Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 363/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-12-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu - Krzysztof Błasiak, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 21 lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i zwrotu oprocentowania od kwoty wpłaconej przez osobę trzecią ponoszącą odpowiedzialność za zaległości w podatku od towarów i usług, p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. C. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z 21 lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i zwrotu oprocentowania od kwoty wpłaconej przez osobę trzecią ponoszącą odpowiedzialność za zaległości w podatku od towarów i usług. W związku z tym na etapie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący zobowiązany jest - zgodnie z postanowieniami § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, 2193 ) – do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Na dalsze koszty jakie mogą mieć miejsce w przedmiotowej sprawie składają się opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku – stosownie do zapisów § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych ( Dz. U. Nr 221, poz. 2192 ) - w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł ( § 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ).

A. C., zwany dalej skarżącym, na sporządzonym w dniu 16 września 2011 r. urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ) - zwanej dalej p.p.s.a., zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w wyniku powodzi mającej miejsce w lipcu 1997r., w lipcu 2008 r. i maju 2010 r. poniósł znaczne szkody ( zgodnie z jego twierdzeniem mieszczące się w granicach 70.000 zł ), że w kilku sprawach uiścił wpisy od złożonych skarg, że wraz z żoną są i w niedalekiej przyszłości będą zobowiązani do uiszczenia kilku wpisów od skarg, oraz że z powodu powodzi nie uzyskano z gospodarstwa rolnego żadnych przychodów. Jednocześnie odnośnie swojej sytuacji rodzinnej, finansowej i majątkowej skarżący oświadczył, że w gospodarstwie domowym pozostaje wspólnie z żoną M. C., a jedynymi dochodami uzyskiwanymi w tym gospodarstwie domowym są dochody jego żony z najmu mieszkań i czasowej renty łącznej w wysokości 1.370,39 zł brutto. Z prowadzonej przez siebie pozarolniczej działalności gospodarczej za 2010 r. i za sierpień 2011 r. wykazał stratę, zaś z prowadzonego wspólnie z żoną gospodarstwa rolnego brak przychodów. Natomiast, zgodnie jego oświadczeniem, na posiadany przez niego i żonę majątek składają się: dom mieszkalny o powierzchni 150 m² z budyniem gospodarczym, dwa lokale mieszkalne o powierzchni odpowiednio 19 i 24 m², nieruchomość rolna o powierzchni 1,43 ha oraz samochód osobowy marki KIA o wartości 17.000 zł. Poza tym skarżący oświadczył, że wspólnie z żoną obciążeni są kredytami bankowymi na kwotę 160.000 zł zaciągnięte na spłatę zobowiązań podatkowych.

Rozpatrując na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył , co następuje:

Stosownie do art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków.

Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków ( art. 211 p.p.s.a. ). Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna ( art. 212 § 1 p.p.s.a. ).

Zatem wniosek skarżącego dotyczący częściowego prawa pomocy należy rozpatrywać w kontekście przesłanki zawartej w art. 246 § 1, pkt.2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 246 § 1, pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Oznacza to, że prawo pomocy w tym zakresie stanowi instytucję wyjątkową i dlatego udzielenie tego prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach szczególnych i dotyczyć będzie osób charakteryzujących się ubóstwem w takim stopniu, że zapłata kosztów sądowych w określonej wysokości mogłaby spowodować utratę możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencji tych osób oraz ich rodzin. Przepis ten również wskazuje, że przy rozpatrywaniu wniosku o prawo pomocy winno się uwzględniać, z jednej strony wysokość obciążeń finansowych jakie strona jest zobowiązana ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe. Tak ukształtowany charakter prawa pomocy wynika z tego, iż generalną zasadą postępowania sądowego jest podnoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Każda osoba wszczynająca postępowanie powinna liczyć się więc z wydatkami na ten cel i gromadzić środki finansowe na pokrycie koniecznych kosztów. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r. (sygn. akt FZ 478/04, niepublik.), opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. Z kolei w innym postanowieniu NSA ( postanowienie z dnia 6 października 2004 r., GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8 ) stwierdził, iż "udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe ".

Przy czym wymaga podkreślenia, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozstrzygniecie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej reguły ponoszenia kosztów procesu. (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592).

Dlatego też jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a., okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana, na mocy art. 255 p.p.s.a., złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

W ocenie referendarza informacje przedstawione przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające do oceny jego rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej, w związku z czym, działając na podstawie art. 255 ustawy, pismami z 27 września i 18 listopada 2011 r. ( karty 29 i 37 ) wezwano go do przekazania dodatkowych informacji i dokumentów odnośnie jego sytuacji majątkowej i finansowej.

W odpowiedzi skarżący przedłożył deklaracje VAT-7K za II I III kwartał 2011 r. ( k. 32 i 33 ) składane celem opodatkowania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, kserokopię zeznania podatkowego PIT-36 za 2010 r. ( k. 40-42 ), kserokopie wezwań do zapłaty z tytułu zaległości za koszty zarządu i media dotyczące dwóch lokali mieszkalnych ( k. 43 i 44 ), wyciągi z dwóch rachunków ( SEZAM DIRECT i SEZAM MENADŻER ) prowadzonych w bank BPH i z rachunku prowadzonym mBank za sierpień, wrzesień i październik 2011 r. ( k. 45-66 ). Jednocześnie skarżący przedłożył pismo, w którym wskazał, iż w przedłożonych wyciągach bankowych wykazane zostały również kwoty rat kredytów i pożyczek oraz kwoty odnoszące się do kosztów utrzymania. Ponadto podniósł, że przychody z najmu lokali mieszkalnych wyrażone zostały w kwotach netto, tj. bez kosztów za media i zarząd oraz że od grudnia 2011 r. małżonka skarżącego utraciła prawo do pobierania renty.

