Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2038/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

P. M. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] września 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniach od 5 stycznia 2007 r. do 2 lutego 2007 r. Inspektorzy Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego w [...] przeprowadzili w prowadzonej przez skarżącego firmie pod nazwą P. M. T. kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów regulujących czas pracy kierowców.

W wyniku przeprowadzonej kontroli, w oparciu o udostępnione przez przedsiębiorcę dokumenty, stwierdzono następujące naruszenia:

- wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy;

- wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne oraz wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą;

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego;

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego;

- przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego;

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów; - nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 - godzinnego okresu;

- nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - wykresówka zapisywana była za długo;

- nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem);

- nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie;

- okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy;

- okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowego wpisu imienia lub nazwiska kierowcy, miejsca lub daty końcowej używania wykresówki oraz stanu licznika w chwili zakończenia użytkowania pojazdu.

Kontrola zakończona została sporządzeniem protokołu nr [...] z dnia 2 lutego 2007 r.

Ustosunkowując się do stwierdzonych w wyniku kontroli naruszeń, dotyczących pracy kierowców strona w piśmie z dnia 9 lutego 2007 r., wyjaśniła, że w "zakresie czynności", każdy kierowca podpisuje, że będzie przestrzegał czasu pracy, a żaden pracodawca nie jest w stanie dopilnować wszystkich kierowców i nie może odpowiadać za wszystkich.

Po otrzymaniu protokołu kontroli strona dostarczyła organowi dodatkowe dokumenty odnoszące się do stwierdzonych w protokole naruszeń.

Pismem z dnia 21 lutego 2007 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] zawiadomił P. M. o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą pouczając go jednocześnie o treści art. 10 k.p.a.

Organ w toku postępowania podjął z urzędu czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego w zakresie przekazanej przez stronę informacji dotyczącej kradzieży wykresówek z jego firmy. W oparciu o dokumenty i informacje uzyskane z Prokuratury Rejonowej [...] w [...] organ ustalił, że przedsiębiorca P. M. dwukrotnie zgłosił kradzież wykresówek w 2006 r., jednakże wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa, prokuratura odnośnie pierwszego zgłoszenia umorzyła dochodzenie, zaś w drugim przypadku postanowiła o odmowie wszczęcia dochodzenia. Nadto organ stwierdził, że przedsiębiorca pierwszego zgłoszenia kradzieży 1000 sztuk wykresówek dokonał dnia 11 stycznia 2006r., po próbie podjęcia czynności kontrolnych przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w [...], co miało miejsce w dniu 9 stycznia 2006 r., natomiast drugiego zgłoszenia dotyczącego kradzieży wykresówek dokonano w dniu 13 listopada 2006 r. odpowiednio po drugiej próbie podjęcia czynności kontrolnych przez Inspektorat w dniu 7 listopada 2006 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, w związku ze stwierdzonymi w wyniku kontroli naruszeniami, nałożył na P. M. karę pieniężną w wysokości 30.000 zł na podstawie lp. 11.4. ust. 1, lp. 11.4. ust. 2, lp. 11.4. ust. 7 lit. a, d, f, lp. 11.2. ust. 2, lp. 11.1. ust. 1 lit. b, lp. 10.2. lit. a i b, lp. 10.4. lit. a i b, lp. 10.3. lit. a i b, lp. 11.2. ust. 1, lp. 11.2. pkt 4, lp.1.8. pkt 1, 2, 3 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.). Łączna kara, wynikająca ze stwierdzonych w decyzji naruszeń wyniosła wprawdzie 88.550 zł, jednakże stosownie do art. 92 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy wysokość kary ograniczono do kwoty 30.000 zł.

W odwołaniu od tej decyzji P. M. zarzucił organowi błędy w ustaleniach faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia oraz obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu odwołania podniósł, że wykresówki, których nie okazano do kontroli zostały skradzione z siedziby firmy. Część brakujących wykresówek zabrał kierowca T. P. Stwierdzone w toku kontroli naruszenia wynikają więc z przyczyn od niego niezależnych. Skarżący zarzucił, że organ nie przeprowadził wyczerpującego postępowania, nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności, ani nie został zgromadzony cały możliwy materiał dowodowy. Nałożona kara pieniężna jest natomiast nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do charakteru stwierdzonych naruszeń i nie stać go na jej uiszczenie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] września 2007 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Konsekwencją powyższego rozwiązania są:

- lp. 1.8. ust. 1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zgodnie z którą wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 złotych;

- lp. 1.8. ust. 3 załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którą wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą;

- lp. 10.2. załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którą skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 100 złotych, a za każdą rozpoczętą kolejną godzinę karą w wysokości 200 złotych;

- lp. 10.3. załącznika do ww. ustawy, która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut karą pieniężną w wysokości 150 złotych i za każde następne rozpoczęte 30 minut karą pieniężną w wysokości 200 złotych;

- lp. 10.4. załącznika do ww. ustawy, która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia, przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 150 złotych oraz karą w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę;

- lp. 11.1. ust. 1 lit. b załącznika do ww. ustawy, która karą w wysokości 1.000 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu;

- lp. 11.2. ust. 1 załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którą nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdy dzień, maksymalnie 2.000 złotych;

- lp. 11.2. ust. 2 załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którą nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - wykresówka zapisywana była zbyt długo sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą wykresówkę, maksymalnie 1.000 złotych;

- lp. 11.2. ust. 4 załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którą nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 złotych za każdą wykresówkę, maksymalnie 1.000 złotych;

- lp. 11.4. ust. 1 załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którą nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień;

- lp. 11.4. ust. 2 załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którą okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdą wykresówkę;

- lp. 11.4. ust. 7 lit. a), d) i f) załącznika do ww. ustawy, która nakłada karę w wysokości 50 złotych do maksymalnie 500 złotych, gdy wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów: a) imienia lub nazwiska kierowcy, d) miejsca lub daty końcowej używania wykresówki, f) stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu, wskazane kary podlegają sumowaniu.

Stosownie zaś do art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 30.000 zł w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia lp. 1.8.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ powołał się na przepisy art. 39a, art. 39j oraz art. 39k ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia lp. 1.8.3. załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ powołał się na przepis art. 5 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 235, poz. 1701).

Odnośnie stwierdzonego naruszenia lp. 10.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, iż w chwili kontroli drogowej oraz orzekania przez organ pierwszej instancji obowiązywał i był stosowany w odniesieniu do tego naruszenia art. 8 ust. 1, 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L307 z 31.12.1985).

Odnośnie naruszenia lp. 10.3. załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że w chwili kontroli drogowej oraz orzekania przez organ pierwszej instancji obowiązywał i był stosowany w odniesieniu do tego naruszenia art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 01.12.1985 ze zm.).

Odnośnie stwierdzonego naruszenia lp. 10.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że w chwili kontroli drogowej oraz orzekania przez organ pierwszej instancji obowiązywał i był stosowany w odniesieniu do tego naruszenia art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L307 z 31.12.1985).

Odnośnie stwierdzonych naruszeń lp. 11.2.1. i lp. 11.2.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał na treść art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L307 z 31.12.1985) w związku z art. 26 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L102 z 11.04.2006).

Odnośnie stwierdzonego naruszenia lp. 11.2.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ powołał się na treść art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L307 z 31.12.1985) w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L102 z 11.04.2006).

Odnośnie stwierdzonego naruszenia lp. 11.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał na treść art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L307 z 31.12.1985) w związku z art. 26 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L102 z 11.04.2006).

Odnośnie stwierdzonego naruszenia lp. 11.4.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ powołał się na treść art. 15 ust. 1, 2 i 6 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L307 z 31.12.1985) w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L102 z 11.04.2006) jest urządzenie rejestrujące.

Odnośnie stwierdzonych naruszeń lp. 11.4.7.a,d, f załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ powołał się na treść art. 15 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L307 z 31.12.1985).

Organ odwoławczy oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że wyszczególnione naruszenia bezwzględnie miały miejsce, co zostało szczegółowo i dokładnie opisane w decyzji organu I instancji.

Odnosząc się do argumentów skarżącego organ odwoławczy stwierdził, że nie stanowią one podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji. Z decyzji organu I instancji wynika bowiem jasno, że łączna kwota kar za stwierdzone naruszenia wynosi 88.550 zł, natomiast na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym została ona ograniczona do kwoty 30.000 zł. Podnoszony przez skarżącego argument o kradzieży części wykresówek oraz celowym ukryciu części z nich przez jednego z kierowców (w ramach osobistej zemsty) nie stanowi natomiast uzasadnienia dla odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Organ orzekający ma bowiem obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi przepisami, bez wnikania w jego przyczyny. Istotne jest bowiem stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy niezależnie od jego winy, czy możliwości przyczynienia się do powstania naruszenia. Powstałe naruszenia spowodowane były niewłaściwą organizacją pracy przedsiębiorstwa, co musiało skutkować nałożeniem kary w wysokości przewidzianej powoływanymi przepisami.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że niezasadny jest również zarzut skarżącego, iż kontrola była prowadzona przez WITD równolegle z innymi służbami (Inspekcją Pracy i Urzędem Skarbowym), a potwierdzeniem tego są pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 28 listopada 2006 r. oraz Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w [...] z dnia 3 stycznia 2007 r.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. M. podniósł, że zmasowane kontrole, które miały miejsce w jego firmie w ostatnim roku spowodowały znaczny spadek jej dochodów. Podkreślił, że jest obciążony spłatą wielu kredytów. Zwrócił się w związku z tym o umorzenie nałożonej kary jako nieproporcjonalnej do jego dochodów. Zarzucił organowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena prawidłowości zastosowania norm regulujących wykonywanie przewozów drogowych do ustalonego w trakcie kontroli stanu faktycznego. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie mają natomiast znaczenia okoliczności związane ze stanem majątkowym strony i skutkami wynikającymi z uiszczenia kary. Możliwości płatnicze skarżącego mogą być natomiast rozważone w odrębnym postępowaniu uregulowanym w przepisach dotyczących umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga P. M. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz prawidłowo oceniły ustalony w wyniku przeprowadzonej kontroli stan faktyczny.

W protokole kontroli z dnia 2 lutego 2007 r. zostały szczegółowo opisane stwierdzone przez organ nieprawidłowości w zakresie wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy, skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów, nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego - nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 - godzinnego okresu, zbyt długiego zapisywania wykresówki oraz nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych (selektorem), nieokazania wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie, a także braku na okazanych do kontroli wykresówkach wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, przepisowego wpisu imienia lub nazwiska kierowcy, miejsca lub daty końcowej używania wykresówki oraz stanu licznika w chwili zakończenia użytkowania pojazdu.

W decyzji organ wskazał zaś właściwe przepisy prawa materialnego, które stanowiły podstawę prawną stwierdzonych w wyniku kontroli naruszeń tj. przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 z późn. zm.), przepisy rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L307 z 31.12.1985), przepisy rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L307 z 31.12.1985) oraz przepisy rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L102 z 11.04.2006).

Wprawdzie Główny Inspektor Transportu Drogowego w podstawie prawnej decyzji, z nieuzasadnionych powodów, powołał się także na przepisy rozdziału VI załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33. poz. 295), a także lp. 11.1.1.d załącznika do ustawy o transporcie drogowym, mimo, że w trakcie kontroli nie stwierdzono i nie nałożono na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie obowiązku poddania urządzenia rejestrującego wymaganej kontroli okresowej oraz badaniu okresowemu, jednak w ocenie Sądu, nie miało to wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Skarżący zgłosił zastrzeżenia do ustaleń kontroli jedynie w zakresie stwierdzonego przez organ naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu wskazując, iż wykresówki, których nie okazano do kontroli zostały skradzione z siedziby firmy.

Przeprowadzone przez organ czynności sprawdzające nie potwierdziły jednak powyższego faktu. W wyniku podjętych czynności organ ustalił bowiem, że Prokuratura Rejonowa [...] w [...] umorzyła dochodzenia w sprawie usunięcia dokumentów w postaci około 1000 sztuk zużytych tarcz tachografu z pomieszczeń firmy P. M. w B. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa, a także odmówiła wszczęcia dochodzenia w związku z zawiadomieniem złożonym przez M. M. w sprawie podejrzenia kradzieży tarcz tachografu w dniu 3 listopada 2006 r. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego.

W świetle powyższych ustaleń organ nie miał podstaw do tego by dać wiarę wyjaśnieniom skarżącego odnośnie kradzieży wykresówek z jego firmy i w tym zakresie odstąpić od nałożenia kary. Organ słusznie ponadto zwrócił uwagę na okoliczność, że zgłoszenie przez skarżącego faktu kradzieży wykresówek do organów ścigania nastąpiło kilka dni po tym, jak uzyskał on informację o zamiarze przeprowadzenia kontroli w jego przedsiębiorstwie przez Inspekcję Transportu Drogowego.

Należy w tym miejscu podkreślić, że podmiot prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego jest zobowiązany znać oraz przestrzegać obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa.

Stosownie do art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w związku z art. 26 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 podmiot prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego ma obowiązek przechowywać wykresówki przez co najmniej rok po ich użyciu. W dacie kontroli szczegółowe wymagania odnośnie zasad używania wykresówek (w tym zasad operowania przełącznikiem grup czasowych) oraz informacji, które musiały być naniesione na wykresówkach określał art. 15 ww. rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85. Natomiast wymagania odnośnie czasu pracy kierowców, okresów odpoczynku, oraz obowiązkowych przerw w pracy określały przepisy art. 6, art. 7 i art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Przepisy art. 39e ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nakładały natomiast na przewoźnika drogowego m. in. obowiązek kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne, prowadzenia dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy oraz wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą.

Art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15 000 zł podlega ten kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy lub przepisów o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, o czasie pracy kierowców, o odpadach, o ochronie zwierząt, o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych oraz przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych.

Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Wysokość kar za poszczególne rodzaje naruszeń jest natomiast ściśle określona w załączniku do tej ustawy i organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości w zależności od okoliczności danej sprawy.

Podnoszone w odwołaniu oraz w skardze okoliczności dotyczące trudnej sytuacji finansowej firmy skarżącego nie mogły więc mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia organu. Okoliczności te mogą natomiast stanowić przesłankę do wystąpienia przez skarżącego z ewentualnym wnioskiem do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jako organu I instancji, o rozłożenie na raty lub umorzenie nałożonej kary pieniężnej.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ prawidłowo ograniczył wysokość nałożonej kary pieniężnej do kwoty 30.000 zł, gdyż zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 30.000 zł – w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, a organy administracji obu instancji prawidłowo oceniły zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.