Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SO/Wr 50/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy z wniosku L. K. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 1000 zł (tysiąc złotych); II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

L. K. (dalej jako: wnioskodawca) złożyła do Wojewody Dolnośląskiego w dniu 29 października 2020 r. skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W treści skargi strona zawnioskowała także o stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się bezczynności.

Pełnomocnik skarżącej w dniu 30 listopada 2021 r. (data doręczenia do organu) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej p.p.s.a., w związku z nieprzekazaniem przez Wojewodę Dolnośląskiego skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie organu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z aktami sprawy.

W dniu 1 grudnia 2021 r. Wojewodzie doręczony został odpis wniosku o wymierzenie grzywny z jednoczesnym wezwaniem do udzielenia odpowiedzi na wniosek oraz przesłania skargi wraz z aktami sprawy w terminie 7 dni.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik Wojewody pismem z dnia 13 grudnia 2021 r. wyjaśnił, że nieprzekazanie skargi w terminie jest skutkiem ogromnej ilości wniosków składanych przez cudzoziemców, konieczności równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz odpływu pracowników merytorycznych. Ponadto Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że ww. skargę z dnia 29 października 2020 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę organ przekazał do Sądu w dniu 21 grudnia 2021r. Skarga zarejestrowana została pod sygn. akt II SAB/Wr 1563/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy.

Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości – art. 154 § 6 p.p.s.a), to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Sąd nie może przy tym zadziałać w tej kwestii z urzędu, bez stosownego wniosku skarżącego.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy zauważyć należy, że skarga na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego została nadana w dniu 27 października 2020 r. i wpłynęła do organu 29 października 2020 r., co potwierdza załączona do wniosku kserokopia zwrotnego potwierdzenia nadania jak również oświadczenie organu zawarte w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. Od tej daty rozpoczął się zatem bieg 30 dniowego terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, który upłynął z dniem 30 listopada 2020 r. (poniedziałek), gdyż termin 29 listopada 2020 r. przypadał na dzień wolny od pracy (niedziela). Skarga wraz z aktami przekazana została do Sądu w dniu 21 grudnia 2021 r. (data nadania).

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1000 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze charakter sprawy będący przedmiotem skargi (przewlekłość i bezczynność), okres uchybienia terminowi przekazania skargi oraz okoliczności faktyczne które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni bowiem także funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu w przyszłości naruszeniu prawa zarówno przez organ ukarany, jak i inne organy (por. uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009r. II GPS ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 2). W rozpoznawanej sprawie okolicznością znajdującą odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej grzywny jest to, iż w przepisanym ustawą terminie nie przesłano skargi do tut. Sądu wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami administracyjnymi. Termin ten został przekroczony o prawie trzynaście miesięcy, co nie może być akceptowane. Tego rodzaju zachowanie powoduje naruszenie uprawnień między innymi do rozpoznania sprawy przez Sąd bez nieuzasadnionej zwłoki (por. art. 10 ust. 2 Konstytucji RP).

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył grzywnę orzekając o tym w punkcie I sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.