Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 359/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14g § 1, art. 14b
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA (del.) Zbigniew Romała, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 598/19 w sprawie ze skargi E. I. K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 maja 2019 r. nr[...] w przedmiocie odmowy wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od E. I. K. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 20 listopada 2019 r., I SA/Sz 598/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżone przez E. I.K. postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Podatkowej z 14 maja 2019 r. oraz poprzedzające je postanowienie z 11 marca 2019 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia.

Jak z akt badanej sprawy wynika, że 15 stycznia 2019 r. skarżąca złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku wnioskodawczyni wskazała przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") i przedstawiła zdarzenie przyszłe. Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej złożony wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm., dalej: "o.p.") i z uwagi na to pismem z 13 lutego 2019 r., na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. wezwał wnioskodawczynię do usunięcia braków formalnych wniosku, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, z zastrzeżeniem, że nieuzupełnienie stanu faktycznego oraz nieuiszczenie brakującej opłaty w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

Pismem z 20 lutego 2019 r., wnioskodawczyni uzupełniła wniosek, odpowiadając na zadane pytania, przeredagowała pytanie i doprecyzowała pełnomocnictwo, jednak jak wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu nie udzielono jednoznacznej odpowiedzi na wszystkie zadane pytania. Organ wskazał, że w piśmie nadesłanym jako uzupełnienie wniosku, organ interpretacyjny nie otrzymał odpowiedzi na część pytania oznaczonego w wezwaniu nr 1c w zakresie, czy w przeszłości dokonywała wnioskodawczyni nabycia innych nieruchomości, jeżeli tak, to należało wskazać daty ich nabycia oraz cel, w jakim były nabywane. Ponadto. w odpowiedzi na pytanie nr 1d dotyczące planów dokonywania kolejnych transakcji sprzedaży wnioskodawczyni odpowiedziała, że: "(...) aktualnie rozważa sprzedaż maksymalnie [...] działek - konkretna ilość zależna będzie od preferencji potencjalnego klienta/klientów.". Udzielając odpowiedzi na pytanie 1f, jaka ilość działek jest przeznaczona na sprzedaż, wnioskodawczyni wskazała, że: "na dzień dzisiejszy nie zna konkretnych potencjalnych nabywców działek, nie może zatem też określić, których konkretnie działek ewentualna sprzedaż będzie dotyczyła. Zasadniczo uzależnia to w pełni od preferencji klienta (jaką wielkością gruntu/ którymi działkami będzie zainteresowany) - stąd wniosek o podział dotyczył obu nieruchomości. O ile znajdzie się potencjalny nabywca, sprzedaż może dotyczyć każdej z działek/pakietu kilku działek.". W innym miejscu uzupełnienia odpowiadając na pytanie nr 1g, jakie jest przeznaczenie pozostałych działek, wnioskodawczyni wskazała, że: "(...) wszystkie działki poza [...] przeznaczonymi na budowę jej własnego domu (...) stały jej się zbędne (...).". Tym samym, jak dalej wskazał organ, wnioskodawczyni nie odpowiedziała jednoznacznie, jakie jest przeznaczenie tych działek, które są z jednej strony zbędne, a z drugiej strony wnioskodawczyni nie ma planów ich sprzedawać. W odpowiedzi na pytanie oznaczone nr 1b wnioskodawczyni wskazała, że: "nie wie czy w przyszłości dokona sprzedaży działek innych niż sprzedaż o których mowa we wniosku (....) trudno (...) przewidzieć, że czy pojawi się kiedykolwiek kupiec na te działki (...). Podatniczka nie zamierza prowadzić aktywnych poszukiwań w tym zakresie (przynajmniej przez kilka najbliższych lat), a zatem nie będzie prowadzić w sposób ciągły i zorganizowany działalności w zakresie obrotu nieruchomościami.".

