Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 217/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 56, art. 63 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2013 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...], ustalającą warunki zabudowy nieruchomości dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego (pomieszczenia) z przeznaczeniem na kotłownię o mocy do 14 kW wraz z realizacją niezbędnej infrastruktury technicznej, wynikającej z przewidywanego przeznaczenia na działce nr [...], położonej w J. przy ulicy B.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że ustalenie warunków zabudowy następuje w drodze decyzji wydawanej na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", którą to decyzję wydaje się w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy, decyzji o warunkach zabudowy wymaga zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. 'Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Obowiązkiem organu, wydającego decyzję o warunkach zabudowy jest więc szczegółowe zbadanie, czy wszystkie warunki wskazane w przepisie zostały spełnione. W przypadku, gdy chociażby jeden warunek nie został spełniony, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest niedopuszczalne.

Badając zaskarżoną przez I. K. i H. K. decyzję organu I instancji, SKO wskazało, że została ona wydana na wniosek inwestora, po przeprowadzeniu wymaganego prawem postępowania i nie narusza prawa w sposób istotny, zmuszający organ odwoławczy do jej uchylenia bądź zmiany.

Z załączonego do akt sprawy wniosku inwestorskiego o ustalenie warunków zabudowy wynika, iż zamierzenie inwestycyjne określono wyłącznie jako zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego (pomieszczenia) z przeznaczeniem na kotłownię o mocy do 14 kW wraz z realizacją niezbędnej infrastruktury technicznej, wynikającej z przewidywanego przeznaczenia na działce nr [...], położonej w J., przy ul. B. Na mapie, stanowiącej część graficzną wniosku kolorem niebieskim wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji oraz wskazano przedsięwzięcie objęte wnioskowanym zamierzeniem. W ocenie Kolegium bezspornym jest, że wnioskowana inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w formie decyzji, a złożony w sprawie wniosek inwestora zawiera wszystkie elementy, o których stanowi art. 52 ust. 2 powołanej ustawy.

Po dokonaniu analizy akt sprawy Kolegium stwierdziło, że inwestycja objęta badaną decyzją jest przewidziana do realizacji na obszarze terenu spełniającego warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Spełnienie powyższych warunków potwierdza sporządzona w sprawie analiza obszaru wyznaczonego zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania

terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ I instancji wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany odpowiadający rozmiarom określonym w w/w rozporządzeniu i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1- 5 powołanej ustawy.

Sporządzona na potrzeby kontrolowanego postępowania administracyjnego analiza sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu wokół planowanej inwestycji nie pozostawiła wątpliwości, że zamierzone przez inwestora wprowadzenie funkcji kotłowni w istniejącym budynku gospodarczym, będzie pozostawało w zgodzie z istniejącym porządkiem planistycznym, tj. nie będzie kolidowało z funkcją zabudowy terenu sąsiedniego, znajdującą się w wyznaczonych granicach obszaru analizowanego. Wskazana bowiem we wniosku ściśle użytkowa funkcja stanowi uzupełnienie istniejącej funkcji podstawowej, tj. mieszkalnej, nie zmieni przeznaczenia zabudowy terenu inwestycji, jak również działek sąsiednich, które również stanowią teren zabudowy mieszkaniowej. Podkreślić przy tym należy, że kontynuacja funkcji zabudowy nie oznacza nakazu czy konieczności kopiowania istniejącej zabudowy, gdyż wystarczającym jest, aby nowa zabudowa nie kolidowała z już istniejącą i można ją było pogodzić z zastanym stanem rzeczy (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 3.03.2011r. sygn II SA/Łd 1371/10, Lex Nr 994162).

W ocenie Kolegium, w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały także wszystkie pozostałe wymogi uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy: dostępność do drogi publicznej, uzbrojenie wystarczające dla projektowanego przedsięwzięcia, brak potrzeby uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, brak naruszenia przepisów odrębnych.

Stosownie do wymagań określonych w art. 54 pkt 1-3 omawianej ustawy, analizowana decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. W świetle § 9 powołanego rozporządzenia części składowe analizowanej decyzji o warunkach zabudowy stanowią: część tekstowa decyzji (§ 9 ust. 1), część graficzna decyzji (§ 9 ust. 1) oraz załącznik do decyzji w postaci wyników analizy; o której mowa wyżej, zawierających część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 2).

