Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 243/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę


UZASADNIENIE

J. R. wniosła skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską.

Z przedstawionych prze organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] lipca 2006 r. J. R. przystąpiła do egzaminu konkursowego na aplikację radcowską przed Komisją Egzaminacyjną działającą na obszarze Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...].

Uchwałą tej Komisji nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. ustalony został wynik jej egzaminu na 189 punktów.

W dniu [...] sierpnia 2006 r. J. R. złożyła odwołanie od powyższej uchwały do Ministra Sprawiedliwości.

W odwołaniu wniosła o ponowne sprawdzenie jej testu, zaliczenie jako prawidłowych odpowiedzi udzielonych na pytania nr 10, 36 i 76 oraz przyznanie punktów za prawidłowo udzielone odpowiedzi "B" na pytania nr 194 i 195.

W uzasadnieniu odwołania podniosła, iż zgodnie z treścią art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Według niej kryterium wyłącznej poprawności jednej z odpowiedzi, nie zostało spełnione w odniesieniu do pytań nr 10, 36 i 76.

Odnośnie pytania numer 10 skarżąca zarzuciła, iż nie jedną, lecz dwie ze wskazanych w tym pytaniu odpowiedzi należy uznać za prawidłowe, tj. zarówno odpowiedź "A" - na podstawie art. 55 ust. 1 Konstytucji RP, jak i odpowiedź "B" (zgodnie z art. 607k i n. Kodeksu postępowania karnego dotyczących instytucji europejskiego nakazu aresztowania). Na poparcie tego stanowiska powołała się na poglądy doktryny oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2005 r., wskazując, iż instytucja europejskiego nakazu aresztowania jest rodzajem ekstradycji.

Odnośnie pytania nr 36 skarżąca zarzuciła, że żadna ze wskazanych w tym pytaniu odpowiedzi nie jest odpowiedzią prawidłową. Według niej zakres denotacji wyrażenia "działanie w miejscu publicznym" krzyżuje się bowiem z zakresem denotacji wyrażenia będącego częścią definicji czynu chuligańskiego "działania publicznego". Zatem nie można powiedzieć, że "działanie w miejscu publicznym" nie jest elementem definicji czynu chuligańskiego, gdyż denotacja tego wyrażenia krzyżuje się z denotacją wyrażenia "działanie publiczne", które to wyrażenie jest elementem definicji czynu chuligańskiego.

Odnośnie pytania nr 76 skarżąca stwierdziła natomiast, że zostało ono sformułowane w sposób sprzeczny z art. 331 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, który to artykuł wyznacza zakres przedmiotowy egzaminu konkursowego. Treść przedmiotowego pytania została, w jej ocenie, sformułowana w sposób lapidarny i nie dający wystarczających podstaw do rozstrzygnięcia, która z przedstawionych w tym pytaniu odpowiedzi jest prawidłowa. Według skarżącej zbyt mało precyzyjny opis stanu faktycznego w tym pytaniu uniemożliwiał wybranie jednej z poprawnych odpowiedzi. Wniosła w związku z tym o przyznanie jej punktu za to pytanie, jako że zostało ono sformułowane w sposób naruszający art. 331 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, gdyż nie obejmowało sprawdzenia wiedzy z zakresu prawa, lecz raczej wykazania się wiedzą techniczną, co z kolei prowadziło do naruszenia kryterium określonego w art. 339 ustawy o radcach prawnych.

Ponadto wniosła o przyznanie jej punktów za udzielone prawidłowo odpowiedzi "B" na pytania nr 194 i 195.

Minister Sprawiedliwości rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] października 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę Komisji Egzaminacyjnej.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż po wnikliwej analizie akt osobowych skarżącej, zwłaszcza zawartego w nich testu i karty odpowiedzi oraz całości dokumentacji związanej z przeprowadzonym egzaminem ustalono, iż egzamin, którego skarżąca była uczestnikiem, przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy o radcach prawnych i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i radcowskiego (Dz. U. Nr 258, poz. 2164 z późn.zm.).

Po ponownym przeliczeniu punktów ustalono, że skarżąca faktycznie uzyskała wynik 189 (sto osiemdziesiąt dziewięć) punktów.

W kwestii zarzutów dotyczących pytania nr 10 organ wskazał, iż jedyną prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest zgodna z kluczem odpowiedź "A".

W przepisie art. 55 ust. 1 Konstytucji RP jednoznacznie wskazano bowiem, że ekstradycja obywatela polskiego jest zakazana. Pytanie wprost odwołuje się do tej normy konstytucyjnej i używanego tylko w niej sformułowania. Przywoływanie w zastrzeżeniach skarżącej instytucji europejskiego nakazu aresztowania nie może być uznane za skuteczne. Przepisy regulujące tę instytucję nie posługują się bowiem pojęciem "ekstradycja", zaś pytanie nie zawiera takich zwrotów jak "wydanie" czy "przekazanie". Powoływanie się natomiast przez skarżącą na różne publikacje jest bezskuteczne, gdyż pytania testowe konstruowane są w oparciu o obowiązujące prawo, nie zaś poglądy doktryny, które często są rozbieżne.

Za nietrafne organ uznał także zarzuty skarżącej dotyczące pytania nr 36. wskazując, iż pytanie to miało sprawdzić znajomość definicji chuligańskiego charakteru wykroczenia, zawartej w art. 47 § 5 kodeksu wykroczeń. Elementem tej definicji nie jest natomiast działanie "w miejscu publicznym" (odpowiedź "B") - lecz "publicznie". Dla odpowiedzi na to pytanie istotne znaczenie miała więc znajomość definicji ustawowej, a nie interpretacja poszczególnych sformułowań prawnych. Stąd rozważania skarżącej odnośnie relacji pomiędzy nazwami ze względu na ich "denotację" nie miały w ocenie organu istotnego znaczenia w tym zakresie.

Odnosząc się z kolei do wątpliwości dotyczących pytania nr 76 organ stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, pytanie to było sformułowane jasno i precyzyjnie i nie zawierało elementów wskazujących na to, że może chodzić o umowę inną, niż umowa o dzieło. Skarżąca, zakwalifikowała natomiast tę umowę jako umowę zlecenia, nie podając żadnych argumentów, które umożliwiałyby merytoryczną polemikę z jej stanowiskiem. Pytanie celowo nie zawierało żadnych informacji odnośnie projektu budowlanego czy też parametrów technicznych chodnika i nie było podstaw zakładać, że takie są. Na gruncie zaś tych informacji, które wynikają wprost z pytania i proponowanych odpowiedzi, możliwe było udzielenie tylko jednej prawidłowej odpowiedzi.

Odnośnie natomiast zarzutu skarżącej, że nie zaliczono jej punktów za pytania nr 194 i 195, na które według niej udzieliła odpowiedzi "B" - zgodnej z tzw. kluczem testowym, organ wskazał, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jak wynika z karty odpowiedzi, na oba te pytania odwołująca udzieliła odpowiedzi "C".

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. R. zarzuciła organowi:

1. naruszeni prawa materialnego, tj. art. 339 ust. 1 i 3 ustawy oraz art. 331 ust. 3 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.);

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 7 k.p.a.

Wniosła w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Komisji Egzaminacyjnej i uznanie jej uprawnienia wynikającego z przepisu prawa w postaci ustalenia pozytywnego wyniku egzaminu konkursowego.

W uzasadnieniu skargi J. R. powtórzyła zarzuty odnośnie pytań testu nr 10, 36 i 76.

Odnośnie pytania nr 10 skarżąca dodatkowo wskazała, iż błąd w sformułowaniu osnowy tego pytania, przy zaproponowanym układzie odpowiedzi, polegał na tym, że nie odwołano się w nim wprost do Konstytucji RP. Udzielona przez nią odpowiedź na to pytanie ma natomiast oparcie w obowiązującym w dniu 8 lipca 2006 r. stanie prawnym, gdyż w tym dniu obowiązywały przepisy art. 607k i 607l ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, który stanowi podstawę prawną udzielonej przez nią odpowiedzi, dotyczący instytucji europejskiego nakazu aresztowania będącego rodzajem ekstradycji.

