Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 522/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 93a ust. 1 i 2.
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 4 i 5, art. 87, art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U z 2012 r., poz. 1265, dalej jako: "u.t.d.") oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania P. S. – utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 16 stycznia 2013 r. w [...] na terenie Portu Lotniczego im. [...] funkcjonariusz Policji poddał kontroli drogowej pojazd marki Mercedes Benz o nr rej. [...], którego kierowcą był P. S. Kierujący w toku kontroli okazał m.in. wydaną na jego rzecz licencję nr [...] na obszar przewozów miasta [...], aneks do umowy o współpracy z dnia 7 marca 2012 r. zawartej pomiędzy [...], a kierującym oraz świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego. Na dachu kontrolowanego pojazdu znajdował się podświetlony i zamocowany do dachu przy pomocy magnesów, baner reklamowy z dwustronnym napisem "[...]", a od urządzenia odchodził przewody, które były poprowadzone do kabiny pojazdu.

Przebieg kontroli został utrwalony w protokole nr [...], w toku kontroli wykonano również dokumentację fotograficzną oraz kserokopię okazanych do kontroli dokumentów.

Powołane dokumenty zostały przekazane do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne, o czym zawiadomił jego stronę P. S., pismem z dnia 19 lipca 2013 r.

W toku postępowania strona złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, że w dniu kontroli przewoziła pasażera, a kurs ten był realizowany z centrali radio - taxi [...] w zakresie usług wspomagania systemu "Radio Taxi", z którą łączy ją umowa o współpracy. W jej opinii przewóz wykonywała zgodnie z umową jak i aneksem do umowy.

Organ I instancji przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w sprawie ustalił na podstawie pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia 26 lipca 2013 r., iż stronie udzielona została licencja nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze miasta [...], na pojazd o nr rej. [...]. Z pozyskanej przez organ informacji od Starosty [...] wynikało zaś, że strona nie widnieje w rejestrze licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanych przez Starostę [...]. Natomiast zgodnie z informacją Urzędu Miasta [...] przekazaną organowi I instancji - Prezydent Miasta [...] nie udzielił P. S., licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wskutek czego pojazd o nr rej. [...] nie mógł być zgłoszony do licencji przedsiębiorcy.

W dniu [...] września 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję w sprawie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

GITD rozpoznając niniejszą sprawę na skutek odwołania P. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. na wstępie przywołał treść przepisów regulujących zasady wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób oraz określających sankcje za ich naruszenie.

Następnie organ odwoławczy podkreślił, że w dniu kontroli, Prezydent [...] nie udzielił P. S. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką. Dodał, że na dzień kontroli strona dysponowała licencją Nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze m. [...], na pojazd marki Mercedes – Benz o numerze rejestracyjnym [...]. Do przedmiotowej licencji, strona nie zgłosiła pojazdu marki Opel o numerze rejestracyjnym [...]. Przypomniał, że przewóz pasażera odbył się z ulicy [...] do Portu Lotniczego [...] w [...]. Usługa została zamówiona telefonicznie za pośrednictwem centrali firmy [...], a dane kontaktowe przewożonego przez stronę pasażera, zostały przez kontrolującego wciągnięte do notatki urzędowej sporządzonej w dniu kontroli. Pasażer rozliczył się z kierowcą gotówką.

GITD zaznaczył, że z wykonanej przez kontrolującego dokumentacji fotograficznej wynika, że przejazd odbywał się za pośrednictwem korporacji "[...]", bowiem nazwa ta znajdowała się na pojeździe. Na dachu pojazdu znajdował się baner reklamowy z wymienionym dwustronnym napisem. Od urządzenia odchodziły przewody, które były prowadzone do kabiny pojazdu. Stwierdzono też, że w czasie kontroli baner był podświetlony i był przymocowany do dachu pojazdu za pomocą magnesów. GITD stwierdził, że o wiążącej stronę współpracy z firmą [...] J. R. świadczy znajdująca się w aktach sprawy umowa i aneks do umowy o współpracy z dnia 7 marca 2012 r., z której jak organ podkreślał, wynika, że [...] zobowiązuje się do przyjmowania i przekazywania pracownikom i współpracownikom przewoźnika drogą radiową zleceń i zamówień klientów na przewozy osób na terenie [...] i całego kraju. GITD podkreślił również, że z powołanej dokumentacji fotograficznej niewątpliwie wynika, że przejazd odbywał się pojazdem oznakowanym jako taksówka. Na pojeździe znajdowało się urządzenie techniczne z napisami "[...]", numer "[...]" oraz numer [...], a także cennik opłat zawierający informację dotyczące opłaty początkowej, taryfy 1 - 4, opłaty oraz dodatkowe informacje o stosowanych cenach u kierowcy taksówki.

