Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1278/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 22 a ust. 1. art. 22 g pkt 10, art 23 a pkt 1
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 14 a  par. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant Ref. Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 1278/06

Uzasadnienie

Decyzją z [...] lipca 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z [...] marca 2006 r. w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący, J.T. zwrócił się w styczniu 2005 r. o wydanie interpretacji co do możliwości skorygowania błędnie przyjętej 1,5 % stawki amortyzacji od wartości nieruchomości, którą wykazał w polisach ubezpieczeniowych i zastosowania w to miejsce 10 % stawki amortyzacji w korekcie deklaracji za lata 2000-2004. Korekta miała dotyczyć budynków mieszkalnych oraz budynków gospodarczych nabytych w 1996 r., a następnie wynajętych w latach 2000-2004 na prowadzenie apteki i na mieszkanie. W latach 1996-2000 ( przed zawarciem umowy najmu ) podatnik poniósł nakłady na remont i modernizację w łącznej kwocie 24 504,30 zł, (w tym na zbiornik na propan w kwocie 5 063 zł), których nie uwzględnił w rozliczeniach podatkowych, a w latach 2000 - 2004 dokonał odpisów amortyzacyjnych według błędnej bo 1,5 % stawki. W związku z powyższym podatnik stwierdził, że jest uprawniony do korekty amortyzacji według stawki 10% liczonej od wartości środka trwałego ustalonej według ceny zakupu nieruchomości powiększonej o poniesione przed zawarciem umowy najmu nakłady remontowe. W toku postępowania, po wymianie licznych pism między organami podatkowymi i podatnikiem, skarżący wezwany do przedstawienia wyczerpującego stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie poinformował , że zamierza skorygować rozliczenia roczne za lata 2000 - 2004 w ten sposób, że przyjąć wartość budynku jako iloczyn 988 zł/m2 i 150 m2 powierzchni (45 m2 apteki + 105 m2 mieszkania), naliczyć w każdym roku podatkowym 2,5 % z tytułu amortyzacji budynku gospodarczego od wartości 5300,00 zł oraz naliczyć w każdym roku 10 % amortyzacji od przyłącza gazu i instalacji zbiornikowej traktując te urządzenia jako odrębny od budynku środek trwały.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał [...] marca 2006 r. dwa postanowienia. W postanowieniu nr [...] uznał za nieprawidłowe stanowisko podatnika dotyczące uznania za odrębny od nieruchomości środek trwały zbiornik na propan i butan. W uzasadnieniu wskazał, że zbiornik ten wraz z intalacją jako tzw. obiekt pomocniczy przeznaczony jest do ogrzewania budynku mieszkalnego i wchodzi w skład obiektu inwentarzowego.

W drugim postanowieniu nr [...] organ I instancji uznał za prawidłowe stanowisko pytającego w sprawie związanej z amortyzacją budynków.

Na postanowienie nr [...] dotyczące amortyzacji zbiornika na propan-butan skarżący wniósł zażalenie. Jego zdaniem, okoliczność, że zbiornik ten został zakończony w szafce gazowo redukcyjnej - zlokalizowanej na ścianie budynku - kurkiem odcinającym i reduktorem gazowym OOK przesądza, iż nie stanowi on części budynku, lecz jest odrębnym środkiem trwałym z grupy I rodzaju 104, dla którego należy przyjmować stawkę amortyzacji 4,5 %. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał się na informację Urzędu Skarbowego i Urzędu Statystycznego . W toku postępowania zażaleniowego skarżący wyjaśnił, że nie posiada pisemnych informacji ze wskazanych wcześniej urzędów a swoje stanowisko opiera na przeprowadzonych z tymi instytucjami rozmowach telefonicznych. Pismem z 5 czerwca 2006 r. skarżący doprecyzowując zażalenie wniósł o zmianę postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Nr [...] "zgodnie z kwalifikacją uwag szczegółowych KŚT grupa str. 2, wiersz 10-ty"

Decyzją będącą przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym organ odwoławczy odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że organ pierwszej instancji oparł się na obowiązujących przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) przy wydaniu interpretacji, tj.:

- dla stanu prawnego obowiązującego w 2000 r. zgodnie z art. 22 ust. 7 i 8 ww. ustawy w oparciu o § 6 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 4 a, ust. 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.),

- dla stanu prawnego obowiązującego, w latach 2001-2004 na podstawie przepisów art. 22 ust. 8 i art. 22a - 22o z uwzględnieniem art. 23. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż zgodnie z art. 22 a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji są nabyte lub wytworzone we własnym zakresie: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty pod warunkiem, że :

1) stanowią własność lub współwłasność podatnika,

2) są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,

3) przewidywany okres używania jest dłuższy niż rok,

4) są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Stwierdził dalej, że podstawowym warunkiem dokonywania odpisów jest zewidencjonowanie wydatków ponoszonych zarówno na nabycie lub wytworzenie, jak i modernizację środka trwałego oraz prawidłowe ustalenie wartości początkowej co ma znaczenie dla wysokości odpisów amortyzacyjnych. Wartość to może różnić się od faktycznej (ekonomicznej) wartości amortyzowanego składnika majątku bowiem jest zazwyczaj powiększana o koszty związane z rozpoczęciem użytkowania środka trwałego. Ponadto wartość początkowa może ulec zmianie w czasie użytkowania wyniku np. ulepszenia środka trwałego albo poprzez odłączenie lub dołączenie doń części składowych. Podatnicy przed rozpoczęciem amortyzacji środka trwałego wybierają stawkę procentową oraz odpowiednią metodę amortyzacji liniową lub degresywną. Wybrana metoda i stawka są stosowane do pełnego zamortyzowania środka trwałego. W trakcie dokonywania amortyzacji niemożliwa jest jej zmiana, W przypadku ulepszenia środków trwałych podatnik ma obowiązek zastosowania takiej samej stawki amortyzacyjnej wynikającej z wykazu stawek amortyzacyjnych, jaką stosował dla danego środka trwałego przed dokonaniem ulepszenia. Ulepszenie środka trwałego powiększa jego wartość, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Dyrektor Izby Skarbowej wyraził też pogląd, że ulepszeniem środka trwałego może być nabycie części składowych lub peryferyjnych. Kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Biorąc pod uwagę przeznaczenie zbiornika gazowego nie można go zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej uznać za odrębny środek trwały i w związku z tym skorygować odpisy amortyzacyjne według stawki 4,5 %.

W skardze na decyzję II instancji do której załączył informację Urzędu Statystycznego w Łodzi wraz z wnioskiem o zakwalifikowanie środka trwałego i projektem przyłącza gazu płynnego dla budynku mieszkalnego, J.T. wniósł o jej zmianę i zarzucił, że dokonana przez organy podatkowe interpretacja przepisów prawa podatkowego jest niezgodna z Klasyfikacją Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi, że przy wydawaniu interpretacji organy podatkowe nie dołożyły należytej staranności, przyjęły złą klasyfikację środka trwałego. Podtrzymał swoje twierdzenie, że przyłącze gazu płynnego do budynku mieszkalnego zakończone w szafce gazowej na ścianie budynku zaworem odcinającym zostało przez Urząd Skarbowy i Urząd Statystyczny sklasyfikowane jako należące do grupy 1 rodzaju 104 z 4,5 % stawką amortyzacji, co można było łatwo sprawdzić telefonicznie lub listownie. Z załączonej informacji Urzędu Statystycznego w Łodzi (pismo OK-5672/ŚT-1922/2006) wynika , iż w rozporządzeniu o Klasyfikacji Środków Trwałych zbiornik został sklasyfikowany w grupie 1 rodzaj 104 natomiast instalacja (rurociąg) doprowadzająca gaz ze zbiornika do budynku mieści się w grupowaniu 2 rodzaj 211. W wierszu 10 uwag szczegółowych Klasyfikacji Środków Trwałych grupa 1 "budynki i lokale" strona 2, "(...) granice instalacji należących do wyposażenia budynku stanowią w zależności od rodzaju instalacji, np. mufy, studzienki rewizyjne, zawory zamykające dopływ wody, gazu, czynników grzewczych (jest to zasadniczy przepis ustawodawcy decydujący o podziale instalacji na wewnętrzne i zewnętrzne (...). Natomiast w wierszu 15-tym dodano, że w skład budynku jako pojedynczego obiektu inwentaryzacyjnego wlicza się również tzw. "obiekty pomocnicze" (...) chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia, studnie (...) które są obiektami budowlanymi a nie instalacjami których podziału dokonano w wierszu 10-tym".

