Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 261/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par.8 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk sędzia WSA Grażyna Jeżewska –spr. Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Strzelcach Opolskich decyzją z dnia [...], nr [...] opartą na art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. U. Nr 105, poz. 869), po rozpoznaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u P.L., nie stwierdził choroby zawodowej astmy oskrzelowej wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r.

W uzasadnieniu wskazał, iż P.L. zatrudniony był od 1 września 1969 r. do 20 listopada 1991 r. w [...] S., w tym jako uczeń w czasie praktyki zawodowej od 1 września 1969 r. do 23 czerwca 1971 r., na stanowisku piekarza piecowego. W latach 1991-1995 w Piekarni Z.D. w S., a obecnie od 1 listopada 1996 r. do nadal w Piekarni D.W. w D., również jako piekarz piecowy. Organ pierwszej instancji stwierdził, na podstawie wywiadu środowiskowego, że skarżący pracował na stanowisku piekarza piecowego przez okres około 28 lat. Zajmował się formowaniem bochenków chleba, a następnie wkładaniem ich do rozgrzanego pieca. Doglądał procesu pieczenia i w razie konieczności przy pomocy drewnianej łopaty obracał lub przekładał chleb na różne poziomy pieca, a spieczoną mąkę zeskrobywał lub strząsał. Uznał zatem, że w trakcie swojej pracy skarżący był narażony na działanie czynnika alergizującego drogi oddechowe, tj. pyłu mącznego. Następnie, organ pierwszej instancji, powołując się na orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 8 maja 2009 r. wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach, Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu dostrzegł, że uprawniona jednostka orzecznicza nie stwierdziła podstaw do rozpoznania choroby zawodowej astmy oskrzelowej. Podał, że w orzeczeniu lekarskim o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z dnia 8 maja 2009 r., nr [...], na podstawie wywiadu zebranego od pacjenta stwierdzono, że od 5 lat nasilają się u P. L. duszności wysiłkowe i spoczynkowe, dlatego od 2007 r. jest leczony w Poradni Pulmonologicznej w Tarnowskich Górach, gdzie był również hospitalizowany i został wypisany z rozpoznaniem "podejrzenia astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego"., zatem został skierowany na diagnostykę alergologiczną w warunkach szpitalnych w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Wyniki badań wykonane w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Katowicach wykazały nieznacznie podwyższony poziom całkowity IgE, ujemny test prowokacyjny z histaminą, ujemne testy skórne z zestawem pospolitych alergenów wziewnych oraz pokarmowych, a także ujemne testy skórne z potencjalnymi alergenami zawodowymi. Testy przesiewania mąki żytniej i pszennej nie spowodowały znacznego spadku FEVi ani objawów spastycznych oskrzeli. Stąd w opinii, po przeprowadzeniu analizy narażenia zawodowego, dokumentacji medycznej, wyników przeprowadzonych badań alergologicznych oraz całokształtu obserwacji klinicznej kompetentna jednostka orzecznicza nie stwierdziła podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego. Nadto, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Strzelcach zaakcentował, iż uzupełnił materiał dowodowy (karta informacyjna leczenia szpitalnego w Zakładzie Pulmonologii w tarnowskich Górach), jak też wystąpił do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach, Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu o uzupełnienie opinii. Uzupełniając opinię Ośrodek wskazał, że w trakcie obserwacji klinicznych przeprowadzonych w Poradni Chorób Zawodowych w Sosnowcu wykonano standardowe testy skórne z takimi alergenami jak: kurz sienny, pleśnie, sierść zwierząt, pyłki traw i drzew, pyłki chwastów, mleko krowie, mąka pszenna, jaja kurze, mięso, owoce, pietruszka, seler, ziemniak. Ujemne wyniki ww. badań wykluczały u pacjenta atopię. Podał także, iż ujemne wypadły również odczyny skórne na alergeny zawodowe, jak mąka pszenna, żytnia oraz roztocza magazynowe. Wykonany ogólny test na IgE ogólne, ujawnił jego nieznacznie podwyższony poziom. Natomiast wykonana próba farmakologiczna z histaminą dała wynik ujemny, co -w ocenie Ośrodka - świadczy o braku nieswoistej nadreaktywności skurczu oskrzeli i przemawia przeciwko istnieniu u badanego astmy oskrzelowej. Ponownie zaakcentowano brak podstaw do rozpoznania bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego u P.L.. Organ pierwszej instancji uznał przedłożone opinie za wiarygodne, bowiem wnioski w nich zawarte są czytelne, logiczne i konsekwentne, zaś P.L. nie przedstawił żadnego dowodu podważającego ich wiarygodność lub rzetelność.

Dokonując oceny prawnej sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. dostrzegł, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r., jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, iż została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Przesłankami pozwalającymi stwierdzenie choroby zawodowej zatem jest narażenie pracownika w procesie pracy na czynniki szkodliwe dla zdrowia (narażenie zawodowe); rozpoznanie choroby znajdującej się w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie związku przyczynowego między rozpoznaną chorobą a narażeniem zawodowym. W okolicznościach przedmiotowej sprawy przyjął, że spełniona została tylko pierwsza przesłanka, bowiem P.L. wykonywał pracę zawodową, która mogła go narażać na powstanie choroby zawodowej, ponieważ warunki pracy zawodowej stwarzały możliwość powstania choroby zawodowej. Natomiast nie wystąpiły pozostałe dwie przesłanki. Właściwa jednostka orzecznicza nie rozpoznała u P.L. astmy oskrzelowej, wymienionej w pozycji 6 wykazu chorób zawodowych. Nie stwierdziła również związku przyczynowego między chorobą a narażeniem zawodowym, bowiem nie ujawniła żadnych zmian w obrębie oskrzeli, które związane by były z charakterem wykonywanej pracy.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Strzelcach Opolskich w dniu 12 listopada 2009 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Z możliwości tej skorzystał tylko P.L..

Od tej decyzji odwołał się P.L., reprezentowany przez adwokata J.P., zarzucając decyzji pierwszoinstancyjnej sprzeczność z prawem oraz rzeczywistym stanem rzeczy. W uzasadnieniu stwierdził, że pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania astmy oskrzelowej, a zatem pomiędzy wykonywaną przez niego pracą, a występującymi u niego dolegliwościami ze strony układu oddechowego istnieje związek przyczynowy. Wskazał, że praca w ekspozycji na czynnik szkodliwy stanowi jedyną przyczynę rozpoznanej u niego astmy oskrzelowej. Podniósł, że organ pierwszej instancji nie wykluczył jednoznacznie związku przyczynowego pomiędzy występującym u niego schorzeniem układu oddechowego, a długoletnim narażeniem zawodowym na pył mąki. Ponadto, że organ popełnił błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, co do okresu pracy, albowiem pracował w zawodzie piekarza 39 lat, a nie 28 lat, jak podał w uzasadnieniu decyzji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Strzelcach Opolskich.

Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania P.L., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Organ odwoławczy w uzasadnieniu w pełni podzielił ustalenia faktyczne i prawne Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich. Odnosząc się do zarzutu odwołania kwestionującego podany przez organ pierwszej instancji okresu pracy skarżącego wskazał, iż wynika on z oczywistej omyłki rachunkowej. Zdaniem organu odwoławczego, taka omyłka nie stanowiła przesłanki do uchylenia decyzji, gdyż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Strzelcach Opolskich w uzasadnieniu decyzji wymienił zakłady pracy, w których P.L. pracował na stanowisku piekarza, podał również okresy pracy w tych zakładach. Bezspornie P.L. w tych zakładach przepracował 39 lat. Uznał również, że przedłożone przez P.L. dodatkowe świadectwo pracy o zatrudnieniu na stanowisku piekarza w [...] w S. potwierdzające czteromiesięczną pracę (od 9 grudnia 1995 r. do 9 marca 1996 r.) w narażeniu, nie jest czynnikiem, który mógłby wpłynąć na treść decyzji, ponieważ decydujące znaczenie ma fakt niestwierdzenia przez lekarza zmian w stanie jego zdrowia, spowodowanych tym narażeniem, a nie czas trwania narażenia na czynnik szkodliwy środowiska.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący, reprezentowany przez adwokata J.P., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przez wiele lat wykonywał pracę w zawodzie piekarza. Bezspornie w środowisku pracy występował czynnik szkodliwy w postaci mąki i innych alergenów, zatem bez wątpliwości te czynniki stały się przyczyną jego choroby. Poza tym podał, że wykryto u niego astmę oskrzelową, a warunki pracy wskazują z niemal całkowitym prawdopodobieństwem na jej etiologię zawodową, a organ nie wykluczył jednoznacznie związku przyczynowego stwierdzonej choroby z długoletnią pracą w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zauważył, że nie ma podstaw twierdzenie skarżącego, iż rozpoznano u niego astmę oskrzelową, bowiem wyniki badań, którym został poddany w trakcie diagnostyki przeprowadzonej przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu w związku z podejrzeniem astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego wykluczyły istnienie tego schorzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. – zwanej dalej jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego.

