Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 39/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w W. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T. do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T. na rzecz skarżącego kwotę [.. .]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 6 stycznia 2012r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach reprezentowane przez J.P. Stowarzyszenie A z siedzibą w W. wystąpiło ze skargą na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T. wnosząc o stwierdzenie obowiązku organu do udostępnienia skarżącemu stowarzyszeniu wnioskowanej informacji publicznej oraz wymierzenie mu grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a.

Skarżące stowarzyszenie zaznaczyło, iż wszystkie wnioskowane informacje miały charakter prostej informacji publicznej, niewymagającej intelektualnych zabiegów w celu wytworzenia nowej jakościowo informacji. Mimo tego adresat wniosku uznał żądane informacje, jako przetworzone, nie uzasadniając głębiej z jakiego powodu tak sądzi i które informacje, jego zdaniem miałyby wymagać przetworzenia.

W skardze przedstawiono 15 pytań kierowanych w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112 poz. 1198) do Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T.. Skarżące A domagało się udzielenia odpowiedzi, czy organ posiada stronę BIP, a jeśli tak, jaki jest jej adres, od kiedy posiada tę stronę, kto odpowiada za jej aktualizację (imię, nazwisko i funkcja), kiedy kierownik jednostki dopełnił obowiązku, o którym mowa w rozdziale 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (Dz. U. Nr 10 poz. 68) i czy sporządza kopie bezpieczeństwa oraz w jaki sposób. Wnioskowano nadto o podanie adresu do podstrony BIP, gdzie zamieszczono informacje o statucie prawnym lub formie prawnej Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T., jego organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, majątku i budżecie jednostki, sposobach załatwiania i przyjmowania spraw, prowadzonych rejestrach, ewidencjach, archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, a także adresu podstrony BIP, gdzie zamieszczono dokumentację przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją prowadzących. Kolejne pytania dotyczyły naborów na stanowiska urzędnicze i postępowań przetargowych – ile od stycznia 2009r. jednostka prowadziła naborów, na jakie stanowiska, jaki był termin składania dokumentów w odniesieniu do każdego z naborów oraz w jaki sposób kierownik jednostki może udowodnić, iż wypełnił swój obowiązek, o którym mowa w art. 13 i art. 15 ustawy o pracownikach samorządowych, ile od 1 stycznia 2009r. jednostka przeprowadziła postępowań przetargowych i w jakiej dacie umieszczono ogłoszenie o zamówieniu w BIP oraz informację o dacie upływu terminu do składania ofert, a jeżeli nie dokonano tego na stronach BIP, to w jaki sposób w odniesieniu do każdego z postępowań przetargowych kierownik jednostki może udowodnić dochowanie terminu, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych. Ostatnie pytanie dotyczyło zmian statutu organu - w jakich terminach dokonywano jego nowelizacji i kiedy zamieszczono znowelizowaną treść statutu na stronie BIP.

Jak wynikało z dołączonych do skargi akt sprawy, w odpowiedzi na przesłany w dniu 21 grudnia 2011r. drogą elektroniczną wniosek, jego adresat wezwał wnioskodawcę na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. do złożenia w terminie 7 dni wniosku w formie umożliwiającej identyfikację wnioskodawcy, a więc wniosku w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64 poz. 565 z późn. zm), a także do wykazania, w odniesieniu do informacji przetworzonych, w jakim zakresie udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wyjaśniono wnioskodawcy, iż uzyskanie informacji przetworzonych wymaga, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wykazania w jakim zakresie udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Stwierdzono nadto, iż wniosek o informacje przetworzone nie może pozostawać anonimowy, a za taki uznać należy wniosek złożony w formie elektronicznej bez jego autoryzowania przez wnioskodawcę bezpiecznym podpisem elektronicznym. Powołano się tu na stanowisko zaprezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2010r. sygn. akt II SAB/Wa 259/10).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie.

Organ potwierdził otrzymanie drogą elektroniczną wniosku skarżącego z dnia 21 grudnia 2011r. zawierającego 15 pytań. Zauważył, że w reakcji na żądanie skarżącego, w przepisanym terminie, w oparciu o konkretne uregulowania prawne wyjaśnił dlaczego wniosek nie może zostać rozpoznany oraz wskazał, jakich czynności dokonać musi wnioskodawca, by można było wniosek ten rozpoznać. Żądana informacja miała charakter przetworzonej, a więc wnioskodawca musiał wykazać, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, a nadto nie mógł pozostawać anonimowy. Organ nie pozostaje zatem w bezczynności, a zajęte stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2010r. sygn. akt II SAB/Wa 259/10).