W tak sformułowanych odpowiedziach, jak dalej wskazał organ, nie określono wprost, jaką ilość działek wnioskodawczyni zamierza sprzedać spośród [...] wydzielonych z posiadanej nieruchomości ani jakie jest przeznaczenie działek, których sprzedaż nie zostanie dokonana. Zdaniem organu, wątpliwość, czy znajdzie się kiedykolwiek kupiec na te działki, nie oznacza, że niemożliwe jest określenie zamiaru ich sprzedaży. Sam fakt podziału działek w takiej liczbie sugeruje chęć ich sprzedaży. Pozostaje to także w sprzeczności z określonym przez wnioskodawczynię planem sprzedaży maksymalnie [...] działek. Natomiast brak wiedzy w zakresie ilości działek jakie wnioskodawczyni zamierza sprzedać, a których sprzedaż uzależnia od preferencji kupujących pozwala wnioskodawczyni wysunąć wniosek, że sprzedaż ta nie będzie prowadzona w sposób ciągły i zorganizowany. Na tle tak przedstawionego zdarzenia przyszłego, w którym dokonanie kolejnych transakcji jest niepewne (ale jednocześnie możliwe), a wnioskodawczyni sama nie potrafi sprecyzować zamiaru wynikającego z podziału działek w takiej liczbie, organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej nie jest w stanie ocenić zaistnienia bądź braku zaistnienia wszystkich przesłanek działalności gospodarczej określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Postanowieniem z 11 marca 2019 r., Dyrektor Krajowej Informacji Podatkowej na podstawie art. 14g § 1 o.p. pozostawił wniosek bez rozpatrzenia z uwagi na nieprzedstawienie w sposób wyczerpujący i jednoznaczny okoliczności faktycznych przedstawionego zdarzenia przyszłego, co uniemożliwiło organowi dokonanie oceny zajętego we wniosku stanowiska wnioskodawczyni. O powyższego postanowienia wnioskodawczyni wniosła zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 14 maja 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy ww. postanowienie stwierdzając brak podstaw do zmiany łub uchylenia przedmiotowego rozstrzygnięcia.

2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie z 14 maja 2019 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu z 11 marca 2019 r., wnioskodawczyni wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa proceduralnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy: art. 14b § 1 oraz § 3 o.p., art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 169 § 1 w związku z art. 14h o.p. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 1 i 3 o.p. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 120 i art, 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p., art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 120 oraz 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie i o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga jest zasadna. Sąd bowiem w wyniku kontroli legalności zaskarżonego postanowienia stwierdził, że organy, wydając postanowienie o pozostawieniu wniosku skarżącej z 15 stycznia 2019 r. bez rozpatrzenia, dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji w badanej sprawie nie wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 14g § 1 o.p., która uprawniałaby organ do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Zdaniem Sądu, wniosek skarżącej spełniał wymogi przewidziane w art. 14b 3 o.p., zaś organ, będąc związanym tylko przedstawionym opisem sprawy tj. zdarzeniem przyszłym oraz wskazanymi we wniosku przepisami u.p.d.o.f., zobowiązany był do dokonania oceny stanowiska skarżącej przedstawionego we wniosku. Wobec stwierdzonych uchybień procesowych Sąd pierwszej instancji uznał, że zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania są uzasadnione.

4. Od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik organu. Wystąpił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie przepisów art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") organ postawił zaskarżonemu wyrokowi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. oraz w powiązaniu z art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia na skutek uznania przez Sąd I instancji, że nie wystąpiła w badanej sprawie przesłanka przewidziana w art. 14g § 1 o.p., która uprawniałaby organ do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, bowiem - w ocenie sądu - wniosek skarżącej spełniał wymogi przewidziane w art. 14b § 3 o.p., zaś organ, będąc związanym tylko przedstawionym opisem sprawy (zdarzeniem przyszłym) oraz wskazanymi we wniosku przepisami u.p.d.o.f, zobowiązany był do dokonania oceny stanowiska skarżącej przedstawionego we wniosku. Podczas gdy wniesiony wniosek nie spełniał wszystkich wymogów formalnych i pomimo wezwania do ich uzupełnienia skarżąca nie doprecyzowała w wyczerpujący sposób przedstawionego zdarzenia przyszłego, gdyż koniecznym bowiem było ustalenie ile działek oraz które spośród wydzielonych [...] działek skarżąca zamierza sprzedać, jakie jest przeznaczenie pozostałych działek, które nie będą sprzedane, a także czy wnioskodawczyni dokonywała w przeszłości transakcji nabycia innych niż wymienione nieruchomości, aby móc ocenić zaistnienie bądź brak zaistnienia wszystkich przesłanek działalności gospodarczej określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f, tym samym dokonać oceny prawidłowości stanowiska skarżącej w drodze wydania interpretacji indywidualnej,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 14b § 3 i art. 14g § 1 o.p. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w świetle art. 14b § 3 o.p. ustawodawca nie wymaga od wnioskodawcy sformułowania przez niego pytania, a jedynie przedstawienie wyczerpującego zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska, z jednoczesnym pominięciem okoliczności, że skarżąca w pkt 69 formularza ORD-IN, na którym złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, wskazała przepisy u.p.d.o.f, w sytuacji gdy postawione przez nią pytanie dotyczyło opodatkowania planowanej sprzedaży działek podatkiem od towarów i usług, tym samym - jak wskazał Sąd - (...) przede wszystkim przeredagowanie pytania w kontekście wskazanych we wniosku przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 5a pkt 6) oraz wyroku NSA z 9 marca 2016 r., II FSK 1423/14, nie uprawniało organu do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia (...). Podczas gdy jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej zainteresowany ma prawo oczekiwać pełnej odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji podatkowych wynikających z zaprezentowanego przez niego stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego, zaś wezwanie skarżącej przez organ do przeredagowania pytania spowodowane było niezgodnością jego treści ze wskazanymi we wniosku przepisami podatkowymi,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez przyjęcie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego, mimo że do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonego postanowienia zamiast oddalenia skargi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

