Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1081/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 10 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2572/10 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Zakład Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od A. B. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 2 marca 2011 r. wydanym w sprawie V SA/Wa 2572/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku A. B. o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek.

Do wydania wyroku przez Sąd I instancji doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział I w W., działając na podstawie art. 105 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13.10.1998 r. (Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.), decyzją z 30 czerwca 2010 r., umorzył postępowanie w sprawie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za okres od 30.10. do 31.12.2000 r. za ubezpieczoną M. B. (przebywającą w tym okresie na urlopie wychowawczym), wszczęte na wniosek A. B. w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24.04.2009 r. o zmianie ustawy i systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy – Prawo bankowe (Dz. U. Nr 71, poz. 609) – ze względu na jego bezprzedmiotowość.

W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie wszczął – w przedmiocie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za M.B. – A. B. Był on (jak to wskazano we wniosku) zobowiązany do ich uiszczenia w związku z zatrudnieniem M. B.

Jak wykazała to analiza dokumentacji w KSI ZUS, M. B. została zgłoszona przez płatnika składek (Kancelarię Prawniczą A. B.) do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umowy zlecenia z kodem ubezpieczenia 041000 w okresie 30.10 – 31.12.2000 r. Wobec tego, że M. B. nie była osobą prowadzącą działalność gospodarczą ani osobą współpracującą przy tej działalności, przeto – zdaniem organu – prowadzenie postępowania w zakresie umorzenia należności należy uznać za bezprzedmiotowe.

W efekcie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy tenże organ decyzją z dnia [...].08.2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach wskazano na te same argumenty, które legły u podstaw decyzji z dnia [...].06.2010 r.

W skardze – żądającej uchylenia zaskarżonej decyzji - podniesiono, że w myśl art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Pominięta w uzasadnieniu decyzji, ocena okoliczności faktycznych, ma istotny wpływ w danej sprawie, gdyż utrudnione jest rozstrzygnięcie do którego dąży organ. Wobec powyższego, stworzyło to przesłankę do uznania naruszenia przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przepisów o postępowaniu administracyjnym. Biorąc pod uwagę brak tak istotnego elementu w decyzji utrudniona jest ocena stanu faktycznego.

W ocenie skarżącego nie sposób nie zgodzić się z twierdzeniem, iż ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych określa pojęcie osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą przez odwołanie do przepisów o działalności gospodarczej. W rozumieniu ustawy o działalności gospodarczej jest nią zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Wykonywanie wolnego zawodu radcy prawnego na podstawie umowy cywilnoprawnej, także ma charakter działalności prowadzonej w sposób zorganizowany i ciągły, na własny rachunek oraz ryzyko.

W myśl art. 8 ustawy o radcach prawnych, zawód radcy prawnego wykonuje się w dowolnej formie. W tym przypadku M. B. wykonywała zawód na podstawie umowy cywilnoprawnej.

W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, wykonywanie działalności pozarolniczej powinno być traktowane na równi z wykonywaniem zawodu radcy prawnego na podstawie umowy cywilnoprawnej.

Odnosząc się merytorycznie do treści podtrzymania umorzonej decyzji, zdaniem skarżącego, rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy – Prawo bankowe. Zgodnie z powyższym przepisem na wniosek płatnika składek, który w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia wejście w życie niniejszej ustawy zgłosił ubezpieczonego podlegającego obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu z tytułu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy zmienionej w art. 1 i jednocześnie przebywającego na urlopie wychowawczym, Zakład Ubezpieczeń Społecznych umarza w całości lub w części należności z tytułu nieopłacenia składek na te ubezpieczenia należnych za tego ubezpieczonego w związku z prowadzeniem pozarolniczej działalności za ten okres, w którym ubezpieczony przebywał na urlopie wychowawczym. Podtrzymanie umorzonego postępowania było niezasadne, a w niniejszej sprawie spełnione są przesłanki, gdyż M. B. w tym okresie była objęta ubezpieczeniem z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej i jednocześnie przebywała na urlopie wychowawczym.

Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podniósł, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem istotnym naruszeniem procedury administracyjnej dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego było zaniechanie powiadomienia strony skarżącej, stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości, przed wydaniem decyzji w dniu [...].06.2010 r., wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę do sformułowania żądania wszczęcia postępowania w sprawie jego wznowienia na wniosek strony (art. 147 k.p.a.)- vide B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1998, s. 85, teza 5. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu obejmuje - stosownie do art. 10 k.p.a. – w zakresie prawa do obrony uprawnienie tejże do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (w zakresie konsekwencji vide treść art. 81 k.p.a.). Gwarantowana w art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału w postępowaniu obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Niedopuszczenie strony do udziału w postępowaniu we wskazanych czynnościach skutkuje naruszeniem prawa obligującym do wznowienia postępowania z powodu wypełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - vide wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998 roku, ISA/Lu 652/97, niepublikowany. Pogląd ten jest akceptowany w najnowszej literaturze, albowiem nadal przyjmuje się że naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie o wznowienie postępowania, niezależnie od tego, czy miało wpływ na treść decyzji (vide G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Postępowanie administracyjne ogólne, Warszawa 2003, s. 131., a także B. Adamiak, J. Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2010, s. 319-321). Niezależnie od argumentacji skargi Sąd podniósł, iż art.10 k.p.a. wprowadza zasadę oznaczającą z jednej strony obowiązek zapewnienia stronie przez organ czynnego udziału w każdym postępowaniu, z drugiej stwarza warunki w celu umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań. Strona nie jest zobowiązana do czynnego udziału w postępowaniu, stanowi to jej uprawnienie, jednakże organ administracji ma obowiązek umożliwienia stronie skorzystania z tego uprawnienia. Zgodnie zaś z art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzanych dowodów. W sprzeczności pozostawać z tą zasadą będzie sytuacja, kiedy nie dostrzegając treści art. 10 k.p.a. Organ nie dał możliwości wyjaśnienia okoliczności faktycznych, które stanowiły następnie podstawę do wydania decyzji. Naruszenie obowiązku stworzenia stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które w istotny sposób może wpływać na wynik sprawy i ustalenia faktyczne organu.

Mając na uwadze powyższe należało, w ocenie Sądu I instancji – stosownie do treści art. 145 § 1 pkt. 1 b) p.p.s.a. –uchylić zaskarżona decyzję. Przedwczesne jest natomiast – na obecnym etapie postępowania – odnoszenie się do treści argumentacji podnoszonej w skardze. Podstawą zaś rozstrzygnięcia jest naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Sąd zauważył na zakończenie, że nie jest to jedyne uchybienie w sprawie, albowiem organ w decyzji z dnia [...].06.2010 r. – w podstawie rozstrzygnięcia – powołał art. 105 § 1 i 2 k.p.a. Każda z tych regulacji stanowi odrębną podstawę umorzenia postępowania administracyjnego. Brak ten winien, w ocenie Sądu, podlegać konwalidacji na dalszych etapach postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zakład Ubezpieczeń Społecznych domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. na postawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 83 ust. 1 pkt 3 i ust. 4, art. 123 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. nr 138, poz. 887 ze zm.), art. 4 ust. 1 ustawy z 24 kwietnia 209 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy – Prawo bankowe (D. U. nr 71, poz. 6-9 ze zm.) przez:

1. uznanie, że niniejszej sprawie strona posiada znamiona osoby uprawnionej do złożenia wniosku o umorzenie zaległości składkowych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przez ubezpieczoną w czasie przebywania na urlopie wychowawczym,

2. przyjęcie, że przepisy ustawy z 24 kwietnia 2009 r. mają zastosowanie do osób przebywających na urlopie wychowawczym i wykonujących pracę na podstawie umowy zlecenia,

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a w zw. z art. 127 § 1 w zw. z art. 10 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa przez:

1. stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia procedury administracyjnej odnośnie trybu wydania decyzji przez organ rentowy,

2. uznanie, że niezastosowanie art. 10 § 1 kpa miało istotny wpływ na wynik sprawy i ustalenia faktyczne organu oraz mogłoby skutkować podstawą do wznowienia postępowania,

3. uznanie, że w sprawach umorzenia należności z tytułu składek ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych nie przewiduje odrębnego trybu odwoławczego.

