Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 640/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145  par. 1  pkt 1c, art. 250
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 2, art. 3, art. 4, art. 8, art. 11, art. 37
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Par. 21  ust. 1  pkt 1  lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 1714
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner ( spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Bożenna Blitek Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2018 r. sprawy ze skarg R. B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lipca 2013 r. nr [...] z dnia 10 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lipca 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] 2013r. II. uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lipca 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] 2013r. III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. Z. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art 2, art. 3 art. 4, art. 8, art. 11 w zw. z art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182) § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), niżej wymienionymi decyzjami z dnia 10 lipca 2013 r.:

1. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...] odmawiającą R. B. – dalej "skarżący" - świadczenia w formie zasiłku stałego;

2. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...] odmawiającą skarżącemu świadczenia w formie zasiłku stałego.

Zaskarżone decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalony przez organy:

Decyzją z dnia [...] 2009r. nr [...] Prezydent Miasta przyznał skarżącemu zasiłek stały na okres od dnia 1 sierpnia 2009r na stałe w kwocie 317,23 zł miesięcznie i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności .

Powyższa decyzja została zmieniona decyzją z dnia [...] 2011r. nr [...] w ten sposób , że " od dnia 1 kwietnia 2011r. świadczenie w formie zasiłku stałego przyznane Panu R. B. nie przysługuje".

Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2011r. nr [...].

Jak wynika z akt sprawy , decyzja ta jest ostateczna - wyrokiem z dnia 9 października 2012r. sygn.akt III SA/Kr 938/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę na tę decyzję oddalił .

Pismem z dnia 11 listopada 2012r. skarżący zwrócił się do Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, dalej zwana MOPS, z żądaniem " niezwłocznego anulowania" decyzji z dnia [...] 2011r. nr [...] i przywrócenia wypłaty zasiłku stałego.

Decyzją z dnia [...] 2013 r. znak: [...] organ I instancji odmówił skarżącemu zmiany decyzji wstrzymującej wypłatę zasiłku stałego. W jej uzasadnieniu organ stwierdził , że skarżący wnioskiem z dnia 11 listopada 2012r. (data wpływu do organu – 14.11.2012r.) zwrócił się o udzielenie pomocy w formie zasiłku stałego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...] 2013r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] 2013r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Pismem z dnia 19 marca 2013r. (data wpływu do organu – 26.03.2013r.) skarżący zwrócił się o "skuteczną interwencję" i o wznowienie wypłat zasiłku.

Prezydent Miasta w dniu [...] 2013r. wydał dwie decyzje , a to nr [...] oraz [...] zawierające identyczne rozstrzygnięcia tj. odmawiające skarżącemu przyznania świadczenia w formie zasiłku stałego.

W uzasadnieniach obu decyzji organ odwołując się na ustalenia poczynione w czasie wywiadu przeprowadzonego w dniu 23 kwietnia 2013r. zarzucił skarżącemu brak współpracy skarżącego z pracownikiem socjalnym.

Skarżący wniósł odwołania od obu wyżej wskazanych decyzji .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 10 lipca 2013r. nr [...] oraz nr [...] utrzymało w mocy obie zaskarżone decyzje podzielając stanowisko organu I instancji zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak i co do stanu prawnego, znajdującego zastosowanie w sprawie.

Na powyższe decyzje wpłynęły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których skarżący nie uzasadnił powodów zaskarżenia tych rozstrzygnięć.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji i wniosło o oddalenie skarg.

Na wniosek skarżącego postępowanie sądowe zostało zawieszone postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014r. i podjęte postanowieniem z dnia 18 czerwca 2018r.

Na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. WSA w Krakowie, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy prowadzone pod sygn. akt III SA/Kr 1074/13.

Rozpatrując niniejszą sprawę na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2018r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji zwracając uwagę , że decyzje będące przedmiotem obu skarg dotyczą tego samego świadczenia tj. zasiłku stałego. W ocenie pełnomocnika , wniosek skarżącego z dnia 11 listopada 2013r. nie został dotychczas rozpoznany, a dotyczył uchylenia decyzji z dnia [...] 2011r. Kolejne wnioski składane przez skarżącego nie stanowiły nowych wniosków o przyznanie zasiłku stałego, ale stanowiły korespondencję w sprawie dotyczącej zaprzestania wypłaty zasiłku stałego przyznanego decyzją w 2009r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje :

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza , że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rozpatrywana sprawa dotyczy zasiłku stałego. W sprawie organy administracyjne wydawały liczne rozstrzygnięcia , jednak istotne znaczenia z punktu widzenia żądań skarżącego, ma decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011r. nr [...]. Tą decyzją organ zmienił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] 2009r. nr [...] o przyznaniu skarżącemu zasiłku stałego na stałe w ten sposób , że od dnia 1 kwietnia 2011r. pozbawił skarżącego tego świadczenia .

Wniosek skarżącego z dnia 11 listopada 2012r. dotyczył uchylenia ww. decyzji z dnia [...] 2012r. i przywrócenie wypłaty zasiłku.

Zgodnie ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2013r. nr [...] organ powinien podjąć działania mające na celu ustalenie kwalifikacji prawnej żądania oraz intencji skarżącego. W razie istotnych wątpliwości co do treści podania skarżącego, organ I instancji powinien zwrócić się o sprecyzowanie żądania skarżącego, w szczególności, czy wniosek nie stanowi w istocie wniosku o przyznanie zasiłku stałego.

Organ I instancji przeprowadzając ponowne postępowanie zignorował żądanie skarżącego zawarte we wnioskach z dnia 11 listopada 2012r. i z dnia 19 marca 2013r. , w którym skarżący domagał się " wznowienia wypłat zasiłku" , co wskazuje , że skarżący oczekuje wypłaty zasiłku przyznanego decyzją z dnia [...] 2009r. nr [...]. Oznaczałoby to , że skarżący domaga się uchylenia prawomocnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2011r. nr [...]. W związku z powyższym , jak podnosił pełnomocnik skarżącego , wniosek z dnia 19 marca 2013r. nie jest nowym wnioskiem o przyznanie świadczenia od nowa , ale jako uzupełnienie wniosku z dnia 11 listopada 2012r.

Ustalenia pracownika socjalnego zawarte w wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym w dniu 26 marca 2013r., że skarżący domaga się przyznania zasiłku stałego są w sprzeczności ze złożonymi wnioskami skarżącego, w których domagał się " wznowienia wypłaty " wcześniej przyznanego zasiłku na stałe.

W związku z powyższym organ winien dokonać kwalifikacji prawnej trybu , w jakim te wnioski należało rozpatrzyć, biorąc pod uwagę okoliczność, że decyzja z dnia [...] 2009r. nr [...] została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego.

Zakładając, że z zgodnie z ustaleniami organu , skarżący w czasie wywiadu złożył nowy wniosek o przyznanie świadczenia w postaci zasiłku stałego , to nie było żadnych podstaw prawnych do wydawania dwóch odrębnych decyzji dotyczących tego samego świadczenia. Wszystkie składane przez skarżącego wnioski tj. z dnia 11 listopada 2012r., z dnia 19 marca 2013r. oraz złożony do protokołu w czasie wywiadu środowiskowego należało potraktować jako wnioski w sprawie o przyznanie świadczenia w postaci zasiłku stałego . Błędem organów orzekających w niniejszej sprawie było traktowanie kolejnych wniosków skarżącego jako wszczynających odrębne postępowania i wydawanie rozstrzygnięć dotyczących tego samego świadczenia , na co słusznie zwrócił uwagę na rozprawie pełnomocnik skarżącego .

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uchylił zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organu I instancji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ rozpatrzy wniosek skarżącego z dnia 11 listopada 2012r., uzupełniany późniejszymi wnioskami w jednym postępowaniu dotyczącym zasiłku stałego, w pierwszej kolejności rozstrzygając w kwestii trybu, w jakim ten wniosek należy rozpatrzyć .

Stosownie do art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j.Dz.U.2018.1302) , ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

W związku z powyższym organy rozpoznając ponownie sprawę zobowiązane są do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu wyroku.

Uznając, że zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie wyżej opisanym , Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 c ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd orzekł jak w sentencji.

Przepis art. 250 ww. ustawy stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Wskazać trzeba, że przepis § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714) stanowi, że wysokość stawki minimalnej "w innej sprawie" wynosi 240 zł. Z tego też tytułu, mając na względzie przedmiot skargi pełnomocnikowi strony należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej w wyroku wysokości.

Stosownie do § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.