Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 491/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia del. NSA Zbigniew Romała, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 326/12 w sprawie ze skargi T. S.A. (obecnie: O. S.A.) z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 13 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2) zasądza od O. S.A. (poprzednio T. S.A.) z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie kwotę 4350 (słownie: cztery tysiące trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 326/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: "WSA") uchylił zaskarżoną przez T. S.A. w W. (dalej: "Spółka", bądź "Skarżąca") decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie (dalej: "SKO") z dnia 13 marca 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że Spółka w 2008 r. złożyła do organu podatkowego dwie deklaracje na podatek od nieruchomości: z dnia 14 stycznia 2008 r. obejmującą powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1,60 m2, oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 3,20 m2; z dnia 16 stycznia 2008 r., w której wykazała do opodatkowania: powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 45,30 m 2, powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 39,00 m2, wartość budowli 2.513.616,00 zł.

W związku ze złożoną deklaracją w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r. organ podatkowy w ramach czynności sprawdzających, wezwał Skarżącą do złożenia wyjaśnień w sprawie zadeklarowanej wartości budowli w stosunku do 2007 r.

Pełnomocnik Spółki poinformował, że zmiana wartości budowli zadeklarowanej na 2008 r. jest związana z wyłączeniem z podstawy opodatkowania "obiektów nie będących budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego".

W dniu 23 czerwca 2008 r. Spółka przedłożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości ze względu na likwidację środka trwałego wraz z załączonym wykazem obejmującym zlikwidowany środek trwały o wartości początkowej 42.099,96 zł.

Pismem z dnia 3 lipca 2008 r. organ podatkowy zwrócił się o skorygowanie deklaracji lub wskazania przyczyn deklarowanej kwoty wraz ze wskazaniem od jakiej daty nastąpiła zmiana okoliczności wpływającej na wysokość deklarowanej wartości budowli.

W odpowiedzi Spółka wskazała, iż nie jest prowadzone wobec niej postępowanie podatkowe w tej sprawie i w związku z tym niezasadne jest wezwanie do złożenia wyjaśnień.

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2009 r. organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe, wezwał Skarżącą do przedłożenia m.in. pełnomocnictwa uprawniającego do podpisania złożonej deklaracji, dokumentacji architektoniczno-budowlanej, wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, wyłączonych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w roku podatkowym 2008, wartości budowli wynikających z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych na dzień 01.01.2007 i 01.01.2008 oraz wszelkie inne wyjaśnienia i dokumenty mające wpływ na podatek od nieruchomości za 2008 r.

W piśmie z dnia 19 lutego 2009 r. i 5 marca 2009 r. Spółka przedstawiła swoje stanowisko, co do żądań organu podatkowego w tym wskazała, że ciężar zebrania materiału dowodowego ciąży wyłącznie na organie podatkowym, bez udziału podatnika.

W dniu 29 kwietnia 2009 r. ponownie organ wezwał Spółkę do wyjaśnienia, czy zmniejszenie wartości budowli w stosunku do roku 2007 jest następstwem tylko i wyłącznie wyłączenia z opodatkowania linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej oraz o przedłożenie wartości linii wyłączonych z opodatkowania, a Spółka w odpowiedzi podtrzymała swoje stanowisko, co do obowiązków organu.

W dniu 5 października 2009 r. wezwano Skarżącą do przedłożenia wypisu z KRS-u, udzielenia wyjaśnień dotyczących wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, wyłączonych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w roku podatkowym 2008, dostarczenia dowodu - wykazu środków trwałych oraz wartości brutto budowli na dzień 1 stycznia 2008 r. stanowiącej podstawę naliczenia amortyzacji, udzielenia wyjaśnień, czy od 1 stycznia 2007 r. wartość budowli (sieci telekomunikacyjnych wraz z wartością linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej) na terenie Gminy B. nie uległa zmianie i na dzień 1 stycznia 2008 r. wynosi 5.333.053 zł, tj. kwotę wykazaną w deklaracji z dnia 8 stycznia 2007 r., dostarczenia pełnomocnictw osób, które posiadały delegacje do udzielenia pełnomocnictwa dla J. C., przedłożenia dokumentów określających zadania Pionu Administracji w Regionie Północnym, z których wynikałoby, że te zadania obejmują sprawy dotyczące podatku od nieruchomości. Podatnik częściowo wykonał wezwanie.

