Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1013/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Kazimierz Maczewski Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Małgorzata Płocharska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006 r. sprawy ze skargi E i Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. Nr SKO.[...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zakończonej decyzją odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. o d d a l a skargę, II. przyznaje do Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na rzecz adwokata J. K. kwotę [...] zł /[...] złote [...] / złotych tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną.


UZASADNIENIE

Decyzją ostateczną z dnia [...] r. Burmistrz Miasta [...] ustalił, na wniosek T.J., warunki zabudowy zagospodarowania przestrzennego na lokalizację zbiornika cylindrycznego stalowego naziemnego na działce o numerze geodezyjnym[...] przy ul. [...] w [...] Pismem z dnia [...] r. E. i Z. D., właściciele nieruchomości sąsiedniej, zamieszkali w [...] przy ul.[...] wnieśli o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Jako przejaw wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa wskazali, że :

- są narażeni na znaczne uciążliwości wynikające z blokowania drogi do ich posesji podczas dojazdu zestawu z cysterną do tankowania zbiornika stacjonarnego;

-decyzja narusza § 157 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r., który uniemożliwia wydanie zgody na lokalizację zbiornika gazu płynnego w miejscu, gdzie znajduje się sieć gazu ziemnego;

- decyzja narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 14.11.1996r. w § 1, gdyż godzi się na prowadzenie działalności produkcyjnej na obszarze dopuszczającym do ewentualnej działalności usługowej ze strefą uciążliwości zamykającą się w obszarze dz. [...] a tymczasem niebezpieczne manewry cysterny z holownikiem blokujące drogę i strefa zagrożenia wybuchem podczas przeładunku są uciążliwością przekraczającą granice działki [...]

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. Nr[...] , po rozpatrzeniu wniosku – odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r.

W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium stwierdziło, że warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji jest przypisanie jej jednej z wad taksatywnie wyliczonych w art. 156 § 1 Kpa. Do kontrolowanego orzeczenia można – zdaniem Kolegium – odnieść jedynie przepis art. 156 § 7 Kpa zawierający w swej hipotezie klauzulę nieważności, która ma oparcie w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ ustalił, że dla obszaru objętego inwestycją, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje funkcję mieszkaniowo- usługową ze strefą uciążliwości zamykającą się w obszarze działki. Wnioskowane przedsięwzięcie polegało na posadowieniu gazowego zbiornika naziemnego do zasilania instalacji grzewczej budynku mieszkalnego oraz technologicznej piekarni, co w ocenie organu, powoduje, że posadowienie tego zbiornika w tym obszarze nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu.

Tak argumentując, Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji wskazanej we wniosku.

Powyższa decyzja stała się ostateczną, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] r. stwierdziło uchybienie przez E. i Z. D. terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia [...] r. małżonkowie Z. i E. D.powołując się na art. 157 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 i 7 Kpa, wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w [...] z dnia [...] r. Nr[...] , jako wydanej "ze złamaniem prawa." Według wnioskodawców powstał obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji SKO z [...] z dnia [...] r. ponieważ warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydano z rażącym naruszeniem prawa, a SKO w ogóle nie odniosło się do zarzutów merytorycznych wobec decyzji nr [...] i nie rozpatrzyło sprawy wnikliwie. W uzasadnieniu wniosku strona powtórzyła argumentację, która legła u podstaw pierwszego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji tj. wniosku z dnia [...] r.

Decyzją ostateczną z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji własnej z dnia [...] r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] r. argumentując, że decyzja z dnia [...] r. nie jest dotknięta żadną z wad skutkujących stwierdzeniem nieważności w trybie art. 156 Kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] po rozpoznaniu skargi Z. i E. D. wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt SA/Sz [...] uchylił decyzję SKO w [...] z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia[...] .

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 Kpa następuje z powodu niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Organ administracji nie może zatem odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, uzasadniając odmowę brakiem podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji. W kontrolowanej sprawie organ rozpatrzył wniosek merytorycznie, mimo że odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wszczęło na wniosek Z. i E. D. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wskazanej we wniosku.

Decyzją z dnia [...] r. Nr SKO.ZP [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] Nr [...] r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na lokalizacji [...] płynny na fundamencie o objętości [...] na działce [...] przy ul. [...]

Organ po opisaniu w uzasadnieniu swojej decyzji dotychczasowego toku sprawy -tak jak to zostało wyżej przedstawione- oraz szczegółowym zrelacjonowaniu argumentów strony zawartych w podaniu wskazał, że decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji (art. 158 Kpa) jest wydawana w wyniku ustalenia istnienia wyłącznie jednej z przesłanek pozytywnych ustanowionych w art. 156 § 1 Kpa i powoduje usunięcie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej nieważnością. Decyzja ta ma charakter kasacyjny i wobec tego nie może rozstrzygać o istocie sprawy.

