Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 556/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

I SA/ Wr 556/02 WYROK W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Hnatiuk Asesor WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Protokolant: Paulina Biernat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2004 r sprawy ze skargi B. i B. J. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Podatnik B. J. uzyskiwał w 1997 dochody m.in. z udziału - 33% w spółce cywilnej Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "A". W wyniku kontroli tej spółki, decyzją nr [...] z dnia [...]stwierdzono, iż koszty uzyskania przychodów zostały zawyżone przez wspólników spółki o wartość nakładów poniesionych na modernizację dróg i placu stacji paliw położonej w A. w wysokości [...]. Wobec czego Urząd Skarbowy W. - K. decyzją z dnia [...]określił B. i B. J. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1996 r. w wysokości [...], zaległość podatkową w kwocie [...]oraz odsetki za zwłokę naliczone na dzień wydania decyzji w wysokości [...].

Nie zgadzając się z decyzją organu podatkowego pierwszej instancji podatnicy wnieśli odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej jak i ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Izba Skarbowa we W. utrzymała tę decyzję w mocy.

Decyzję Izby Skarbowej strona zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. W dniu 1.03.2000r. zapadł w sprawie wyrok (sygn. akt I SA/Wr 2915/98) uchylający decyzję Izby Skarbowej i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego W.-K. Powodem uchylenia w/w decyzji było zajęcie przez biegłego rozbieżnych stanowisk w zakresie pojęcia "remont" co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Rozbieżne wypowiedzi rzeczoznawcy winny według Sądu wzbudzić wątpliwości organów podatkowych, skutkujące powołaniem innego biegłego, który zająłby jednoznaczne stanowisko w spornej kwestii uznania prac związanych z nawierzchnią dróg i placów stacji paliw w A. za remont bądź ulepszenie (poprzez modernizację) tych obiektów.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania, po w/w orzeczeniu NSA organ podatkowy pierwszej instancji wydał w dniu [...]decyzję określającą należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1996r., zaległość podatkową i odsetki za zwłokę. Decyzja ta w treści była identyczna z decyzją z dnia [...], dlatego w postępowaniu odwoławczym Izba Skarbowa we W. uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy I instancji ze względu na to, iż pomimo zaleceń zawartych w wyroku NSA Urząd Skarbowy W.-K. prowadząc postępowanie nie powołał biegłego celem ostatecznego wyjaśnienia charakteru prac przeprowadzonych na obiektach stacji paliw w A.

W związku z powyższym Urząd Skarbowy W.-K. przeprowadził ponownie postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie, uwzględniając zarówno dotychczas zebrany materiał dowodowy, w tym: operat szacunkowy sporządzony przez Zakład Usług Techniczno-Handlowych "B" w K. z listopada 1993r., wycenę wartości dróg i placów stacji paliw w A. na dzień [...], opinię biegłego sądowego S. W. wydaną na zlecenie s. c. "A" dotyczącą planowanych prac na nawierzchni stacji paliw w A., faktury wystawione przez PPUH "C" za wykonanie robót na tej stacji paliw, protokół przesłuchania właściciela PPUH "C" E. W., protokół przesłuchania biegłego sądowego S. W., jak również opinię biegłego K. K. wydaną w dniu [...]w sprawie charakteru prac prowadzonych w 1996r. na stacji paliw w A. Mając na uwadze stan faktyczny wynikający z tych dokumentów oraz przepisy prawa podatkowego Urząd Skarbowy stwierdził, że wydatki poniesione przez s. c. "A" w kwocie łącznej [...]poniesione zostały w celu modernizacji i ulepszenia nawierzchni stacji paliw w A., nie stanowiły zatem kosztów uzyskania przychodu spółki. Dochód spółki "A" Urząd Skarbowy obliczył więc w kwocie [...], z czego na podatnika przypadł dochód w kwocie [...]. Pozostałe dochody małżonków i odliczenia z tytułu składek ZUS i wydatków mieszkaniowych Urząd Skarbowy przyjął w kwotach zeznanych. Zaskarżoną przez stronę decyzją Urząd Skarbowy określił należny podatek dochodowy małżonków za 1996 rok w kwocie [...], zaległość w tym podatku w kwocie [...]i odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej w kwocie [...].

