Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 273/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Korybut-Orłowska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 533/15 w sprawie ze skargi M.Ś. na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 11 października 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia na rzecz Ministra Przedsiębiorczości i Technologii od M.Ś. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt: II SAB/Wa 533/15 oddalił skargę M.Ś. na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z dnia 11 października 2014 r. skierowanym elektronicznie M.Ś. wystąpiła do Ministra Gospodarki w trybie dostępu do informacji publicznej o udostępnienie dokumentów zawierających korespondencję (w tym e-maile) pomiędzy Komisją Europejską a polskimi władzami dotyczącą porozumień CETA i TTIP, w szczególności tych wysłanych przez stronę polską do Trade Policy Committee oraz ewentualnych otrzymanych odpowiedzi (we wszystkich sporządzonych wersjach językowych):

a) dotyczących TTIP - dokumenty datowane na dzień: [..] października 2013 r., [..] listopada 2013 r., [..] stycznia 2014 r.,

b) dotyczących CETA – dokumenty datowane na dzień: [..] września 2009 r., [..] lutego 2010 r., [..] grudnia 2010 r., [..] stycznia 2012 r., [..] maja 2012 r., [..] września 2012 r., [..] listopada 2012 r., [..] czerwca 2013 r.

W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Departamentu Polityki Handlowej Ministerstwa Gospodarki pismem z dnia [..] października 2014 r., znak: [..]; [.] poinformował M.Ś., że żądane informacje są chronione przed ujawnieniem na podstawie art. 4 ust. 1 lit a tiret trzeci rozporządzenia (WE) NR 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. UE.L. Nr 145, poz. 43 oraz Dz.U. UE.-sp.01-3-331) z uwagi na konieczność ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych. Szczegółowy charakter tych norm wyłącza możliwość zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, dającej pierwszeństwo prawu unijnemu, co wynika z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. Dodatkowo podniesiono, że wniosek o dostęp do żądanych informacji nie mógł być rozpatrywany w oderwaniu od tożsamego wniosku, który M.Ś. złożyła do Komisji Europejskiej w dniu 23 lutego 2014 r., a który został przez Komisję Europejską rozpatrzony odmownie.

M.Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Gospodarki domagając się udostępnienia żądanych informacji w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązania organu do udostępnienia informacji i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła, że w wyniku rozpoznania jej wniosku (w nieco innym zakresie) przez Komisję Europejską otrzymała wydruk z bazy danych dokumentów odnoszących się do jej wniosku, w którym wskazano, które dokumenty nie podlegają udostępnieniu – są chronione klauzulami – restricted bądź limited, a dokumenty, których dotyczy wniosek klauzulami takimi opatrzone nie są, co wobec braku wskazania przez Ministra, aby żądał on od instytucji UE nieujawniania korespondencji, czyni ustawę o dostępie do informacji publicznej właściwą w sprawie, a dokumenty winny zostać udostępnione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wniesioną skargę stwierdził, że żądana informacja stanowi informację publiczną, której ujawnienie podlega reżimom prawnym innym niż określone w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, czyli przepisom rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, zgadzając się tym samym ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. akt: I OSK 2514/13. Zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich; preambuła rozporządzenia w punkcie 10 stanowi, że dla zapewnienia większej przejrzystości w pracach instytucji dostęp do dokumentów powinien być udzielany przez Parlament Europejski, Radę i Komisję nie tyko w przypadku dokumentów sporządzanych przez instytucje, lecz również dokumentów przez nie otrzymywanych. Według pkt 15 preambuły, nawet jeśli ani celem, ani skutkiem niniejszego rozporządzenia nie jest zmiana przepisów krajowych dotyczących dostępu do dokumentów, z zasady lojalnej współpracy regulującej stosunki między instytucjami a państwami członkowskimi wynika jednoznacznie, że państwa członkowskie powinny zadbać o to, aby nie utrudniać właściwego stosowania rozporządzenia i powinny przestrzegać zasad bezpieczeństwa przyjętych przez instytucje. Przepis art. 2 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że odnosi się ono do wszelkich dokumentów przechowywanych przez instytucje unijne, tj. dokumentów sporządzanych lub otrzymywanych przez nią i pozostających w jej posiadaniu, we wszystkich obszarach działalności Unii Europejskiej. Powyższe przepisy, jak wskazał NSA w powołanym wyroku nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że otrzymywane przez Komisję Europejską dokumenty mogą być udostępniane na zasadach określonych w rozporządzeniu wówczas, gdy wniosek kierowany jest do tego organu, a dostęp do takich dokumentów nie może być regulowany odmiennie wówczas, gdy wniosek jest kierowany do wytwórcy dokumentu, którym jest organ administracji polskiej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera regulacji, które pozwalałyby na przyjęcie, że wobec dostępu do dokumentów wytworzonych przez organy Państwa Polskiego i kierowanych do instytucji Unii Europejskiej należy stosować odmienne reżimy prawne, w zależności od tego, do którego z organów skierowany zostanie wniosek o udostępnienie. Przeciwnie, powołany art. 1 ust. 2 u.d.i.p. czyni zadość wymogom zasady spójności systemu prawa i pozwala na stwierdzenie, że przepisy rozporządzenia, jako szczególne, znajdują zastosowanie do wszystkich dokumentów objętych przedmiotowym zakresem jego regulacji, bez względu na to, czy wniosek o ich udostępnienie skierowany został do instytucji unijnej, czy do organu administracji polskiej. Z tych przyczyn Sąd I instancji uznał, że nie można organowi zarzucić bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M.Ś. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie kosztów postępowania, a w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej o odstąpienie od zasądzenia na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania w całości oraz zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 91 ust. 3 Konstytucji RP przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U.UE.L.2001.145.43) nie reguluje sposobu postępowania z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej przez organy państw członkowskich UE, a jedynie reguluje sposób postępowania z tymi wnioskami przez same organy UE (Parlament Europejski, Radę i Komisję), a tym samym niewłaściwe uznanie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie zachodzi kolizja pomiędzy przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a przepisami w/w rozporządzenia, uzasadniająca pierwszeństwo stosowania rozporządzenia, w sytuacji gdy rozporządzenie nie obejmuje swoim zakresem materii rozpatrywanej w niniejszej sprawie, co skutkuje brakiem kolizji pomiędzy przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, a przepisami rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji i uniemożliwia uznanie pierwszeństwa stosowania tego rozporządzenia;

2) art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy rozporządzenie nie reguluje trybu postępowania z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej przez organy państw członkowskich UE, a jedynie reguluje sposób postępowania z tymi wnioskami przez same organy UE, a tym samym niewłaściwe uznanie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji znajduje bezpośrednie zastosowanie, w sytuacji gdy przepisy w/w rozporządzenia nie dotyczą materii rozpatrywanej w niniejszej sprawie;

3) art. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że pod użytym w w/w rozporządzeniu pojęciem "instytucje" należy rozumieć także organy państw członkowskich UE, w sytuacji gdy art. 1 lit. a) w/w rozporządzenia wskazuje katalog zamknięty podmiotów, których dotyczy pojęcie "instytucje", stanowiąc, że są to Parlament Europejski, Rada i Komisja;

4) art. 7 w związku z art. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy art. 7 dotyczy wstępnego przetwarzania wniosków przez instytucje w rozumieniu art. 1 lit. a) w/w rozporządzenia, a zatem jedynie przez Parlament Europejski, Radę i Komisję, nie zaś przez organy państw członkowskich UE, a tym samym niewłaściwe uznanie przez Sąd I instancji, że procedura wstępnego przetwarzania wniosków, przewidziana w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji powinna być stosowana także przez organy państw członkowskich UE, w sytuacji gdy art. 7 w związku z art. 1 lit. a) w/w rozporządzenia stanowi, że procedurę wstępnego przetwarzania wniosków, przewidzianą w rozporządzeniu, mogą stosować jedynie Parlament Europejski, Rada i Komisja;

5) art. 8 w związku z art. 1 lit a) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy art. 8 dotyczy przetwarzania wniosków potwierdzających przez instytucje w rozumieniu art. 1 lit. a) w/w rozporządzenia, a zatem jedynie przez Parlament Europejski, Radę i Komisję, nie zaś przez organy państw członkowskich UE, a tym samym niewłaściwe uznanie przez Sąd I instancji, że procedura przetwarzania wniosków potwierdzających, przewidziana w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji powinna być stosowana także przez organy państw członkowskich UE, w sytuacji gdy art. 8 w zw. z art. 1 lit. a) w/w rozporządzenia stanowi, że procedurę przetwarzania wniosków potwierdzających, przewidzianą w rozporządzeniu, mogą stosować jedynie Parlament Europejski, Rada i Komisja;

6) art. 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w związku z art. 265 akapit 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2) przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy art. 8 ust. 1 i 3 w/w rozporządzenia w związku z art. 265 akapit 3 w/w Traktatu, nie przewiduje możliwości wszczęcia postępowania sądowego przez osobę fizyczną lub prawną w stosunku do organu państwa członkowskiego UE, a jedynie w stosunku instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych samej Unii Europejskiej, a tym samym niewłaściwe uznanie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie zastosowanie winna mieć procedura postępowania z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej, przewidziana w przepisach w/w rozporządzenia, a zatem także procedura wszczęcia postępowania sądowego przez wnioskodawcę, w sytuacji gdy art. 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w zw. z art. 265 akapit 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przewiduje, że postępowanie sądowe może zostać wszczęte jedynie w stosunku do instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych samej Unii Europejskiej, nie zaś w stosunku do organów państw członkowskich UE;

7) art. 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w związku z art. 228 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy art. 8 ust. 1 i 3 w/w rozporządzenia w związku z art. 228 ust. 1 w/w Traktatu nie przewiduje możliwości złożenia skargi u rzecznika praw obywatelskich przez obywatela Unii lub osobę fizyczną bądź prawną w stosunku do organu państwa członkowskiego UE, a jedynie w stosunku do instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii Europejskiej, a tym samym niewłaściwe uznanie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie zastosowanie winna mieć procedura postępowania z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej, przewidziana w przepisach w/w rozporządzenia, a zatem także procedura złożenia skargi u rzecznika praw obywatelskich, w sytuacji gdy art. 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w zwiazku z art. 228 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej przewiduje, że skarga wniesiona do rzecznika praw obywatelskich może dotyczyć jedynie działalności instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych samej Unii Europejskiej, nie zaś działalności organów państw członkowskich UE;

8) art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, jako szczególne, znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy w/w rozporządzenie nie reguluje sposobu postępowania z wnioskiem o dostęp informacji publicznej przez organy państw członkowskich UE, a jedynie przez Parlament Europejski, Radę i Komisję, zatem jego przepisy nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania;

9) art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez ich niezastosowanie i uznanie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie wyłączenie stosowania w/w przepisów wynika z pierwszeństwa stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, w sytuacji gdy przepisy w/w rozporządzenia w żadnej mierze nie regulują sposobu postępowania z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej przez organy państw członkowskich UE, a zatem nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

Zdaniem skarżącej WSA w Warszawie oddalając skargę, dopuścił się szeregu naruszeń przepisów prawa materialnego, na co zawarto argumenty w szerokim uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 91 ust. 3 Konstytucji RP wskazano, że rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U,UE.L.2001.145.43) określa procedurę postępowania z wnioskiem o dostęp do dokumentu, która jest stosowana tylko przez instytucje w rozumieniu przepisów tego rozporządzenia, a zatem przez Parlament Europejski, Radę i Komisję (art. 1 lit. a) rozporządzenia). Nawet jeżeli przyjąć (ewentualnie kierując się interpretacją celowościową), że katalog instytucji, zobowiązanych do stosowania procedury określonej w rozporządzeniu, jest szerszy, to i tak będzie to katalog obejmujący swoim zakresem instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii Europejskiej.

Zarówno bowiem art. 13 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, jak i Rozdział pierwszy, Tytuł pierwszy, Cześć szósta Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, posługując się pojęciem "instytucji", wskazują, że są to: Parlament Europejski, Rada Europejska, Rada, Komisja Europejska, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejski Bank Centralny, Trybunał Obrachunkowy. Traktaty nie przewidują zatem, że pod pojęciem "instytucji" należy rozumieć również organy państw członkowskich Unii Europejskiej. W żadnym razie nie można zatem uznać, że przepisy w/w rozporządzenia, określające procedurę postępowania z wnioskiem o dostęp do dokumentu, powinny być stosowane także przez organy państw członkowskich UE, gdyż nie jest to przewidziane ani w przepisach tego rozporządzenia ani w postanowieniach traktatowych, co czyni właściwymi w sprawie przepisy prawa krajowego. Skoro zatem brak jest kolizji pomiędzy prawem stanowionym przez organizację międzynarodową (ukonstytuowaną przez umowę międzynarodową, ratyfikowaną przez Rzeczpospolitą Polską), a ustawą, brak jest również podstaw do stosowania art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez uznanie pierwszeństwa stosowania prawa stanowionego przez organizację międzynarodową.

Argumentacja dotycząca zarzutu naruszenia art. 91 ust. 3 Konstytucji RP jest według wnoszącej skargę kasacyjną trafna także w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Przepis art. 19 in fine w/w rozporządzenia stanowi bowiem, że rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Jednakże jest oczywiste, że skutek bezpośredni rozporządzenia dotyczy materii w tym rozporządzeniu uregulowanej. Nie odnosi się natomiast do spraw nieobjętych zakresem stosowania rozporządzenia. Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 jednoznacznie wskazuje, że procedurę, określającą sposób postępowania z wnioskiem o dostęp do dokumentu mają obowiązek stosować "instytucje" (czyli organy Unii Europejskiej) nie można podzielić stanowiska, że bezpośrednie stosowanie rozporządzenia odnosi się także do sytuacji procedowania wniosku o dostęp do informacji publicznej przez organ państwa członkowskiego UE. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji niewłaściwe zastosował zatem art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji wskazano, że Sąd I instancji, uznając w niniejszej sprawie, że organ zobowiązany jest do stosowania procedury postępowania z wnioskiem o dostęp do dokumentów określonej w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001, uznał jednocześnie, że organ jest "instytucją" w rozumieniu art. 1 lit. a) w/w rozporządzenia. Tym samym Sąd dokonał błędnej wykładni w/w przepisu prawa materialnego.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd niewłaściwie zastosował także art. 7 i 8 w zw. z art. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 uznając, że w/w przepisy powinny być również stosowane przez organ państwa członkowskiego, podczas gdy Rozporządzenie w żadnym miejscu nie odnosi obowiązków określonych w art. 7 i 8 rozporządzenia, do organów państw członkowskich UE. Organy państw członkowskich nie są uprawnione do stosowania procedur określonych w art. 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, gdyż nie są zaliczone do "instytucji" w rozumieniu art. 1 lit. a) tego rozporządzenia. Sąd I instancji, uznając, że organ był uprawniony do stosowania w/w procedur - procedury wstępnego przetwarzania wniosków i przetwarzania wniosków potwierdzających, uznał jednocześnie, że w odniesieniu do działań organu przysługuje skarżącej prawo do wszczęcia postępowania sądowego zgodnie z przepisami traktatowymi, uznał jednocześnie, że w odniesieniu do działań organu przysługuje skarżącej prawo do złożenia skargi u rzecznika praw obywatelskich, a tym samym błędnie zinterpretował i zastosował art. 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w związku z art. 265 akapit 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Zarzucając naruszenie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej podniesiono, że organ państwa członkowskiego, rozpatrując wniosek o dostęp do informacji publicznej związanej z funkcjonowaniem Unii Europejskiej, nie może stosować procedury wstępnego przetwarzania wniosków i procedury przetwarzania wniosków potwierdzających, powinien zatem stosować odpowiednie procedury przewidziane w przepisach krajowych, w tym także co do formy udzielania odmowy dostępu do informacji publicznej. Na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ stwierdzający brak możliwości i udostępnienia informacji publicznej winien zatem wydać stosowną decyzję, nie zaś kierować do wnioskodawcy pismo informacyjne. Brak wydania decyzji skutkuje powstaniem zwłoki po stronie organu, niezależnie czy informacja, która miała zostać udostępniona dotyczyła kwestii krajowych, czy też unijnych. Sąd I instancji, uznając, że art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowi podstawę do wyłączenia stosowania przepisów tej ustawy i zastosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, dopuścił się naruszenia prawa materialnego. Sąd błędnie zastosował w/w przepis ustawy, gdyż przepisy rozporządzenia nie mogły stanowić przepisów lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z uwagi na fakt, że rozporządzenie nie reguluje materii dotyczącej stosowania procedury przez organy krajowej administracji przy rozpatrywaniu wniosków o dostęp do informacji publicznej. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej znajdują pełne zastosowanie w przypadku sposobu postępowania przez polski organ administracji z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej (która to informacja dotyczy funkcjonowania UE), w tym także sposobu odmawiania przez ten organ dostępu do takiej informacji publicznej.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji powinien był stwierdzić niezastosowanie się organu do obowiązków przewidzianych w art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, tym samym niezałatwienie sprawy przez organ i pozostawania w bezczynności, pomimo obowiązku załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd poprzez uznanie, że organ nie był zobowiązany do wydania decyzji w sprawie odmowy dostępu do informacji publicznej naruszył art. 16 ust. 1 w/w ustawy, błędnie nie stosując w/w przepisów co stanowi naruszenia prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ocenie organu, na co zwrócono uwagę w obszernym uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną, zarzuty są wynikiem błędnej interpretacji zaskarżonego wyroku i przypisania Sądowi wniosków, których nie wywiódł i które to wnioski nie wynikają z uzasadnienia tego wyroku. Jak wskazano dalej, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną przyczyną uznania przez Sąd, że organ nie pozostaje w bezczynności jest rozpatrzenie przez organ wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w trybie przepisów rozporządzenia nr 1049/2001, tymczasem Sąd wyraźnie wskazał, że składając wniosek o udzielenie informacji publicznej, to wnioskodawca decyduje, jaką chce uzyskać informację i na jakiej podstawie, zaś organ, do którego kierowany jest wniosek jest związany jego treścią. Zatem z okoliczności, iż skarżąca wskazała we wniosku błędny, w świetle art. 1 ust. 2 u.d.i.p., tryb/reżim udostępniania informacji publicznej, żądając udostępnienia, na podstawie tej ustawy, dokumentów sporządzonych w toku i dla celów negocjowania porozumień unijnych CETA i TTIP (a tym samym objętych zakresem regulacji rozporządzenia nr 1049/2001) Sąd wywiódł brak bezczynności po stronie organu. W takim przypadku bowiem znajdują zastosowanie przepisy u.d.i.p., w tym również w zakresie wymogów dotyczących sposobu postępowania z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej i za wystarczające uznać należy poinformowanie skarżącej o braku możliwości ich ujawnienia w tym trybie.