W omawianej sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu żadna z przesłanek wyszczególnionych w art. 156 § 1 Kpa nie występuje.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że opisane przez wnioskodawców obciążenia transportowe, przyszłe uciążliwości z tytułu eksploatacji zbiornika gazowego a także zarzucane samowole budowlane, nie mogą skutecznie podważyć legalności decyzji w sprawie wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Rozpatrując wniosek w kontekście art. 156§ 1 pkt 7 Kpa w związku z art. 46 a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ przypomniał, że Kolegium badając legalność decyzji organu I instancji (na stan prawny z dnia jej wydania) stwierdziło, że dla obszaru objętego planowaną inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzony uchwałą Nr XX/159/96 Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. według którego teren przedmiotowej działki przeznaczony jest pod funkcję mieszkaniowo- usługową ze strefą uciążliwości zamykającą się w obszarze działki. Z treści planu wynika, że zbiornik naziemny do zasilania gazem płynnym instalacji grzewczej budynku mieszkalnego oraz linii technologicznej piekarni posadowiony w obrębie nieruchomości nie stanowi sieci uzbrojenia terenu, jak to twierdzą wnioskodawcy, lecz jest jednym z elementów wewnętrznej instalacji grzewczej budynku zlokalizowanego na przedmiotowej nieruchomości. Wykonanie odrębnego elementu do zasilania wewnętrznej instalacji grzewczej gazu płynnego na terenie objętym funkcją mieszkalno- usługową nie oznacza, że instalacja ta jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dlatego za niezasadne uznane zostały zarzuty wnoszących o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczące braku zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wywodzenie z tego, że decyzja Kolegium o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] jest dotknięta nieważnością. Tym bardziej - zdaniem organu- nie ma znaczenia zarzut wskazujący, że funkcja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy jedynie funkcji mieszkaniowej, w której są już zrealizowane wszelkie sieci infrastruktury technicznej a w tym także i sieci instalacji gazowej, a zatem nie można instalować wewnętrznej instalacji gazowej na gaz płynny.

Pod pojęciem fundamentu pod zbiornik gazu płynnego należy rozumieć odrębny ( dla tego urządzenia) element instalacji wewnętrznej, który to jest dopuszczalny bez wzglądu na istniejące już wcześniej sieci gazu ziemnego czy instalacje energetyczne. Dlatego organ stwierdził, że nie można skutecznie podnosić zarzutu rażącego naruszenia prawa w omawianej decyzji z powodu wykonania innych instalacji na omawianym terenie np. energetycznych, gdyż są to wszystko instalacje wewnętrzne, które w razie potrzeby mogą być wykonywane i wykorzystywane.

Organ ponadto uznał za nie mające znaczenia w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji zarzuty dotyczące kwestii wychodzących poza przedmiot decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenem w szczególności takie jak tankowanie pojazdów gazem czy kwestia płynących z § 157 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich rozstrzygana na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę, a także okoliczność, że na terenie przedmiotowej działki istnieje już sieć gazu ziemnego.

Z. i E. D. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że "SKO utrzymuje stan bezprawia, lekceważy swój prawny obowiązek, że jest zobowiązane także z urzędu uchylać decyzje rażąco obrażające prawo". Zdaniem strony, wyraźnie wskazany w MPZP dla dz. [...] przepis § 157 rozporządzenia MGPiBud. Z 14.12.1994 r. (Dz. U. Nr 10 z 1995 r.) i obecna nowsza regulacja z takiego samego paragrafu 157 zabraniają stosowania gazu płynnego tam gdzie istnieje sieć gazownicza miejska. SKO przeinacza podstawowe fakty wskazując złą wolę lub nieznajomość akt sprawy, wręcz fałszywie streszcza ich wnioski.

Zaskarżoną decyzją ostateczną z dnia 18 sierpnia 2004 r. Nr SKO.ZP 41 /1356/2004 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po ponownym rozpatrzeniu sprawy – utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. Nr [...]

Z uzasadnienia decyzji wynika, że Kolegium nie podzieliło zarzutów strony .

Kolegium wyjaśniło, że kwestionowana decyzja Kolegium z dnia [...] r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] r. wydana została na podstawie obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w wyniku bardzo szczegółowego postępowania wyjaśniającego z rozprawą administracyjną włącznie. Kolegium wydając decyzję z dnia[...]. na podstawie zarzutów zainteresowanych o sprzeczności decyzji Burmistrza [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego wnioskiem, dokładnie przeanalizowało ustalenia tego planu i nie znalazło w niej rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza[...] .