W odwołaniu z dnia [...] podatnicy wnosili o uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego w całości i o umorzenie postępowania bądź o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy I instancji. Zdaniem podatników decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w tym art. 120, 122, 180 § l, 197 § l i 210 § 4 Ordynacji podatkowej, art. 22 ust. l ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz z pominięciem wytycznych zawartych w wyroku NSA wydanym w przedmiotowej sprawie. Strona wskazywała na obszerne omówienie w wyroku Sądu trudności w kwestii kwalifikowania wydatków związanych z remontem czy też ulepszeniem składników majątkowych związanych z działalnością gospodarczą oraz twierdziła, że nie może ponosić dotkliwych konsekwencji spowodowanych niejednoznacznymi i niejasnymi przepisami prawa, dotyczących interpretacji i rozumienia istoty remontu i modernizacji, a w świetle orzecznictwa NSA, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego wszystkie wątpliwości interpretacyjne muszą być tłumaczone na korzyść podatnika. Wskazywała też, że przedmiotowe roboty na stacji paliw w A. zostały wykonane wskutek nakazu Państwowej Inspekcji Pracy. Zarówno spółka "A" jako zleceniodawca, jak i wykonawca robót - PPUH "A" traktowały sporne prace jako remont, co potwierdził biegły W. w swojej opinii. Dopiero w trakcie zeznań składanych w Urzędzie Skarbowym biegły bezzasadnie zmienił zdanie i remont nazwał modernizacją. Strona twierdziła, że bezspornie wykonane roboty ulepszyły stan poprzedni placu i podjazdu, jednak fakt ten nie może decydować, że dokonana został modernizacja a nie remont. Ponadto w odwołaniu strona zarzucała, że Urząd Skarbowy nie uwzględnił wniosku strony o przesłuchanie biegłych W. i K. - strona twierdziła, że przesłuchanie to wyjaśniłoby okoliczności istotne dla sprawy. Strona podnosiła, że Urząd Skarbowy nie wziął pod uwagę wskazań zawartych w wyroku NSA z dnia 1.03.2000 r., dotyczących konieczności uwzględniania zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej i postępu technicznego, mającego wpływ na sposób i środki realizowania robót objętych pojęciem remontu.

Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym Izba Skarbowa we W. utrzymała decyzję Urzędu Skarbowego w mocy.

Organ odwoławczy powołał art. 22 ust. l i art. 23 ust. l pkt l lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.01.1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych... (Dz. U. Nr 7 póz. 34 z późn. zm.). Izba Skarbowa stwierdziła, że Urząd Skarbowy W.-K. rozstrzygnął przedmiotową sprawę prawidłowo, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, z uwzględnieniem wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego (opinia biegłego K. K.). W wyniku postępowania podatkowego obu instancji bezspornie ustalono, że poniesione przez spółkę cywilną "A" w 1996 r. wydatki w kwocie [...]dotyczyły prac modernizacyjnych na stacji paliw w A., zatem zgodnie z przepisami prawa podatkowego wydatki te nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów spółki. Izba wywodziła również, że, aczkolwiek podjęcie i wykonanie prac na stacji paliw w A. było skutkiem zniszczenia nawierzchni i w konsekwencji - nakazu Państwowej Inspekcji Pracy, jednakże wykorzystanie konkretnych materiałów budowlanych, zakres wykonanych prac i cel ich wykonania (czy przywrócenie dotychczasowej wartości użytkowej czy też zwiększenie wartości technicznej i użytkowej środka trwałego) wynikały z decyzji samych wspólników spółki. W postępowaniu podatkowym w przedmiotowej sprawie ocenie podlegały więc konkretnie wykonane prace i ich efekty, a nie potencjalny zamiar wspólników. Zarzuty w kwestii odmownego rozpatrzenia wniosku strony o przesłuchanie biegłych w sprawie Izba uznała za nietrafne, wywodząc, że zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić wówczas, gdy przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zasadność takiego wniosku pozostawiona jest więc ocenie organu podatkowego, w związku z czym Urząd Skarbowy W.-K. wydając w tej kwestii postanowienie z dnia [...] o odmowie przesłuchania biegłych wraz z obszernym uzasadnieniem swojego stanowiska, nie naruszył przepisów prawa.