W dniu 18 marca 2011 r. ponowiono wezwanie dotyczące wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, pod rygorem przyjęcia do określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. wartości zadeklarowanej w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r.

W dniu 4 kwietnia 2011 r. Skarżąca przedłożyła m.in. dane na nośniku CD, które organ wobec zbiorczego zestawienia danych nie dotyczących bezpośrednio wartości początkowych poszczególnych środków trwałych będących podstawą do opodatkowania budowli - podatkiem od nieruchomości za nie dające możliwości określenia ich wartości. Zatem wniosek o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych - zdaniem organu podatkowego, jest nieuzasadniony.

Wezwaniem z dnia 23 sierpnia 2011 r. (ponowionym dnia 19 października 2011 r.) organ podatkowy ponownie wezwał podatnika do udzielenia wyjaśnień dotyczących wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, wyłączonych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w roku podatkowym 2008 r. powołując się na orzecznictwo sądowoadministarcyjne przemawiające za przyjęciem do opodatkowania linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej.

Skarżąca powołała się na ewidencję zawartą na nośniku CD i przedłożyła tabelę opisaną jako "wykaz środków trwałych - budowli sieciowych wybudowanych na terenie UMiG B., podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ujętych w deklaracji podatkowej od nieruchomości wg staniu na 01.01.2008".

Burmistrz B. decyzją z dnia 9 grudnia 2011 r. określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. Organ nie przyjął interpretacji Spółki, lecz uznał, że analiza przepisów podatkowych prowadzi do wniosku, że linie kablowe stanowią część budowli sieciowej, jaką jest sieć telekomunikacyjna, na którą składa się nie tylko sama konstrukcja budowlana (np. kanalizacja techniczna), ale również to, co się znajduje w niej lub poza nią, jeżeli elementy te są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem tego organu, linia telekomunikacyjna ułożona w kanalizacji technicznej spełnia określoną funkcję w procesie realizacji określonego zadania w działalności prowadzonej przez podatnika, a to oznacza, że jest budowlą.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, SKO w pełni podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że organ podatkowy pierwszej instancji zinterpretował przepisy podatkowe mające zastosowanie w tej sprawie w sposób prawidłowy i słusznie uznał, że nie można dzielić całości techniczno-użytkowej jaką stanowi kanalizacja kablowa wraz z zawartością na dwa odrębne, posiadające różny charakter elementy, jak uczyniła to Spółka. Odnosząc się do zarzutów proceduralnych SKO wskazało, że kwestia uznania kanalizacji kablowej wraz z kablami za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wynika z ustaleń faktycznych dokonanych przez organ podatkowy pierwszej instancji a jedynie z subsumcji i wykładni przepisów prawa materialnego. Organ dodał, że w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny nie był przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ podatkowy I instancji, bowiem wątpliwości organu podatkowego nie wzbudzało usytuowanie kanalizacji kablowej, ani okoliczności związane z brakiem fizycznego połączenia między kanalizacją kablową a kablami w niej umieszczonymi, możliwością wymiany, wyjęcia, czy włożenia kabla do kanalizacji, bez ingerencji w kanalizację kablową. Zdaniem SKO stan faktyczny, poza likwidacją środka trwałego, od 1 czerwca 2008 r. (pomniejszenie wartości budowli o 42.100 zł od czerwca do grudnia 2008 r.), nie zmienił się w 2008 roku w stosunku do istniejącego w latach wcześniejszych. Co do podstawy opodatkowania organ wskazał, że Spółkę wielokrotnie wzywano do udzielenia informacji i wyjaśnień dotyczących wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacjach kablowych wyłączonych z opodatkowania, zatem uzasadnione było przyjęcie tej wartości według deklaracji za 2007 r. Zatem dodatkowy proces dowodowy nie był w tym zakresie potrzebny.

W skardze do WSA Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "o.p."), gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałaby, że:

a) T. S.A. jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za rok 2008, choć powinna była je zadeklarować,

b) należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych

- brak ustaleń opisanych w pkt a) i w pkt b) oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania,

c) wartość spornych linii kablowych, która - przy założeniu ich opodatkowania -

powinna zostać ustalona zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy

- brak ustalenia opisanego w pkt c) oznacza, że organ podatkowy nie ustalił podstawy opodatkowania;

2) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie.

3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Powyższe zarzuty zostały uszczegółowione w uzasadnieniu skargi.

