Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1203/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65 ust. 1, art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 167
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1  art. 20 ust. 1, ust. 3, art. 201 ust. 1 lit. a, ust. 2, ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Adam Nita, Protokolant Specjalista Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018r., poz.800, dalej: O.p.), art.73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (t.j. Dz. U. z 2018r. poz.167), art. 20 ust. 1, ust.3, art.201 ust. 1 lit.a, ust.2, ust.3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19.10.1992r., str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 4, str. 307, z późn. zm. ), art.48, art.102 ust.3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013r.), art. 1, art.2, art.3, art.5, art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 256, z 7.09.1987, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 2, str. 382), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 312, z 31.10.2014r.), po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy M. M. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "A" z/s w C. (dalej: strona skarżąca) od decyzji Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. z [...]r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] r. działająca jako przedstawiciel bezpośredni skarżącej - agencja celna (J. P. "B") posiadając pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej dokonał wpisu do rejestru towaru, który został następnie ujęty w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z [...] r. w pozycjach od 1 do 4, z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych w rozumieniu art. 61 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r.).

Dla towaru przywiezionego z H., w spornej pozycji 2 zgłoszenia celnego, zgłaszający zadeklarował opis towaru: punkty dostępu do sieci lokalnej i internetu, – 52 szt.; kod CN 8517 69 90 (kod Taric 8517 69 90 90) ze stawką celną dla krajów trzecich 0% (kwota cła 0 zł).

W dniu przyjęcia zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego w K. nie przeprowadził weryfikacji zgłoszenia celnego, ani nie dokonał oględzin towaru, dlatego przyjęto dane zadeklarowane w zgłoszeniu przez zgłaszającego. Tym samym towar został zwolniony do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu.

Po zwolnieniu towarów organ celny z urzędu dokonał kontroli zgłoszenia celnego. Przedmiotem kontroli skarżącej była klasyfikacja taryfowa i wartość celna towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. w zestawieniu z danymi zawartymi w dokumentacji handlowej, księgowej i magazynowej.

W oparciu o przedłożone przez skarżącą dokumenty, w tym: zgłoszenia celne od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. wraz z załącznikami, dokumentację zdjęciową, wyjaśnienia kontrolowanego przedsiębiorcy - zespół kontrolny dokonał sprawdzenia rodzaju i klasyfikacji towarowej importowanych wyrobów w okresie objętym kontrolą.

Na podstawie przepisów zawartych we Wspólnej Taryfie Celnej oraz posiłkując się Notami wyjaśniającymi do Systemu Zharmonizowanego organ celny zakwestionował skarżącej, m.in. poprawność klasyfikacji taryfowej niektórych towarów. W wyniku analizy niniejszej dokumentacji - kontrolujący wskazali, że przedmiotem importu były anteny użytkowe montowane na masztach stanowiących stacje bazowe, które umożliwiają z kolei dostęp do internetu/sieci lokalnej.

Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K.., pismem z dnia [...] r. powiadomił stronę o dokonanych ustaleniach w zakresie klasyfikacji taryfowej importowanych towarów ujętych w poz. 2 zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] r. oraz wyznaczył 30-dniowy termin do przedstawienia stanowiska przed wydaniem decyzji w sprawie.

W odpowiedzi strona przedstawiła swoje stanowisko w którym złożyła szereg zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego i przepisów proceduralnych oraz wniosła o dopuszczenie dowodów z przesłuchania świadków, przesłuchania Strony, powołania biegłego i przeprowadzenia oględzin towaru.

Po przeprowadzeniu postępowania oraz dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym m.in. folderów urządzeń - Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. wydał decyzję z dnia [...] r., nr [...], w której dla towaru ujętego w poz. 3 zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] r. określił kwotę niedoboru cła w wysokości [...] zł oraz wezwał do zapłaty tej kwoty.

Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. uznał, że towar opisany w zgłoszeniu celnym w poz. 2 jako punkty dostępu do sieci lokalnej i internetu oraz punkty dostępu do sieci lokalnej i internetu do komputera, został nieprawidłowo zaklasyfikowany do kodu CN 8517 69 90 (kodu Taric 8517 69 90 90), gdyż anteny ocechowane symbolem 5GHz AirMax BaseStation należało przyporządkować do kodu CN 8517 70 19 (kod Taric 8517 70 19 90) obejmującego aparaty telefoniczne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub da innych sieci bezprzewodowych; pozostałą aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inną niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527 lub 8528; - części, - anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich; - pozostałe, - pozostałe, ze stawką celną erga omnes dla krajów trzecich w wysokości 3,6%.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. powołał się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przedstawił zasady klasyfikacji w Nomenklaturze Scalonej, w tym na regułę 1 oraz regułę 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zamieszczoną w części I obowiązującej w dacie zgłoszenia celnego Wspólnej Taryfy Celnej. Wskazał również na uwagę 2 do sekcji XVI Wspólnej taryfy Celnej określającej klasyfikację części. Ponadto organ I instancji wskazał na komentarz zawarty w Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), przedstawiając różnice w towarach klasyfikowanych w ramach pozycji 8517.

Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego ustosunkował się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w toku prowadzonego postępowania. Zarzuty dotyczące zarówno przepisów proceduralnych, jak i materialnych uznał za niezasadne.

Ponadto organ I instancji zauważył, że strona w dniu dokonywania zgłoszenia celnego dysponowała wiążącymi informacjami taryfowymi (WIT) wydanymi na jej wniosek, dla towarów w postaci samych anten, w których jako prawidłową klasyfikację dla tego rodzaju towaru wskazano kod Taric 8517 70 19 90.

Jednocześnie organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodów wskazanych przez stronę argumentując, iż okoliczności, na które miałyby być te dowody przeprowadzone, zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami.

Od decyzji Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne dokonanie klasyfikacji taryfowej towarów oraz brak zastosowania reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, tj. rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 16 października 2014r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 312, z 31.10.2014r.).

Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 165b, art. 282b, art. 290, art. 180 w zw. z art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 197 § 1, art.199, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K.., podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w sprawie klasyfikacji importowanego towaru.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny i prawny. W zaskarżonej decyzji przedstawione zostały i wyjaśnione przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Dokonano oceny zebranego materiału dowodowego, ustosunkowując się jednocześnie do przedstawionych w odwołaniu zarzutów.

Wskazał, ze przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była klasyfikacja taryfowa importowanych towarów, opisanych w zgłoszeniu celnym w poz. 2 jako anteny specjalne, które nie są urządzeniami tożsamymi z punktami dostępu do sieci lokalnej/internetu. Anteny stanowią bowiem odrębną aparaturę umożliwiającą budowę wydajnej stacji bazowej lub do współpracy z innymi urządzeniami w celu stworzenie aplikacji mostkujących.

Zdaniem organu odwoławczego nie można zgodzić się z zarzutami naruszenia reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), zamieszczonych we Wspólnej Taryfie Celnej, wskazując, iż pierwszeństwo ma tu reguła 1 stanowiąca, że towary należy klasyfikować zgodnie z brzmieniem pozycji oraz uwag do sekcji i działów, stąd też powołał się na uwagę 2 do Sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej określającej zasady klasyfikacji części.

Analiza przyporządkowanych do zgłoszenia celnego faktur wskazywała, że w poszczególnych pozycjach tych faktur ujęte zostały specjalne anteny, służące do budowy wydajnych stacji bazowych, które umożliwiają z kolei dostęp do internetu/sieci lokalnej (5GHz AirMax Base Station).

Produkty te nie zostały pogrupowane w kompletne punkty dostępu do internetu, a ich ilość pozostaje bez jakiegokolwiek wzajemnego ze sobą związku.

Organ odwoławczy mając na uwadze oznaczenia modelowe wskazane na fakturach wystawionych przez eksportera, tj. Spółkę "C" z H. oraz zestawiając oznaczenia, nazwy produktów, a także opis i charakterystykę poszczególnych asortymentów na wydrukach katalogów produktów ze stron internetowych "C" stwierdził, ze zebrany materiał dowodowy został prawidłowo oceniony. Uznał jednocześnie za niezasadne zarzuty skarżącej w zakresie skorzystania ze strony internetowej www.anteny24.pl, do której przedsiębiorca skierował kontrolujących wskazując że w interesie przedsiębiorcy nie leży podawanie nieprawdziwych informacji adresowanych do kupujących. Dlatego też organ uznał, że brak było powodów aby uznać jako nieprawdziwe bądź nierzetelne informacje na stronie internetowej zarówno przedsiębiorcy jak również eksperta, tj. Spółki "C" z H..

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zwrócił również uwagę, że skarżąca w dniu dokonywania zgłoszenia celnego dysponowała wiążącymi informacjami taryfowymi (WIT), wydanymi na jej wniosek. Zauważył również, że porównując dane dotyczące produktów objętych wiążącymi informacjami taryfowymi, tj. anten stanowiących stacje bazowe, które umożliwiają dostęp do internetu/sieci, należało stwierdzić, że będąc przedmiotem sporu klasyfikacyjnego importowane towary były towarami pełniącymi te same funkcje, co towary objęte tymi wiążącymi informacjami taryfowymi.

Organ odwoławczy na koniec nadmienił, że jego stanowisko w zakresie klasyfikacji taryfowej w podobnym stanie faktycznym i prawnym podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.

Mając na uwadze charakterystykę importowanego towaru, którą odzwierciedlał zebrany materiał dowodowy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznał, że przedmiotem importu były anteny specjalne, które nie są urządzeniami tożsamymi z punktami dostępu do sieci lokalnej/internetu. Anteny stanowią bowiem odrębną aparaturę umożliwiającą budowę wydajnej stacji bazowej lub do współpracy z innym urządzeniami w celu stworzenia aplikacji mostkujących.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, z poszanowaniem wszystkich zasad postępowania, strona miała zapewniony aktywny udział na każdym etapie postępowania, a analiza i ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 187 §1, art. 180, art. 188, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art. 199 O. p.:

• poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, szczególnie z pominięciem wniosków dowodowych składanych przez Stronę, prowadzące do niezasadnego zakwestionowania dokonanej przez Stronę klasyfikacji towarów do kodu Taric 8517 69 90 90, a także nieustalenie przez Organ rodzaju sprowadzonego towaru, jego budowy, prawdziwej funkcji i przeznaczenia a w szczególności jego zasadniczego charakteru;

• poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wszechstronnego działania organu mającego na celu dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, mających istotny wpływ na wynik postępowania, a polegający na:

- pominięciu wszystkich zgłaszanych przez Stronę na etapie postępowania przed organem wniosków dowodowych, m.in. w postaci świadków posiadających wiedzę fachową, wyjaśnień strony, przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty w sytuacji, gdy sam Organ, nie posiadając wiedzy specjalistycznej, w sposób nieuprawniony dokonuje w tym zakresie oceny, a zatem w sposób zupełnie dowolny i arbitralny stwierdza właściwości i charakter importowanego towaru, ograniczając się li tylko do analizy strony internetowej oraz WIT- ów z 2011 roku, podczas gdy strona internetowa nie może stanowić wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia decyzyjnego organów celnych, bowiem ma ona głównie charakter marketingowy i promocyjny, zaś posiadane przez Stronę WIT-y nie mogą stanowić bezpośredniego i kompletnego dowodu w sprawie;

- braku dokonania oględzin towaru, a w konsekwencji wyciągnięcie błędnych wniosków i przypisanie nieprawidłowego kodu taryfikacyjnego pomimo nieznajomości stanu oraz charakteru urządzenia;

- wyciągnięciu błędnych wniosków z informacji znajdujących się na stronie internetowej na skutek braku zestawienia tych informacji z wyjaśnieniami Strony, zeznaniami świadków oraz opinią biegłego;

- dokonywaniu oceny zgromadzonych dowodów samodzielnie w oderwaniu od całokształtu stanu faktycznego i stanowiska Strony;

- zastąpienie środka dowodowego w postaci przesłuchania Strony wyjaśnieniami składanymi przez kontrolowanego, podczas gdy wszelkie oświadczenia podatnika odebrane w toku postępowania kontrolnego, które następnie są wykorzystywane przeciwko podatnikowi winny odpowiadać wymogom opisanym w art. 199 O.p. Przepis ten ma charakter gwarancyjny, zatem oświadczenie odebrane od podatnika bez zachowania tych wymogów, przy wykorzystaniu ich przeciwko podatnikowi, nie może stanowić źródła wiedzy o faktach ze wszystkimi tego konsekwencjami;

2. art. 191 O.p., poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez co dokonana przez organ ocena stanu faktycznego sprawy zamiast swobodnego ma charakter dowolny, m.in. poprzez błędne uznanie, że WIT-y wydane w 2011 roku dla towarów nieobjętych zgłoszeniem celnym skarżącej, mają bezpośrednie do nich odniesienie oraz że zachowują one względem tychże towarów aktualność, a także poprzez błędną ocenę treści ujętych na stronie internetowej skarżącej, która to ma walor li tylko marketingowy, nie zawiera zaś informacji o charakterze specjalistycznym, co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, a także w konsekwencji do błędnego przyjęcia przez Organ, iż przedmiotem importu były poszczególne anteny, podczas gdy rzeczywistym przedmiotem importu były elementy składowe, które w zdecydowanym zakresie pozwalają na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępu, posiadające zasadnicze cechy urządzenia gotowego;

3. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O. p., poprzez naruszenie zasady przekonywania, tj. braku wypowiedzi na temat właściwości technicznych sprowadzanego towaru, a tym samym brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji;

