Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 648/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 18 art.19 art. 184 w zw. art. 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. i J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SO/Lu 5/09 w przedmiocie oddalenia wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie od rozpoznawania sprawy sygn. akt II SA/Rz 271/05 w sprawie ze skargi H. i J. K. na postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie obiektu postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SO/Lu 5/09, oddalił wniosek H. i J. K. o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie od rozpoznawania sprawy sygn. akt II SA/Rz 271/05 w sprawie ze skargi H. i J. K. na postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2005 r. w przedmiocie przekazania wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie obiektu. W uzasadnieniu Sąd, po przeanalizowaniu przesłanek z art. 19 i 20 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", podniósł, że z oświadczeń sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, złożonych w związku z wnioskiem skarżących wynika, iż brak jest podstaw do wyłączenia sędziów. W ocenie Sądu skarżące nie wskazały przyczyny uzasadniającej wyłączenie sędziów, zaś twierdzenia skarżących o nierzetelności, stronniczości i braku obiektywizmu sędziów są jedynie wynikiem wydania orzeczeń w sprawach sygn. akt II SA/Rz 1858/00, II SA/Rz 34/03, II SA/Rz 1507/03, II SA/Rz 357/05, II SA/Rz 271/05 niezgodnych z oczekiwaniami skarżących i nie mogą przesądzać o zasadności wniosku, skoro strona niezadowolona z orzeczenia mogła je kwestionować w drodze skargi kasacyjnej. Sąd podkreślił, że samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziów postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej w myśl art. 19 ppsa ich wyłączenie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosły H. i J. K. W uzasadnieniu podniesiono, że w wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oz. w Rzeszowie, z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt SA/Rz 1858/00, który zdaniem skarżących ma zasadnicze znaczenie w sprawie, wydawany był w czasie, gdy postępowanie sądowoadministracyjne było jednoinstancyjne. Skarżące w bardzo obszernym uzasadnieniu zażalenia wyrażając swoje niezadowolenie podniosły, że w trakcie rozpraw odmawiano im protokołowania oświadczeń, co ich zdaniem wskazuje na stronniczość sędziów rozpoznających sprawy z ich skarg.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Artykuł 18 § 1 ppsa wymienia kategorię spraw, w których z mocy samej ustawy sędzia jest wyłączony od rozpoznawania danej sprawy. Stosownie zaś do art. 19 ppsa, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 ppsa, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z mocy prawa, jak również nie zachodzą przesłanki z art. 19 ppsa. Podzielić zatem należy ocenę dokonaną przez Sąd I instancji w sprawie niniejszej, tym bardziej, że z oświadczeń złożonych przez sędziów nie wynika, by zachodziły takie okoliczności faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na sposób prowadzenia przez nich postępowania lub by ich działania były stronnicze.

Stwierdzić należy, że przeświadczenie strony co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie czy też stronniczo, nie jest przesłanką żądania jego wyłączenia. Strona może bowiem zwalczać nieprawidłowe jej zdaniem orzeczenie wydane przez Sąd I instancji wykorzystując przysługujące jej środki odwoławcze. Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu kwestii, że nie możliwym było wzruszenie wyroku wydanego w sprawie, który skarżące uważają za mający zasadnicze znaczenie, stwierdzić przyjdzie, że strona niezadowolona z tego rozstrzygnięcia powinna była podjąć odpowiednie kroki celem złożenia przez uprawnione podmioty rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego (w myśl art. 57 § 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368).

Zarzut dotyczący sposobu protokołowania na rozprawach również nie może zostać uwzględniony. Wskazać bowiem należy, że jeżeli strona była niezadowolona ze sporządzonego na rozprawie protokołu powinna była wnieść o jego sprostowanie lub uzupełnienie (art. 102 ppsa), wszczynając tym samym procedurę ocenną tego protokołu.

Kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie posiada wystarczające uzasadnienie i prawidłowe przesłanki, które stanowiły podstawę do oddalenia wniosku o wyłączenie sędziów. Okoliczności podniesione przez skarżące stanowią ich subiektywne odczucia, zaś akta sprawy nie odzwierciedlają takich okoliczności, które mogłyby budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziów orzekających w sprawach skarżących.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do podważenia stanowiska Sądu I instancji orzekł jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa.