Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 319/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 i 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi S. A. i C. A. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lutego 2006 roku nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: przywrócić termin do złożenia skargi


UZASADNIENIE

W dniu 19 marca 2012r., działający przez pełnomocnika S. A. i C. A. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] lutego 2006r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu ograniczonego ulicami: G. W. S., G., [...] P., B. i S. S. w S. Wraz ze skargą został złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że uchybienie terminu spowodowane było nieznajomością prawa. Organ I instancji przesyłając skarżącym uchwałę w sprawie nieuwzględnienia ich wezwań do usunięcia naruszenia prawa nie zamieścił wyczerpującej informacji dotyczącej środka zaskarżenia uchwały organu gminy. W związku z tym skarżący nie wiedzieli, że wniesienie skargi jest ograniczone terminem. Przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu, w którym zwrócili się do profesjonalnego pełnomocnika z prośbą o napisanie skargi do sądu, tj. 13 marca 2012r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Wniosek jest zasadny i podlega uwzględnieniu.

Z treści art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) wynika, iż warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Strona w postępowaniu o przywrócenie terminu nie jest obowiązana do udowodnienia braku swej winy, lecz wystarczy uprawdopodobnienie powyższej okoliczności.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lutego 2012r. (II OZ 61/12) wyjaśnił, że postępowanie toczące się przed radą miasta bądź gminy, zmierzające do wydania uchwały o charakterze ogólnym i abstrakcyjnym wobec mieszkańców gminy nie jest postępowaniem administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przypadków, w których ustawa o samorządzie gminnym wyraźnie odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów procedury administracyjnej. Niewątpliwie w tym postępowaniu nie ma zastosowania przepis art. 112 k.p.a., zgodnie z którym błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Przepis ten dotyczy przede wszystkim decyzji i postanowień wydawanych w postępowaniach administracyjnych, których błędna treść spowodowała, że strona ponosi negatywne konsekwencje zastosowania się do pouczeń organu. Przepis ten nie znajdzie zastosowania w przypadku uchwał organów gminy. Nie oznacza to jednak, że jeżeli organ gminy w związku z wydaną uchwałą w sposób jednoznacznie błędny czy mylący pouczy stronę o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, strona nie będzie miała możliwości uchylenia się od negatywnych skutków takiego pouczenia, bowiem również w tym przypadku będzie można stwierdzić (niezależnie od regulacji art. 112 k.p.a.), że strona uchybiła terminowi bez swojej winy. Obowiązek udzielenia pouczenia wynika bowiem z ogólnej zasady praworządnego działania organów administracji publicznej oraz pogłębienia zaufania do organów administracji publicznej. Brak pouczenia, pouczenie niepełne, błędne lub niejasne powoduje, że uchybienie terminu do wniesienia skargi jest niezawinione przez stronę i może być podstawą wniosku o przywrócenie terminu (tak również w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1592/11).

W kontekście tego Sąd rozważył, czy argumenty skarżących uprawdopodabniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez ich winy.

W ocenie Sądu okoliczności wskazane przez skarżących w nadesłanym wniosku o przywrócenie terminu w wystarczającym stopniu uprawdopodobniają, iż po stronie skarżących nie było winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika bowiem z akt organu administracji, skarżący nie zostali pouczeni przez organ o terminie zaskarżenia jego uchwał. Organ stosownej informacji nie zamieścił w uzasadnieniu uchwały z dnia [...] marca 2011r. w sprawie wezwania Rady Miejskiej w S. do usunięcia naruszenia interesu prawnego, zaś pouczenie zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2011r. jest niepełne, bowiem odsyła jedynie do ustawy samorządowej i wskazuje na możliwość zaskarżenia uchwały do sądu, jednak bez pouczenia o sposobie i terminie zaskarżenia. Skarżący nie dochowali zatem wymaganego prawem terminu do złożenia skargi, albowiem nie byli świadomi swoich praw i obowiązków, natomiast organ zobowiązany do pouczenia stron nie dopełnił swojej powinności (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2008r., II OZ 1142/08).

Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.