Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1651/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 12;
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 68 par 1; art. 21 par 1 pkt 2; art. 2 par 1 pkt 1; art. 3 pkt 8; art. 2 par 2; art. 4;; art. 5;
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 60 pkt 7; art. 67;
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
article: art. 15zzs indesk 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VI SA/Wa 1651/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich w [...], działającego w imieniu Prezydenta [...], o nr [...] - w przedmiocie wymierzenia A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Spółka) kary pieniężnej w kwocie 19 656 00 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) al. [...] w rej. ul. [...] w [...] z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi i umieszczenie w nim reklamy (słupa reklamowo - ogłoszeniowego) o łącznej powierzchni reklamowej 8,40 m2 w okresie od dn. 1 czerwca 2013 r. do dn. 27 listopada 2013 r.

Podstawami prawnymi rozstrzygnięcia były przepisy art. 40 ust. 12 i 13 oraz art. 40d ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.) oraz zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. woj. [...] z 2004 r., Nr [...], poz. [...] ze zm.).

Jak wynika z akt, w dnu [...] listopada 2013r. pracownik Wydziału Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadził kontrolę pasa drogowego al. [...] w rej. ul. [...], stwierdzając funkcjonowanie w nim słupa reklamowo-ogłoszeniowego.

Na zebrany w sprawie materiał dowodowy składają się: protokół z kontroli pasa drogowego z dnia [...].11.2013r, dokumentacja fotograficzna sporządzona w dniu [...].11.2013r., decyzja administracyjna z dnia [...].11.2011 r. nr [...], zmieniona decyzją nr [...] z dnia [...].06.2013r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy (słupa reklamowego) Spółki, wniosek Spółki złożony w dniu 29.04.2013r. o zmianę decyzji z dnia [...].11.2011r. nr [...] w części dotyczącej powierzchni ekspozycji reklamowej oraz typu słupa reklamowego, z załączonym projektem konstrukcyjnym niepodświetlanego słupa reklamowego o powierzchni ekspozycji 8,40 m2.

Organ ustalił, że pas drogi [...] w podanej lokalizacji zajmowała A. S.A. w celu funkcjonowania reklamy w postaci niepodświetlanego słupa reklamowo-ogłoszeniowego o łącznej powierzchni ekspozycji 8,40 m2.

Pismem z dnia [...].11.2013r., na podstawie art. 79 § 1 k.p.a., Zarząd Dróg Miejskich zawiadomił A. S.A. o planowanej wizji lokalnej w dniu [...].12.2013r.

W dniu [...].12.2013r. odbyły się oględziny pasa drogowego al. [...] w rej. ul. [...], w trakcie których nie stwierdzono funkcjonowania omawianego słupa reklamowego.

Pismem z dnia 28.04.2016r. ZDM na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał pełnomocnika Spółki do udzielenia informacji, czy kiedykolwiek wymieniała nośnik reklamowy o powierzchni 6,00 m2 w omawianej lokalizacji na większy (kiedy), oraz obiekt o jakiej powierzchni reklamowej znajdował się w przedmiotowym pasie drogowym w dniu kontroli przeprowadzonej przez pracownika ZDM, tj. w dniu [...].11.2013r. Pełnomocnik strony nie udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie.

Następnie na wezwanie ZDM (pismo z dnia 24.08.2016r.), spółka W. Sp. z o.o. w piśmie z dnia 07.09.2016r. stwierdziła, że w dniu 01.03.2011r. zawarła z A. S.A. umowę współpracy, przedmiotem której było m.in. umieszczanie i eksploatowanie w pasach drogowych ulic na terenie [...] słupów reklamowych, w tym omawianego słupa reklamowego i sprecyzowała, że w przedmiotowej lokalizacji usytuowany był słup typu [...], którego powierzchnia reklamowy wynosi 8,40 m2. Ponadto spółka W. Sp. z o.o. do ww. pisma dołączyła projekt konstrukcyjny słupa, który funkcjonował w lokalizacji Al. [...] w rej. ul. [...]. ZDM stwierdził, że załączony do pisma W. Sp. z o.o. projekt konstrukcyjny słupa reklamowego jest tożsamy z projektem słupa załączonym do wniosku Spółki z dnia 29.04.2013r. o zmianę decyzji z dnia [...].11.2011 r. nr [...] w części dotyczącej powierzchni ekspozycji reklamowej oraz typu słupa reklamowego, tj. z podświetlanego o powierzchni 6,0 m2 na niepodświetlany o powierzchni ekspozycji 8,40 m2. Ww. projekty obrazują jednocześnie typ słupa reklamowego, jaki został stwierdzony podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...].11.2013r.

