Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 216/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 130 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 5 grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w G. pismem z dnia 27 maja 2019 r. wystąpił do Urzędu Miejskiego w G. z wnioskiem o skierowanie B. C. (zwanego dalej "stroną" lub "skarżącym") na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osobowego z powodu uzyskania przez niego w okresie od 21 sierpnia 2017 r. do 17 maja 2018 r. łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W sprawie zostało wszczęte postępowanie w sprawie skierowania strony na badania psychologiczne. W jego trakcie B. C. złożył wniosek o wstrzymanie postępowania z uwagi na złożony do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. wniosek o umorzenie postępowania z uwagi na uchybienia formalne i faktyczne ujęte

w uzasadnieniu pisma zawierającego wniosek o skierowanie go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W związku z powyższym organ zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji

w G. z prośbą o zajęcia stanowiska w kwestii zasadności i aktualności wniosku z dnia 27 maja 2019 r.

W piśmie z dnia 24 lipca 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował, że liczba 26 punktów karnych wynika z faktu popełnienia przez B. C. wszystkich naruszeń wymienionych we wniosku z dnia 27 maja 2019 r. Odbyte w dniu 28 maja 2018 r. szkolenie nie zmniejszyło posiadanych przez niego liczby punktów, bowiem zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego odbycie szkolenie nie powoduje zmniejszenie liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Zatem wniosek należy uznać za aktualny i w pełni zasadny.

W konsekwencji Prezydent Miasta G. decyzją z dnia 28 sierpnia 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.), orzekł o skierowaniu B. C. na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

B. C. odwołał się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że organ wydając decyzje oparł się jedynie na wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nie uwzględniając zarzutów składanych przez niego w toku postępowania administracyjnego. Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt K 2/13, GITD nie uzyskał legalnych uprawnień do przetwarzania i gromadzenia danych osobowych kierowców. Nie istnieje zatem podstawa do nakładania punktów karnych. Ponadto, Sąd Rejonowy w Z. w wyroku z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt [...], uznając go za winnego popełnienia w dniu 17 maja 2018 r. wykroczenia drogowego orzekł wyłącznie o grzywnie, bez punktów karnych. Dodatkowo odbył on w dniu 28 maja 2018 r. szkolenie w [...] Ośrodku Ruchu Drogowego, co powinno, zgodnie z art. 130 ust. 3 ustawy o ruchu drogowym, zmniejszyć ilość punktów karnych.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją dnia 5 grudnia 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie B. C. pięciokrotnie w ciągu jednego roku naruszył przepisy ruchu drogowego skutkujące przypisaniem mu łącznie 26 punktów. Ta liczba punktów obligowała Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. do wystąpienia z wnioskiem o badania psychologiczne, a organ pierwszej instancji do wydania zaskarżonej decyzji. SKO podkreśliło, że wskazany wniosek organu policji jest dokumentem urzędowym sporządzony w przepisanej formie przez organ państwowy w zakresie jego działania i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Natomiast strona postępowania nie wykazała jego nieprawdziwości.

B. C. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi powtórzył zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Uzupełniając skargę pełnomocnik skarżącego złożył pismo z dnia 11 maja

2020 r., w którym wniósł o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Ponadto, wniósł o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. do przedłożenia dowodu skutecznego doręczenia skarżącemu mandatu karnego seria nr [...] na kwotę 200 zł i 6 punktów karnych z dnia 28 lutego 2018 r. oraz mandatu karnego seria nr [...] na kwotę 200 zł i 6 punktów karnych za wykroczenie z dnia 2 maja 2018 r. Wniósł także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do pisma procesowego, tj.: zaświadczenia z dnia 29 maja 2018 r. o odbyciu przez skarżącego szkolenia; pisma z dnia 24 lipca 2019 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., pisma z dnia 31 października 2014 r. Rzecznika Praw Obywatelskich skierowanego do Ministra Spraw Wewnętrznych.

W uzasadnieniu pisma procesowego pełnomocnik skarżącego podniósł, że wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z art. 51 ust. 5 i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej art. 129g ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz orzekł o utracie mocy obowiązującej ww. przepisu z upływem 9 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny uznał, że GITD nie uzyskał legalnych uprawnień do przetwarzania i gromadzenia danych osobowych kierowców, których zarejestrowały urządzenia, a co za tym idzie mandaty wystawiane na podstawie dowodów z fotoradarów zgormadzone przez Inspekcję Transportu Drogowego nie mogą być nakładane, gdyż nie ma ku temu podstawy prawnej. Zatem zasadność nałożenia mandatów karnych z dnia 28 lutego 2018 r. oraz z dnia 2 maja 2018 r. budzi poważane wątpliwości, co do legalności ich wymierzenia. W ocenie pełnomocnika skarżącego GITD nie miał żadnego upoważnienia rangi ustawowej do nałożenia przedmiotowych mandatów, a tym samym fakt naliczenia 12 punktów karnych jest bezpodstawny.