Skarżący wnosili o uchylenie obu decyzji organów podatkowych I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Urząd Skarbowy W.-K. Skarżący zarzucali naruszenie art. 120,121,122,123,180§1,187§1,188 i 191 Ordynacji podatkowej twierdząc, że nie wyjaśniono okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, dokonano dowolnej i niekorzystnej dla strony oceny dowodów interpretacji pojęć "remont" i "modernizacja". Uzasadniając swoją skargę podatnicy nie podnoszą nowych okoliczności w sprawie. Skarżący ponownie zarzucali, że opinię biegłego K. wydano bez ich udziału, dlatego wnosili w toku postępowania o wyznaczenie rozprawy i przesłuchanie biegłego na rozprawie z udziałem skarżących, a Urząd Skarbowy takiego wniosku nie uwzględnił - ze szkodą dla pełnego wyjaśnienia sprawy. Strona przytoczyli fragmenty wyroku NSA z dnia 1.03.2000r. i zarzucili, że organy podatkowe nie uwzględniły istotnych wskazówek zawartych w tym wyroku. Strona zarzuca też, że biegły W. w swojej opinii pisemnej z czerwca 1996 zalecił wykonanie remontu, co jest zgodne z uwagami Sądu zawartymi w uzasadnieniu w/w wyroku, natomiast dopiero zeznając przed Urzędem Skarbowym biegły W. zmienił zdanie i wykonane roboty nazwał modernizacją czyli ulepszeniem. Strona powołuje zasadę interpretowania wątpliwości prawnych na korzyść podatnika, co powinno mieć zastosowanie w przedmiotowej sprawie z uwagi na różnorodną interpretację przepisów dotyczących remontu i modernizacji, a podatnik nie może ponosić konsekwencji błędów popełnionych przez ustawodawcę.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosiła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczasowe wywody. Izba dodatkowa stwierdziła, że z opinii biegłego sądowego w dziedzinie budownictwa w zakresie szacowania nieruchomości i nadzorowania S. W. wydanej po przeprowadzonych wizjach lokalnych w dniach [...]i [...]wynikało, że przed wykonaniem spornych prac stan techniczny dróg, podjazdów, placów manewrowych i parkingów na stacji paliw wymagał w roku 1996 znacznego ulepszenia ich powierzchni. W swojej opinii biegły S. W. stwierdził, że w celu remontu nawierzchni (czyli przywrócenia dotychczasowej wartości użytkowej) dróg, placów i podjazdów na stacji paliw należałoby użyć betonu klasy B20 i B30. W tejże opinii biegły zalecił jednak, w celu uniknięcia łatania dziur i ubytków w przyszłości, położenie nowej nawierzchni o wyższych parametrach technicznych poprzez ułożenie na warstwie piasku betonowej kostki brukowej, odpowiadającej pod względem wytrzymałości i ścieralności betonowi klasy B60 (wg oświadczenia biegłego z dnia [...]).

Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie w sprawie do tego dnia nie zostało zakończone. Wobec tego - zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz U 153 poz 1271), sprawa podlega rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 153 poz. 1270)

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Wbrew twierdzeniom skarżących nie można przyjąć, że wydając zaskarżoną decyzję organy naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 1270 ) Dlatego też nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art 23 ust 1 pkt 1 lit c) ustawy o podatku od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację) środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększają wartość tych środków stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Natomiast za odrębne przepisy w stanie prawnym obowiązującym w 1996 r. należy uznać rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych . Przepis § 4 ust. 3 tego rozporządzenia stanowi iż jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu (przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji), wartość początkową tych środków powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, zaś środki trwałe uważa się za ulepszone, jeżeli wydatki poniesione na przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcje, adaptację lub modernizacje powodują wzrost ich wartości użytkowej w stosunku do tej wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Z przytoczonych przepisów wynika, że nie zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów podlegają wydatki na takie ulepszenie środków trwałych, które -nastąpiło w skutek przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji. Dlatego podstawową kwestią jest ustalenie czy położenie kostki brukowej na drogach i placach na terenie stacji paliw, stanowiących środek trwały doprowadziło do przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji adaptacji lub modernizacji tego środka.

