Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 964/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 marca 2010 r. Wójt Gminy określił "A" Sp. z o.o. w S. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010 r.

W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że wysokość podatku została ustalona w oparciu o ewidencję gruntów i budynków, gdyż podatnik mimo ustawowego obowiązku nie złożył w terminie deklaracji podatkowej za 2010 r. Organ ustalił, że część gruntów stanowią grunty zabudowy mieszkalnej o powierzchni 3.200 m2, a część drogi o powierzchni 132,009 m2 . Stwierdzono, że grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako drogi, które dzierżawi podatnik nie są drogami publicznymi w związku z czym nie mogą podlegać ustawowemu zwolnieniu z podatku od nieruchomości.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik zarzucił naruszenie prawa, w tym przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz postępowania podatkowego. W uzasadnieniu odwołania podatnik podniósł, że "A" Spółka z o.o. nie ma faktycznego władztwa nad nieruchomościami oznaczonymi w ewidencji jako drogi, nie ma też woli posiadania tych dróg. Podatnik argumentował nadto, że drogi te nie podlegają opodatkowaniu, skoro mogą z nich korzystać i korzystają inni użytkownicy. W ocenie strony decyzja narusza art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Decyzją z dnia 14 lipca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie podatkowe, w którego wyniku wskazał konkretne działki podlegające opodatkowaniu jak też umożliwił stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji precyzyjnie określa, jaka powierzchnia gruntu została opodatkowana oraz jaka jest podstawa prawna rozstrzygnięcia.

W tym kontekście podzielając stanowisko organu pierwszej instancji organ II instancji wskazał, że w myśl art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane na nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych.

Definicję drogi publicznej zawiera art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz.U. 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.): jest nią droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w lej ustawie lub innych przepisach szczególnych. W myśl art. 2 ust. 1 cytowanej ustawy drogi publiczne z uwagi na ich funkcje dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Przy czym zaliczenie drogi do dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art. 7 ust. 2 tej ustawy). W sytuacji zatem gdy droga nie została uchwałą rady gminy zaliczona do dróg gminnych - nie stanowi drogi publicznej, co w konsekwencji powoduje, że będące przedmiotem zaskarżonej decyzji drogi nie stanowią dróg publicznych i jako takie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W ocenie organu podatkowego odwołujący, jako posiadacz nieruchomości będących własnością Agencji Nieruchomości Rolnych jest zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem podatku od nieruchomości. Podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że strona nie byłaby zobowiązana do płacenia podatku od przedmiotowych nieruchomości jedynie wówczas, gdyby wyłączyła je z umowy dzierżawy łączącej ją z Agencją Nieruchomości Rolnej. W gestii podatnika pozostaje uregulowanie sposobu korzystania z nieruchomości, w tym przez inne osoby, wobec podnoszonego w odwołaniu zarzutu korzystania z nich przez inne osoby niż podatnik.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji RP. Organ wskazał, ze obowiązek płacenia podatków wynika wprost z art. 84 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej – Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 18 § 1 i 3 oraz art. 210 § 4 ordynacji podatkowej. Zarzuciła również naruszenie prawa materialnego, w tym art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy i podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 336 w zw. z art. 5 Kodeksu cywilnego. W ocenie Spółki nie wyjaśniono istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Skarżąca wskazała, że pomimo prób i wniosku Agencji Nieruchomości Rolnych nie przekazano gruntu zajętego pod drogi. W ocenie strony, winę za taki stan rzeczy ponosi Wójt Gminy , będący jednocześnie organem podatkowym. W ocenie podatnika rozróżnić trzeba okoliczność władztwa nad gruntem od prawa przysługującego do nieruchomości. Zdaniem podatnika posiadanie gruntu nie jest równoznaczne z przysługiwaniem do niego prawa i tytułu prawnego. Czym innym jest samo posiadanie prawa do rzeczy i tytułu prawnego do posiadania nieruchomości i korzystanie z niej, a czym innym jej posiadanie będące według art. 366 Kodeksu cywilnego sprawowaniem faktycznego władztwa nad rzeczą, co wynika również z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca utrzymuje, że pomimo dzierżawienia gruntu, fakt korzystania z nieruchomości przez inne osoby uprawnia do stwierdzenia braku podstawy opodatkowania nieruchomości zajętych pod drogi wewnętrzne. Zdaniem strony o opodatkowaniu nie powinno przesądzać tylko formalne posiadanie tytułu do nieruchomości i dlatego w świetle art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Spółka nie powinna być obciążana w tej części podatkiem od nieruchomości. Podatnik zarzucił naruszenie art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , a także przepisów art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, skoro do władz lokalnych należy zapewnienie dróg mieszkańcom Gminy. Skarżąca podniosła, że sprzeczne z normami demokratycznego państwa jest opodatkowanie dróg wewnętrznych, gdy niestosowane są tego typu obciążenia od dróg lokalnych służących, jak w niniejszym przypadku, różnym użytkownikom, a więc gdy chodzi o drogi nie posiadające statusu dróg wewnętrznych. Organ podatkowy nie może twierdzić, że do podatnika należy uregulowanie sposobu korzystania z nieruchomości, co musiałoby wiązać się z żądaniem zwrotu podatku od osób korzystających z dróg objętych sporem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części "p.p.s.a") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Kierując się wskazanymi powyżej kryteriami Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy nie naruszają prawa, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego, a zatem skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.

