Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 440/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz F. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 7.901 zł (słownie: siedem tysięcy dziewięćset jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] listopada 2015 r. znak: [...] zostało wszczęte z urzędu postępowanie podatkowe, w sprawie określenia w stosunku do F. sp. z o.o. z siedzibą w W. ("Strona", "Skarżąca", "Spółka") wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2015 w związku z złożonym 24 lipca 2015 r. wnioskiem Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2011-2015 oraz korektą deklaracji podatkowej na druku DN-12 za rok 2015 (styczeń-czerwiec). Deklaracje DN-12, złożone przez Stronę, obejmowały również kwoty podatku naliczonego od wartości budowli oraz powierzchni użytkowych w budynkach mieszkalnych, powierzchni użytkowych lokali użytkowych - garaży podziemnych znajdujących się w budynkach mieszkalnych oraz lokali użytkowych znajdujących się w budynkach mieszkalnych, które nie są przez Spółkę używane ani wynajmowane innym podmiotom. Zdaniem Spółki budowle obejmujące m.in. drogi, chodniki, mosty, ogrodzenia, instalacje i przyłącza wybudowane przez Spółkę służą do użytku ogółu mieszkańców (właścicieli lokali) osiedla. Szczegółowe zestawienie budowli stanowi załącznik do korekty deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2012. Spółka wskazywała, że ich funkcją jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców, a budowie te nie są w żaden sposób wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez nią, co uniemożliwia zakwalifikowanie ich jako budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka we wniosku podkreśliła, iż jest ona współwłaścicielem spornych budowli w części odpowiadającej proporcji powierzchni użytkowej należących do niej lokali do powierzchni użytkowej wszystkich lokali znajdujących się na wybudowanym przez nią osiedlu O. [...]. Ponadto, zdaniem Spółki, wymienione budowle "ze swej istoty" nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzonej działalności z uwagi na względy gospodarcze, prawne oraz techniczne. W toku prowadzonego postępowania Spółka oświadczyła, że w latach 2011-2015 (styczeń-czerwiec) nie dokonywała podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budowli wskazanych w zestawieniu budowli dołączonych do deklaracji na podatek od nieruchomości. Żadna z budowli nie była ujęta w ewidencji środków trwałych.

Decyzją z [...] grudnia 2015 r., nr [...], Prezydent m. W. ("Prezydent") określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok w kwocie 422.876,00 zł. Prezydent wskazał, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za rok 2012 podlegały następujące nieruchomości:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: razem 50.770,17 zł;

- grunty pozostałe: razem 2.663,30 zł;

- budynki mieszkalne: razem 9.667,65 zł;

- budynki pozostałe - garaże i lokale użytkowe: razem 111.376,85 zł.

Prezydent odniósł się do budowli, jakie posiadała Spółka, od których wartości należało zdaniem organu naliczyć podatek od nieruchomości, którego Spółka nie wykazała w korekcie deklaracji podatkowej za rok 2012. Budowlami tymi były:

- drogi i chodniki;

- instalacje elektryczne;

- instalacje sanitarne, wykonanie kanalizacji;

- tymczasowy wodociąg zasilający;

- przyłącze sanitarne;

- roboty drogowe;

- wykonanie drenażu;

- ogrodzenia;

- kanalizacja, kanalizacja deszczowa i sanitarna, sieć wodociągowa;

- wykonanie przykanalików sanitarnych i deszczowych oraz kanalików sanitarnych;

- droga pożarowa, hydranty;

- przyłącza wody;

- studnie chłonne;

- przykanaliki sanitarne;

- instalacja oświetlenia;

- wymiana flag wokół biura w W.;

- sieć kanalizacyjna deszczowa i sanitarna;

- zestaw hydrofonowy;

- zawory hydrantowe;

- oświetlenie;

- uziom pionowy;

- kontener;

- stróżówka;

- pawilon sprzedaży;

- lampy naziemne niskie, latarnie niskie i oświetlenie boiska wraz z linią zasilającą;

- totem reklamowy;

- maszt z flagami;

- tablica bilboardowa;

- tablica informacyjna w parku i na placu zabaw;

- studnia z rurami drenarskimi w parku;

- bramki;

- most duży i mały.

Od decyzji odwołała się Skarżąca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ("SKO") decyzją z [...] grudnia 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta.

W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach o opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2012 r., Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej "upol") jeżeli jest posiadana przez osobę, działającą w charakterze przedsiębiorcy, tj. jest elementem przedsiębiorstwa lub może być uznana za związaną z tym przedsiębiorstwem, jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej lub - biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej - może być wykorzystana na ten cel. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez osobę fizyczną w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj powodują, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Natomiast warunków takich nie spełnia nieruchomość (budynek, grunt) przeznaczona na realizację niegospodarczych, osobistych ("prywatnych") celów życiowych osoby fizycznej.

SKO wskazało, że w świetle wyżej przedstawionej wykładni przepisów do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone powinny być także te grunty i budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane w całości lub części przez przedsiębiorcę w prowadzonej działalności gospodarczej, ale ich cechy powodują, że realnie mogą być one wykorzystywane na ten cel.

W korekcie deklaracji dla podatku od nieruchomości za 2012 r. wyłączono z podstawy opodatkowania wartość budowli znajdujących się na terenie Osiedla O. [...], położonego przy ul. H. w W.. Wnosząca korektę wskazała, że Osiedle to zostało wzniesione przez Spółkę w celu sprzedaży lokali znajdujących się w budynkach wchodzących w skład Osiedla, przy czym sprzedaż ta jest prowadzona przez Spółkę sukcesywnie począwszy od 2007 r. Do czasu sprzedaży ostatniego lokalu Spółce przysługuje związany z własnością lokali udział w nieruchomości wspólnej, zgodnie z ustawą o własności lokali. Analizując akta sprawy, analizując załączony wykaz obiektów i urządzeń, wykazanych przez podatnika w złożonej korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2012 oraz wykaz "zestawienie budowli do deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2012 i wykaz nazwa budowli" przyjąć należy, że wykazane tam obiekty i urządzenia stanowią budowle w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W toku prowadzonego postępowania Spółka oświadczyła, że w latach 2011-2015 (styczeń-czerwiec) nie dokonywała podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budowli wskazanych w zestawieniu budowli dołączonych do deklaracji na podatek od nieruchomości. W konsekwencji żadna z tych budowli nie była ujęta w ewidencji środków trwałych. SKO wskazało, że kwestionowane przez podatnika budowle, zamieszczone w wykazie do deklaracji na podatek od nieruchomości, są budowlami w posiadaniu podatnika, który prowadzi działalność gospodarczą i nie ma znaczenia przedstawiane w odwołaniu stwierdzenie, że nie ujął budowli w ewidencji środków trwałych. Przepis art. 1a ust. 1 pkt. 3 upol nakazuje generalnie, aby wszystkie przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości traktować jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile są tylko w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

W ocenie SKO Prezydent sprostał stawianym mu wymaganiom w zakresie prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego i podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a Skarżąca nie przedłożyła i nie zgłosiła żadnego obiektywnego - to jest możliwego do zweryfikowania za pomocą innych dowodów - dowodu, z którego wynikałoby, że poczynione ustalenia w zakresie pozostawania kwestionowanych budowli czy gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w posiadaniu przedsiębiorcy, są nieprawidłowe.

Pismem z 11 stycznia 2018 r., Skarżąca zaskarżyła decyzję opisaną w komparycji niniejszego wyroku, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 4 upol;

2) przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 123 § 1, art. 125 § 1, art. 127 i art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "Op").

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.

Dla porządku należy wskazać, że przedmiotem sporu są wszystkie budowle wymienione na stronach 9-10 decyzji Prezydenta m. W. z [...] grudnia 2015 r. dotyczącej roku 2012. Potwierdzeniem tego jest podana w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia (248.398 zł) w zasadzie tożsama z kwotą podatku wyliczoną od wartości budowli, wskazaną w ww. decyzji organu pierwszej instancji.

W ocenie sądu w świetle okoliczności niniejszej sprawy nie ma podstaw do uznania, że - w odniesieniu do wszystkich spornych budowli - skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości, z jednoczesnym uznaniem, że budowle te są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 upol opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Natomiast, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, użyte w ustawie określenie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b upol, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Mając na uwadze treść powołanych przepisów należy wskazać, że co do zasady słuszne jest stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym każda budowla będąca w posiadaniu przedsiębiorcy podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, niezależnie od tego czy jest przez niego faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej.

