Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1165/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 223, art. 228, art. 232
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. w W. Oddział Regionalny w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...]zł ([...] złotych), III. zarządza zwrot z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na rzecz strony skarżącej kwoty [...]zł ([...] złotych) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji), postanowieniem z dnia 24 lipca 2019 r. nr [...], stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania Agencji Mienia Wojskowego z siedzibą w W, reprezentowanej przez Dyrektora Oddziału Regionalnego w K., od decyzji Wójta Gminy K. (dalej: Wójt, organ I instancji), z dnia 2 kwietnia 2019 r., znak: [...], odmawiającej uchyleniastatecznej decyzji z dnia 17 lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013.

Z przedstawionych Sądowi przez SKO akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy.

Agencja Mienia Wojskowego z siedzibą w W.(dalej, Strona, Skarżąca) zwróciła się do SKO, wnioskiem z dnia 28 lipca 2015 r. o "wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. (znak [..]) o odmowie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości stanowiącej dawny WDW [...]za lata 2009-2013" (karta nr 8 akt administracyjnych).

Wójt postanowieniem z dnia 15 września 2015 r. nr [...], skierowanym do Strony wznowił "postępowanie podatkowe w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013 w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy K. z dnia 17.07.2014 r. znak [...]." (karta nr 7 akt administracyjnych). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tego postanowienia wynika, że postanowienie to skierowano i doręczono Stronie pod adresem "[...]

Organ I instancji decyzją z dnia 2 kwietnia 2019 r. nr [...] odmówił "uchylenia decyzji Wójta Gminy K. z dnia 17.07.2014 r. znak [...] w całości" (karta nr 2 akt administracyjnych). Jako stronę w decyzji tej wskazano "Agencja Mienia Wojskowego [....]". Na stronie 4 tej decyzji zawarto zapis:

"Otrzymują:

1 z Adresat

1 do wiadomości Agencja Mienia Wojskowego Oddział Terenowy w K.

1x a/a (A.P)".

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nr [...] wynika, że decyzja została doręczona Stronie w dniu 15 kwietnia 2019 r., natomiast ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nr [...] wynika, że egzemplarz decyzji przesłany przez Wójta "do wiadomości" Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy w K. [...], został doręczony Oddziałowi w dniu 8 kwietnia 2019 r.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r. Agencja Mienia Wojskowego w W.reprezentowana przez Dyrektora Oddziału Regionalnego w K. zastępowanego przez radcę prawnego K..L złożyła odwołanie od decyzji Wójta z dnia 2 kwietnia 2019 r. nadane w placówce pocztowej P. SA dnia 29 kwietnia 2019 r. (karta nr 8 akt administracyjnych).

Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 24 lipca 2019 r. SKO, powołując się na przepisy art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 12 § 6, art. 135 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: O.p.) stwierdziło uchybienie "terminu" do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że z akt sprawy wynika, iż rozstrzygnięcie to zostało doręczone w dniu 8 kwietnia 2019 r., na adres Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego w K. - [...]. Odwołanie zostało sporządzone i nadane w placówce pocztowej 29 kwietnia 2019 r. Zdaniem SKO oznacza to, że "odwołanie zostało wniesione 7 dni po terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 22 kwietnia 2019 r. W związku z powyższym, skład orzekający tut. Kolegium stwierdza uchybie terminu do wniesienia odwołania".

Dalej SKO wskazało, że "Mocą art. 135 Ordynacji podatkowej zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej. Zdolność prawna to zdolność bycia podmiotem praw i obowiązków. Natomiast zdolność do czynności prawnych to zdolność do nabywania praw i obowiązków przez własne działania lub zaniechania. Zdolność procesowa osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej w postępowaniu podatkowym koresponduje z podmiotowością na gruncie prawa podatkowego. W sprawach podatkowych podmioty takie działają poprzez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w oparciu o statut. Zgodnie z art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się stronie, a gdy działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi".

Końcowo SKO podniosło, że organ odwoławczy ma obowiązek orzec uchybienie terminu do wniesienia odwołania w każdym przypadku, gdy zostało ono złożone po upływie czternastodniowego terminu. Treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wskazuje wyraźnie, że stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia środka odwoławczego nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienia.

Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła naruszenie:

- art. 121 § 1 oraz art. 124 O.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz przekonywania stron, w tym poprzez powoływanie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji na argumenty zaprzeczające ustaleniom i twierdzeniom powoływanym w toku postępowania dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013 r.,

- art. 135 O.p., poprzez uznanie, że w toku postępowania dotyczącego uchylenia decyzji z dnia 17 lipca 2014 r., adresatem decyzji był Oddział Regionalny Agencji Mienia Wojskowego w K. i datę do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia 8 kwietnia 2019 r., podczas gdy inicjatorem tego postępowania i stroną, do której skierowano wydaną wskutek tego postępowania decyzję Wójta Gminy K. z dnia 2 kwietnia 2019 r. jest Agencja Mienia Wojskowego z siedzibą w W.i termin do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia 15 kwietnia 2019 r.,

- art. 145 O.p., poprzez przyjęcie, że termin do wniesienia odwołania od decyzji należy liczyć od dnia doręczenia jej Oddziałowi Regionalnemu AMW w K., podczas gdy składając odwołanie Dyrektor występował w imieniu Agencji Mienia Wojskowego, nie zaś jako przedstawiciel Oddziału.

Na podstawie powyższych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) oraz na podstawie art. 135 P.p.s.a. decyzji go poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium stwierdziło brak podstaw do zmiany swego stanowiska i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Rozpoznając sprawę zgodnie z powyżej zakreślonymi regułami, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie jednak nie wszystkie żądania Skarżącej mogły zostać uwzględnione przez Sąd.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena, czy organ odwoławczy prawidłowo stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 2 kwietnia 2019 r., odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Wójta z dnia 17 lipca 2014 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013. Kontroli Sądu poddane zostało zatem postanowienie kończące wstępne stadium postępowania odwoławczego, wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p.

Zaskarżonym postanowieniem SKO stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od wymienionej powyżej decyzji Wójta, uznając, że decyzja ta, została skutecznie doręczona Skarżącej w dniu 8 kwietnia 2019 r., na adres jej Oddziału Terenowego w K. Skarżąca wniosła zaś odwołanie od tej decyzji dnia 29 kwietnia 2019 r., czyli zdaniem SKO z uchybieniem terminu przewidzianego dla tej czynności, który zdaniem Kolegium upłynął dnia 22 kwietnia 2019 r.

Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do żądania zawartego w skardze, uchylenia nie tylko zaskarżonego postanowienia, ale również, na podstawie art. 135 P.p.s.a. decyzji Wójta z dnia 2 kwietnia 2019 r. Sąd w tej kwestii wyjaśnia, że przedmiotem sprawy zawisłej przed Sądem, jest stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania, zakończone postanowieniem rozstrzygającym tę kwestie i nie odnoszącym się merytorycznie do sprawy rozstrzyganej decyzją, od której odwołanie wniesiono. Tym samym granice tej sprawy wyznaczają okoliczności faktyczne i prawne dotyczące stosowania przepisów regulujących związane z terminem do wniesienia odwołania, a więc kwestie nie odnoszące się do samej decyzji, od której odwołanie to złożono. Poza "granicami sprawy" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do złożenia odwołania pozostaje ocena legalności decyzji, od której odwołanie wniesiono. Decyzja taka, a w zasadzie jej istota, to jest stosunek podatkowy, o którym orzeka, nie może stawić przedmiotu rozstrzygnięcia dotyczącego stwierdzenia uchybienia terminowi, gdyż jest sprawą odrębną, której ewentualne rozstrzygniecie, w trybie odwoławczym, uzależnione jest od wyniku postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do złożenia odwołania.

Z treści przepisu art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wynika, że w ramach postępowania wstępnego przed organem odwoławczym organ ten, uznając, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu, obowiązany jest stwierdzić (w procesowej formie postanowienia) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Termin wniesienia odwołania reguluje art. 232 § 2 pkt 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wydanie orzeczenia w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., o ile uchybiony termin nie zostanie stronie przywrócony, zamyka podatnikowi możliwość skontrolowania prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji w trybie kontroli instancyjnej. Stąd, stwierdzenie przez organ podatkowy (w procesowej formie postanowienia), że odwołanie zostało wniesione przez podatnika po terminie, wymaga pewności tego organu (popartej materiałem dowodowym) nie tylko co do tego, że odwołanie zostało wniesione po upływie wymaganych ustawą 14 dni liczonych od daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, ale także, że doręczenie decyzji było prawidłowe pod względem podmiotowym jak i czy zachowano wymogi doręczenia pism w postępowaniu podatkowym.