Mając to na uwadze SKO stwierdziło, że decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] o warunkach zabudowy zawiera komplet części składowych wymaganych powołanymi wyżej przepisami.

Wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu Kolegium uznało za niezasadne.

Organ II instancji zauważył w szczególności, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy może złożyć każdy, niezależnie od przysługującego mu uprawnień do nieruchomości. Organ orzekający o warunkach zabudowy jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy - jest zawsze bezwzględnie związany rodzajem inwestycji wskazanej przez inwestora. Nadto, zgodnie z art. 63 ust. 2 ww. ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Samo wydanie decyzji nie stanowi żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych. Nie jest ona rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest wymagane przedłożenie dowodu dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ograniczenie to może nastąpić dopiero w fazie realizacyjnej, w postępowaniu dotyczącym dokonania zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego - stosownie do art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wynika stąd, że kwestie podniesione w odwołaniu nie dotyczą postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji i nie mogą być uwzględnione w tym postępowaniu.

Organ wyjaśnił też, że w aktualnym porządku prawnym, jest prawnie dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Przepisy Prawa budowlanego nakazują bowiem wręcz uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, o czym stanowi art. 48 ust. 3 pkt 1 i art. 49b ust. 2. lub dla zmienionego samowolnie sposobu użytkowania obiektu budowlanego - art. 71 "a" ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy, do której przedłożenia w wymienionych wyżej przypadkach zobowiązuje sprawcę samowoli organ nadzoru budowlanego w postępowaniu w sprawie samowoli budowlanej, pozwala rozstrzygnąć, czy obiekt budowlany lub jego część zrealizowany został w zgodzie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub wprowadzony samowolnie sposób użytkowania obiektu lub jego części jest zgodny z istniejącym na danym terenie porządkiem planistycznym. Decyzja o warunkach zabudowy staje się w opisanych przypadkach jednym z warunków legalizacji samowoli budowlanej. Celem zaś decyzji o warunkach zabudowy jest wyłącznie przesądzenie o dopuszczalnym w świetle państwowego porządku planistycznego sposobie zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi wyłącznie szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie zrealizować.

SKO wyjaśniło również, że podnoszone w toku postępowania kwestie zagrożenia wnioskowaną inwestycją bezpieczeństwa ludzi, mienia i ochrony środowiska' oraz naruszenia przepisów Prawa budowlanego są na obecnym etapie postępowania przedwczesne i nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Kwestie te bowiem dotyczą postępowania przed właściwym organem nadzoru budowlanego, który przed wydaniem decyzji legalizującej obecny stan faktyczny, dokona kompleksowej oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z prawem, w tym także z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać tego typu obiekty. Organami właściwymi do wydawania decyzji o warunkach zabudowy są wójtowie, burmistrzowie, prezydenci miast. Organy te nie są zaś uprawnione do orzekania ani w sprawach pozwoleń na budowę, ani też legalizacji samowoli budowlanych.

W skardze na tę decyzję H. K. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że inwestycja wskazana we wniosku inwestora T. K. dotyczy nieistniejącego budynku gospodarczego. Jako współwłaściciel działki objętej wnioskiem inwestora H. K. stwierdził bowiem, że na tej posesji przy wspólnym budynku mieszkalnym nie istnieje żaden wolnostojący budynek gospodarczy, przez co ustalanie warunków zabudowy dla tak określonego przedsięwzięcia jest bezprzedmiotowe.

Mimo tego, że organ administracji jest związany wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, w czym mieści się też związanie określeniem przedmiotu wniosku, organy administracji samowolnie dokonały modyfikacji wniosku inwestora, który dotyczył nieistniejącego budynku gospodarczego, a całą treść dotyczącą inwestycji przekierowały na bezprawnie dokonaną rozbudowę budynku mieszkalnego o dodatkową, zbędną kotłownię, co do której od lipca 2012 r. toczy się postępowanie nadzorcze prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W sprawie nie chodzi jednak o zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego, gdyż przedmiotowe podpiwniczone pomieszczenie od początku było przeznaczone na kotłownię.

Zdaniem skarżącego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający i nie pozwalał na wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tak skomplikowanej budowy, jak budowa kotłowni.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. ).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.).

Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Z uwagi na złożenie przez inwestora T. K. wniosku o ustalenie warunków zabudowy w dniu 20 lipca 2012 r., miały w sprawie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powodował, że w celu ustalenia warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji konieczne było wydanie decyzji. Takiej decyzji wymagają bowiem przedsięwzięcia pociągające za sobą zmianę sposobu zagospodarowania terenu, w tym również polegające na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu).

