Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 602/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165a, art. 14b par 5, art. 14h, art. 119a
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi K.P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. uzupełnionym pismem z dnia 29 listopada 2016r. K. P. przedstawiała następujące zdarzenia przyszłe:

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i niebędącą podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawczyni jest obywatelem i rezydentem podatkowym Rzeczypospolitej Polskiej. Mąż Wnioskodawczyni jest właścicielem znaku towarowego, który samodzielnie zaprojektował i wytworzył, a następnie zgłosił do rejestracji w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w A.. Po zakończeniu rejestracji mąż rozważa przekazanie Wnioskodawczyni znaku towarowego wraz z prawem ochronnym w formie darowizny. W wyniku zawartej umowy darowizny, Wnioskodawczyni otrzyma nieodpłatnie znak towarowy wraz z prawem ochronnym do niego, które zostaną przekazane do osobistego majątku Wnioskodawczyni. Umowa darowizny zostanie zawarta na terytorium Polski. W umowie darowizny wartość znaku towarowego wraz przysługującym mu prawem ochronnym zostanie określona na poziomie rynkowym. Na potrzeby zawarcia umowy darowizny, niezależny rzeczoznawca majątkowy sporządzi wycenę znaku towarowego wraz z prawem ochronnym do niego. Pomiędzy Wnioskodawczynią a jej mężem została zawarta umowa o rozdzielności majątkowej. Po otrzymaniu darowizny Wnioskodawczyni zamierza rozpocząć prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, w której m.in. będzie wykorzystywać otrzymany tytułem darowizny znak towarowy wraz z prawem ochronnym przez okres dłuższy niż rok. Dlatego też, zamierza ona wprowadzić otrzymane prawo do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych. Ponadto zamierza zawrzeć umowę lub umowy z osobami trzecimi (lub osobą trzecią), na mocy których upoważni takie osoby trzecie (lub osobę trzecią) do odpłatnego korzystania z prawa i będzie wykazywać przychody z tytułu opłat licencyjnych, na podstawie wystawianych faktur VAT. Taką umowę Wnioskodawczyni może zawrzeć m.in. ze spółką (dalej zwaną "Spółką"), w której wspólnikiem będzie jej mąż. Wnioskodawczyni, nie wyklucza odpłatnego udostępniania licencji również innym podmiotom gospodarczym. Przekazanie znaku towarowego na rzecz Wnioskodawczyni ma przyczynić się do zabezpieczenia źródła dochodów Wnioskodawczyni na wypadek sprzedaży udziałów w spółce przez jej męża. Zgodnie z umową, podmiot upoważniony do korzystania z prawa będzie uiszczać na rzecz Wnioskodawczyni opłaty. Opłaty te będą uiszczane cyklicznie, np. miesięcznie lub kwartalnie. W zawartej umowie określone zostaną zasady korzystania z praw. Wnioskodawczyni zakłada, że będzie ponosić koszty i inne ciężary związane z prawem, w szczególności będzie uiszczać opłaty okresowe z tytułu ochrony prawa oraz będzie pokrywać koszty postępowań przed sądami i innymi organami powołanymi do orzekania w sprawach prawa. Wnioskodawczyni będzie też zobowiązana do przyjęcia na siebie odpowiedzialności z tytułu ewentualnych roszczeń osób trzecich, jeśli takie roszczenia zgłaszane byłyby względem prawa. Po zawarciu umowy Wnioskodawczyni będzie zatem, prowadzić między innymi działalność w zakresie dzierżawy własności intelektualnej i podobnych produktów, z wyłączeniem prac chronionych prawem autorskim (PKD 77.40.Z; podklasa ta obejmuje działalność związaną z dzierżawą własności intelektualnej i podobnych produktów, za którą pobierane są opłaty w formie tantiem lub opłat licencyjnych).

W piśmie z dnia 29 listopada 2016 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawczyni wskazała, że działalność, którą planuje otworzyć będzie opodatkowana na zasadach ogólnych (według skali podatkowej) lub na zasadach przewidzianych w art. 30c (podatek liniowy). Wartość początkowa prawa ochronnego przekroczy kwotę 3 500 zł.

W związku z powyższym opisem w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych sformułowano następujące pytania:

1. Czy otrzymanie przez Wnioskodawczynię od męża znaku towarowego wraz z prawem ochronnym w formie darowizny będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2. Czy Wnioskodawczyni może przyjąć znak towarowy wraz z prawem ochronnym do niego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych po cenie rynkowej określonej w umowie darowizny, a tym samym, czy odpisy amortyzacyjne od tej wartości mogą stanowić koszt uzyskania przychodu?

W ocenie Wnioskodawczyni otrzymane od męża w formie darowizny znaku towarowego wraz z prawem ochronnym będzie zwolnione od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy z dnia 26 lipca 2016r. (prawidłowo 26 lipca 1991r.) o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawczyni będzie mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych od znaku towarowego objętego prawem ochronnym, który otrzyma w drodze darowizny i zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów. Wartością początkową może być wartość rynkowa określona w umowie darowizny.

Minister Rozwoju i Finansów w opinii z dnia 26 stycznia 2017r. wydanej na podstawie art. 14b § 5c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa stwierdził, że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego zawartych we wniosku K. P. istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a O.p.

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający z upoważnienia Ministra Rozwoju I Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku K.P. o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania przez Wnioskodawczynię w drodze darowizny od męża znaku towarowego wraz z prawem ochronnym.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w myśl art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201), minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Stosownie do art. 14b § 3 ww. ustawy, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 ww. ustawy). Ponadto, na podstawie art. 14b § 5b ustawy Ordynacja podatkowa, obowiązującego od dnia 15 lipca 2016 r., a dodanego przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 846), nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 i 846).

Zgodnie z brzmieniem art. 119a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, czynność dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli sposób działania był sztuczny (unikanie opodatkowania). Unikaniem opodatkowania jest podejmowanie takich czynności, które - choć formalnie zgodne są z obowiązującym prawem - to jednak cechuje je, po pierwsze, sztuczność, nieprzystawanie do ekonomicznych realiów, w których działał podatnik. Po drugie, dokonane są przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, a zatem - sprzeczne są z intencją prawodawcy, kształtującego zakres obciążeń podatkowych. Głównym celem zastosowania takiej czynności jest zatem uzyskanie, sprzecznej z celem i istotą przepisu ustawy podatkowej, znacznej korzyści podatkowej przez podatnika lub inne podmioty współtworzące sztuczną konstrukcję prawną.

Z kolei art. 119c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, że sposób działania uznaje się za sztuczny, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności należy przyjąć, że nie zostałby zastosowany przez podmiot działający rozsądnie i kierujący się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej.

W myśl § 2 ww. przepisu, przy ocenie, czy sposób działania był sztuczny, należy wziąć pod uwagę w szczególności występowanie:

nieuzasadnionego dzielenia operacji lub

angażowania podmiotów pośredniczących mimo braku uzasadnienia ekonomicznego lub gospodarczego, lub

elementów prowadzących do uzyskania stanu identycznego lub zbliżonego do stanu istniejącego przed dokonaniem czynności, lub

elementów wzajemnie się znoszących lub kompensujących, lub

ryzyka ekonomicznego lub gospodarczego przewyższającego spodziewane korzyści inne niż podatkowe w takim stopniu, że należy uznać, że działający rozsądnie podmiot nie wybrałby tego sposobu działania.

Natomiast, stosownie do art. 119e ww. ustawy, korzyścią podatkową w rozumieniu przepisów działu jest:

niepowstanie zobowiązania podatkowego, odsunięcie w czasie powstania zobowiązania podatkowego lub obniżenie jego wysokości albo powstanie lub zawyżenie straty podatkowej;

powstanie nadpłaty lub prawa do zwrotu podatku albo podwyższenie kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku.

Zgodnie z art. 119f § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w rozumieniu działu czynność oznacza także zespół powiązanych ze sobą czynności, dokonanych przez te same bądź różne podmioty.

W przypadku zespołu powiązanych ze sobą czynności dokonywanych przez ten sam podmiot lub pomiędzy tymi samymi podmiotami wysokość korzyści podatkowych, o których mowa w art. 119b § 1 pkt 1, oblicza się, sumując korzyści podatkowe wynikające z tych czynności (§ 2 ww. przepisu).

Dodany ustawą zmieniającą z 2016 r. przepis art. 14b § 5c ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, że organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b.

W odpowiedzi na wystąpienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Minister Rozwoju i Finansów w piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r., nr [...] stwierdził, że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego zawartych we wniosku Wnioskodawczyni o wydanie interpretacji indywidualnej złożonym 28 października 2016 r. istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a ustawy Ordynacja podatkowa.

Minister Rozwoju i Finansów wskazał, że w treści złożonego wniosku przedstawione zostało zdarzenie przyszłe w ramach którego można wyodrębnić następujące elementy czynności:

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i niebędącą podatnikiem podatku od towarów i usług. Mąż Wnioskodawczyni jest właścicielem znaku towarowego, który samodzielnie zaprojektował i wytworzył, a następnie zgłosił do rejestracji w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w A.. Pomiędzy Wnioskodawczynią a Jej mężem została zawarta umowa o rozdzielności majątkowej.

Po zakończeniu rejestracji mąż rozważa przekazanie do osobistego majątku Wnioskodawczyni nieodpłatnie znaku towarowego wraz z prawem ochronnym w formie darowizny. Umowa darowizny zostanie zawarta na terytorium Polski. W umowie darowizny wartość znaku towarowego wraz przysługującym mu prawem ochronnym zostanie określona na poziomie rynkowym. Na potrzeby zawarcia umowy darowizny, niezależny rzeczoznawca majątkowy sporządzi wycenę znaku towarowego wraz z prawem ochronnym do niego.

Po otrzymaniu darowizny, Wnioskodawczym zamierza rozpocząć prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, w której m.in. będzie wykorzystywać trzymany tytułem darowizny znak towarowy wraz z prawem ochronnym przez okres dłuższy niż rok. Dlatego też zamierza Ona wprowadzić otrzymane prawo do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych.

4. Ponadto Wnioskodawczyni zamierza zawrzeć umowę lub umowy z osobami trzecimi (lub osobą trzecią), na mocy których upoważni takie osoby trzecie (lub osobę trzecią) do odpłatnego korzystania z prawa i będzie wykazywać przychody z tytułu opłat licencyjnych, na podstawie wystawianych faktur VAT. Taką umowę Wnioskodawczyni może zawrzeć m.in. ze spółką (dalej zwaną "Spółką"), w której wspólnikiem będzie Jej mąż. Nie wyklucza odpłatnego udostępniania licencji również innym podmiotom gospodarczym.

Mając na uwadze informacje przedstawione we wniosku, zdaniem Ministra Rozwoju i Finansów, organ interpretacyjny prawidłowo zidentyfikował przesłanki przesądzające o tym, że przedstawiony sposób działania może cechować sztuczność, a zespół planowanych czynności, w szczególności:

• przeniesienie w drodze darowizny znaku towarowego wytworzonego i zarejestrowanego przez męża Wnioskodawczyni na rzecz Wnioskodawczyni,

• a następnie, odpłatne udostępnianie przez Wnioskodawczynię prawa do znaku (w ramach prowadzonej działalności gospodarczej), m.in. Spółce w której wspólnikiem będzie mąż Wnioskodawczyni,

- może służyć osiągnięciu korzyści podatkowej.

W ocenie Ministra przedstawione wyżej działanie sprowadza się do uzyskania, stanu zbliżonego do stanu istniejącego przed dokonaniem czynności w rozumieniu art. 119c § 2 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Nie można bowiem nie zauważyć, że w ramach opisanego zdarzenia przyszłego, znak towarowy wytworzony i zarejestrowany przez męża Wnioskodawczyni, finalnie (tj. po wykonaniu zakładanego zespołu powiązanych czynności) zostanie pozostawiony do korzystania (za wynagrodzeniem w formie opłat licencyjnych) spółce w której wspólnikiem będzie mąż Wnioskodawczyni. Faktycznie zatem, mąż Wnioskodawczyni - pomimo wykonania szeregu czynności - zachowa możliwość wykorzystywania omawianego składnika aktywów.

