Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 563/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1b,
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 180 par. 1,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012r. sprawy ze skargi M. H. E.F. M.Sp. j. w B. I J.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. Decyzją z [...]., nr [...].Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S.-K. z [...].. nr [...].określającą spółce jawnej "M... H." E.F. M. z siedzibą w B. P. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2010, w kwocie 33 250, 00 zł.

W sprawie ustalono, że podatnik będący przedsiębiorcą w 2010r. był właścicielem zabudowanej nieruchomości, położonej w S.-K. przy

ul. K.. W złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2010r. zadeklarował podatek w łącznej wysokości 15 965,00 zł, przy czym :

od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 3.653,00 zł; od powierzchni gruntów 5.620 m2 wg stawki 0,65 zł/m2; od pozostałych budynków w kwocie 12.032,02 zł od powierzchni użytkowej 2002 m2 wg stawki

6,01 zł/m2;od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej

w kwocie 280,00 zł od wartości 14.000,00 zł wg stawki 2%.

W związku z rozbieżnościami pomiędzy zapisem w ewidencji gruntów,

a złożoną przez podatnika deklaracją, w dniu 28 stycznia 2010r organ dokonał czynności kontrolnych w zakresie prawidłowości opodatkowania posiadanych przez podatnika nieruchomości, a 11 maja 2010r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2010r. Stwierdzono nieprawidłowości w ustaleniu podstawy opodatkowania w klasyfikowaniu nieruchomości podatnika dotyczące rozbieżności stanu faktycznego stwierdzonego w trakcie postępowania z danymi wykazanymi w złożonej przez podatnika deklaracji.

Zakwestionowano prawidłowość zadeklarowanego przez podatnika podatku od pozostałych budynków wstępnie w kwocie 12.032,02 zł, od powierzchni użytkowej 2002 m2 wg stawki 6,01 zł/m2. Organ stwierdził brak podstaw do wyłączenia z opodatkowania najwyższą stawką budynku pierwotnej łącznej powierzchni 2002 m2., położonej na działce nr 172/9 oraz 172/10 w S. K. jako od budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej i określił kwotę podatku od tej nieruchomości za 2010r. uwzględniając powierzchnię użytkową budynku: 1.891,39 m2 x 15,50 zł = 29 316,55 zł, nie kwestionując deklaracji w pozostałym zakresie. W toku postępowania ustalił, że wobec budynku został wydana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.-K. z dnia [...]..[...].zakazującej jego użytkowania budynku położonego i nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

W ocenie organu nie zaistniały względy techniczne które uzasadniały by twierdzenie, że przedmiotowy budynek, nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ ustalił, w oparciu o opinię mgr inż. M. N. z 2006 r., że konstrukcja budynku jest w stanie dobrym i nie zagraża zdrowiu i życiu użytkowników. Uznał przy tym, że remont mający usunąć nieprawidłowości z powodu których Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w S. K., decyzją z dnia [...].. nr [...].oraz z dnia [...]..,[...].zakazał użytkowania budynku, nie oznacza pozbawiania tych budynków związku z działalnością gospodarczą. Wskazał, że adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej

w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności podatnika. Podkreślił również, że termin zakończenia remontu budynku - wynikający z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - jest przedłużany z woli samego podatnika ze względu na duży zakres robót, znaczne nakłady finansowe oraz niepewną sytuację ekonomiczną. W ocenie organu także to wskazuje, że przedmiot opodatkowania będzie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej w przyszłości.

1.2. W sprawie ustalono również, że w wyniku uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. pierwotnej decyzji organu I instancji z [...].. nr [...] z powodu niewystarczającego materiału dowodowego, uzupełniono o wskazany w wytycznych organu II instancji materiał dowodowy, m.in.: ekspertyzę techniczną w sprawie oceny stanu technicznego budynku warsztatowo -magazynowego położonego w S.-K. przy ulicy K. z dnia 18 marca 2005 r. sporządzoną przez mgr inż. M. N. oraz pismo Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego

w S.-K. z 11 lutego 2011 r. z którego wynikało, że organ nadzoru budowlanego w oparciu o przedłożoną przez podatnika ekspertyzę na jego wniosek wydał decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości

w budynku warsztatowo-magazynowym przy ul. K. w terminie do 30 czerwca 2007r.

1.3. Organ przywołując treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 z późn. zm.), dalej zwaną "u.p.o.l." uznał, że z użytego sformułowania "nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych", można wyprowadzić wniosek, że warunkiem odstąpienia od wymierzenia podatnikowi, będącemu przedsiębiorcą podatku od nieruchomości według najwyższych stawek, przewidzianych dla znajdujących się w jego posiadaniu budynków o charakterze niemieszkalnym, jest łączne wystąpienie dwóch warunków, tj. brak faktycznego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych (w roku podatkowym) oraz brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych.

