Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1786/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 par. 2, art. 218 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wiechowicz, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. sprawy ze skargi D. A. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. D.A. zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia w okresie pełnienia służby, tj. od dnia [...] sierpnia 1995 r. do dnia [...] listopada 2013 r. Wskazała, że uzyskanie tego zaświadczenia pozwoli jej na podwyższenie o 0,5 % podstawy wymiaru emerytury za każdy rok pełnienia służby.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., na podstawie art. 219 k.p.a. w związku z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej odmówił D.A. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w szczególnych warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w okresie od dnia [...] sierpnia 1995 r. do dnia [...] listopada 2013 r. uzasadniających podwyższenie emerytury.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że informacje zawarte w odpowiedzi na wystosowane do organów Policji pisma nie wskazują żadnych przesłanek uzasadniających wydanie przedmiotowego zaświadczenia z powodu braku jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu zażalenia D.A. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] uchylił postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu KGP wskazał, że organ I instancji posługiwał się pojęciem bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia w odniesieniu do okresu służby wnioskodawczyni w [...], a w związku z tym przeprowadził postępowanie w oparciu o stan prawny nieobowiązujący w dniu złożenia wniosku.

Organ I instancji pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. zwrócił się do D.A. o wskazanie, na podstawie którego przepisu § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków (...) organ ma dokonać oceny warunków pełnionej przez nią służby. Jednocześnie zwrócono się o doprecyzowanie informacji dotyczącej powołania wymienionej w skład nieetatowej grupy realizacyjnej dokonującej zatrzymań.

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. D.A. sprecyzowała, że domaga

się wydania zaświadczenia na podstawie § 4 pkt 1 rozporządzenia, a także poinformowała, że nie potrafi wskazać decyzji, którą została powołana w okresie pełnienia służby w Wydziale [...]w skład nieetatowej grupy realizacyjnej.

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. zwrócono się do Naczelnika Wydziału Kadr

i Szkolenia KWP w [...] z prośbą o przekazanie zatwierdzonej dokumentacji dotyczącej pełnienia przez D.A. czynności określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia w okresie od dnia [...] sierpnia 1995 r. do dnia [...] marca 2000 r.

Z analogicznym pismem (dotyczącym jednak okresu od dnia [...] kwietnia 2000 r. do dnia [...] listopada 2013 r.) wystąpiono do Naczelnika Wydziału [...] KWP w [...], dodatkowo prosząc o zbadanie zagadnienia dotyczącego wykonywania przez wymienioną czynności w ramach nieetatowej grupy realizacyjnej dokonującej zatrzymań, podczas służby w Wydziale [...] KWP

w [...].

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. p.o. Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr

i Szkolenia KWP w [...] przekazał m.in. pismo Naczelnika Wydziału [...] KWP w [...] z dnia [...] maja 2015 r., w którym wskazano, że Wydział [...] KWP w [...] nie posiada teczek z notatkami służbowymi lub inną dokumentacją, która potwierdziłaby wykonywanie czynności operacyjnych mogących stwarzać bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia dla D.A.w okresie od dnia [...] sierpnia 1995 r. do. dnia [...] marca 2000 r. Ponadto podkreślono ściśle tajny charakter realizowanych czynności operacyjno-rozpoznawczych.

Z kolei pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Naczelnik Wydziału [...] KWP w [...] wskazał, że z posiadanej dokumentacji archiwalnej nie wynika, że D.A. pełniła służbę w warunkach zagrożenia życia lub zdrowia. Wchodziła ona w skład nieetatowej grupy realizacyjnej, która była grupą osób przeznaczoną do wykonania określonych zadań w związku z konkretną sprawą, jednakże z dokumentacji archiwalnej sporządzonej z realizacji zadań zleconych sekcji obserwacji nie wynika, że wymieniona brała udział w zdarzeniach, gdzie istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Podkreślił, że w wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia jako następstwo pełnienia służby.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 219 k.p.a. w związku z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13, odmówił D.A. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w szczególnych warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w okresie od dnia [...] sierpnia 1995 r. do dnia [...] listopada 2013 r. uzasadniających podwyższenie emerytury.

W uzasadnieniu wskazał, że pełnienie przez D.A. służby na poszczególnych stanowiskach i wykonywanie zakresem czynności zadań i obowiązków nie jest jednoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnych zagrażających życiu lub zdrowiu. Naczelnik Wydziału [...] zwrócił się do Archiwum Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych o wypożyczenie akt przekazanych za spisem. Z kwerendy materiałów archiwalnych znajdujących się w zasobach Zespołu Archiwum Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP w [...] wynikało, iż akta o niżej wymienionych sygnaturach zostały wybrakowane. W odpowiedzi z dnia [...] czerwca 2015 r. Naczelnik Wydziału [...] KWP w [...] wskazał, iż z posiadanej dokumentacji archiwalnej nie wynika, aby [...] D.A. pełniła służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Naczelnik Wydziału [...] KWP w [...] nadto potwierdza fakt, że wymieniona wchodziła w skład nieetatowej grupy realizacyjnej, która nie była powołana decyzją gdyż była to grupa osób przeznaczona do wykonania określonych zadań w związku z konkretna sprawą a z dokumentacji archiwalnej sporządzanej z realizacji spraw sekcji obserwacji nie wynika uczestnictwo wymienionej w działaniach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Podkreśla również, że wykonywanie czynności operacyjno- rozpoznawczych wpisane jest w ryzyko zagrożenia życia i zdrowia jako następstwo pełnienia służby. Analiza dokumentów Wydziału [...] KWP w [...] odbyła się zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13. Pismem z dnia [...] maja 2015 r., które wpłynęło do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] w dniu [...] czerwca 2015 r., udzielono odpowiedzi, że materiały archiwalne za okres od [...] sierpnia 1995 r. do [...] marca 2000 r. przekazane na podstawie spisu przez Wydział [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] do Archiwum Komendy Wojewódzkiej Policji

w [...], zostały zniszczone na podstawie wskazanych wcześniej protokołów brakowania. W piśmie z dnia [...] maja 2015 r. Naczelnik Wydziału [...] KWP w [...] ponownie poinformował o braku teczek z notatkami służbowymi oraz innej dokumentacji za wskazany okres.

Organ stwierdził, że w dyspozycji Policji brak jest jakichkolwiek danych potwierdzających istnienie przesłanek, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. W takim przypadku organ może, zgodnie

z art. 219 k.p.a. wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia.

W dniu [...] lipca 2015 r. D.A. wniosła zażalenie. Wskazała, iż niejawna obserwacja jest czynnością operacyjno-rozpoznawczą i było to jej głównym zadaniem jako funkcjonariusza Policji. Podkreśliła, że brak dokumentacji potwierdzającej pełnienie przez nią służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu z uwagi na jej zniszczenie nie może być obligatoryjnie uznawany za niewykonywanie w tym czasie czynności, o jakich mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu zażalenia D.A. utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że problematykę związaną

z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2015 r. poz. 900).

Organ II instancji wskazał, że D.A. żądała wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez nią służby w okresie od dnia [...] sierpnia 1995 r. do dnia [...] listopada 2013 r. w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., zgodnie z którym emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze, albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia.

Organ powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1175/12 stwierdził,

że w takim stanie faktycznym z jakim mamy do czynienia w mniejszej sprawie stosujemy przepisy obowiązujące w dniu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, bowiem dopiero od tego dnia materializuje się przesłanka umożliwiająca wydanie przez organ administracji publicznej danego zaświadczenia.

Uwzględniając jednakże odmienny pogląd wyrażany w orzecznictwie sadowoadministracyjnym wskazał, że brzmienie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114, z późn. zm.), § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373) oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. jest tożsame.

Nadto organ podniósł, iż brzmienie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. zostało wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 736) stwierdzającym niezgodność § 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zmienione.

Organ powołując się na uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazał, że warunkiem uznania, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie zagrożenia jego życia lub zdrowia. Oczywiste jest przy tym, iż służba w Policji sama w sobie związana jest z ryzykiem wystąpienia szczególnego rodzaju zagrożeń, jednakże ustawodawca uzależnia zwiększenie wymiaru emerytury od zaistnienia konkretnych przesłanek wymienionych

w przepisach prawa.

Komendant Główny Policji podniósł, iż ustawodawca wyraźnie wskazał,

że funkcjonariusz powinien, w czasie wykonywania obowiązków służbowych, podejmować co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Wskazany przepis prawa wymaga łącznego spełnienia określonych przesłanek, we wskazanych wymiarach ilościowych. Sytuacje, zdarzenia lub czynności określone w tym przepisie prawa muszą być rozumiane wprost zgodnie z ich brzmieniem, albowiem uprawnienia zwiększenia wymiaru emerytury wynikają z dokładnie opisanych w tym przepisie sytuacji, zdarzeń łub czynności, nie zaś z okoliczności podobnych. Dlatego niedopuszczalna jest jakakolwiek interpretacja rozszerzająca zawartych w przepisach omawianego rozporządzenia przesłanek implikujących wzrost wymiaru emerytury.

