Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 990/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretacje
Powołane przepisy: article: arty.15 ust. 4e, art.17 ust. 1 pkt 34
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ SO del. Jarosław Szaro Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. W. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) określa, że interpretacja wymieniona w pkt. 1) nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. W. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

"A" sp. z o.o. wcześniej "B" sp. z o.o.

(dalej spółka / skarżąca ) zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Spółka wskazała, że jest dużym przedsiębiorcą zajmującym się produkcją odkuwek matrycowych i prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej na podstawie zezwolenia wydanego w dniu 6 maja 1998 r. Powyższe zezwolenie wydane zostało na okres do dnia 14 listopada 2017 r.

Z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (SSE), po uzyskaniu w/w zezwolenia spółka poniosła koszty inwestycji stanowiące wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną w obrębie strefy - m.in. zakup, wytworzenie środków trwałych, ich montaż, instalacja, nabycie praw do korzystania z własności intelektualnej, etc.

Z uwagi na poczynione inwestycje spółka korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych, przy czym spełnia warunki kwalifikujące ją jako tak zwanego dużego przedsiębiorcę. Faktury kontrahentów za nakłady inwestycyjne spółki w wielu przypadkach nie były regulowane w dacie ich otrzymania, lecz w odroczonych terminach płatności. Spółka zamierza ująć "koszty inwestycji", które są podstawą do skalkulowania pomocy publicznej w momencie, gdy wydatek został udokumentowany fakturą, rachunkiem lub innym dokumentem otrzymanym przez spółkę, czyli zastosować metodę memoriałową.

W związku z powyższym skierowała do Ministra Finansów następujące pytania:

W jaki sposób należy rozumieć definicję terminu "koszty inwestycji poniesione" na gruncie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych oraz Rozporządzeń strefowych?

W jaki sposób interpretuje się pojęcie "koszty inwestycji poniesione", które są podstawą do skalkulowania pomocy publicznej - czy koszt inwestycji uważa się za poniesiony, jeżeli został udokumentowany fakturą "rachunkiem lub innym dokumentem" otrzymanym przez spółkę, czy też za koszt inwestycji należy uznać faktyczny wydatek (rozchód pieniędzy) dokonany przez spółkę na opłacenie faktur (lub zobowiązań spółki wynikających z innych dokumentów niż faktury)?

Czy wykładnia wskazanego terminu "koszty inwestycji poniesione" prowadzi do uznania, że celem ustawodawcy było zastosowanie metody kasowej, a więc że decydującym kryterium było faktyczne poniesienie wydatku, czy też w tym przypadku podatnik może stosować metodę memoriałową do rozliczania kosztów kwalifikowanych w SSE?

Spółka opowiedziała się za koncepcją memoriałową. W jej ocenie termin "koszty inwestycji poniesione" powinien być interpretowany jako "koszty inwestycji zarachowane", co wynika:

z treści § 6 ust. 1 rozporządzeń strefowych (rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 1997 r. w sprawie ustanowienia tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U z 1997 r. Nr 135 poz. 907 ze zm.) - dalej: "rozporządzenie z 1997 r." i kolejnych rozporządzeń wydanych w tym przedmiocie: rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 226, poz. 2286 ze zm. - dalej: "rozporządzenie z 2004 r."), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 215, poz. 1581 ze zm. - dalej jako: "rozporządzenie z 2006 r."), zgodnie z którym za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji (...) poniesione w trakcie obowiązywania zezwolenia w związku z realizacją inwestycji na terenie strefy,

z treści art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.), statuującego memoriałową metodę ujmowania w księgach rachunkowych operacji gospodarczych,

oraz z treści art. 15 ust. 4e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, (Dz. U. 2011 r. Nr 74 poz. 397 ze zm.) - dalej u.p.d.o.p.), w myśl którego za dzień poniesienia kosztu uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych.

W interpretacji z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Minister Finansów uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Na wstępie zauważył, że w stosunku do spółki zastosowanie ma rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 listopada 2006 r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 215, poz. 1581 ze zm.) z uwagi na brzmienie § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U. Nr 232, poz. 1548 ze zm.), które nakazuje do przedsiębiorcy, który posiada zezwolenie wydane przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosować dotychczasowe warunki udzielania pomocy regionalnej.

Dokonując interpretacji pojęcia "poniesionych wydatków inwestycyjnych", o których mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia z 2006 r., organ doszedł do odmiennego aniżeli spółka stanowiska. Odwołując się do wykładni językowej zwrotu "ponieść" i "koszt" i sięgając w tym zakresie do definicji zawartej w Internetowym Słowniku Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) wskazał, że "ponieść" znaczy "zostać obarczonym, obciążonym czymś", natomiast "koszt" to "suma pieniędzy wydatkowana na kupno lub opłacenie czegoś". Zestawiając powyższe definicje, stwierdził, iż "ponieść koszt" znaczy tyle co zostać obciążonym sumą pieniędzy wydatkowaną na kupno lub opłacenie czegoś. Innymi słowy, trzeba wydać określoną kwotę pieniędzy na dany przedmiot, usługę, co doprowadzi do pomniejszenia (obciążenia) stanu środków finansowych będących w czyimś władaniu. Wychodząc z tego założenia, organ uznał, że aby przedsiębiorca mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego, którego wartość uzależniona jest od wielkości poniesionych przez tego przedsiębiorcę wydatków kwalifikowanych jako koszty inwestycji, to "poniesienie" musi oznaczać wydatek faktycznie poniesiony, a nie samą deklarację o zamiarze jego poniesienia, czy też zobowiązanie do poniesienia go w przyszłości. Nie jest, w ocenie organu wystarczające, dla obliczenia wielkości zwolnienia podatkowego, jedynie zarachowanie wydatku bez jego faktycznego poniesienia. Moment poniesienia kosztów inwestycji, przy obliczaniu wielkości otrzymanej lub dopuszczalnej pomocy publicznej, należy określać zgodnie z zasadą kasową, tj. przyjmując moment faktycznego zrealizowania kosztów w znaczeniu kasowym. Organ zwrócił przy tym uwagę, że określenie dnia poniesienia kosztu uzyskania przychodów zawarte w art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. nie wywiera skutków w zakresie rozumienia pojęcia "kosztu poniesionego" użytego na gruncie rozporządzeń w sprawie specjalnych stref ekonomicznych, gdyż we wskazanych rozporządzeniach brak odpowiednich odniesień do treści wymienionego wyżej przepisu, jak też do przepisów zawartych w ustawie o rachunkowości.

Także wykładnia celowościowa, w ocenie organu przemawia za poprawnością przyjętego stanowiska. Zwolnienia przewidziane w rozporządzeniach strefowych mają na celu zachętę do inwestowania poprzez udzielenie ulg w postaci częściowej "refundacji" ponoszonych wydatków. Ograniczenie czasowe, jak również fakt pośredniego zwrotu poniesionych wydatków inwestycyjnych, wskazuje - w jego ocenie, - że chodzi o wartości, które zostały przez przedsiębiorcę faktycznie wydatkowane. Podsumowując wskazał, że aby przedsiębiorca mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego, którego wartość uzależniona jest od wielkości poniesionych przez niego wydatków kwalifikowanych jako koszty inwestycji, to "poniesienie" musi oznaczać wydatek faktycznie zrealizowany, a nie samą deklarację o zamiarze jego poniesienia, czy też zobowiązanie do poniesienia go w przyszłości.

Niezadowolona z takiego stanowiska spółka wniosła skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenia od Ministra Finansów kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W skardze zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w zw. z art 12 i art. 16 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych ( Dz. U. z 2007 r., nr 42, poz. 274 ze zm.) w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia z 2006 r., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że moment poniesienia wydatków inwestycyjnych, będących podstawą zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, oznacza ich poniesienie zgodnie z zasadą kasową tj. w chwili zapłaty, a nie wynikającą z art. 15 ust. 4 e u.p.d.o.p. metodą memoriałową. W uzasadnieniu powtórzyła prezentowane dotąd stanowisko, a na poparcie jego słuszności powołała orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w interpretacji, a także w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Końcowo zaznaczył, że zastosowanie zasady memoriałowej na gruncie przepisów strefowych mogłoby prowadzić do niepożądanych rezultatów w rozliczeniach podatkowych. Wskazał przy tym na wyjątkowy charakter zwolnień podatkowych i potrzebę ich ścisłej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Interpretacja, którą poddano kontroli Sądu, została wydana w oparciu o sformułowany w trzech punktach wniosek, który w istocie dotyczy wykładni pojęcia "kosztów poniesionych", o których mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 2006 r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej. Przepis ten stanowi, że "za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji (...) poniesione". Na tle tak sformułowanego zwrotu powstaje bowiem pytanie jak przyjmować moment poniesienia wydatków, czy będzie to moment faktycznego poniesienia wydatków, czy dzień, na który koszt ujęto w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury (rachunku ). Zagadnienie to ma dla Spółki istotne znaczenie dla prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych i przewidzianego zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w zw. z art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych.

Problem ten jawi się na tle przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego, z którego wynika, że spółka ponosi nakłady inwestycyjne z odroczonym terminem płatności.

Zdaniem spółki, jako dzień poniesienia kosztów należy przyjąć dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury, lub innego dowodu, podczas gdy zdaniem organu będzie to chwila faktycznej zapłaty.

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie.

