Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1334/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2009 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1334/08

UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku D. D. S.A. z siedzibą w W. - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażem podziemnym na działkach nr ew. [...] z obrębie [...] w rejonie ul. M. i ul. L. P. w W..

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że w trakcie postępowania wyznaczył obszar oddziaływania projektowanej inwestycji zgodnie z art. 3 pkt 20 i art. 28 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że jest to "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowywaniu tego terenu". Takim przepisem odrębnym był w ocenie organu § 8 ust. 6 planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w gminie W. – B., przyjętego uchwałą Nr [...] z dnia [...].09.2002r. (Dz. U. Woj. Maz. Nr 267, poz. 6897) nakładający na inwestora obowiązek dostosowania projektowanej zabudowy na tym samym obszarze jak również zharmonizowania jej z zabudową na działkach i terenach sąsiednich.

Zapisy planu przewidują, że powstająca zabudowa musi uwzględniać już istniejące obiekty (z zachowaniem wymogów w zakresie wysokości inwestycji, min. 4,5 kondygnacje dla zabudowy wielorodzinnej), jak również przyszła zabudowa na terenach sąsiednich będzie musiała uwzględniać obiekty, które powstaną na mocy obecnie wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ po dokonaniu analizy sąsiedniej zabudowy stwierdził, że w bezpośrednim sąsiedztwie działek objętych projektem zagospodarowania terenu - nie występuje zabudowa kubaturowa. W dalszym sąsiedztwie istnieje zabudowa o wysokości od 2 do 4 kondygnacji.

Wprawdzie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie określają maksymalnej wysokości zabudowy ale poprzez zapis harmonizacji istnieje konieczność odniesienia się do zabudowy już istniejącej w ramach obszaru, jak również na działkach i terenach sąsiednich.

W tych okolicznościach organ uznał za strony postępowania oprócz inwestora, także właścicieli działek nr ew. [...] z obrębu [...].

A. J. właścicielka działki nr ew. [...] z obrębu [...], zabudowanej dwukondygnacyjnym domem jednorodzinnym (uznana za stronę postępowania) zgłosiła zastrzeżenia co do zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zharmonizowania projektowanej zabudowy z zabudową istniejącą na działkach sąsiednich.

Postanowieniem z dnia [...].09.2007r. organ nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w zakresie: uzasadnienia przyjętych rozwiązań przestrzennych i ich zgodności z zapisami § 8 ust. 6 obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w gminie W. – B., przedstawienia decyzji na lokalizację zjazdu z drogi publicznej - ul. M. koniecznej do obsługi przedmiotowego zespołu, uzgodnienia projektu organizacji ruchu przez Inżyniera Ruchu - zgodnie z opinią ZDM nr [...] z dnia [...].06.2007r.

Inwestor przedstawił żądaną analizę przestrzenną ale bez uwzględnienia budynku jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonego najbliżej względem projektowanych obiektów, natomiast z uwzględnieniem istniejących obiektów IX- kondygnacyjnych usytuowanych przy ul. P. - w odległości ok. 300m oraz projektowanych obiektów firmy B. W. S.A. na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...] z obrębu [...] oraz nr ew. [...] i [...] z obrębu [...], sąsiadujących z projektowanymi przez inwestora budynkami o VI kondygnacjach naziemnych.

W ocenie organu z przedstawionej analizy nie wynikało aby inwestycja została zaprojektowana w sposób uwzględniający wymóg harmonizacji z otaczającą zabudową. Budowę budynku o IX kondygnacjach przewidziano w najbliższym otoczeniu zabudowy jednorodzinnej o wysokości II kondygnacji. W związku z powyższym organ uznał, że projektowana inwestycja nie spełnia warunku harmonizacji z otaczającą zabudową.

Odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2008r. złożył inwestor – D. D. S.A. domagając się uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu inwestor wskazał, że powołany w decyzji przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, pozwalał organowi na odmowę udzielenia pozwolenia na budowę po bezskutecznym upływie terminu do usunięcia nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu. Aby stwierdzić, czy istniały podstawy do wydania decyzji odmownej, należało ocenić treść postanowienia z dnia [...] września 2007 r. nakładającego obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. W postanowieniu tym organ zobowiązał inwestora do "uzasadnienia przyjętych rozwiązań przestrzennych i ich zgodności z zapisami § 8 ust. 6 obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w gminie W. – B. ".