Organ, na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu wyjaśniającym pozostających w dyspozycji Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], Archiwów tychże jednostek oraz znajdujących się w archiwalnych aktach osobowych dotyczących D.A., stwierdził, iż nie odnaleziono dokumentacji umożliwiającej wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez zainteresowaną służby we wskazanym przez nią okresie w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

Zarówno Naczelnik Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], jak i Naczelnik Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], po dokonaniu oceny stosownych materiałów jednoznacznie stwierdzili, iż D.A. w czasie wykonywania obowiązków służbowych w Wydziale [...] w latach 1995 - 2013 nie podejmowała, co najmniej 6 razy w ciągu każdego roku czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia

lub przywrócenia porządku publicznego w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu.

D.A. została przyjęta do służby w Policji z dniem [...] sierpnia 1995 r.

i mianowana na stanowisko [...] na wolnym etacie [...] [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Następnie, została z dniem [...] marca 2000 r. zwolniona ze stanowiska zajmowanego w strukturach Wydziału [...] KWP w [...] z dniem [...] kwietnia 2000 r. przeniesiona do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz mianowana na stanowisko [...] [...] Wydziału [...] KWP w [...]. Organ przywołując opinie służbowe wnioskodawczyni wskazał, iż wynika z nich, że D.A. zatrudniona była w sekcji obserwacyjnej, zajmowała się głównie prowadzeniem tajnej obserwacji zewnętrznej osób i obiektów.

Z zakresu obowiązków obserwatora w sekcji obserwacyjnej, z zakresu obowiązków wywiadowcy wynika, iż D.A. zajmowała się prowadzeniem tajnej obserwacji zewnętrznej osób i obiektów w warunkach konspiracyjnych. Z kart opisu stanowiska pracy, z którymi wymieniona zapoznawała się odpowiednio w dniu [...] maja 2010 r., w dniu [...] czerwca 2011 r. i w dniu [...] grudnia 2011 r. wynika,

że zajmowała się eksploatacją stanowiska [...],[...],[...] w systemie służby dyżurnej, nadzorem i kontrolą nad prawidłowością funkcjonowania urządzeń i systemów wykorzystywanych w realizacji zadań przez Wydział [...].

Okoliczności, na które wymieniona powoływała się w toku niniejszego postępowania organ uznał za stanowiące normalne następstwo pełnionej służby

w Policji i niemające charakteru wyjątkowego. Podkreślił, że zarówno Naczelnik Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], jak

i Naczelnik Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w swoich pismach (z dnia [...] grudnia 2014 r., z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz z dnia [...] maja 2015 r.) wskazywali, że charakter i specyfika pracy Wydziału wymuszała ściśle tajny charakter realizowanych czynności operacyjno-rozpoznawczych. Zadania wykonywane na rzecz wydziałów zajmujących się zwalczaniem przestępczości zorganizowanej o charakterze zbrojnym, kryminalnej lub innych miały charakter niejawny, legendowany i głęboko zakonspirowany. Tym samym zmuszały policjantów do podjęcia takich działań, które uniemożliwiały osobom, wobec których były przeprowadzone, ujawnienie tych czynności. KGP wskazał, że wprawdzie w swojej odpowiedzi z dnia [...] maja 2015 r. Naczelnik Wydziału [...]KWP w [...] posługuje się sformułowaniem "bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia", jednakże z dalszej części pisma, a także z treści zapytania skierowanego do tejże komórki organizacyjnej wynika, że podczas analizy uwzględniono treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U. 12/13.

Z tych względów nie można w ocenie KGP pełnionej przez D.A. służby w latach 1995 - 2013 zaliczyć a priori do sytuacji określonych w cyt. § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. O spełnieniu bowiem przesłanek wymienionych w tym przepisie decyduje istnienie określonej liczby zdarzeń w określonym czasie, w których istniało szczególne zagrożenie życia i zdrowia. Nie można więc przyjąć poglądu, że już sam fakt pełnienia służby w określonej komórce organizacyjnej Policji stanowi szczególne zagrożenie życia i zdrowia. Ten pogląd nie znajduje również uzasadnienia

i akceptacji w świetle obowiązujących przepisów i orzecznictwa.

Organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające oraz, zgromadzone materiały uniemożliwiały wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. Danymi znajdującymi się w posiadaniu organu administracji są informacje zgromadzone przez ten organ przed wystąpieniem danej osoby o wystawienie zaświadczenia. Żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji, jakkolwiek może się wiązać

z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych danych. Komendant Wojewódzki Policji w [...] prowadząc postępowanie zwrócił się do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną z przedmiotowym zagadnieniem, zaś brak możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia żądania strony został stwierdzony ponad wszelką wątpliwość i jednoznacznie.

