Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 190/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 i par. 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A.M. – [...] na bezczynność Prezydenta Miasta Katowice w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 sierpnia 2020 r. A.M. jako [...] (dalej: wnioskodawca, strona lub skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. (dalej: organ) w udostępnieniu informacji publicznej, o którą zwrócił się wnioskiem z dnia [...] r.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] r. skierował do biura prasowego Urzędu Miejskiego w K. drogą e-mailową wniosek o udzielenie następującej informacji: "czy były w lipcu/sierpniu jakiekolwiek inne stwierdzenia lub podejrzenia koronawirusa w strukturach Urzędu Miasta K.? Jeżeli tak to kiedy i co się działo? Ile przypadków koronawirusa odnotowano w strukturach miasta od początku pandemii?".

W odpowiedzi na wniosek skarżącego, adresat pytania w tej samej formie, tj. w drodze wiadomości e-mailowej z dnia [...] r. poinformował skarżącego, że "komunikaty o przypadkach infekcji koronawirusem zostały zamieszczone na stronie internetowej oraz w Biuletynie Informacji Publicznej w zakresie związanym z organizacją działania Urzędu i zapewnieniem bezpieczeństwa mieszkańcom i pracownikom. Informacja została niezwłocznie przekazana pracownikom w sposób przyjęty w Urzędzie Miasta".

Skarżący zarzucił w skardze, że informacja publiczna, o której udostępnienie wnioskował nie jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej czy na innych stronach internetowych Urzędu Miasta K., jak wskazuje to organ. Urząd Miasta K. uruchomił serwis internetowy poświęcony pandemii C0V1D - 19 w K. (pod adresem: [...]), jednak nie można na nim znaleźć informacji, o których udostępnienie wnosił skarżący. Dalej podniósł, że serwis ten nie jest na bieżąco aktualizowany, a ostatnia aktualizacja komunikatów na nim zamieszczanych miała miejsce w dniu [...] r., zaś stan zakażeń C0V1D-19 w K. zaktualizowany został ostatni raz w dniu [...] r. Również w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta K. brak jest informacji o których udostępnienie wnosił. Znajdują się w nim bowiem podstawowe informacje o funkcjonowaniu Urzędu Miasta K. w stanie epidemii, a odsyłacz (link) "Zapoznaj się z komunikatem dotyczącym aktualnej sytuacji epidemicznej w K." przenosi do strony internetowej z ogólnymi informacjami na temat C0V1D -19, które zamieszczone zostały [...] r.

Wobec tego, że organ nie udostępnił informacji publicznej skarżącemu w przewidzianym ku temu w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminie, a jedynie wystosował w sprawie ww. wiadomość e-mailową z [...] r., w której w sposób błędny poinformował skarżącego, że informacje o których udostępnienie wnosił dostępne są w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta K., organ pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej skarżącemu. Ponadto, organ nawet nie poinformował skarżącego o adresie internetowym pod którym znajdzie informacje, o których udostępnienie wnosił.

W skardze, wniósł o stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zobowiązanie organu do dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej lub uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku ciążącego w tym zakresie na organie, a ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie.

Wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Tak szeroka definicja nie oznacza jednak konieczności udzielania wszelkiej informacji o jaką strona zawnioskuje. Szeroki zakres art. 6 ww. ustawy, określający zakres przedmiotowy i podmiotowy pojęcia "udostępnianie informacji publicznej", nie powoduje, że każda informacja jest informacja publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy bowiem odróżnić informacje publiczne wytworzone przez organy władzy publicznej od informacji dotyczących pracowników urzędów obsługujących organy władzy publicznej, będących w posiadaniu organu jako pracodawcy tych osób. Ograniczenie takie znajduje odzwierciedlenie w brzmieniu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy. Nadto organ zobowiązany jest do udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące informacji publicznej, która jest w jego posiadaniu, a contrario - jeśli organ takiej informacji nie posiada, nie jest zobowiązany do jej udzielenia. Dalej podniósł, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 grudnia 2016r. sygn. akt: II SA 1158/16; LEX nr 2196025)

W ocenie organu żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, a ponadto organ nie jest wytwórcą takiej informacji. Skarżący żąda informacji, które ze swej istoty należą do sfery prywatnej pracowników Urzędu, a tym samym ich udzielenie może stanowić naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych i podlega ograniczeniu wskazanym w art. 5 ust. 1 ustawy. Stąd też nie da się udzielić odpowiedzi na pytanie cyt. "co się działo" w sposób oczekiwany przez skarżącego. Podawanie wiadomości o ilości chorych pracowników przez Urząd Miasta wynika z troski o mieszkańców, aktualnej sytuacji epidemicznej, jednakże należy mieć na uwadze, że każda kolejna ilość danych związanych z tym kiedy stwierdzono przypadki choroby, co się działo, może naruszyć prawo pracownika do prywatności, gdyż zmierza do personalizacji tych danych. Choroba pracownika urzędu co do zasady nie jest bowiem sprawą urzędową i należy do sfery życia prywatnego. Należy mieć bowiem na uwadze art. 9 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) zgodnie z którym zabrania się przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych oraz przetwarzania danych genetycznych, danych biometrycznych w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej lub danych dotyczących zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej tej osoby.