To, że dana informacja publiczna jest dla strony dostępna w innym trybie nie pozbawia jej cech informacji publicznej, jednakże skutkuje tym, że informacja taka nie może być udostępniona na zasadach przewidzianych w u.d.i.p., bowiem wyłącza to przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na inny tryb dostępu. Zdaniem organu, prawidłowo Sąd uznał, że żądane przez skarżącą dokumenty podlegają ujawnieniu na innych zasadach i w innym trybie niż określony w u.d.i.p., a w tej sytuacji słusznie stwierdził brak bezczynności, skoro organ pisemnie poinformował skarżącą o tej okoliczności oraz wskazał właściwy reżim udostępniania dokumentów, których się domagała.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Skarżąca kasacyjnie kwestionując rozstrzygniecie Sądu I instancji zarzuciła Sądowi szereg naruszeń przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady I komisji (Dz.U. UE L z dnia 31 maja 2001 r., 2001.145.43) – dalej: rozporządzenie, w związku z przepisami Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2) – dalej: Traktat, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania, że rozporządzenie znajduje na mocy art. 91 ust. 3 Konstytucji RP bezpośrednie zastosowanie wobec wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej, podczas gdy jego przepisy nie mogły mieć zastosowania w sprawie, skoro rozporządzenie to odnosi się do sposobu rozpatrywania wniosków kierowanych do organów instytucji Unii, a nie do organów państwa członkowskich, a z jego bezpośredniego stosowania w państwach członkowskich nie można wywodzić pierwszeństwa w jego stosowaniu, co spowodowało naruszenie przepisów art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 782 z późn. zm.) – dalej: u.d.i.p., przez ich niezastosowanie w wyniku "niewłaściwego zastosowania" przepisu art. 1 ust. 2 u.d.i.p.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie o poprawność dokonanej przez Sąd I instancji wykładni art. 1 ust. 2 u.d.i.p.

Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że "Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Jednocześnie, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., "Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie".

Treść powyższego przepisu należy odczytywać na tle regulacji art. 61 ust. 1-4 Konstytucji RP kreującego w polskim porządku prawnym prawo dostępu do informacji publicznej. Zakres i charakter prawa do informacji publicznej określają przepisy art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, zgodnie z którymi "Obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu". Konstytucja RP stanowi jednocześnie w art. 61 ust. 3, że "Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa", a w art. 61 ust. 4, że "Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy".

Z powyższych regulacji wynika, że treść i zakres prawa do informacji publicznej zostały wyznaczone przez prawodawcę w tekście samej Konstytucji RP, ograniczenia tego prawa mogą być dokonywane w ustawach zwykłych ze względu na konstytucyjnie chronione i wyszczególnione w niej wartości, tj. "ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa", natomiast tryb udzielania informacji stanowi wyłącznie materię ustaw zwykłych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2002 r., K 38/01 podkreślił, że "o ile zatem w odniesieniu do art. 61 ust. 1 i 2 w związku z ust. 3 Konstytucji mamy do czynienia z konstrukcją, która zakłada uzupełniającą jedynie rolę ustawodawcy zwykłego ze względu na wyczerpujące unormowania już na poziomie konstytucyjnym - o tyle ust. 4 art. 61 Konstytucji nakłada na ustawodawcę zwykłego obowiązek wydania ustaw dotyczących trybu udzielania informacji. Tryb ten bowiem nie został w art. 61 Konstytucji unormowany tak całościowo, jak to ma miejsce w odniesieniu do zakresu materialnego oraz granic prawa dostępu do informacji publicznej", "prawo do informacji oraz jego zakres wyznaczają bowiem bezpośrednio same przepisy art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji oraz ustawy zwykłe doprecyzowujące te treści, a także ustawy o których mowa jest w art. 61 ust. 3 Konstytucji, a które wprowadzić mogą ograniczenia prawa do informacji w zakresie tam określonym".

Skoro zatem przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że "Każda informacja o sprawach publicznych (...) podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie", to należy przyjąć, że o ile w zakresie zasad udostępniania informacji publicznej, przez które należy rozumieć unormowania materialnoprawne odnoszące się do publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej u.d.i.p. stanowi rozwinięcie regulacji konstytucyjnej, o tyle w zakresie trybu udostępnienia informacji, tj. w zakresie określonego sposobu postępowania w sprawach dostępu do informacji publicznej u.d.i.p. stanowi regulację podstawową i zasadniczą. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że "Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (...)" nie powinien być zatem wykładany w sposób prowadzący do wykluczenia trybu dostępu do informacji publicznej. O ile zatem przepisy innych ustaw przewidując odmienne – w stosunku do u.d.i.p. - zasady dostępu do informacji publicznych, w tym przesłanki ich udzielania oraz podstawy ograniczania dostępu do nich, nie przewidują jednocześnie trybu dostępu do tego rodzaju informacji będących w posiadaniu podmiotów określonych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy u.d.i.p. Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13 "inne zasady czy też tryb udostępniania informacji publicznych wyłączają stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. (...) Przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną są uregulowane inaczej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji, i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Tam jednak gdzie dana sprawa jest uregulowana tylko częściowo lub w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy o dostępie, przy czym w pierwszym wypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie. (...) Odrębne uregulowanie bowiem dotyczy tylko tego, co wyraźnie wynika z ustawy szczególnej".

Takie rozumienie powyższego przepisu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przyjął w istocie Sąd I instancji. Sąd ten bowiem odwołując się wprost do poglądów wyrażonych w wyroku NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2514/13 i akceptując te poglądy stwierdził, że objęta żądaniem wnioskiem informacja publiczna jest informacją, której ujawnienie podlega reżimowi prawnemu innemu niż określony w u.d.i.p., tj. przepisom rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U.UE.L. z 2001.145.43). W powoływanym przez Sąd I instancji wyroku z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2514/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie odnosił się do przesłanek materialnoprawnych dostępu do informacji publicznej, a nie trybu dostępu do niej wskazując, że pod pojęciem innych ustaw w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. rozumieć należy także przepisy prawa unijnego, o ile znajdują się w nich stosowne regulacje i podkreślając, że "przepisy nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że otrzymywane przez Komisję Europejską dokumenty mogą być udostępniane na zasadach określonych w rozporządzeniu wówczas, gdy wniosek kierowany jest do tego organu. Pozostaje jednak pytanie, czy dostęp do takich dokumentów może być regulowany odmiennie wówczas, gdy wniosek kierowany jest do wytwórcy dokumentu, którym jest organ administracji polskiej". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "rozporządzenie jest szczególną formą pochodnego prawa wspólnotowego, którego cechami są bezpośrednia stosowalność i bezpośrednie obowiązywanie (Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy. red. A. Wróbel. Kraków 2005 str. 95). Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 zawiera konkretne regulacje określające przesłanki uzasadniające odmowę dostępu do informacji publicznej również w odniesieniu do dokumentów otrzymywanych przez instytucje unijne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera regulacji, które pozwalałby na przyjęcie, że wobec dostępu do dokumentów wytworzonych przez organy Państwa Polskiego i kierowanych do instytucji Unii Europejskich należy stosować dwa odrębne reżimy prawne, w zależności od tego, do którego z organów skierowany zostanie wniosek o udostępnienie. Przeciwnie, powołany wyżej art. 1 ust. 2 ustawy czyni zadość wymogom zasady spójności systemu prawa i pozwala na stwierdzenie, że przepisy rozporządzenia, jako szczególne, znajdują zastosowanie do wszystkich dokumentów objętych przedmiotowym zakresem jego regulacji, bez względu na to, czy wniosek o ich udostępnienie skierowany został do instytucji unijnej, czy do organu administracji polskiej. Zwrócić należy uwagę na to, że podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 listopada 2012r. sygn. akt I OSK 1868/12 (Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). (...) Art. 4 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że dostęp do dokumentu sporządzonego przez instytucję na użytek wewnętrzny lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do spraw, w przypadku których decyzja nie została podjęta przez instytucję, nie zostaje udzielony, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny. (...) W toku postępowania strona skarżąca nie wykazała, by za ujawnieniem wniosku Ministra Finansów przemawiał "nadrzędny interes publiczny". W tej sytuacji uznać należało za trafne stanowisko tego Ministra, który odmówił udostępnienia dokumentu z uwagi na zaistnienie przesłanki o której mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia"". W konsekwencji NSA uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę na decyzję wydaną w trybie u.d.i.p. o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W tym kontekście Sąd I instancji przyjmując, że "informacja, o udostępnienie której zwróciła się skarżąca do Ministerstwa Gospodarki jest informacją publiczną, ale podlega reżimom prawnym innym niż określone w u.d.i.p., w tym przypadku przepisom rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji" odnosił się do odmiennych – w stosunku do u.d.i.p. - zasad udostępniania informacji publicznej, a nie do trybu dostępu do uzyskania tego rodzaju informacji. Konsekwentnie Sąd I instancji przyjął, że zastosowanie w realiach niniejszej sprawy trybu u.d.i.p. było prawidłowe skoro zaakceptował stanowisko organu wyrażone w formie pisma wskazującego wnioskodawcy, że nie jest możliwe udostępnienie żądanej informacji w oparciu o przepisy u.d.i.p. w sytuacji, gdy wnioskodawca domagał się udostępnienia informacji właśnie na podstawie u.d.i.p., czyli – co wynika z całokształtu uzasadnienia wyroku – domagał się udostępnienia informacji w oparciu o materialne przesłanki określone w u.d.i.p. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjmując, że "to wnioskodawca decyduje, jaką informację chce uzyskać i na jakiej podstawie" zakwalifikował wniosek z dnia 11 października 2014 r. jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej na zasadach określonych w u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że w treści tego wniosku wskazano, że udostępnienia dokumentów wnioskodawczyni domagała się "w trybie dostępu do informacji publicznej", jednakże w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny tego wniosku przez Sąd I instancji, co – przyjmując, że wniosek stanowi element stanu faktycznego sprawy - mogło nastąpić w drodze zarzutów naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy. Zarzutów takich w skardze kasacyjnej nie podniesiono, co obligowało NSA do rozpoznania skargi kasacyjnej z uwzględnieniem stanu faktycznego i jego oceny przyjętych przez Sąd I instancji. Nawet przy przyjęciu, że zarzucając naruszenie przepisów art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 2 u.d.i.p., tj. przepisów dotyczących postępowania w sprawie o udostępnienie informacji publicznej (terminów rozpoznania wniosku oraz formy decyzji w sytuacji odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania) strona skarżąca jedynie omyłkowo podnosi zarzuty naruszenia tych przepisów w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (a nie – co byłoby prawidłowe - w ramach drugiej podstawy kasacyjnej), zarzuty naruszenia tych przepisów nie mogły odnieść skutku. Ich naruszenia strona skarżąca kasacyjnie upatruje bowiem w nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji okoliczności, że "przepisy rozporządzenia w żadnej mierze nie regulują sposobu postępowania z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej przez organy państw członkowskich UE, a zatem nie mają zastosowania w niniejszej sprawie". Tymczasem takie właśnie stanowisko, zbieżne ze stanowiskiem strony skarżącej kasacyjnie, przyjął Sąd I instancji.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły odnieść skutku. Strona skarżąca kasacyjnie upatruje bowiem naruszenia wyszczególnionych w skardze kasacyjnej przepisów, w tym przepisów Konstytucji RP, przepisów rozporządzenia, przepisów Traktatu oraz przepisów u.d.i.p. w przyjęciu przez Sąd I instancji, że w sprawie ma zastosowanie tryb (postępowanie) określone w powyższym rozporządzeniu. Tymczasem Sąd I instancji nie zaprezentował takiego stanowiska wskazując wyłącznie na to, że w sprawie miały zastosowanie przesłanki materialnoprawne określone w rozporządzeniu, akceptując jednocześnie procedowanie przez organ w trybie u.d.i.p.