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, iż organy podatkowe zobowiązane są przestrzegać granic wyznaczonych we wniosku o udzielenie interpretacji. Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują prowadzenia postępowania dowodowego w rozumieniu działu IV Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z zapisem art. 14 a § 3 Ordynacji podatkowej interpretacja co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa, a dokonanie oceny przez organ nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego. Z tego też powodu Dyrektor Izby Skarbowej uznał za bezzasadny zarzut skarżącego dotyczący nie dołożenia należytej staranności poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Wyjaśnił też iż definicja środka trwałego z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest tożsama z definicją środka trwałego zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) podkreślając, że zgodnie z art. 22 ust. 8 kosztem uzyskania przychodów w podatku dochodowym są odpisy amortyzacyjne dokonywane wyłącznie na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych.

W zaskarżonej decyzji organ informacyjnie wskazał, iż o zaliczeniu składników majątkowych do środków trwałych podlegających amortyzacji decydują kryteria formalne określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Według wymienionej ustawy nie można dokonywać zmian w trakcie amortyzacji danego środka trwałego a tym bardziej nie można tego dokonać po jej zakończeniu. Wprowadzenie środków trwałych do ewidencji (wykazu) jest ich formalnym ujawnieniem. Spełnienie tego formalnego wymogu jest ważne w rozliczeniach podatku dochodowego. Nie wprowadzenie środków trwałych do ewidencji (wykazu) powoduje niemożność dokonywania odpisów amortyzacyjnych. W razie wprowadzenia środka trwałego do ewidencji później niż nakazują odliczeń amortyzacyjnych dokonuje się od następnego miesiąca od przekazania środka trwałego do używania.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych z dnia 30 grudnia 1999 r. w grupie 1 wymieniono

m. in. budynki, które są samodzielnymi środkami trwałymi. O zaliczeniu budynku do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania. O zmianie pierwotnego przeznaczenia na stałe decyduje każdorazowo wykonanie odpowiednich robót budowlano - adaptacyjnych. Do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcje budynku na stałe. W skład budynku jako pojedynczego obiektu inwentarzowego wlicza się również tzw. "obiekty pomocnicze" obsługujące dany budynek. Rozporządzenie zawiera otwarty katalog obiektów pomocniczych. Obiekt pomocniczy obsługujący jeden budynek stanowi jego część składową, natomiast obiekt pomocniczy obsługujący więcej niż jeden budynek należy zaliczać do właściwego rodzaju zgodnie z przeznaczeniem. Zbiornik na gaz obsługiwał budynek mieszkalny i stanowił dopełnienie instalacji gazowej i jakkolwiek podatnik planował podłączyć do tego samego zbiornika budynki gospodarcze, to tego nie zrobił - zbiornik dołączony był tylko do jednego budynku mieszkalnego w związku z czym zaliczono go w całości do instalacji gazowej, która służyła ogrzewaniu budynku mieszkalnego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wszystkie elementy, tj. zbiornik na propan - butan wraz z rurami na gaz stanowią kompletną i zdatną do użytku instalację gazową i tylko łącznie mogły być wykorzystywane. Przeznaczeniem instalacji gazowej jest ogrzewanie obiektu co jest możliwe tylko dzięki zbiornikowi na gaz, który go dostarczał, a nie przechowywał.