Odnośnie pytania nr 36 skarżąca zarzuciła, że organ nie odniósł się w decyzji do istoty jej zarzutu dotyczącego tego pytania, iż również treść wyrażenia zawarta w odpowiedzi "B" występuje w definicji ustawowej czynu chuligańskiego, co stanowi naruszenie art. 7 k.p.a.

Odnośnie pytania nr 76 skarżąca wskazała natomiast, że w odwołaniu podniosła zarzut naruszenia art. art. 331 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, do czego organ się nie odniósł opierając uzasadnienie decyzji na bezzasadnym, zdaniem organu, zarzucie naruszenia art. 339 ustawy o radcach prawnych, którego skarżąca w tym przypadku nie podnosiła.

Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ podkreślił jednocześnie, iż zadaniem osoby egzaminowanej podczas rozwiązywania testu konkursowego było wybranie spośród trzech zaproponowanych odpowiedzi tej, która jest prawdziwa w oparciu o dane zawarte tylko i wyłącznie w tymże pytaniu bez czynienia dodatkowych założeń. Pytania oparte były na przepisach prawa, z kontekstu treści pytania i zaproponowanych odpowiedzi osoba egzaminowana mogła i powinna była wywnioskować, jaki jest sens pytania i czego ono dotyczy. Dlatego też zawarte w skardze zarzuty dotyczące niejednoznaczności kwestionowanych pytań należy uznać za nieuzasadnione, jako że wynikają one z niewłaściwego zrozumienia pytań i poszukiwania odpowiedzi na nie poza treścią pytania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga J. R. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości nie narusza prawa.

J. R. wniosła do Ministra Sprawiedliwości odwołanie od uchwały Komisji Egzaminacyjnej ustalającej negatywny wynik konkursu z uwagi na uzyskanie z egzaminu 189 punktów, tj. poniżej wymaganego minimum 190 punktów.

Egzamin konkursowy w którym brała udział skarżąca, odbył się w roku 2006, co oznacza, że w stosunku do skarżącej miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) w jej ostatecznym kształcie nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361).

W ocenie Sądu, w świetle tych przepisów, postępowanie konkursowe jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, którego wynik ma bezpośredni wpływ na możliwość wszczęcia kolejnego postępowania administracyjnego w przedmiocie wpisu na listę aplikantów radcowskich. Wynika to z brzmienia art. 33 ust. 1 ustawy o radcach prawnych stanowiącego, iż nabór na aplikację radcowską przeprowadza się w drodze egzaminu konkursowego na tę aplikację, a uzyskanie pozytywnej oceny z egzaminu, zgodnie z ust. 3 cyt. artykułu, uprawnia kandydata do złożenia, w przeciągu 2 lat od dnia ogłoszenia wyników konkursu, wniosku o wpis na listę aplikantów. Samo postępowanie konkursowe w stosunku do określonej osoby rozpoczyna zgłoszenie o przystąpieniu do egzaminu konkursowego na aplikację (art. 333 ust. 1 ustawy). Zgłoszenie nieodpowiadające warunkom formalnym określonym w ust. 2 cyt. wyżej artykułu, wymaga od przewodniczącego komisji konkursowej wezwania do usunięcia braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a w dalszej konsekwencji skutkuje pozostawieniem zgłoszenia bez rozpoznania - art. 333 ust. 4 i ust. 5. O tym, iż w przypadku postępowania konkursowego mamy do czynienia z samodzielnym postępowaniem administracyjnym, decyduje również możliwość uruchomienia przez kandydata faktycznej weryfikacji raz ustalonego wyniku egzaminu. Jak stanowi art. 3310 ust. 1 ustawy o radcach prawnych wynik egzaminu konkursowego kandydata ustala, w drodze uchwały specjalnie do tego celu powołany, na podstawie art. 331 ust. 1 ustawy, przez Ministra Sprawiedliwości, organ - komisja egzaminacyjna do spraw aplikacji radcowskiej, od uchwały której to komisji przysługuje zainteresowanemu odwołanie dotyczące wyników egzaminu do Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości jest zaś organem wyższego stopnia w stosunku do komisji (art. 3310 ust. 2 i art. 331 ust. 2 ustawy o radcach prawnych).