A. B. nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Przedmiotowa skarga kasacyjna, oparta na podstawie art. 174 ust. 2 p.p.s.a. zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie szeregu przepisów postępowania, a mianowicie: art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a w zw. z art. 127 § 1 w zw. z art. 10 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa. To naruszenia przepisów przez Sąd, w ocenie skarżącego, jest tego rodzaju, że mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając podniesione zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ich zasadność. Odnosząc się do podnoszonej w skardze kasacyjnej kwestii nieprawidłowej oceny Sądu, co do pozbawienia możliwości udziału strony w postępowaniu administracyjnym należy stwierdzić, iż w pierwszej kolejności to podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę, który niejako z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny wymaga zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08). Przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy /art. 145 § 1 pkt 4 kpa/ wiąże się ściśle z art. 147 kpa, stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Tym samym jako słuszny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący wadliwości zaskarżonego wyroku polegającej na uchyleniu kontrolowanej pod względem legalności decyzji ze względu na stwierdzenie, że z naruszeniem art. 10 kpa strona nie brała udziału w postępowaniu, skoro nie podniosła w skardze takiego zarzutu i nie domagała się wznowienia postępowania. Odróżnić przy tym należy sytuację, w której nastąpiło zupełne pominięcie podmiotu, który powinien być stroną postępowania, jak też naruszeń uprawnień procesowych podmiotu uczestniczącego w postępowaniu. Wprawdzie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozpoznający skargę zobowiązany jest do uwzględnienia z urzędu stwierdzonych wad, nawet jeśli strona skarżąca ich nie podnosiła, to jednak, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje. W stanie faktycznym sprawy bezspornym jest, że strona brała udział w postępowaniu. Istotnie nie została zawiadomiona o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Doszło więc do naruszenia art. 10 § 1 kpa. Jednakże nie jest to naruszenie, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Mogło stanowić uchybienie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 kpa, ale wówczas warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracyjny miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nadto wymagane jest, aby wpływ ten był istotny. Jednakże w tym zakresie decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie była przedmiotem oceny Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni popiera zawartą w swoim wyroku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. II OSK 831/05 tezę, zgodnie z którą zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa więc ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2003 r., sygn. akt I SA/Gd 199/00 (Przegląd Podatkowy 2004 nr 1, str. 43). Innymi słowy strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o uprawnieniach z art. 10 § 1 k.p.a. uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych strona nie powoływała się i nie wykazywała takich okoliczności. Dlatego też ocenę zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, prowadzącą do uwzględnienia skargi z powodu naruszenia procedury administracyjnej dającej podstawę do wznowienia postępowania z powodu zaniechania powiadomienia strony skarżącej, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się strony co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji należało zakwestionować. Naruszenie zasady zawartej w art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie w każdym przypadku podstawy do uchylenia decyzji; aby takie rozstrzygnięcie miało miejsce wskazanemu uchybieniu towarzyszyć musi także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego zapewniających realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Skoro taka sytuacja ze wskazanych przez Sąd I instancji przyczyn w niniejszej sprawie nie występowała, to słuszny jest wniosek wnoszącego skargę kasacyjną o braku podstaw do uchylenia decyzji odwoławczej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Dopiero zatem wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez uniemożliwienie zapoznania się strony z materiałem dowodowym oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Warunek ten nie został w niniejszej sprawie spełniony.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza też, że w postępowaniu administracyjnym, zainicjowanym wnioskiem A. B. organ nie przeprowadzał żadnych dowodów i nie dokonywał ustaleń faktycznych. W sprawie występuje zagadnienie czy strona posiada znamiona osoby uprawnionej do umorzenia zaległości składkowych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przez ubezpieczoną w czasie przebywania na urlopie wychowawczym, a więc zaistniała kwestia wykładni art. 4 ust. 1 ustawy z 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy Prawo bankowe (Dz. U. nr 761, poz. 609 ze zm.). W okolicznościach sprawy zaniechanie zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy administracyjnej, a nadto, wbrew temu, co twierdzi Sąd I instancji, to uchybienie nie jest naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Tok rozumowania Sądu I instancji wykroczył poza zakres art. 134 i art. 135 p.p.s.a., co czyni skargę kasacyjną za zasadną. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd winien skupić się na przedmiocie skargi i sprawę w tym zakresie rozpoznać.

Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok z wymienionych powodów podlega uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).