W rozpatrywanej sprawie spór sprowadza się do zakwalifikowania wykonanych robót do polegających - jak twierdzą, organy podatkowe na modernizacji czy też - jak uważa skarżąca Spółka - jedynie na remoncie.

Rozważając tę kwestię, przede wszystkim należy zauważyć, iż przepisy podatkowe nie definiują pojęć modernizacji i remontu. Dlatego, mając na uwadze, że chodzi o środki trwałe (drogi i place) będące budowlami, a więc obiektami budowlanymi (art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane Dz U nr 89, poz 414 z późn. zm) należy sięgnąć do przepisów tej ustawy. Co prawda Prawo budowlane nie zawiera definicji modernizacji, ale w stanie prawnym obowiązującym w 1996 r. oddzielało pojęcie modernizacji od pojęcia remontu (art. 3 pkt 6 i 7), definiując tylko to ostatnie: remontem w rozumieniu Prawa budowlanego jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego a nie stanowiących bieżącej konserwacji (art, 3 pkt 8). Oznacza to, że na gruncie Prawa budowlanego zakresy pojęć modernizacji i remontu wykluczają się roboty remontowe nie mogą być uznane za modernizację i odwrotnie uznanie określonych robot budowlanych z remont uniemożliwia uznanie ich za modernizację. Należy przy tym zauważyć, że definicja remontu zwarta w Prawie budowlanym jest zbliżona do potocznego rozumienia tego pojęcia, chociaż to ostatnie - co jest oczywiste - nie jest tak precyzyjne. Według słownika języka polskiego remont to "naprawa czegoś, doprowadzenie do stanu używalności" {Mały słownik języka polskiego pod ręd. H Auderskiej i Z. Łempickiej Warszawa 1969, s. 693). zaś modernizacja to to samo, co unowocześnienie, uwspółcześnienie czegoś.

Wobec tego, aby uznać sporne roboty, polegające na położeniu nowej nawierzchni, za modernizację, najpierw należy rozważyć czy nie powinny być zakwalifikowane jako remont. W rozpatrywanej sprawie należy - zgodnie z powyższymi wywodami rozważyć, czy wykonane roboty polegały na odtworzeniu stanu pierwotnego. Organy Skarbowe- zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku NSA z 1 marca 2000- dokonując ustaleń w tym zakresie uwzględnić winny także ewentualny postęp techniczny, to jest ocenić, czy w zmienionych realiach technicznych i gospodarczych możliwe było w ogóle przywrócenie dokładnego stanu poprzedniego. Ocena ta- jako wymagająca wiadomości fachowych - oparta być winna przede wszystkim na opinii powołanego biegłego. Biegły w swojej opinii wyraża jednoznaczną ocenę wykonanych prac. Stwierdza mianowicie, że pierwotnie drogi i place stacji paliw były wykonane z betonu wyprodukowanego na placu budowy. Opisuje wykonane prace jako polegające na realizacji nowej nawierzchni wykonanej z zupełnie innego materiału bez naruszenia konstrukcji starej nawierzchni, a z wykorzystaniem jej jako podbudowy. Tak więc położenie nawierzchni z kostki brukowej nie może być uznane za odtworzenie stanu pierwotnego. Biegły zwraca przy tym uwagę, że przy prowadzeniu prac nie naruszono w żaden sposób dotychczasowej nawierzchni, zastępując ją betonem o takiej samej lub wyższej trwałości, lecz użyto jej jako elementu konstrukcyjnego (fundamentu) nowej nawierzchni. Przy takim opisie wykonanych robót należy zgodzić się ze stanowiskiem biegłego, iż prace w istocie prowadziły do wykonania nowego obiektu - z wykorzystaniem starego jako elementu składowego. Nie można więc uznać tych prac za odtworzenie stanu poprzedniego, a więc za remont. W świetle zaś powyższych wywodów prace te musza być uznane za modernizację.