Organ wskazał, iż jako datę początkową zajęcia omawianego pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu ZDM przyjął [...].06.2013r., tj. dzień następujący po wygaśnięciu decyzji administracyjnej z dnia [...].11.2011r. nr [...], zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...].06.2013r. Zaznaczył, iż w wyniku zmiany decyzji z dnia [...].11.2011 r. nr [...], decyzją nr [...] z dnia [...].06.2013r. Spółka zobligowana była do uiszczenia wyższej opłaty za zajęcie pasa drogowego w stosunku do pierwotnej, tj. zamiast kwoty 3616,80 zł nowa opłata wyniosła 3759,36 zł. Wyższa opłata wynikała z faktu, iż zgodnie z deklaracją strony zawartą we wniosku z dnia 29.04.2013r. w okresie od dnia 29.04.2013r. do dnia 31.05.2013r. w pasie drogowym zamiast podświetlanego słupa reklamowego o powierzchni 6,00 m2 miał funkcjonować niepodświetlany słup reklamowy o powierzchni ekspozycji 8,40 m2. Umieszczenie słupa reklamowego o większej powierzchni jak również niepodświetlanego, który zgodnie uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2004r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. woj. [...] z 2004 r,, Nr [...], poz. [...] ze zm.) podlega wyższej opłacie za zajęcie pasa drogowego, tj. w przypadku drogi powiatowej stawka dzienna zamiast 1,10 zł/m2, zmieniła się na 1,30 zł/m2, wiązało się z podniesieniem opłaty za funkcjonowanie niepodświetlanego słupa reklamowego o powierzchni 8,40 m2. Organ podkreślił, że strona zaakceptowała podniesienie tej opłaty, gdyż w dniu 29.04.2013r. wniosła o zmianę decyzji z dnia [...].11.2011r. nr [...], i nie wniosła odwołania od decyzji zmieniającej nr [...] z dnia [...].06.2013r. zezwalającej na funkcjonowanie słupa reklamowego o powierzchni 8,40 m2,, tym samym akceptując jej ustalenia. Organ wskazał, iż dodatkowym potwierdzeniem, iż reklama funkcjonowała bez zezwolenia w okresie wskazanym w niniejszej decyzji, jest pismo W. Sp. z o.o. z dnia [...].09.2016r., w którym spółka ta oświadczyła, iż w dniu [...].03.2011r. zawarła z A. S.A. umowę o współpracy, przedmiotem której było m.in. umieszczanie i eksploatowanie w pasach drogowych ulic na terenie [...] słupów reklamowych, w tym reklamy zlokalizowanej w pasie drogowym al. [...] w rej. ul. [...]. Z treści ww. pisma wynikał ponadto fakt usunięcia przedmiotowej reklamy w dniu [...] listopada 2013 r.

Pismem organu I instancji z dnia [...].09.2017r. zgodnie z art. 10 k.p.a. strona została powiadomiona o toczącym się postępowaniu oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami i zgłoszenia ostatecznych wyjaśnień, z czego nie skorzystała.

Tak więc organ przyjął, że w okresie od dnia 01.06.2013r. do dnia 27.11.2013r. Spółka zajmowała wskazany odcinek pasa drogowego pod niepodświetlany słup reklamowy o powierzchni ekspozycyjnej 8,40 m2, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi.

Przywołując przepis art. 40 ust. 12 udp, zarządca drogi nałożył na Spółkę karę z tytułu zajmowania omawianego pasa drogi z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi. Wskazał, ze opłata za jeden dzień umieszczenia reklam na niepodświetlanych słupach ogłoszeniowych w formie walca na drodze powiatowej naliczana na podstawie uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2004r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. woj. [...] z 2004 r., Nr [...], poz. [...] ze zm.), z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych wynosi 1,30 zł/m2 powierzchni reklamy.

Mając na uwadze, że reklama zajmowała pas drogowy przez 180 dni, a całkowita powierzchnia reklamy wynosi 8,40 m2 opłata stanowiąca podstawę do wyliczenia kary ustalona została w wysokości 1965,60 zł jako iloczyn dni zajęcia pasa drogowego pod reklamę, powierzchni reklamy 8,40 m2 i dziennej opłaty w wysokości 1,30 zł/ m2

Stosownie do art. 40 ust. 12 ustalono wysokość kary pieniężnej na 19 656,00 zł jako dziesięciokrotność opłaty wyliczonej powyżej. Okres zajęcia pasa drogi z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi w niniejszej decyzji liczony jest od pierwszego dnia po upływie zezwolenia ([...].06.2013r.) do dnia, w którym według oświadczenia W. Sp. z o.o. przedmiotowa reklama została usunięta z pasa drogowego, (tj. [...].11.2013 r.).