Sformułowanie "organ wyższego stopnia", zawarte w tym przepisie, po pierwsze nadaje komisji egzaminacyjnej rangę organu administracji publicznej pierwszej instancji, a po drugie wyraźnie nawiązuje do treści art. 127 § 2 k.p.a., zgodnie z którym właściwym do rozpoznania odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia.

Przywołane wyżej przepisy w sposób jednoznaczny wskazują więc, że postępowanie konkursowe jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, w którym decyduje się czy stronie wszczynającej to postępowanie (zgłoszeniem o przystąpieniu do egzaminu) przyznane zostanie uprawnienie złożenia wniosku o wpisanie na listę aplikantów radcowskich, czy też nie. O uprawnieniu tym decyduje powołany w tym celu przez organ państwowy inny organ, od którego rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej przysługuje odwołanie. Równocześnie przepisy ustawy o radcach prawnych, ani nie określają wprost tego rozstrzygnięcia jako decyzji, ani też nie precyzują trybu składania odwołania (nie ma terminu do złożenia odwołania). Tym niemniej z przywoływanych przepisów wynika, że mamy tu do czynienia z rozstrzygnięciem o charakterze decyzji administracyjnej, a w konsekwencji zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego bez konieczności stwierdzania tego w akcie prawnym.

Tak więc dla ubiegania się przez osobę zainteresowaną o wpis na listę aplikantów radcowskich, możliwość dochodzenia, w odrębnym postępowaniu administracyjnym (w drodze odwołania od uchwały komisji), ponownego ustalenia wyniku egzaminu ma niezwykle istotne znaczenie, zważywszy iż w tak rozumianym postępowaniu od decyzji Ministra Sprawiedliwości przysługuje skarga do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

J. R. w niniejszej sprawie skorzystała z obu tych możliwości.

Skarżąca w skardze zarzuciła, że zakwestionowane przez nią pytania nr 10 i 36 zostały skonstruowane z naruszeniem art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, natomiast pytanie nr 76 z naruszeniem art. 331 ust. 3 tej ustawy.

Przepis art. 331 ust. 3 ustawy o radcach prawnych sformułowany został na zasadzie wyliczenia dziedzin, gałęzi prawa, z których wiedza kandydatów na aplikantów podlega sprawdzeniu. Zgodnie z treścią tego przepisu egzamin konkursowy polega na sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta radcowskiego, z zakresu prawa: konstytucyjnego, karnego, postępowania karnego, karnego skarbowego, wykroczeń, cywilnego, postępowania cywilnego, gospodarczego, spółek prawa handlowego, pracy i ubezpieczeń społecznych, rodzinnego i opiekuńczego, administracyjnego, postępowania administracyjnego, finansowego, europejskiego, ustroju sądów, samorządu radców prawnych i innych organów ochrony prawnej działających w Rzeczypospolitej Polskiej, a także warunków wykonywania zawodu radcy prawnego i etyki tego zawodu. Zważywszy na zakres przedmiotowy egzaminu zakreślony w tym przepisie nie znajduje, w ocenie Sądu, uzasadnienia zarzut skarżącej, że pytanie nr 76 wykraczało poza ten zakres.

W myśl z kolei przepisu art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Zatem, w odniesieniu do pytań nr 10 i 36 skarżąca nie może, co do zasady wywodzić, że prawidłowe są zarówno odpowiedzi do testu przygotowane przez zespół konkursowy, o którym mowa w art. 332 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, jak i odpowiedzi wskazane przez nią, gdyż takie podejście nie mieści się w ogólnym założeniu metodologicznym na jakim zbudowany jest przepis art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych.

Nie może ulegać wątpliwości, że pytanie egzaminacyjne powinno być zredagowane dostatecznie precyzyjnie, aby uniknąć wątpliwości ze strony osoby egzaminowanej co do zakresu przedmiotowego danego pytania.

Poprawna odpowiedź na testowe pytanie, w zakresie o którym mowa w art. 339 ust. 1 ustawy, musi pozostawać w zgodności z kontekstem pytania. Zatem należy odrzucić istnienie innej prawidłowej odpowiedzi poza wskazaną przez zespół konkursowy, jeżeli powodowałoby to potrzebę wyjścia poza granice zakreślone pytaniem. Jeżeli więc odpowiedź jest właściwa wyłącznie dla konkretnej sytuacji nie opisanej w pytaniu z testu wyboru, bądź wychodzi poza jednoznacznie zakreślony kontekst i logikę pytania, to znaczy nie jest to na użytek w/w egzaminu odpowiedź prawidłowa. Odpada też w takiej sytuacji zarzut opracowania testu wyboru z naruszeniem przepisów ustawy.

Poza tym wymaga podkreślenia, że sąd administracyjny nie jest organem, który niejako w trzeciej instancji dokonuje sprawdzenia testu. Jak już wskazano wyżej uprawniony jest wyłącznie do kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym. W przypadku dokonywania kontroli decyzji Ministra Sprawiedliwości wydanych na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 3310 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, Sąd ma w pierwszym rzędzie zbadać, czy organ uczynił zadość obowiązkowi ponownego rozpatrzenia sprawy, a więc czy dokonał powtórnej analizy akt sprawy pod kątem ustalonego, a kwestionowanego przez stronę postępowania (kandydata) wyniku egzaminu oraz czy to rozpatrzenie nie ma charakteru skrótowego, pobieżnego, czy nie zawiera sprzeczności albo oczywistych błędów, gdy idzie o ocenę zgromadzonych dowodów.

Organowi nie można - w ocenie Sądu - postawić zarzutu, że sprawę niniejszą załatwił z naruszeniem norm procesowych. Jak wynika z obszernego i szczegółowego uzasadnienia decyzji, organ przeanalizował całość dokumentacji związanej z przeprowadzonym egzaminem i ustosunkował się do wszystkich zarzutów skarżącej, które ukierunkowały jego działanie. Ostatecznie nie stwierdził, iż w sprawie miały miejsce uchybienia, które mogłyby zaważyć na indywidualnym wyniku konkursu.

Istotę testu wyboru, który zawiera wynikającą z ustawy informację, że tylko jedna z trzech odpowiedzi jest prawidłowa, stanowi okoliczność, że wszystkie proponowane do wyboru odpowiedzi mają cechy prawdopodobieństwa albo też są w części poprawne. Do zdającego, który wie, że tylko jedna odpowiedź jest prawidłowa, należy wybór jednej odpowiedzi najlepszej, najbardziej oczywistej i najpełniejszej. Nie jest rzeczą zdającego rozważanie, bez specjalnego polecenia w pytaniu testowym, sytuacji wyjątkowych, czy też sytuacji szczególnych, ani czynienie jakichkolwiek dodatkowych założeń nie wynikających z treści pytania (jak uczyniła to skarżąca odnośnie pytania nr 76).

Test ze swej istoty nie pozwala na przedstawienie pełnej wiedzy kandydata, co do całokształtu zagadnień, których dotyczą pytania, nie pozwala na wskazanie sytuacji wyjątkowych i odstępstw od reguł, nie daje pola na polemikę, dyskusję czy przedstawienie wątpliwości, które przecież niejednokrotnie istnieją. Kandydat przystępujący do egzaminu testowego te reguły zna i powinien je stosować przy rozwiązywaniu testu.

Gdy chodzi o pytanie nr 10 nie sposób podważyć stanowiska organu, że prawidłowa odpowiedź na nie wynika z przepisu art. 55 ust. 1 Konstytucji RP. Przywołane przez skarżącą przepisy regulujące instytucję europejskiego nakazu aresztowania nie posługują się bowiem pojęciem "ekstradycja", którego użyto w treści tego pytania.

Odnośnie pytania nr 36 organ słusznie z kolei wskazał, iż prawidłowa według klucza odpowiedź "B" na to pytanie wynikała z treści przepisu art. 47 § 5 kodeksu wykroczeń. Odpowiedź na to pytanie oparta jest bowiem na ustawowej definicji chuligańskiego charakteru wykroczenia. Elementem definicji chuligańskiego charakteru wykroczenia zawartej w tym przepisie nie jest natomiast działanie "w miejscu publicznym", lecz "publicznie".

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa zaskarżoną decyzją, a uzasadnienie tej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. i odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżącą.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.