Do rozważenia zatem pozostaje kwestią, czy dokonana modernizacja polegająca na położeniu na ulicach i placach stacji paliw nowej nawierzchni z kostki brukowej spowodowała wzrost wartości użytkowej tych ulic i placów w stosunku do ich wartości z dnia przyjęcia do używania, bo tylko wtedy - stosownie do § 4 ust 3 powołanego rozporządzenia z dnia 20 stycznia 1995- można ją uznać za ulepszenie. W tym celu należy dokonać porównania nawierzchni ulic i placów z dnia przyjęcia ich do używania z nową nawierzchnią.

Organy skarbowe prawidłowo - opierając się zarówno na opinii biegłego K. K. jak i na zeznaniach M. W. i końcowych wnioskach sporządzonego przez niego opracowania - ustaliły, że nowa nawierzchnia, ze względu na użyte materiały - kostkę brukową- ma dużo większą trwałość i odporność niż poprzednia nawierzchnia, a jej położenie spowodowało znaczne polepszenie warunków dla pojazdów. W tej sytuacji organy skarbowe prawidłowo uznały, że nowa nawierzchnia z kostki brakowej - jako mająca dużo większą trwałość i wytrzymałość w porównaniu z poprzednią wykonaną na placu budowy z betonu klasy B15 o niedostatecznej wytrzymałości, wodoszczelności i mrozoodporności - ma większą wartość użytkową, mierzoną w szczególności dłuższym okresem używania.

Odnośnie podkreślanych w postępowaniu rozbieżności w ocenie charakteru spornych robót dokonywanej przez M. W. (w opinii - nazywanych remontem, a w zeznaniach składanych przed Inspektorem Kontroli Skarbowej - ulepszeniem), to przede wszystkim należy zauważyć, iż celem tej opinii (podanym w jej wstępie - ust, 1-1) było stwierdzenie istnienia technicznych możliwości remontu nawierzchni betonowej na stacji paliw, a więc kwestie techniczno-budowlane, a nie zakwalifikowanie robót z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego. Oceny w tym zakresie zawsze dokonuje organ podatkowy, opierając się na poczynionych ustaleniach faktycznych, w razie potrzeby - jeżeli wymagane są wiadomości specjalne - powołując biegłego. Informacje podane przez obu biegłych co do sposobu przeprowadzenia prac i porównania cech starej i nowej nawierzchni są zbieżne i w istocie nie są co do swej treści przez strony kwestionowane.

W tym stanie rzeczy nie jest trafny zarzut nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych przez pominięcie wniosków strony o dodatkowe przesłuchanie biegłych. Sformułowanie wniosku dowodowego wyraźnie wskazuje, że jego przedmiotem miało być uzyskanie odpowiedzi na pytanie jakie prace mogłyby być uznane za remont, a więc okoliczność hipotetyczna, nie mająca znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Źródłem bowiem powstania zobowiązań podatkowych, a tym samym podstawą orzekania w tych sprawach są obiektywnie ustalone okoliczności faktyczne, nie zaś zamierzenia i intencje podatników. Tak więc podstawą zakwalifikowania spornych robót jako modernizacji jest ich rzeczywisty obiektywny efekt w postaci wybudowania nowej nawierzchni o lepszych - w ocenie biegłych - cechach użytkowych niż poprzednia, nie zaś hipotetyczne, odmienne niż w rzeczywistości postępowanie podatnika.

Nie jest także trafny- podniesiony na rozprawie - zarzut wygaśnięcia zobowiązania na skutek przedawnienia. Sąd administracyjny, dokonując oceny decyzji bada stan zgodności z prawem na dzień jej wydawania. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku. Ponieważ spór dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych, za 1996 r., którego termin płatności upływał [...] (termin złożenia zeznania podatkowego)- termin przedawnienia to [...]. W chwili wydawania zaskarżonej decyzji termin ten jeszcze nie upłynął.

Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów.

Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku