Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 536/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: aart. 17 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 213
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Jarosław Szaro /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi "A." spółka z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 536/18

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...].10.2017r. nr [...] stwierdzającą powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu i określającą kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 7.608,00 zł.

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 24.03.2014r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu, w stosunku do A. S.A., postępowanie w celu uregulowania sytuacji prawnej towarów objętych procedurą tranzytu według zgłoszenia celnego T1 o nr [...] z dnia 20.11.2013r., w związku z ich usunięciem spod dozoru celnego. Postanowieniem z dnia 19.05.2017r. organ I instancji wszczął postępowanie w ww. sprawie również wobec B. Sp. z o.o.

Jednocześnie postanowieniami z dnia 24.03.2014r. i z dnia 19.05.2017r. organ I instancji wszczął odpowiednio wobec A. S.A. oraz B. Sp. z o. o. postępowania w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług, w związku z powstaniem długu celnego w stosunku do towarów objętych procedurą tranzytu według ww. zgłoszenia celnego w związku z usunięciem towarów spod dozoru celnego.

Okoliczności świadczące o tym, że towar niewspólnotowy objęty zgłoszeniem celnym T1 o nr [...] z dnia 20.11.2013r. został usunięty spod dozoru celnego były podstawą do wydania przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] decyzji z dnia [...].10.2017r. nr [...], w której organ celny stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień 21.11.2013r., w związku z usunięciem spod dozoru celnego towarów, określając wysokość długu w łącznej kwocie 2.291zł. Do zapłaty należności z ww. tytułu, jako dłużnicy solidarni, zobowiązani zostali: A. S.A. (główny zobowiązany) oraz B. Sp. z o.o. (nadawca towaru).

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego - w konsekwencji rozstrzygnięcia, jakie zapadło w sprawie długu celnego - Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] decyzją z dnia [...].10.2017r. nr [...]:

- stwierdził powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług na dzień 20.11.2013r., w związku z powstaniem długu celnego w stosunku do towaru w postaci: art. spożywcze, art. gospodarstwa domowego, art. przemysłowe, odzież i dodatki odzieżowe, obuwie, art. elektroniczne - w ilości 16 443 szt.

określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu ww. towaru w wysokości 7.608 zł.

Za solidarnych dłużników uznani zostali: A. S.A. (główny zobowiązany) oraz B. Sp. z o.o. (nadawca towaru).

Pismem z dnia 30.10.2017r. A. S.A. złożyła odwołanie, zaskarżając decyzję w całości. Decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst Dz. U. z 2017r. poz.201 ze zm., dalej o.p.), w związku z art. 122 o.p., poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, co skutkowało:

- niesłusznym uznaniem, iż towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem nie został przedstawiony w urzędzie przeznaczenia w sytuacji, gdy strona postępowania przedstawiła dowód alternatywny zakończenia procedury celnej - zgodny z art.366 RWKC;

- niesłusznym uznaniem, iż dowód alternatywny jest niewiarygodny w sytuacji, gdy urząd sam wskazuje, że informacje przesłane przez administrację holenderską są niespójne, a wiarygodność dowodu alternatywnego nie została podważona, a holenderskie władze celne nie udzieliły odpowiedzi na TC-20A z dnia 10.03.2015r.;

- niesłusznym uznaniem za wiarygodny dowód w sprawie komunikatów przesyłanych w systemie NCTS w sytuacji, gdy mają one charakter informacyjny i nie są wiążące;

- niesłusznym uznaniem, iż brak jest powiązania pomiędzy dokumentem MRN o nr [...], a karnetem TIR w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika wprost jakich nr MRN karnet dotyczy.

brak wydania postanowienia w przedmiocie oddalenia wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie z dnia 13.06.2017r., co w konsekwencji pozbawiło stronę prawa do czynnego udziału w postępowaniu;

oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie z dnia 13.06.2017r.

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (jedn. tekst Dz. U. Nr 177 z 2011 r. poz.1054 ze zm., dalej ustawa o VAT), w związku z art. 38 ust. 1, w związku z art. 203 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE serii L Nr 302 z dnia 19.10.1992r. ze zm. - dalej zwany WKC) i uznanie, że Spółka skarżąca jest zobowiązana solidarnie do zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu importu.

Mając na względzie powyższe Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...].04.2018r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w [...] z dnia [...].10.2017r. nr [...] w przedmiocie długu celnego.

W związku z powyższym, Dyrektor Administracji Skarbowej opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...].11.2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego było powstanie długu celnego, w związku z usunięciem spod dozoru celnego papierosów objętych procedurą tranzytu, tj. w rozumieniu ustawy o VAT – import towaru. W ramach postępowania zakończonego decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...].11.2017r. nr [...], organ I instancji stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na podstawie art. 203 WKC, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towarów. W ww. decyzji organ I instancji ustalił: datę powstania długu celnego (tj. 21.11.2013r.), wartość celną towarów, kwotę długu oraz dłużników.

Organ II instancji zaznaczył, że zarówno dług celny, jak i obowiązek podatkowy powstają z mocy prawa. Powiązanie sprawy celnej i sprawy podatkowej powoduje solidarną odpowiedzialność dłużników długu celnego za zobowiązania podatkowe. Podstawą prawną odpowiedzialności solidarnej podatników w przedmiotowej sprawie jest art. 213 WKC w zw. z art. art.17 ust.1 pkt 1 i art. 38 ust.1 ustawy VAT.

Organ II instancji wyjaśnił, że zasadniczą przesłanką statuującą podatnika podatku VAT z tytułu importu towarów jest powstanie obowiązku uiszczenia cła u określonego w przepisach celnych podmiotu, a obowiązek ten wiąże się z powstaniem długu celnego. W niniejszej sprawie w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników. Solidarną odpowiedzialność dłużników celnych w tym przypadku jednoznacznie przewiduje art. 213 WKC. Odesłanie zawarte w art.38 ust. 1 ustawy VAT uzasadnia zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy regulacji zawartej w art. 213 WKC, a tym samym przesądza o odpowiedzialności solidarnej podatników podatku VAT z tytułu importu towarów. Organ II instancji zaznaczył, że ustalenia zawarte w decyzji wydanej w sprawie celnej mają bezpośredni wpływ na kwestie związane z obowiązkiem podatkowym w podatku VAT i zostały przejęte wprost do postępowania wszczętego na mocy postanowień z dnia 24.03.2014r oraz z dnia 19.05.2017r. w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług w odniesieniu do towarów objętych procedurą tranzytu wg zgłoszenia celnego T1 o nr [...] z dnia 20.11.2013r., w związku z ich usunięciem spod dozoru celnego.

Organ II instancji wskazał, że obowiązek podatkowy w podatku VAT w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy VAT. W związku z powyższym - działając na podstawie art.34 ust.1 ustawy VAT – organ I instancji wydał opisaną wyżej decyzję z dnia 11.10.2017r., w której określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w wysokości 7.608 zł.

Organ II instancji uznał, że określając podatek od towarów i usług za podstawę opodatkowania towaru organ I instancji prawidłowo przyjął kwoty stanowiące sumę wartości celnej oraz długu celnego. Kwota podatku VAT obliczona została z zastosowaniem właściwej dla towaru stawki - tj. 23%.

Organ II instancji stwierdził więc, że zarzuty Spółki w zakresie naruszenia art. 17 ust.1 pkt 1 ustawy VAT są bezpodstawne.

Organ II instancji zaznaczył również, że decyzja w sprawie długu celnego stanowi dla organu podatkowego wiążące rozstrzygnięcie o podstawowych elementach podatku VAT z tytułu importu towaru, takich jak chociażby data powstania obowiązku podatkowego, czy krąg osób zobowiązanych do zapłaty podatku. W sytuacji, gdy określenie kwoty podatku VAT następuje w odrębnej decyzji, postępowanie wyjaśniające w tej kwestii zawężone jest do ustalenia danych (przyczyna i data powstania obowiązku podatkowego, podstawa opodatkowania, stawka podatku VAT) niezbędnych do obliczenia i określenia należnej kwoty podatku oraz do określenia podatników. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że odnosi się ona do postępowania w sprawie długu celnego zakończonego decyzją z dnia 11.10.2017r.

B. sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr: [...] wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.:

← art. 127 o.p. w zw. z art. 233 § 2 o.p. w zw. z art. 123 § 1 o.p., poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy dopiero po wniesieniu przez skarżącą odwołania organ I instancji przekazał tłumaczenia urzędowe dokumentów do akt postępowania, co ograniczyło prawo strony do wypowiedzenia się na temat materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w oparciu, o który została wydana decyzja przez organ I instancji, i skutkowało rozstrzygnięciem przez organ II instancji decyzji w oparciu o nowe ustalenia faktyczne, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;

← art. 122 o.p., art. 191 o.p. w zw. z art. 194 § 3 o.p. w zw. z art. 187 o.p., poprzez: niesłuszne podważenie wiarygodności dokumentu urzędowego w postaci dowodu alternatywnego zakończenia procedury celnej, zgodnego z art. 366 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. (dalej: dowód alternatywny), co doprowadziło z kolei do uznania, że brak jest dowodu na dostarczenie towaru do urzędu przeznaczenia, w sytuacji gdy nie został przeprowadzony dowód przeciwko treści oraz prawdziwości tego dokumentu, a oparto się jedynie na dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało niesłusznym uznaniem, że w niniejszej sprawie brak jest dowodów na zakończenie procedury tranzytu;

← art. 210 § 4 o.p. poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia decyzji – w odniesieniu do przeprowadzonych dowodów - na czym miała polegać swobodna ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie skutkująca podważeniem wiarygodności dowodu alternatywnego ewentualnie na nie wskazaniu, które dowody organ uznał za podważające treść i wiarygodność dokumentu urzędowego;

← art. 122 o.p., art. 187 o.p. w zw. z art. 191 o.p., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się: niesłusznym uznaniem - za organem I instancji - iż brak jest powiązania pomiędzy dokumentem MRN o numerze [...], a karnetem TIR, w sytuacji gdy z materiału dowodowego w postaci karnetu TIR wynika wprost, jakich numerów MRN on dotyczy;

← art. 122 o.p., z zw. z art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 188 o.p. poprzez uznanie za słuszne oddalenie wniosków dowodowych skarżącej przez organ I instancji zgłoszonych przez skarżącą w piśmie z dnia 13 czerwca 2017 r., 2 października 2017 r. oraz oddalenie wniosków dowodowych złożonych przez skarżącą na etapie postępowania odwoławczego - w sytuacji gdy dowody te zmierzały do potwierdzenia prawdziwości dokumentu urzędowego w postaci dowodu alternatywnego, oraz wskazania na postępowanie organów w analogicznej sytuacji, co z kolei stanowi naruszenie art. 121 § 1 o.p.;

← art. 233 § 1 pkt. 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania z uwagi na brak usunięcia towaru spod dozoru celnego, ewentualnie do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (w związku z naruszeniem zasady dwuinstancyjności).

Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, będące konsekwencją uchybień o charakterze proceduralnym tj.:

← art. 17 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. art. 203 WKC i uznanie, że skarżąca jest zobowiązana solidarnie do zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu importu.

W uzasadnieniu Spółka podniosła, że autentyczność złożonych dowodów alternatywnych została potwierdzona w dniu 27 lutego 2015r. przez urząd przeznaczenia towaru, który w nocie TC-21 stwierdził, że: pieczęć i podpis są autentyczne oraz dowód alternatywny spełnia wymogi. Organ II instancji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii.

Spółka zarzuciła, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał błędnie - za organem I instancji - na rzekomy brak powiązania pomiędzy dokumentem MRN o numerze [...] a karnetem TIR - powołując się w tym zakresie na korespondencję z władzami celnymi holenderskimi. Z materiału dowodowego w postaci karnetu TIR wynika wprost, jakich numerów MRN on dotyczy. Do akt postępowania został załączony tzw. pilot do karnetu TIR - na co wskazuje organ II instancji w uzasadnieniu decyzji, która to okoliczność nigdy nie została zakwestionowana. Organ wskazuje co prawda, że: karnetem TIR o numerze [...] został objęty towar w postaci sadzonek roślin - Amarylis w ilości 12538 kartonów o wadze 14 190 kg. Na ww. karnecie brak jest jakiejkolwiek informacji o innych towarach. Niemniej jednak powyższe stwierdzenie jest sprzeczne z treścią karnetu TIR. Na tzw. volecie nr 2 do karnetu TIR wskazano, że towar został: "loaded for: Amarylis Ltd." Skrót "Ltd" odnosi się do rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, tym samym słowo "amarylis" stanowi nazwę firmy, a nie odnosi się do przewożonych roślin. Co więcej, dalej jest wskazane, że karnet dotyczy "plants/divers" - słowo "divers" wskazuje, że najprawdopodobniej chodzi o inne towary. Nie można w tym wypadku zapomnieć, że ww. karnetem TIR objętych było dwanaście przesyłek tranzytowych (na pilocie wskazano dwanaście numerów MRN), a na "volecie" wskazuje się ten towar, którego jest najwięcej.

Skarżąca podniosła, że błędy organu I i II instancji powstałe na etapie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przejawiające się w braku dążenia do wyjaśnienia przytoczonych okoliczności i zgromadzenia niezbędnych dowodów doprowadziły do niesłusznego uznania, że doszło do usunięciu towaru spod dozoru celnego. W konsekwencji doprowadziło to do naruszenia art. 17 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. art. 203 WKC i uznania, że skarżąca jest zobowiązana solidarnie do zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu importu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył prawa rozumianego zarówno jako przepisy procesowe, jak i materialne.

W pierwszej kolejności sąd odniesie się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, albowiem tylko w przypadku prawidłowego procesowania przez organ podatkowy, lub chociażby procesowania z błędami , lecz nie mającymi wpływu na wynik sprawy możliwe jest wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.

Stwierdzenie to należy połączyć z brzmieniem treści przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302), dalej ppsa, nakazującemu sądowi uchylić zaskarżoną decyzję w przypadku, gdy postepowanie przed organem dotknięte jest naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoczynając ocenę zarzutów naruszenia prawa procesowego należy jako podstawę do dalszych rozważań wskazać, że przedmiotem niniejszej sprawy jest określenie wysokości podatku od towarów i usług należnego z tytułu długu celnego określonego decyzją nr [...], wydaną przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w [...].

Sytuacja powstania obowiązku podatkowego w tym podatku w takiej sytuacji została określona w przepisach art.5 ust.1 pkt 3, 17 ust.1 pkt 1 , 19a ust.9 i 38 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług. Przewidują one, że podatkowi takiemu podlega import towarów, zaś obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powstania długu celnego, podatnikami są osoby na których ciąży obowiązek zapłaty cła , zaś do postępowania stosuje się przepisy celne dotyczące wymiaru i poboru cła.

Wskazanie w przepisach aktualnie omawianych, że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu importu implikowany jest przez powstanie długu celnego powoduje konieczność przyjęcia, że postepowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w tym podatku jest ściśle związane z postępowaniem w przedmiocie długu celnego, określenia jego wysokości i ewentualnego zaksięgowania długu celnego (także retrospektywnego).

Związek ten jest przy tym tego rodzaju, że każdorazowo organ stwierdzając powstanie długu celnego będzie musiał rozważyć czy nie powstał w takim przypadku obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług i w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie i braku złożenia deklaracji zgodnej z prawem będzie musiał wydać decyzję określającą.

Decyzja stwierdzająca powstanie długu celnego będzie miała przy tym znaczenie prejudycjalne i organ w postępowaniu podatkowym będzie związany jej ustaleniami. Jeżeli został określony dług celny to w postępowaniu podatkowym jego istnienie nie może być skutecznie zakwestionowane i w rozważeniu organu pozostaje jedynie kwestia czy tego typu towary , których import stanowił podstawę powstania długu celnego podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz ustalenie kto w takim przypadku jest podatnikiem , oraz w przypadku wielości ewentualnych podatków zasady ich współodpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe.

Taka wzajemna interakcja postepowań o określenie długu celnego i określenie podatku od towarów i usług determinuje zakres tego drugiego postępowania.

W realiach przedmiotowej sprawy oznaczać to będzie konieczność przyjęcia, że organ nie naruszył prawa stwierdzając, że powstał dług celny co do towarów opodatkowanych w sprawie niniejszej.

W zaskarżonych decyzjach zarówno organ I , jak i II instancji wskazały, na fakt wydania decyzji w przedmiocie określenia długu celnego (decyzja DIAS w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]). Decyzja ta posiada status decyzji ostatecznej pozwalającej na przyjęcie, że organy ustaliły, że w odniesieniu do towarów objętych aktualnie zaskarżoną decyzją powstał dług celny, a zatem doszło do ich importu na teren państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Decyzja ta, co sądowi wiadomo z urzędu, była przedmiotem skargi do WSA w Rzeszowie i sąd ten wyrokiem z dnia 17 stycznia 2019r. sygn. akt I SA/Rz 539/18 skargę B. sp. z o.o. z siedziba w [...] oddalił.

Aktualnie rozpoznając sprawę Sad administracyjny miał pełne podstawy do przyjęcia, że co do towarów objętych zaskarżoną decyzją powstał dług celny.

To kluczowe stwierdzenie wynika z akt administracyjnych i decyzji organów i determinuje ono dalsze rozważania sądu.

Skoro bowiem okoliczność powstania stanu faktycznego determinującego powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług wynika z decyzji organu, która jest ostateczna i od której skargę oddalił sąd administracyjny w I instancji, to nie mogą mieć znaczenia zarzuty naruszenia prawa procesowego podniesione w skardze, skoro postępowanie dowodowe, co do zasady w sprawie niniejszej ogranicza się do ustaleń czy doszło do powstania długu celnego, a okoliczność ta wynika z powołanych decyzji administracyjnych.

Ewentualne uchybienia w postępowaniu , pozostające poza tym faktem nie mogą więc mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Niezależnie od tego należy stwierdzić, że sąd administracyjny nie zgadza się z zarzutem naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez włączenie tłumaczenia na etapie postępowania odwoławczego w skład materiału dowodowego (choć ten element procesowy nie łączy się ze sprawa w przedmiocie podatku od towarów i usług). Jak bowiem przyjmuje się w piśmiennictwie sądowo administracyjnym postępowanie podatkowe ma charakter dwukrotnego rozpoznania sprawy. Nie ma ono charakteru postępowania kasacyjnego, gdzie organ II instancji jedynie kontroluje sposób procedowania przez organ I instancji (tak jak czyni to np.: sąd administracyjny), ale organ ten jest zobowiązany do zbadania materiału dowodowego w sprawie a także przeprowadzenia dowodów, jeżeli nie stanowią one całego postępowania dowodowego lub jego uzupełnienia w znacznej części.

W przedmiotowej sprawie sytuacja określona w art. 233 § 2 o.p. nie zaistniała i organ II instancji słusznie postąpił wydając orzeczenie merytoryczne po uzupełnieniu dowodów. Brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Nie jest przy tym tak, że postępowanie przed organem I instancji się nie odbyło, skoro sam skarżący zarzuca jedynie brak tłumaczenia dokumentów, nie zaś samego dokumentu. Jakkolwiek w postępowaniu podatkowym, przed organami podatkowymi obowiązującym językiem jest język polski i dokumenty istotne dla sprawy winne być przetłumaczone , to jednak samo ich przetłumaczenie nie może być uznane za przeprowadzenie postępowania w całości lub znacznej części jeżeli same dokumenty zostały zebrane w czasie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Pozostałe zarzuty opisane w skardze, związane z zakresem postępowania dowodowego, zgromadzonych dowodów i ocena tych dowodów nie mogą być w niniejszej sprawie oceniane. Wszystkie one odnoszą się bowiem do kwestii prawidłowości zamknięcia procedury celnej, posiadanych przez organ w tym zakresie dokumentów, ich jakości i wiarygodności. Wszystkie te kwestie pozostają w związku z postępowaniem w przedmiocie określenia długu celnego. Właściwym postępowaniem sądowoadministracyjnym do oceny tych zagadnień było postępowanie w sprawie I SA/Rz 539/18 toczące się przed WSA w Rzeszowie (odnośnie decyzji Dyrektora izby Administracji Skarbowej z dnia [...].04.2018 r. znak [...]) i w tym postępowaniu zarzuty złożone w skardze, a dotyczące tych okoliczności zostały ocenione. W postępowaniu podatkowym toczącym się w sprawie niniejszej z przyczyn opisanych powyżej sąd nie jest władny oceniać prawidłowości ustaleń organu co do powstania długu celnego. Z tych tez względów zarzuty skargi odnoszące się do tych zagadnień pozostają poza zakresem oceny sądu.

Z tych względów sąd uznał, że nie doszło do naruszenia prawa procesowego.

Nie naruszyły również organy prawa materialnego uznając, że skarżący jest zobowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług czyli jest podatnikiem tego podatku z uwagi na powstanie długu celnego.

Przepis art. 17 ust.1 pkt 1 ustawy o VAT stanowi, że podatnikami są osoby, na których ciąży obowiązek zapłaty cła. Jednocześnie przepis art. 38 ust.1 ustawy VAT przewiduje, że w zakresie nieuregulowanym tym przepisem stosuje się przepisy celne dotyczące poboru i wymiaru cła.

Przepisy ustawy podatkowej w art. 17 nie przewidują zasad odpowiedzialności podatników za podatek, jeżeli istnieje więcej niż jedna osoba odpowiedzialna. W takiej sytuacji zastosowanie będzie miał, z mocy tego przepisu zapis art. 213 wkc stanowiący, że w sytuacji gdy do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników są oni odpowiedzialni solidarnie za jego zapłatę. Przepis ten stosowany odpowiednio na gruncie sprawy podatkowej słusznie doprowadził organy do przyjęcia solidarnej odpowiedzialności podatników za podatek od towarów i usług wynikający z powstałego długu celnego.

Decyzje w zakresie długu celnego zostały skierowane do obydwóch podmiotów, a więc nadawcy towaru (B.), jak też głównego zobowiązanego (A. S.A. z siedzibą w [...]). W takiej sytuacji, gdy dwa podmioty są odpowiedzialne za zapłatę długu celnego, również te podmiotu, solidarnie są podatnikami podatku od towarów i usług.

Skarga w tym zakresie nie zawiera szerszego uzasadnienia zarzutu naruszenia tych przepisów prawa materialnego. Skarżący nie wskazał na błąd wykładni tego przepisu, ani też na błąd zastosowania przyjętej przez organ wykładni. Jak się wydaje podstawy do naruszenia tego przepisu upatruje w błędnych ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ w zakresie w którym ten przyjął, że nie doszło do prawidłowego zamknięcia procedury celnej, czy też braku wykazania właściwymi dokumentami zamknięcia tej procedury.

Taki błąd mieści się jednak w zakresie oceny dowodów i jak już wyżej wskazano, podlega ewentualnej ocenie w postępowaniu w sprawie określenia długu celnego i zaksięgowania go.

Dlatego też Sąd przyjął, że nie doszło do naruszenia aktualnie omawianych przepisów prawa materialnego.

Z tych względów sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.