Podkreślił przy tym, że o ile fakt wystąpienia pierwszego warunku – niewykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych w roku podatkowym - nie budzi w sprawie wątpliwości, to uznał, że budynek nie znajduje się w sytuacji w której ze względów technicznych nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym nie nastąpiło zerwanie związku spornego budynku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Uznając zły stan techniczny opodatkowanego budynku stwierdził, że taki stan rzeczy determinowany jest wolą podatnika, który pomimo nakazów zawartych w decyzji organów nadzoru budowlanego doprowadzenia budynku do stanu pozwalającego na użytkowanie obiektu, nie dokonuje remontu budynku z uwagi na "kryzysową sytuację na rynku" oraz z uwagi na konieczność poniesienia znacznych nakładów finansowych.

1.4. Odnosząc się do zarzutów odwołania kwestionujących ustalenia organ

I instancji w zakresie możliwości wykorzystywania budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ dokonał analizy sformułowania "względów technicznych" o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wskazał, że "względy techniczne" dotyczą jedynie możliwości wykorzystania konkretnego przedmiotu opodatkowania, są okolicznością faktyczną i obiektywna niezależną od woli przedsiębiorcy a wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu, powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Są to okoliczności techniczne uniemożliwiające przedsiębiorcy wykorzystywanie danej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Powodujące, że dana nieruchomość trwale nie nadaje się do użytku zgodnego z celem prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności. Zatem to takie okoliczności, które mają związek ze stanem technicznym budynku i powodują, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia konkretnej działalności wykonywanej przez danego przedsiębiorcę. Organ wskazał, że tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestała być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą.

Jednocześnie wskazał, że jednym z przedmiotów działalności podatnika jest - obsługa nieruchomości - której grupa 70.1 jak wynika z Polskiej Klasyfikacji Działalności, obejmuje kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Dlatego też dodatkowo uznał, że budynek, mimo czasowego niewykorzystywania, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, wskazując przykładowo możliwość jej sprzedaży w odpowiednim czasie na rynku, bez konieczności wykonywania żadnych remontów. Powyższe dodatkowo w ocenie organu wskazuje, że nie został spełniony warunek niemożności wykorzystywania przedmiotowego budynku do działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika.

2.1. Podatnik powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. i wniósł

o uchylenie decyzji i decyzji jej poprzedzającej.

2.2. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. oraz

art. 122, art. 187 § 1, art. 191ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005, nr 8, poz. 60, z późn. zmianami)

2.3. W uzasadnieniu skargi skarżąc w dalszym stopniu kwestionował stanowisko organów uznające, że przedmiotowy budynek winien podlegać stawce podatku przewidzianej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Przywołując treść z art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. zajął stanowisko w którym uznał, że w jego sytuacji zaistniały przesłanki do wyłączenia spornego budynku z opodatkowania najwyższą stawką tj.: faktyczne nieużytkowanie budynku ze względów technicznych oraz brak możliwości wykorzystania budynku do działalności ze względów technicznych. Uzasadniając swoje stanowisko wskazywał, że od zakupu przedmiotowej nieruchomości przez skarżącą do końca 2010 r. budynek nie był wykorzystywany do działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Wykazywał, że w roku podatkowym objętym zaskarżoną decyzją ze względu na stan techniczny budynku uniemożliwione było jego użytkowanie. Powoływał się w tym zakresie na decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. - K. z dnia 7 kwietnia 2005 r. oraz z dnia 31 października 2006 r., zakazujące użytkowania budynku z uwagi na jego zły stan techniczny, a nakazujące jednocześnie przeprowadzenie robót budowlanych o szerokim zakresie, odpowiednio do dnia 31.10.2006 r. oraz do dnia 30.06.2007 r. (m.in. naprawę/wymianę całego pokrycia dachowego, uzupełnienie i naprawę uszkodzonych murów zewnętrznych i wewnętrznych, uzupełnienie i naprawę elementów zbrojenia w konstrukcji żelbetowej).

2.4. Skarżący uznał, że bez znaczenia jest podnoszona przez organy podatkowe okoliczności, że pomimo zalecenia organu nadzoru budowlanego, podatnik nie dokonał w wyznaczonym terminie remontu budynku. W jego ocenie powyższe w żaden sposób nie może wpływać na obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, gdyż nie wynika to z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podkreślając, że jedynym kryterium mającym wpływ na skonkretyzowany obowiązek podatkowy lub jego brak, jest kryterium przewidziane w art. 1 a ust. 1

pkt 3) u.p.o.l., a więc kryterium stanu technicznego, który uniemożliwia wykorzystywanie budynku do prowadzenia działalności gospodarczej.

