Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 343/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c, ust. 2 i 3, art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 217 par. 2 pkt 1, art. 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na pismo Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odwołania od wyniku egzaminu do wykonywania transportu drogowego osób taksówką postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

R. G. (nazywany dalej “skarżącym") pismem z dnia 30 grudnia 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z dnia [...] października 2010 r., które potraktował jako decyzję.

Zaskarżonemu pismu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez ustalenie, iż brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia odwołania skarżącego, albowiem zaznaczenie odpowiedzi "B" na pytanie nr 13 z zestawu testowego Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. powoduje brak możliwości uznania odpowiedzi za poprawną oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 k.p.a. poprzez brak powołania podstawy prawnej zaskarżonej "decyzji" i jej prawnego uzasadnienia, a także brak pouczenia o dopuszczalności i trybie wniesienia odwołania bądź skargi.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, ze w dniu [...] września 2010 r. złożył egzamin na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką przed Komisją Egzaminacyjną powołaną zarządzeniem nr [...] Prezydenta m. [...] z dnia [...] lutego 2010 r., wydanym na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym oraz w zw. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 lutego 2001 r. w sprawie programu szkolenia, wzoru zaświadczenia oraz wysokości opłat za szkolenie i egzaminowanie w zakresie transportu drogowego taksówką.

W dniu [...] września 2010 r. ogłoszono wynik egzaminu, który był negatywny w stosunku do skarżącego. W dniu [...] września 2010 r. skarżący złożył odwołanie od wyniku egzaminu, na podstawie § 12 ust. 2 Zarządzenia Prezydenta m. [...].

Pismem z dnia [...] października 2010 r. Przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej stwierdził brak podstaw do pozytywnego rozpatrzenia odwołania.

Mimo, ze pismo z dnia [...] października 2010 r. nie zawierało pouczenia o możliwości jego zaskarżenia, skarżący w dniu [...] października 2010 r. złożył uzupełniające pismo, w którym dodatkowo uzasadnił istnienie podstaw prawnych do dokonania ponownej weryfikacji wyniku egzaminu.

Organ, w odpowiedzi, pismem z dnia [...] października 2010 r., poinformował skarżącego, że procedura odwołania w sprawie została zakończona, zaś wydana decyzja jest ostateczna. Również to pismo nie zawierało pouczenia o możliwości zaskarżenia decyzji z dnia [...] października 2010 r. do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W ocenie skarżącego, brak powołania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji i jej prawnego uzasadnienia, a także brak pouczenia o dopuszczalności i trybie wniesienia odwołania bądź skargi pozbawił stronę skorzystania z przysługujących mu praw. Skarżący nie mając świadomości przysługujących mu praw, podjął nieskuteczną polemikę z organem administracji, zamiast realizować prawo do poddania kontroli sądu administracyjnego w terminie przewidzianym przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., nazywanej dalej p.p.s.a), określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy

zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające

sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na

które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji

publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i

terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż

określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższy stan prawny Sąd uznał za nieuzasadnione stanowisko skarżącego, że pismo Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z dnia [...] października 2010 r. ma charakter decyzji administracyjnej. Ani przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c), ust. 2 i 3 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie zdawania egzaminu przez skarżącego, ani uregulowania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie programu szkolenia, wzoru zaświadczenia oraz wysokości opłat za szkolenie i egzaminowanie w zakresie transportu drogowego taksówką (Dz. U. Nr 12, poz. 118) nie przewidują przeprowadzenia procesu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem w drodze postępowania administracyjnego zakończonego decyzją. Warunek z art. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o transporcie drogowym jest jedną z przesłanek uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Przepis ten wymaga od przedsiębiorcy, aby zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy posiadali zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem, lub wykazali się co najmniej 5-letnią praktyką w zakresie wykonywania tego transportu; przerwa w wykonywaniu transportu drogowego nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od nich. Wynika więc z niego, że wykazanie ukończenia szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem następuje w formie zaświadczenia, o jakim stanowi art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Wzór takiego zaświadczenia, zgodnie z § 6 rozporządzenia w sprawie programu szkolenia, wzoru zaświadczenia oraz wysokości opłat za szkolenie i egzaminowanie w zakresie transportu drogowego taksówką określa załącznik nr 2 do tego aktu. Skoro zaświadczenie ma potwierdzać ukończenie szkolenia i zdanie egzaminu, to egzamin przed komisją egzaminacyjną jest tylko jednym z etapów uzyskania tego zaświadczenia. Zatem werdykt komisji (potwierdzony pismem jej Przewodniczącego z dnia [...] października 2010 r.) o pozytywnym bądź negatywnym wyniku egzaminu dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką nie może nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Żaden bowiem przepis prawa materialnego nie daje komisji egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminu dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką albo jej przewodniczącemu kompetencji do załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Błędne nazwanie przez Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta [...] w piśmie z dnia [...] października 2010 r. informacji Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z [...] października 2010 r. decyzją nie zmieniało charakteru tego pisma ani informacji Komisji Egzaminacyjnej o wynikach egzaminu.

Dopiero udzielenie albo odmowa udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką następuje w formie decyzji, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie Sądu ponowna ocena pracy egzaminacyjnej skarżącego przez komisję egzaminacyjną i potwierdzenie negatywnego wyniku skarżącego z egzaminu nie jest innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Treść art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazuje, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Przypadek taki nie zachodzi w okolicznościach sprawy niniejszej. W świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz wydanego w jej wykonaniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie programu szkolenia, wzoru zaświadczenia oraz wysokości opłat za szkolenie i egzaminowanie w zakresie transportu drogowego taksówką wynik egzaminu podany przez komisję egzaminacyjną albo jej przewodniczącego nie mieści się w pojęciu aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Jednocześnie w ocenie sądu pism skarżącego z dnia [...] października 2010 r. bądź [...] listopada 2010 r. nie można uznać za nowe wnioski o wydanie zaświadczenia, o którym mówi art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Tym samym pisma Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r. i z dnia [...] grudnia 2010r. nie są postanowieniami, o których mowa w art. 219 k.p.a. Z kolei zaś skarga nie dotyczy bezczynności organu, jednoznacznie skierowana jest przeciw pismu Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z dnia [...] października 2010 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że sprawa objęta skargą nie należy do właściwości sądu administracyjnego i stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.