Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 249/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w W. w przedmiocie przeprowadzenia postępowania nadzorczego nad działalnością komornika sądowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 listopada 2019 r. T. K. (dalej: strona lub skarżący) wniósł skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w W. (dalej: organ) "(...) w sprawie nie wszczęcia i nie prowadzenia postępowania w trybie administracyjnym dotyczącej nadzoru nad komornikami wg kompetencji przypisanych prawem w tym według przepisów Ministra Sprawiedliwości".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie wskazując, że dotyczy ona czynności podejmowanych w toczącym się postępowaniu sądowym i egzekucyjnym. Nie mieści się zatem w katalogu aktów i czynności podlegających kognicji sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na szeroko pojmowane akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez te podmioty. Przy czym skarga na bezczynność – zgodnie z art. 3 § 8 i 9 p.p.s.a. – może dotyczyć wyłącznie spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. (decyzje administracyjne, niektóre postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa, podjęte zarówno w ramach postępowania administracyjnego oraz innym wskazanych w tym przepisie procedur, jak i poza nimi.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów

od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 2a i § 3).

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie

w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W kontekście przywołanych przepisów należy uznać, że skarga została złożona w sprawie niepodlegającej kontroli sądu administracyjnego. Kwestia nadzoru administracyjnego prezesa sądu rejonowego nad działalnością komorników sądowych pozostaje bowiem w sferze jego uprawnień wynikających z ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 771),

gdzie określono również ramy nadzoru judykacyjnego sprawowanego przez sądy powszechne. W obu przypadkach, odnoszących się zarówno do kwestii nadzoru

w trybie administracyjnych, jak i orzeczniczym, brak jest jednak regulacji, które poddawałyby czynności nadzorcze kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Co więcej, w art. 171 powołanej ustawy wskazano, że nadzór zwierzchni

nad działalnością komorników sprawuje Minister Sprawiedliwości, do którego kompetencji należy również uchylanie lub zmienianie zarządzeń nadzorczych prezesów właściwych sądów powszechnych. Poza tym trzeba dodać, że na mocy

art. 767 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1360 ze zm.) na czynności komornika sądowego przysługuje co do zasady skarga do sądu rejonowego. Dotyczy to także zaniechania przez komornika dokonania czynności. Skargę rozpoznaje sąd właściwy ze względu na siedzibę kancelarii komornika sądowego.

Z powyższych przepisów wynika zatem, że kontroli nad prezesami sądów rejonowych nie sprawują sądy administracyjne. To samo dotyczy nadzoru judykacyjnego wykonywanego przez sądy powszechne. Wniesioną skargę należało zatem odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.