Organ II instancji zaznaczył również, że informację z Urzędu Statystycznego w Łodzi skarżący przedłożył dopiero na etapie skargi, stąd nie była znana organom w momencie wydawania interpretacji. Zgodnie z zasadami metodycznymi klasyfikacji zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania zainteresowany podmiot może zwrócić się z pisemnym wnioskiem o wskazanie zaklasyfikowania rodzaju prowadzonej działalności, wyrobu lub usługi, towaru, lub obiektu budowlanego o wydanie informacji z Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych. Ośrodek wydaje pisemną opinię na podstawie stanu faktycznego przedstawionego w piśmie, które nie stanowi decyzji administracyjnej i nie ma charakteru wiążącego. Podatnik wystąpił z wnioskiem do Urzędu Statystycznego w Łodzi o udzielenie informacji o klasyfikacji już w dniu 27 marca 2006 r. i podał i w nim jakoby po przekształceniu na dwa pomieszczenia mieszkalne, części budynku gospodarczego miały one być zasilane gazem z tego zbiornika. W związku z tym Urząd Statystyczny w Łodzi I w udzielonej informacji na podstawie przedstawionego opisu podał, że zbiorniki na gaz ustawiony na płytach fundamentalnych poza budynkiem należy klasyfikować w grupowaniu KST grupa 1 rodzaj 104 "Zbiorniki, silosy i budynki magazynowe". Instalacja zewnętrzna (rurociąg) doprowadzająca gaz ze zbiornika do budynków mieści się w grupowaniu: KŚT grupa 2 rodzaj 211 I "Rurociągi sieci rozdzielczej oraz lokalne linie rozdzielcze". Opinia ta w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie może zostać wykorzystana przy klasyfikacji zbiornika na propan - butan w przedmiotowej sprawie i nie jest wiążąca dla organów podatkowych.

Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego nieudostępnienia podatnikowi telefonicznie informacji dotyczącej aktu prawnego na podstawie, którego wydano decyzję, organ II instancji stwierdził w odpowiedzi na skargę, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżania ze wskazaniem konkretnych przepisów prawa i ich jednostek redakcyjnych jak i danych dotyczących publikacji w Dzienniku Ustaw.

Odnośnie uzyskanej przez skarżącego opinii telefonicznej z Krajowej Informacji Podatkowej w Warszawie, na którą się powołał, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że udzielona informacja zależna od tego jak pytający przedstawia stan faktyczny sprawy. Sposób przedstawienia przez skarżącego pytania nie jest znany organowi. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził też, że nie kwestionuje opinii Urzędu Statystycznego z Łodzi Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych, że zbiornik na propan - butan stanowi odrębny środek trwały, który należy klasyfikować w grupowaniu KŚT grupa 1 rodzaj 104, zaś instalacja zewnętrzna (rurociąg) doprowadzająca gaz ze zbiornika do budynków mieści się w grupowaniu KST grupa 2 rodzaj 211, jednakże jego zdaniem, nie dotyczy to przedmiotowej sprawy. Podatnik podłączył zbiornik na propan -butan tylko do budynku mieszkalnego i stanowi on część instalacji gazowej, która bez tego zbiornika nie mogłaby w tym budynku mieszkalnym funkcjonować. W związku z tym należało zbiornik uznać jako obiekt pomocniczy obsługujący budynek mieszkalny. Dyrektor podkreślił też, że skarżący odliczył wydatki na zbiornik na gaz propan-butan w rozliczeniu podatku dochodowego tytułem ulgi na remont i modernizację budynku mieszkalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym, a w trakcie postępowania nie stwierdzono naruszenia zasad procedury administracyjnej.

Z przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego przyjętego za podstawę interpretacji przez organy skarbowe nie budzi wątpliwości okoliczność, iż zbiornik na gaz propan - butan wraz z instalacją zewnętrzną służy funkcjonowaniu instalacji gazowej w budynku mieszkalnym do ogrzewania domu. Spór między stronami dotyczy okoliczności czy ów zbiornik stanowi odrębny, niezależny środek trwały podlegający "samodzielnej" amortyzacji, czy też jest częścią składową lub elementem wyposażenia budynku i jego wartość winna być jedynie uwzględniona przy ustalaniu wartości początkowej środka trwałego.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80, poz. 350 ze zm. ), zwanej dalej " p.d.o.f", amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu i inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 p.d.o.f., zwane środkami trwałymi. Wymienione w tym przepisie składniki majątkowe zostały sklasyfikowane w obowiązującym od 1 stycznia rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 grudnia 1999r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) - Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm. - przy czym budynki , budowle, budynki i lokale zostały zaliczone do grupy 1 i 2, maszyny, urządzenia - grupy 3-6, środki transportu do grupy 7, a pozostałe przedmioty ( narzędzia i wyposażenie ) do grupy 8.

Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych.

Z uwagi na to, że w przepisach podatkowych brak jest jednoznacznej definicji budynku należy odwołać się do przypisów ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 Nr 106, poz. 1126 ze zm.) . Zgodnie z art. 3 pkt 2 tej ustawy przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach. Do tej definicji odwołuje się także ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. W rozporządzeniu z 30 grudnia 1999r. KŚT definiując pojęcie budynku, odwołano się również do przepisów wyżej wspomnianej ustawy prawo budowlane. Do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcje budynku na stałe. W skład budynku, jako pojedynczego obiektu inwentarzowego wlicza się tzw. obiekty pomocnicze, obsługujące dany budynek np. chodniki, place, studnie, ogrodzenia. Katalog obiektów pomocniczych nie ma charakteru zamkniętego. Obiekty pomocnicze obsługujące więcej niż jeden budynek należy zaliczać do właściwych rodzajów zgodnie z ich przeznaczeniem. Zasadnie więc organy podatkowe przyjęły, iż zbiornik gazowy nie stanowi odrębnego od budynku środka trwałego lecz jest jego częścią składową. Nie może on bowiem działać samodzielnie lecz służy obsłudze budynku. Dla sklasyfikowania bowiem go jako pojedynczego obiektu inwentarzowego konieczna jest możliwość taktowania takiego urządzenia jako samodzielnego obiektu. Jest to podobna konstrukcja do urządzenia peryferyjnego. Tak jak drukarka nie może działać bez komputera, tak samo zbiornik bez podłączenia go do sieci nie będzie ogrzewać nieruchomości związanej z osiąganiem przychodu przez podatnika. Jak z powyższego wynika, organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż wydatek skarżącego związany z nabyciem i instalacją zbiornika na gaz propan-butan, mógłby jedynie, jako składnik środka trwałego, zwiększać jego wartość przyjętą jako podstawę naliczania amortyzacji. Wybór jednakże przez podatnika uproszczonej metody ustalania wartości początkowej budynku mieszkalnego przewidzianej w art. 22 g pkt 10 p.d.o.f. powoduje, że nie można jej w kolejnych latach zmieniać.

Zasadnie zwrócił nadto uwagę Dyrektor Izby Skarbowej, że podatnik wydatek na zakup i instalację zbiornika odliczył w ramach ulgi remontowej. Warunkiem zaś odliczenia danego wydatku jako kosztu (kosztem uzyskania przychodu są odpisy amortyzacyjne) jest ustalenie nie tylko poniesienia i udokumentowania wydatku ale także tego, że nie zostały one podatnikowi w żaden sposób zwrócone.

Na zakończenie należy podkreślić, iż zgodnie z § 3 art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60) interpretacja, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Wyraża ona tylko stanowisko organu podatkowego co sposobu stosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie i wydawana jest na podstawie stanu faktycznego do, którego przedstawienia w sposób wyczerpujący zobowiązany jest sam podatnik jak również do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie. W związku z tym należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej , iż nie jest on zobowiązany do ustalania we własnym zakresie stanu faktycznego i tym samym do prowadzenia postępowania dowodowego. Jest to dokonana przez organ wykładnia prawa. Zaskarżona decyzja zawiera wskazanie podstaw prawnych w oparciu o które dokonano interpretacji prawa podatkowego. W konsekwencji zarzut skarżącego dotyczący niewyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy jest chybiony.

Sąd w niniejszym składzie podzielił także argumentację Dyrektora Izby Skarbowej odnośnie przedłożonej przez skarżącego opinii Urzędu Statystycznego z Łodzi Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych. Opinią tą Dyrektor Izby Skarbowej nie był związany.

Z uwagi więc na to, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, należało skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) jako bezzasadną oddalić.

/-/ B. Rennert /-/ J. Wierchowicz /-/ K. Skowrońska- Pastuszko