5. Skarga kasacyjna okazała się zasadna, dlatego została uwzględniona. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zagadnienie proceduralne, tj. ocena czy zdarzenie przyszłe uzupełnione w drodze odpowiedzi na wezwanie organu zostało przedstawione w sposób wyczerpujący wobec uznania przez organ braku jednoznacznej odpowiedzi na sformułowane w wezwaniu pytania i pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, a nadto czy wystarczające jest przedstawienie przez wnioskodawcę jedynie wyczerpującego opisu stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska bez konieczności postawienia pytania, które zakreśla wątpliwość jaka powstała na tle przedstawionego stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego w kontekście przedstawionych przez niego przepisów podatkowych.

Odnosząc się do zarysowanego problemu należy powołać treść art. 14b § 1 o.p., zgodnie z którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego. Stosownie do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jak wynika natomiast z art. 14c § 1-2 powołanej ustawy, organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym.

Stan faktyczny jako podstawa faktyczna stanowiska interpretacyjnego organu musi być przedstawione wyczerpująco. Opis stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego powinien zawierać wszelkie elementy istotne dla jego oceny prawnej w kontekście postawionego pytania i przepisu wskazanego jako przedmiot interpretacji i jednocześnie być przedstawiony w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Ta cecha opisu stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego jest związana z merytoryką wniosku. Jest bowiem pochodną zakresu żądania wnioskodawcy i treści interpretowanych przepisów. Sposób przedstawienia stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego ma zasadnicze znaczenie dla możliwości dokonania oceny jego skutków podatkowych i właściwego skonstruowania uzasadnienia prawnego tej oceny. Aby móc prawidłowo wypowiedzieć się o skutkach podatkowych zaistnienia stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego, organ musi wiedzieć, co jest jego treścią.

Przez stan faktyczny, o którym mowa w powołanych przepisach należy więc rozumieć zindywidualizowane, konkretne, precyzyjne, zaistniałe już zdarzenie, wywierające określone skutki w zakresie zobowiązania podatkowego podmiotu wnioskującego o wszczęcie postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej. Na gruncie językowym stan faktyczny to opis zdarzenia w jakości faktycznie określonej, wiadomej, pewnej, wyraźnej. Zdarzenie przyszłe jest odpowiednikiem stanu faktycznego, który ma wystąpić w przyszłości. Posiadać zatem musi wszystkie przymioty właściwe stanowi faktycznemu, za wyjątkiem atrybutu "zaistnienia". W konsekwencji, pozostałe elementy konstytuujące dane zdarzenie przyszłe powinny posiadać cechy właściwe dla stanu faktycznego, tj. powinny być zindywidualizowane, precyzyjne i konkretne, na gruncie językowym w jakości faktycznie określonej, wiadomej, pewnej i wyraźnej.

Prawidłowe opisanie stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego warunkuje ponadto możliwość pełnienia przez interpretację indywidualną jej podstawowej funkcji, tj. funkcji gwarancyjnej (ochronnej) i wyznacza zakres ochrony prawnej związanej z tym rozstrzygnięciem. Ochrona prawna, o której mowa w art. 14k-14n o.p. realizuje się bowiem w przypadku, gdy wnioskodawca zastosował się do uzyskanej interpretacji indywidualnej (rozpoznał skutki podatkowe zaistniałej po jego stronie sytuacji faktycznej wskazane w interpretacji indywidualnej), a rzeczywiście zaistniała po jego stronie sytuacja faktyczna jest tożsama ze stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji. Ocena tej "tożsamości" jest możliwa, gdy stan faktyczny czy zdarzenie przyszłe zostały opisane w sposób niepozostawiający wątpliwości, jakie konkretnie okoliczności tworzą ten stan faktyczny lub to zdarzenie przyszłe. Znaczenie sposobu przedstawienia stanu faktycznego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdza m.in. treść art. 14g § 1 o.p., w myśl, którego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

Odnosząc powyższe rozważania do badanej sprawy należy zauważyć, że zdarzenie przyszłe nie zostało przedstawione we wniosku w sposób wyczerpujący. Natomiast w drodze jego uzupełnienia skarżąca nie dookreśliła okoliczności faktycznych tak, by możliwe było wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym zakresie tj. w zakresie określenia skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. W uzasadnieniu postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia i utrzymującym je w mocy zaskarżonym postanowieniu wskazano, że nie dokonano określenia jaką ilość działek skarżąca zamierza sprzedać spośród [...] wydzielonych z posiadanej nieruchomości ani jakie jest przeznaczenie działek, których sprzedaż nie zostanie dokonana. Wątpliwość czy znajdzie się kiedykolwiek kupiec na te działki nie oznacza, że niemożliwe jest określenie zamiaru ich sprzedaży. Sam fakt podziału działek w takiej liczbie sugeruje chęć ich sprzedaży. Pozostaje to także w sprzeczności z określonym przez skarżącą planem sprzedaży maksymalnie [...] działek.

