Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 438/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2011 r. sprawy ze skargi M.P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2008 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wystawił tytuły wykonawcze o numerze od [...], z treści których wynika, że M.P. (dalej skarżąca) jest zobowiązana do uiszczenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne.

Z uwagi na powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wszczął, postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej.

Pismem z [...] maja 2009 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazując na brak doręczenia upomnienia przed wystawieniem tytułów wykonawczych. Ponadto zarzuciła, iż wierzyciel w tytułach wykonawczych wskazał akty prawne obowiązujące dopiero po zakończeniu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Skarżąca zwróciła również uwagę na poprawki jakich dokonano w tytułach wykonawczych oraz na “brak podpisu poborcy" na ww. dokumencie. Podsumowując wskazała, że tytuły wykonawcze zostały wydane bezprawnie.

W dniu [...] maja 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił uznania zarzutów za zasadne (postanowienie o numerze [...]), a w konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z [...] czerwca 2009 r.

W dniu [...] lipca 2009 r., skarżąca wskazując na art. 145 § 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.): dalej: “k.p.a.", zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w K. o wznowienie postępowania w zakresie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podniosła, iż w jej ocenie nastąpiło przedawnienie zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Następnie zarzuciła naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż osoba, która wystawiła tytuły wykonawcze winna zostać wyłączona w postępowaniu odwoławczym. Wskazała również, że nie otrzymała odpowiedzi na notatkę służbową sporządzoną w dniu [...] maja 2009 r. przez pracownika Urzędu Skarbowego w W. Zdaniem skarżącej, postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. o nr [...] opiera się na nieprawidłowych danych dotyczących daty dokonania spłaty należności - w rozstrzygnięciu widnieje data [...] maja 2009 r. a winno być [...] kwietnia 2009 r. Podsumowując zauważyła, że zarówno wierzyciel jak i Dyrektor Izby Skarbowej w K. w swoich rozstrzygnięciach powołali przepisy prawa obowiązujące dopiero po zakończeniu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. wznowił postępowanie w sprawie postanowienia nr [...] dotyczącego utrzymania w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Następnie, Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił uchylenia postanowienia z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], gdyż nie stwierdził przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, 3 i 5 k.p.a. (postanowienie z [...] sierpnia 2009 r. nr [...]).

Ww. rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2009 r. zostało uchylone a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia (postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...]).

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu [...] marca 2010 r., postanowienie o nr [...], w którym odmówił uchylenia postanowienia z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], z uwagi na brak przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, 3 i 5 k.p.a.

Skarżąca nie zgodziła się z ww. postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej i ponownie zwróciła się do Ministra Finansów. W zażaleniu raz jeszcze wskazała na argumenty zawarte we wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto podniosła, iż pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. wniosła do wierzyciela zażalenie, na które nie otrzymała odpowiedzi i które w zaskarżonym postanowieniu nie zostało uwzględnione. Zarzuciła również, iż zaskarżone postanowienie jest niezgodne z wydanym wcześniej przez Ministra Finansów postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] oraz z zasadami postępowania administracyjnego, ponieważ Dyrektor Izby Skarbowej nie wydał postanowienia o wznowieniu postępowania oraz nie powiadomił jej o wznowieniu i zakończeniu postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. o numerze [...] Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Odnosząc się do okoliczności wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania organ wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie, w rozstrzygnięciu z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] rzeczywiście wskazano błędną datę zapłaty zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi, jednakże błąd ten nie mógł stanowić podstawy wznowienia postępowania, wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślono, że wpłata w istocie została dokonana w dniu [...] kwietnia 2009 r., a skarżąca została zawiadomiona o uchyleniu zajęcia z dnia [...] maja 2009 r. Odnośnie zarzutu wydania decyzji przez pracownika, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24 § 5 k.p.a. organ wskazał, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. a nie przez pracownika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Dalej Minister Finansów nie zgodził się z argumentacją skarżącej, która podniosła, że fakt, iż nie otrzymała odpowiedzi na notatkę służbową sporządzoną w dniu [...] maja 2009 r. oraz na pismo z dnia [...] stycznia 2010 r., stanowi nową okoliczność faktyczną, istniejącą w dacie wydania decyzji, nie znaną organowi, który wydał decyzję. Organ wyjaśnił, że postanowienie w sprawie zarzutów wydane zostało w dniu [...] lipca 2009 r., natomiast zażalenie wniesione zostało w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. zatem już po wydaniu postanowienia przez Dyrektora Izby Skarbowej. Nie można również za nową okoliczność faktyczną czy nowy dowód uznać spisanej w dniu [...] maja 2009 r. notatki służbowej, gdyż jest ona jedynie opisem zdarzenia jakie miało miejsce w tym dniu i nie wywołuje żadnych skutków prawnych.

Organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 149 § 1, 2 i 3 k.p.a. i zauważył, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. powiadomił stronę o wznowieniu postępowania.

Mając na uwadze powyższe organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie brak przesłanek uzasadniających uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] marca 2010 r.

W piśmie z dnia [...] stycznia strona zawarła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r. o numerze [...].

W uzasadnieniu skargi podniosła, że w jej ocenie nastąpiło przedawnienie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, a zatem wydane przez ZUS tytuły wykonawcze zostały wydane bez podstawy prawnej. Ponadto wskazała na naruszenie przez ZUS art. 127 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm.).

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Kontrola sądu administracyjnego polega na zbadaniu, czy organ administracji nie naruszył przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], którym organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.

W obu wymienionych postanowieniach organy stwierdziły, iż brak jest podstaw, aby uchylić ostateczne postanowienie w sprawie zarzutów co do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wnioskodawczyni powołała się na przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1, 3 i 5 k.p.a. Organy obu instancji zasadnie wywiodły, iż pomyłka w zakresie wskazania daty dokonania wpłaty należności nie miała wpływu na wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów egzekucyjnych, gdyż zobowiązana nie została obciążona kosztami za zajęcie dokonane w dniu [...] maja 2009 r. W zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. organy wyjaśniły, iż skarżąca nie wykazała aby ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. zostało wydane przez pracownika, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24 k.p.a. Powyższy zarzut odnosi się bowiem do postanowienia wierzyciela z [...] maja 2009 r. Również okoliczność, iż w dniu [...] maja 2009 r. została w obecności pełnomocnika skarżącej sporządzona notatka służbowa, na którą skarżąca nie otrzymała odpowiedzi, nie może stanowić skutecznej przesłanki wznowieniowej, wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sporządzenie protokołu stanowiło jedynie utrwalenie na piśmie oświadczenia pełnomocnika skarżącej. Natomiast okoliczność wniesienia pismem z [...] stycznia 2010 r. zażalenia na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, jako okoliczność, która zaistniała po wydaniu w dniu [...] lipca 2009 r. przez organ nadzoru postanowienia w sprawie zarzutów, nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania.

Odnosząc się do zarzutów skargi zaznaczyć ponadto należy, iż Minister Finansów prawidłowo wskazał, że kwestia przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne nie stanowiła podstawy zarzutu w postępowaniu zakończonym postanowieniem z [...] lipca 2009 r. Podkreślić przy tym należy, iż zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie siedmiu dni od pouczenia o prawie zgłoszenia zarzutów, powołując nowe ich podstawy – zarzuty takie są bowiem spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Organ odwoławczy zasadnie w powyższym kontekście wywiódł, iż wykroczenie poza granice wskazane w art. 145 § 1 k.p.a. przez rozpoznanie sprawy niezakończonej decyzją ostateczną bądź sprawy, która nie była w ogóle przedmiotem postępowania administracyjnego, stanowiłoby rażące naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu administracyjnym, orzekł o oddaleniu skargi.