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

W sprawie poddanej kontroli Sądu zostały łącznie spełnione warunki o jakich mowa w przytoczonym art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu. Wykazała to analiza przeprowadzona w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164/2003 poz. 1588), stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji i integralną jej część.

Wbrew ogólnikowemu zarzutowi skargi, wszystkie wymogi wynikające z przytoczonych przepisów zostały w sprawie spełnione, co stwierdził organ II instancji i co potwierdza kontrola dokonana przez Sąd. Należy zauważyć, że skarżący zarzucając, że zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający i nie daje podstaw do podjęcia zaskarżonej decyzji, nie wskazał jakie konkretnie okoliczności nie zostały wykazane. Wskazując natomiast na niespełnienie wymogów określonych w art. 61 ustawy, skarżący nie wyjaśnił, o który z wymogów zawartych w tym rozbudowanym przepisie mu chodzi. Takie sformułowanie przytoczonych zarzutów uniemożliwia Sądowi szczegółowe odniesienie się do nich.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie podważają one legalności kontrolowanej decyzji.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, nie wskazując jednak, którą z wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 - 8 kpa podstaw wznowienia postępowania ma na myśli. Odpowiedzi na to pytanie nie ma również w uzasadnieniu skargi. Ponieważ Sąd, działając w ramach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a. granic orzekania nie dostrzegł żadnych naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b). p.p.s.a.), nie było w sprawie podstaw do uwzględnienia tego niesprecyzowanego zarzutu skargi.

Zawarty w uzasadnieniu skargi zarzut bezprzedmiotowości przeprowadzonego postępowania z uwagi na brak na działce nr [...] położonej w J. budynku gospodarczego, którego zmiana sposobu użytkowania została wskazana jako przedmiot wniosku inwestora – nie jest zasadny. Już z samej treści skargi wynika, że istota tego zarzutu nie dotyczy braku przedmiotu wniosku (za który autor skargi uważa wolno stojący budynek gospodarczy), ale wadliwego określenia planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie skarżącego bowiem, inwestorowi nie chodziło o zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego, ale o rozbudowę budynku mieszkalnego o kotłownię. Tymczasem z wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia 23 października 2012 r. potwierdzonych przez organy administracji wynika, że przedmiotowe pomieszczenie zostało legalnie wybudowane w 2010 r., na podstawie zgłoszenia, przy czym nie była to rozbudowa budynku mieszkalnego o kotłownię, ale budowa budynku (pomieszczenia) gospodarczego położonego tuż przy istniejącym domu mieszkalnym, stycznie do jego ścian. Takie usytuowanie, choć może wywoływać wątpliwości odnośnie charakteru inwestycji, nie przesądza o tym, że doszło do rozbudowy budynku mieszkalnego. Nie jest bowiem prawdą, że budynek gospodarczy musi być lokalizowany jako wolno stojący. Może on bowiem przylegać do innego budynku, a nawet mieć z nim wspólna ścianę. Według twierdzeń inwestora przedmiotowy budynek (a ściślej pomieszczenie), mimo tego, że nie był wolnostojący, został wzniesiony jako samodzielne pomieszczenie gospodarcze. Nawet jeżeli pomieszczenie to zostało funkcjonalnie połączone z budynkiem mieszkalnym, przez co przestało być zgłoszonym samodzielnym budynkiem gospodarczym, to nie powoduje to bezprzedmiotowości, ani niedopuszczalności wniosku o ustalenia warunków zabudowy. Zmiana sposobu użytkowania z gospodarczego na kotłownię również jest co do zasady dopuszczalna i w celu jej przeprowadzenia wymaga uzyskania warunków zabudowy, czasem również następczego, o czym będzie mowa niżej.

Nie można też zgodzić się ze skarżącym, że skoro od początku zamiarem inwestora było rozbudowanie budynku mieszkalnego o kotłownię, to objęta obecnie wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zmiana sposobu użytkowania w ogóle nie nastąpiła, w związku z czym nie wymaga ustalenia warunków zabudowy.