Następnie organ odwoławczy zacytował treść art. 6 ust. 4 i 5 u.t.d. oraz stwierdził, że z ich treści wynika, że przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar jest możliwy, jednak pod pewnymi warunkami.

W ocenie GITD w realiach niniejszej sprawy, skoro licencja na transport drogowy taksówką została udzielona stronie na obszar miasta [...], to dopuszczalne wyjątki polegałyby po pierwsze na wykonywaniu przez przewoźnika przewozu rozpoczętego na terenie [...] do [...], a następnie kontynuacji lub podjęcia nowego zlecenia z terenu miasta [...] do [...]; a po drugie na złożeniu zamówienia przez klienta znajdującego się w [...] na taksówkę z [...], lecz tylko do [...].

GITD stwierdził, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że kontrolowany przewóz rozpoczął się w [...] i zakończył się w [...], co oznacza, że był on wykonany bez licencji, a w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 6 ust. 5 u.t.d.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania GITD nie podzielił stanowiska strony dotyczącego interpretacji art. 6 ust. 5 u.t.d. Wyjaśnił, że z art. 6 ust. 4 pkt 1 - 3 u.t.d. wynika, że licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...]. Stwierdził, że z jego treści wynika, że w licencji jasno zostaje określony obszar prowadzenia przewozów w ramach jednej z trzech podanych ewentualności, przy czym każdy z nich znajduje się na terenie RP. Nie oznacza to jednak, jak podkreślał organ odwoławczy, że udzielona nadaje uprawnienia do wykonywania przewozów na całym obszarze kraju.

GITD odnosząc się do zarzutu kwestionującego prawidłowość przesłuchania strony w toku kontroli przez funkcjonariuszy Policji na wstępie wyjaśnił, że w art. 89a u.t.d. jasno wskazano, że funkcjonariusze Policji, organów celnych i Straży Granicznej oraz upoważnieni pracownicy zarządców dróg dokonują kontroli na warunkach i w sposób określony w przepisach o kontroli ruchu drogowego. Wskazał, że celem takiego rozwiązania jest umożliwienie poszczególnym grupom podmiotów uprawnionych do kontroli korzystania z wszystkich kompetencji, które przyznają im przepisy określające ich status. Jednocześnie, jak dalej organ odwoławczy wywodził zgodnie z treścią art. 93 ust. 4 u.t.d., funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które niniejsza ustawa przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego. Przy czym zgodnie z art. 74 ust. 3 u.t.d., jak podnosił GITD oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy.

GITD przyznał, że dowód z przesłuchania strony w charakterze świadka został przeprowadzony w sposób nieuprawniony tj. niezgodnie z treścią art. 86 K.p.a., co skutkowało tym że został on pominięty.

GITD nie dał wiary twierdzeniom strony, że w chwili otrzymania zlecenia z Warszawy, znajdowała się ona w granicach gminy [...]. Podkreślił, że okoliczności takiej wprost przeczą informacje zawarte w protokole kontroli, a przeprowadzanie dowodu z przesłuchania stronę na tę okoliczność jest bezprzedmiotowe ze względu na treść art. 86 K.p.a.

Jednocześnie GITD podniósł, że okoliczność w postaci miejsca, z którego strona wyruszyła, aby wykonać zadanie przewozowe nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Istotnym jest jedynie fakt, iż wykonywała zarobkowy przewóz pasażera pomiędzy dwoma miejscami położonymi w [...], czyli na obszarze na który nie posiadała licencji.

Zdaniem GITD w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki egozoneracyjne uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d., albowiem strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na ich zaistnienie.

Skargę na decyzję GITD z dnia [...] listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. S. zwany dalej jako: "skarżący".

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zabrania on wykonywać przewozów taksówkowych "poza obszarem określonym w licencji", w sytuacji, gdy przepis wprost używa wyrazu "poza";

2. naruszenie art. 7, art. 77 § oraz art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie wybiórczych ustaleń w prostej linii prowadzących do wymierzenia kary, przy jednoczesnym zaniechaniu ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności o znaczeniu materialnoprawnym mieszczących się w ramach drugiego z wyjątków przewidzianych art. 6 ust. 5 u.t.d.;

3. naruszenie art. 93 ust. 4 i 5 u.t.d., poprzez niedostrzeżenie, że funkcjonariusz Policji nie mógł przesłuchać strony podczas kontroli drogowej;

4. z ostrożności - błędne uznanie, że strona wykonywała przewóz drogowy taksówką bez wymaganej licencji, skoro w udzielonej stronie licencji - w pkt I objaśnień - stwierdza się, że licencja ta uprawnia do wykonywania przewozu na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej, czyli na obszarze całego kraju.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego;

2. zasądzenie od GITD zwrotu kosztów postępowania sądowo administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nałożenie kary nastąpiło wskutek wadliwej wykładni art. 6 ust. 5 u.t.d., a wadliwa wykładnia skutkowała zaniechaniem ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności materialnoprawnych.

Zarzucił, że mimo, iż istota sprawy sprowadza się do interpretacji art. 6 ust. 5 u.t.d., to przepis ten nie został nawet przez organ przywołany. Cytując jego treść skarżący podkreślił, że rzeczywiście przewoził pasażerów na obszarze Warszawy, ale sam ten "goły" fakt jak wskazywał, bez uwzględnienia innych okoliczności nie był jego zdaniem wystarczający dla nałożenia kary.

Jego zdaniem przyjęta przez organ wykładnia funkcjonalna powołanego przepisu prowadząca do twierdzenia, że początek lub koniec kursu ma mieć miejsce na obszarze określonym w licencji, a zatem, że przewóz nie może odbyć się w całości poza obszarem określonym w licencji - pozostaje w ewidentnej - literalnej - sprzeczności z art. 6 ust. 5 u.t.d. i zawiera zasady, których w przepisie brak.

Skarżący wywodził, że art. 6 ust. 5 u.t.d. z zasady nie dopuszcza świadczenia przewozu "poza obszarem określonym w licencji", jednakże przewiduje od tej zasady wyjątki, a ich formuła w jego ocenie, w pełni pozwala uznać, że możliwe jest wykonanie przewozu "poza" obszarem określonym w licencji. Podkreślał, że istotne w tym wypadku słowo "poza" nie może być interpretowane w ten sposób, że przewóz w części ma być jednak realizowany w obszarze określonym w licencji, albowiem owo "poza" oznacza, że w ramach wyjątków określonych ustawą, przewóz może być wykonany w całości na obszarze innym niż określony w licencji. W ocenie skarżącego z treści analizowanego przepisu wynika, że całkowicie brak jest podstaw, by uznać, iż pasażer zamawiający taksówkę spoza obszaru określonego w licencji, mógł ją zamówić wyłącznie na kurs do obszaru określonego w licencji. Przepis wymogu takiego nie stawia. Skarżący ponadto zauważył, że art. 6 ust. 5 u.t.d. posługuje się sformułowaniem "z obszaru określonego w licencji", nie zawiera natomiast jak dalej podnosił sformułowania "do obszaru określonego w licencji". Słowa "z" i "do" wyraźnie świadczyłyby, iż wolą ustawodawcy jest ścisłe określenie początku i końca trasy przewozu. Tyle, że wymogu, aby przewóz był "do obszaru określonego w licencji", jednak nie ma.

Na poparcie swoich twierdzeń skarżący powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2041/12.

Rozwijając zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżący na wstępie podniósł, że skutkiem błędnej interpretacji art. 6 ust. 5 u.t.d., organ nie podjął się w ogóle wyjaśnienia okoliczności faktycznych, mieszczących się w ramach drugiego z wyjątków określonych tym przepisem. Skarżący podkreślił, że w chwili przyjęcia zamówienia na przewóz znajdował się na obszarze gminy [...], na który udzielono mu licencji, natomiast pasażerowie w chwili składania zamówienia znajdowali się w [...], tj. poza obszarem określonym w licencji udzielonej jemu.

Skarżący wywodził, że żadne dowody zebrane w sprawie przez organ, nie zaprzeczają możliwości uznania, że wykonywał przewóz w sposób legalny, a ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji w jego ocenie stanowią jedynie fragment stanu faktycznego sprawy. Podnosił, że stan faktyczny sprawy jest w rzeczywistości znaczenie szerszy, zgodnie z tym co podał, a organ pierwszej instancji nie miał możliwości - na podstawie dowodów jakie przeprowadził i okoliczności z jakimi się zetknął - dokonania ustaleń w brakującym dotychczas zakresie.

Skarżący zarzucał, że "przesłuchanie" jego osoby w charakterze strony dokonane przez funkcjonariusza Policji było zrealizowane niezgodnie z przepisami prawa. Podkreślił, że zgodnie z art. 93 ust. 4 i ust. 5 u.t.d., jeżeli funkcjonariusz Policji ujawni naruszenie ustawy, obowiązany jest przekazać dokumenty z kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego, gdyż w takim przypadku postępowanie obowiązany jest prowadzić ten inspektor, a nie Policja. Regulacja ta, jak skarżący podnosił oznacza to, że funkcjonariusz Policji nie jest uprawniony do przesłuchiwania strony. Uprawniony jest jedynie do sporządzenia dokumentów kontroli. Przesłuchanie w charakterze strony nie jest zaś czynnością kontrolną. W jego ocenie nie jest dopuszczalne, aby organ niewłaściwy do prowadzenia postępowania, wykonywał w jego ramach czynności dowodowe, polegające zwłaszcza na przesłuchaniu strony. Podnosił, że strona ma prawo być przesłuchana po wszczęciu postępowania administracyjnego, nie zaś tylko na drodze, o co wnosił w postępowaniu odwoławczym.

Niezależnie od powyższych wywodów skarżący jednocześnie podniósł, że z treści udzielonej jemu licencji wynika, że przewóz taksówką mógł on wykonywać na obszarze całego obszaru Rzeczpospolitej Polskiej, gdyż tak stanowi pkt 1 objaśnień zawartych na odwrotnej stronie tej licencji. Zauważył, że u.t.d. nie zastrzega, że uprawnienia udzielane na jej podstawie obowiązują na obszarze RP, bo jest to oczywiste. Z tego względu postanowienie pkt 1 objaśnień licencji w ocenie skarżącego traktować trzeba nie jako ograniczenie obszaru określonego licencją do obszaru RP, lecz jako nadanie stronie uprawnienia do przewozów taksówką na całym obszarze RP. Skarżący podnosił, że u.t.d. nie wymaga, by tego rodzaju treść wprowadzać do licencji, skoro jednak organ licencyjny wprowadził ją, to winien uznawać konsekwencje tego. Faktem jest, że obszar licencyjny określony na drugiej stronie licencji (obszar RP), nie jest zgodny z obszarem określonym w licencji na pierwszej stronie ([...]), ale sprzeczność ta w ocenie skarżącego nie może być rozstrzygnięta na jego niekorzyść.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d.). Licencja ta dotyczy zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego pojazdu i obszaru). Nie ulega przy tym wątpliwości, że są to istotne elementy licencji, gdyż pozwalają na zidentyfikowanie zarówno przedsiębiorcy (osoby wykonującej przewóz) jak i pojazdu, na który została udzielona. Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza zatem korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot, na obszarze określonym w licencji i wymienionym w niej pojazdem. Jak już wspomniano licencja jest źródłem uzyskania przez licencjobiorcę uprawnień w sferze stosunków, co do których generalnie obowiązuje ustawowe wyłączenie swobody podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką generalny zakaz wykonywania licencjonowanej działalności gospodarczej zostaje uchylony tylko w odniesieniu do wykonywania transportu drogowego na określonym obszarze i wymienionym w licencji pojazdem. Innymi słowy licencjobiorcy przysługuje uprawnienie do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczone do oznaczonego indywidualnie w licencji pojazdu i obszaru. W przypadku, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze niewymienionym w licencji, a zatem sprzecznie z treścią udzielonej licencji, dochodzi do wykonywania wspomnianego transportu bez wymaganej licencji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że bezsporne w niej jest, że skarżący w dniu kontroli realizował przewóz drogowy taksówką z ul. [...] w [...] do Portu Lotniczego im. [...] w [...], w sytuacji gdy licencję posiadał na obszar miasta [...].