Pismem z dnia 7 maja 2011 r. Spółka złożyła wniosek o zawieszenie postępowania sądowego z urzędu z uwagi na zawisłe przed Trybunałem Konstytucyjnym spraw ze skarg konstytucyjnych Elektrowni Rybnik SA (sygn. akt SK 19/10, SK 20/10, SK 21/10, SK 24/10), T. SA z dnia 23 września 2010 r. Sad postanowieniem z dnia 17 maja 2012 r. odmówił zawieszenia postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA w pierwszej kolejności zajął się kwestią uznania kanalizacji kablowej wraz z kablami za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy – Prawo budowlane. W tym zakresie Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 210 § 4 o.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji Sąd wskazał, że zaliczenie sieci telekomunikacyjnej do budowli powoduje, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jej wartość. Powołując się na regulacje zawarte w art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3-5 u.p.o.l. Sąd zauważył, że to Spółka ma podać wartość podstawy opodatkowania. W rozpoznawanej sprawie natomiast takiej wartości podstawy opodatkowania strona nie podała w deklaracji z dnia 07.01.2008 r. na 2008 r. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że trafny jest zarzut skarżącej co do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie jako podstawy opodatkowania w roku 2008 wartości stanowiącej podstawę amortyzacji w 2007, wynikającą z deklaracji na 2007 r.

Sąd zauważył, że jak wynika z akt podatkowych, organ zwracał się do Spółki o wskazanie wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji ustaloną na dzień 1 stycznia, jednakże skarżąca, pomimo dwukrotnego nałożenia na nią kary porządkowej, nie wykonała powyższego obowiązku. Zdaniem Sądu, organ podatkowy zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. powinien ustalić powyższą podstawę opodatkowania, stosując przepisy ustawy o podatku dochodowym regulujących amortyzację środków trwałych. Wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Organ podatkowy ma w tym zakresie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który to obowiązek wynika z treści art. 122 i art. 187 § 1 o.p. przy wykorzystaniu wszystkich dopuszczalnych prawem instrumentów w tym kontroli podatkowej (na którą powołuje się skarżąca), przy czym tryb ustalania wartości budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości bezspornie określił sam ustawodawca podatkowy.

Sąd wskazał, że skarżąca zobowiązana jest udzielać stosownych wyjaśnień organowi podatkowemu, ponieważ zgodnie z art. 4 ust. 7 u.p.o.l., jeżeli podatnik nie określi wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub poda wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określi wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33 % od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik. Taka sytuacja będzie miała zawsze miejsce, gdy skarżąca odmówi podania wartości budowli, tj. zadeklaruje "0" jako jej wartość; będzie wówczas zobowiązana do pokrycia w całości kosztów biegłego. Sąd pierwszej instancji podzielił zatem zarzut naruszenia art. 21 § 2 i 3 oraz art. 81 w związku z art. 180 i 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez przyjęcie wartości w oparciu o dane wynikające z deklaracji (jej korekty) za 2007 r.

Powyższy wyrok został w całości zaskarżony przez SKO. Wyrokowi temu organ zarzucił, w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:

I. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji SKO z naruszeniem prawa materialnego, polegającego na:

- błędnej wykładni art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co doprowadziło WSA do przyjęcia, że organ podatkowy nie ustalił wartości linii telekomunikacyjnych w sposób określony w wymienionym przepisie,

- niewłaściwym zastosowaniu art. 4 ust. 1 u.p.o.l. poprzez przyjęcie przez Sąd, że podatnik nie podał wartości linii telekomunikacyjnych w związku z czym uchylił decyzję organów podatkowych, nakazując przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który ustali tę wartość.

II. naruszenie art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez uznanie, że stan faktyczny wynikając z akt sprawy przedłożonych przez organy podatkowe, w zakresie wartości linii telekomunikacyjnych posiadanych przez skarżącą nie jest wystarczająco udokumentowany, w konsekwencji czego naruszony został art. 181 o.p., poprzez pominięcie przez Sąd jako dowodów na wartość linii telekomunikacyjnych deklaracji podatkowych podatnika z lat ubiegłych; naruszenie wymienionych przepisów miało istotny wpływ na sposób wyrokowania.