Uznał, że w zaskarżonej decyzji dokonano niedopuszczalnej wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l., a w szczególności pojęcia "względów technicznych". Zarzucił organowi, że zamiast ocenić pojęcie "względów technicznych" w kontekście, w jakim zostało użyte w omawianym przepisie, czyli w kontekście przyczyny, która powoduje, że w danym roku podatkowym przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej, zastosował niedopuszczalną wykładnię rozszerzającą i zaczął oceniać okoliczności, które mogły powodować te "względy techniczne".

2.5. Zarzucił nadto organowi, przywołując art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p., że bardzo pobieżnie ocenił przyczyny, które spowodowały, iż podatnik nie wykonał nałożonego na niego obowiązku przeprowadzenia prac budowlanych, kwalifikując "względy finansowe", jako powody zawinione przez podatnika, a wręcz jako okoliczność determinowaną wolą podatnika – z czym się nie zgodził.

Uznał, że wyłączenie z definicji nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o której mowa w art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nieruchomości które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych, ma na celu umożliwienie doprowadzenia do "przynoszenia przez obiekt przychodów" i w konsekwencji płacenia od tego obiektu wyższego podatku. Natomiast stanowisko organu, gdzie pobierana jest najwyższa stawka podatkowa od takiej nieruchomości wymagającej remontu jak od nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej wypacza sens wprowadzonego wyłączenia.

6. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie

i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie

z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej [p.p.s.a.] - sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 p.p.s.a).

3.2. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. we wskazanym wyżej zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

3.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia problemu, czy nieruchomość w postaci budynku nie będącego budynkiem mieszkalnym, której właścicielem jest przedsiębiorca, a wobec którego wydana została decyzja organów nadzoru budowlanego zakazująca użytkowania przedmiotowego budynku i nakazujące jednocześnie usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości, winien być objęty stawką podatkową jak budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy z tej kategorii winien być wyłączony, gdyż nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych?

3.4. Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l, grunty, budynki budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt.1b u.p.o.l., chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę akceptuje stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decydują obiektywne okoliczności wskazujące, że przedmiotowy budynek nie może być wykorzystywany ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Natomiast podstawę do wyłączenia z opodatkowania podwyższoną stawką stanowić mogą jedynie względy techniczne, które należy rozumieć jako trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu gruntu, budynku, budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Przy czym przyczyna techniczna musi być niezależna od woli przedsiębiorcy, wynikająca bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu, powodującego zerwanie jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, np.: z dnia 1 czerwca 2011r. II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011r. II FSK 226/10, z dnia 12 kwietnia 2011r. II FSK 2128/09 dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl,).

3.5. W rozpoznawanej sprawie nie budziło wątpliwości, że wobec przedmiotowego budynku w 2005r. została wydana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.-K., zakazująca jego użytkowania i nakazująca usunięcie wskazanych w niej nieprawidłowości dotyczących wad technicznych budynku. Przywołana decyzja zakreślała przy tym czas do 31 października 2006r. do usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Natomiast kolejna decyzja organów nadzoru budowanego z 2006 r., przedłużała jedynie względem pierwotnej decyzji okres do usunięcia nieprawidłowości do dnia 30 czerwca 2007r. Podkreślenia wymaga, że pierwotna decyzja nadzoru budowlanego wskazała jako możliwość usunięcia nieprawidłowości - rozbiórkę przedmiotowego budynku.

Z uwagi na fakt, że postępowania przed organami nadzoru budowlanego były każdorazowo inicjowane na wniosek skarżącej, że nie usunęła stwierdzonych przez organy nieprawidłowości poprzez rozbiórkę budynku oraz że cząstkowo dokonywał jego remontu, wyprowadzić należało wniosek, że z budynkiem tym wiąże plany realizacji przedsięwzięć w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W takiej sytuacji organ prawidłowo uznał, że w sprawie nie jest możliwe uznanie aby budynek nie mógł być wykorzystywany do działalności gospodarczej. Podejmowanie przez skarżącą działań w zakresie przeprowadzania częściowych remontów wskazuje na faktyczne przystosowywanie danego budynku dla celów działalności gospodarczej. Ja trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 marca 2009 r., sygn. akt: II FSK 1888/07, prowadzenie w budynkach remontów lub adaptacji dla celów przyszłej działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników tejże działalności ( dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy skarżąca prowadzi działalność gospodarcza m.in. w zakresie kupna i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Trafnie organ wskazał, że fakt zakupu przedmiotowej nieruchomości przez skarżącą wskazuje na wolę skarżącej do wykorzystywanie takiej nieruchomości w takim stanie technicznym dla celów prowadzonej działalności gospodarczej.