Spółka wniosła od powyższej decyzji odwołanie, zaskarżając ją w całości. Zarzuciła naruszenie: art. 24 pkt 5 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania przez M. G., który uczestniczył w postępowaniach administracyjnych, które zakończyły się wydaniem dwóch wcześniejszych "decyzji karnych", art. 7 w zw. z art 77§ 1 k.p.a. poprzez nie przesłuchanie jako świadka osoby, która przeprowadziła kontrolę pasa drogowego w dn. [...].11.2013 r. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy zaakceptował przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe oraz poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne. W ocenie SKO, Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów przeciwnych - pomimo wezwań organu I instancji nie wypowiedziała się ani co do powierzchni reklamy ani co do daty zmiany tej powierzchni, a dowody zebrane w sprawie pozwoliły jednoznacznie stwierdzić za udowodnioną powierzchnię zajęcia pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim słupa reklamowego o powierzchni reklamowej 8,40 m2.

W odniesieniu do okresu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi Organ stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo ustalił ten okres. Wskazał, że z akt sprawy wynika, że w dn. [...].11.2013 r. w pasie drogowym znajdował się słup reklamowy Spółki, co potwierdza wykonana w toku kontroli pasa drogowego dokumentacja fotograficzna. Strona posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w okresie do dn. 31.05.2013 r., zaś zlokalizowany w pasie drogowym obiekt (wg stanu na dzień [...].11.2013 r.) odpowiada swoim kształtem, typem oraz cechami szczególnymi słupowi, którego szkic został przedłożony do wniosku o zmianę decyzji z dn. [...].11.2011 r. Jednocześnie, W. Sp. z o.o. w piśmie z dn. 07.09.2016 r. potwierdził jednoznacznie, że słup zlokalizowany w ww. pasie drogowym, został usunięty w dn. [...].11.2013 r. Prawidłowe jest zatem ustalenie, że w okresie od dn. 01.06.2013 r. do dn. 27.11.2013 r. miało miejsce zajęcie pasa drogowego. Podmiotem odpowiedzialnym za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest Spółka, a zatem podmiot, który uprzednio występował o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim ww. reklamy, w okresie za który również została wymierzona kara. SKO wskazało również na korespondencję kierowaną przez W. Sp. z o.o. do organu I instancji, potwierdzającą, że A. SA była podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie i eksploatowanie w pasach drogowych ulic na terenie [...] nośników reklamowych typu słup reklamowy, w tym również nośnika którego dotyczy niniejsze postępowanie. SKO podkreśliło, że działka, na której był usytuowany słup reklamowy o nr ewid. [...] obręb [...] stanowi drogę powiatową. Niewątpliwie zatem doszło do zajęcia pasa drogowego w niniejszej sprawie.

Organ wskazał, że zarzut Spółki dotyczący naruszenia art. 24 pkt 5 k.p.a. nie może zostać uznany za zasadny. Wskazany pracownik podlegałby wyłączeniu jedynie, gdyby orzekał w organie odwoławczym, uprzednio biorąc udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (tj. decyzji organu I instancji). Okoliczność taka nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Strona wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1) naruszenie art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (zwanej dalej o.p.) w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 o.p. i w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 8 oraz art. 2 § 2 o.p., w zw. z art. 60 pkt 7 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (zwanej u.f.p.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku zastosowania tych przepisów, jako podstawy prawnomaterialnej rozstrzygnięcia, które powinno polegać na uchyleniu decyzji organu I instancji w związku ze stwierdzeniem przedawnienia prawa do wydania decyzji nakładającej karę (decyzja określająca karę za zajęcia pasa drogowego została doręczona skarżącej po upływie 3 lat. licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce zajmowanie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu).

Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów według norm prawem przypisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r. poz. 2325; dalej jako "p.p.s.a.").

W świetle przepisów art. 145 § pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w sytuacji stwierdzenia naruszenia innych przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Sąd nie stwierdził istnienia tego rodzaju wad decyzji, które uzasadniałyby ich eliminację.

Podstawą prawną rozstrzygnięć podjętych w niniejszej sprawie był przede wszystkim przepis art. 40 ust. 12 przewidujący, że za zajęcie pasa drogowego:

1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,

2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,

3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie w sposób prawidłowo i niewątpliwy, czy w i jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia. W ocenie Sądu zarówno sam fakt zajęcia przez skarżącą spółkę pasa drogowego, jak również czas/okres oraz powierzchnia zajętego pasa, zostały w sprawie ustalone prawidłowo i znajdują pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym wskazanym w części historycznej uzasadnienia.

