Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 232/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 3,  ust. 2,  ust. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 50 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K. Ł.-J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej K. Ł.-J. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania K. Ł. (dalej: "skarżąca") od decyzji Starosty P. z dnia [...] grudnia 2011 r. (dalej: "organ I instancji"), wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości C., gmina G. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą wydania przedmiotowej decyzji były następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu [...] listopada 2011 r. skarżąca dokonała zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia działki o numerze [...] od strony drogi publicznej – ulicy O. oraz od strony ulicy usytuowanej na działce numer [...] w miejscowości C., gmina G.. Do zgłoszenia dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Starosta P. na podstawie art. 30 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 7 dni przez: 1/ jednoznaczne określenie wysokości projektowanego ogrodzenia, 2/ dostarczenie ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G., ustalającej lokalizację ogrodzenia działki numer [...] od strony ulicy O. i drogi oznaczonej jako działka [...], 3/ usytuowanie ogrodzenia od strony linii brzegowej rzeki W. w odległości min. 1,5 m, zgodnie z art. 27 ustęp 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229 z późn. zm.) oraz 4/ doprowadzenie projektowanego ogrodzenia do zgodności z § 41 ustęp 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm., zwane dalej "rozporządzeniem technicznym z 2002 r.").

Skarżąca nie uzupełniła zgłoszenia w powyższym zakresie i terminie, dlatego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Starosta P. wniósł sprzeciw dla jej zamierzenia budowlanego, wskazując jako podstawę prawną art. 30 ustęp 6 punkt 2 Prawa budowlanego.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając organowi naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. oraz art. 29 ustęp 1 punkt 23, art. 30 ustęp 2 i ustęp 6 punkt 2 Prawa budowlanego. W odwołaniu skarżąca podniosła, że realizuje inwestycję polegającą na budowie domu na działce numer [...] w C., która ma być ogrodzona siatką na podmurówce. Mapa projektowa inwestycji była przedmiotem uzgodnień z Burmistrzem Miasta i Gminy G. na etapie wydawania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia [...] października 2011 r. Skarżąca nie uzupełniła zgłoszenia zgodnie z postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., ponieważ nie zgadzała się z ich zasadnością i legalnością. Organ nie wskazał bowiem podstawy prawnej żądania dostarczenia ostatecznej decyzji ustalającej lokalizację ogrodzenia, co jest sprzeczne z art. 107 k.p.a. Nadto takie zobowiązanie jest sprzeczne z art. 50 ustęp 2 punkt 2 w związku z art. 59 ustęp 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm., zwana dalej "u.p.z.p".), z którego wynika, że wszystkie roboty niewymagające pozwolenia na budowę nie wymagają decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji nieprawidłowo zinterpretował w/w przepisy, co skutkowało wniesieniem sprzeciwu. Poza tym błędnie zastosował przepis art. 30 ustęp 6 punkt 2 Prawa budowlanego, który nakazuje wniesienie sprzeciwu, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Dla terenu objętego inwestycją nie uchwalono takiego planu, bowiem organ gminy wydał decyzję o warunkach zabudowy.

Nie było też podstaw do nałożenia przez organ obowiązku usytuowania ogrodzenia w odległości 1,5 m od linii brzegowej W., ponieważ nieruchomość skarżącej nie graniczy z tą rzeką; jest od niej oddalona o około [...] m.

