Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 960/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Teza: Decyzja, o jakiej mowa w art. 114 par. 1 ust. 1 pkt. 1b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. Nr 98, poz.602, ze zm.), rozstrzyga wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji , a nie o terminie  wykonania takiego rozstrzygnięcia .

TEZY

Decyzja, o jakiej mowa w art. 114 par. 1 ust. 1 pkt. 1b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. Nr 98, poz.602, ze zm.), rozstrzyga wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji , a nie o terminie  wykonania takiego rozstrzygnięcia .


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Irena Kamińska sędzia NSA Jerzy Solarski Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 819/07 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 819/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2007 r. znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] sierpnia 2007 r. (numer w rejestrze [...]), w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: w dniu [...] sierpnia 2007 r., Prezydent Miasta Łodzi w trybie art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), skierował J. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii "B" w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jednocześnie w decyzji zastrzeżono, że nie poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji do dnia [...] października 2007 r. spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami.

Pismem z dnia [...] września 2007 r. J. C. złożył odwołanie od powyższego skierowania, wnosząc o uchylenie tego skierowania, oraz zgłosił wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, informacji Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi, wniosku o uchylenie mandatu i dowodu jego nadania, przeprowadzenie oględzin akt szkodowych pojazdów biorących udział w kolizji z dnia [...] września 2005 r., przeprowadzenie oględzin miejsca zdarzenia na okoliczność organizacji ruchu i oznakowania poziomego ulicy [...], przesłuchania odwołującego się w charakterze strony na okoliczność przebiegu zdarzenia w dniu [...] września 2005 roku.

W uzasadnieniu odwołania J. C. opisał okoliczności zdarzenia mającego miejsce w dniu [...] września 2005 r., którego następstwem było ukaranie go mandatem karnym oraz naliczenie 6 punktów karnych.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] sierpnia 2007 r. o skierowaniu J. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii "B".

Kolegium uznało, że zarówno organ pierwszej instancji, jak również samo Kolegium, nie jest władne zarówno do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz usunięcia jakiegokolwiek wpisu z tej ewidencji, oraz wskazało, że w kompetencji tych organów nie mieści się weryfikacja zasadności naliczenia w niej punktów karnych, tym bardziej, że przedmiotem prowadzonego postępowania nie jest weryfikacja zasadności naliczenia punktów karnych lecz konsekwencja wynikająca z przekroczenia przez stronę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, tj. skierowanie J. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło też, że z punktu widzenia przedmiotu prowadzonego postępowania, bez znaczenia pozostaje, jakie wykroczenia i w jakich okolicznościach zostały popełnione przez stronę. Istotnym jest natomiast, że za wykroczenia te zostały naliczone punkty karne, których suma w okresie jednego roku przekroczyła liczbę 24, a Komendant Wojewódzki Policji wystąpił ze stosownym wnioskiem - co w rozpatrywanej sprawie niewątpliwie miało miejsce.

Na wskazaną wyżej decyzję J. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie oraz wskazując, że w decyzji organu pierwszej instancji został wskazany termin wykonania decyzji, mimo, że przepisy prawa materialnego go nie wskazują. Podniósł także, iż ukaranie za wykroczenia w ruchu drogowym uważa się za niebyłe i powinny być one usunięte z ewidencji.

Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 819/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdzając nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2007 r. znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] sierpnia 2007 r. wskazał, że decyzja, o jakiej mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1b powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym, rozstrzyga wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, a nie o terminie wykonania takiego rozstrzygnięcia. Brak jest zatem, zdaniem Sądu, jakichkolwiek podstaw do określenia terminu sprawdzenia kwalifikacji w decyzji o skierowaniu na taki egzamin.

Sąd podkreślił, iż w piśmiennictwie przyjęto, że termin jako dodatkowy element decyzji, może być traktowany wyłącznie jako termin ważności decyzji, to znaczy może ograniczać czasowo uprawnienia lub obowiązki wypływające z decyzji, w związku z czym nie mieści się w nim określenie daty wykonania obowiązku, np. określenie terminu obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami.

Sąd uznał zatem, że określenie granicznej daty wykonania obowiązku będzie dopuszczalne jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę prawną decyzji administracyjnej, będzie przewidywał możliwość określenia w tej decyzji daty wykonania obowiązku.

