Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1058/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 6 ust. 3, art. 6 ust. 6, art. 6a ust. 4, art. 6a ust. 5
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędziowie: sędzia NSA Anna Świderska sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2011 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] r. ustalającą M. i J. J. podatek od nieruchomości na 2011 r. w wysokości 242 zł.

W oparciu o wypis z ewidencji gruntów i budynków oraz wykaz nieruchomości złożony przez stronę w 2000 r. organ pierwszej instancji ustalił, że przedmiotem opodatkowania były grunty pozostałe o powierzchni 606 m2 objęte stawką podatku wynoszącą 0,40 zł/m2.

W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta J. J. wskazał, że ustalony podatek jest zbyt wysoki.

Utrzymując w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości są, w myśl art. 3 ust. 3 ustawy, m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości, zaś podstawę opodatkowania dla gruntów, jak stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, stanowi powierzchnia. W sytuacji, gdy nieruchomość objęta jest współwłasnością, obowiązek podatkowy ciąży, co do zasady, solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 3 ust. 4 ustawy). Stosownie do art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne mają obowiązek złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w trakcie roku podatkowego. Zgodnie z art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), organ ustala wysokość zobowiązania podatkowego w oparciu o dane zawarte w informacji. Organ odwoławczy zaznaczył też, że podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków.

Z ustaleń poczynionych w oparciu o złożony przez podatników wykaz nieruchomości oraz wypis z rejestru gruntów wynikało, że J. i M. J. są współwłaścicielami nieruchomości (działki nr 345 w obrębie 13 miasta P.) o powierzchni 0,0606 ha, oznaczonej jako tereny mieszkaniowe "B". Wysokość stawki określona została zgodnie z uchwałą [...] Rady Miasta w P. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 371, poz. 3571).

W skardze do Sądu J.J. podniósł, że zaskarżona decyzja SKO jest wadliwa, gdyż nie wskazuje przepisów prawa w oparciu, o które została wydana.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując, że skarga jest bezzasadna.

Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. skarżący oświadczył, że wnosi o ustalenie podatku w wysokości obowiązującej w 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyka problemu prawidłowości podstaw przyjętych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący przede wszystkim neguje prawidłowość ewidencji z rejestru gruntów i wskazuje na naruszenie przepisów konstytucyjnych.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 roku, nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

Z brzmienia powołanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że podstawę wymiaru podatków - w tym podatku od nieruchomości - stanowią dane zawarte w

ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organu odwoławczego, że podatek od nieruchomości ustalany jest o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do klasyfikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bardzo bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., SA/Ka 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, wyrok Wojewódzkiego Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1810/09).

Trafnie zatem organy podatkowe wykazały, że zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 21 - Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawą wymiaru podatku są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a więc dane istniejące w dacie wydania decyzji podatkowej w okresie, którego decyzja ta dotyczy. Podkreślić więc jeszcze raz trzeba, iż organ podatkowy nie może przyjąć innej podstawy opodatkowania jak ta wynikająca ze wspomnianej ewidencji i jest nią związany do czasu zmiany danych tam zawartych. Wobec kategorycznej normy omawianego przepisu podważanie przez Skarżącego danych wynikających z ewidencji gruntów dla wymiaru podatku nie ma znaczenia. Jeżeli bowiem skarżący nie zgadza się z tymi danymi mając ku temu stosowne podstawy prawne i faktyczne, może dążyć jedynie do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i dopiero po jej dokonaniu może dojść do ewentualnej weryfikacji ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego. Należy zgodzić się z przyjętym w orzecznictwie poglądem, że skuteczne zakwestionowanie przez podatnika danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków wymaga wszczęcia przez tego podatnika procedury w celu zmiany zapisów w ewidencji i doprowadzenia do ich zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15.03.2006 r. l SA/Gd 348/04, wyrok NSA z 8.05.2002 r. IMSA 2466/01 LEK nr 77806). Obowiązek taki nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż z wiążącego charakteru danych ewidencyjnych wynika, że brak było podstaw prawnych dla czynienia w postępowaniu podatkowym ustaleń, które podważać miałyby treść tych danych, w szczególności, co do rodzaju użytków gruntowych będących w posiadaniu Skarżącego. Podnieść w tym miejscu należy, że organ podatkowy był uprawniony do

wezwania do złożenia informacji (deklaracji) w sprawie podatku od nieruchomości i podatku rolnego na podstawie art. 274a Ordynacji podatkowej, ponieważ stosownie do art. 6 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 6a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym Skarżący jako właściciel nieruchomości zobowiązany jest do składania corocznych informacji podatkowych zawierających zmiany danych dotyczących nieruchomości. Nie naruszone zostało ponadto prawo Skarżącego do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej).

Biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, Sąd stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły wysokość zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości na 2011 rok wobec J. J..

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

P.Z-C.