Skarżąca w odwołaniu wskazała również, że organ I instancji zgłosił sprzeciw z uchybieniem ustawowego 30 - dniowego terminu, wynikającego z art. 30 ustęp 5 Prawa budowlanego, bowiem zgłoszenie budowlane zostało złożone w dniu [...] listopada 2011 r., a decyzja w przedmiocie sprzeciwu została stronie doręczona w dniu [...] grudnia 2011 r., na dowód czego przytoczyła szereg orzeczeń sądów administracyjnych. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji, bowiem przedmiotowe zgłoszenie spełniało wymogi art. 30 ustęp 2 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, mając na uwadze okoliczność, iż organ I instancji wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ustęp 2 Prawa budowlanego, wobec niezastosowania się inwestora do obowiązku wynikającego z postanowienia. Przepis ten ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej, nie mieści się w ramach uznania administracyjnego, ani nie odwołuje się do zasad słuszności czy celowości. W sytuacji, gdy inwestor nie przedstawi stosownej dokumentacji, należy wydać decyzję wnoszącą sprzeciw wobec planowanych robót budowlanych. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że dołączony do zgłoszenia rysunek, przedstawiający sposób umiejscowienia planowanego ogrodzenia jest nieprecyzyjny. Z akt, będących w dyspozycji organu wojewódzkiego, brak jest możliwości ustalenia, czy przedmiotowe ogrodzenie projektowane jest w przepisowej odległości 1,5 m od linii brzegowej wód powierzchniowych. Ponadto w ocenie organu odwoławczego niezasadny jest zarzut przekroczenia przez organ I instancji ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu, bowiem zgodnie z najnowszym orzecznictwem sądów administracyjnych dla zachowania terminu z art. 30 ustęp 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie, faktycznie skróciłoby 30 – dniowy termin i umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., II OSK 105/10).

Od decyzji organu II instancji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, powtarzając zarzuty z odwołania, zarzucając naruszenie art. 6 – 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., art. 29 ustęp 1 punkt 23, art. 30 ustęp 2 w związku z art. 30 ustęp 6 punkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 59 ustęp 1 i art. 50 ustęp 2 punkt 2 u.p.z.p.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że naruszenie zasady praworządności przejawia się w tym, że organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] listopada 2011 r. nałożył na stronę bezpodstawny obowiązek przedstawienia dokumentów, które nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawnych. Naruszenie zasady prawdy obiektywnej dotyczy ustaleń organu II instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji utożsamia linię brzegową wód powierzchniowych z linią brzegową rzeki W.. Naruszenie zasady zaufania do organów administracji skarżąca upatruje w zakreśleniu przez organ I instancji terminu 7 dni na uzupełnienie dokumentacji, który nie był możliwy do zachowania, ponieważ organ gminy nie byłby w stanie w tak krótkim czasie wydać decyzji o warunkach zabudowy. Doszło również do naruszenia zasady udzielania informacji przez brak wskazania w postanowieniu o uzupełnieniu dokumentów podstawy prawnej w zakresie żądania zawartego w postanowieniu pod pozycją 2. W żądaniu pod numerem 4 podano podstawę prawną, ale bez przytoczenia treści przepisu. W gestii organu powinno leżeć prawidłowe poinformowanie petenta o nałożonych na niego zobowiązaniach. Organ odwoławczy nie skorygował naruszenia naczelnych zasad postępowania administracyjnego, dokonanych przez organ I instancji, a więc zaakceptował naruszenie w/w przepisów postępowania. Organ odwoławczy orzekał wbrew zasadom określonym w art. 80 k.p.a., bowiem w odwołaniu strona wskazała, że ogrodzenie jest elementem procesu budowlanego, zarejestrowanego pod numerem [...]. Poza tym nie odniósł się do wszystkich zarzutów strony, zawartych w odwołaniu, ograniczył się jedynie do wskazania stanu faktycznego i przepisów prawa, mających zastosowanie w tej sprawie. Błędnie uznał, że do ogrodzenia stosuje się przepisy o decyzji o warunkach zabudowy, co jest sprzeczne z art. 50 ustęp 2 punkt 2, art. 59 ustęp 1 u.p.z.p oraz art. 29 ustęp 1 punkt 23 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej, zgłoszenie już na wstępie spełniało wymogi z art. 30 ustęp 2 Prawa budowlanego w zakresie uzgodnień lokalizacji ogrodzenia. Działka skarżącej znajduje się przy zbiorniku wodnym o nazwie Jezioro C. (nie graniczy z W.), usytuowanie jej ogrodzenia w odległości sugerowanej przez organ (1,5 m) należy uznać za zrealizowane już w momencie wydawania postanowienia. Organ II instancji nie odniósł się do zarzutu strony w zakresie poprawności formułowania żądań w przedmiocie uzupełnienia wniosku i granic swobody kształtowania treści postanowienia przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Rozpoznając przedmiotową skargę w zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 29 ustęp 1 punkt 23 Prawa budowlanego budowa ogrodzenia jest zwolniona z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę. Jednak w art. 30 ustęp 1 punkt 3 Prawa budowlanego ustawodawca zobowiązał inwestora do zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej faktu planowanej budowy ogrodzeń usytuowanych od strony dróg, ulic, placów torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, a także dołączyć - w zależności od potrzeb - odpowiednie szkice, rysunki, pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami (art. 30 ustęp 2 Prawa budowlanego). Organ nie może zażądać nic ponad to, co zostało określone w art. 30 ustęp 2 Prawa budowlanego. W razie niekompletności zgłoszenia co do wymaganej dokumentacji właściwy organ nakłada na inwestora – w drodze postanowienia – obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne dokumenty w określonym terminie. Postanowienie w tym zakresie nie jest zaskarżalne, można badać jego legalność dopiero razem z decyzją wydaną na jego podstawie (sprzeciwem).

