Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 528/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 721/16 o odrzuceniu skargi K. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że pismem z 4 października 2016 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego zarejestrowanego do liczby dziennika [...]", w której wskazał, że postępowanie w sprawie odwołania o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie nr [...] od samego początku było obarczone wadami prawnymi, a działania i czynności organu od samego początku nie stanowiły działań zmierzających do właściwego załatwienia sprawy w zakresie, jaki wynika z pisma urzędowego Komendanta Głównego Policji z [...] września 2016 r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ podniósł m.in., że przedmiot niniejszej skargi jest tożsamy ze skargą K. J. z 10 września 2016 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania zainicjowanego na skutek wniosku skarżącego z 22 lutego 2015 r.

W piśmie procesowym z 23 listopada 2016 r. skarżący podał, iż organ słusznie określa zbieżność postępowań sądowych i wniósł o ich połączenie. Skarżący stwierdził, że powtórną skargę należy potraktować jako jako wystąpienie uzupełniające, rozszerzające skargę pierwotną. Zdaniem skarżącego, w sprawie winno dojść do uwzględnienia jego wniosków i połączenia spraw i łącznego rozpoznania wszystkich podniesionych w sprawie zarzutów i wniosków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że przedmiotowa sprawa jest tożsama z zawisłą wcześniej przed tutejszym Sądem sprawą o sygn. akt II SAB/Wa 671/16, która została wszczęta na skutek skargi K. J. z 10 września 2016 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania zainicjowanego na skutek wniosku skarżącego z 22 lutego 2015 r. Sprawa ta, wraz z aktami sprawy została przekazana do tutejszego Sądu 4 października 2016 r. W aktach postępowania administracyjnego powyższej sprawy znajduje się pismo Komendanta Głównego Policji z [...] września 2016 r. nr [...], na które powołuje się skarżący w skardze. Powyższym pismem organ poinformował skarżącego, że w związku z wniesionym odwołaniem z 22 lutego 2015 r. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] lutego 2015 r. nr [...] w sprawie został zgromadzony materiał dowodowy pozwalający na zakończenie postępowania. Powyższe oznacza, że K. J. wniósł dwie skargi na przewlekłe prowadzenie przez ten sam organ postępowania zainicjowanego na skutek wniosku skarżącego z 22 lutego 2015 r. W takiej sytuacji, z uwagi na stan wcześniejszej zawisłości tożsamej sprawy przed tutejszym Sądem, późniejszą ze skarg należało odrzucić. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), orzekł jak w sentencji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie K. J. podniósł, że skarżony organ nadal nie wydał decyzji administracyjnej, stąd ponowna skarga w tym zakresie winna być potraktowana jako dodatkowe wnioski i zarzuty w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II SAB/Wa 671/16.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Warunkiem skutkującym powstanie stanu sprawy w toku jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że wniesiona przez skarżącego skarga z dnia 4 października 2016 r. była tożsama podmiotowo i przedmiotowo ze skargą z dnia 9 września 2016 r., która zainicjowała postępowanie prowadzone przed tym Sądem w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 671/16. Oceniając jednak prawidłowość odrzucenia spornej skargi należało uwzględnić, że została ona wniesiona w czasie, gdy wcześniejsza skarga z dnia 9 września 2016 r. znajdowała się na etapie badania pod względem formalnym. O zaistnieniu przesłanki sprawy w toku nie można mówić w sytuacji gdy obie skargi znajdowały się na etapie badania w postępowaniu sądowym pod kątem formalnym. Postanowienie odrzucające skargę z dnia 4 października 2016r. na skutek przyjęcia istnienia przesłanek z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., było – w dacie orzekania kontrolowanego – co najmniej przedwczesne.

Istotne znaczenie miał w tym względzie wynik badania pierwotnej skargi pod względem formalnym. Pominięcie tego aspektu przez Sąd I instancji zablokowało w istocie możliwość kwestionowania przewlekłości postępowania prowadzonego przez Komendanta Głównego Policji w sprawie zainicjowanej wnioskiem z 22 lutego 2015 r.

Tymczasem wskutek uprawomocnienia się postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 671/16, pierwotna skarga z dnia 9 września 2016r. wobec nieusuwalnych braków nie została merytorycznie rozpatrzona.

Skoro zaś skarga z dnia 9 września 2016 r. zawierała nieusuwalne braki uniemożliwiające jej merytoryczne rozpatrzenie, nie było podstaw do odrzucenia później wniesionej skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.