W świetle art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeksu pracy (t.j. Dz. U. z1998 r., Nr 21, poz. 94) za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z kolei art. 235² K.p. stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Innymi słowy, choroba zawodowa jest pojęciem prawnym, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest praca, jej rodzaj, charakter, jak też warunki jej wykonywania.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 K.p., Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869 – zwanym dalej rozporządzeniem). W świetle § 1 rozporządzenie określa: wykaz chorób zawodowych (pkt 1); okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym (pkt 2); sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych (pkt 3); podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (pkt 4).

Zgodnie z treścią § 5 ust. 2 rozporządzenia jednostkami orzeczniczymi I stopnia są m.in. poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy.

Według § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 298¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego (§ 6 ust. 4).

Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2).

Trzeba podkreślić, że w sprawach chorób zawodowych istotną rolę odgrywają orzeczenia lekarskie jednostek właściwych do rozpoznania chorób zawodowych. Zaakcentować należy, że inspektor sanitarny jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że nie ma on prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (zob.: wyrok NSA z 05 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2007r., sygn. akt IV SA/GL 794/06; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 1078/06, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA).

Równocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że orzekając o chorobie zawodowej, organ powinien mieć na uwadze, że opinia jednostki diagnostycznej w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej jest środkiem dowodowym w rozumieniu art. 75 K.p.a. w związku z art. 84, który podlega ocenie organu orzekającego stosownie do art. 80 K.p.a. Organ inspekcji sanitarnej winien badać, czy wydane orzeczenie lekarskie mające charakter opinii wyjaśniło istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy opinia ta jest rzeczowo i przekonywająco uzasadniona. Organ nie może oprzeć swojej decyzji na orzeczeniu lekarskim, które nie zawiera prawidłowo uzasadnionego stanowiska. Opinia ta będąca podstawą rozstrzygnięcia organów inspekcji sanitarnej powinna być należycie uzasadniona i wyjaśniać wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego.

Odnosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy, trzeba zauważyć, że organy zgodnie z określonym w rozporządzeniu sposobem i trybem przeprowadziły postępowanie dotyczące zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. Skarżący został skierowany na badania przez lekarza uprawnionej jednostki. Decyzję organu pierwszej instancji o nie stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej wydano, na podstawie zarówno danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, jak też oparto ją o dodatkową opinię tej jednostki diagnostycznej oraz na ocenach narażenia zawodowego, sporządzonych na formularzu, uzyskanych u byłych pracodawców ([...] obecnie [...] w S.; Piekarnia Z.D. S.) i u obecnego pracodawcy skarżącego – Piekarnia D.W.. Wobec tego należy stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia określających sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych.

Przechodząc do oceny merytorycznej kontrolowanej sprawy, trzeba się zgodzić z organem odwoławczym, że orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach, Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu z dnia 8 maja 2009 r., nr [...] uzupełnione dodatkową opinią z dnia 26 października 2009 r., jest jasne i logiczne w zakresie wykluczenia jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych. Z uzasadnienia opinii wynika, że P.L. poddany został wnikliwej diagnostyce medycznej w kierunku ustalenia, czy narażenie zawodowe na pył mączny o działaniu alergizującym spowodowało niekorzystne zmiany w stanie zdrowia skarżącego, które mogłyby zostać uznane za chorobę zawodową. Wydanie orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą poprzedzone zostało obserwacją kliniczną w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu w celu wykonania szerokiej diagnostyki szpitalnej. Przyjdzie przypomnieć, iż wyniki badań wykazały nieznacznie podwyższony poziom całkowity IgE, ujemny test prowokacyjny z histaminą, ujemne testy skórne z zestawem pospolitych alergenów wziewnych oraz pokarmowych, a także ujemne testy skórne z potencjalnymi alergenami zawodowymi. Testy przesiewania mąki żytniej i pszennej nie spowodowały znacznego spadku FEVi, ani objawów spastycznych oskrzeli. Uzupełniając opinię Ośrodek podał, że wykonano standardowe testy skórne z takimi alergenami jak: kurz sienny, pleśnie, sierść zwierząt, pyłki traw i drzew, pyłki chwastów, mleko krowie, mąka pszenna, jaja kurze, mięso, owoce, pietruszka, seler, ziemniak. Ujemne wyniki ww. badań wykluczały u pacjenta atopię. Stwierdził, iż odczyny skórne na alergeny zawodowe, jak mąka pszenna, żytnia oraz roztocza magazynowe wypadły także negatywnie. Natomiast wykonana próba farmakologiczna z histaminą dała wynik ujemny, co świadczy o braku nieswoistej nadreaktywności skurczu oskrzeli i przemawia przeciwko istnieniu u skarżącego astmy oskrzelowej. Jednostka wskazała, rozwiewając wątpliwości organu inspekcji sanitarnej, iż wysoka temperatura i wilgotność powietrza nie należą do czynników, które mogą być związane z etiologią astmy oskrzelowej. Opinię sporządzono z uwzględnieniem analizy narażenia zawodowego, dokumentacji medycznej, wyników przeprowadzonych badań alergologicznych oraz całokształtu obserwacji klinicznej. Poza tym, skarżący nie podważył tej opinii żadnym wiarygodnym dowodem.

Trzeba odnotować, że przedmiotem badania organów sanitarnych są okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, czyli zaistnienie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, ustalenie pracy w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej oraz ustalenie związku przyczynowego między choroba zawodową a tymi warunkami. Skarżący twierdzenia o istnieniu choroby zawodowej opiera na fakcie kilkuletniego wykonywania zawodu piekarza piecowego przy występowaniu czynnika szkodliwego w postaci mąki i innych alergenów, jak też na okoliczności niewykluczenia przez organy jednoznacznie związku przyczynowego stwierdzonej, jego zdaniem, astmy oskrzelowej z wykonywaną pracą.

W ocenie Sądu, argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie lektury akt, jako niezasadne uznać należy twierdzenie skarżącego, że rozpoznano u niego astmę oskrzelową. W karcie informacyjnej wydanej przez Zakład Pulmonologii w Tarnowskich Górach z dnia 30 lipca 2008 r. wskazano jedynie na podejrzenie astmy oskrzelowej. W epikryzie nie stwierdzono spazmu oskrzelowego. Natomiast Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach, Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu po szerokiej diagnostyce wykluczył istnienie astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego u skarżącego. Okoliczność narażenia na pył mąki i innych alergenów (nie podano jakich) nawet przez kilkanaście lat nie może przesądzać o bezspornym lub wysokim prawdopodobieństwie, ze choroba zawodowa została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W tym zakresie istotne jest stanowisko jednostki orzeczniczej. Ustaleniami orzeczenia lekarskiego organy administracji publicznej są związane, i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenie to podważyć, nie mają możliwości kwestionowania zajętego stanowiska przez kompetentną jednostkę orzeczniczą.

Na koniec przyjdzie zauważyć, że w orzecznictwie przyjęto powszechny pogląd, że orzeczenie lekarskie nawet wydane przez podmioty specjalistyczne, jak każdy dowód podlega ocenie Sądu. Jednak ze względu na brak wiedzy medycznej nie może być kontrolowane pod względem medycznym. Sąd jest uprawniony jedynie przedstawić swoje wątpliwości jeśli orzeczenie jest niejasne, budzi zastrzeżenia i nie jest należycie uzasadnione, w konsekwencji tych uchybień jest niezrozumiałe dla organu, strony i sądu (zob. uzasadnienie wyroku NSA z 24 lipca 2009 r., II OSK 559/09, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA).

Zdaniem tut. Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą tego typu wątpliwości. Organ pierwszej instancji w sposób wszechstronny oraz wnikliwy przeprowadził postępowanie dowodowe. Organ odwoławczy, podzielając ustalenia faktyczne i prawne ponownie dokonał oceny całokształtu badanej sprawy oraz ustosunkował się do wszystkich istotnych zarzutów podnoszonych przez skarżącego.

W tym stanie rzeczy tut. Sąd podziela dokonane przez organ administracyjny ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, dlatego uznał, że w sprawie brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a tym samym podlegała ona oddaleniu, na mocy art. 151 P.p.s.a.