Zdaniem organu informację przetworzoną stanowiła odpowiedź na pytanie o ilość prowadzonych od 1 stycznia 2009r. naborów na stanowiska urzędnicze, jakie to były stanowiska, jaki był termin składania dokumentów w odniesieniu do każdego naboru i w jaki sposób kierownik jednostki wykonał obowiązek wynikający z art. 13 i art. 15 ustawy o pracownikach samorządowych. Charakter informacji przetworzonej miała również odpowiedź na pytanie o ilość postępowań przetargowych i daty umieszczenia ogłoszenia o zamówieniu i upływie terminu do składania ofert na stronach BIP oraz pytanie o ewentualny inny sposób poinformowania o zamówieniu i dacie upływu terminu do składania ofert i sposobie, w jaki może udowodnić wypełnienie tego obowiązku kierownik jednostki. Organ uzasadnił, iż uznanie żądanej informacji, jako przetworzonej wynikało z konieczności stworzenia stosownych zestawień, których organ nie posiadał. Sporządzenie zestawień poprzedzone musiałoby być dokonaniem analizy posiadanej dokumentacji i wyboru niektórych dokumentów według określonych kryteriów.

Zauważono nadto, iż Miejski Zarząd Ulic i Mostów, wskazany jako skarżony organ, nie posiada legitymacji biernej, gdyż może ją posiadać Dyrektor Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T..

Uzasadniając natomiast wniosek o odrzucenie skargi wywiedziono, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej dla swej skuteczności wymaga wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. Powołano się w tym miejscu na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2011r. sygn. akt II OSK1074/11.

W piśmie procesowym z dnia 7 lutego 2012r. skarżący ustosunkował się do stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę. Nie zgodził się, by skarga jego złożona na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej dla swej skuteczności musiała być poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Zakwestionował także zakwalifikowanie żądanych przez niego informacji, jako informacji przetworzonych. Jego zdaniem wszystkie informacje, o które wnioskował powinny znajdować się na stronach BIP, jednakże nie podano ich adresu, a poszukiwania w wyszukiwarce stron internetowych nie dały pozytywnego rezultatu.

Skarżący zauważył, iż nie zaproponowano mu alternatywnego rozwiązania w postaci udostępnienia dokumentów źródłowych, które według organu byłyby przedmiotem analizy w celu wytworzenia informacji źródłowej. Nie udzielono nadto odpowiedzi na pytania, które nie zostały potraktowane przez organ, jako pytania o informację przetworzoną a w zakresie tej części pytań, które miałyby stanowić informację przetworzoną nie umorzono postępowania. Tym samym, zdaniem skarżącego, organ pozostaje w bezczynności, co uzasadnia wniosek o wymierzenie mu grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Ustawodawca przyznał sądom administracyjnym uprawnienia kontrolne wyłącznie w określonych prawem przypadkach. Tym samym jednoznacznie określił właściwość sądów administracyjnych w przypadkach bezczynności organów. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne, wyd. 5, s. 378). Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne w powyższym zakresie - możliwe jest zaskarżenie samego zachowania się organu administracji, a uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 p.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Bezczynność zachodzi wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz"). Zważyć jednak przyjdzie, iż kontrola działania organów administracji przez sądy administracyjne nie jest dokonywana z urzędu, a dla jej uruchomienia konieczna jest skutecznie złożona skarga, a więc skarga spełniająca wyznaczone prawem warunki. W przeciwnym bowiem wypadku skarga podlega odrzuceniu.

Wobec stanowiska prezentowanego w odpowiedzi na skargę konieczne było zatem pierwszej kolejności odnieść się do kwestii dopuszczalności skargi w aspekcie art. 52 § 1 p.p.s.a.

Skarżący, jak wynika z treści rozpoznawanej skargi, zarzucał organowi administracji publicznej brak podjęcia działań, do jakich zobowiązywać go miała u.d.i.p.

Wskazany akt prawny reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, a także postępowanie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Jak wynika z jego art. 16 ust. 1 i 2 odesłanie do przepisów k.p.a. przewidziane zostało wyłącznie w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania w tej kwestii. Rozumując a contrario należy uznać, iż poza przypadkiem, o którym mowa w treści art. 16 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, działania podmiotów zobligowanych do udostępnienia informacji publicznej podlegają wyłącznie regułom tej ustawy.

Zwraca uwagę, iż ustawodawca uzależnienie zaskarżenia bezczynności od wniesienia środka zaskarżenia czyni w sposób wyraźny, tak jak w art. 37 § 1 k.p.a., czy art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Słusznym więc wydaje się uznać, iż procedura dostępu do informacji publicznej nie przewidując wprost zażalenia na bezczynność organu administracji w przypadku braku jego działania, tym samym wyklucza konieczność stosowania takiego środka, w celu skutecznego złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Biorąc natomiast pod uwagę zapis zawarty w art. 21 u.d.i.p., zgodnie z którym do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za konieczne ustosunkować się do kwestii obowiązku poprzedzenia skargi na bezczynność wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże, w ocenie Sądu, w świetle brzmienia art. 52 § 3 § 4 p.p.s.a., nie znajduje uzasadnienia stanowisko, według którego skarga na bezczynność powinna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia. Przede wszystkim bowiem, dokonując wykładni literalnej wskazanych przepisów, zauważyć trzeba, iż ustawodawca zachowanie takie przewidział wyłącznie w przypadku, gdy skarga skierowana została przeciwko aktywności organu administracji przybierającej formę aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, niemającego charakteru decyzji lub postanowień czy w przypadku pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, a także aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a, Nie przewidział natomiast wezwania do usunięcia prawa w przypadku, gdy skarga skierowana jest na bierne zachowanie ze strony podmiotów zobowiązanych prawem do określonego działania.

Dodatkowo zauważyć trzeba, iż skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a, a przepis ten nie został wymieniony w regulacji o charakterze zamkniętego katalogu, jaką jest norma zawarta w przepisie art. 52 § 3 p.p.s.a.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej zażaleniem, ani też wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, a pogląd taki prezentowany był niejednokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i można uznać go za utrwalony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. I OSK 601/05 publ. LEX nr 236545) Przywołane w odpowiedzi na skargę stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma związku z kontrolowaną sprawą, wydane bowiem zostało w przedmiocie wydania zaświadczenia, a nie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.

Powyższa konstatacja pozwala na potraktowanie wniosku organu o odrzucenie skargi na jego bezczynność, jako niezasadnego i przejście do dalszej kontroli sprawy.

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) zwanej dalej u.d.i.p. oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05, LEX nr 236545). Termin określony w art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy wynosi – z wyjątkami w nim wymienionymi – 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Kwestia, czy adresat wniosku o udostępnienie informacji był podmiotem zobowiązanym w świetle u.d.i.p nie była sporna. Nie budzi ona również wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Po myśli art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a do takich bezspornie należy adresat wniosku sporządzonego przez skarżącego.

Istotę sporu stanowiła natomiast kwestia czy organ podjął wymagane prawem działanie, czy też pozostaje w bezczynności.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej załatwienie sprawy przybiera następujące formy:

1) czynności materialno - technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji.

Ustawa przewiduje również przypadki, które wymagają załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej, o czym mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że odmowa udostępnienia informacji oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w jej art. 14 ust. 2, następują w tej właśnie formie.

Dokumentacja sprawy przedstawiona Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wraz ze skargą pozwala przyznać rację skarżącemu, iż do dnia wniesienia skargi zobowiązany organ nie załatwił sprawy w żadnej z wymienionych wyżej form. Nie udzielił żądanych odpowiedzi. Nie wydał też decyzji o odmowie udzielenia informacji.

Odpowiadając na wniosek stwierdził natomiast, iż część żądanych informacji ma charakter informacji przetworzonych i w związku z tym wezwał wnioskodawcę do wykazania, iż udostępnienie informacji jest szczególnie istotne z punktu widzenia interesu publicznego, a nadto zobowiązał stronę do złożenia wniosku w formie umożliwiającej jej identyfikację. Co istotne, dopiero w odpowiedzi na skargę sprecyzowano, które z zadanych przez wnioskodawcę pytań potraktowano, jako pytania o informacje przetworzone. Odpowiedź na skargę ma charakter pisma procesowego w rozumieniu art. 45 P.p.s.a. jednakże nie można przyjąć, by był to akt, którym organ załatwia sprawę. W formie tej umożliwiono organowi przedstawienie swojego stanowiska, co do zarzutów zgłoszonych w skardze, a pismo to nie podlega zaskarżeniu. Zamieszczenie dopiero w odpowiedzi na skargę wymaganych dla załatwienia sprawy treści nie może zatem wpływać na ocenę zachowania organu w toku prowadzonego postępowania.

