Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1011/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku od towarów i usług, A. sp. z o.o. z siedzibą w D. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Tytułem uzasadnienia wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej spółki, wskutek czego będzie ona musiała zrezygnować z dotychczasowej działalności i – najprawdopodobniej – zlikwidować przedsiębiorstwo, by nie pogłębiać zadłużenia. Ewentualna egzekucja należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji może również wywołać "nieodwracalne zmiany z zakresu funkcjonowania przedsiębiorstwa w wymiarze podmiotu prawnego jak i udziałowca rynkowego", poprzez konieczność przerwania produkcji i konieczność zwolnienia kilkuset pracowników przedsiębiorstwa. Negatywnie wpłynie też na dotychczasową opinię spółki jako pomiotu stabilnego finansowo i rzetelnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r poz. 270 ze zm. – dalej: "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14, system informacji prawnej LEX)

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego - zob. np. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.) – Lex Polonica.

Dokonując oceny wniosku skarżącej w kontekście wskazanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania decyzji stwierdzić należy, że zawarta w nim argumentacja jest lakoniczna i ogólnikowa. Uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji o sytuacji finansowej spółki, które uprawdopodabniałyby zawarte w nim twierdzenia o groźbie utraty płynności finansowej czy też związanej z nią ewentualnej likwidacji prowadzonej działalności. W szczególności z wniosku nie wynika jakie spółka uzyskuje dochody, jaka jest wartość jej majątku czy też jakie ponosi wydatki w związku z prowadzoną działalnością, co pozwoliłoby stwierdzić, w zestawieniu z wysokością zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji objętych skargami do tutejszego Sądu, istnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Podsumowując, mając do czynienia z tak sformułowanym wnioskiem nie można przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 ppsa, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji.

Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.