Minister Rozwoju i Finansów wskazał, że czynności, o których mowa, nie są jednak bezcelowe. Istotne jest przy tym, że przeprowadzenie czynności w ramach zdarzenia przyszłego może skutkować osiągnięciem korzyści podatkowych w postaci:

możliwości określenia wartości początkowej prawa zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. według wartości rynkowej z dnia nabycia darowizny;

możliwości zaliczenia przez Wnioskodawczynię do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od tak określonej wartości początkowej prawa;

wygenerowania kosztów w Spółce, w której wspólnikiem będzie mąż Wnioskodawczyni,

które będą sprzeczne z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej.

Należy mieć na uwadze, że w treści wniosku wprost wskazano, że znak towarowy został wytworzony we własnym zakresie przez męża Wnioskodawczyni (darczyńcę), co w istocie skutkowałoby brakiem możliwości dokonania amortyzacji przez tego twórcę. Ze stwierdzenia Wnioskodawczyni, że zamierza wykorzystywać znak towarowy w omawianej działalności przez okres dłuższy niż rok, należało zasadnie wnioskować, że przedmiotowa wartość niematerialna i prawna będzie amortyzowana. Amortyzacja ta - i w konsekwencji możliwość zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów - będzie jednak możliwa po c stronie Wnioskodawczyni (obdarowanej), która przekaże przedmiotowy znak do korzystania Spółce w której wspólnikiem jest mąż Wnioskodawczyni.

Zatem, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, potencjalna korzyść podatkowa, o której mowa w art. 119e ustawy Ordynacja podatkowa, zachodzi zarówno po stronie Wnioskodawczyni jak i podmiotu, w którym udziały ma Jej mąż. Zakładając przy tym, że Spółka w której mąż Wnioskodawczyni posiada udziały jest spółką kapitałową, istnieje możliwość zaliczenia przez ten podmiot (tj. Spółkę) do kosztów uzyskania przychodów, kosztów poniesionych z tytułu opłat licencyjnych za używanie znaku (którego właścicielem przed dokonaniem darowizny był mąż Wnioskodawczyni). Z kolei Wnioskodawczyni uzyskałaby możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowej ustalonej na poziomie wartości rynkowej określonej w umowie darowizny.

Minister Rozwoju i Finansów podkreślił, że podstawą do wydania opinii, o której mowa w art. 14b § 5b ustawy Ordynacja podatkowa, jest stwierdzenie uzasadnionego przypuszczenia, że elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a ww. ustawy. Innymi słowy ustalenie istnienia uzasadnionego przypuszczenia następuje w oparciu o przedstawiony we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Pytania zadane przez Wnioskodawczynię mogą w pewien sposób rozwijać, czy doprecyzowywać stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, lecz same w sobie nie są decydujące przy określeniu, czy w odniesieniu do konkretnego wniosku występuje uzasadnione przypuszczenie.

Mając zatem na uwadze powyższe, wobec stwierdzenia, że sposób działania przedstawiony we wniosku może być sztuczny oraz zidentyfikowania potencjalnej korzyści podatkowej (sprzecznej z celem i przedmiotem przepisu ustawy podatkowej) w odniesieniu do przedstawionych powyżej elementów zdarzenia przyszłego, takie ustalenia stanowią przesłankę do odmowy wszczęcia postępowania w zakresie wydania interpretacji indywidualnej w całości - niezależnie od zakresu przedstawionych we wniosku o interpretację pytań Wnioskodawczyni.

