Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 657/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 10a ust. 1, 22  ust. 2a i ust. 3, 26 ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Bogusław Wolas (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 marca 2021 r. nr: [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez A Sp. z o.o. z siedzibą w S (dalej także "skarżąca spółka") decyzją z 30 marca 2021 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., zwanej dalej "o.p.") w związku z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm., zwanej dalej "ustawą SENT"), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ("DIAS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego ("NUSC") z [...] 2020 r., znak: [...], o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:

W trakcie czynności podjętych w dniu 14 maja 2020 r. o godz. 3:15 w miejscowości C (droga DK7) funkcjonariusze Urzędu Celno - Skarbowego zatrzymali do kontroli pojazd samochodowy o nr rej [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...]. Zgodnie z wyjaśnieniami kierowcy oraz przedłożonymi dokumentami, transport przewożonego towaru objęty został zgłoszeniem [...], w którym podmiotem wysyłającym był D sp. z o. o. w W, podmiotem odbierającym był S S.A. w Grecji, natomiast przewoźnikiem skarżąca spółka. W transporcie przewożony był towar o nazwie [...] o kodzie CN 3811, w ilości 1000 kg. Dla przedmiotowego przewozu przewoźnik wskazał numer lokalizatora GPS: [...].

W trakcie ww. czynności kontrolnych, udokumentowanych protokołem nr [...] z 14.05.2020 r. funkcjonariusze służby celno-skarbowej ujawnili, że zgłoszony lokalizator nie przesyłał do systemu informacji o położeniu kontrolowanego pojazdu w godzinach od 15.05 do 17.47 w dniu 12.05.2020 r. Zgodnie z załączonymi do protokołu wydrukami ww. zgłoszenia drogowego długość przerwy w nadawaniu geolokalizatora wynosiła 2:42:43.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, w dniu [...] 2020 r. NUSC wydał decyzję nr [...], którą wymierzono spółce karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za realizację przewozu drogowego podlegającego zgłoszeniu bez zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu dokonującego przewozu.

Spółka w odwołaniu wniosła o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu podniesiono, że lokalizator GPS o numerze: [...] był przez cały okres zainstalowany, sprawny i włączony. Niesprawność lokalizatora wskazanego w zgłoszeniu trwająca dłużej niż godzinę, musiała być tylko i wyłącznie spowodowana zbyt słabym zasięgiem w okolicy, gdzie pojazd przebywał. Nie wynikało to z zaniedbania przewoźnika, który dochował wszelkiej staranności, aby przewóz odbył się zgodnie z przepisami. Spółka na wykazanie swoich twierdzeń zgłosiła wniosku dowodowe.

W zaskarżonej decyzji DIAS stwierdził, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że kontrolowany przewóz towarów dotyczył dostawy olejów hydraulicznych i smarowych, który został zgłoszony do elektronicznego systemu monitorowania drogowego przewozu towarów pod numerem [...]. W zgłoszeniu tym wskazano lokalizator GPS o numerze [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że podczas transportu przewoźnik nie zapewnił ciągłego przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu do Systemu SENT podczas trasy przejazdu.

Zgodnie z informacjami uzyskanymi przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W w piśmie z dnia 14.10.2020 r., nr [...], w okresie realizacji [...] nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od Mobilnych Aplikacji Kierowcy. Przyczyną przerw w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych przez urządzenie mogło być niezapewnienie przez kierowcę zalecanych w instrukcji użytkownika mobilnej aplikacji kierowcy SANT GEO warunków dobrego odbioru sygnału GPS oraz transmisji danych geolokalizacyjnych. Ponadto organ wskazał, że o braku prawidłowego przekazywania danych lokalizacyjnych operator Aplikacji Mobilnej kierowcy jest powiadamiany poprzez ikony aplikacji, które w zależności od statusu pracy przybierają odpowiednią reprezentację kolorystyczną oraz dodatkowo Aplikacja generuje dźwięk ostrzegawczy.

Odnośnie do wniosku spółki o dokonanie ustaleń, czy w okresie przewozu telefon był włączony oraz, czy zasięg sieci i sygnał geolokalizatora był w tym czasie zakłócony i niestabilny oraz poddanie ekspertyzie telefonu służbowego kierowcy celem zweryfikowania jego poprawnego działania w momencie utraty połączenia z GPS, DIAS zauważył, że dla zbadania zasadności nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie zbadanie tych okoliczności nie ma znaczenia. Nadto w ocenie DIAS okoliczności łagodzącej dla przedmiotowego naruszenia nie stanowi również fakt zaplombowania i braku naruszenia przewożonego towaru, bowiem odpowiedzialność z ustawy o SENT ma charakter administracyjny, a zatem jest to odpowiedzialność o charakterze obiektywnym, niezależna od zawinienia przewoźnika. Sam fakt naruszenia obowiązku, o którym mowa w ustawie, pociąga skutek w postaci sankcji administracyjnej w formie kary pieniężnej.