W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykonała nałożonego na nią obowiązku uzupełnienia dokumentów, skutkującego zgłoszeniem sprzeciwu, ponieważ miała uzasadnione zastrzeżenia co do ich zgodności z prawem, które mogła wyartykułować dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Przede wszystkim organ I instancji zobowiązał skarżącą do złożenia w terminie 7 dni ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. ustalającej lokalizację ogrodzenia działki numer [...] od strony ulicy O. i drogi oznaczonej numerem działki [...], gdy tymczasem z art. 50 ustęp 2 punkt 2 u.p.z.p. wynika, że nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, a do takich robót zalicza się budowa ogrodzenia od strony dróg (wymagane jest tylko zgłoszenie). Takie zobowiązanie nie znajduje podstaw prawnych, a więc narusza zasadę legalności z art. 6 k.p.a. Organ II instancji nie ustosunkował się do tego zarzutu odwołania, jak również do podniesionej przez skarżącą okoliczności uzyskania przez nią ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku na działce numer [...] w miejscowości C., do której dołączona była mapa projektowa z zaznaczonym ogrodzeniem z siatki na podmurówce, która z kolei była przedmiotem uzgodnień z organem samorządu gminnego.

Skarżąca kwestionowała w odwołaniu zasadność nałożenia na nią obowiązku usytuowania ogrodzenia w odległości 1,5 m od linii brzegowej rzeki W., gdy tymczasem jej działka leży w odległości około [...] m od tej rzeki (już w dacie nakładania tego obowiązku był on wykonany), a organ odwoławczy ustosunkował się do odległości ogrodzenia od linii brzegowej wód powierzchniowych. Z treści powołanego przez organ I instancji w postanowieniu przepisu art. 27 ustęp 1 Prawa wodnego wynika, że zabrania się grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu. Organ odwoławczy nie wyjaśnił, czy rozpatrując ten zarzut chodziło mu o rzekę W. czy też o inne wody powierzchniowe (jakie?). Z dołączonej do decyzji o pozwoleniu na budowę mapy projektowej nie wynika, aby nieruchomość skarżącej, która ma być ogrodzona, przylegała do powierzchniowych wód publicznych. Organ odwoławczy nie rozpatrzył więc całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, oceniając zasadność zobowiązań nałożonych na skarżącą postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., w szczególności w punkcie 2 i 3, a jest zobowiązany do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, nie tylko do kontroli argumentów podniesionych w odwołaniu, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 §1 punkt 1 k.p.a.

Organ I instancji nie sprecyzował również skarżącej, w jaki sposób ma doprowadzić projektowane ogrodzenie, którego wysokość w zgłoszeniu została podana w granicach od [...] m do [...] m (a więc nie mniej niż 1,80 m), do zgodności z § 41 ustęp 2 rozporządzenia technicznego z 2002 r. Z treści tego przepisu wynika, że zabronione jest umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości mniejszej niż 1,80 m, ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów. Wskazanie jedynie tej podstawy prawnej w punkcie 4 postanowienia z dnia [...] listopada 2011 r. może być niezrozumiałe do wykonania, co też podniosła skarżąca w skardze jako naruszenie art. 9 k.p.a. (zasada informowania stron).