Natomiast brak wiedzy w zakresie ilości działek jakie skarżąca zamierza sprzedać, a których sprzedaż uzależnia od preferencji kupujących nie pozwala wysunąć wniosku, że sprzedaż ta nie będzie prowadzona w sposób ciągły i zorganizowany. Na tle tak przedstawionego zdarzenia przyszłego, w którym dokonanie kolejnych transakcji jest niepewne (ale jednocześnie możliwe), a skarżąca sama nie potrafi sprecyzować zamiaru wynikającego z podziału działek w takiej liczbie, organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej nie jest w stanie ocenić zaistnienia bądź braku zaistnienia wszystkich przesłanek działalności gospodarczej określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dokonanie zatem kwalifikacji do właściwego źródła przychodów sprzedaży działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową spośród łącznie [...] wydzielonych z dwóch posiadanych nieruchomości w sytuacji nieprecyzyjnego opisu zdarzenia przyszłego, nie jest możliwe w trybie wydania interpretacji indywidualnej.

Na gruncie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego nie można w sposób pewny wskazać czy ciągłość w aktywności podatnika wystąpi czy też nie, bowiem skarżąca nie wie na moment składania wniosku ile działek sprzeda i w ilu transakcjach, jednocześnie nie odpowiadając na pytanie ile dotychczas nieruchomości nabyła. Sam sposób sformułowania pytania, które wyraża wątpliwości skarżącej zakłada szeroki zakres mogących zaistnieć zdarzeń.

Odnosząc się do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej to jego wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku. Przez powtarzalność rozumie się ponadto cały szereg wielokrotnie powtarzanych czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.

Biorąc powyższe pod uwagę, informacja o ilości planowanych transakcji, jak również ilości działek spośród [...] wydzielonych mających podlegać sprzedaży była kluczowa dla rozstrzygnięcia czy skarżąca będzie dokonywała sprzedaży działek w ramach działalności gospodarczej czy też charakter podejmowanych przez nią czynności będzie miał charakter zarządu majątkiem prywatnym.

Nie można zatem zgodzić się z oceną Sądu pierwszej instancji, który poddając analizie wskazany wyrok, mając jednocześnie przedstawione przez skarżącą zdarzenie przyszłe, które nie zawiera kompletnych informacji co do planowanych transakcji sprzedaży działek spośród [...] wydzielonych wskazuje, że nie wystąpiła w badanej sprawie przesłanka przewidziana w art. 14g § 1 o.p.

Na marginesie należy zaznaczyć, że w pierwotnie złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej sformułowano pytanie dotyczące skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. W związku ze wskazaniem przedmiotu wniosku jako przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrócono się z prośbą o przeformułowanie pytania tak aby korespondowało ze wskazanymi przepisami prawa. Z całą pewnością należy podkreślić, że sposób przeformułowania pytania nie był w żadnej mierze podstawą do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie o jego przeformułowanie dokonano niejako na marginesie wezwania o doprecyzowanie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz sprecyzowanie zakresu udzielonego pełnomocnictwa.

Odnosząc się z kolei do rozważań Sądu na podstawie powołanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego w zakresie istoty sformułowanego stanowiska przez zainteresowanego wydaniem indywidualnej interpretacji, a także prawidłowości skonstruowanego stanowiska przez organ interpretacyjny podkreślić należy, że nie mają one przełożenia na grunt przedmiotowej sprawy, bowiem z uwagi na to, że zdarzenie przyszłe nie zostało przedstawione w sposób wyczerpujący organ nie miał uprawnień do dokonania oceny prawidłowości zajętego przez skarżącą stanowiska.

Wobec powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd administracyjny pierwszej instancji błędnie przyjął, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie zostały wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego tj. art. 14b § 1 i § 3 o.p. Bowiem do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione było uchylenie zaskarżonych postanowień zamiast oddalenia skargi, co czyni słusznym zarzut naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 169 § 1 w związku z art. 14h o.p. Zatem ocenę prawną wydanej interpretacji dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie należy uznać za nieprawidłową. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego interpretacji pod względem jego zgodności z prawem, niezasadnie uznał, że narusza ona przepisy prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, równocześnie uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a.