ZDM należycie ustalił powierzchnię reklamy, której funkcjonowanie stwierdzono w dniu [...].11.2013r. Świadczą o tym projekty konstrukcyjne nośnika reklamowego załączone do wniosku A. S.A złożonego w dniu 29.04.2013r. o zmianę decyzji z dnia [...].11.2011r. nr [...] oraz do pisma W. Sp. z o.o. z dnia 07.09.2016r., jak również informacja zawarta we wskazanym przez organ piśmie W. Sp. z o.o., iż powierzchnia słupa reklamowego funkcjonującego w przedmiotowym okresie wynosiła 8,40 m2. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje ponadto sposób ustalenia daty początkowej zajęcia pasa drogowego, a tym samym - akceptuje okres, za jaki została nałożona kara pieniężna. Mianowicie, jako datę tę ZDM przyjął [...].06.2013r., tj. dzień następujący po wygaśnięciu decyzji administracyjnej z dnia [...].11.2011r. nr [...], zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...].06.2013r. Z akt wynika, że na skutek zmiany decyzji z dnia [...].11.2011 r. nr [...], decyzją nr [...] z dnia [...].06.2013r. A. S.A. zobligowana była do uiszczenia wyższej opłaty za zajęcie pasa drogowego w stosunku do pierwotnej, tj. zamiast kwoty 3616,80 zł nowa opłata wyniosła 3759,36 zł. Wyższa opłata wynikała z faktu, iż zgodnie z deklaracją strony zawartą we wniosku z dnia 29.04.2013r. w okresie od dnia 29.04.2013r. do dnia 31.05.2013r. w pasie drogowym zamiast podświetlanego słupa reklamowego o powierzchni 6,00 m2 miał funkcjonować niepodświetlany słup reklamowy o powierzchni ekspozycji 8,40 m2. Umieszczenie słupa reklamowego o większej powierzchni jak również niepodświetlanego, który zgodnie uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2004r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. woj. [...] z 2004 r., Nr [...], poz. [...] ze zm.) podlega wyższej opłacie za zajęcie pasa drogowego, tj. w przypadku drogi powiatowej stawka dzienna zamiast 1,10 zł/m2, zmieniła się na 1,30 zł/m2, wiązało się z podniesieniem opłaty za funkcjonowanie niepodświetlanego słupa reklamowego o powierzchni 8,40 m2. Słusznie zatem przyjęto, że strona zaakceptowała podniesienie tej opłaty, gdyż najpierw w dniu 29.04.2013r. wniosła o zmianę decyzji z dnia [...].11.2011r. nr [...], a następnie po otrzymaniu decyzji zmieniającej nr [...] z dnia [...].06.2013r. zezwalającej na funkcjonowanie słupa reklamowego o powierzchni 8,40 m2 nie wniosła od niej odwołania. Zaakceptowała zatem jej ustalenia. Ustalenie, iż reklama funkcjonowała bez zezwolenia w okresie wskazanym w niniejszej decyzji, tj. 01.06.2013r. do dnia 27.11.2013r., potwierdza nadto pismo W. Sp. z o.o. z dnia 07.09.2016r., w którym spółka ta oświadczyła, iż w dniu [...].03.2011r. zawarła z A. S.A. umowę o współpracy, przedmiotem której było m.in. umieszczanie i eksploatowanie w pasach drogowych ulic na terenie [...] słupów reklamowych, w tym reklamy zlokalizowanej w pasie drogowym al. [...] w rej. ul. [...]. Na podstawie treści tego pisma organ I instancji ustalił datę dzienną usunięcia przedmiotowej reklamy, co nastąpiło w dniu [...] listopada 2013 r.

Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, iż w aktach sprawy znajdują się wymieniane wyżej, wydane wobec Spółki, następujące decyzje: z dnia [...].11.2011 r. nr. [...] zezwalająca na zajęcie pasa drogowego [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim reklamy, następnie zmieniona decyzją z dnia [...].06.2013 r. nr [...] (w zakresie rodzaju nośnika, powierzchni przezeń zajętej i stawki za zajęcie pasa drogowego), oraz z dnia [...] maja 2013 r. nr. [...], odmawiająca wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) w powyższej lokalizacji od 1.06.2013 do 31.12.2013 r. (a więc za czas, obejmujący okres, za który wymierzono kare pieniężną w kontrolowanym w niniejszej sprawie postępowaniu). Zdaniem Sądu, na podstawie treści ww. decyzji można utwierdzić się w przekonaniu, że strona miała pełną świadomość, iż zajmuje pas drogowy w przedmiotowej lokalizacji i terminie, a także o wskazanej w zaskarżonej decyzji powierzchni, bez zezwolenia zarządcy drogi.

Skarga wskazuje wyłącznie na zarzut naruszenia art. 68 § 1 ustawy o.p. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 o.p. i w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 8 oraz art. 2 § 2 o.p., w zw. z art. 60 pkt 7 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. u.f.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku zastosowania tych przepisów, jako podstawy prawnomaterialnej rozstrzygnięcia, które powinno polegać na uchyleniu decyzji organu I instancji w związku ze stwierdzeniem przedawnienia prawa do wydania decyzji nakładającej karę (decyzja określająca karę za zajęcia pasa drogowego została doręczona skarżącej po upływie 3 lat. licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce zajmowanie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu).

Zdaniem Sądu, powyższy zarzut jest niezasadny. Należy w tym miejscu wskazać, iż obecnie jako jednolitą należy uznać linię orzeczniczą sądów administracyjnych, nie przewidującą możliwości stosowania art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej do kar pieniężnych nie wynikających z innych ustaw, jak tylko podatkowe (patrz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1524/12, z dnia 2 lutego 2016 r. w sprawie sygn. akt II GSK 2593/14; z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie sygn. akt: II GSK 1612/18; z dnia 18 kwietnia 2019 r. w sprawie sygn. akt: II GSK 1248/17). W uzasadnieniu wyroku II GSK 1524/12 NSA podniósł, iż "Zgodzić należy się z tym, że w przypadku gdy świadczenia pieniężne o charakterze sankcji związane są ze świadczeniami publicznoprawnymi, mają one w stosunku do nich charakter akcesoryjny, możliwość stosowania w przypadku tych świadczeń przepisów Ordynacji podatkowej nie powinna budzić wątpliwości. Zgodzić należy się też z poglądem, że z zakresu pojęcia należności publicznoprawnych powinno się wykluczyć nie tylko dochody publiczne wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, ale także te dochody, których źródłem są czyny niedozwolone, a więc mające samoistny charakter wszelkiego rodzaju kary pieniężne, grzywny mandaty itp., skoro wynikają one nie z publicznoprawnych stosunków nakazujących określonym podmiotom świadczenia pieniężne na rzecz budżetu państwa lub budżetu samorządowego, lecz z określonego zachowania podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej do grzywien, mandatów i innych kar pieniężnych, których ustalenie lub określenie oparte jest na przepisach szeroko rozumianego prawa karnego w doktrynie jest więc kwestionowana" (B. Adamiak, J. Borkowski. R Mastalski, J. Zubrzycki - "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wrocław 2014 r., wydawnictwo "UNIMEX", s. 21 i 52)."

Tak więc, Sąd w niniejszym składzie stanął na stanowisku, iż art. 68 o.p. odnosi się wyłącznie do postępowania wymiarowego ustalającego zobowiązanie podatkowe. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie był wyrażany pogląd, że to ustawodawca decyduje o tym, czy dane roszczenia lub naruszenie ulegają przedawnieniu i jeżeli uznaje taką okoliczność za konieczną, jego rola znajduje wyraźne odzwierciedlenie w przepisach prawa. Kolejnym argumentem przemawiającym przeciwko zasadności podniesionego zarzutu przedawnienia możliwości nałożenia kary pieniężnej poprzez stosowanie art. 68 § 1 o.p. jest to, że obowiązkiem podatkowym jest zgodnie z art. 4 ww. ustawy wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. W związku z powyższym, aby mówić o obowiązku podatkowym ta przymusowa powinność musi wynikać ze zdarzenia określonego w ustawie podatkowej. Ustawa o drogach publicznych nie jest ustawą podatkową. Z tego względu kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia nie stanowi zobowiązania podatkowego, którym jest zgodnie z art. 5 Ordynacji podatkowej wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązania podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Cele nakładania kar pieniężnych są odmienne od celów, które przyświecają nakładaniu, bądź wymierzaniu podatków. Podatki zasilają budżet państwa, podczas, gdy kara administracyjna jest nakładana przez organ na skutek stwierdzenia naruszeń obowiązków przewidzianych w ustawie i ma charakter represyjny. Obowiązek jej uiszczenia wynika z decyzji administracyjnej i jest reakcją organu administracji publicznej za popełnienie deliktów administracyjnych.

Niniejszy wyrok został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.)., dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej wyżej wymienioną ustawę z dniem 16 maja 2020 r.

Z uwagi na powyższe, uznając zarzut skargi za niezasadny i nie znajdując innych wad decyzji uzasadniających ich uchylenie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.