Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SAB/Gd 6/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-03-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art.161 par.1 pkt 3 w zw. z art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wypowiedzenia się co do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji postanawia umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2013 r., M. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 100 zł.

Wobec niezłożenia w zakreślonym terminie wniosku na urzędowym formularzu, zarządzeniem z dnia 7 lutego 2014 r., doręczonym w dniu 20 lutego 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącego z dnia 23 grudnia 2013 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Skarżący wniósł w dniu 27 lutego 2014 r. (data stempla pocztowego) sprzeciw od ww. zarządzenia wskazując, że wobec cofnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć postępowanie w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie, czego potwierdzeniem jest treść art. 257 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie, w dniu 23 stycznia 2014 r. (dowód: potwierdzenie odbioru) doręczono skarżącemu urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia 30 stycznia 2014 r., wniesionym w terminie otwartym do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku, oświadczył, że wycofuje swoje żądanie o zwolnienie od kosztów sądowych i wnosi o umorzenie postępowania w tym zakresie.

W tych okolicznościach wskazać należy na skutki procesowe, jakie wywołuje oświadczenie o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, co wyklucza możliwość działania sądu w tym zakresie z urzędu. W konsekwencji kontynuacja postępowania prowadzącego do merytorycznego rozpoznania wniosku zależy od tego, czy wnioskodawca swój wniosek podtrzymuje. Wraz z cofnięciem wniosku postępowanie w zakresie nim objętym staje się bezprzedmiotowe (brak jest bowiem przedmiotu rozpoznania), a tym samym zachodzi podstawa do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Wobec oświadczeń M. K. o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy, zawartych w piśmie z dnia 30 stycznia 2014 r. oraz sprzeciwie od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 7 lutego 2014 r. Sąd, zgodnie z wolą skarżącego zaniechał dalszego prowadzenia postępowania w tym zakresie.

Z tych względów Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.