Należy jednak zauważyć, że treść § 6 ust. 1 rozporządzenia z 2006 r., a w szczególności sposób rozumienia pojęcia "poniesionych kosztów inwestycji" budzi słuszne wątpliwości interpretacyjne.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd reprezentowany przez skarżącą i akceptowany przez organ, co do zasadności korzystania z różnych rodzajów wykładni przy odkodowywaniu wyżej wskazanego zwrotu, podzielając jednak wyniki wykładni, do której w tym procesie doszła skarżąca, i która znajduje również poparcie w orzecznictwie (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 552/2008, wyrok NSA z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 1721/10, czy wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 200/10) .

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 stycznia 1993r., sygn. akt III ARN 84/92 oraz w uchwale z dnia 7 marca 1995r. sygn. akt III AZP 2/95 (OSNCP 1993, Nr 10, poz. 183), "Wykładania gramatyczno-słownikowa jest tylko jednym z przyjmowanych powszechnie w rozumowaniu prawniczym sposobów wykładni, a wnioski z niej płynące mogą być również często mylące i prowadzić do merytorycznie błędnych, niezgodnych z rzeczywistymi intencjami ustawodawcy, a w końcu również do niesprawiedliwych i krzywdzących stronę procesów, rezultatów. Dlatego też musi być ona uzupełniona wnioskami płynącymi z zastosowania innych rodzajów wykładni: historycznej, systemowej, funkcjonalnej, logicznej, a wreszcie - jeżeli nie przede wszystkim - celowościowej, która w odniesieniu do indywidualnych spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych uznawana jest za najodpowiedniejszą i najlepiej prowadzącą do rozszyfrowania intencji i celów ustawodawcy". Podobne stanowisko zajął również R. Mastalski, który we "Wprowadzeniu do prawa podatkowego" (C.H.BECK Warszawa 1995r., str. 106) wyraził pogląd: "(...) Wykładnia prawa podatkowego, jak w ogóle wykładnia prawa jest (...), procesem kompleksowym, wymagającym równoczesnego stosowania co najmniej wszystkich trzech (językowej, systemowej, funkcjonalnej), rodzajów wykładni. Rezultaty wykładni językowej są więc nie tyle poddawane weryfikacji, co dalszemu uściśleniu i rozwinięciu poprzez stosowanie wykładni systemowej i funkcjonalnej. Poszczególnych rodzajów wykładni, zwłaszcza w procesie stosowania prawa podatkowego, nie można zatem traktować jak luźno ze sobą powiązanych etapów procesu interpretacji prawa, lecz jako części składowe tego procesu tworzące razem pewną całość".

Przekładając powyższe, akceptowane w zupełności przez skład orzekający poglądy, na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Rada Ministrów konstruując treść przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia z 2006r., posłużyła się zwrotem: "uznaje się", a nie "są", lub: "stanowią". Oznacza to, że "koszty inwestycji poniesione" nie mogą być tłumaczone w ramach wykładni językowej jako wydatki, a więc w znaczeniu językowym tyle co "rozchód środków pieniężnych z kasy lub rachunku bankowego, związanego bezpośrednio z obiegiem pieniądza". Posłużenie się przez normodawcę zwrotem "uznaje się" uprawnia do stwierdzenia, że zwrot: "wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą" nie może być wykładany poprzez odniesienie poszczególnych wyrazów tego zwrotu do treści tych wyrazów funkcjonujących w języku powszechnie stosowanym. Przeciwnie, dla potrzeb rozporządzenia z 2006r., a więc również dla potrzeb momentu ustalenia poniesionych kosztów inwestycji normodawca przyjął, że takim wydatkiem jest "poniesiony koszt inwestycji". Natomiast "ponieść" oznacza tyle co: "zostać obarczonym, obciążonym czymś", zaś "koszt" oznacza tyle co "suma pieniędzy wydatkowana na kupno lub opłacenie czegoś". Z przytoczonych znaczeń słów: "ponieść" i "koszt" nie można wyprowadzić, stosując jedynie wykładnię językową, że celem normodawcy było stosowanie metody kasowej, a więc że decydującym kryterium było faktyczne poniesienie wydatku.

Taka interpretacja powołanych wyżej przepisów Rozporządzenia z 2006r. znajduje również potwierdzenie w wykładni historycznej; sięgnąć w tym wypadku należy chociażby do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 1997r. w sprawie ustanowienia tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. nr 135, poz. 907 ze zm.), w którym począwszy od 1 stycznia 2001r., w § 6 ust. 1 za wydatki inwestycyjne uznano wydatki faktycznie poniesione, natomiast od 8 listopada 2003 r. (zmiana opublikowana w Dz.U. nr 176 poz. 1711 ) za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznano koszty inwestycji poniesione. Skoro normodawca używa w tożsamych konstrukcjach logiczno-zdaniowych słów o różnym znaczeniu w języku polskim: "wydatki faktycznie poniesione" i "koszty inwestycji poniesione", to niewątpliwie nie można ignorować tej zmiany, a wręcz przeciwnie, jest to jeden z elementów dokonywanej wykładni, który doprowadza do należytego odkodowania norm prawnych zawartych w § 6 ust. 1 Rozporządzenia z 2006r.