Kolegium w swym postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r. przeanalizowało ponownie ustalenia miejscowego planu dla obszaru objętego wnioskiem, zwłaszcza w aspekcie zarzutów wnioskodawców o sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy na posadowienie zbiornika na gaz płynny z ustaleniami tego planu. Kolegium przyjęło ( na podstawie stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego), że skoro wnioskiem objęto posadowienie zbiornika na gaz płynny dla celów grzewczych, to zbiornik ten staje się tym samym elementem sieci wewnętrznej grzewczej budynku ( niezależnie czy o funkcji mieszkaniowej czy też o funkcji usługowej). Wszystkie instalacje wewnętrzne stanowią nieodłączną część budynków zarówno o funkcji mieszkaniowej jak i usługowej. Ta okoliczność powoduje, że nie zachodzi sprzeczność wydanej decyzji z ustaleniami miejscowego planu.

Organ stwierdził dalej, że Kolegium w swej decyzji z dnia [...] r. odniosło się do wszystkich zarzutów podniesionych we wniosku z dnia [...] r. wyjaśniając przyczyny ich nieuwzględnienia i wskazując że wszystkie te zarzuty są przedmiotem rozstrzygania organu prowadzącego postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i o udzielenie pozwolenia na budowę.

Kolegium wskazało ponadto, że kwestia użytkowania zbiornika na gaz niezgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę ( zarzut cichego tankowania samochodów) należy do kompetencji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w[.. ] . Natomiast kwestia przekazania sprawy do innego Kolegium została stronie wyjaśniona w pismach z dnia [...]

Reasumując, Kolegium stwierdziło, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Nr[...] . przez Burmistrza [...] na rzecz T. J. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na posadowienie zbiornika na gaz płynny dla celów grzewczych nie naruszyła rażąco obowiązującego w tym zakresie prawa.

Z.i E. D. w skardze na powyższą decyzję ostateczną zawarli argumentację z której wynika, że z decyzją tą nie zgadzają się bowiem odmawia ona stwierdzenia nieważności decyzji uznających za zgodną z prawem lokalizację zbiornika gazu płynnego na dz. [...] pomimo zajścia okoliczności z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli argumentację zawartą w Ich dotychczasowych pismach procesowych na okoliczność - ich zdaniem - niezgodności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisk zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem i w określonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) granicach rozstrzygania sądu nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi.

Wskazany wyżej przepis proceduralny w § 1 stanowi miedzy innymi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co oznacza że sąd związany jest granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. W niniejszej sprawie granice sprawy wyznaczone zostały w decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] rozpatrującą wniosek skarżących z dnia [...] r.

Innymi słowy rzecz ujmując, przedmiotem kontroli sądowej jest sprawa w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a przedmiotem tym nie jest kontrola zgodności z prawem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Powyższe wyjaśnienie jest nieodzowne, skoro skarżący pozostają w błędnym przekonaniu co do granic przedmiotowych sprawy poddanej kontroli sądu na skutek wniesionej skargi, twierdząc w jej uzasadnieniu, że "sprawa dotyczy lokalizacji zbiornika na gaz płynny (...)."

Zgodnie z wyrażoną w art. 16 § 1 Kpa zasadą trwałości decyzji ostatecznej, decyzja od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, jest ostateczna. Uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach wskazanych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Z powyższej zasady wynika zatem, że decyzja ostateczna nie może zostać zakwestionowana za pomocą zwykłych środków zaskarżenia, a przesłanki zmiany, uchylenia, lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie mogą być poddawane wykładni rozszerzającej.

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stanowi zatem jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznej i jako takie nie może traktowane być tak jak zwykły środek odwoławczy prowadzący do instancyjnej kontroli rozstrzygnięcia, z którego strona jest niezadowolona. Postępowanie w przedmiocie nieważności nie polega zatem na ponownym merytorycznym rozstrzyganiu istoty sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, lecz na zbadaniu czy ta decyzja nie jest dotknięta którąś z wad stanowiących przyczynę nieważności, a wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa.

W niniejszej sprawie skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w [...] r. jako podstawę nieważności wskazali przyczyny wymienione w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 Kpa. Rzeczą Kolegium rozpatrującego ten wniosek było zatem zbadanie czy wskazana we wniosku decyzja jest dotknięta przynajmniej jedną z tych wad kwalifikowanych, a także zbadanie czy nie zachodzą w niej inne wady wymienione w art. 156 § 1 Kpa stwarzające obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji.

W ocenie sądu Kolegium z tego obowiązku wywiązało się należycie, a jego rozstrzygnięcie nie narusza prawa ani w sposób wskazany w skardze ani w żaden inny sposób który mógłby prowadzić do uwzględnienia skargi.

Wprawdzie lektura uzasadnienia pierwszej z decyzji wydanych w sprawie (rozumianej tak jak to zostało wyżej przedstawione) tj. decyzji z dnia [...] r. prima facie stwarza wrażenie, że Kolegium zamiast zbadania czy zachodzą podstawy stwierdzenia nieważności decyzji SKO w [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] r. zbadało czy decyzja z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotknięta jest wadą nieważności. Mogłoby to świadczyć o naruszeniu powagi rzeczy osądzonej przy zaistnieniu tożsamości przesłanek, na których w obu sprawach oparto zarzut nieważności.

Bliższa analiza tego uzasadnienia, zwłaszcza w kontekście obu wniosków o stwierdzenie nieważności tj. wniosku z dnia[...] . co do decyzji z dnia [...] r. i z dnia [...] r. co do decyzji z dnia [...] r. w powiązaniu z uzasadnieniem decyzji ostatecznej, prowadzi jednakże do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza powagi rzeczy osadzonej, a jedynie stylistyka jej uzasadnienia nie ułatwia prześledzenia toku rozumowania organu, co jednak nie ma wpływu na wynik sprawy.

Na skutek powtórzenia przez skarżących we wniosku z dnia [...] r. pod adresem decyzji Burmistrza [...] r. tych samych zarzutów -poza jednym, o którym mowa będzie niżej- które były już rozpatrywane w sprawie z Ich wniosku z dnia [...] r. o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wytworzyła się taka sytuacja faktyczna i prawna, w której niemożliwe stało się zbadanie w trybie art. 156 § 1 Kpa decyzji SKO z dnia [...] r. bez odniesienia się do decyzji ostatecznej Burmistrza [...] r.

Mianowicie, skarżący we wniosku z dnia [...] r. podnieśli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [..] r. w decyzji z dnia [...] r. nie ustosunkowało się do wszystkich zarzutów podniesionych we wniosku z dnia [...] r. o stwierdzenie nieważności decyzji.

W tej sytuacji, organ rozpatrujący wniosek z dnia [...] r. dostrzegając, że w uzasadnieniu decyzji Kolegium z dnia [..] r. nie ma odniesienia się do wszystkich zarzutów i argumentów strony wnoszącej o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, która według twierdzeń wnioskodawców sprzeczna jest z obowiązującym w chwili jej wydania miejscowym planem zagospodarowania terenu i z przepisami szczególnymi, zobligowany był do zbadania tego przemilczenia pod katem ustalenia czy było to uchybienie mogące mieć wpływ na wynik sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. a więc czy miało postać rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, tylko bowiem w przypadku stwierdzenia, że nie rozpatrzenie wszystkich zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji merytorycznej stanowi rażące naruszenie prawa np. poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji ewidentnie sprzecznej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mogłoby dojść do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 11 stycznia 2002 r.

Kolegiom w zaskarżonej decyzji (szczególnie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r.) odniosło się do tych zarzutów, które były pominięte milczeniem w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. i w sposób logiczny wykazało ich bezprzedmiotowość dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji merytorycznej z dnia [...] r.

Trzeba tu jasno podkreślić, że w ramach wady decyzji, jaką jest rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nie mieszczą się takie uchybienia procesowe, które są zwykłymi, niekwalifikowanymi naruszeniami przepisów postępowania administracyjnego ocenianymi z punktu widzenia potencjalnego wpływu tych uchybień na wynik sprawy. Chodzi w tym przepisie o ciężkie, ewidentne naruszenia oczywistych norm nakazu lub zakazu.

W ocenie Sądu, rodzaj zarzutów podnoszonych we wniosku [...] r., do których Kolegium nie ustosunkowało się w decyzji z dnia [...] r. przemawia za trafnością konkluzji organu orzekającego w zaskarżonej obecnie decyzji, że decyzja z dnia [...] nie narusza rażąco prawa.

Dodać ponadto trzeba, że zaskarżona decyzja nie narusza również art. 156 § 1 pkt 7 Kpa, bowiem jej przedmiotem nie było - jak to już zostało wskazane na wstępie niniejszych rozważań - badanie zgodności z prawem tj. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego decyzji z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji, którą zwalczają skarżący uruchamiając nadzwyczajne tryby weryfikacji decyzji ostatecznej.

Reasumując, Sad nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja była sprzeczna z prawem i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.