Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 50/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 i 2
journal: Dz.U. 1994 nr 122 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych.
article: art.130a,78 ust.2 pkt 1,140mb pkt 2,
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant spec. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie kosztów usunięcia pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji"), działając na podstawie art.127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.) i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. N. (dalej "skarżący" "strona") od decyzji wydanej przez Starostę G. (dalej "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] określającej wysokość kosztów powstałych w związku z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem wartości pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] (VIN: [...] dalej "pojazd") w wysokości 4.939,19 złotych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

Samochód marki [...] nr rejestracyjny [...] nr VIN: [...], stanowiący własność skarżącego, został usunięty z miejscowości M. dnia 15 maja 2016 r., na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w G. i w dniu 15 maja 2016 r. przekazany na parking strzeżony w G. przy ul. P. [...], prowadzony przez J. K., świadczącą zgodnie z Umową Nr [...] z dnia 14 grudnia 2015 r. dla Starostwa Powiatu G. usługi w zakresie usuwania pojazdów w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j. t. Dz. U. z 2017 r., poz. 128 z późń. zm.).

Powodem usunięcia i przekazania na parking strzeżony był fakt, iż przedmiotowy pojazd prowadziła osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu (art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym).

W związku z powyższym do skarżącego skierowane zostało powiadomienie o

obowiązku odebrania pojazdu z parkingu z dnia 8 września 2016 r. (odebrał pełnoletni domownik w dniu 12 września 2016 r.). Właściciel nie zgłosił się po odbiór pojazdu w terminie 3 miesięcy od daty jego usunięcia. W związku z powyższym, zgodnie z art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym Starosta G. wystąpił do Sądu Rejonowego w G. z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu G..

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt I [...] Sąd Rejonowy w G. I Wydział Cywilny orzekł przepadek na rzecz Powiatu G. z siedzibą w G. samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] stanowiącego własność skarżącego.

Następnie w/w pojazd z uwagi na zły stan techniczny potwierdzony wyceną rzeczoznawcy M. S. został zlikwidowany poprzez przekazanie do stacji demontażu pojazdów w dniu 12 kwietnia 2017 r.

Zawiadomieniem z dnia 17 maja 2017 r., Starosta G. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem w dniu 15 maja 2016 r., dyspozycji usunięcia pojazdu.

W dniu 24 maja 2017 r., skarżący złożył w siedzibie urzędu pismo z informacją dotyczącą właściciela przedmiotowego pojazdu. Z treści pisma wynika, że właścicielem pojazdu od dnia 11 marca 2016 r. jest V. S.- obywatel Ukrainy. Na potwierdzenie powyższego przedłożył kserokopię umowy kupna sprzedaży samochodu sporządzonej pomiędzy nim (sprzedającym), a V. S., (kupującym).

Jednocześnie skarżący poinformował, że w dniu 26 września 2016 r. w odpowiedzi na otrzymane zawiadomienie nr [...] stawił się osobiście w siedzibie Policji w G. i przedstawił umowę kupna sprzedaży pojazdu.

W związku z powyższym Starosta G. w celu zweryfikowania prawdziwości powyższych informacji pismem z dnia 29 maja 2017 r. wystąpił do Komendy Powiatowej Policji w G. Wydziału Ruchu Drogowego z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej stawiennictwa skarżącego w siedzibie komendy w sprawie usuniętego zgodnie z dyspozycją nr [...] pojazdu marki [...] nr rej. [...].

W dniu 14 czerwca 2017 r. Komendant Komendy Powiatowej Policji w G. pismem nr [...] poinformował, że w toku przeprowadzonych ustaleń nie potwierdza informacji o osobistym stawiennictwie w dniu 26 września 2016 r. skarżącego i przedłożeniu przez niego dokumentu umowy sprzedaży przedmiotowego pojazdu.

Mając na uwadze fakt, że w postępowaniu sądowym skarżący nie zakwestionował tego, że jest właścicielem pojazdu marki [...] nr rej. [...] jak również podnosząc treść informacji zawartych w piśmie Komendanta Komendy Powiatowej Policji, decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] Starosta G. ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia przechowywaniem i oszacowaniem wartości pojazdu w wysokości 4.939,19 złotych, zobowiązując do zapłaty skarżącego.

Od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowo przewidzianego terminu, odwołał się A. N., podnosząc okoliczność zbycia przedmiotowego pojazdu na rzecz obywatela Ukrainy w dniu 11 marca 2016 r., to jest przed dniem wydania dyspozycji jego usunięcia.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., SKO, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

SKO podkreśliło, że Organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie w sposób wszechstronny i wnikliwy.

Wskazało, że Strona została powiadomiona pisemnie o sposobie odbioru przedmiotowego pojazdu. Do chwili orzeczenia dotyczącego własności pojazdu nie skorzystała z tej możliwości. Strona została również skutecznie powiadomiona o wszczęciu postępowania oraz możliwości czynnego w nim udziału.

Strona w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji przedłożyła kserokopię umowy sprzedaży przedmiotowego pojazdu zawartą dnia 11 marca 2016 r. Organ pierwszej instancji odmówił wiarygodności przedmiotowemu dowodowi przedłożonemu przez stronę.

Organ argumentował, że dokument prywatny, inaczej niż dokument urzędowy, nie ma szczególnej mocy dowodowej, co nie oznacza jednak, że nie może służyć za dowód w postępowaniu administracyjnym.

