Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1842/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska(spr.) Sędziowie Asesor sądowy WSA Maciej Jaśniewicz Asesor sądowy WSA Karol Pawlicki Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2006 r. sprawy ze skargi B.H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego o d d a l a s k a r g ę /-/K. Pawlicki /-/S.Zapalska /-/M.Jaśniewicz


UZASADNIENIE

Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych , postanowieniem z dnia [...]2004 r. nr [...], postanowił, że zarzuty wniesione przez B.H. w dniu [...]2004 r. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych , nr [...] do [...] i od [...]do [...] z dnia [...]2004 r. są bezzasadne, natomiast wniesione przez B.H. w dniu [...]2004 r. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych , nr [...] i [...] z dnia [...] 2004 r. są zasadne.

W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wyjaśnił, że otrzymał stanowisko wierzyciela, tj. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]2004 r. nr [...], w którym wierzyciel stwierdził, że zgłoszone zarzuty w stosunku do tytułów wykonawczych nr od [...] do [...] i od [...] do [...] są bezpodstawne oraz, że zarzuty wniesione do tytułów nr [...] i nr [...] z dnia [...] 2004 są zasadne. Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. - Dz. U. z 2002 r., nr 110, poz. 968 ze zm.) podstawą zarzutu mogą być wyłącznie ściśle określone przesłanki. Skarżąca w zarzutach z dnia [...]2004 r. podniosła zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku, gdyż Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał w dniu [...]2003 r. zaświadczenie, w którym stwierdził, że skarżąca nie posiada zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, oraz że nastąpiło przedawnienie dochodzonego obowiązku, gdyż upłynął pięcioletni termin przedawnienia określony w art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 25listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (t.j. – Dz. U. z 1989 r., nr 25, poz. 137 ze zm.), oraz że egzekwowalny obowiązek nie jest wymagalny w związku z trwaniem postępowania restrukturyzacyjnego, oraz że określenie obowiązku nastąpiło niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia w sprawie dodatkowej opłaty, a także brak doręczenia wszystkich upomnień do wystawionych tytułów wykonawczych i niedopuszczalność egzekucji.

Odnosząc się do zarzutów wniesionych przez skarżącą, Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddalił zarzuty w zakresie braku dostarczenia wszystkich upomnień do wystawionych tytułów wykonawczych, gdyż w aktach egzekucyjnych znajdowały się potwierdzenia odbioru upomnień podpisane przez P.E. (męża skarżącej), wobec czego organ egzekucyjny uznał, że dokonano skutecznego doręczenia. Organ egzekucyjny oddalił także zarzuty w zakresie niedopuszczalności egzekucji, ponieważ nie dopatrzył się żadnych okoliczności powodujących niedopuszczalność. Ponadto organ egzekucyjny postanowił umorzyć postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...] z dnia [...]2004 r., ponieważ wierzyciel w postanowieniu zawierającym stanowisko w sprawie zarzutów z dnia [...]2004 r. uznał, że podniesiony zarzut sprzeczności egzekwowanego obowiązku z treścią decyzji o wymierzeniu opłaty dodatkowej jest zasadny.

W związku z powyższym postanowieniem, skarżąca wniosła, za pośrednictwem pełnomocnika, zażalenie z dnia [...]2004 r., w którym zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego poprzez egzekwowanie obowiązku, który nie istnieje, a nawet gdyby istniał uległby przedawnieniu i nie był wymagalny oraz naruszenie prawa procesowego poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy i nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Na tej podstawie skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim oddalało wniesione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że fakt nieistnienia egzekwowanego obowiązku, o czym, w ocenie skarżącej, miało świadczyć zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]2003 r., zgodnie z którym skarżąca nie posiada zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Skarżąca podkreśliła również, że ZUS nie może tłumaczyć wadliwej treści zaświadczenia tym, że wydając zaświadczenie organ administracji dokonuje sprawdzenia posiadanych danych i tylko w takim zakresie wydaje dokument.