Ponadto skarżący żądał informacji, których organ nie wytworzył. Podawanie liczby chorych nie leży w kompetencji organu, a odpowiednich służb epidemiologicznych. Informacje posiadane przez organ są informacjami pośrednimi, uzyskiwanymi właśnie od ww. instytucji epidemiologicznych. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem organ zobowiązany jest do ujawnienia informacji która jest w jego posiadaniu. Jeśli zatem organ nie posiada danych informacji, bądź posiada informacje nieaktualne, ale ich nie tworzy czy też przetwarza gdyż należy to do kompetencji innego organu, nie można podnosić zarzutu bezczynności w tym zakresie. Ponadto skarżący podniósł, że nie udzielono mu informacji m.in. za miesiąc sierpień, podczas gdy wniosek o dostęp do informacji publicznej złożony został w dniu [...], zatem organ nie mógł jeszcze takich danych posiadać.

Żądanie udzielenia informacji publicznej o ilości stwierdzonych przypadków koronawirusa w strukturach miasta również wykracza poza zakres informacji publicznej. Takie informacje nie są sprawą publiczną, a nadto organ dysponuje jedynie tymi, które pochodzą od organów epidemiologicznych i są ogólnodostępne. Trudno wyobrazić sobie dokument o charakterze urzędowym zawierający odpowiedzi na tak sformułowane pytania, gdyż nie ma podstaw prawnych do jego wydania - nie sposób uznać je za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2012r., sygn. akt I OSK 1177/12, LEX nr 1265660). Urząd Miasta podjął wszelkie działania istotne z punktu widzenia realizacji zadań publicznych zmienił organizację pracy, poinformował o tym fakcie mieszkańców poprzez publikację stosownej informacji na stronie BIP oraz podjął odpowiednie działania sanitarne (izolacja, wygaszanie ogniska).

Wszelkie informacje, które posiadał organ znajdowały się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, do której skarżącego odesłał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.

Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji pubicznej (t.j. Dz. 2019, poz. 1429, dalej: u.d.i.p). informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., iż do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych. Ponieważ skarżący działał jako [...] należy zwrócić uwagę, że art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (t.j. Dz.U. z 1018 r., poz. 1914) odsyła w zakresie udostępniania informacji prasie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast art. 11 Prawa prasowego ustanawia prawo dziennikarza do uzyskania informacji w trybie tej ustawy.

Z powyższego wynika, że Prawo prasowe przewiduje dwa tryby udzielania prasie wnioskowanych informacji publicznych. W myśl art. 3a ustawy, w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy, dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji w zakresie, o którym mowa w art. 4 tj. od przedsiębiorców i podmiotów niezaliczonych do sektora finansów publicznych oraz niedziałających w celu osiągnięcia zysku o swojej działalności. Przepis ten poszerza zatem katalog podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji, które nie zostały uwzględnione w ustawie o dostępie do informacji publicznej z jednej strony, z drugiej zaś ustanawia odrębny, autonomiczny tryb weryfikacji wywiązywania się z obowiązku udzielenia prasie informacji publicznej.

Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

W art. 4 u.d.i.p. zawarty jest katalog podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że Prezydent Miasta K. jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w odpowiedzi na złożony wniosek.

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:

1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;

5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.

W przedmiotowej sprawie, skarżący domaga się stwierdzenia bezczynności Prezydenta Miasta K. w odpowiedzi na wniosek, którego jednak nie skierował do tego organu. Skarżący wystąpił bowiem do biura prasowego jako [...] portalu informacyjnego [...] o udzielenie mu informacji, nie wskazując przy tym w jakim trybie domaga się od biura prasowego udzielenia odpowiedzi na pytanie: "czy były w lipcu/sierpniu jakiekolwiek inne stwierdzenia lub podejrzenia koronawirusa w strukturach Urzędu Miasta K.? Jeżeli tak to kiedy i co się działo? Ile przypadków koronawirusa odnotowano w strukturach miasta od początku pandemii?".

Adresat tak postawionych pytań niezwłocznie udzielił odpowiedzi odsyłając skarżącego do informacji ogólnodostępnych na stronie internetowej oraz w Biuletynie Informacji Publicznej. W ocenie Sądu udzielona skarżącemu odpowiedź korespondowała z nieprecyzyjną i niespójną treścią pytania.

Nie wiadomo bowiem co skarżący miał na myśli pytając o "jakiekolwiek inne stwierdzenia lub podejrzenia koronawirusa", z kolei pytanie drugie " jeżeli tak to kiedy i co się działo ?" przeczy pierwszemu "czy były w lipcu/sierpniu...", trudno ponadto zakładać, że pytanie "co się działo" jest pytaniem o informację publiczną, nie wiadomo również o jakie konkretnie struktury skarżący pytał.

Podsumowując, nie można oczekiwać wyczerpującej i jasnej odpowiedzi na niejasne pytania oraz domagać się stwierdzenia bezczynności organu w razie kierowania pytań do innych, nawet podległych organowi adresatów. Jedynie na konkretne pytanie można udzielić konkretnej odpowiedzi. W tym przypadku odpowiedź biura prasowego na pytania skarżącego była w ocenie Sądu orzekającego w sprawie niezwłoczna i wystarczająca.

Z powyższych względów skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.