Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 277/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz (spr.), Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Henryk Dolecki, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Edwarda K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Bd 778/04 w sprawie ze skargi Edwarda K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 15 kwietnia 2004 r. (...) w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o odszkodowanie oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 23 listopada 2004 r. II SA/Bd 778/04 oddalił skargę Edwarda K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 15 kwietnia 2004 r. (...), utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 3 marca 2004 r. (...), którą umorzono - jako bezprzedmiotowe - postępowanie z wniosku Edwarda K. o przywrócenie terminu do żądania - na podstawie art. 160 Kpa - odszkodowania z tytułu stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w B. z dnia 5 lutego 1986 r. (...), zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr 108/2 przy ul. Ż. 5 w B., pozostającą w użytkowaniu wieczystym Jolanty S., na działkę nr 108/5 oraz nr 108/4, przeznaczoną na poszerzenie drogi dojazdowej do sąsiedniej działki nr 108/1, tj. działki, której użytkownikiem wieczystym od 1992 r. jest wnioskodawca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że Edward K. nie jest stroną - w rozumieniu art. 160 par. 1 Kpa - gdyż nie był stroną, ani postępowania podziałowego, ani postępowanie w sprawie nieważności decyzji podziałowej.

Podzielając to stanowisko - mające źródło w ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 1999 r. I SA 1608/98, w którym wprost odmówiono skarżącemu statusu strony w obydwu tych postępowaniach - sąd wyjaśnił ponadto, że określony w art. 160 par. 3 Kpa termin przedawnienia, ze względu na swój materialnoprawny charakter, nie podlega przywróceniu i już z tej przyczyny należało umorzyć postępowanie, gdyż wniosek o przywrócenie terminu był bezprzedmiotowy.

W skardze kasacyjnej Edward K. jako jej podstawę przytoczył:

"a/ naruszenie przepisów postępowania art. 28 Kpa przez przyjęcie, że skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie o podział nieruchomości jak i w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej;

b/ naruszenie przepisów art. 5 Kc poprzez nieuwzględnienie zasad współżycia społecznego;

c/ naruszenie przepisów art. 134 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ograniczenie rozstrzygnięcia do kontroli przepisów postępowania - art. 160 Kpa."

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że sąd odmówił skarżącemu statusu strony i ograniczył swoje rozważanie do art. 160 par. 3 Kpa nie odnosząc się już do zarzutu naruszenia prawa, podczas gdy w wyjątkowych wypadkach - a taką jest ta sprawa z uwagi na uchybienie organów administracji - sądy mogą uwzględniać przedawnione roszczenie z powołaniem na art. 5 Kc, który ma zastosowanie do wszelkiego rodzaju praw podmiotowych, sąd zaś nie wziął pod uwagę zasad współżycia społecznego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Stosownie do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, lecz tylko prawa materialnego, które znajdowało zastosowanie w sprawie, oraz naruszenie przepisów postępowania - jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - lecz tylko przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne.

W świetle powołanego przepisu, za prawidłowo przytoczoną podstawę kasacyjną można uznać wyłącznie zarzut naruszenia art. 134 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd bowiem nie stosował art. 5 Kc, i nawet nie mógł stosować tego przepisu, podobnie jak Kolegium, gdyż art. 160 par. 2 Kpa wprost stanowił, że wprawdzie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, lecz wyłącznie do samego odszkodowania, nie zaś do roszczenia o odszkodowanie.

Sąd nie stosował również art. 28 Kpa a tylko badał, czy ten przepis - w związku z art. 160 par. 1 Kpa - właściwie zastosowało Kolegium; jeżeli zaś nawet dokonał błędnej oceny, to nie naruszył Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz odpowiednie normy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, których w skardze kasacyjnej już nie wskazano.

Z kolei zarzut naruszenia art. 134 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, chociaż formalnie poprawny, jest merytorycznie nietrafny dlatego, że wprawdzie sąd nie pozostaje związany zarzutami i wnioskami skargi, jednak rozstrzyga wyłącznie w granicach danej sprawy, która wyznacza przedmiot postępowania administracyjnego, przedmiotem zaś postępowania administracyjnego był tylko wniosek o przywrócenie terminu do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym na podstawie art. 160 Kpa.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.