Wiarygodność dokumentu prywatnego pozostawiona jest ocenie organu prowadzącego postępowanie. Organ dokonał weryfikacji prawdziwości twierdzeń strony związanych z okolicznościami przedstawienia dokumentu prywatnego jakim jest umowa sprzedaży pojazdu i doszedł do uzasadnionego przekonania, iż przedłożony dowód jest niewiarygodny. Do takiego przekonania doszło w wyniku analizy całokształtu materiału dowodowego sprawy, to jest całkowitej bierności strony zarówno na etapie postępowania związanego z możliwością odbioru przedmiotowego pojazdu, jak i postępowania dotyczącego orzeczenia jego przepadku. Strona uaktywniła się wyłącznie w chwili gdy dowiedziała się o wysokości opłat związanych z usunięciem, przechowywaniem i wyceną pojazdu.

Organ zaznaczył, że gdyby strona rzeczywiście zbyła pojazd, dysponowałaby co najmniej potwierdzeniem tego faktu w postaci czynności urzędowej z datą pewną - zgłoszenia tej okoliczności w organie właściwym do rejestracji pojazdu albo przedłożyłaby również potwierdzenie ubezpieczyciela w tym zakresie.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skarżący wskazał, że wydana decyzja jest dla niego krzywdząca i niesprawiedliwa.

Argumentował, że zarzut bierności jest niezasadny gdyż jak twierdzi, gdy tylko otrzymał pismo z dnia 8 września 2016 r., w którym zobowiązano go do odebrania pojazdu z parkingu, w dniu 26 września 2016 r., udał się do Komendy Powiatowej Policji w G., gdzie dyżurującemu policjantowi wyjaśnił, iż samochód zbył i okazał mu umowę sprzedaży. Dalej skarżący wskazał, że funkcjonariusz poinformował go, że w tej sytuacji po stronie skarżącego wszystko jest w porządku i zapytał, czy skarżący chce ten samochód odzyskać, na co skarżący odpowiedział, iż jego równowartość pobrał w dniu sprzedaży i poprosił o informowanie o wszystkich czynnościach nowego właściciela pojazdu - Pana V. S..

Funkcjonariusz oświadczył ponadto skarżącemu, iż dostanie postanowienie Sądu o przepadku samochodu na rzecz Powiatu G., ale w związku z tym, iż samochód nie jest skarżącego to nie musi się stawiać do Sądu.

Skarżący tłumaczył dodatkowo, że nie zabiegał o zwrot pojazdu ponieważ go sprzedał i nie był jego właścicielem. Błędem skarżącego było – w jego ocenie, iż nie wyrejestrował pojazdu po jego sprzedaży.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, wskazując, że nie widzi możliwości jej uwzględnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i poprzedzająca ją decyzja Starosty G. nie naruszają prawa.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty G., zobowiązująca skarżącego do zapłaty kwoty 4.939,19 złotych za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].

W realiach przedmiotowej sprawy, bezspornym jest, iż w dniu 15 maja 2016 r., samochód marki [...] nr rejestracyjny [...] na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w G. został usunięty z miejscowości M. i w dniu 15 maja 2016 r. przekazany na parking strzeżony w G. przy ul. P. [...].

Do właściciela pojazdu (skarżącego) skierowane zostało powiadomienie o obowiązku odebrania pojazdu z parkingu z dnia 8 września 2016 r. Właściciel nie zgłosił się po odbiór pojazdu w terminie 3 miesięcy od daty jego usunięcia w wyniku czego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt I [...] Sąd Rejonowy w G. I Wydział Cywilny orzekł przepadek pojazdu.

Następnie w/w pojazd z uwagi na zły stan techniczny potwierdzony wyceną rzeczoznawcy został zlikwidowany poprzez przekazanie do stacji demontażu pojazdów w dniu 12 kwietnia 2017 r.

W przedmiotowej sprawie skarżący zarzuca, iż został błędnie uznany za właściciela pojazdu, w sytuacji kiedy w dniu 11 marca 2016 r, zawarł umowę sprzedaży przedmiotowego pojazdu i na dzień usunięcia pojazdu nie był już jego właścicielem.

Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, należy w pierwszej kolejności wskazać, że właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu (art. 78 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym).

Kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1 000 zł (art. 140mb pkt 2 Prawa o ruchu drogowym).

Pojęcie właściciel pojazdu zarejestrowanego oznacza zarówno zbywcę, jak i nabywcę pojazdu. Inna wykładnia jest nie do przyjęcia, gdyż nabywca pojazdu nie może zawiadomić starosty o jego zbyciu, a jedynie o jego nabyciu. O zbyciu pojazdu może zawiadomić jedynie zbywca - jego dotychczasowy właściciel. Tak rozumiany art. 78 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym skorelowany jest z § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2355) stanowiącym, że w przypadku zawiadomienia o zbyciu pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel pojazdu do zawiadomienia dołącza kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu (por.: wyrok o sygn. akt VII SA/Wa 1970/20 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA").

To zbywca jest zatem zobowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o zbyciu pojazdu (art. 78 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym).

W niniejszej sprawie, skarżący nie wykonał obowiązku powiadomienia starosty, nie przedłożył również potwierdzenia ubezpieczyciela w tym zakresie. Ponadto nie zareagował na skierowane do niego powiadomienie o obowiązku odebrania pojazdu z parkingu z dnia 8 września 2016 r. kiedy to już w tym momencie powinien zakwestionować uznanie go za właściciela pojazdu.

Dodatkowo, pismo z Komendy Powiatowej Policji w G. wskazujące, że w toku przeprowadzonych ustaleń nie została potwierdzona informacja o osobistym stawiennictwie w dniu 26 września 2016 r., w siedzibie Komendy Powiatowej Policji w G. skarżącego oraz brak informacji o zbyciu pojazdu w dokumentach kontrolnych, potwierdza - w ocenie Sądu, iż na dzień 15 maja 2016 r., skarżący był właścicielem pojazdu.

W tej sytuacji, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.