Pozostając przy wykładni historycznej nie można pominąć również, że od 1 stycznia 2007r. ustawodawca do u.p.d.o.p. dodał przepis art. 15 ust. 4e (dodany przez art. 1 pkt 9 lit. e ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz. U. Nr 217, poz. 1589), który stanowi, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano), na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Treść powołanych wyżej przepisów, chociaż nie dotycząca bezpośrednio kwestii objętej pytaniem stanowi pewną wskazówkę do ich wykładani, obrazując swoistego rodzaju "ewolucję" przepisów podatkowych.

Powołany wyżej przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jest pomocny do właściwego odkodowania treści norm prawnych, zawartych w przepisach Rozporządzenia z 2006r., nie tylko przy zastosowaniu wykładni historycznej, ale również wykładni systemowej. Pokazuje bowiem sposób rozumienia pewnych pojęć przez ustawodawcę w ustawie p.d.o.p., czyli na płaszczyźnie regulacji, bez wątpienia związanej z aktem, którego przepisów dotyczy sformułowane we wniosku pytanie. Stosownie do bowiem do treści art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast warunki korzystania z tego zwolnienia precyzuje ustawa o specjalnych strefach ekonomicznych i Rozporządzenie z 2006r.

Co zaś się tyczy argumentacji wywodzonej z przepisów ustawy o rachunkowości, to w tym miejscu należy zaznaczyć, że przepisy tego aktu nie mogą mieć wprost zastosowania do wykładania przepisów prawa podatkowego i oczywiście nie są one przepisami prawa podatkowego, niemniej jednak podatnik w swojej działalności gospodarczej obowiązany jest stosować regulacje ustawy o rachunkowości. Ustawa o rachunkowości przewiduje w art. 6 tzw. metodę memoriałową, która pozwalałaby przyjąć, że momentem poniesienia spornych wydatków jest zarachowanie kwoty należnej, pomniejszającej aktywa Spółki, choćby jeszcze niezapłacone. Metoda kasowa to taka z kolei, wedle której momentem poniesienia wydatków jest faktyczne ich zrealizowanie.

Przepisy ustawy o rachunkowości mają znaczenie o tyle dla wykładni omawianych przepisów, że pozwalają podatnikowi na właściwe księgowanie wydatków przy przyjęciu, że dla ustalania momentu poniesienia kosztów inwestycyjnych istotny jest moment zarachowania tego kosztu w urządzeniach rachunkowych spółki i nie sprzeciwia się tym samym wykładni dokonanej przez Sąd. Dodać także należy, że taka wykładnia przepisów powoduje spójność przepisów podatkowych z przepisami ustawy o rachunkowości, stanowiąc kolejny argument dla uznania zasadności przyjętej przez spółkę wykładni przepisów rozporządzenia z 2006r., zwłaszcza przy zastosowaniu wykładni systemowej.

Analizując treść uzasadnienia zaskarżonej interpretacji należy stwierdzić, iż niezależnie od zawartej w nim deklaracji, co do nadrzędnego znaczenia wykładni językowej (gramatycznej), organ silnie akcentuje kwestie związane z istotą zwolnień podatkowych, wskazując na ich wyjątkowy charakter, co jego zdaniem, ma uzasadniać konieczność ścisłej interpretacji dotyczących ich przepisów. O ile, co do zasady, nie sposób nie zgodzić się z takim stwierdzeniem, to jednakże nie do przyjęcia jest forsowanie zawężającej interpretacji przepisów, wbrew wynikom wykładni systemowej, funkcjonalnej czy też historycznej. Poza tym, na gruncie niniejszej sprawy, przepis, którego dotyczy sformułowane we wniosku pytanie, jak to już wyżej zostało zaznaczone, precyzuje jedynie znaczenie pojęć, do których odsyła ustawodawca w przepisach ustawy podatkowej, pojęć funkcjonujących w systemie prawnym nie tylko w ramach stosunków prawnopodatkowych. Nie ma więc podstaw do przyjmowania na tym gruncie odmiennej ich interpretacji, ukierunkowanej przez ogólne założenie poszczególnych instytucji prawa podatkowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – w skrócie "P.p.s.a."). W przedmiocie wykonalności wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w treści art. 200, 205 § 2 i 209 P.p.s.a.

Na koszty postępowania sądowego złożyły się następujące kwoty: 200zł z tytułu wpisu uiszczonego od skargi, 240 zł z tytułu zastępstwa procesowego (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i 17zł z tytułu poniesienia przez Spółkę opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.