Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 243/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2006 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. Decyzją z [...] lutego 2010 r., po rozpoznaniu odwołania J. M. (dalej: "skarżąca"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: "Prezydent R." lub "organ I instancji") z [...] listopada 2009 r. Przedmiotem decyzji było określenie skarżącej zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2006 r. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły między innymi przepisy art. 9 ust. 6 i art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.; dalej: "PodLokU") oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "Op").

1.2. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w niniejszej sprawie oraz powołał się na ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Wynika z nich, że w 2006 r. skarżąca była właścicielką samochodu ciężarowego [...], nr rej. [...], liczba osi: 3, dopuszczalna masa całkowita: 33 tony. Z treści dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu, jego karty informacyjnej, a także z treści zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym wynika, że jest to samochód ciężarowy (wywrotka). Zdaniem Prezydenta R., przedmiotowy samochód podlegał zatem opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Skarżąca obowiązana była zaś do działania w zgodzie z przepisami art. 8, art. 9 i art. 11 PodLokU. Ponieważ nie deklarowała opodatkowania z tytułu posiadania tego samochodu i nie wpłaciła należnego podatku od środków transportowych, pomimo doręczenia jej stosownych wezwań ze strony organu, to Prezydent R. wydał dla skarżącej decyzję wymiarową w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2006 r. Powołał się przy tym na uchwałę Rady Miasta R. nr [...] z [...] grudnia 2004 r. określającą wysokość stawek podatku od środków transportowych.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącej (radca prawny) postawił zarzuty związane z niedostatecznym wyjaśnieniem przez Prezydenta R. stanu faktycznego sprawy. W szczególności co do tego, czy przedmiotowy pojazd jest pojazdem specjalnym, co wynika z treści wydanego dla skarżącej w przeszłości dowodu rejestracyjnego. Ponieważ dokument urzędowy, na który powołuje się skarżąca od kilku lat nie obowiązuje, to jej pełnomocnik powołał się także na pisemne oświadczenie poprzedniego właściciela samochodu. Z treści oświadczenia wynika bowiem, że pojazd ten był w przeszłości traktowany jako pojazd specjalny.

Utrzymując w mocy decyzję Prezydenta R., organ odwoławczy wyjaśnił, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest to, co wynika z dowodu rejestracyjnego pojazdu ([...]). Dowód ten jest dokumentem urzędowym. Dodał, że również z treści karty przedmiotowego pojazdu wynika, iż jest to samochód ciężarowy (wywrotka). Bezprawne działanie organów w przeszłości, polegające na błędnym określeniu rodzaju pojazdu w pierwszym dowodzie rejestracyjnym, nie może być kontynuowane. Zauważył, że skarżąca nie kwestionuje sposobu określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która pismem z [...] marca 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Występując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, autor skargi postawił zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj.:

a) art. 122 Op polegające na braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność, że sporny samochód jest pojazdem specjalnym korzystającym

ze zwolnienia od podatku od środków transportowych;

b) art. 120 w związku z art. 121 § 1 Op polegające na błędnym przyjęciu,

że skarżąca ma ponosić odpowiedzialność za nieprawidłowe działanie organu administracyjnego, który rzekomo dokonał błędnego określenia rodzaju pojazdu

w pierwszym dowodzie rejestracyjnym;

c) naruszenie art. 188 Op polegające na braku dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu mechaniki pojazdowej na okoliczność, iż samochód [...] jest pojazdem specjalnym oraz pominięcie dowodu w postaci oświadczenia G. M. z [...] listopada 2009 r.;

d) naruszenie art. 187 § 1 w związku z art. 191 Op polegające na odstąpieniu

od obowiązku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i wydanie decyzji bez pełnego przeprowadzenia postępowania dowodowego.

2.2. Uzasadniając skargę jej autor podniósł, że organy nie wykazały, iż sporny samochód nie jest pojazdem specjalnym korzystającym ze zwolnienia z podatku

od środków transportowych. Nie dopuścił dowodu z opinii biegłego z zakresu mechaniki pojazdowej na okoliczność, że sporny samochód jest pojazdem specjalnym, pomijając stosowny wniosek dowodowy skarżącej w tym zakresie. Autor skargi zaważył nadto, że w przepisach PodLokU oraz w ustawy prawo o ruchu drogowym brak jest pojęcia "pojazd specjalizowany". Zdaniem autora skargi, sporny samochód, jako pojazd specjalny, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Wynika to zarówno z dowodu rejestracyjnego, jak i z oświadczenia G. M.. Skarżąca powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące zasad prowadzenia postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 3 lutego 2005 r., I SA 2719/03; wyrok NSA z 26 sierpnia 1998 r., I SA/Gd 1675/96; wyrok WSA w Rzeszowie z 18 października 2005 r., I SA/Rz 273/05).

3. Odpowiadając na skargę, SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Za chybione uznało zarzuty skargi. Organ dodał, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego było zbędne w świetle tego,

co wynika z treści dowodu rejestracyjnego pojazdu wydanego w 2002 r. Skarżąca nie podważyła zaś tego, co wynika z dokumentu urzędowego, który wciąż obowiązuje.

4. W trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku w niniejszej sprawie, skarżąca oświadczyła do protokołu, iż pojazd wykorzystywała do przewożenia materiałów przestrzennych (koksu i drewna). Zdaniem skarżącej, z dokumentów wynika, że był to pojazd specjalny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

5.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Oczywiście chybiony, jako pozbawiony podstaw prawnych, jest wniosek o umorzenie postępowania podatkowego.