Reakcja organu na złożony przez skarżącego wniosek pozwala po pierwsze uznać, iż organ ten nie zaprzeczał, by część wniosku skarżącego dotyczyła informacji prostych. Mimo tego informacji tych nie udzielił. Nie usprawiedliwia braku reakcji po stronie organu fakt, iż wniosek skierowany był w formie elektronicznej i nie był zaopatrzony w bezpieczny podpis elektroniczny. Powtórzyć tu należy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje kompleksowo postępowanie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W procedurze tej nie zawarto wymogów, co do formy wniosku o udostępnienie informacji publicznych. O udostępnienie informacji publicznej może zwrócić się "każdy", a jego żądanie może przybrać dowolnie wybrany kształt. Świadczy o tym zapis art. 10 ust. 1 in fine. Nadto, po myśli art. 2 ust. 2 u.d.i.p wnioskodawca nie musi wykazywać ani interesu prawnego, ani też faktycznego.

Oczekiwanie na identyfikację wnioskodawcy odnośnie tych pytań, które organ traktował, jako informacja prosta było zatem pozbawione podstaw prawnych i powodowało pozostawanie organu w bezczynności.

Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem, jakie zajął organ w odniesieniu do części z postawionych przez skarżącego pytań, potraktowanych, jako pytania o informacje przetworzone.

Zauważyć należy, iż wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a., jakie zostało skierowane do wnioskodawcy nie precyzowało, które z żądanych przez niego informacji mają według organu charakter informacji przetworzonych. Wykazanie, iż występuje po stronie wnioskodawcy szczególny interes publiczny w uzyskaniu odpowiedzi na postawione pytania, bez wskazania, o które z postawionych pytań chodzi, było więc zasadniczo niewykonalne. Jako utrwalony uznać należy pogląd judykatury co do tego, że ciężar wykazania braku u wnioskodawcy przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej ciąży na podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego w z dnia 8 lutego 2011r. sygn. I OSK 1983/10 publ. ONSAiWSA 2011/6/127). Podmiot ten nadaje żądanej informacji taki charakter, a nie wnioskodawca. Jego rolą jest zatem należyte wyjaśnienie kwestii istnienia lub braku istnienia szczególnego interesu publicznego w jej uzyskaniu przez wnioskodawcę, który może traktować swoje zapytania w sposób odmienny, jako pytania o informację prostą. Dopiero brak reakcji na prawidłowo skonstruowane wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku względnie negatywna ocena przedstawionych, w wykonaniu wezwania, argumentów umożliwia odmowne załatwienie sprawy. Przyjmuje ono postać decyzji odmawiającej udzielenia informacji przetworzonej, o czym stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Nie można natomiast zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż sytuacja taka upoważniałaby organ do umorzenia postępowania. W wypadku nieudzielenia informacji publicznej przetworzonej decyzją kończącą postępowanie nie może być decyzja o jego umorzeniu, wydana na zasadzie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten bowiem przewiduje umorzenie postępowania, jeżeli udostępnienie żądanej informacji w sposób wskazany we wniosku nie jest możliwe, ze wzgledu na środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany, a wnioskodawca w zakreślonym terminie nie wskazał innej formy udostępnienia żądanej informacji.

Oceniając przedstawiony wraz ze skargą materiał sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje, iż zwrócenie się do skarżącego o uzupełnienie braków formalnych jego wniosku poprzez wykazanie szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w uzyskaniu informacji, bez określenia przez organ, których z żądanych informacji to dotyczy, nie czyniło zadość regulacji zawartej w art. 64 § 2 K.p.a. Podjęte przez organ kroki nie doprowadziły sprawy do stanu umożliwiającego jej zakończenie i stanowiły w istocie o jego bezczynności.

W ponownym postępowaniu obowiązkiem organu będzie dokonanie szczegółowej analizy złożonego wniosku w celu wyodrębnienia informacji prostych i załatwienia sprawy zgodnie wskazaniami niniejszego uzasadnienia. W przypadku ustalenia, iż wśród zadanych pytań znajdują się takie, na które odpowiedź stanowić będzie informację przetworzoną, organ wezwie wnioskodawcę do wykazania niezbędnej dla udzielenia tej informacji przesłanki, w przypadku jej uzyskania dokona właściwej oceny, a następnie załatwi sprawę po myśli właściwych regulacji prawnych u.d.i.p.

Rozpoznając wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny zważyć przyjdzie, iż wniosek w tym przedmiocie nie wiąże Sądu, o czym stanowi treść art. 149 § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie tego środka. Jest faktem, iż wniosek skarżącego nie został załatwiony w wymaganym terminie. Sąd uznaje jednak, iż było to jednak wynikiem błędnych interpretacji prawa, a nie opieszałości czy złej woli organu i zbędne było zastosowanie środka restrykcyjnego. Z tych samych przyczyn orzeczono, iż bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na względzie orzeczono na mocy art. 149 § 1 P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono po myśli art. 200 P.p.s.a.