Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 140/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 201 § 1 pkt 2, art. 201 § 1a.
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego.

Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej Naczelnik Urzędu Skarbowego, Organ I instancji) prowadzi postępowania podatkowe w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności I.Z. (dalej Strona, Skarżąca) i M.B., jako członków Zarządu "A." Sp. z o.o. z siedzibą w "[...]" (dalej Spółka), wraz ze Spółką, za zaległości podatkowe z tytułu: podatku dochodowego od osób prawnych za 2011r. w kwocie 385.239 zł, odsetek za zwłokę od ww. zaległości podatkowych, podatku od towarów i usług za: grudzień 2011r. w kwocie 196.471 zł i grudzień 2012r. w kwocie 103.459 zł, a także odsetek za zwłokę od ww. zaległości podatkowych, oraz kosztów egzekucyjnych.

Wydane wobec Spółki decyzje Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. i z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2011r., stały się przedmiotem skarg Spółki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który oddalił skargi odpowiednio wyrokami z dnia 26 kwietnia 2017r. sygn. akt I SA/Ol 125/17 i z dnia 26 kwietnia 2017r. sygn. akt I SA/Ol 126/17. Na obecnym etapie sprawy Spółka wniosła skargi kasacyjne od ww. wyroków WSA w Olsztynie. NSA zarejestrował je pod sygnaturami akt: II FSK 2010/17 i I FSK 1084/17.

Pismem z dnia 18 sierpnia 2017r. Strona wniosła m.in. o zawieszenie ww. postępowania w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności. Jako podstawę zawieszenia wskazała art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym zawiesza się postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem Strony zasadne jest zawieszenie przedmiotowego postępowania, gdyż kwota podatku dochodowego od osób prawnych za 2011r. i podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2011r. jest przedmiotem sporu na etapie postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia "[...]" odmówił zawieszenia postępowania podatkowego. Organ powołał się na art. 216 § 1 w związku z art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm. - dalej O.p.).

W uzasadnieniu postanowienia Organ I instancji podał, że w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej, obowiązek zawieszenia postępowania podatkowego pozostaje aktualny do dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2 O.p., stanie się ostateczna, w świetle art. 201 § 1a O.p.. Zdaniem Organu przez zagadnienie wstępne należy rozumieć pewną kwestię otwartą, która nie została wcześniej rozstrzygnięta, a zastrzeżoną do rozstrzygnięcia przez inny organ niż prowadzący postępowanie lub sąd. Organ stwierdził, że sporne zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług, stały się przedmiotem ww. decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" i "[...]". Decyzje nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego i podlegają wykonaniu. Wobec powyższego powoływane we wniosku jako przesłanka zawieszenia prowadzenie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowań kasacyjnych odnoszących się do ww. decyzji, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p.. A tym samym nie stanowi przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności członka ww. Spółki za jej zaległości podatkowe, określone decyzjami ostatecznymi.

Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Wniosła o jego uchylenie w całości i zarzuciła naruszenie:

1. art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnej odmowie zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy prowadzenie postępowań przez Spółkę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stanowi zagadnienie wstępne,

2. art. 217 § 1 i § 2, w związku z art. 240 § 4, w związku z art. 219 O.p., albowiem zawiera błędne uzasadnienie faktyczne i prawne, niespełniające przesłanek ustawowych poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki zawieszenia postępowania podatkowego.

Strona podniosła, że postępowanie podatkowe powinno być zawieszone, bowiem, jak to ujęła Strona, nie zostały zakończone postępowania odwoławcze, dotyczące ww. decyzji z dnia "[...]" i "[...]". Natomiast do chwili obecnej powyższe sprawy nie zostały prawomocnie rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny, który może uchylić decyzje organu, co spowoduje skutki na gruncie odpowiedzialności osobistej członków zarządu Spółki.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, Organ odwoławczy, Organ II instancji) utrzymując w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", powołał się na art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 216 § 1, art. 220 § 2 O.p..

W uzasadnieniu postanowienia Organ II instancji wskazał, że zarówno w doktrynie prawa administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia należy - ze względu na jego przedmiot - do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2003r., sygn. akt V SA 2826/02). Użyte w przepisie określenie "inny organ" należy rozumieć jako każdy organ państwowy uprawniony na podstawie przepisów prawa do podejmowania rozstrzygnięć w prawem przewidzianej formie. Jednocześnie Organ odwoławczy podał, że nie może być to organ, który rozstrzyga w postępowaniu, w którym wystąpiło zagadnienie prejudycjalne.

Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w sprawie określenia wobec ww. Spółki podatku od towarów i usług, jak też w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r., właściwy był ten sam organ. Dyrektor Izby Skarbowej (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej) podjął w tym przedmiocie rozstrzygnięcia ww. decyzjami ostatecznymi z dnia "[...]" i "[...]".

Organ odwoławczy podkreślił, że fakt wniesienia skarg kasacyjnych od ww. wyroków WSA w Olsztynie z dnia 26 kwietnia 2017r. sygn. akt I SA/Ol 125/17 i z dnia 26 kwietnia 2017r. sygn. akt I SA/Ol 126/17, nie pozbawia tych decyzji atrybutu ostateczności. Natomiast brak prawomocnego rozstrzygnięcia skarg Spółki nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności członków zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe. Decyzje ostateczne stanowią bowiem merytoryczne załatwienie sprawy. Przy czym art. 128 O.p. statuuje zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Oznacza to, że decyzjom ostatecznym przyznano domniemanie mocy obowiązującej. Domniemanie to powstaje zasadniczo z chwilą doręczenia stronie decyzji organu II instancji.

Wobec utrzymania w mocy decyzji Organu I instancji decyzje określające wysokość powyższych zobowiązań podatkowych stały się ostateczne i wykonalne. W toku postępowania sądowoadministracyjnego może oczywiście dojść do uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, jednak do tego czasu organy podatkowe związane są aktualnym statusem tych decyzji. Zatem nie wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie określona w art. 201 § 1 pkt 2 O.p..

Na tle powyższego, postanowienie Organu I instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał za prawidłowe oraz zawierające zwięzłe uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ ocenił również, że nie są zasadne zarzuty Strony dotyczące naruszenia art. 217 § 1 i § 2, w związku z art. 219 O.p.. Natomiast za niezrozumiały uznał zarzut naruszenia art. 240 § 4 O.p., gdyż w obecnie obowiązującej ustawie nie ma takiego przepisu.

Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że w odniesieniu do zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2012r., będącej przedmiotem postępowania w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności członków zarządu Spółki, nie toczyło się postępowanie wymiarowe, zaległość ta wynika bowiem z deklaracji podatkowej Spółki. Zatem nie wystąpiły przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności w odniesieniu do zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2012r..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie Strona wniosła o uchylenie zaskarżonych postanowień obu instancji oraz o zasądzenie od Organu II instancji zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła Organowi II instancji naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezgodne z prawem utrzymanie w mocy postanowienia w sytuacji, gdy zaszła przesłanka zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p.. Strona podniosła, że Organy obu instancji zignorowały przesłankę zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p.. Wskazała, że ocena zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postanowienia (w oderwaniu od sprawy na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie, lub do kompetencji sądu. W przedmiotowej sprawie zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług zostały wprawdzie określone decyzjami ostatecznymi, jednak ich przyszły byt prawny jest niepewny. W odniesieniu do zobowiązań podatkowych Spółki istnieją istotne wątpliwości dotyczące prawidłowości dokonanego przez organy podatkowe określenia należności podatkowych, zarówno na gruncie materialnego prawa podatkowego, jak również prawa procesowego, których kontrola legalności zostanie wkrótce przeprowadzona przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpatrywana obecnie przez NSA kwestia określenia spornych zobowiązań podatkowych ma bezpośrednie przełożenie na sprawy związane z egzekucją tych zobowiązań oraz odpowiedzialnością członków zarządu za zaległości podatkowe Spółki, i stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p..

Skarżąca podniosła, że istnieje prawdopodobieństwo, iż dojdzie do uchylenia decyzji, co spowoduje skutki także na gruncie odpowiedzialności osobistej członków zarządu Spółki. W tej sytuacji, w celu uniknięcia szkody, która może zostać Skarżącej wyrządzona w związku z pociągnięciem jej do odpowiedzialności za dług podatkowy Spółki, uzasadnione było zawieszenie niniejszego postępowania, do czasu rozpatrzenia ww. spraw przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Organ podał, że w sprawie określenia zobowiązań podatkowych Spółki właściwy był ten sam organ. Poza tym w przypadku postępowania dotyczącego odpowiedzialności osoby trzeciej, określona została w art. 201 § 1a O.p. jedyna regulacja wprost odnosząca się do zawieszenia biegu takiego postępowania. Przepis art. 108 § 2 pkt 2 O.p. dotyczy m.in. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Natomiast decyzje z dnia "[...]" i "[...]" są ostateczne. Złożenie skarg kasacyjnych nie pozbawia powyższych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej atrybutu ostateczności. Stąd brak prawomocnego rozstrzygnięcia skarg kasacyjnych Spółki, wbrew twierdzeniu skargi, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. i tym samym nie jest przesłanką zawieszenia postępowania w zakresie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności Skarżącej za powyższe zaległości podatkowe Spółki.

Organ zgodził się przy tym ze Skarżącą, że w wyniku postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym mogą zostać uchylone decyzje organu drugiej instancji, niemniej jednak organy podatkowe są związane aktualnym statusem tych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.".

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz. U. z 2017r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W niespornych i prawidłowo ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy, które stanowiły podstawę orzekania przez Sąd, wskazane przez Stronę skarżącą sądowoadministracyjne postępowania zawisłe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie stanowią zagadnienia wstępnego w sprawie dotyczącej orzeczenia o jej solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe "A." Sp. z o.o. z siedzibą w "[...]". Podstawą istnienia zaległości Spółki są ww. decyzje ostateczne Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. i z dnia "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2011r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokami z dnia 26 kwietnia 2017r. sygn. akt I SA/Ol 125/17 i z dnia 26 kwietnia 2017r. sygn. akt I SA/Ol 126/17, oddalił skargi Spółki na te decyzje. Natomiast aktualnie po wniesieniu przez Spółkę skarg kasacyjnych od ww. wyroków, Naczelny Sąd Administracyjny prowadzi sprawy pod sygnaturami akt: II FSK 2010/17 i I FSK 1084/17.

Przesłanki zawieszenia postępowania podatkowego, jakim niewątpliwie jest postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, zostały ściśle określone w powołanej już wyżej ustawie Ordynacja podatkowa. Traktować je należy jako wyjątek od zasady szybkości postępowania określonej w art. 125 ustawy, przez co wykładnia przepisów regulujących zawieszenie postępowania musi być dokonywana w sposób ścisły, uwzględniający cel tej regulacji, a więc eliminację przeszkód uniemożliwiających kontynuowanie postępowania podatkowego. Organy powinny bowiem dążyć do szybkiego załatwienia sprawy, choć bez uszczerbku dla dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych. Przerwanie, zawieszenie czynności postępowania musi więc być uzasadnione szczególnymi okolicznościami mającymi na nie bezpośredni wpływ.

Przesłanki zawieszenia mają charakter podstaw obligatoryjnych albo fakultatywnych. Postępowanie, w którym zgłoszono żądanie zawieszenia postępowania, dotyczy sprawy orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej. Jedyna regulacja wprost odnosząca się do wstrzymania biegu takiego postępowania określona została w art. 201 § 1a O.p.. Jest to obligatoryjna podstawa zawieszenia. Z tego powodu Sąd ma obowiązek ocenić czy ta przesłanka zawieszenia postępowania wystąpiła w niniejszej sprawie i czy organy ją uwzględniły.

Zgodnie z art. 201 § 1a O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej do dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 2, stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3 oraz art. 115 § 4 O.p.. W art. 108 § 2 pkt 2 O.p. mowa jest o decyzji: a) określającej wysokość zobowiązania podatkowego, b) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, c) w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług, d) określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę, e) określającej wysokość zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 oraz art. 52a. Z kolei art. 108 § 3 oraz art. 115 § 4 O.p. nie mają w niniejszej sprawie zastosowania.

Nie jest przedmiotem sporu stron kwestia ostatecznego charakteru ww. decyzji z dnia "[...]" i "[...]". Decyzje pozostają w obrocie prawnym pomimo wszczęcia ich sądowoadministracyjnej kontroli przed WSA w Olsztynie, a obecnie przez NSA. Zatem nie ma zastosowania tryb zawieszenia unormowany w art. 201 § 1a O.p..

Natomiast zgodnie z będącym podstawą wniosku Strony skarżącej art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne w rozumieniu tego przepisu występuje wtedy, gdy: 1) wyłania się ono w toku postępowania, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od jego rozstrzygnięcia, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji i związek ten musi mieć charakter bezpośredni (por.: R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX 2013).

Eksponowane przez Stronę prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jak prawidłowo ocenił to Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, nie stanowiło zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p..

Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania. W chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania nie mogą stanowić przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego.

Zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2011r., sygn. akt II FSK 1916/11; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003r., sygn. akt I SA/Łd 970/03, wyrok z dnia 19 listopada 2015r. sygn. akt II GSK 2031/15, wyrok z dnia 24 czerwca 2015r., sygn. akt II GSK 2699/14, dostępne w elektronicznej bazie orzeczeń sądów administracyjnych w Internecie, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem powoływane przez Stronę skarżącą sądowoadministracyjne postępowania zawisłe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie stanowią zagadnienia wstępnego w sprawie dotyczącej orzeczenia o jej solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, wraz ze Spółką. W tej sytuacji nie są uzasadnione zarzuty skargi naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 201 § 1 pkt 2 O.p..

Należy ponadto zauważyć, że w okolicznościach niniejszej sprawy ewentualne uchylenie prawomocnymi wyrokami sądowymi decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2011r. i z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r., może być traktowane jako podstawa do wznowienia postępowania o orzeczeniu solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, na żądanie strony lub z urzędu, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 7 O.p.. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

Niemniej powyższe nie dotyczy zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2012r., która nie została objęta ww. decyzjami z dnia "[...]" i "[...]". Zaległość ta wynika bowiem z deklaracji podatkowej Spółki, nie toczyło się postępowanie wymiarowe w tym zakresie, co zauważył już Organ odwoławczy.

Mając na względzie powyższe skargę oddalono jako niezasadną, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a..