniosku Stowarzyszenia zbioru decyzji w istocie konieczne byłoby podjęcie przez Komendanta [...] Policji działania polegającego na przejrzeniu akt (karta po karcie) 30 000 spraw znajdujących

się w archiwum w celu odszukania decyzji zezwalających na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich wydanych w okresie wskazanym we wniosku, to istotnie żądana informacja mogłaby być uznana za informację przetworzoną.

Sąd wskazuje przy tym, iż w sprawie niniejszej nie ma znaczenia – dla jej rozstrzygnięcia – to, czy [...] należycie organizuje pracę, w jaki sposób prowadzi archiwa oraz rejestry, na co w skardze powoływał się skarżący. Sposób funkcjonowania organu, zarządzania określonym wydziałem i stosowania innych regulacji prawnych niż ustawa o dostępie do informacji publicznej, nie poddaje się ocenie sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.

W sprawie niniejszej Komendant [...] Policji w decyzji z dnia [...] lipca

2016 r. z jednej strony twierdzi, że aby uzyskać zbiór żądanych decyzji konieczne jest przejrzenie około 30.000 akt postępowań. Z drugiej jednak strony organ wyraźnie stwierdza w decyzji, że akta posiadaczy pozwoleń na broń zlokalizowane są w przeważającej mierze w archiwum na podstawie klucza dotyczącego m.in. celu pozwolenia (a nadto, porządku alfabetycznego i numeracji akt).

Z powyższego wynika, że akta w archiwum pogrupowane są z uwzględnieniem rodzaju pozwolenia na broń. Istnieją bowiem klucze pozwalające na zlokalizowanie akt z uwzględnieniem celu wydania pozwolenia na broń. Powyższe przeczy twierdzeniu organu, że konieczne byłoby przejrzenie około 30.000 akt znajdujących się w archiwum.

Sąd nie kwestionuje twierdzenia organu, że akta nie są rozlokowane pod kątem chronologii wydania pozwolenia na posiadanie broni do celów kolekcjonerskich. Okoliczność ta nie jest jednakże sama w sobie kluczowa dla właściwego rozpoznania wniosku Stowarzyszenia i nie stanowi ona o tym, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną.

Komendant [...] Policji w decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. nie wskazuje,

nie dokonuje ustalenia liczby decyzji zezwalających na posiadanie broni do celów kolekcjonerskich wydanych w okresie, o którym mowa we wniosku (stwierdza bowiem konieczność przejrzenia 30.000 akt). Jednakże, z akt postępowania organu wynika,

że ustalenia takiego dokonano i ustalono, że żądanie Stowarzyszenia obejmuje 194 decyzje (v. pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] skierowane do Naczelnika Gabinetu [...], karta w aktach organu oznaczona numerem 54 i jednocześnie 60).

Organy Policji nie twierdzą w wydanych decyzjach, że organ zobowiązany nie posiada rejestru (elektronicznego bądź papierowego), który odzwierciedlałby sposoby zakończenia prowadzonych postępowań. Z odpowiedzi organu na skargę, a także z akt organu (v. powołane wyżej pismo z dnia [...] czerwca 2016 r.) wynika, że [...] dysponuje aplikacją spełniającą funkcję rejestracyjną w materii m.in. wydawania pozwoleń na broń.

Powyższe, w połączeniu z twierdzeniem [...] o zlokalizowaniu akt w archiwum na podstawie m.in. klucza w postaci celu pozwolenia, nie pozwala stwierdzić, że organ udowodnił, iż żądana przez Stowarzyszenie informacja stanowi informację przetworzoną (art. 80 k.p.a.).

Nadto, z powołanego już wyżej pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wynika, że "decyzje administracyjne (będące przedmiotem wniosków) zezwalające na zakup i posiadanie broni palnej na podstawie art. 107 par 4 Kodeksu postępowania administracyjnego,

w przeważającej mierze pozbawione są uzasadnienia z uwagi na fakt, iż decyzje uwzględniają w całości żądanie strony".

Akta administracyjne sprawy wskazują zatem, że organ I instancji nie miał trudności opisanych w zaskarżonej decyzji w dotarciu do żądanych decyzji.

Z tych względów konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.

Organ ponownie rozpoznając wniosek Stowarzyszenia [...] z dnia [...] października 2014 r. obowiązany będzie dokonać wyczerpujących ustaleń w zakresie stanu faktycznego (tak co do klucza zlokalizowania akt w archiwum, faktycznej liczby akt wymagającej ewentualnego przejrzenia, jak również prowadzonych rejestrów i możliwości, jakie faktycznie dają one w zakresie odnalezienia żądanych decyzji i udostępnienia żądanej informacji we wskazany we wniosku sposób). W przypadku twierdzenia, iż żądana we wniosku Stowarzyszenia informacja ma charakter informacji przetworzonej, organ obowiązany będzie ponownie wezwać Stowarzyszenie do wykazania w zakreślonym terminie szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego. W sytuacji, gdy w ocenie organu zachodzić będą przesłanki do wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji, decyzja powinna szczegółowo wskazywać na pełne ustalenia stanu faktycznego, z których powinno wynikać, jaka faktycznie jest liczba akt spraw wymagających przejrzenia (ustalenia wymaga także, w jaki sposób Wydział Postępowań Administracyjnych ustalił, że decyzje w przeważającej mierze pozbawione są uzasadnienia; czy wymagało to przejrzenia akt spraw, których dotyczy wniosek (jaka była liczba tych akt, czy też ustalenia co do treści decyzji dokonano na podstawie systemu informatycznego). Ustalenia wymaga, jakiej liczby decyzji dotyczy wniosek (ewentualnego potwierdzenia, że wniosek obejmuje 194 decyzje, o których była mowa w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r.).

Twierdzenie, iż żądana we wniosku z dnia [...] października 2014 r. informacja publiczna stanowi informację przetworzoną wymaga dokonania przez organ pełnej oceny zebranego materiału, która to ocena nie może być dowolna, a winna znajdować oparcie w tym materiale. Ewentualne ustalenie organu, że wykonanie zadania w postaci udostępnienia zanonimizowanych kopii żądanych decyzji administracyjnych zakłóci funkcjonowanie Komendy [...] Policji (a nie określonego Wydziału) wymagać będzie wyczerpującego uzasadnienia z wykazaniem, jaka liczba funkcjonariuszy Policji (ewentualnie innych pracowników [...]) zostałaby przez organ skierowana do wykonania tego zadania i przez jaki okres czasu.

Jest zrozumiałe, że realizacja ustawy o dostępie do informacji publicznej zawsze wiąże się z koniecznością obciążenia określonego pracownika, czy pracowników podmiotu zobowiązanego obowiązkami w tym zakresie. Ustawodawca nie wyłączył organów Policji z grona podmiotów zobowiązanych na gruncie u.d.i.p., a zatem tak, jak

i inne podmioty zobowiązane przy rozpatrywaniu wniosków o udostępnienie informacji publicznej, organ Policji powinien kierować się przede wszystkim konstytucyjną zasadą dostępu do informacji (art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Zakłócenie normalnego toku działania podmiotu zobowiązanego, z uwagi na wypełnienie obowiązku wynikającego z u.d.i.p., winno być zatem przekonująco wykazane.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. W punkcie drugim wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.