Przede wszystkim Sąd nie dopatrzył się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 210 § 4 ordynacji podatkowej.

Przepis art. 120 ordynacji podatkowej zobowiązuje organy podatkowe do działania na podstawie i w granicach prawa. W toku postępowania organy podatkowe winny podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 ordynacji podatkowej). Zasada prawdy obiektywnej, nakłada na organy podatkowe obowiązek ustalenia tylko tych faktów, które określa ustawa podatkowa (czyli tych, które są istotne z uwagi na treść stosowanej normy, zostały opisane w jej hipotezie). Rozwinięcie zasady prawdy obiektywnej znajduje się w art. 187 § 1 ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu; fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie (art. 187 § 3 ordynacji podatkowej). Prawidłowo ustalony stan faktyczny należy porównać ze stanem hipotetycznym, opisanym w normie prawnej. Jeżeli ustalony w danej sprawie stan faktyczny jest tożsamy z opisanym w normie prawnej, wówczas organ jest obowiązany określić konsekwencje prawne, wynikające z zastosowania przepisu prawa.

W ocenie Sądu, postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało ze wskazanymi powyżej normami, w efekcie czego organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy oraz ustalił prawidłowo stan faktyczny, a następnie zastosował właściwie normy prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 121 § 1 ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie nie było prowadzone w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. Brak też jest podstaw do uznania zarzutu dotyczącego naruszenia art. 210 § 4 ordynacji podatkowej, albowiem uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego należy na wstępie przytoczyć treść przepisów mających w sprawie zastosowanie. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego (...). Z kolei z art. 3 ust. 4 tej ustawy wynika, iż jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji posiadacza. Oceny, czy dany podmiot jest posiadaczem nieruchomości, należy dokonać na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego, który w art. 336 i następnych reguluje instytucję posiadania. Zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie to rodzaj faktycznego władztwa nad rzeczą, na które składają się dwa elementy: fizyczny - corpus, polegający na władaniu rzeczą i psychiczny - animus, polegający na woli wykonywania władztwa dla siebie.

Wskazany przepis rozróżnia posiadanie samoistne i zależne. Posiadanie zależne wywodzi się ze stosunku umownego między władającym a właścicielem lub posiadaczem samoistnym.

W stanie faktycznym sprawy nie jest sporne, że A dzierżawi grunty, od których wymierzono podatek od nieruchomości na podstawie umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa. Jej posiadanie zależne wywodzi się z zawartej umowy dzierżawy. W ocenie tut. Sądu organy podatkowe trafnie przyjęły, że skarżąca jako posiadacz zależny nieruchomości w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego jest podatnikiem podatku od nieruchomości.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Ponieważ cytowana ustawa nie zawiera definicji "drogi publicznej", w celu zdefiniowania tego pojęcia należy się odwołać do przepisów regulujących status dróg publicznych. Zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych drogami publicznymi są drogi zaliczone na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi, z uwagi na ich funkcje dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne (art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, zaś drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu, województwa, powiatu lub gminy (art. 2a ustawy o drogach publicznych). Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym, niezaliczone do innych kategorii dróg, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych (art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Zaliczenie drogi do dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych). Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, drogi niezaliczone do kategorii dróg publicznych (w tym drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych) są drogami wewnętrznymi. Zarząd tymi drogami należy do zarządcy terenu, na którym droga jest położona, a w razie jego braku - do właściciela tego terenu (art. 8 ust. 2 tej ustawy). Do nich też (zarządcy lub w razie jego braku właściciela) należy finansowanie budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony, oznakowania drogi i zarządzania nią (art. 8 ust. 3 w zw. z ust. 2 tej ustawy).

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ustalenia faktyczne, jakich winien był dokonać w tej sprawie organ podatkowy miały na celu wyjaśnienie, czy skarżąca należy do grupy podmiotów, jakim ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nadaje przymiot podatnika podatku od nieruchomości oraz czy posiadany przez nią grunt podlega opodatkowaniem tym podatkiem czy jest od opodatkowania zwolniony.