Powyższe zdaniem organu nie przesądza jednak o tym, że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zostałaby na pewno wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a ustawy Ordynacja podatkowa. Określenie, czy dana czynność (zespół powiązanych czynności) stanowi unikanie opodatkowania jest przedmiotem alternatywnej procedury wydawania opinii zabezpieczających oraz postępowania podatkowego, prowadzonego w oparciu o przepisy Rozdziału 2 Działu Ilia ustawy Ordynacja podatkowa.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia strony postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 2 lutego 2017r. podzielając stanowisko, że zostały spełnione przesłanki z art. 14b § 5 ustawy – Ordynacja podatkowa. Istnieje bowiem uzasadnione przypuszczenie, że w zakresie elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego może zostać wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a. Przedstawiony sposób działania może cechować sztuczność a zespół planowanych czynności może służyć osiągnięciu korzyści podatkowej. Potencjalna korzyść majątkowa, o której mowa w art. 119e O.p. zachodzi zarówno po stronie Wnioskodawczyni, jak i podmiotu, w którym udziały ma jej mąż. Biorąc pod uwagę art. 165 § 1 w związku z art. 14b § 5 O.p. organ był zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie K.P. wniosła o jego uchylenie w całości i zobowiązanie organu do ponownego rozpatrzenia sprawy wraz z wezwaniem skarżącej do uzupełnienia wniosku o informacje odnośnie wysokości przewidywanych korzyści podatkowych.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:

- art. 119a w zw. z art. 119b § 1 O.p., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji pomimo, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania klauzuli o unikaniu opodatkowania,

- art. 119e O.p., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji pomimo, iż organ pierwszej instancji w ślad za stanowiskiem Ministra Rozwoju i Finansów dokonał nie nieuzasadnionej wykładni rozszerzającej zamkniętego katalogu okoliczności stanowiących korzyść podatkową wskazanego w powołanym przepisie,

- art. 14b §1 i §5b O.p., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji pomimo, iż nie zostały spełnione przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego,

- art. 120 i art. 121 §1 w zw. z art. 14b § 3, art. 169 § 1 oraz art. 14h §1 O.p., poprzez przyjęcie, iż brak wezwania Skarżącej przez organ pierwszej instancji do uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego o informację o wysokości szacowanych korzyści podatkowych, o których mowa w art. 119b §1 O.p. nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, a tym samym pominięcie informacji istotnych dla wydania interpretacji podatkowej, pomimo powzięcia wątpliwości co do zastosowania art. 119a O.p. w przedmiotowej sprawie, co świadczy o działaniu organu w sposób niebudzący zaufania i sprzeczny z przepisami prawa,

- art. 120, art. 121 § 1, art. 217 w zw. art. 14h O.p., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w przypadku nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji całości materiału zebranego w sprawie, a w szczególności przez nieuwzględnienie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym, innych okoliczności wskazujących na cel działania Skarżącej, tj. dążenia do zabezpieczenia sytuacji finansowej na wypadek zbycia ogółu praw i obowiązków wspólnika w prowadzonej przez męża spółce komandytowej, a tym samym działanie w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skargi opisano dotychczasowy przebieg postepowania oraz uzasadniono podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Wnioskodawczyni przedstawiła w sposób wyczerpujący zdarzenie przyszłe. W oparciu o wskazane zdarzenia przyszłe organ interpretacyjny, bez naruszenia przepisu art. 119a § 1 O.p. był uprawniony do stwierdzenia, że celem planowanych działań jest przede wszystkim osiągnięcie korzyści podatkowej, sprzecznej z przedmiotem i celem ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przedstawiony sposób działania jest sztuczny w rozumieniu art. 119c O.p.

Wnioskodawczyni wskazała w szczególności, że jej mąż jest właścicielem znaku towarowego, który wraz z prawem ochronnym przekaże nieodpłatnie Wnioskodawczyni do jej majątku osobistego. Po otrzymaniu darowizny Wnioskodawczyni zamierza rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej, w której będzie wykorzystywać otrzymany znak towarowy wraz z prawem ochronnym. Otrzymane w drodze darowizny prawo zostanie wprowadzone do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawczynie może zawrzeć umowę ze spółką, w której wspólnikiem jest jej mąż, na mocy której upoważni spółkę do odpłatnego korzystania z prawa do znaku towarowego. Opłaty z tego tytułu będą uiszczane cyklicznie.

