Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 213/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Kraków, dnia 16 maja 2017 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie skarżący wskazał, że w podobnych sprawach sądy administracyjne uchylały rozstrzygnięcia organów celnych, a w sprawach tożsamych przedmiotowo wstrzymały wykonanie zaskarżonych decyzji. Powołał się też na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który w tożsamej sprawie stwierdził, że wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadne do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne, ponadto rozstrzyganie w przedmiocie ochrony tymczasowej powinno stanowić wyraz wyważenia interesu publicznego oraz słusznego interesu strony. Nadto wskazał na treść orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Lublinie i Gorzowie Wielkopolskim, w których podkreślano, że wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków i wyliczył szereg dalszych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zawierających jego zdaniem tożsame stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., póz. 718 ze zm -oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Argumenty skarżącego należy uznać za oparte przede wszystkim na podkreślaniu wad zaskarżonej decyzji. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów

2

skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, Lex Omega nr 1479276 oraz z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 428/14, Lex Omega nr 1467730). Wskazywanie na uchylenie podobnych decyzji przez sądy administracyjne zmierza właśnie do wykazania wadliwości decyzji, której wstrzymania skarżący się domaga w niniejszej sprawie. Tymczasem ustawodawca, dopuszczając wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu na zasadzie wyjątku, uzależnił taką możliwość wyłącznie od skutków jego wykonania, nie zaś od tego, czy akt jest wadliwy. Podane sygnatury wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dotyczą spraw innych podatników, z niniejszą sprawą zaś łączy je osoba pełnomocnika. Przyczyną uchylenia zaskarżonych decyzji w tych sprawach było zaś niedostateczne wyjaśnienie kwestii tego, kto był organizatorem gry poza lokalem, nie zaś zagadnienia z zakresu prawa materialnego. Wobec tego spraw tych w żadnej mierze nie można byłoby uznać za podobne. Na marginesie można zauważyć, że wśród spraw sądowych, wskazanych przez skarżącego jako te, w których zapadły postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, odnaleźć można takie, w których sąd następnie skargi oddalał (np. sygn. akt III SA/Kr 1700/15 bądź III SA/Lu 27/16).

Nie mogło odnieść skutku odwołanie się do postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (sygn. akt l SA/Po 90/14). Odpowiedź na pytanie prawne, o którym w tyrn orzeczeniu mowa, została już bowiem udzielona -Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r. (sygn. akt P 4/14) orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne z: a) art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Poglądy wskazane w pozostałych orzeczeniach są jak najbardziej słuszne w zakresie uznania za przesłankę wstrzymania wykonania decyzji niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków, co zresztą wynika wprost z ustawy i winno być uwzględnione nawet bez przytaczania poglądów judykatury. Niemniej jednak w każdej sprawie sąd administracyjny odrębnie ocenia skutki wykonania decyzji w odniesieniu do konkretnego podmiotu. W powołanych sprawach karę nałożono na inny podmiot (Hot Fruits Polska sp. z o.o.), zatem nie sposób okoliczności, które uzasadniały w nich wstrzymanie wykonania decyzji mechanicznie przenosić na grunt sprawy niniejszej. Szkoda czy też skutki wykonania decyzji, grożące osobie prawnej w żadnej mierze nie uzasadnia przyjęcia, że takie

3

samo zagrożenie dotyczy innego podmiotu, będącego osobą fizyczną. Rzeczą skarżącego było uprawdopodobnić, że w jego konkretnej sytuacji wykonanie decyzji jemu grozić będzie znaczną szkodą albo trudnymi do odwrócenia skutkami. Powoływanie się na postanowienia sądów, dotyczące sytuacji innego podmiotu w żaden sposób nie mogło odnieść takiego skutku.

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.