Przechodząc do rozstrzygnięcia podstawowego sporu w sprawie, czy odwołanie zostało złożone w terminie, tak jak twierdzi Skarżąca, czy też po terminie, jak twierdzi SKO, na wstępie należy zauważyć, że wniosek Agencji Mienia Wojskowego z siedzibą w W.z dnia 28 lipca 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wójta z dnia 17 lipca 2014 r. o odmowie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości stanowiącej dawny WDW [...] za lata 2009-2013, wpłynął do SKO w dniu 4 sierpnia 2015 r., a to oznacza, że złożyła go Skarżąca działająca wówczas na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 712, ze zm.; dalej: ustawa z dnia 30 maja 1996 r.). Zgodnie z art. 5 ust. 3 tej ustawy Agencja Mienia Wojskowego jest państwową osobą prawną, a jej siedzibą jest miasto stołeczne Warszawa. W myśl art. 10 ustawy z dnia 30 maja 1996 r., organami Agencji Mienia Wojskowego, są Prezes Agencji i Rada Nadzorcza Agencji. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. Prezes Agencji kieruje Agencją i reprezentuje ją na zewnątrz. Natomiast stosownie do art. 12 ust. 2 tej ustawy oświadczenia woli w imieniu Agencji składa Prezes Agencji. Prezes Agencji może udzielić innym osobom pełnomocnictw do składania oświadczeń woli w imieniu Agencji. W myśl art. 13 ww. ustawy Prezes Agencji działa przy pomocy Biura Agencji i jego oddziałów terenowych.

Wniosek z dnia 28 lipca 2015 r. został podpisany przez Prezesa Agencji z siedzibą w Warszawie. Organ I instancji, któremu SKO przekazało wniosek do załatwienia zgodnie z właściwością, dokonując oceny formalnej wniosku o wznowienie postępowania uznał, że wznowienie jest dopuszczalne, czego wyrazem było wydanie, między innymi na podstawie art. 243 § 1 O.p., postanowienia z dnia 15 września 2015 r. o wznowieniu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013, W postanowieniu tym Wójt określił jako stronę tego postępowania Agencję Mienia Wojskowego siedzibą w W.i doręczył je na adres siedziby Agencji w dniu 21 września 2015 r.

Ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2308 ze zm.; dalej u.A.M.W.) uchylono ustawę z dnia 30 maja 1996 r. Z dniem 1 października 2015 r. powołano nową Agencję Mienia Wojskowego, która powstała z połączenia Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, utworzonej na podstawie ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 746) oraz Agencji Mienia Wojskowego, utworzonej na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1996 r. (art. 120 ust. 1 u.A.M.W.). Agencja Mienia Wojskowego utworzona na podstawie u.A.M.W. wstąpiła we wszelkie prawa i obowiązki Agencji Mienia Wojskowego działającej na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1996 r (art. 120 § 2 u.A.M.W.).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.A.M.W. Agencja jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j Dz. U. z 2019 r. poz. 869; dalej u.f.p.), nadzorowaną przez Ministra Obrony Narodowej. Oznacza to, że Agencja jest państwową osobą prawną utworzoną w celu realizacji zadań państwa w rozumieniu art.18 u.f.p. Siedzibą Agencji jest miasto stołeczne W. (art. 5 ust. 3 u.A.M.W.). W myśl art. 10 u.A.M.W. organami Agencji są Prezes Agencji, Rada Nadzorcza oraz dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji. Stosownie do art. 12. ust. 1 u.A.M.W. Prezes Agencji kieruje Agencją i reprezentuje ją na zewnątrz, a działa przy pomocy zastępców Prezesa Agencji, w liczbie nie większej niż 4, oraz dyrektorów oddziałów regionalnych Agencji (art. 13 u.A.M.W.).

Zmiana przepisów dotycząca funkcjonowania Agencji Mienia Wojskowego spowodowała ten skutek, że w miejsce Agencji Mienia Wojskowego działającej na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 maja 1996 r. z mocy prawa wstąpiła do postępowania wznowieniowego prowadzonego przez Wójta, nowa Agencja Mienia Wojskowego z siedzibą w W.utworzona na podstawie u.A.M.W.

Przytoczone przepisy jednoznacznie wskazują, że pomimo zmiany przepisów w zakresie podstaw prawnych funkcjonowania Skarżącej, niezmiennie stroną postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 28 lipca 2015 r. jest Agencja Mienia Wojskowego reprezentowana przez Prezesa Agencji, dlatego też zasadnie Wójt jako adresata decyzji z dnia 2 kwietnia 2019 r. wskazał Agencję Mienia Wojskowego z siedzibą w W.i również zasadnie doręczył decyzję na adres siedziby Agencji w W. Doręczenie decyzji z dnia 2 kwietnia 2019 r. dokonane na adres siedziby Agencji w Warszawie, w ocenie Sądu jest jedynym prawnie skutecznym doręczeniem, które m.in. rodziło skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