W związku z tym, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, decyzje organów administracyjnych obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, czym wypełniły przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a..

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, jak również wniesiono o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego to jest:

a) art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 24, poz. 215 z późniejszymi zmianami), poprzez nie zastosowanie tych norm, polegające na odstąpieniu w rozpoznawanej sprawie od zastosowania przywołanego rozporządzenia, jak również niewzięcie pod uwagę powszechnie obowiązującego przepisu ustawy;

b) art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), w związku z art. 178 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późniejszymi zmianami), i art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami), poprzez brak dokonania wykładni wskazanej delegacji ustawowej z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 24, poz. 215 ze zm.) i dokonania odmowy zastosowania w sprawie aktu rangi podustawowej.

2) naruszenie prawa procesowego, to jest:

a) art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie ma miejsce rażące naruszenie prawa, bowiem rażące naruszenie prawa występuje jedynie w sytuacji, gdy przekroczenie prawa jest jasne i niedwuznaczne oraz nie jest konsekwencją dokonanej wykładni norm prawa i orzecznictwa sądów administracyjnych;

b) art. 141 § 4 wskazanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji pominął w swoich rozważaniach rozbieżne orzecznictwo dotyczące skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz zakreślenia w tym zakresie terminu, jak również nie przywołał poglądów doktryny na tle rażącego naruszenia prawa;

c) art. 145 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że wydane decyzje administracyjne są obarczone wadą uzasadniającą ich stwierdzenie w całości;

d) art. 138 w związku z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niepełne przedstawienie stanu sprawy, błędną ocenę materiału dowodowego, brak dokonania jakiejkolwiek wykładni norm prawa, przedstawienie oceny prawnej niespójnej, nieprzedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania, jak również wzajemną sprzeczność sentencji zaskarżonego wyroku z jego uzasadnieniem, polegające na tym, że sentencja stanowi o stwierdzeniu nieważności decyzji w całości, podczas gdy w uzasadnieniu wyroku, Sąd pierwszej instancji podnosi nieważność decyzji w części ustalającej termin w jakim należy poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym nie dopuszcza działania w ramach uznania administracyjnego.

Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, że nie ma jakichkolwiek podstaw do określenia terminu sprawdzenia kwalifikacji w decyzji o skierowaniu na taki egzamin, bowiem skoro Sąd pierwszej instancji nie odmówił zastosowania w tej konkretnej sprawie rozporządzenia rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, to określenie przedmiotowego terminu wynika z § 6 i załącznika nr 2 tego rozporządzenia.

Autor skargi kasacyjnej nie zgodził się także z opinią Sądu pierwszej instancji że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Rozpoznawana w tych granicach skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Zarzuty te zmierzały do wykazania, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku oparł się na wadliwie ustalonym (niepełnym) przez organy obu instancji stanie faktycznym sprawy.

Jako nietrafny ocenić należy zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 138 i art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis tego unormowania określa wymogi formalne którym winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Analizując pisemne motywy zaskarżonego wyroku Naczelny Sad Administracyjny uznał, iż spełnia ono wszystkie wymogi określone w tym przepisie. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej ustosunkowano się do tych istotnych faktów i zarzutów skargi, które miały znaczenie w sprawie. Okoliczność, iż stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi jest odmienne od prezentowanego przez skarżącego nie oznacza, że takie uzasadnienie nie odpowiada wymogom ustawowym. Zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny w ramach tej podstawy kasacyjnej zobowiązany jest jedynie do kontroli uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami określonymi w tym przepisie. Brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów postawionych w skardze, pominięcie pewnych kwestii i skoncentrowanie się na zagadnieniach mających istotne znaczenie w sprawie, nie stanowi uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Także i podniesiony przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 i w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie mógł doprowadzić do podważenia przyjętych za podstawę wyroku ustaleń faktycznych. Treść tych zarzutów stanowi jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. W sytuacji bowiem kiedy występuje brak, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, podstawy prawnej do ustalenia np. terminu wykonania nałożonego obowiązku, termin ten należy uznać za pozbawiony podstawy prawnej, a zatem nieważny zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Wobec tego, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się bezzasadne, dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną trafności zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, powołanych w skardze kasacyjnej, miarodajny jest stan faktyczny sprawy będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, podkreślić należy, iż stosowanie norm prawa materialnego każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być jednak uzasadniony próbą zwalczenia poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych oraz zamiarem kwestionowania oceny takich ustaleń przez Sąd pierwszej instancji. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych przyjętych w zaskarżonym wyroku nie może zatem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. akt FSK 192/04 ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68).