Organ upoważniony do wydawania interpretacji trafnie wskazał, że podejmowane czynności mają przede wszystkim na celu osiągnięcie korzyści podatkowych w postaci:

1. możliwości określenia wartości początkowej prawa zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. według wartości rynkowej z dnia nabycia darowizny;

2. możliwości zaliczenia przez Wnioskodawczynię do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od tak określonej wartości początkowej prawa;

3. wygenerowania kosztów w Spółce, w której wspólnikiem będzie mąż Wnioskodawczyni,

- które będą sprzeczne z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej.

Niezrozumiały jest zarzut skarżącej, że planowane czynności mogą wprawdzie prowadzić do osiągnięcia korzyści podatkowej, jednak same nie stanowią korzyści w rozumieniu art. 119e O.p. Zgodnie z powołanym przepisem korzyścią podatkową w rozumieniu przepisów niniejszego działu jest:

1) niepowstanie zobowiązania podatkowego, odsunięcie w czasie powstania zobowiązania podatkowego lub obniżenie jego wysokości albo powstanie lub zawyżenie straty podatkowej;

2) powstanie nadpłaty lub prawa do zwrotu podatku albo podwyższenie kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku.

Niewątpliwie w wyniku zamierzonych czynności spółka, w której udziały posiada mąż Wnioskodawczyni uzyska korzyść majątkową polegającą na obniżeniu wysokości zobowiązania podatkowego wskutek zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat związanych z korzystaniem ze znaku towarowego. Wnioskodawczyni będzie mogła natomiast zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od wartości rynkowej uzyskanego w drodze darowizny prawa. Uzyskanie takich efektów nie byłoby możliwe bez dokonania planowanych (zamierzanych) czynności.

Organ upoważniony do wydania interpretacji prawidłowo wskazał też na okoliczności pozwalające na stwierdzenie, że planowany sposób działania jest sztuczny. W wyniku podejmowanych działań dojdzie bowiem do uzyskania stanu zbliżonego do stanu istniejącego przez dokonaniem czynności (art. 119c § 2 pkt 3 O.p.). Podejmowane czynności nie są bowiem potrzebne i niezbędne, aby znak towarowy wraz z prawem ochronnym mógł być wykorzystywany w spółce, w której udziały posiada mąż skarżącej. Angażowanie w tym celu podmiotu pośredniego ma na celu jedynie osiągnięcie korzyści podatkowych. Bez znaczenia jest podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, że przekazanie na jej rzecz znaku towarowego ma na celu zabezpieczenie jej przyszłej sytuacji majątkowej. Zabezpieczenie interesów majątkowych Wnioskodawczyni może nastąpić na szereg sposobów i nie jest do tego konieczne przedsięwzięcie planowanych czynności. Fakt że podejmowane działania mają zabezpieczać sytuację finansową Wnioskodawczyni nie wyłącza możliwości oceny, że zamierzone czynności mają głównie na celu osiągnięcie korzyści majątkowej a planowany sposób działania jest sztuczny.

Niezasadny jest też zarzut naruszenia przepisów poprzez brak wezwania Wnioskodawczyni do uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego o informację o wysokości szacowanych korzyści podatkowych, o których mowa w art. 119b § 1 O.p. To wnioskodawca jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.) i to on decyduje, które elementy stanu faktycznego ( lub zdarzenia przyszłego) mają istotne znaczenie z jego punktu widzenia. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wskazano wielkości oczekiwanych korzyści podatkowych (nie wskazano nawet, że takie korzyści zostaną osiągnięte). Określenie wysokości takich korzyści należy do organu podatkowego i wymaga ustalenia szeregu okoliczności. Określenie wysokości korzyści podatkowych przez Wnioskodawczynię nie było więc konieczne, a brak takiego określenia przez stronę nie stanowi podstawy do przyjęcia, że w przedstawionym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 119a § 1 O.p.

W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w sposób przekonujący wykazał, że w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego (zdarzeń przyszłych) istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a ustawy Ordynacja podatkowa. W tej sytuacji zgodnie z art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 5 tej ustawy zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania z wniosku strony o wydanie interpretacji indywidualnej w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) należało orzec jak w sentencji.

P.C