Istota sporu sprowadza się zatem do zagadnienia, czy sporne budowle mogą zostać objęte wyjątkiem, o którym mowa w powołanym wyżej art. 1a ust. 1 pkt 3 upol. W uzasadnieniu wyroku z 15 stycznia 2013 r. wydanego w sprawie II FSK 933/11 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "użyty w analizowanym przepisie zwrot "grunty związane z budynkami (mieszkalnymi)" nie został wypełniony treścią normatywną. W ocenie jednakże Naczelnego Sądu Administracyjnego przez grunty związane z budynkami mieszkalnymi należy rozumieć nie tylko grunty, na których taki obiekt budowlany został posadowiony, ale również grunty doń przylegające, zapewniające właściwe korzystanie z tego budynku, niezbędną obsługę budynku oraz jego mieszkańców, w tym w zakresie odpowiedniego skomunikowania, zabezpieczenia porządku, rekreacji (np. place dla dzieci) oraz zaspokojenia innych niezbędnych potrzeb związanych z korzystaniem z powierzchni mieszkaniowej budynku. W przypadku wyodrębnienia w wielorodzinnym budynku mieszkalnym samodzielnych lokali mieszkalnych, stanowiących odrębne nieruchomości, w rozumieniu art. 2 ust 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903 ze zm.) do lokali takich mogą przynależeć, jako ich części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi" (art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali). Podobne funkcje, tj. związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych, mogą spełniać obiekty budowlane (zarówno obiekty małej architektury jak i budowle), położone w obrębie gruntów związanych z budynkiem mieszkalnym, a niestanowiące przynależności konkretnego lokalu mieszkalnego, lecz służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych ogółu mieszkańców budynku." W dalszej części uzasadnienia tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości nie dotyczy też budowli zlokalizowanych na gruntach, które należy traktować jako związane z budynkami mieszkalnymi w przedstawionym wyżej znaczeniu, nawet jeżeli nie stanowią części składowej lokali mieszkalnych, ale których przeznaczenie wiąże się z realizacją potrzeb mieszkaniowych i nie są one wykorzystywane dla prowadzenia działalności gospodarczej. Uwzględniając uprzednie rozważania dotyczące wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych NSA wyraził pogląd, że w zakresie, w jakim wskazane we wniosku budowle, położone na gruntach związanych z budynkami mieszkalnymi, służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, nie dotyczy ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, przewidzianym dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Powyższe stanowisko jest w pełni aktualne również w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy i sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje je za własne.

Dodać należy, że powołane wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II FSK 933/11 zostało powielone w późniejszych orzeczeniach tego sądu. Przykładowo w uzasadnieniu wyroku z 23 stycznia 2018 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2459/15 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kwestia wykładni zwrotu "grunty związane z budynkami (mieszkalnymi)", o którym mowa w art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l., była (...) już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzeczeniu tym sąd przytoczył argumentację powołaną w uzasadnieniu wyroku z 15 stycznia 2013 r. o sygn. akt II FSK 933/11. Następnie wskazał, że "Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie podziela w całości zaprezentowany wyżej sposób wykładni zwrotu "grunty związane z budynkami (mieszkalnymi)". Wymaga podkreślenia, że w polskim systemie prawa podatkowego preferencje przyznano budownictwu mieszkaniowemu i zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, które w odniesieniu do podatku od nieruchomości wyrażają się tym, że domy i lokale mieszkalne opodatkowane są według stawek najniższych."

W analogiczny sposób, także powołując się na ww. orzeczenie wydane w sprawie II FSK 933/11, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 26 października 2017 r. w sprawie sygn. akt II FSK 1241/17 (CBOSA).

Potwierdzeniem powyższej argumentacji jest również pogląd wyrażony w literaturze przedmiotu przez L. Etela, który stwierdził, że "nie taki był cel ustawodawcy, aby za nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznać takie, które nic z tą działalnością nie mają wspólnego. Dokonanie całościowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pozwala na sformułowanie takiego twierdzenia. Organ podatkowy, rozstrzygając tego typu sprawy, nie może ograniczyć się jedynie do ustalenia tego, czy chociażby jeden z tysiąca współposiadaczy jest przedsiębiorcą. Powinien rozważyć inne okoliczności, a zwłaszcza to, czy ta nieruchomość jest w realny sposób związana z działalnością gospodarczą. Uporczywe trzymanie się jedynie brzmienia analizowanego przepisu może bowiem doprowadzić do opodatkowania najwyższymi stawkami budynków, budowli i gruntów, które nie mają nic wspólnego z tą działalnością." (L. Etel "Podatek od nieruchomości. Komentarz" Wolters Kluwer Polska Warszawa 2012).