Przesłanie przez Wójta decyzji Oddział Terenowemu Agencji Mienia Wojskowego w K. było całkowicie pozbawione podstaw prawnych i nie wywoływało żadnych skutków prawnych. Z akt rozpatrywanej sprawy w żaden sposób nie wynika, aby Oddział Terenowy Agencji Mienia Wojskowego w K. dokonywał jakichkolwiek czynności w trakcie postępowania wznowieniowego na etapie prowadzenia go przez organ I instancji. Pierwszym pismem w rozpatrywanej sprawie, w którym ujawnia się Dyrektor Oddziału Regionalnego w K., jako reprezentant Agencji Mienia Wojskowego w W., jest odwołanie złożone przez Agencję Mienia Wojskowego w W., w którym wprost wskazano, że Dyrektor Oddziału Regionalnego w Kr. reprezentuje Agencję Mienia Wojskowego w W.w postępowaniu w sprawie wznowienia. Na powyższą okoliczność przedstawił stosowny akt powołania.

Jeszcze raz należy podkreślić, że do czasu złożenia odwołania przez Agencję nie było żadnych podstaw, aby doręczać w postępowaniu wznowieniowym jakiekolwiek pisma Terenowemu Oddziałowi Agencji w K, gdyż stroną postępowania w sprawie wznowienia była Agencja Mienia Wojskowego z siedzibą w Warszawie, która na etapie postępowania wznowieniowego przed Wójtem nie upoważniła nikogo do działania w swoim imieniu.

W kontekście innych postępowań związanych z podatkiem od nieruchomości za lata 2009-2013 (o których Sąd wie z wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt II FSK 3385/16, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w których w różnych konfiguracjach była reprezentowana Agencja, należy podkreślić, że każde z tych postępowań jest postępowaniem odrębnym i kwestia ustalenia kto reprezentuje Agencję w danym postępowaniu musi być oceniana odrębnie.

Podsumowując powyższe rozważania, Sąd wskazuje, że SKO całkowicie bezzasadnie przyjęło, że przesłanie "do wiadomości" decyzji Wójta z dnia 2 kwietnia 2019 r. Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy w Kr. i doręczenie jej temu Oddziałowi w dniu 8 kwietnia 2019 r., wywołuje skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do złożenia odwołania od tej decyzji. Już samo tylko użycie przez Wójta formuły "do wiadomości" wskazuje, że decyzja została wysłana do Oddziału Agencji w celach informacyjnych, co można uznać za zrozumiałe jedynie ze względu na to, że inicjatorem postępowania o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013 był Oddział Terenowy Agencji w K. (por. przywoływany już powyżej wyrok o sygn. akt II FSK 3385/16).

Jednak jak już Sąd wskazał powyżej działanie takie nie miało umocowania w przepisach postępowania podatkowego. Skoro jedynym prawnie skutecznym doręczeniem Skarżącej decyzji z dnia 2 kwietnia 2019 r., było doręczenie dokonane w dniu 15 kwietnia 2015 r., na adres siedziby Agencji Mienia Wojskowego, to złożenie odwołania w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Skarżącą (nadanie odwołania w placówce pocztowej P. SA), oznacza, że odwołanie zostało złożone w terminie przewidzianym w art. 223 § 2 O.p. tj. w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, gdyż zgodnie z przepisem art. 12 § 6 pkt 2 O.p. termin uznaje się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2018 r., poz. 2188) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym.

SKO przyjmując, że w dniu 8 kwietnia 2019 r. skutecznie doręczono Skarżącej decyzję Wójta z dnia 2 kwietnia 2019 r. i w konsekwencji stwierdzając zaskarżonym postanowieniem uchybienie terminowi do złożenia odwołania, naruszyło przepis art. 228 § 1 pkt 2 O.p., w sposób mający wpływ na wynik sprawy, co z oczywistych względów musiało skutkować uchyleniem przez Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. zaskarżonego postanowienia.

Przy ocenie okoliczności faktycznych i prawnych związanych z doręczeniem decyzji Wójta z dnia 2 kwietnia 2019 r. organ odwoławczy, zgodnie z art. 153 P.p.s.a., będzie miał na uwadze oceny prawne przedstawione niniejszym wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono, na podstawie:

- art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.,

- § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.),

- § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).

Na kwotę kosztów składają się: wpis sądowy w wysokości 100,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w wysokości 480,00 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. Łącznie Sąd zasądził od organu kwotę 597,00 zł.

Przepis art. 200 P.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego podatkowego zalicza ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.