W sytuacji, gdy brak jest stosownej dokumentacji, wydanie zaświadczenia opartego jedynie na oświadczeniu strony prowadziłoby do naruszenia przepisu art. 218 k.p.a.

Argumenty podniesione przez stronę w zażaleniu organ uznał za chybione. Podniósł, że zainteresowana sama wskazuje, że jej praca polegała na prowadzeniu niejawnej obserwacji. A zatem wskazuje, że wykonywane przez nią czynności wiązały się z niebezpieczeństwem potencjalnym, a nie rzeczywistym. Wbrew temu, co zdaje się sądzić strona, nie można uznać, że zaświadczenie takie należy wydać policjantowi, który "20 lat pełnił służbę z należytym poświęceniem oraz zaangażowaniem", bowiem ustawodawca przewidział znacznie węższe przesłanki wydania tego zaświadczenia. brak potwierdzenia przez jednostki i komórki organizacyjne, w których policjant pełnił służbę udziału w czynnościach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. sprawia, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie był władny do wydania zaświadczenia, o potwierdzeniu okoliczności niewynikających wprost z posiadanej dokumentacji.

Wobec faktu, że organy Policji wyczerpały możliwości dowodowe w zakresie ustalenia dokumentów pozwalających na wydanie żądanego zaświadczenia na podstawie art. 218 § 1 k.p.a., tj. dokonały analizy prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu organ utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi D.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu

I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzuciła naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na częściowym zgromadzeniu materiału, będącego podstawą do wydania postanowienia odmownego i poprzez dowolne przyjęcie, iż skarżąca nie pełniła służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, podczas gdy z opinii służbowych wystawionych przez oficerów policji, rodzaju, charakteru oraz środowisku pracy wynika całkowicie inna konkluzja,

2. art. 217 § 2 k.p.a. poprzez odmowę wydania skarżącej zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej pomimo zgromadzenia materiału dającego podstawę do wydania takiego zaświadczenia, w postaci opinii służbowych sporządzonych przez przełożonych skarżącej oraz opisu obowiązków jakie zostały na skarżącą nałożone na kolejno zajmowanych stanowiskach związanych, ze zwalczaniem przestępczości zorganizowanej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

3. art. 218 § 2 k.p.a. na skutek zaniechania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków osób wchodzących w skład grup realizacyjnych na okoliczność zadań realizowanych przez skarżącą podczas pełnienia służby w Policji w związku

z faktem, iż czynności te miały charakter ściśle tajny, co również uzasadnia niepełną dokumentację poddaną ocenie - pomimo, iż przeprowadzenie powyższych dowodów miałoby charakter jedynie uzupełniający w stosunku do zgromadzonego materiału

w postaci dokumentacji potwierdzające wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych w warunkach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia.

4. naruszenie prawa materialnego, tj. § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów

w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytur w związku wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych w warunkach w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia mimo zgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego na jego wydanie.

5. oparcie zaskarżonego postanowienia na rozporządzeniu Rady Ministrów  z dnia 4 maja 2005 r., w sytuacji gdy w okresie służby pełnionej przez skarżącą w latach 1995-2014 obowiązywały różne rozporządzenia, a złożony przez nią wniosek powinien zostać rozpoznany z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w okresach służby skarżącej, a nie tylko w oparciu o obecnie obowiązujące uregulowania prawne.

W uzasadnieniu wskazała, że organ wydając zaskarżone postanowienie całkowicie pominął fakt zniszczenia dokumentacji związanej z czynnościami operacyjno - rozpoznawczymi podejmowanymi przez skarżącą jak również okoliczności bądź fakty jakie mogły się na nich znajdować. W ocenie skarżącej organ przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy pomimo uznania, iż przesłanka "bezpośredniości" jest niekonstytucyjna nadal dokonując analizy zgromadzonych dokumentów wymaga od skarżącej aby zagrożenie zdrowia i życia dotyczyło konkretnych przypadków związanych z realizacją czynności służbowych. Podniosła, że organ wydając zaskarżone postanowienie oparł swe rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sytuacji, gdy w okresie służby pełnionej przez skarżącą obowiązywały różne rozporządzenia a złożony przez nią wniosek powinien zostać rozpoznany z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w okresach służby wnioskodawcy, a nie tylko w oparciu o obecnie obowiązujące uregulowania prawne. Wbrew k.p.a. organ nie przeprowadził w sposób pełny

i wyczerpując postępowania dowodowego w niniejszej sprawie. Zarówno organ

I instancji jak i II instancji bezpodstawnie zaniechał przeprowadzenia dowodu

z przesłuchania w charakterze świadków osób wchodzących w skład grup realizacyjnych czy też bezpośrednich przełożonych skarżącej, a nadto uniemożliwiono wnioskodawczyni w toku sprawy złożenie jakichkolwiek wyjaśnień.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odpowiadają prawu. W sprawie tej nie został naruszony ani przepis art. 217 § 2, ani art. 218 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., nie został też naruszony przepis art. 219 k.p.a., na podstawie którego wydano postanowienie.

Organ, rozpatrując wniosek o wydanie zaświadczenia żądanej przez D.A. treści, przeprowadził w koniecznym zakresie, co wynika z samej treści zaskarżonego aktu, jak też z treści postanowienia organu I instancji, postępowanie wyjaśniające, które nie pozwoliło na wydanie zaświadczenia o żądanej treści,

a to wobec braku dokumentów wskazujących aby wnioskodawca podejmował,

co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Istotne jest w tym zakresie nie samo stwierdzenie wnioskodawcy,

iż wykonywał czynności pozwalające na wydanie zaświadczenia, o którym mowa

w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86 poz. 734 ze zm.), przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt

U 12/13, ale fakt istnienia dokumentów, rejestrów, ewidencji, czy innych zbiorów danych pozwalających na stwierdzenie powyższego.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Podstawę postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia stanowi art. 219 k.p.a., który jest częścią regulacji działu VII k.p.a. Tym samym postanowienie to wydawane jest poza ramami ogólnego postępowania administracyjnego. Zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie są trafne.

W ramach postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a.

nie przeprowadza się postępowania dowodowego, o którym mowa w skardze. Zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków osób wchodzących w skład grup realizacyjnych nie jest trafny. Organ na tej podstawie nie mógłby bowiem wydać zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę (v. wyrok NSA oz. w Łodzi z dnia 2 września 1998 r. sygn. akt II SA/Łd 1119/96, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W postępowaniu prowadzonym na skutek żądania wydania zaświadczenia,

w tym przypadku żądanej treści, nie rozstrzyga się w indywidualnej sprawie administracyjnej o obowiązku, czy uprawnieniu jednostki. Z tego względu, wbrew twierdzeniu skargi, w postępowaniu prowadzonym w trybie przepisów Działu VII organ nie ma obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowania, tak jak rozumie to skarżąca i o czym jest mowa w art. 10 k.p.a.

Wskazania wymaga przy tym, że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa

w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających już z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego (v. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1139/10, Lex

nr 1082571, wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt I OSK 104/09, Lex nr 594852). Właściwy organ może wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych, bez potrzeby ich kreowania (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1616/09).

Istota zaświadczenia tkwi w tym, że nie jest ono aktem woli organu, ale aktem wiedzy. W niniejszej sprawie organ dokonał wyczerpujących ustaleń

– z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 – na podstawie dostępnych danych pozostających w dyspozycji Policji: Wydziału [...] KWP w [...], Archiwum Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP w [...], Wydziału [...] KWP w [...], Archiwum Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP w [...]. Stwierdzono jednoznacznie, iż w zasobach Policji nie zachowały się jakiekolwiek dane potwierdzające istnienie przesłanek, o których mowa w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. W takim przypadku organ nie miał podstaw, aby wydać zaświadczenie żądanej treści.

Organ nie naruszył przy tym § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. poprzez oparcie na nim postanowienia. Z zaskarżonego postanowienia wynika, że Komendant Główny Policji przy jego wydaniu uwzględnił przepis § 4 pkt 1 poprzednio obowiązujących i znajdujących w sprawie wnioskodawcy zastosowanie rozporządzeń, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114, z późn. zm.), jak i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373). Organ trafnie wskazał, że brzmienie § 4 pkt 1 tych rozporządzeń jest tożsame, co z uwagi na wzięcie pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku D.A. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13, pozwala stwierdzić, iż zastosowano właściwe przepisy

i we właściwym brzmieniu. Ustaleń tych nie zmienia przywołanie w piśmie Naczelnika [...]KWP w [...] z dnia [...] maja 2015 r. zwrotu "bezpośredniego zagrożenia", albowiem wskazał on jednocześnie, że uwzględniono powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Nadto, z całości akt sprawy wynika, że ustalenia dotyczyły tego, czy wnioskodawczyni podejmowała co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenia życia lub zdrowia.

Biorąc pod uwagę, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, nie rozstrzyga żadnej sprawy i nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Organy wykazały, że podjęły wszelkie działania celem należytego rozpatrzenia wniosku strony. Wobec braku dokumentacji mogącej stanowić podstawę wydania zaświadczenia zasadnie organ zastosował przepis art. 219 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.