Organ I instancji w decyzji o sprzeciwie wskazał w sentencji błędną podstawę prawną – art. 30 ustęp 6 punkt 2 Prawa budowlanego (sprzeciw z powodu naruszenia przez budowę ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), natomiast w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje art. 30 ustęp 2 Prawa budowlanego, z którego wynika, że w przypadku nieuzupełnienia dokumentów, do których inwestor był zobowiązany postanowieniem, organ wnosi sprzeciw do zgłoszenia budowy ogrodzenia. Dla terenu objętego inwestycją nie uchwalono planu miejscowego, o czym może świadczyć wydanie skarżącej przez organ gminy dla inwestycji budynkowej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2010 r. Istnieje więc sprzeczność między ustaleniami faktycznymi zawartymi w uzasadnieniu decyzji, a oceną prawną wynikającą z sentencji decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy nie odniósł się do tej nieścisłości, nie sprostował tego, co również wskazuje na pobieżną ocenę materiału dowodowego w wyniku rozpoznania odwołania, chociaż w uzasadnieniu zacytował art. 30 ustęp 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniach organów obu instancji powinna się znaleźć pełna i przekonująca ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia, a kontrolowane przedmiotowe decyzje takim warunkom nie odpowiadają.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że organ I instancji spóźnił się ze zgłoszeniem sprzeciwu, Sąd podziela w tym zakresie wywody organu odwoławczego, że zgodnie z najnowszym orzecznictwem sądów administracyjnych dla zachowania terminu z art. 30 ustęp 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie decyzji o sprzeciwie i nadanie jej w placówce pocztowej przed upływem 30 dni od zgłoszenia (patrz wyroki NSA z dnia: 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06, z dnia 21 kwietnia 2009 r., II OSK 574/08, z dnia 20 stycznia 2011, II OSK 105/10, z dnia 25 sierpnia 2011 r., II OSK 1185/10, z dnia 13 września 2011 r., II OSK 1326/10 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 marca 2011 r., II SA/Łd 1504/10).

W przedmiotowej sprawie zgłoszenie miało miejsce w dniu [...] listopada 2011 r., sprzeciw wydany został w dacie [...] grudnia 2011 r., nadany na poczcie [...] grudnia 2011 r., a doręczony skarżącej w dniu [...] grudnia 2011 r. Jednak należy mieć tu na uwadze, że postanowienie wydane na podstawie art. 30 ustęp 2 Prawa budowlanego przerywa bieg terminu 30 - dniowego, który zaczyna biec od nowa od dnia następnego, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo od dnia następnego od daty bezskutecznego upływu terminu wskazanego w postanowieniu (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06). Termin wykonania obowiązków z postanowienia z dnia [...] listopada 2011 r. minął skarżącej w dniu [...] grudnia 2011 r., a więc od [...] grudnia 201 r. zaczął biec termin 30 - dniowy termin na złożenie sprzeciwu przez organ I instancji. Z porównania tych dat wynika, że sprzeciw w przedmiotowej sprawie nie był spóźniony.

Mając powyższe wywody na uwadze, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 punkt 1 litera "a" i "c" p.p.s.a. uchylił decyzję organu I i II instancji, uznając iż zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 30 ustęp 2 Prawa budowlanego, art. 50 ustęp 2 punkt 2 u.p.z.p.) oraz naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.6-9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 punkt 1 k.p.a.).

Organ I instancji ponownie winien przeanalizować zgłoszenie skarżącej, czy jest ono kompletne i odpowiada art. 30 ustęp 2 zdanie 1 i 2 Prawa budowlanego, czy wymaga uzupełnienia, jeśli tak, to w jakim zakresie. Należy pamiętać, że celem postępowania zgłoszeniowego jest uproszczenie i odformalizowanie procedury związanej z uzyskaniem pozwolenia na budowę. Ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi wynikać nie tylko z właściwie uzasadnionej potrzeby, ale także z obowiązujących przepisów prawa. Dodatkowe szkice, dokumenty, uzgodnienia, itp. powinny znajdować oparcie w przepisach regulujących np. ochronę środowiska, ochronę przeciwpożarową, wynikać z ustaw: o drogach publicznych, Państwowej Inspekcji Sanitarnej, czy Prawa wodnego. W sytuacji wskazania zobowiązań należy zakreślić realny dla strony termin do ich wykonania, adekwatny do rodzaju zobowiązania.

O treści punktu 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.