W realiach niniejszej sprawy zakwalifikowanie wniosku z dnia 11 października 2014 r. jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej na zasadach określonych w u.d.i.p. (której to kwalifikacji nie zakwestionowano skutecznie w skardze kasacyjnej) przy przyjęciu, że treść wniosku jest dla organu wiążąca, uzasadniało zaakceptowanie przez Sąd I instancji poinformowania przez organ wnioskodawczyni w formie pisemnej, że nie jest możliwe udostępnienie informacji publicznej. Nie można też tracić z pola widzenia faktu, że wnioskodawczyni domagała się konkretnych dokumentów jako nośników informacji publicznej, a z pisma z dnia 29 października 2014 r. wynika, co nie jest w sprawie skutecznie kwestionowane, że Komisja Europejska podjęła odmowną decyzję w odpowiedzi na wniosek skarżącej o dostęp do informacji związanych z negocjacjami CETA oraz TTIP. Podkreślić wprawdzie należy, że w sytuacji, gdy w sprawie miały zastosowanie materialne zasady udostępniania wnioskowanej informacji uregulowane w rozporządzeniu, negatywne załatwienie wniosku w oparciu o przesłanki wskazane w uzasadnieniu powinno przybrać formę określoną w u.d.i.p., tj. formę decyzji administracyjnej, jednakże – jak wyżej wskazano – brak zarzutów skargi kasacyjnej w tym zakresie nie dawał podstaw Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do zakwestionowania stanowiska zaprezentowanego przez Sąd I instancji.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

Mając na uwadze okoliczności, które doprowadziły do oddalenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, w której skarżąca kasacyjnie korzystała z prawa pomocy, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zsądzenia na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego na zasadzie art. 207 § 2 p.p.s.a.