W dalszej kolejności pełnomocnik skarżącego podniósł, że warunkiem koniecznym do sumowania punktów karnych z nałożonego mandatu jest skuteczne doręczenie oraz przyjęcie mandatu za wykroczenie drogowe. W przedmiotowej sprawie organ winien udowodnić doręczenie skarżącemu mandatów karnych za wykroczenia z dnia 28 lutego 2018 r. oraz z dnia 2 maja 2018 r. Pełnomocnik zaznaczył przy tym, że w przypadku, gdy kierowca nie otrzymał i nie przyjął otrzymanego mandatu za wykroczenie drogowe lub nie został ukarany prawomocnym wyrokiem, jako kierowca odpowiedzialny za wykroczenie drogowe, organ nie ma prawa sumować punktów karnych, czyli umieszczać ich we wpisie ostatecznym oraz nie może wywodzić z nich żadnych konsekwencji dla kierowcy.

Końcowo pełnomocnik skarżącego podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. zawartym w piśmie z dnia 24 lipca 2019r., a odnosząc się do braku zasadności zaliczenia szkolenia zmniejszającego liczbę punktów karnych. Zdaniem pełnomocnika rozporządzenie w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wprowadza ograniczenia, które nie przewiduje ustawa. Nie wynika bowiem z ustawy, aby osoba, która przekroczyła 24 punkty nie mogła poddać się szkoleniu (i to nawet wtedy, gdy została już skierowana na egzamin kontrolny). Minister wykroczył zatem poza zakres delegacji ustawowej. Pełnomocnik podkreślił, że Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 2014 r. zwrócił uwagę, że Minister Spraw Wewnętrznych w rozporządzeniu w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wprowadził dodatkowe ograniczenie, którego nie przewiduje ustawa - Prawo o ruchu drogowym. Kodeks drogowy zakazuje możliwość odjęcia punktów po szkoleniu jedynie kierowcy, który przekroczył limit w ciągu roku od otrzymania prawa jazdy. Zakładając racjonalność prawodawcy, należy przyjąć, że skoro wspomniana zasada i wyjątek od niej zostały określone w ustawie, to prawodawca nie upoważnił ministra spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia innych wyjątków od tej zasady. Unormowania dotyczące sfery praw i wolności jednostki, do których niewątpliwie należą przepisy przyznające kierowcom uprawnienie do odbycia szkolenia skutkującego zmniejszeniem liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, są zastrzeżone dla materii ustawowej. Uregulowanie tego w rozporządzeniu jest zatem sprzeczne z konstytucją.

W piśmie z dnia 16 listopada 2020 r. nadesłanym w formie fax-u, dotyczącym również spraw III SA/Gd 215/20 i III SA/Gd 217/20, pełnomocnik skarżącego wniósł o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. do przedłożenia świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowego oraz ponowił wnioski dowodowe złożone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz.

2325 ze zm.; dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje organów obu instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 grudnia 2019 r., nr [...], utrzymująca

w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 28 sierpnia 2019 r., nr [...], kierująca skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem przez niego 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne stanowił art. 99ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 341ze zm.).

Zgodnie z treścią zastosowanej przez organy regulacji ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenia na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Z kolei stosownie do art. 99 ust. 2 pkt 2 starosta wydaje powyższą decyzję na wniosek organu kontroli ruchu drogowego.

Zatem do skierowania kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie transportu drogowego wystarczające jest przekroczenie przez tego kierowcę 24 punktów karnych i wniosek uprawnionego podmiotu, którym jest organ kontroli ruchu.

Decyzja wydawana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami ma charakter związany. Przepis ten zobowiązuje starostę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów w ewidencji kierowców. Pogląd ten jest niekwestionowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por.: wyrok NSA z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 825/15; wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2964/15; wyrok NSA z dnia 23 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1334/16). Niekwestionowane jest także zapatrywanie, że starosta nie jest uprawniony do podważania wpisów dokonanych w stosownej ewidencji, wskazujących ilość punktów uzyskanych przez kierującego za popełnione naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Tym samym jeżeli wniosek właściwego organu Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne i nie ma uprawnień do weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów (por.: wyrok NSA z dnia 23 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1334/16, wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3057/18).

Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu złożenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. wniosku z dnia 27 maja 2019 r., w którym wskazano, że w okresie od 21 sierpnia 2017 r. do 17 maja 2018 r. skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, co skutkowało przekroczeniem przez niego limitu 24 punktów karnych, obligowała Prezydenta do wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego w zakresie zasadności przyznania mu poszczególnych punktów karnych Sąd wskazuje, że tylko organy Policji, jako właściwe do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisywania określonemu naruszeniu odpowiedniej liczby punktów, są władne do korygowania tych punktów. Organy administracji, wydające decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne, nie mają kompetencji do korygowania liczby punktów. Działają one na wniosek Policji i są związane wpisem w ewidencji kierowców, zatem liczbą punktów podanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, który z wnioskiem występuje.