4. art. 165b § 1 in fine O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku Prawo celne w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 sierpnia 2016 r., poprzez uchybienie terminowi na wszczęcie postępowania w związku z uprzednią kontrolą podatkową oraz wszczęcie i prowadzenie tego postępowania po upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zawartych w załączniku do tego rozporządzenia, a także Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że importowane przez Stronę towary, zgłoszone w pozycji 2 w dokumencie [...], podlegają zaklasyfikowaniu do kodu Taric 8517 70 19 90, dla których stawka celna wynosi odpowiednio 3,6%;

2. przepisów części pierwszej, sekcji 1 lit. A ORINS reguła 2a w zw. z regułą 6 ORINS poprzez jej niezastosowanie i dokonanie wadliwej klasyfikacji towaru do kodu Wspólnej Taryfy Celnej 8517 70 19 90, podczas gdy prawidłowa klasyfikacja towaru została dokonana przez Stronę w treści zgłoszenia celnego, bowiem Strona sprowadziła towar w stanie niezmontowanym, jako elementy składowe pozwalające na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępowego, posiadający zasadnicze cechy urządzenia gotowego;

Wnosząc o rozpoznanie sprawy na rozprawie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o uchylenie w całości decyzji organu I instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych jak również o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Nadto stwierdził, że okoliczności mające znaczenie dla sprawy, zostały w sposób wyczerpujący stwierdzone dowodami zgromadzonymi w przeprowadzonym postępowaniu. Ponadto w jego ocenie zebrany materiał dowodowy znajduje pełne odzwierciedlenie ze stanem faktycznym, a przesłanki dokonanego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco wyjaśnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów, wykazała, że skarga jest nieuzasadniona. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z treścią art. 20 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.UE.L.302. 1 ze zm.), dalej WKC, w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich.

W myśl art. 20 ust.3 lit. a) i b) WKC, Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje:

a) towarową Nomenklaturę Scaloną;

b) każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dalsze działy i która została ustanowiona odrębnymi przepisami Wspólnoty w celu zastosowania w wymianie towarowej środków taryfowych;

Dla celów prawnych klasyfikację taryfową przeprowadza się stosując postanowienia zawarte w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdujące się w załączniku I części pierwszej - przepisy wstępne, sekcji I Ogólnych reguł rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.UE.L. Nr 312.z 31.10.2014 r.).

Zgodnie z treścią reguły 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami:

Według reguły 6 ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

Zgodnie z treścią Wspólnej Taryfy Celnej pozycja 8517 obejmuje:

- aparaty telefoniczne włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych

- pozostałą aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa):

• stacje bazowe – kod 8517 61

• maszyny do odbioru, konwersji i transmisji lub regeneracji głosu, obrazów lub innych danych włączając aparaty przełączające i routingowe – kod 8517 62

• pozostała z pozostałej aparatury do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa)

• części aparatury objętej pozycją – kod 851770:

- anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich:

anteny do radiotelefonów lub radiotelegrafów – kod 95177011

anteny teleskopowe i prętowe do aparatury przenośnej lub nadającej się do zamontowania w pojazdach silnikowych – kod 85177015

pozostałe – kod 85177019

Stosownie do treści uwagi 2a) sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej z zastrzeżeniem uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 85 części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami:

a) części, które są towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85 (inną niż pozycja 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8487, 8503, 8522, 8529, 8538 i 8548) należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich odpowiedniej pozycji;

b) pozostałe części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją (włączając maszyny objęte pozycją 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z maszynami tego rodzaju lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538; jednakże części, które w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania głównie z towarami objętymi pozycją 8517 oraz pozycjami od 8525 do 8528, należy klasyfikować do pozycji 8517;

c) wszystkie pozostałe części należy klasyfikować odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538, lub w przypadku braku takiej możliwości, do pozycji 8487 lub 8548.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...] r. W tym dniu skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towary opisane jako: punkty dostępu do sieci lokalnej i internetu - 52 szt.; kod CN 8517 69 90 (kod Taric 8517 69 90 90).

Dla wymienionych towarów skarżąca zadeklarowała kod 8517 69 90 90 Wspólnej Taryfy Celnej ze stawką celną 0% od wartości celnej towaru. Organy celne natomiast uznały zadeklarowany kod za błędny wskazując, że zgłoszone towary winny być zaklasyfikowane do kodu CN 8517 70 19 (kod Taric 8517 70 19 90) ze stawką celną 3,6% obejmującego aparaty fotograficzne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych; pozostałą aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inną niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527, lub 8528 – części; - anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich; - pozostałe, - pozostałe ze stawką celną erga omnes dla krajów trzecich w wysokości 3,6%.

W ocenie Sądu organy celne trafnie uznały, że klasyfikacja towarów objętych zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. jest nieprawidłowa, właściwym kodem jest kod Taric 8517 70 19 90.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że towary objęte zgłoszeniem celnym z dnia [...]r. nie są ani punktami dostępu do sieci lokalnej, do komputera ani routerami Wi-Fi do sieci komputerowej. Wymienione produkty są specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania. Jeżeli chodzi o anteny to pracują one na różnych częstotliwościach, są specjalnie zaprojektowane do współpracy z innymi urządzeniami (z airFiber X, radio airfiber X, airMax, Rocket M – oferowane osobno, nie stanowiące wyposażenia anteny), które dopiero w połączeniu/integracją z tymi urządzaniami (tzn. z air Fiber X, radio airfiber X, airMax, Rocket M) tworzą stacje bazowe, punkty dostępu, mosty lub punkty dosyłowe w zakresie dosyłu (czyli aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej). Natomiast zestawy do konwertowania są przeznaczone do używania razem z antenami Rocket Dish.

Wymienione okoliczności wynikają z analizy całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności ze strony internetowej firmy skarżącej. Na stronach opisano każdy z produktów objętych zgłoszeniem celnym z dnia [...]r., podano zastosowanie każdego produktu, określono podstawową charakterystykę, przedstawiono podstawowe informacje dla użytkowników lub projektantów sieci oraz cenę sprzedaży. W fakturach z dnia [...] r. dokumentujących transakcje kupna – sprzedaży, zagraniczny sprzedawca wskazał, że przedmiotem kupna – sprzedaży były między innymi specjalne anteny pracujące na różnych częstotliwościach oraz zestawy do konwertowania. Produkty te zostały wymienione w odrębnych pozycjach na fakturach z podaniem ich ilości i ceny. Zagraniczny sprzedawca nie dokonał zatem grupowania sprzedawanych towarów w konkretne i kompletne punkty dostępu do Internetu. Nie określił również ilości sprzedanych kompletnych punktów dostępu do sieci oraz elementów wchodzących w ich skład, a także nie wskazał ceny za takie punkty.

Okoliczność, że produkty objęte zgłoszeniem celnym z [...] r. są specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania, a nie punktami dostępu do sieci oraz routerami wynika również z treści faktur dołączonych do zgłoszenia celnego. Z wymienionych dokumentów wynika, że przedmiotem transakcji kupna-sprzedaży były między innymi specjalne anteny pracujące na różnych częstotliwościach oraz zestawy do konwertowania w odrębnych pozycjach określając ich ilość oraz cenę jednostkową.

W sytuacji zatem, gdy produkty importowane przez skarżącą nie są punktami dostępu do sieci lokalnej ani routerami Wi-Fi do sieci komputerowej, lecz specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania, to nieprawidłowa jest ich klasyfikacja taryfowa do kodu 85 17 62 00 90 WTC. Nie są to bowiem maszyny do odbioru, konwersji i transmisji lub regeneracji głosu, obrazów lub innych danych włączając aparaty przełączające i routingowe, tak jak stanowi o tym treść Wspólnej Taryfy Celnej dla tej pozycji. Skoro produkty objęte zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. są specjalnymi antenami pracującymi na różnych częstotliwościach oraz zestawami do konwertowania, specjalnie zaprojektowanymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero z tymi innymi urządzeniami tworzą punkty dostępu, stacje bazowe, mosty i punkty dosyłowe to prawidłowo winny być klasyfikowane do podpozycji "części" jako "pozostałe" - kod 85 17 70 19 90 WTC. Organy celne dokonały zatem prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów sprowadzonych przez skarżącą uwzględniając uwagę 2a) do sekcji XVI WTC oraz stosując regułę 6 ORINS.

Strona w dniu dokonywania zgłoszenia celnego dysponowała wiążącymi informacjami taryfowymi (WIT) wydanymi na jej wniosek (wiążące informacje taryfowe PL-WIT-2011-00314, PL-WIT-2011-00315, PL-WIT-2011- 00316 oraz PL-WIT-2011-00317). Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego uzyskał dokumentację dotyczącą wniosków o wydanie WIT przekazaną przez organ właściwy w sprawie wydawania wiążących informacji taryfowych, tj. Dyrektora Izby Celnej w W. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.).

Porównując dane dotyczące produktów, w sprawie których strona wystąpiła z wnioskiem o wydanie WIT, tj. anten stanowiących stacje bazowe, które umożliwiają dostęp do internetu/sieci, organ stwierdził, że będące przedmiotem sporu klasyfikacyjnego importowane towary są towarami pełniącymi te same funkcje co towary objęte ww. WIT.

Na prawidłowość klasyfikacji taryfowej organów celnych wskazuje również treść dwóch Wiążących Interpretacji Taryfowych z dnia [...] r. (tj. nr [...] i [...]). Należy zaznaczyć, że wymienione WIT-y zostały wydane na wniosek skarżącej i obejmują towary w postaci anten sektorowych/anten do urządzeń "C" Rocket M2, Rocket M5 (stanowiące stacje bazowe i umożliwiające dostęp do internetu/sieci) o nazwach handlowych: AirMax Sector 2G-16-90, AirMax Sector 2G-15-120, AirMax Sector 5G-19-120, AirMax Sector 5G-17-90, AirMax Sector 5G-16-120, Rocket – Dish RD-5G30 i Rocket – Dish RD-5G34. W wymienionych WIT-ach stwierdzono, że anteny winny być klasyfikowane do kodu 85 17 70 19 90 WTC. Dodać należy, że opis towarów zawarty we wnioskach o wydanie wymienionych WIT-ów jest zbieżny z opisem towarów przedstawionym na stronie internetowej firmy skarżącej.

W dniu zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie skarżąca dysponowała dokumentami WIT dotyczącymi anten oraz dokumentami WIT dotyczącym stacji bazowej. Dobrze znała treść wszystkich WIT-ów, gdyż zostały one wydane na jej wniosek. Wiedziała zatem, jak należy klasyfikować anteny specjalne i zestawy do konwertowania, a jak punkty dostępu do sieci. Mimo to w zgłoszeniu celnym z dnia [...] r. dokonała błędnej klasyfikacji sprowadzonych towarów deklarując nieprawidłowy kod ze stawką celną 0%. Wspomnieć tylko należy, że skarżąca nie załączyła WIT-ów do przedmiotowego zgłoszenia celnego, nie ujawniła ich w czasie kontroli ani w toku postępowania przed organami celnymi. Organy celne we własnym zakresie ustaliły, że takie WIT-y zostały wydane i to na wniosek skarżącej. Dowodzi to, że skarżąca celowo niejako "ukryła" fakt wydania WIT-ów i w ocenie Sądu świadomie, w sposób nieprawidłowy, zaklasyfikowała produkty w zgłoszeniu celnym z dnia 30 czerwca, ze stawką celną 0%.

Reasumując tę część rozważań Sąd uznał, że towary wymienione w zgłoszeniu celnym z dnia [...] r. nie są punktami dostępu do sieci lokalnej ani routerami Wi-Fi, lecz specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania przeznaczonymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero w połączeniu z tymi innymi urządzeniami tworzą punkty dostępu, stacje bazowe, mosty czy inne punkty dosyłowe. Prawidłowo zatem winny zostać zaklasyfikowane jako "części" ("- - - pozostałe") do kodu 85 17 70 19 90 WTC, a nie jako maszyny do odbioru konwersacji i transmisji danych (kod 85 17 62 00 90 00 WTC). Zdaniem Sądu organy celne w sposób dostateczny, logiczny i przekonujący wyjaśniały wadliwą klasyfikację towarów zadeklarowaną przez skarżącą w zgłoszeniu celnym z dnia [...] r.

Konsekwencją nieprawidłowej klasyfikacji produktów objętych zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. było określenie niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego. Dług ten wyliczono przy przyjęciu stawki celnej 3,6% i wyniósł [...] zł. Prawidłowość tego wyliczenia nie była kwestionowana przez skarżącą.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż organy celne błędnie ustaliły stan faktyczny i nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, gdyż nie uwzględniły wniosków dowodowych strony o przesłuchanie świadków posiadających fachową wiedzę, przesłuchanie strony, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę oraz nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin towarów. W ocenie skarżącej organy celne oparły się wyłącznie na treści strony internetowej firmy skarżącej, zaś jej wyjaśnienia zastąpiły oświadczeniami skarżącej składanymi w toku postępowania.

Wbrew zarzutowi skargi organy celne w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i w dostateczny sposób ustaliły stan faktyczny. Niezgodny z prawdą jest zarzut skargi, że organy oparły się wyłącznie na treści strony internetowej firmy. Organy celne uwzględniły bowiem również szereg innych dowodów, a mianowicie WIT-y, wyjaśnienia importera oraz dokumenty przyjęcia towaru. Podkreślić należy, iż dane ze strony internetowej miały istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Jest to dowód w sprawie i jak każdy inny dowód podlegał ocenie organów celnych. Ocena taka została przeprowadzona przez organy celne i mieści się ona w granicach swobodnej oceny. Organy celne szczegółowo uzasadniły, dlaczego dowód ten został uznany za wiarygodny i rzetelny. Ocena ta jest logiczna i przekonująca. W szczególności trafnie podniesiono, że w interesie skarżącej nie leży podawanie potencjalnym klientom na stronie internetowej nieprawdziwych danych dotyczących oferowanych produktów, w tym anten i innych części dla skompletowania stacji bazowych, czy punktów dostępu do internetu. Organy celne słusznie uznały za wiarygodne podane przez skarżącą na swojej stronie internetowej informacje dotyczące oferowanych towarów (takich jak: opis produktu, jego zastosowanie, podstawowa charakterystyka, informacje dla użytkowników lub projektantów sieci). W sytuacji zatem, gdy zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do ustalenia stanu faktycznego, to w ocenie Sądu nie było potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów wnioskowanych przez stronę, tj. przesłuchiwania świadków i strony, dopuszczania dowodu z opinii biegłego oraz przeprowadzania oględzin. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy celne oceniły dowody w sposób wybiórczy i dowolny i nie wypowiedziały się na temat właściwości technicznych sprowadzonych produktów.

Wbrew wymienionemu zarzutowi ocena dowodów przeprowadzona przez organy celne nie była wybiórcza i dowolna, lecz zgodna z zasadami logiki i przekonująca. Skarżąca nie wykazała zresztą na czym polegała dowolność tej oceny. Odnośnie zaś kwestii właściwości technicznych towarów, to wynikają one z ich opisu i charakterystyki przedstawionej przez samą skarżącą na stronie internetowej jej firmy. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż organy celne błędnie zaklasyfikowały sprowadzone produkty do kodu 85 17 70 19 90 WTC. W ocenie skarżącej organy naruszyły Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, gdyż nie zastosowały reguły 2a ORINS, podczas gdy sprowadzone towary, aczkolwiek w stanie niezmontowanym, posiadały zasadnicze cechy urządzenia gotowego, jakim jest punkt dostępu do sieci lokalnej i w myśl reguły 2a ORINS winny zostać zaklasyfikowane do kodu 85 17 62 00 90 WTC.

Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach, skarżąca błędnie zaklasyfikowała sprowadzone towary do kodu 85 17 62 00 90 WTC. Produkty objęte zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. nie są bowiem punktami dostępu do sieci lokalnej oraz routeremi Wi-Fi, lecz specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania przeznaczonymi do współpracy z innymi urządzeniami, które dopiero z tymi innymi urządzeniami tworzą stacje bazowe, punkty dostępu, mosty i punkty dosyłowe. W związku z powyższym winny być klasyfikowane jako "części" (- - - pozostałe") do kodu 85 17 70 19 90 WTC. Kwestia ta została szerzej omówiona we wcześniejszych rozważaniach. Organy celne szczegółowo wyjaśniły, dlaczego klasyfikacja zadeklarowana przez skarżącą jest błędna, oraz dlaczego towary winny być zaliczone do kodu 85 17 79 19 90 WTC. Rozważania organów zostały oparte na obowiązujących w tym zakresie przepisach. Są one logiczne i przekonujące.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy celne winny oprzeć się na regule 2a ORINS. Zgodnie z treścią tej reguły wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.

W Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów wskazano, że druga część reguły 2a stanowi, że wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji co wyroby zmontowane. Towary przedstawiane są zwykle w takim stanie ze względu na wymagania lub dogodności pakowania, obsługi lub transportu.

Jak wynika z treści faktury specjalne anteny oraz zestawy do konwertowania zostały wymienione w osobnych pozycjach. Nie zostały one zgrupowane w kompletne punkty dostępu do internetu. Również ze strony internetowej firmy skarżącej wynika, że sprowadzone produkty są osobno oferowane do sprzedaży. Każdy nabywca może nabywać osobno każdy produkt w zależności od potrzeb, dla zbudowania kompletnych punktów dostępu do internetu. Oznacza to, że produkty objęte przedmiotowym zgłoszeniem nie są kompletnymi lub gotowymi wyrobami tyle, że niezmontowanymi lub rozmontowanymi. Są one oferowane do sprzedaży w takiej postaci, jak zostały sprowadzone i służą jedynie do budowy, wspólnie z innymi urządzeniami, kompletnych punktów dostępu do internetu.