W ocenie Sądu, wszystkie te okoliczności zostały przez organy podatkowe wyjaśnione w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organy podatkowe ustaliły w sposób bezsporny, że A jest posiadaczem zależnym gruntów objętych podatkiem od nieruchomości, gdyż dzierżawi sporne grunty na podstawie umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa. Podmiot ten, jest zatem podatnikiem podatku od nieruchomości, stosownie do dyspozycji art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustalono także, że grunty dzierżawione przez skarżącą nie należą do kategorii gruntów wymienionych w art. 2 ust. 3 pkt 4 tej ustawy i korzystających ze zwolnienia z opodatkowania. W ewidencji gruntów i budynków sporne grunty zostały zakwalifikowane jako drogi, ale nie należą one do kategorii dróg publicznych (w tym wypadku gminnych) w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, do której odwołuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Prawidłowo w tak ustalonym stanie faktycznym organy podatkowe przyjęły, że na skarżącej w 2010 roku ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.

Za nieuzasadnione uznaje Sąd podniesione w skardze zarzuty dotyczące zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Okoliczność, że gmina prowadzi postępowanie o przejęcie od skarżącej nieruchomości (pomimo deklarowanej wcześniej gotowości przejścia działek stanowiących drogi), a także fakt, że z nieruchomości może korzystać nieograniczony krąg użytkowników pozostają zdaniem Sądu bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, której przedmiotem jest określenie skarżącej Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, ustalenie dotyczące tego kto i w jakim stopniu korzysta z będącej przedmiotem opodatkowania drogi, nie stanowi elementu stanu faktycznego niezbędnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Gdyby bowiem uznać za słuszne stanowisko strony, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości jest związane z rzeczywistym wykorzystaniem nieruchomości, to w przypadku ustalenia, iż z nieruchomości nikt nie korzysta, organ nie mógłby w ogóle wymierzyć podatku. Takie jednak rozumowanie sprzeczne jest z istotą podatku od nieruchomości.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, co oznacza, iż jest pobierany od właścicieli lub posiadaczy (zarówno posiadaczy samoistnych jak i posiadaczy zależnych) gruntów, bez względu na to, czy grunt jest rzeczywiście wykorzystywany przez posiadacza. Fakt korzystania z gruntu stanowiącego drogę przez nieoznaczony krąg podmiotów nie decyduje o tym, czy dana droga należy do kategorii dróg publicznych, czy też jest drogą wewnętrzną. W świetle przytoczonych powyżej przepisów ustawy o drogach publicznych, aby dana droga uzyskała status drogi publicznej konieczne jest wydanie stosownego aktu (rozporządzenia lub uchwały) przez uprawniony do tego organ (ministra, sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy). Tylko droga, wobec której właściwy organ wydał stosowny akt nadający jej status drogi publicznej, może korzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca, gdyż w trakcie postępowania nie ustalono, aby w odniesieniu do spornych dróg wydany został akt administracyjny o zaliczeniu ich do jednej z kategorii dróg tj. krajowych, wojewódzkich, powiatowych lub gminnych. Tymczasem zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2000 r., sygn. akt III SA 1432/99 (publ. Lex nr 47974), o zaliczeniu drogi do kategorii dróg publicznych stanowią względy techniczne oraz spełnienie warunków formalnych tj. podjęcie stosownej uchwały przez radę gminy po zasięgnięciu opinii zarządu powiatu art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych.

Zdaniem Sądu ustalenie skarżącej Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. nie narusza zasady sprawiedliwości społecznej wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, ani zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Równość w prawie podatkowym oznacza nakaz równego traktowania wszystkich podmiotów wyróżniających się daną cechą istotną. Podatnicy winni więc być potraktowani równo, gdy wyróżniają się jednakową sytuacją faktyczną (por. A. Gomułowicz, [w:] A. Gomułowicz, J. Małecki- Podatki i prawo podatkowe - Warszawa 2002, str. 109). Podatnikami podatku od nieruchomości są wszystkie podmioty będące posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli ich posiadanie wynika z umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa. A zatem podmioty znajdujące się w tej samej sytuacji faktycznej podlegają obciążeniom podatkowym na tych samych zasadach. Skoro podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, to wszyscy podatnicy będący w posiadaniu nieruchomości o określonej w ustawie kategorii powinni być jednakowo opodatkowani, posiadanie majątku jest bowiem cechą istotną z punktu widzenia tego podatku.

Końcowo Sąd pragnie wskazać, że w sprawie opodatkowania A podatkiem od nieruchomości za 2007 r., 2008 r. i 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokami z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 28/08, z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 875/08 i z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 655/09 oddalił skargi. Ponieważ stan faktyczny i prawny sprawy nie uległ zmianie, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela pogląd wyrażony we wskazanych wyrokach.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.