Podkreślić należy w tym miejscu, że również sąd administracyjny nie może dokonywać oceny zasadności uznania, że ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego czy też "prawidłowości zakwalifikowania" przekroczenia przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której Komendant Wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji. Ilość punktów jest pochodną stwierdzenia przekroczenia przepisów ruchu drogowego oraz kwalifikacji takiego przekroczenia. W konsekwencji też wnioski dowodowe składane przez pełnomocnika skarżącego w toku postępowania sądowo-administracyjnego nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione. Niemniej, trzeba również zaznaczyć, że sąd administracyjny, co do zasady, nie prowadzi postępowania dowodowego, ani też nie dokonuje ustaleń w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.).

Sąd nie neguje, że skarżący może dochodzić prawidłowości dokonanych wpisów w ewidencji kierowców, jednakże może tego dokonać w postępowaniu prowadzonym przed Komendantem Wojewódzkim Policji. Wpis do ewidencji prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji, lecz następuje to w odrębnym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3057/18).

W ocenie Sądu również nie zasługują na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący nieuwzględnienia przez organy odbycia przez niego kursu dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego, który powinien skutkować zmniejszeniem przyznanych mu punktów karnych.

Sąd wskazuje, że z przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (obowiązującego zarówno w dacie wydania zaskarżonej decyzji jak i w dacie wyrokowania) wynika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

Oznacza to w istocie, że z uprawnienia określonego w tym przepisie mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.), za naruszenia zasad ruchu drogowego otrzymali mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2515/14).

W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że w dacie odbycia przez skarżącego szkolenia w [...] Ośrodku Ruchu Drogowego w G., suma otrzymanych przez skarżącego punktów za naruszenia (w okresie od 21 sierpnia 2017 r. do 17 maja 2018 r.) przepisów ruchu drogowego, przekroczył 24, a zatem, wbrew stanowisku skarżącego, odbyte szkolenie nie mogło wywołać skutku, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2739/16: W judykaturze sądowoadministracyjnej dominuje (poprzednio pojawiały się jednostkowe odmienne stanowiska) pogląd, wedle którego interpretacja normy § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 grudnia 2002 r. w kontekście jej zgodności z brzmieniem delegacji ustawowej, uwzględniająca zarówno jej treść, jak i cel przepisu delegacyjnego, a także regulację zawartą w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, prowadzi do konkluzji o jej legalności (p.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11 oraz cytowane tam orzecznictwo, publ. www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Co prawda orzeczenia te zapadły pod rządami poprzedniego rozporządzenia, wszak z powodu jego prawie identycznego w istotnym dla sprawy zakresie brzmienia oraz tożsamej delegacji ustawowej, są nadal aktualne.

Celem ustawodawcy wprowadzającego omawiane normy było i jest bowiem dyscyplinowanie kierowców oraz zapewnienie bezpieczeństwa na drogach. Niepodobna więc zgodzić się z odmiennym stanowiskiem skarżącego (...), które w skrajnych wypadkach mogłoby prowadzić do permanentnego odbywania szkoleń po to, aby stale zmniejszać ilość punktów uzyskiwanych za nagminnie popełniane wykroczenia drogowe. Cytowany przepis rozporządzenia wpisuje się w ten cel, a wykładnia systemowa

i celowościowa nie pozwala na literalne odczytanie normy delegacyjnej. W zasadzie każdy przepis wymaga odpowiedniej, indywidualnej wykładni, po to, aby ustalić brzmienie zakodowanej w nim normy prawnej. Jakkolwiek pierwszorzędną jest wykładnia językowa, to jednak w procesie interpretacji prawa nie jest ona jedyna

i rozstrzygająca. Prawidłowa interpretacja przepisu prawa wymaga sięgnięcia także do innych metod, które pozwolą przynajmniej na weryfikację skutków wykładni językowej. W tej sprawie ta metoda nie daje pożądanego rezultatu, bo istotnie przyjęcie wersji prezentowanej przez skarżącego kasacyjnie niweczyłoby cel tzw. punktacji za przekroczenia prawa w ruchu drogowym, a więc zakładany w przepisach ustawy zamiar ustawodawcy. Zatem opowiedzieć się wypada za interpretacją § 8 ust. 6 rozporządzenia proustawową i prokonstytucyjną, zwłaszcza w realiach obecnego ruchu drogowego,

w których dochodzi do zbyt wielu wykroczeń drogowych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zarządzeniem Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nr 49/2020 z dnia 19 października 2020 r. odwołano

rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).