Przy ocenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie ocenia się bowiem niewyartykułowanych intencji inwestora, ale jego treść oraz stan faktyczny istniejący na terenie objętym wnioskiem. Skoro przedmiotowe pomieszczenie zostało wybudowane i zgłoszone jako samodzielny budynek gospodarczy (w którym to określeniu mieści się również samodzielne pomieszczenie gospodarcze), a do takiego zgłoszenia nie został wniesiony przez właściwy organ nadzoru budowlanego sprzeciw, to należy przyjąć, że późniejsza, nawet samowolna zmiana sposobu użytkowania tego pomieszczenia z gospodarczego na kotłownię związana z funkcjonalnym połączeniem tego pomieszczenia z resztą budynku mieszkalnego stron, również wymaga uzyskania warunków zabudowy.

Okoliczność, że do zmiany sposobu użytkowania tego pomieszczenia mogło dojść samowolnie (o czym może przesądzić dopiero toczące się postępowanie nadzorcze prowadzone przez PINB), nie pozbawia inwestora możliwości uzyskania warunków zabudowy, co trafnie zauważyły organy w niniejszej sprawie. Możliwość uzyskania warunków zabudowy odnośnie już dokonanych samowolnie zmian sposobu użytkowania obiektu budowlanego wynika bowiem wprost z art. 71 "a" ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego. Należy też zauważyć, że podnoszona przez skarżącego okoliczność, że dokonana przez T. K. rozbudowa budynku mieszkalnego o kotłownię była nielegalna, nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu. Jego przedmiotem była bowiem zmiana sposobu użytkowania tego obiektu budowlanego, który ostatecznie powstał, bez względu na to, czy była to rozbudowa budynku mieszkalnego, czy też budowa samodzielnego pomieszczenia, które następnie funkcjonalnie połączono z tym budynkiem mieszkalnym. Taka zmiana przeznaczenia bez wątpliwości wymaga uzyskania warunków zabudowy, o czym była mowa wyżej, w związku z czym inwestor miał prawo o takie warunki zabudowy wystąpić, a organy administracji w sytuacji stwierdzenia, że wniosek spełniał wszystkie ustawowe wymogi, a zamierzenie inwestycyjne wnioskodawcy jest zgodne z przepisami odrębnymi, miały wynikający z art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy obowiązek taki wniosek uwzględnić.

Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący samowolnej modyfikacji przez organy architektoniczno-budowlane wniosku inwestora, który dotyczył nieistniejącego budynku gospodarczego, na bezprawnie dokonaną rozbudowę budynku mieszkalnego o dodatkową kotłownię.

Pisemny wniosek T. K. z dnia 20 lipca 2012 r. dotyczył inwestycji polegającej na wykonaniu robót budowlanych dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na kotłownię centralnego ogrzewania. Z treści tego wniosku wynika, że kotłownia ta ma być wykonana dla potrzeb istniejącego budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w J. przy ulicy B. W piśmie z dnia 23 października 2012 r. (k. 55-56 akt administracyjnych), inwestor uzupełnił swój wniosek co do przedmiotu inwestycji określając, że ma ona na celu zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego z gospodarczego na kotłownię o mocy 14 kW wraz z realizacją niezbędnej infrastruktury technicznej wynikającej z przewidywanego przeznaczenia. Tak też został określony przedmiot ustalenia warunków zabudowy w decyzji pierwszoinstancyjnej Burmistrza Miasta z dnia [...], która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, przy czym organ zasadnie uściślił, że w sprawie chodzi o "istniejący budynek gospodarczy (pomieszczenie)".

Należy jeszcze raz wyraźnie stwierdzić, że przedmiotem sprawy nie była ani budowa budynku gospodarczego (pomieszczenia), w którym inwestor urządził kotłownię, ani też rozbudowa budynku mieszkalnego o tę kotłownię, ale zmiana sposobu użytkowania istniejącego już obiektu budowlanego. Dlatego zarzuty dotyczące budowy, czy rozbudowy, która miała miejsce kilka lat wcześniej i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania tego obiektu.

Należy też wyjaśnić, że w pełni zasadne są wywody organu II instancji co do charakteru i znaczenia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla praw do terenu będącego przedmiotem takiego wniosku. Istotnie bowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy może złożyć każdy, niezależnie od przysługujących mu uprawnień do nieruchomości. Nadto, zgodnie z art. 63 ust. 2 ww. ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dlatego okoliczność, że skarżący jako współużytkownik wieczysty nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja, nie wyraził zgody na złożenie rozpatrywanego w sprawie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i sprzeciwiał się jego uwzględnieniu - nie ma dla sprawy żadnego znaczenia.

Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.