3.6. Odnosząc się natomiast do dokonanych przez organ w sprawie ustaleń Sąd uznał, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie czy przedmiotowy budynek winien być wyłączony z opodatkowania jako nieruchomość związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ ustalił bowiem, że skarżący mimo nakazu usunięcia nieprawidłowości nie podjął żadnych działań w kierunku wykonania decyzji nadzoru budowlanego. Skarżąca dokonał jedynie cząstkowych napraw, poprzez naprawę dachu i zabezpieczenia budynku, natomiast nie podjął nakazanego remontu – nie wystąpiła o pozwolenie na budowę, nie wystąpiła również o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z powyższego organ wyprowadził prawidłowy wniosek, że skarżąca z własnej woli nie zaś z obiektywnych przyczyn technicznych nie korzysta z budynku.

W tym zakresie niezasadne są również zarzuty skargi, zarzucające organowi, że dokonał oceny względów mogących powodować zaistnienie "względów technicznych" a nie ocenił wpływu tych " względów technicznych" na przydatność budynku. A także, że zakwalifikował niedokonanie remontów z przyczyn finansowych skarżącej, jako wynikający z jej złej woli. Powtórzenia wymaga bowiem, na co zwracał uwagę organ, że "względy techniczne" które mogą doprowadzić do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania podatkiem w stawce przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej muszą być względami obiektywnymi – niezależnymi od woli podatnika. Skoro zatem podatnik kupując nieruchomość w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w złym stanie technicznym i mimo nakazów organów administracji nie dokonuje koniecznych remontów, to winien liczyć się z podjętym ryzykiem gospodarczym, że dla celów podatkowych ustalenia jego priorytetów prowadzonej przez niego działalności ( czy dokona remontu, czy też nie, lub czy też sprzeda nieruchomość) nie są obiektywnymi okolicznościami wpływającymi na usunięcie nieprawidłowości technicznych nieruchomości. W wyroku z 22 czerwca 2007 r., sygn. akt: II FSK 773/06; Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że do przyczyn uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie można zaliczyć przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych i że to na przedsiębiorcy, domagającym się zastosowania względniejszej stawki opodatkowania, ciąży obowiązek wykazania, iż "względy techniczne", wykluczające przedmiot opodatkowania z działalności gospodarczej, rzeczywiście zachodzą

( dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast w wyroku z 16 lutego 2006 r., sygn. akt: II FSK 301/05 NSA wskazał, że techniczne względy, uniemożliwiające wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, powinny mieć charakter przeszkód obiektywnych, to znaczy nie mogą one być determinowane wolą podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi (por. także wyrok z 9 stycznia 2009 r., sygn. akt: II FSK 1354/07 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), do których nie można jednak zaliczyć przeszkód o charakterze sezonowym lub technologicznym. Dlatego, powyższych względów niezasadne są zarzuty naruszenia przez organy 122, art. 187 § 1, art. 191o.p.

3.7. W zakresie zaś powoływania się przez skarżącą na decyzję organów nadzoru budowlanego zakazującej użytkowania budynku wyjaśnienia wymaga, że okoliczność, czy w sprawie zachodzą "względy techniczne", o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., badane są przez organ we własnym zakresie w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Oznacza to, że mogą być dowodzone wszelkimi środkami dowodowymi. Do środków tych niewątpliwie należą zarówno orzeczenia organów nadzoru budowlanego, jak i opinie specjalistów (biegłych) z zakresu budownictwa. Nie są to jednak środki dowodowe wyłącznie właściwe, ponieważ w tym przypadku zastosowanie ma zasada wyrażona w art. 180 § 1 o.p., w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (zob. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r. o sygn. akt II FSK 1228/08, LEX nr 554082). Tym bardziej jako prawidłowe jawi się przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe. W sytuacji kiedy decyzja organu nadzoru budowlanego zakazująca użytkowania budynku została wydana w 2005r., to organ ustalił, że roku później w 2006 r. na zlecenie skarżącej został wydana opinia mgr.inż. M. N., w której sporządzający opinię stwierdził, że budynek jest w stanie dobrym i nie zagraża zdrowiu i życiu użytkowników. Powyższe wskazuje, że prawidłowe jest ustalenie, że przedmiotowy budynek nie znajduje się w sytuacji w której ze względów technicznych nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

3.8. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji