Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1616/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 1993 nr 55 poz 248
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach.
article: art. 178 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl – spr., Sędzia NSA Maria Wiśniewska, Sędzia delegowany WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt IV SA/Po 140/04 w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt IV SA/Po 140/04 oddalił skargę W. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...], w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Naczelnik Urzędu Celnego w Z. G. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 13 ust 2a i 2b oraz art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) i rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432), obciążył W. D., prowadzącego Wielobranżowe Przedsiębiorstwo Usługowo – Handlowe "[...]" karę pieniężną w kwocie 720 zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Z. G. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż w dniu [...] lutego 2003 r. na drogowym przejściu granicznym w G. funkcjonariusze Urzędu Celnego dokonali pomiaru dynamicznego obciążenia osi, masy całkowitej i wymiarów ciągnika marki VOLVO nr rejestracyjny [...] oraz naczepy typu [...] nr rejestracyjny [...] należących do Wielobranżowego Przedsiębiorstwa Usługowo – Handlowego "[...]" W. D. W wyniku przeprowadzenia pomiaru stwierdzono przekroczenie na drugiej osi pojazdu dopuszczalnych norm nacisku ustalonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że pomiaru nacisku osi na podłoże dokonano na wadze samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu typu RPT 98-142 posiadającej ważne świadectwo legalizacji z dnia 15 stycznia 2002 r. nr [...], wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. Wagi typu RPT 98-142 zostały zatwierdzone do wyznaczenia dynamicznego obciążania osi pojazdów przez Prezesa Głównego Urzędu Miar decyzją z dnia 8 czerwca 1998 r. nr [...]. Natomiast pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru wstępnego znak fabryczny D 97 1.1.43 posiadającego ważne świadectwo legalizacji z dnia 19 czerwca 2002 r. nr [...], wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G.

Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej wniósł pełnomocnik skarżącego w dniu 30 kwietnia 2003r. i zarzucił je rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b, art. 40b ust 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 78 i art. 107 § 1 i 3 kpa. W uzasadnieniu zarzutów przytoczono okoliczności podniesiono w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzut niezgodności przepisów wykonawczych do Prawa o ruchu drogowym Konstytucji RP. Dyrektor Izby Celnej w R. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę zaznaczył, że zarzuty skarżącego sprowadzają się do kwestionowania poprawności ważenia, a w szczególności odmowy ponownego zważenia pojazdu oraz sposobu przeprowadzenia postępowania od strony formalnej.

Zdaniem Sądu I instancji z analizy akt administracyjnych wynika, że ważenia pojazdu dokonano przy pomocy dynamicznej wagi samochodowej typu RPT 98 – 142 przystosowanej do ważenia pojazdów. Waga ta posiada ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Urzędu Miar w Z. G. w dniu 15 stycznia 2002 r., a wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążania osi pojazdów decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 8 czerwca 1998 r. nr [...]. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru wstępnego stalowego tzw. ruletki posiadającej świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar z Z. G. w dniu 19 czerwca 2001 r., a warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi.

Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego dotyczących rzekomych uchybień w sposobie ważenia pojazdu i odmowie powtórnego jego ważenia. W dokumentach tj. protokole i "raporcie ważenia pojazdu" sporządzonych na okoliczność przeprowadzonego pomiaru nie ma żadnych zastrzeżeń kierowcy, co do przebiegu czynności ważenia. Za podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji Sąd I instancji uznał protokół kontroli. Mając na uwadze jakość techniczną wagi, jej wyposażenia w szereg zabezpieczeń gwarantujących prawidłowość procesu ważenia, a także świadectwo legalizacji sąd stwierdził, iż żądanie ponownego ważenia jest bezzasadne i organ nie miał obowiązku dokonywania kolejnego pomiaru.

Nadto Sąd wskazał, iż strona miała możliwość zgłaszania wniosków i prezentacji dowodów w merytorycznym postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Celnej należycie ocenił dowody w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny powołując się na art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych wskazał, iż przepis ten nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do tego, że nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. Z tego względu w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji przyjął, że organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu nie naruszyły prawa, a decyzja zarówno organu I jak i II instancji odpowiada prawu.

W. D. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 2, art. 87, art. 93 ust. 2 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP i art. 29 ustawy Prawo o miarach z dnia 3 kwietnia 1993r. (Dz. U. Nr 55, poz. 248 ze zm.) – przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzania przepisów meteorologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu – przez niewłaściwe zastosowanie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - czego konsekwencją było oddalenie skargi, pomimo że art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a. nakazuje w takim przypadku uchylenie zaskarżonej decyzji; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 174 pkt 2) poprzez nienależyte odniesienie się w uzasadnieniu do treści zarzutów zawartych w skardze, a także poprzez oddalenie skargi, pomimo że w sprawie zachodziły zarzucane przez skarżącego naruszenia prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Wskazany jako naruszony przepis art. 29 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993r. Prawo o miarach (Dz.U. Nr 55, poz. 248 ze zm.) podczas gdy w dacie wydawania decyzji zaskarżonej i decyzji I instancji obowiązywała już i była podstawą decyzji ustawa z 11 maja 2001r. Prawo o miarach (Dz.U. Nr 55, poz. 248 ze zm.) której art. 29 stanowi jedynie, że do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych prawna kontrola meteorologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez jeden rok od dnia wejścia w życie ustawy. Sąd nie mógł zatem naruszyć przepisu ustawy nieobowiązującej w dacie wydawania decyzji i zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu powołany został wprawdzie art. 29 właściwej ustawy z 11 maja 2001r. i przytoczono jego treść ale uzasadnienie skargi kasacyjnej odnosi się nie do tego przepisu (który Sąd prawidłowo zastosował) ale do zastosowanego przez Sąd zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z 22 grudnia 2000 (Dz.Urz. Miar i Probiernictwa Nr 6, poz. 40). Zarzut skargi kasacyjnej w tym względzie jest niejasny bo wskazując na niewłaściwe zastosowanie tego zarządzenia powołano art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył też powołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, stanowiącego że sędziowie są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom, z uwagi na to, że stosował się postanowień ustawowych. Zarządzenie którego niekonstytucyjność zarzuca skarga kasacyjna nie było podstawą decyzji i nie było w nich powoływane, podstawą zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji była ustawa i to nie ustawa o miarach. Zarządzenie w sprawie przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu skierowane było do organów podległych i miało zastosowanie do legalizacji wag. W datach wydawania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej waga, której użyto do zważenia pojazdu miała ważną legalizację, przepisy zarządzenia wówczas obowiązywały. Tym samym argumenty skargi kasacyjnej zarzucające naruszenie przepisów Konstytucji z uwagi na to właśnie zarządzenie nie mogły być uznane za zasadne.

W sytuacji gdy Sąd w istocie odniósł się w uzasadnieniu do zarzutów skargi a przepisów prawa materialnego nie naruszył, zarzuty skargi kasacyjnej związane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy nie mogą być uznane za zasadne.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.