Sporna jest natomiast kwestia, czy realizowany przewóz miał charakter wyjątku określonego w art. 6 ust. 5 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozu poza obszarem przewidzianym w licencji w sytuacjach wymienionych w tym przepisie.

Stosownie do treści tego przepisu dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Zdaniem Sądu z treści wskazanego przepisu wynika, jak słusznie przyjął organ, że kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć na obszarze objętym licencją. Innymi słowy w ramach posiadanej licencji brak jest podstaw do wykonywania przewozów pasażerów poza obszarem objętym licencją, w sytuacji gdy początek i koniec kursu znajduje się poza tym obszarem.

Zasadnie zatem organy transportu drogowego przyjęły, że w przypadku skarżącego nie zaistniał opisany w art. 6 ust. 5 u.t.d. wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego taksówką na określonym w licencji obszarze.

Skoro bowiem licencja na transport drogowy taksówką została udzielona skarżącemu na obszar miasta [...], to co do zasady mógł on wykonywać przewozy osób taksówką na terenie [...], a w drodze wyjątku poza tym obszarem jedynie w przypadku, gdy punktem początkowym albo końcowym przewozu byłby obszar Pruszkowa. Innymi słowy będąc na terenie miasta [...] i przyjmując na tym obszarze zlecenie wykonania usługi przewozu, mógł wyruszyć z pasażerem z [...] do [...], bądź też powrócić z [...] bezpośrednio na obszar [...] z innym pasażerem lub bez niego.

W tej sytuacji zarzut skarżącego dotyczący błędnej wykładni przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d. jest niezasadny, albowiem jak to już wyżej zostało wykazane prawidłowe jest stanowisko organów, że dopuszczalne przez ustawodawcę wyjątki określone w powołanym przepisie dotyczą przypadków, w których kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć na obszarze objętym licencją.

Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw Sąd uznaje również stanowisko skarżącego, który z treści objaśnień do udzielonej licencji próbuje wywieść, że uprawnia ona do wykonywania przewozu na obszarze całego kraju.

Stosownie do art. 6 ust. 4 u.t.d., licencja, na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący gminę (pkt 1); gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia (pkt 2); miasto stołeczne Warszawę (pkt 3). Immanentną zatem cechą licencji taksówkowej jest to, że udzielana jest na obszar ograniczony do gminy, kilku gmin lub do miasta stołecznego Warszawy. Stąd próba dowodzenia przez skarżącego, że udzielona mu licencja uprawnia do wykonywania przewozu na obszarze całego kraju po pierwsze jest nie do pogodzenia z samą istotą licencji taksówkowej, a co więcej z indywidualnie udzieloną mu licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką, w której jako obszar prowadzenia przewozów wskazane zostało miasto [...].

Sąd podziela przy tym zarzut skarżącego, że przeprowadzenie przez funkcjonariusza Policji przesłuchania skarżącego w toku kontroli drogowej nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Uprawnienia Policji związane z czuwaniem nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, kierowaniem ruchu i jego kontrolowaniem wymienione zostały w sposób enumeratywny w art. 129 ust. 2 pkt 1-14 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), wśród których nie została wskazana czynność w postaci przesłuchania podmiotu poddanego kontroli w charakterze strony, czy świadka. Przeprowadzenie tej czynności nie delegalizuje jednak samej kontroli drogowej oraz ujawnionych w jej toku nieprawidłowości, albowiem możliwość jej przeprowadzenia przez funkcjonariuszy Policji znajduje oparcie wprost w art. 89a ust. 3 u.t.d. Co więcej wskazany środek dowodowy w postaci złożonych zeznań w toku kontroli został pominięty przez organy administracji drogowej przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy.

W myśl art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych.

Wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. stanowiący jego integralną część.

Zgodnie z Lp. 1.1. wskazanego załącznika wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji podlega karze pieniężnej w wysokości 8 000 zł.

Z konstrukcji wskazanych przepisów wynika, że decyzja w sprawie wymierzenia kary pieniężnej ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji zaistnienia naruszania obowiązków lub warunków przewozu drogowego - po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia sztywno określonej kary pieniężnej.

Realizując zatem ten obowiązek, organy administracji drogowej słusznie nałożyły na skarżącego karę administracyjną w wysokości określonej w odnośnych przepisach prawa.

W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.