III. Ponadto zarzucono, że zaskarżony wyrok jest przejawem niewłaściwej realizacji obowiązku określonego w art. 184 Konstytucji RP i art. 1 p.p.s.a., a ponadto prowadzi do naruszenia art. 84 Konstytucji RP, bowiem stwarza realną możliwość uniknięcia przez skarżącą wykonania obowiązku podatkowego w pełnym wymiarze, z powodu niemożności skutecznego określenia przez organy podatkowe wysokości tego obowiązku wobec uporczywej i świadomej odmowy udostępnienia jakiejkolwiek dokumentacji źródłowej organom podatkowym, w tym i biegłym, w czy de facto taki wyrok, jak zaskarżony, wspiera ją.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami organ podatkowy wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż zawiera usprawiedliwione podstawy kasacyjne.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny za trafny uznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez uznanie, że stan faktyczny wynikający z akt sprawy, przedłożonych przez organy podatkowe, w zakresie wartości linii telekomunikacyjnych posiadanych przez Skarżącą nie jest wystarczająco udokumentowany, w konsekwencji czego naruszony został art. 181 o.p., poprzez pominięcie przez Sąd jako dowodów na wartość linii telekomunikacyjnych deklaracji podatkowych podatnika z lat ubiegłych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie wymienionych przepisów miało istotny wpływ na sposób orzekania oraz jego rezultat w postaci zaskarżonego wyroku. WSA nie odniósł się do dowodów, które legły podstaw uprzednio uchylonych obu decyzji. Nakazując SKO przeprowadzenie dowodu w przedmiocie określenia wartości linii kablowych z opinii biegłego, niewłaściwie zinterpretował przepis art. 4 ust. 7 u.p.o.l. Stosownie bowiem do brzmienia tej regulacji prawnej, jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik.

W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, że Skarżąca podała wartość linii kablowych w deklaracjach za lata poprzednie, a organy podatkowe tej wartości nie kwestionowały. Głównym elementem sporu były wartości linii kablowych, które w deklaracji na 2008 r. zostały przez skarżącego pominięte, ponieważ nie zostały uznane za budowle. Tym samym organy podatkowe prawidłowo przyjęły dane z deklaracji Skarżącej uznając je za dowód w sprawie w rozumieniu art. 181 o.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych za utrwalony należy uznać pogląd, że "że złożona przez podatnika deklaracja podatkowa w podatku od nieruchomości za dany rok, podobnie jak deklaracja złożona za na ten podatek za okres wcześniejszy, jest formą oświadczenia wiedzy. Podobnie jak informacje podatkowe, do złożenia których zobowiązują każdego podatnika przepisy regulujące podatek od nieruchomości. Dokumenty te służą przede wszystkim ustaleniu przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania. W ten sposób podatnik przedstawia w deklaracji stan faktyczny objęty obowiązkiem podatkowym. Deklaracja podatkowa zawiera również oświadczenie woli podatnika przekształcenia, z mocy prawa, obowiązku podatkowego w zobowiązanie podatkowe. Natomiast obliczony w deklaracji podatek jest podatkiem do zapłaty. Zgodnie bowiem z art. 21 § 2 o.p. jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § pkt tej ustawy, wówczas podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty." (zob. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 470/12; opublikowany w: CBOIS).

Za zasługujący na uwzględnienie należy uznać także zarzut błędnej wykładni przez WSA przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie można bowiem przyjąć w kontekście powyższych wywodów, że organy podatkowe błędnie ustaliły wartości linii telekomunikacyjnych w sposób określony w wymienionym przepisie. Zgodnie bowiem z brzmieniem przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w podatku od nieruchomości dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Powoływany przepis jednoznacznie stanowi, że przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przyjmuje się wartość budowli niepomniejszoną o odpisy amortyzacyjne, czyli co do zasady w kolejnych latach wartość tych budowli nie zmienia się w kolejnych latach. Za błędny zatem należy uznać pogląd WSA w tym zakresie, zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego danej sprawy, który to obowiązek wynikał z treści art. 122 i art. 187 § 1 o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podniesione w skardze kasacyjnej pozostałe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności za zbyt daleko idący należałoby uznać wywód, że zaskarżony wyrok jest przejawem niewłaściwej realizacji obowiązku określonego w art. 184 Konstytucji RP i art. 1 p.p.s.a. Zaskarżony wyrok nie prowadzi również do naruszenia art. 84 Konstytucji RP. Samo orzeczenie WSA nie podlegające wykonaniu, nie może stwarzać realnej możliwość uniknięcia przez skarżącą wykonania obowiązku podatkowego w pełnym wymiarze, z powodu niemożności skutecznego określenia przez organy podatkowe wysokości tego obowiązku.

Z wyżej określonych powodów na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 200 w zw. z art. 193 p.p.s.a.