Inwestor wykonał w terminie nałożony obowiązek i przedłożył sporządzone przez projektanta uzasadnienie rozwiązań przestrzennych i ich zgodności z zapisami planu.

Pomimo zastrzeżeń co do zasadności nałożonego obowiązku, inwestor przedstawił uzasadnienie przyjętych rozwiązań, co wyłączało dopuszczalność podjęcia decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę.

Nadto zdaniem inwestora przepis § 8 ust. 6 planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w gminie W. – B. stawiający wymóg właściwego zharmonizowania projektowanej zabudowy wielorodzinnej z zabudową jednorodzinną oraz z zabudową na działkach i terenach sąsiednich - jest normą postulatywną adresowaną do projektanta. Opis techniczny przedłożonego projektu budowlanego oraz dodatkowe uzasadnienie projektanta spełniały wymagania planu, a zastrzeżenia organu I instancji w tym przedmiocie wykraczały poza dopuszczalne granice kontroli projektu budowlanego.

Dodatkowo D. D. S.A. podnosił zarzut bezpodstawnego uznania za stronę postępowania A. J. a także wadliwe ustalenie innych podmiotów, których dotyczy postępowanie.

Odwołujący się wskazał, że przepis § 8 ust. 6 powołanego planu miejscowego nie jest normą prawa materialnego z której A. J. mogłaby wywodzić swój interes prawny.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania "D. D." S.A. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].01.2008r. - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Prezydent [...] w postanowieniu z dnia [...].09.2007r. nałożył na inwestora między innymi obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w zakresie uzasadnienia przyjętych rozwiązań przestrzennych i ich zgodności z zapisami § 8 ust. 6 planu zagospodarowania przestrzennego. Nie określił jednak naruszeń w tym zakresie, wobec czego nałożenie obowiązku usunięcia nieprawidłowości nie było zasadne.

Tylko w sytuacji stwierdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej naruszenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego i pomimo skonkretyzowanego wezwania do ich usunięcia, można było odmówić udzielenia pozwolenia budowlanego.

Natomiast powołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis § 8 ust. 6 planu, stawiający wymóg właściwego zharmonizowania projektowanej zabudowy wielorodzinnej z zabudową jednorodzinną oraz z zabudową na działkach i terenach sąsiednich jest normą postulatywną adresowaną do projektanta. Projekt w części opisowej powinien uwzględnić powyższy zapis planu, stosownie do wymogu § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3.07.2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Przy czym zawarte w planie zagospodarowania pojęcie "harmonizacji zabudowy" jest pojęciem niedookreślonym, wieloznacznym i uznaniowym, a w samym planie zagospodarowania brak jest definicji tego pojęcia.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy zauważył, że w sytuacji gdy plan zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w gminie W.-B. nie określa podstawowych parametrów zabudowy i wskazuje tylko na konieczność jej zharmonizowania, to istnieje procedura jego zmiany.

Ponadto Wojewoda wskazał, że organ I instancji powinien precyzyjnie ustalić czy wszystkim osobom fizycznym wykazanym w rozdzielniku omawianej decyzji, przysługuje przymiot stron postępowania, który istnieje tylko wtedy, gdy sąsiednie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu.

Za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu budowlanego na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Natomiast właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego.

Skoro inwestycja nie ograniczy swobodnego korzystania z sąsiednich nieruchomości i gdy zachowane zostaną przez inwestora warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej, prawidłowego usytuowania miejsc postojowych, nasłonecznienia i oświetlenia nieruchomości sąsiednich, bezpieczeństwa pożarowego, ochrony środowiska, itd. oraz, gdy inwestycja nie narusza art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji winien ustalić, że brak jest jej oddziaływania na działki sąsiednie i na tej podstawie określić podmioty, którym przysługuje atrybut strony w postępowaniu.

A. J. wnosiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008r. domagając się jej uchylenia.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ pierwszej instancji dokonał wymaganego przez art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane sprawdzenia przedłożonej przez inwestora D. De. S.A. z siedzibą w W. dokumentacji, między innymi w zakresie zgodność projektu z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jedną z ujawnionych nieprawidłowości był brak uzasadnienia przyjętych rozwiązań przestrzennych i ich zgodności z zapisem § 8 ust. 6 obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w Gminie W. –B., przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2002 r.