5.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

6. Spór w niniejszej sprawie prowadzony jest na tle art. 12 ust. 1 pkt 2 PodLokU. Z treści tego przepisu wynika, że zwalnia się od podatku od środków transportowych między innymi pojazdy specjalne w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Istota sporu sprowadza się jednak do oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe, które zasadnie uznały, że przedmiotowy pojazd marki [...] nie jest pojazdem specjalnym. Zdaniem Sądu, organy podatkowe działały w granicach art. 191 Op dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Trafnie przyjęły, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma treść dowodu rejestracyjnego spornego pojazdu. Skoro w dowodzie rejestracyjnym, który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Op, przedmiotowy pojazd został określony jako samochód ciężarowy – wywrotka, to brak jest podstaw do wniosku, że jest to pojazd innego rodzaju. Tym bardziej, że sporny pojazd został określony jako samochód ciężarowy – wywrotka także w treści karty informacyjnej tego pojazdu. Dodać należy, że w aktach podatkowych znajduje się zaświadczenie

o przeprowadzonym badaniu technicznym spornego pojazdu, z którego treści wynika, że jest to samochód ciężarowy. Także w umowie sprzedaży tego pojazdu strony określiły samochód jako ciężarowy. W toku rozprawy poprzedzającej wydanie niniejszego wyroku skarżąca oświadczyła nadto, że pojazd ten wykorzystywany był do przewozu materiałów przestrzennych i drewna. Za bezsporne uznać zatem należy, że przedmiotowy pojazd marki [...] jako samochód ciężarowy był przeznaczony do przewozu towarów.

W tym miejscu należy wskazać na przepis art. 2 pkt 36 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.),

w brzmieniu obowiązującym od 1 maja 2004 r. Przepis ten zawiera bowiem definicję pojazdu specjalnego. Jest to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone

do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem jego funkcji. Wnioskując

a contrario uznać należy, że pojazdem specjalnym w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 PodLokU w związku z art. 2 pkt 36 Prawa o ruchu drogowym, nie jest samochód ciężarowy przeznaczony do przewozu towarów [podkreślenie Sądu]. Sporny samochód ciężarowy nie spełnia bowiem żadnej ze wskazanych w przepisach art. 2 pkt 36 ustawy – Prawo o ruchu drogowym przesłanki pozytywnej. Skarżąca nie wykazała, że konstrukcyjnie przeznaczony jest do wykonywania specjalne funkcji,

a nadto oświadczyła, że wykorzystywała pojazd do przewozu towarów.

Istotnego wpływu na wynik sprawy nie miały uchybienia organów (naruszenie art. 210 Op), które nie tylko nie dokonały żadnych rozważań pod kątem zastosowania

w niniejszej sprawy definicji pojazdu specjalnego określonej w art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ale nie wskazały tego przepisu w swoich decyzjach. Definicja pojazdu specjalnego obowiązywała bowiem w okresie, którego dotyczy niniejsza sprawa, a ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uzasadnia wniosek, że sporny samochód nie był pojazdem specjalnym w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 PodLokU w związku z art. 2 pkt 36 Prawa o ruchu drogowym. Zarówno te, jak i inne uchybienia, choć świadczą o braku należytej staranności, to jednak nie wpływają na wynik sprawy. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, aczkolwiek wadliwe, to jednak nie naruszają zdaniem Sądu przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak było zatem wystarczających podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a

7. Odnosząc się do zarzutów skargi powtórzyć należy, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wymagał uzupełnienia. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że sporny pojazd zalicza się do kategorii pojazdów specjalnych. Brak było zatem podstaw do nakładania na organy podatkowe obowiązku przeprowadzenia dowodu

z opinii biegłego z zakresu mechaniki pojazdowej w celu wykazania, że sporny pojazd był pojazdem specjalnym wbrew temu, co wprost wynika z oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. W realiach niniejszej sprawy, organy nie miały także obowiązku prowadzenia w sposób nieograniczony postępowania, w celu wykazania, że przedmiotowy pojazd korzysta jednak ze zwolnienia od podatku od środków transportowych. Zasadnie uznały, że wpływu na wynik sprawy nie posiada treść dowodu rejestracyjnego obowiązującego w przeszłości, tj. przed 2005 r. Tak samo, jak i wpływu na wynik sprawy nie miał dowód w postaci pisemnego oświadczenia G. M. z [...] listopada 2009 r.

Autor skargi bezpodstawnie dla potrzeb niniejszej sprawy powołuje się na to,

że w dowodzie rejestracyjnym pojazdu został on określony jako "sam. ciez. Spec.". Nic takiego nie wynika bowiem z treści obowiązującego w 2006 r. dowodu rejestracyjnego pojazdu. Chybione zaś jest odwoływanie się przez skarżącą do tego, co wynika z treści dowodu rejestracyjnego, który od wielu lat nie obowiązuje. Poglądy wyrażone w powołanych przez skarżącą wyrokach sądów administracyjnych nie potwierdzają zasadności skargi.

Skarga nie zawiera zarzutów dotyczących naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 12 ust. 1 pkt 2 PodLokU w związku z art. 2 pkt 36 Prawa o ruchu drogowym. Brak jest zatem podstaw do dokonywania pogłębionej analizy wskazanych przepisów materialnoprawnych, które nie zostały naruszone w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.