W świetle powyższego, jako nieprawidłowe należało ocenić stanowisko organów podatkowych, że podatkiem od nieruchomości jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej winny być opodatkowane wszystkie budowle wskazane w decyzji organu pierwszej instancji W ocenie sądu rozpoznającego niniejsza sprawę nie budzi wątpliwości, że w części budowle te są obiektami pełniącymi funkcje związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych. Dotyczy to np. dróg i chodników, instalacji oświetleniowych czy też ogrodzenia parku. Zasadnie zostało podniesione w skardze, że tego typu budowle służą do wspólnego użytku ogółu mieszańców Osiedla O. [...]. W odniesieniu do tego typu budowli nie ma zatem podstaw do opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości przewidzianym dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zasadnie zostało podniesione skardze, że przedmiotowe budowle nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Słuszność tego stanowiska skarżącej znajduje potwierdzenie m. in. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 3493/14 (CBOSA). W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że budowle, których przeznaczenie wiąże się z realizacją potrzeb mieszkaniowych (usytuowane na gruncie związanym z budynkiem mieszkalnym), nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przewidzianym dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (w ogóle nie podlegają opodatkowaniu).

Powyższe rozważania nie dotyczą jednak wszystkich spornych budowli wymienionych w decyzji organu pierwszej instancji. Należy bowiem zauważyć, że w decyzji tej zostały wymienione również budowle w postaci np. wymiany flag wokół biura w W. (poz. 35.), pawilonu biura sprzedaży (poz. 64.), ogrodzenia biura sprzedaży (poz. 65.), ogrodzenia terenu budowy etapu C2 i B4 (poz. 67.), totemu reklamowego (poz. 76.), masztów z flagami (poz. 77.) czy tablicy reklamowej (poz. 78.). W odniesieniu do tego rodzaju budowli nie ma - w ocenie sądu - podstaw do uznania, że służą one realizacji potrzeb mieszkaniowych i nie są wykorzystywane dla prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. Trudno też uznać - z uwagi na charakter tych budowli - że są one w posiadaniu mieszkańców osiedla. Zatem budowle wykorzystywane przez skarżącą do prowadzenia działalności gospodarczej winny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości według reguł opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Taki sam wniosek wypływa z dalszej części uzasadnienie powołanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3493/114. Sąd wskazał w nim, że jeżeli (...) budowla jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, chociażby w części, to podlega opodatkowaniu według zasady określonej w art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.o.l.

W świetle powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powołanych w skardze przepisów prawa materialnego i jako taka została uchylona.

Zasady okazała się także zarzut dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji nie spełnia wymagań wynikających z art. 210 § 4 O.p. SKO w żaden sposób nie odniosło się merytorycznie do zarzutów odwołania, w którym wniosek, iż sporne budowle nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, opierano na okoliczności, iż pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" nie obejmuje "budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami".

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu. Przy czym w pierwszej kolejności zadaniem organu będzie ustalenie charakteru każdej ze spornych budowli i ustalenie, czy służyła ona realizacji potrzeb mieszkaniowych mieszkańców Osiedla O. [...], czy też w przedmiotowym okresie (rok 2012) była wykorzystywana przez skarżącą do prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe ustalenia będą decydujące dla oceny, czy poszczególne budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czy też nie.

Mając na uwadze powyższe, sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. Na łączną kwotę 7901 zł zasądzoną z tego tytułu na rzecz Skarżącej składają się: wpis od skargi - 2484 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 5400 zł. Wyjaśnić przy tym należy, że wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, ustalane w związku z wartością przedmiotu zaskarżenia (248.398 zł), wynosiłoby w zwykłych okolicznościach 10.800 zł. Jednakże w niniejszej sprawie zasadnicza argumentacja zawarta w skardze była tożsama z argumentacją prezentowaną przez pełnomocnika Spółki w sprawach zakończonych wydaniem wyroków z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt III Sa/Wa 547/18, III Sa/Wa 548/18 i III Sa/Wa 549/18. Z tych powodów uznać należało, że nakład pracy pełnomocnika Skarżącej był w oczywisty sposób mniejszy niż w sprawach, w których rozstrzyga się kwestie niepowtarzalne pod względem faktycznym i prawnym. Nadto Sąd uwzględnił okoliczność, że nie wszystkie posiadane przez Skarżącą budowle są związane z budynkami mieszkalnymi. Tym samym, w ocenie Sądu, zaszedł "uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., i z tego względu zasądzono tytułem wynagrodzenia pełnomocnika tylko połowę kwoty wynikającej z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), tj. kwotę 5400 zł.