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, ze zm.), który przewiduje, że kontrolnemu sprawdzaniu kwalifikacji kierowców podlega między innymi osoba skierowana decyzją starosty, wydaną na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1, a więc za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b). Przepis ten w swej treści nie przewiduje terminu do złożenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Nie upoważnia on także starosty do wyznaczenia takiego terminu, a tym samym do wyznaczenia daty wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy w razie niepoddania się obowiązkowi złożenia egzaminu, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Również ten przepis nie określa daty sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, a tym samym nie precyzuje, po jakim czasie od skierowania na egzamin starosta może zastosować powyższą sankcję. Oznacza to, że organ każdorazowo ocenia kiedy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku, a w konsekwencji kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Należy przy tym zaznaczyć, iż organ administracji winien w takiej sytuacji badać każdy przypadek indywidualnie, a okres w jakim osoba miałaby poddać się egzaminowi kontrolnemu powinien być krótki, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ale jednocześnie na tyle realny by umożliwić zainteresowanemu przystąpienie do jego zdawania.

Omawiana kwestia podlega zatem rozstrzygnięciu dopiero w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 140 ust. 1 pkt. 4 a Prawa o ruchu drogowym. Natomiast decyzja, o jakiej mowa w art. 114 § 1 ust. 1 pkt. 1b ustawy, rozstrzyga wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, a nie o terminie wykonania takiego rozstrzygnięcia. W związku z wyżej przedstawionym stanowiskiem należy przyjąć, że brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do określenia terminu sprawdzenia kwalifikacji w decyzji o skierowaniu na taki egzamin. Tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1363/06 (niepubl.).

Zgodnie z ogólną regułą organy administracji publicznej obowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Mogą one władczo kształtować sytuację obywateli, wyłącznie gdy przewiduje to przepis prawa powszechnie obowiązującego. Zatem wszystkie elementy decyzji, zarówno rozstrzygnięcie, jak i warunki, terminy i inne dodatkowe zastrzeżenia, winny mieć oparcie w przepisach ustawowych lub wykonawczych. Potwierdza to treść art. 107 § 2 kpa, stanowiący, iż poza składnikami, o których mowa w § 1 tego przepisu, decyzja może zawierać także inne elementy, o ile przepisy szczególne tak stanowią. W sytuacji zaś braku, o czym już wyżej była mowa, podstawy prawnej do ustalenia np. terminu wykonania nałożonego obowiązku, termin ten należy uznać za pozbawiony podstawy prawnej, a zatem nieważny zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa (por. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, kom. do art. 107, lp. 29; M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, komentarz do art. 107, lp. 23). Przedstawiony wyżej pogląd prezentowany był w orzecznictwie sądów administracyjny między innymi w sprawach z zakresu prawa budowlanego. Przykładowo, w wyroku z dnia 5 października 1999 r., IV SA 1502/97 (Lex nr 47792) NSA wyraził stanowisko, że brak w przepisach podstawy do określenia terminu rozbiórki stanowi kwalifikowaną wadę decyzji, skutkującą jej nieważnością w części ustalającej taki termin (por. także wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 25 maja 1994 r., sygn. akt SA/Gd 2562/93, OSP z marca 1996 r., lp. 51).

Wydając zaskarżony wyrok, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi trafnie zatem przyjął, że decyzja o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji kierowcy nie powinna zawierać rozstrzygnięcia w przedmiocie terminu poddania się takiemu egzaminowi. To zaś oznacza, że powołany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, nie jest trafny. Wprawdzie uzasadniony wydaje się pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę mógł stwierdzić nieważność przedmiotowych decyzji jedynie w części dotyczącej wskazania terminu, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik postępowania przed Sądem I instancji.

W świetle powyższych rozważań również nie jest trafny zarzut naruszenia przepisu art. 100 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 178 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., ponieważ wyrażoną przez Sąd pierwszej instancji ocenę uznać należy za prawidłową zarówno w świetle przedstawionej wykładni przepisów prawa materialnego, jak i okoliczności rozpatrywanej sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.