Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1349/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. F. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych - postanawia - odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. II SA/Rz 1349/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. F. na opisaną

w sentencji decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. Powodem odrzucenia skargi był brak nadesłania przez skarżącego, mimo stosownego wezwania, 3 egzemplarzy odpisów skargi.

W dniu 5 marca 2018 r. został przesłany skarżącemu odpis ww. orzeczenia. Przesyłka ta została odebrana w dniu 7 marca 2018 r. (k. 33 akt sądowych).

Następnie w dniu 14 marca 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) J. F. złożył wniosek o przywrócenie terminu do nadesłania trzech odpisów skargi, jednocześnie przedkładając brakujące odpisy skargi.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że dopiero z treści postanowienia powziął wiedzę

o uchybieniu terminowi do wniesienia skargi, przy czym uchybienie to nastąpiło bez jego winy. Podał, że listonosz, który doręczał przesyłkę pocztową spieszył się i nie sprawdził czy adresat jest w domu, zaś awizo - zarówno pierwsze jak i drugie - "wetknął" w szpary znajdujące się w ogrodzeniu (nie zaś do skrzynki pocztowej). To spowodowało, że ww. awiza zaginęły. Wnioskodawca podał, że w tej sprawie interweniował u operatora pocztowego. W wyniku wadliwego działania poczty przesyłka listowa nie została mu doręczona a on został oszukany. Zawnioskował by Sąd wystąpił do operatora pocztowego doręczającego mu korespondencje

o przedstawienie stanowiska w kwestii zasad jej doręczania i wadliwości w tym zakresie. Podniósł, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowości popełnionych przez operatora pocztowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1369 – zwana dalej "P.p.s.a."), który stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.).

Warunki powyższe muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie.

Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd uznał, że wnioskodawca składając go w dniu 14 marca 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej) dochował terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. (liczonego od dnia 7 marca 2018 r., tj. od dnia kiedy z odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi dowiedział się o uchybieniu terminu). Spełnił też warunek dokonania czynności, której termin został uchybiony. Natomiast nie uprawdopodobnił braku winy

w uchybieniu terminu.

W nauce prawa jak i orzecznictwie przyjmuje się, że usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności takich jak: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą, mylne poinformowanie strony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia – ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005 str. 333). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonywujący uprawdopodobni brak swojej winy i wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała cały czas. O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy zachodzi przeszkoda, której strona przy użyciu największego wysiłku nie mogła usunąć.

Analiza wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi prowadzi do konkluzji, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu, nie stanowi takiej przesłanki, sugerowane przez wnioskującego niepozostawienie przez pracownika poczty awiza informującego o przesyłce.

Z akt niniejszej sprawy, w tym z przesyłki (zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi), zwróconej do nadawcy jako niepodjętej w terminie wyraźnie wynika, że z powodu niemożności doręczenia adresatowi w dniu 21 grudnia 2017 r. ww. korespondencję pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej – [...], a zawiadomienie o pozostawieniu pisma

w tym urzędzie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Na przedmiotowej przesyłce widnieje również adnotacja o powtórnym awizowaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. a także informacja o zwrocie ww. przesyłki w dniu 8 stycznia

2018 r. jako niepodjętej w terminie. Obok powyższych informacji znajdują się stosowne pieczątki oraz podpisy osoby doręczającej.

Argumentacja strony zawarta we wniosku a dotycząca nieprawidłowości przy doręczaniu przesyłki nie została poparta żadnymi dowodami. Powyższe uniemożliwiło Sądowi zajęcie stanowiska w tym zakresie. Za dowód w sprawie nie można uznać oświadczeń samej strony wnioskującej o braku awiza, w kontekście dowodu z dokumentu jakim jest koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Zgodnie bowiem z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 1481 ze zm.) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego, a zatem stanowi dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Wprawdzie skarżący oświadczył, że w tej sprawie interweniował u operatora pocztowego, jednakże na poparcie tych faktów nie przedstawił żadnego dowodu. Jeżeli strona kwestionuje sposób doręczenia przesyłki winna w pierwszej kolejności zwrócić się do Poczty Polskiej w celu wszczęcia postępowania reklamacyjnego

a Sądowi przedstawić wynik jego zakończenia. Nie jest bowiem rolą Sądu poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń strony i zastępowanie jej w tym zakresie.

W tak ustalonych okolicznościach należało uznać, że operator pocztowy

w sposób prawidłowy dokonał doręczenia "zastępczego" przesyłki zawierającej wezwanie z dnia 18 grudnia 2017 r., co potwierdza m.in. szczegółowa adnotacja dokonana przez doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki, jak i na samej przesyłce zawierająca datę, podpis doręczyciela oraz informację o powodach jej niedoręczenia. W świetle powyższego nieodbieranie przez skarżącego korespondencji wskazuje jednoznacznie na brak należytej dbałości o swoje interesy.

Konkludując, przywrócenie terminu jest instytucją służącą ochronie zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Taka ochrona przysługuje jednak wyłącznie w przypadku, kiedy skarżący nie może dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Z przytoczonych przez stronę okoliczności nie wynika, aby taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.