Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 222/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.10 ust.1, art.47 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania M. S., na podstawie art. 47 ust. 2 , art. 50 ust 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm) oraz art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] stwierdzającą uchylenie czynności materialno - technicznej zameldowania M. S. na pobyt stały w lokalu przy ul. S. w K.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, iż stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (ust. 2 art. 47 ustawy).

Postępowanie administracyjne w sprawie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania M. S. na pobyt stały w lokalu przy ul. S. w K. zostało wszczęte na wniosek E. B., współwłaścicielki tej nieruchomości budynkowej. M. S. w przedmiotowym lokalu zameldował się w dniu 15 czerwca 2005r. W oparciu o wyjaśnienia M. S. , E. S., J. R., M. S. i J. B. Prezydent Miasta ustalił , że skarżący w dacie zameldowania nie przebywał w lokalu przy ul. S. w K. jak również nie zamieszkiwał w nim w dacie orzekania. Faktyczne przebywanie osoby w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie stanowi niezbędną przesłankę zameldowania. Brak tej przesłanki stosownie do art. 47 ust. 2 ustawy umożliwia organowi gminy prowadzącemu ewidencję ludności uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania. W tych okolicznościach decyzja Prezydenta Kielce z dnia [...] jest zgodna z prawem.

Organ II instancji uznał za uzasadnione zarzuty w kwestii niewłaściwie przeprowadzonego dowodu w postaci kontroli meldunkowej, która odbyła się bez zawiadomienia i bez udziału skarżącego, stwierdził jednak, że ustalenia tej kontroli nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Kontrola bowiem potwierdziła, że skarżący w chwili przeprowadzania tej czynności nie zamieszkiwał w lokalu natomiast istotne w sprawie było ustalenie czy skarżący w dacie zameldowania zamieszkiwał sporny lokal.

W skardze na decyzję Wojewody z dnia [...] M. S. wnosił o jej uchylenie, podnosząc iż, organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje były stronnicze i nie uwzględniły jego sytuacji. Skarżący wskazał, że jest współwłaścicielem 1/24 części nieruchomości przy ul. S. w K. i ma prawo do zajmowania stosownej powierzchni użytkowej tak jak inni współwłaściciele budynku. Zdaniem skarżącego E. B. nie posiada żadnego tytułu prawnego upoważniającego ją do zajmowania określonego stanowiska.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm. - cytowanej dalej jako ustawa) osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Z tym przepisem koresponduje art. 47 ust. 1 ustawy, który nakłada na organ obowiązek dokonania na podstawie zgłoszenia zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu.

Z brzmienia art. 10 w zw. z art. 47 ust. 1 ustawy wynika, że faktyczne przebywanie w określonej miejscowości pod konkretnym adresem stanowi przesłankę dokonania przez organ administracji czynności materialno-technicznej zameldowania. Obowiązek meldunkowy wynikający wprost z przepisów ustawy nie wymaga konkretyzacji w decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy pojawią się wątpliwości co do danych zgłoszonych przy dokonywaniu zameldowania - organ gminy prowadzący ewidencję ludności - rozstrzyga o dokonaniu zameldowania w formie decyzji na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy. Za nieuzasadniony należy więc uznać zarzut skarżącego, iż E. B. nie posiadając tytułu prawnego do spornego lokalu nie mogła zgłosić braku zgody na zameldowanie M. S., skoro zgodnie z przepisami ustawy organ miał obowiązek potraktowania stanowiska E.B. jako wątpliwości w sprawie i zbadać czy zameldowanie było dokonane zgodnie z prawem.

W rozpoznawanej sprawie przeprowadzone postępowanie dowodowe, a w szczególności zeznania przesłuchanych na rozprawie administracyjnej świadków potwierdzają, że M. S. w dacie zameldowania tj. w dniu 15 czerwca 2005r. nie przebywał w lokalu przy ul. S. w K. i nadal tam nie przebywa. Tego najistotniejszego w sprawie ustalenia nie kwestionował również skarżący, który przyznał, iż nie miał możliwości wejścia do spornego lokalu i wskazał adres pod którym aktualnie zamieszkuje.

W świetle zabranego materiału dowodowego należy stwierdzić, że M. S. w dacie zameldowania nie spełniał przesłanek umożliwiających skuteczne dokonanie tej czynności materialno-technicznej, albowiem w lokalu przy ul. S. w K. nie przebywał. Trafne jest zatem stanowisko Wojewody w kwestii uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały M. S.

Bez znaczenia dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia należy uznać zarzuty skarżącego odnoszące się do posiadanych uprawnień właścicielskich co do spornego lokalu. Konieczność dokonania zameldowania nie jest w ogóle uzależniona od charakteru tytułu prawnego do posiadanego lokalu.

Zameldowanie w lokalu jak stanowi art. 9 ust. 2b ustawy, służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Oznacza to, że zameldowanie ma na celu wyłącznie odzwierciedlenie w urzędowej ewidencji faktycznego pobytu danej osoby, a tym samym nie rodzi ani nie pozbawia uprawnień do lokalu.

Podkreślenia wymaga, że spory własnościowe między współwłaścicielami lokalu nie mogą być rozstrzygane na drodze postępowania administracyjnego poprzez zameldowanie bądź odmowę zameldowania w określonym lokalu. Kwestie te należą do właściwości sądów powszechnych i tylko w tym trybie mogą być rozstrzygane.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.