Jak ustalono w trakcie prowadzonego postępowania System PUESC działał w dniu kontroli przewozu prawidłowo. Ponadto, jak wskazano w przedmiotowej decyzji podstawowym obowiązkiem przewoźnika oprócz posiadania stosownej dokumentacji zgodnej ze stanem faktycznym, jest umożliwienie powołanym do tego organom monitorowania oraz kontroli danego przewozu w czasie rzeczywistym. Bez znaczenia również pozostaje fakt, czy przewoźnik do przekazywania danych wykorzystuje podmiot zewnętrzny, czy też dokonuje tego samodzielnie, bowiem całkowita odpowiedzialność za przekazywanie aktualnych danych globalizacyjnych spoczywa na nim.

W ocenie DIAS w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej stosownie do art. 22 ust. 3 ww. ustawy, a to ważny interes podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interes publiczny. Analiza danych znajdujących się w zasobach organu I instancji dotyczących zeznań spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz deklaracji VAT-7, dowodzi, iż sytuacja finansowa spółki jest stabilna, podobnie jak działalność gospodarcza, którą cechuje rentowność i stały poziom realizowanych obrotów. Zdaniem organu, odstąpienie w takich okolicznościach od wymierzenia kary pieniężnej kolidowałoby z interesem Skarbu Państwa, naruszając tym samym interes publiczny.

A sp. z o.o. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła o uchylenie w całości decyzji organów I i II instancji i ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu podniosła, że lokalizator GPS o numerze: [...] był przez cały okres zainstalowany, sprawny i włączony. Niesprawność lokalizatora wskazanego w zgłoszeniu trwająca dłużej niż godzinę, musiała być tylko i wyłącznie spowodowana zbyt słabym zasięgiem w okolicy, gdzie pojazd przebywał. Spółka stwierdziła, że nie ma możliwości przedstawienia dokumentów potwierdzających i wyjaśniających przyczynę, dla których zainstalowany w skontrolowanym pojeździe lokalizator GPS nie przekazywał aktualnych danych lokalizacyjnych w sposób umożliwiający kontrolę ww. transportu, ponieważ operator sieci zgodnie z obowiązującymi przepisami nie może spółce przekazać takich informacji. Z tego powodu spółka wniosła o uzyskanie tego typu informacji przez DIAS i potwierdzenie złożonych przez przewoźnika wyjaśnień odnośnie przyczyn nie przekazywania aktualnych danych lokalizacyjnych, jak i weryfikację dokumentacji z Urzędu Celnego C potwierdzającą, że podczas zamykania dokumentu SENT towar był zaplombowany i nie był naruszony. Spółka zarzuciła nadto naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 77 § 1 k.p.a.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stan faktyczny sprawy jest jednoznaczny. W trakcie kontroli drogowej pojazdu, należącego do skarżącej spółki o nr rej [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...], w którym przewożony był towar o nazwie [...] o kodzie CN 3811, w ilości 1000 kg, a który podlegał obowiązkowej rejestracji w systemie SENT- w dniu 14.05.2020 r. o godz. 3:15 w miejscowości C (droga DK7), kontrolujący ujawnili, że zgłoszony lokalizator GPS: [...] nie przesyłał do systemu informacji o położeniu kontrolowanego pojazdu w godzinach od 15.05 do 17.47 w dniu 12.05.2020 r. Zgodnie z załączonymi do protokołu wydrukami ww. zgłoszenia drogowego długość przerwy w nadawaniu geolokalizatora wynosiła 2:42:43.

Ustalenia kontroli spowodowały stwierdzenie uchybienia przez A sp. z o.o. w S obowiązkowi określonemu w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, zgodnie z którym przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem.

