Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 238/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-07-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie HOT FUN nr [...] poza kasynem gry, tj. w lokalu [...], ul. [...] w K.

W treści skargi reprezentujący skarżącą Spółkę pełnomocnik (adwokat) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, a w razie jego nieuwzględnienia, przez Sąd. Podniósł, że jej wykonanie skutkować będzie realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia Spółce znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów Spółki, co umożliwia jej nieprzerwane funkcjonowanie. W ocenie strony skarżącej, poprzez nieudzielenie jej tymczasowej ochrony może dojść do znacznych utrudnień w prowadzonej przez nią działalności lub nawet do jej zaprzestania. Sytuacja finansowa Spółki nie jest stabilna i nawet stosunkowo nieznaczna kara finansowa może zachwiać jej kondycją.

Wg dołączonego do wniosku rachunku zysków i strat oraz sprawozdania finansowego (bilansu), Spółka na dzień 31 grudnia 2014 r. wypracowała zysk netto

w kwocie 409 068 zł, co jednak nie świadczy o znacznej rentowności przedsiębiorstwa z uwagi na znaczące koszty działalności operacyjnej (łącznie 43 316 921 zł), obejmujące m.in. odpisy amortyzacyjne w wysokości 245 122 zł, zużycie materiałów i energii w wysokości 1 419 535 zł, usługi obce – 33 700 863 zł oraz podatki i opłaty, łącznie z wypłatami i składkami na ubezpieczenia społeczne

i inne świadczenia - 92 332 zł. Z powyższego zestawienia wynika, że Spółka ponosi koszty, które są konieczne i nieuniknione w przypadku tak szerokiego zakresu działalności, a wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnie pozytywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. W przypadku jakichkolwiek późniejszych postępowań egzekucyjnych wobec Spółki, jej wskaźnik rentowności ulegnie osłabieniu, co stanowi o realnym zagrożeniu sytuacji majątkowej, w oparciu chociażby o dotychczasowe funkcjonowanie na rynku gospodarczym.

Wskazano, że na dzień złożenia skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w stosunku do Spółki prowadzonych było 513 postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry (zostały one enumeratywnie wymienione w uzasadnieniu wniosku),

a szacowana kwota kar pieniężnych wyniesie 5 124 000 zł, stanowiąc niemal

13-krotność rocznego zysku Spółki (wysokość kar już wymierzonych to 876 000 zł). Okoliczność tą w realiach sprawy należy interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych w analogicznych sprawach.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje

w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi.

Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, który powinien przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (tak m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 131/08). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04).

W tym kontekście wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący mimo obowiązku wynikającego dla niego z powyższej regulacji, nie uprawdopodobnił spełnienia wymienionych w niej przesłanek. Aby Sąd mógł zweryfikować zasadność wniosku, niezbędne jest dysponowanie pełnymi danymi nt. sytuacji majątkowej podmiotu wnioskującego. Na potwierdzenie kondycji finansowej Spółki – miarodajnych na okres wniesienia skargi i wniosku o wstrzymanie (luty 2016 r.) - nie przedłożono żadnych dokumentów poświadczających wysokość osiąganych dochodów (ewentualnych strat), czy w inny sposób świadczących o aktualnej rentowności prowadzonej przez Spółkę działalności. W tym zakresie za punkt porównania nie może być uznany rachunek zysków i strat lub bilans, odnoszące się do okresu, którego bieg zakończył się ponad rok wcześniej (31 grudzień 2014 r.). We wniosku w żaden sposób nie nawiązano do roku 2015, co do którego nawet jeżeli w momencie wnoszenia skargi nie były jeszcze sporządzone analogiczne dokumenty, sytuację finansową Spółki można było wykazać w inny sposób (np. poprzez przedłożenie deklaracji rozliczeniowych podatku od towarów i usług, wyciągów z rachunków bankowych Spółki, wykazu posiadanego majątku, wysokości ponoszonych w skali miesiąca stałych zobowiązań, ilości zatrudnionych pracowników, wysokości zadłużenia, prowadzonych wobec Spółki postępowań egzekucyjnych itp.).

Nawiązując do liczby prowadzonych względem Spółki postępowań

w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych i ich przewidywanej wysokości, Spółka nie wykazała także, czy kary te są przez nią regulowane. Jest to o tyle ważne, że jak wskazano we wniosku, działalność w zakresie urządzania gier stanowi główne źródło jej dochodów umożliwiające nieprzerwane funkcjonowanie, co przy kontynuowaniu działalności na dotychczasowych zasadach naraża ją na kolejne konsekwencje finansowe. Mimo braku danych finansowych za rok 2015, nie wiadomo również, na jakie cele został chociażby przeznaczony zysk wykazany na koniec roku 2014. Nieuprawnione jest wzajemne zestawianie kwoty tego zysku (409 068 zł) i jego minimalizowanie względem kosztów działalności operacyjnej firmy, tj. kosztów uzyskania przychodu (43 316 921 zł), gdyż są to zupełnie różne znaczeniowo pojęcia, a te ostatnie mogą być porównywane jedynie z samym przychodem (wg rachunku zysków i strat, 43 927 549 zł). W okolicznościach sprawy ważny jest jednak fakt wypracowania tego zysku, co samo w sobie stanowi istotny argument przemawiający przeciwko uwzględnieniu wniosku, stanowiąc wbrew twierdzeniu uzasadnienia o pozytywnej prognozie finansowej dla przedsiębiorstwa.

Jak już jednak wskazano, opisane braki wniosku czynią niemożliwą ocenę, czy uiszczenie kwoty 12 000 zł w sprawie objętej skargą mogłoby wiązać się dla Spółki z następstwami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji postanowienia.