W myśl art. 214 ust.1 WKC należności celne przywozowe są określane na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Oznacza to, że istotą klasyfikacji taryfowej jest ustalenie stanu faktycznego na dzień dokonania zgłoszenia celnego towaru. W niniejszej sprawie na dzień zgłoszenia celnego (tj. [...]r.) objęte nim towary nie były punktami dostępu do sieci i routerami Wi-Fi w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym, lecz elementami służącymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero w połączeniu z tymi urządzeniami może być stworzona stacja bazowa, punkt dostępu, most lub punkt dosyłowy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również w odpowiedzi na skargę szczegółowo wyjaśniono, dlaczego w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania reguła 2a ORINS i Sąd w obecnym składzie podzielił argumentację organu w tym zakresie. Zarzut skargi w tej części nie jest uzasadniony.

Należy również zaznaczyć, że w dniu powstania długu celnego obowiązywał art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. z 2016r. poz.1880 ze zm.), dalej p.c. Zgodnie z treścią art. 65 ust. 3 P.c., od kwot należności nieuiszczonych w terminie pobiera się odsetki.

W myśl art. 65 ust. 5 P.c., organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie.

Podkreślić należy, że z dniem 1 maja 2016r. przestał obowiązywać art. 65 ust. 5 P.c. Z dniem 20 sierpnia 2016 r. uchylono art. 65 ust. 5 P.c. ustawą z dnia 22 czerwca 2016r. o zmianie ustawy Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016r., poz.1228). Pełna regulacja w zakresie odsetek została zawarta w art. 114 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz.Urz.UE.L.269.1 ze zm.).

W niniejszej sprawie decyzje organów celnych obu instancji zostały wydane po dniu 1 maja 2016r., lecz istotny jest dzień powstania długu celnego, który miał miejsce 27 lipca 2015 r., czyli przed nowelizacją Prawa celnego. W sytuacji gdy w dacie powstania długu celnego obowiązywał przepis art. 65 ust. 5 P.c., to należy go stosować do zdarzeń mających miejsce w okresie jego obwiązywania.

Z art. 65 ust.5 P.c. wynika, że odsetki są pobierane, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych w zgłoszeniu celnym. Jednocześnie dłużnik może zostać zwolniony z obowiązku uiszczenia odsetek, jeżeli udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

Organy celne słusznie uznały, że skarżąca nie udowodniła, iż podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania.

Do tej kwestii organ odwoławczy szeroko odniósł się w zaskarżonej decyzji w odpowiedzi na zarzut podniesiony w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, którego w skardze nie powtórzono.

Analiza całego zebranego materiału dowodowego wskazuje, że brak było podstaw do odstąpienia od naliczenia odsetek ustawowych. Należy zaznaczyć, co zostało omówione we wcześniejszych rozważaniach, że skarżąca dysponowała różnymi rodzajami WIT-ów, dotyczącymi anten oraz stacji bazowej. Wszystkie WIT-y zostały wydane na jej wniosek, a więc dobrze znała ich treść. Wiedziała zatem, jak należy klasyfikować anteny specjalne i zestawy do konwertowania, a jak punkty dostępu do sieci. Mimo to w zgłoszeniu celnym z dnia [...]r. zadeklarowała nieprawidłowy kod dla sprowadzonych produktów ze stawką celną 0%. Okoliczność, że skarżąca nie ujawniła tych WIT-ów organom celnym dowodzi, iż chciała niejako "ukryć" ich wydanie sprawiając wrażenie nieświadomego zadeklarowania błędnego kodu w zgłoszeniu celnym. Należy zaznaczyć, że to na dłużniku spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności zwalniających od obowiązku zapłaty odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 P.c. W niniejszej sprawie skarżąca tych okoliczności nie wykazała.

Reasumując Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca zadeklarowała nieprawidłowy kod WTC w zgłoszeniu celnym z 0% stawką celną, podczas gdy sprowadzony towar winien zostać zaklasyfikowany do kodu 85 17 70 19 90 WTC ze stawką celną 3,6%. Uzasadnione zatem było określenie niezaksięgowanej kwoty należności celnych wynikającej z długu celnego.

Konkludując należy stwierdzić, że organy podatkowe nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego, a ponadto działały z poszanowaniem reguł postępowania. Wszystkie zarzuty podniesione w skardze okazały się bezzasadne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w sposób wyczerpujący i przekonujący odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą, w tym do zarzutu naruszenia art. 165 b § 1 O.p. a Sąd zaprezentowane stanowisko i jego argumentację podziela.

W przedmiotowej sprawie Sąd w całości podzielił stanowisko i jego argumentację wyrażone w nieprawomocnych wyrokach tut. Sądu m.in. z 28 sierpnia 2018 r., sygn. III SA/Gl 318/18, z dnia 5 listopada 2018 r., sygn. III SA/Gl 604/18 w sprawach ze skarg skarżącej na wcześniejsze decyzje organu wydane w analogicznym stanie faktycznym i prawnym.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.