Mając na względzie treść przytoczonego wyżej przepisu art. 10a ust. 1 omawianej ustawy należy przyznać rację organom administracyjnym i stwierdzić, że skarżąca spółka realizując przewóz drogowy bez przesyłania danych lokalizacyjnych pojazdu przez około 3 godziny, naruszyła obowiązek ustalony powyższym przepisem, przy czym należy podkreślić, że Sąd podziela w pełni stanowisko organów, iż wygenerowany z sytemu SENT wydruk stanowił wyczerpujący i jednoznaczny dowód świadczący o opisanej przerwie w przekazywaniu aktualnych danych geolokalizacyjnych należącego do odwołującego pojazdu, że stwierdzenie na tej podstawie faktu naruszenia prawa we wskazanym zakresie nie wymagało złożonego rozumowania i nie było skomplikowane dowodowo oraz, że stwierdzenie na tej podstawie faktu naruszenia prawa we wskazanym zakresie opierało się na ocenie widocznych na pierwszy rzut oka odpowiednich danych z przebiegu trasy kontrolowanego pojazdu, wygenerowanych w systemie SENT.

Sąd zauważa, że konsekwencją naruszenia przez przewoźnika obowiązku z art. 10a ust. 1 ustawy jest obowiązek organu nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w ściśle określonej wysokości 10.000 zł, albowiem przepis art. 22 ust. 2a tej ustawy stanowi, że w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Z treści powyższego przepisu wynika więc wprost, iż kara w wysokości 10.000 zł nakładana jest przez organ obligatoryjnie ("nakłada się", a nie "można nałożyć"), co też organy obu instancji podkreśliły w swych decyzjach i takie stanowisko organów w pełni znajduje akceptację Sądu.

Należy podkreślić, że skarga koncentruje się na twierdzeniu, że skarżąca spółka nie ponosi winy w stwierdzonej przerwie w przekazywaniu aktualnych danych geolokalizacyjnych, gdyż lokalizator podany w zgłoszeniu SENT był cały czas sprawny i włączony, zatem problem z połączeniem wynikał z winy systemu, np. zbyt słabego zasięgu w górzystym terenie. Zarzucono organowi, że nie przeprowadził wnioskowanego przez spółkę postępowania dowodowego, który potwierdzi twierdzenia spółki w tym zakresie. Spółka zarzuciła także brak odstąpienia przez organ od nałożenia kary w związku z brakiem jej zawinienia w stwierdzonym naruszeniu przepisów ustawy SENT.

Zdaniem Sądu, i w tym zakresie nie ma racji skarżący, albowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono na podstawie informacji DIAS we W, że w czasie wykonywania zadań przez funkcjonariuszy nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogło by wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL oraz Mobilnych Aplikacji Kierowcy. Jednocześnie organ poinformował, iż przerwa w przesyłaniu danych mogła zostać spowodowana brakiem dostępu do sygnału GPS np. poprzez jego schowanie lub inne działanie uniemożliwiające dostęp urządzenia do sygnału GPS. Nadto organy uznały, że pozostałe zgłoszone przez skarżącą spółkę wnioski dowodowe w tym zakresie nie są przydatne do rozpoznania sprawy, co Sąd uznaje za prawidłowe.

Zauważyć należy, że organy administracyjne omówiły w wystarczającym zakresie brak podstaw do odstąpienia przez organ od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika albo z uwagi na interes publiczny, mając na względzie treść art. 22 ust. 3 ustawy o SENT, który stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Z treści przytoczonego wyżej przepisu art. 22 ust. 3 omawianej ustawy wynika uprawnienie organu do odstąpienia od nałożenia kary, ale tylko i wyłącznie "w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym". Skarżąca spółka, pomimo wezwania organu I instancji w tym zakresie, nie wskazała na istnienie po jej stronie ważnego interesu uzasadniającego udzielenia jej ulgi w wymierzonej karze. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie zaszła żadna z powyższych przesłanek. Sąd podziela stanowisko organów o braku ważnego interesu przewoźnika w tym zakresie, albowiem – jak wskazały to organy prowadzona przez skarżącą spółkę działalność jest rentowna, a poziom realizowanych obrotów pozostaje na stałym, wysokim poziomie, co powoduje stwierdzenie, że kara pieniężna nie zagrozi płynności finansowej, czy też podstawom egzystencji strony. Sąd podziela też stanowisko organów, że brak jest interesu publicznego w udzieleniu ulgi skarżącemu, albowiem stawiałoby to skarżącego w nieuzasadnionej, uprzywilejowanej pozycji wobec innych podmiotów, nie podważających konieczności zapłaty kary pieniężnej w sytuacji naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów i wywiązujących się z tego obowiązku oraz stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania wszystkich podmiotów przez organy państwowe.

Sąd nie podzielił żadnego argumentu skarżącego podkreślając, że podziela w pełni stanowisko organów w omawianym zakresie. Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji jednoznacznie wykazała, że wydane przez organy administracyjne obu instancji decyzje odpowiadają wymogom przepisów prawa. Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w sposób, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł – jak w sentencji.