Natomiast Wojewoda [...] jako organ odwoławczy błędnie uznał, że organ pierwszej instancji nie określił w postanowieniu z dnia [...] września 2007 r. naruszeń w zakresie niezgodności projektu z planem. W przywołanym postanowieniu organ wyraźnie wskazał, że inwestor nie przedstawił uzasadnienia harmonizacji przyjętych rozwiązań z planem zagospodarowania i wobec braku uzasadnienia przedłożony projekt nie może zostać uznany za zgodny z § 8 ust. 6 planu zagospodarowania. Było to zatem konkretne naruszenie wraz ze wskazaniem normy prawnej, oraz wezwanie do usunięcia naruszenia.

Skoro przedstawiona przez inwestora analiza nie uwzględniała zabudowy już istniejącej na terenie obowiązywania planu zagospodarowania - domu skarżącej na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonego najbliżej projektowanych obiektów to projekt budowlany należało uznać za niezgodny z § 8 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania.

Inwestor przedstawił rys graficzny wraz z kilku zdaniowym uzasadnieniem, które pomijało istniejący dom mieszkalny skarżącej, natomiast nawiązywało do obiektów usytuowanych przy ul. P., w odległości ponad 300 m., które nie znajdują się na terenie obowiązywania planu zagospodarowania. Dom skarżącej znajduje się w odległości ok. 30 m. od planowanej inwestycji oraz na terenie obowiązywania planu zagospodarowania.

W sąsiedztwie projektowanego zespołu jest budynek skarżącej a najwyższa część zabudowy (IX kondygnacji - budynek A) jest planowana w kierunku tego budynku. Inwestor mimo to wskazał, że: "przyjęto zabudowę o wyraźnie zróżnicowanych wysokościach, kaskadowo opadającą w kierunku istniejącej zabudowy, a wyniesioną przy głównych ciągach komunikacyjnych". Przedłożone uzasadnienie nie tylko nie wykazało zgodności projektu budowlanego z planem zagospodarowania lecz wręcz wprowadzało w błąd poprzez porównania z zabudowaniami położonymi poza terenem obowiązywania planu.

W konsekwencji nie można podzielić stanowiska Wojewody [...], iż organ pierwszej instancji wydał bezpodstawnie decyzję odmowną.

Nie jest także trafne stanowisko Wojewody [...], iż § 8 ust. 6 planu zagospodarowania jest normą postulatywną adresowaną do projektanta, wymóg ten jest bowiem normą prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2008r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Przepis art. 138 § 2 k.p.a. będący podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazuje, jakie okoliczności mające znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Ustalenie i ocena stanu faktycznego było obowiązkiem organu pierwszej instancji - Wojewoda, działając jako organ odwoławczy, nie mógł zastąpić w tym zakresie Prezydenta [...], bowiem nie jest do tego uprawniony (takie działanie naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy). Dlatego też organ odwoławczy, mając taki stan faktyczny, zasadnie postąpił uchylając decyzję w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Wojewoda wskazał na braki zaskarżonej decyzji, a tym samym wskazał, co organ pierwszej instancji powinien wykonać, aby właściwie rozpoznać sprawę. Należy jednak podkreślić, że organ odwoławczy nie może przesądzać o treści rozstrzygnięcia sprawy, bowiem o treści rozstrzygnięcia może decydować wyłącznie organ pierwszej instancji.

Należy stwierdzić, że swoją decyzją organ I instancji uznał w istocie, że ze względu na istnienie w okolicach projektowanej zabudowy, budynku jednorodzinnego, konieczne jest aby inwestor, projektowaną zabudowę obniżył w sąsiedztwie domu jednorodzinnego skarżącej w celu uniknięcia różnic wysokości.

Wymóg taki organ wywiódł z interpretacji przepisu § 8 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. Po. w gminie W. – B. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2002r. Nr [...], poz. [...]), zgodnie z którym dopuszcza się realizację na tym samym obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy, o której mowa w ust. 2 (mieszkalnictwo jednorodzinne o wysokiej i średniej intensywności oraz usługi) pod warunkiem ich właściwego wzajemnego zharmonizowania oraz ich zharmonizowania z zabudową na działkach i terenach sąsiednich.

Jednak ani ustalenia tego organu ani motywy decyzji nie określały dokładnej odległości domu skarżącej od projektowanej zabudowy jak i szerokości działki oddzielającej. Nie uwzględnił również organ, że w najbliższej okolicy jest to jedyny budynek jednorodzinny a zaprojektowana inwestycja (co należy podkreślić zgodna co do zasady z planem) przewiduje realizację kilku budynków wielorodzinnych.

Jak wywodziła skarżąca, zharmonizowanie nowych inwestycji z istniejącą zabudową na działkach i terenach sąsiednich polegać powinno, na wpisaniu się w przestrzeń urbanistyczną istniejącą i docelową oraz w otoczenie zabudowy istniejącej. Zharmonizowanie zabudowy to także respektowanie skali i proporcji zabudowy istniejącej i planowanej, realizacja punktów wspólnych, które wpływają na harmonię w sąsiedztwie. Należy zatem podkreślić, że zharmonizowanie to także respektowanie skali i proporcji zabudowy istniejącej i planowanej.

W kontekście skali i proporcji zabudowy może mieć duże znaczenie fakt (czego organ nie analizował), że zarówno planowana przez D. D. S.A. jak również przez innych developerów – zabudowa przewiduje realizację wyższych budynków wielorodzinnych.

Tymczasem wydaje się, że skarga jest wyrazem niezadowolenia z ewentualnego sąsiedztwa wysokich budynków, które jednak mogą być zgodnie z prawem miejscowym dopuszczone do realizacji na tym samym obszarze co mieszkalnictwo jednorodzinne pod warunkiem ich wzajemnego zharmonizowania.

Prezydent [...] powołując jako podstawę prawną art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, odmówił udzielenia pozwolenia na budowę, żądając wcześniej usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w zakresie uzasadnienia przyjętych rozwiązań przestrzennych i ich zgodności z zapisami § 8 ust. 6 planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w gminie W.-B.. Z treści nałożonego obowiązku wynikało, że organ widział możliwość usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości przy odpowiednim uzasadnieniu rozwiązań urbanistycznych przedłożonego projektu.

Po przedstawieniu przez inwestora żądanych dokumentów organ stwierdził, że opracowana analiza przestrzenna nie daje podstaw do przyjęcia, że projektowana inwestycja spełnia wymóg dotyczący harmonizacji z otaczającą zabudową. Jednak kategoryczne stwierdzenie organu sformułowane zostało bez koniecznej analizy urbanistycznej. Pojecie harmonizacji jest bowiem ocenne, decyzja wymagała zatem gruntownego uzasadnienia przy powoływaniu się na niezgodność projektu zagospodarowania terenu z planem.

W kontekście wskazanego postanowienia, organ odwoławczy słusznie zauważył, że organ I instancji w postanowieniu z dnia [...].09.2007r. nie stwierdził konkretnych naruszeń w zakresie niezgodności projektu z planem, żądając uzasadnienia (wytłumaczenia się z) przyjętych rozwiązań przestrzennych. Tymczasem organ mógł zażądać uwzględnienia w analizie urbanistycznej niskiego budynku jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ew. [...] z obr. [...].

Wprawdzie zdaniem Sądu nie była trafna ocena organu odwoławczego, że przepis § 8 ust. 6 planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w gminie W.-B., stawiający wymóg właściwego zharmonizowania projektowanej zabudowy wielorodzinnej z zabudową jednorodzinną oraz z zabudową na działkach i terenach sąsiednich jest normą postulatywną adresowaną do projektanta, to jednak wadliwość tego twierdzenia nie stanowi o wadliwości samej decyzji. W istocie bowiem, ten przepis prawa miejscowego - norma prawa materialnego, jest w swej treści pojęciem niedookreślonym, wieloznacznym, ocennym.

Istotnie plan zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. nie określa podstawowych parametrów zabudowy wskazując na konieczność jej zharmonizowania, jednak ewentualne trudności w interpretacji nie zwalniają organu od obowiązku stosowania tej normy.

Również zasadnie wytknięte przez organ odwoławczy błędy w zakresie właściwego ustalenia stron postępowania toczącego się przed organem I instancji skutkowały koniecznością wydania decyzji kasacyjnej, opartej na przepisie art. 138 § 2 k.p.a.

Słusznie Wojewoda wskazał, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast stosownie do art. 3 pkt 20 tej ustawy, przez obszar oddziaływania obiektu rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Należy zatem zbadać czy projektowana inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości i czy zachowane zostaną przez inwestora warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej, prawidłowego usytuowania miejsc postojowych, nasłonecznienia i oświetlenia nieruchomości sąsiednich, bezpieczeństwa pożarowego, ochrony środowiska oraz art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

W tym stanie rzeczy skoro postępowanie administracyjne wymaga powtórzenia, dokonania ponownej oceny przedłożonej dokumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.