Niezależnie od tego skarżąca wskazała, że dochodzone należności są przedawnione. Zdaniem skarżącej Zakład Ubezpieczeń Społecznych dochodzi należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za lata 1996-1998, a do takiej sytuacji ma zastosowanie art. 35 ust. 3 ustawy o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym należności ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat licząc, od dnia, w którym składka stała się wymagalna. Zdaniem skarżącej, wobec powyższego termin przedawnienia minął, nawet biorąc pod uwagę dzień wystawienia tytułów wykonawczych, tj. [...]2004 r.

Ponadto, w ocenie skarżącej, rozpoczęcie postępowania egzekucyjnego jest bezzasadne, ponieważ skarżąca złożyła wniosek o restrukturyzację należności. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych (Dz. U. nr 155, poz. 1287 ze zm.) złożenie wniosku o wszczęcie restrukturyzacji wstrzymuje dochodzenie należności od przedsiębiorcy.

Końcowo, skarżąca podniosła, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia prawnie określonych wymogów. W szczególności, zdaniem skarżącej, uzasadnienie nie zawiera należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego.

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oraz przeanalizowaniu treści zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu [...]2004 r. postanowienie nr [...], utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych .

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że skarżąca zalega z zapłatą składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej za okres od [...] 1996 r. do [...] 1998 r. w kwocie należności głównej [...] zł powiększonej o odsetki oraz koszty egzekucyjne i koszty upomnień, a także z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne pracowników za okres od [...] 1996 do [...]1998 r. w kwocie należności głównej [...]zł powiększonej o odsetki oraz koszty egzekucyjne i koszty upomnień. W związku z powyższym od stycznia 1997 r. ZUS Oddział systematycznie kierował do Urzędu Skarbowego tytuły egzekucyjne. Jednakże, ze względu na brak składników majątkowych, Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia [...]1999 r. umorzył prowadzone przeciwko skarżącej postępowanie egzekucyjne.

Następnie w dniu [...]2002 r. skarżąca złożyła do ZUS wniosek o restrukturyzację należności. Wniosek nie zawierał jednak wszystkich wymaganych dokumentów, a skarżąca nie uzupełniła braków w wyznaczonym terminie, w związku z czym ZUS, pismem z dnia [...]2002 r. poinformował skarżącą o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Dopiero po doręczeniu powyższego pisma, skarżąca złożyła brakującą dokumentację w dniu [...]2003 r. Na wniosek skarżącej z dnia [...]marca 2004 r. o wydanie decyzji o warunkach restrukturyzacji, ZUS w odpowiedzi z dnia [...]2004 r. poinformował skarżącą, iż ze względu na niezałączenie wymaganej dokumentacji wniosek o restrukturyzację pozostawiono bez rozpoznania.

W świetle powyższych ustaleń, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził w uzasadnieniu postanowienia, że zażalenie z dnia [...]2004 r. nie jest zasadne, ponieważ ocena przeprowadzonego postępowania i stanowiska organu pierwszej instancji nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego.

Organ odwoławczy podkreślił, że Dyrektor Oddziału ZUS zwrócił się do wierzyciela o wypowiedź w sprawie zgłoszonych zarzutów i na podstawie uzyskanej odpowiedzi wydał postanowienie, w którym odmówił wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego, odmówił uznania zarzutów za uzasadnione w kwestii nieistnienia dochodzonego obowiązku, przedawnienia zobowiązania i braku wymagalności z uwagi na wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego. Uznano natomiast zarzut skarżącej w zakresie istnienia sprzeczności egzekwowanego obowiązku z treścią decyzji o wymierzeniu dodatkowej opłaty i umorzono egzekucję prowadzoną na podstawie tytułów wykonawczych [...] i [...]

Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że postępowanie egzekucyjne zmierza jedynie do wyegzekwowania należności wynikającej z tytułu wykonawczego, którego podstawę stanowiło niewykonanie obowiązku wynikającego z przepisów prawa materialnego. Oznacza to, że organ egzekucyjny nie wkracza w merytoryczne badanie sprawy ostatecznie rozstrzygniętej, gdyż byłby wówczas kolejną instancją rozpatrującą sprawę, a postępowanie egzekucyjne byłoby kontynuacją postępowania merytorycznego. Skoro więc wierzyciel potwierdził, zasadność i wymagalność obowiązków objętych spornymi tytułami wykonawczymi, to organ egzekucyjny ma obowiązek prowadzenia egzekucji. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał zarzut skarżącej w przedmiocie nieistnienia i braku wymagalności obowiązku za nieuzasadniony.

Odnosząc się natomiast do zarzutu przedawnienia zobowiązania organ odwoławczy stwierdził, że zastosowanie w sprawie znajdzie art. 35 ust. 3 i 4 ustawy o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych, które stanowią, że należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne pracowników ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia w którym składka stała się wymagalna oraz, że bieg przedawnienia przerywa odroczenie terminu płatności, rozłożenie spłaty należności na raty i każda inna czynność zmierzająca do ściągnięcia należności, jeżeli o czynności tej dłużnik został powiadomiony. Składek nie można jednak dochodzić, jeżeli od terminu ich płatności upłynęło 10 lat. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie okolicznością powodującą przerwanie biegu terminu było prowadzenie postępowania egzekucyjnego przeciwko dłużnikowi.

Odnośnie braku wymagalności egzekwowanego obowiązku z uwagi na wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w sprawie wiążąca jest wypowiedź wierzyciela, iż postępowanie takie w stosunku do skarżącej się nie toczy. Organ odwoławczy nie uznał za zasadny zarzutu dotyczącego braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia.

Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła, za pośrednictwem pełnomocnika, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Oddziału ZUS w części, w jakiej oddalają wniesione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skarżąca zarzuciła zaskarżonym postanowieniom naruszenie prawa materialnego poprzez egzekwowanie obowiązku, który nie istnieje, ewentualnie nie był wymagalny, a zakładając, że obowiązek był wymagalny, uległ przedawnieniu oraz naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie art. 27§1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez podanie jedynie bieżącej stawki odsetek od zobowiązań, co uniemożliwia kontrolę przez zobowiązanego prawidłowości zaliczania należnych odsetek do tej pory, brak wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy i nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi skarżąca ponownie podniosła zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Skarżąca powołała się na zaświadczenie z dnia 2003 r., z którego wynikało, że w tym dniu nie posiadała zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W ocenie skarżącej zaświadczenie ZUS jest urzędowym stwierdzeniem pewnych faktów – braku zaległości, a zatem postępowanie egzekucyjne należy umorzyć, bo zaległość z tytułu składek nie istnieje. Niezależnie skarżąca podniosła, że dochodzone należności gdyby istniały, są przedawnione. Należności te przedawniają się bowiem po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym składka stała się wymagalna, a bieg przedawnienia nie został skutecznie przerwany. Ponadto skarżąca wskazała, że złożyła wniosek o restrukturyzację należności, co wstrzymuje dochodzenie należności od przedsiębiorcy. W ocenie skarżącej wniosek został złożony w terminie i zostały do niego dołączone wymagane dokumenty. Skarżąca podniosła także, że zaskarżone postanowienie nie zawiera należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...]2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej uznał podniesione w skardze zarzuty za bezpodstawne i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Następnie pismem z dnia [...]2006 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w skardze i uzupełniająco zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa, tj. art. 27§1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne określenie treści egzekwowanego obowiązku, art. 27§1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wadliwe wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, art. 26§5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wadliwe doręczenie tytułów wykonawczych, art. 15§1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak uprzedniego doręczenia upomnienia lub ewentualnie art. 27§3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niedołączenie do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia.

Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do zarzutów sformułowanych w powyższym piśmie, pismem z dnia [...]2006 r., w którym uznał przedstawione zarzuty za bezzasadne i ponownie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawnych.

Na wstępie należy podkreślić, że na podstawie art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej.

Zaskarżone postanowienie jest konsekwencją zarzutów wniesionych przez skarżącą w dniu [...]2004 r. Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. – Dz. U. z 2002 r., nr 110, poz. 968 ze zm.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wyłącznie enumeratywnie wskazana w tym przepisie przesłanka. Po otrzymaniu zarzutu organ egzekucyjny, na mocy art. 34 ust. 1 powołanej ustawy, ma obowiązek rozpatrzenia zarzutu po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W pewnym zakresie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Sens powyższej regulacji sprowadza się do tego, by organ egzekucyjny nie wnikał w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji, gdyż w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu.

W sprawie niesporne jest, że organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o wyrażenie stanowiska w sprawie, a następnie wydał postanowienie zgodne z treścią stanowiska wierzyciela.

Odnosząc się natomiast do poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze i piśmie uzupełniającym skargę należy stwierdzić, że nie znajduje uzasadnienia zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku. W skardze skarżąca powołała się na zaświadczenie z dnia [...]2003 r. wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych , z którego wynikało, że w tym dniu nie posiadała zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zaświadczenie to nie może jednak przesądzać, iż skarżąca nie posiadała zaległości z tytułu opisanych powyżej należności. Przede wszystkim wynika to z faktu, że skarżąca we wniosku z dnia [...] 2003 r., dotyczącym ustalenia kwestii niezalegania z zapłatą składek na ubezpieczenie społeczne, nie podała identyfikatorów kont prowadzonych przez Zakład przez dniem 1 stycznia 1999 r., co spowodowało, że nie uwzględniono w zaświadczeniu zadłużenia powstałego przed tą datą. Błąd w zaświadczeniu wystąpił, ze względu na to, że skarżąca prowadząc działalność gospodarczą była w posiadaniu różnych kont rozliczeniowych, a także ze względu na to, że skarżąca okresowo nie prowadziła działalności gospodarczej i wówczas nie była zarejestrowana w ZUS jako płatnik. Błędne zaświadczenie było zatem w dużej mierze spowodowane brakiem staranności skarżącej, która występując o wydanie zaświadczenia nieprecyzyjnie wskazała okoliczności sprawy, co uniemożliwiło wydanie zaświadczenia o treści odpowiadającej rzeczywistości. Należy również podkreślić, że skarżąca miała świadomość, iż treść zaświadczenia nie odzwierciedla rzeczywistości, gdyż Zakład Ubezpieczeń Społecznych , po ujawnieniu omyłki, powiadomił o tym fakcie skarżącą, pismem z dnia [...]2004 r. Jednocześnie należy wskazać, że zaświadczenie wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie może przesądzać o istnieniu bądź nie istnieniu zaległości powstałych na skutek niezrealizowania obowiązków wynikających z ustawy. Z treścią zaświadczenia wprawdzie wiąże się domniemanie prawdziwości stwierdzonych w nich okoliczności, jednak w toku postępowania domniemanie to może zostać obalone, jeżeli zostanie wykazane w oparciu o inne dowody przeprowadzone w toku postępowania, że stwierdzone okoliczności nie odzwierciedlają rzeczywistości.

Ponadto nie znajduje uzasadnienia w analizowanej sprawie uzasadnienia zarzut przedawnienia dochodzonych należności. Zgodnie z art. 35 ust 3 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (t.j. – Dz. U. z 1989 r., nr 25, poz. 137 ze zm.) należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne pracowników ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym składka stała się wymagalna. Jednakże na podstawie art. 35 ust. 4 powołanej powyżej ustawy bieg terminu przedawnienia przerywa odroczenie terminu płatności, rozłożenie spłaty należności na raty i każda inna czynność zmierzająca do ściągnięcia należności, jeżeli o czynności tej został zawiadomiony dłużnik. Składek nie można jednak dochodzić, jeżeli od terminu ich płatności upłynęło 10 lat.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że analizowanej sprawie bieg terminu przedawnieniu został przerwany, w związku z czym zastosowanie znajdzie dziesięcioletni termin, w czasie którego organ egzekucyjny może dochodzić należności. Powyższe ustalenie wynika z faktu, że organ egzekucyjny wielokrotnie podejmował czynności zmierzające do ściągnięcia należności. W szczególności czynnością taką było prowadzenie postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu [...]1997 r. nr [...],[...], w dniu [...]1997 r. nr od [...] do [...] , w dniu [...] 1998 r. od nr [...] do [...], w dniu [...]1998 r. od nr [...] do [...], w dniu [...]1998 r. nr [...] i [...], w dniu [...]1998 r. od nr [...] do [...], w dniu [...]1998 r. nr [...] i od [...] do [...]. Ponadto z materiałów zgromadzonych w toku postępowania wynika, że organ egzekucyjny wielokrotnie wzywał skarżącą do uregulowania ciążącego na niej obowiązku. W szczególności organ egzekucyjny wezwał skarżącą do uregulowania należności pismem z dnia [...]1999 r. (doręczone w dniu [...]1999 r.), z dnia [...]2004 r. (doręczone [...]2004 r.) oraz z dnia [...]2004 r. (doręczone w dniu [...]2004 r.). W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ egzekucyjny skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia, w związku z czym należności można skutecznie dochodzić nie przez okres 5 lat, lecz 10 lat.

Ze zgromadzonych w toku postępowania dowodów wynika także, że nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącej, że złożony przez nią wniosek o restrukturyzację należności wstrzymuje dochodzenie należności od przedsiębiorcy. W tej sprawie bowiem wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, a z niej wynika, że postępowanie restrukturyzacyjne w sprawie się nie toczy. Organ egzekucyjny nie może dokonać w tym zakresie własnych ustaleń, gdyż sprawa ta może być przedmiotem odrębnego postępowania.. Skarżąca miała bowiem możliwość zaskarżania aktów administracyjnych wydanych w toku postępowania restrukturyzacyjnego i w ten sposób ustalenie faktu czy postępowanie zostało skutecznie wszczęte, czy też nie. Odnosząc się zatem do omawianego zarzutu, należy stwierdzić, że organ egzekucyjny zasadnie oparł się na stanowisku wierzyciela i uznał, że nie zachodzą przesłanki wstrzymujące egzekucje należności skarżącej.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 27§1 pkt 3 i art. 27§1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne określenie treści egzekwowanego obowiązku oraz poprzez wadliwe wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, należy stwierdzić, że zasadnie przyjął organ podatkowy, iż skarżąca posiada zaległości z tytułu ubezpieczenia społecznego dwojakiego rodzaju: zaległości z tytułu własnych składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne pracowników. Źródłem tych zaległości są odrębne akty prawne: ustawa z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (t.j. - Dz. U. z 1989 r., nr 46, poz. 250 ze zm.) i ustawa o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych. Zasadnie również organ egzekucyjny powołał się w treści tytułów wykonawczych na ustawę z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. nr 137, poz. 887 ze zm.), gdyż ustawa ta obowiązywała w momencie wystawienia tytułów wykonawczych..

Niezasadne są również zarzuty dotyczące braku doręczeń tytułów wykonawczych oraz upomnień w analizowanej sprawie. W aktach sprawy znajdują się bowiem zwrotne potwierdzenia odbioru upomnień podpisane przez męża skarżącej P.E. w dniu [...]2004 r. oraz zwrotne potwierdzenie odbioru tytułów wykonawczych podpisane osobiście przez skarżącą w dniu [...]2004 r.

Ponadto należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie dopatrzył się naruszenia innych obowiązujących przepisów prawa materialnego i proceduralnego, w związku z czym skarga jest bezzasadna i nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W szczególności nie znajduje uzasadnienia zarzut braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonych postanowień. Zaskarżone postanowienia zawierają zarówno uzasadnienie prawne, poprzez wskazanie podstawy prawnej w oparciu, o którą zostały wydane, jak i uzasadnienie faktyczne, gdyż organ egzekucyjny wskazał okoliczności sprawy, które stanowiły podstawę orzeczenia.

Z tych powodów Sąd wniesioną skargę uznał za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

/-/K. Pawlicki /-/S.Zapalska /-/M.Jaśniewicz