Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1730/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący, T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W ślad za odpowiedzią na skargę, przy piśmie z 27 czerwca 2013 r. Nr [...], organ przekazał do Sądu pismo skarżącego z 11 czerwca 2013 r. informujące, iż w związku z wniesieniem skargi wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W wykonaniu zarządzenia z 4 lipca 2013 r. wezwano skarżącego do wykazania okoliczności oraz przedłożenia dokumentów uzasadniających zastosowanie w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na powyższe, pismem

z 16 lipca 2013 r. skarżący podniósł, iż w jego o cenie: "wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie kary pieniężnej zakłóci bardzo poważnie płynność finansową prowadzonej działalności z trudem utrzymywanej w wyniku nieściągalności bardzo dużej kwoty od dłużników". Na okoliczność powyższego przedłożył m.in. sprawozdanie finansowe za I kwartał 2013 r., zeznania podatkowe za 2012 r., umowę kredytu, wykaz dłużników i należności za okres od 2008 do 2013 r., kserokopie orzeczeń sądów oraz nakazów zapłaty wydanych w postępowaniach upominawczych z informacją, iż egzekucje w sprawach dotyczących wskazanych rozstrzygnięć są nieskuteczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, jakimi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej (NSA [w:] postanowienie NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1830/12). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu

i zdrowiu (NSA [w:] postanowienie NSA z 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (vide: Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365

i 644). Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.

Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku poza przytoczeniem treści art. 61 § 3 p.p.s.a. powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (NSA [w:] postanowienie NSA z 8 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 145/13, postanowienie NSA z 27 lipca 2011 r., sygn. akt II GZ 294/11).

Obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie jej wykonania mogłoby narazić stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnioskodawcy. Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę. Zgromadzona dokumentacja sprawy służy weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: NSA [w:] postanowienie NSA z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672, postanowienie NSA z 12 lipca 2013 r. sygn. akt II OZ 605/13).

Uzasadniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, iż wykonanie decyzji w przedmiocie kary pieniężnej, zakłóci bardzo poważnie płynność finansową prowadzonej przez niego działalności z trudem utrzymywanej

w wyniku nieściągalności od dłużników należności pieniężnych (łącznie 145 600 złotych). Z dokumentów nadesłanych przez stronę wynika, iż prowadzona przez skarżącego firma w 2012 r. wykazała dochód w wysokości 84 441,45 złotych. Ponadto, w dniu 8 lutego 2013 r. skarżący zawarł z Bankiem [...]

z siedzibą w K. umowę Limitu Debetowego na kwotę 144.200 złotych, co pozwala przyjąć, iż w ocenie tego Banku, posiada odpowiednią wiarygodność i zdolność kredytową wymaganą przez instytucje finansowej do uzyskania kredytu obrotowego i gwarantującą jego terminową spłatę.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, sytuacja finansowa skarżącego nie uzasadnia zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Deklarowana przez stronę nieściągalność należności pieniężnych wynikających z sądowych nakazów zapłaty nie może stanowić przesłanki warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, bowiem związana jest z ryzykiem prowadzenia działalności gospodarczej, a z informacji nadesłanych przez skarżącego nie wynika, aby we wszystkich wskazanych przypadkach zachodziła całkowita nieściągalność należności pieniężnych skutkująca umorzeniem postępowania egzekucyjnego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, należy mieć na względzie, że przedmiotem kwestionowanej przez skarżącego decyzji jest orzeczenie o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie jakiejkolwiek decyzji nakładającej karę pieniężną ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje jednak stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.