W ocenie referendarza, będącej wynikiem analizy informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz przekazanych dodatkowo informacji i dokumentów, skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść wymaganych kosztów sądowych.

Po pierwsze, analizując wyciągi z konta bankowego prowadzonego w bank BPH ustalono, iż skarżący w ostatnim okresie od 3 do 27 października 2011 r., tj. w okresie już po sporządzeniu w dniu 16 września 2011 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy dysponował znacznymi środkami finansowymi. Otóż z przedłożonego wyciągu z rachunku bankowego SEZAM DIRECT wynika, iż skarżący w dniach od 3 do 27 października 2011 r. dokonał wpłaty w gotówce środków pieniężnych na łączną kwotę 32.085,62 zł. Z kolei w okresie po otrzymaniu zaskarżonej decyzji, tj. w sierpniu i we wrześniu 2011 r. w dyspozycji skarżącego znajdowały się środki finansowe w wysokości 9.916,75 zł. Zatem skarżący dysponując tak znacznymi środkami pieniężnymi i mając świadomość wymagalności kosztów sądowych, zarówno w niniejszej sprawie jak i innych zawisłych przed tut. Sądem, winien uwzględnić konieczność ich zapłaty a następnie regulować zobowiązania cywilno prawne.

Po drugie należy wskazać, iż skarżący nie wyjawił źródeł pokrycia kosztów związanych z obsługą kredytów i pożyczek w łącznej kwocie powyżej 4.100 zł, pomimo wezwania do dokonania wyjaśnień w tym zakresie. Z przedłożonych przez skarżącego wyciągów z rachunków bankowych wynika, iż dokonał zapłaty miesięcznych rat kredytów i pożyczek w łącznej wysokości 4.174,85 zł. Natomiast z ujawnionych przez skarżącego źródeł przychodów wynika, iż miesięczne dochody jego żony z tytułu najmu mieszkań i renty czasowej stanowią kwotę 1.370,39 zł ( co wykazano we wniosku o przyznanie prawa pomocy ), zaś miesięczne przychody z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej wynoszą 1.170,83 zł ( w deklaracjach VAT-7K za II i III kwartał 2011 r. skarżący wykazał wartość sprzedanych towarów i usług na łączną kwotę 7.025,00 zł, co średnio miesięcznie stanowi kwotę 1.170,83 zł, a także wartość nabytych w tym okresie towarów i usług w kwocie 4.444,00 zł, co średnio miesięcznie stanowi kwotę 740,66 zł ). Z kolei z działalności rolniczej skarżący wykazał brak jakichkolwiek przychodów.

Zatem przy przyjęciu wielkości miesięcznych kosztów związanych jedynie ze spłatą kredytów i porównaniu jej ze wykazaną wielkością obecnie uzyskiwanych miesięcznych przychodów należałoby uznać za mało wiarygodne oświadczenie skarżącego odnośnie dochodów jego gospodarstwa domowego. Oznaczać to może, iż skarżący bądź też osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym posiadają inne źródła dochodów lub korzystają z pomocy osób trzecich. Nie udokumentował jednakże ani rodzaju pomocy, ani podmiotów jej udzielających. Przy tym należy nadmienić, iż skarżący nie przekazał pełnej informacji również na temat kosztów ponoszonych przez niego i żonę na bieżące utrzymanie. Niewątpliwym jest bowiem, że poza kosztami związanymi z wywozem nieczystości, dostawą energii elektrycznej, gazu i wody ( co do których przedłożył odpowiednie dokumenty ), skarżący i jego żona ponoszą inne wydatki zapewniające minimum potrzeb życiowych, np. związanych z zakupem wyżywienia, ubrania, środków higieny, czystości. Racjonalne gospodarowanie własnymi środkami finansowymi pozwala bowiem skarżącemu na przybliżone określenie wielości wydatków ponoszonych na te potrzeby życiowe.

Zatem, w sytuacji gdy skarżący nie przekazał dowodów mogących obrazować w pełni wiarygodną sytuację finansową jego i rodziny, należało uznać, iż nie wykazał, że spełnia przesłanki określone w art. 246 § 1 p.p.s.a. W szczególności jeżeli podane informacje – tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – są niepełne i obrazują niespójną sytuację w jakiej znajduje się skarżący ( por. postanowienie NSA z 26.02.2009 r., sygn. akt I FZ 23/09 oraz postanowienie NSA z 11.06.2010 r., sygn. akt I OZ 416/10, WWW.nsa.orzeczenia.gov.pl ). rozbieżne czy też przeczą zasadom logicznego rozumowania. W tym względzie szczególnie należałoby powołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 5.11.2010 r. o sygn. akt II GZ 318/10, w którym podkreślił, iż czynności określone w art. 255 p.p.s.a. podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Strona wezwana do uzupełnienia oświadczenia winna z należytą starannością wypełnić treść sądowego wezwania. To w jej interesie leży bowiem przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy ( dostępne na stronie internetowej http:// orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a., orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.