Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1315/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 1  pkt 2  art. 15  ust. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: art. 178 a  par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
article: art. 92  par. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 109 poz 756
law: Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] , działając na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął T. K. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organ wskazał na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2008 r., sygnatura akt [...] , mocą którego T. K. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 kk, tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i skazany na karę grzywny. Ponadto organ I instancji podał, iż wpłynął do niego również prawomocny wyrok wyżej powołanego Sądu, uznający T. K. winnym popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. niezastosowania się do sygnału funkcjonariusza Policji nakazującego zatrzymanie pojazdu i za ten czyn skazany został również na karę grzywny.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż prawomocny wyrok sądowy pozwala na przyjęcie krytycznej oceny wydarzenia będącego podstawą ukarania. Orzeczenie to wprawdzie nie jest wiążące dla organów Policji, jednakże stanowi przesłankę w przedmiocie prawa do posiadania broni palnej, z uwagi na skutki – często nieodwracalne – jakie powoduje jej użycie. Organ podał, że na posiadaczy broni nałożone zostały szczególne obowiązki, dotyczące w szczególności przestrzegania przepisów prawa. Zachowanie zaś T. K., świadczące o szczególnym braku odpowiedzialności i lekceważącym stosunku względem innych uczestników ruchu drogowego może – zdaniem organu – dowodzić o negatywnych tendencjach w zakresie korzystania z broni palnej. Organ wskazał, że spożyty alkohol często wywołuje nadmierną porywczość, która dyskwalifikuje posiadacza broni i urealnia obawę, że może jej użyć w celach niezgodnych z prawem. W związku z tym organ uznał, że T. K. może być zaliczony do grupy osób, co do których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, mimo posiadania pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim.

Reasumując organ uznał, że T. K. utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni, bowiem taka osoba powinna spełniać nie tylko podstawowe wymogi w zakresie określonym ustawą, lecz także posiadać nieskazitelną opinię.

W odwołaniu z dnia 16 kwietnia 2009 r. do Komendanta Głównego Policji, T. K. wskazał, że nieuprawnione jest rozszerzające interpretowanie jego przypadku i przypisywanie go do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jego zdaniem, prowadzenie pojazdu mechanicznego pod wpływem alkoholu, za co został incydentalnie skazany nie uprawnia organu Policji do stwierdzenia, iż może on użyć broni przeciwko człowiekowi. Podał też, że wszelkie naruszenia prawa należy interpretować na korzyść podejrzanego, aby nie naruszać zasady budowania zaufania obywateli do organów Państwa. Podał ponadto, że wykroczenie z art. 92 § 1 kw popełnił nieumyślnie, a ponadto, że nie każdy prawomocny wyrok skazujący posiadacza broni obliguje organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń. T. K. podał też, że organ Policji nie posiada uprawnień biegłego sądowego psychologa lub psychiatry uprawniających do stwierdzenia, że zachowanie posiadacza broni będącego pod wpływem alkoholu w wielu przypadkach skutkuje zdarzeniami tragicznymi. Nie zgodził się również ze stwierdzeniem, że alkohol wywołuje nadmierną porywczość, która dyskwalifikuje posiadacza broni i urealnia obawę użycia broni w celach niezgodnych z prawem. Jako przykład podał, że w czasie popełnienia czynu przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie był agresywny oraz uznał za stronniczą opinię, że umyślnie i świadomie spożywał alkohol.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2009 r. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ II instancji wskazał, iż bezspornym jest, że strona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2008 r. (prawomocnym od dnia [...] lipca 2008 r.), została uznana winną popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk, tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, a więc przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, za co został ukarany grzywną w wysokości [...] zł oraz orzeczono wobec niego świadczenie pieniężne i zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku, a wyrokiem z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt [...] (prawomocny od dnia [...] czerwca 2008 r.), uznano go winnym popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 kw, tj. niezastosowania się do sygnału funkcjonariusza Policji nakazującego zatrzymanie pojazdu w celu przeprowadzenia kontroli, za co ukarano go karą grzywny.

Okoliczności te w ocenie organów Policji wystarczająco uzasadniają zaliczenie strony do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ podkreślił, że takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie, z którym dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Miarą odpowiedzialności jest, by w takim stanie samochodu nie prowadzić. W przeciwnym razie odpowiedzialność taka jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni (...) (np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 691/08).

Organ przywołał treść art. 15 ust. 1 pkt 6 i wskazał, że przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw uzasadniających odmowę wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń. Cofnięcie pozwolenia na broń uzasadniać mogą zatem również inne okoliczności, jeśli tylko powodują powzięcie wobec posiadacza pozwolenia na broń obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wskazał, że T. K. naruszył obowiązujący porządek prawny, poruszając się po drodze publicznej pojazdem mechanicznym będąc w stanie nietrzeźwości, bowiem o ponad 200% przekroczył próg stanu nietrzeźwości określony w art. 115 § 16 kk (0,79 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, co stanowi 1,5 promila alkoholu we krwi). Organ stwierdził, że dopuszczenie się przez T. K. wskazanego czynu świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni, ponieważ takim swoim zachowaniem, tj. działając w warunkach ograniczonej lub zniesionej alkoholem samokontroli, stwarzał pośrednio zagrożenie dla życia, zdrowia a także mienia nie tylko własnego, ale również innych uczestników ruchu drogowego. Wskazał też, że swój lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego T. K. potwierdził nie tylko prowadzeniem samochodu w stanie nietrzeźwości ale również niezatrzymaniem się do kontroli, pomimo podania przez funkcjonariusza Policji sygnału do zatrzymania. Strona zatrzymała się dopiero w następstwie podjęcia za nią pościgu.

W dalszej części uzasadnienia organ podał, że dla zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie jest wymagane udowodnienie, że posiadacz pozwolenia na broń zachowa się w sposób w tym przepisie określony, a wystarczające jest tylko domniemanie takiego zachowania. W związku z tym w ocenie organu istnieje uzasadniona obawa, że strona prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości może także użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W ocenie organu odwoławczego słuszność zaliczenia T. K. do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji potwierdzają też inne ustalone w sprawie okoliczności wskazujące, iż nie należy on do osób przestrzegających prawa, a mianowicie zgodnie z protokołem sporządzonym na okoliczność przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2009 r. kontroli warunków przechowywania przez stronę 5 jednostek broni palnej wynika, że dotychczas przechowywał on posiadaną broń niezgodnie z obowiązującymi przepisami bowiem szafa pancerna, w której znajdowała się broń nie posiadała zamków atestowych, lecz była zamykana na dwie kłódki. Organ podał, że wprawdzie T. K. usunął te nieprawidłowości po kontroli, jednakże utrzymywanie takiego stanu do kontroli dodatkowo potwierdza przypuszczenia organu co do lekceważącego stosunku do obowiązującego porządku prawnego.

Konkludując organ stwierdził, że nie można zachować stronie pozwolenia na broń, niezależnie od pozytywnej opinii, jaką cieszy się ona w środowisku łowieckim czy miejscu zamieszkania zwłaszcza, że w tych opiniach nie odniesiono się do faktu popełnienia przez stronę tak szkodliwego społecznie czynu, jakim jest kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez nieuzasadnione i nieuprawnione zaliczenie go do osób wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, bez wykazania bezpośredniego związku między popełnionym przez niego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, w którym zdaniem Komendanta Głównego Policji zachodzi uzasadniona obawa, że posiadając zezwolenie na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zarzucił też naruszenie zasady ne bis in idem polegające jego zdaniem na ponownym ukaraniu karą dodatkową wobec kary nałożonej przez sąd karny.

W uzasadnieniu skargi podał, że ponad 20 lat jest członkiem Koła Łowieckiego [...] w [...] , jest strażnikiem łowieckim i instruktorem strzelectwa i znany jest jako osoba zdyscyplinowana i dająca rękojmię właściwego posługiwania się i zabezpieczenia broni. Podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniósł, że ocena jego osobowości nie była przedmiotem badania ani biegłego psychologa ani innej osoby mogącej ocenić jego osobę w zakresie posługiwania się bronią. Skarżący odniósł się również do kwestii związanej z prawidłowym przechowywaniem broni i wskazał, że w czasie kontroli szafa pancerna była w naprawie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

W ocenie Sądu, organ w toku rozpoznania niniejszej sprawy nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego. Zebrał wszystkie dowody mające w sprawie istotne znaczenie i rozpatrzył cały materiał dowodowy zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa), niedopuszczając się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). Uzasadnienie decyzji spełnia zaś wymogi przewidziane przepisem art. 107 § 3 kpa.

Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie naruszyli także prawa materialnego poprzez błędną wykładnię prawa, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną.

Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.), posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Generalnie można powiedzieć, iż ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie, gdzie jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w zastosowanym w sprawie przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, w myśl którego, jak to już wskazano, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zważywszy na spójność przepisów ustawy o broni i amunicji, zarówno w zakresie kwestii pozwolenia na broń, jak i jej cofnięcia, dla wykładni zastosowanych przez organy przepisów, na podstawie których cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni, pomocny może być przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Powołany przepis nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego, tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków. Został tutaj natomiast wprowadzony system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Tego aspektu, dającego organom Policji szerokie pole do oceny okoliczności uzasadniających odmowę przyznania obywatelowi uprawnienia do posiadania broni, aczkolwiek podlegającej sądowej kontroli, nie można tracić z pola widzenia przy analizowaniu zakresu uprawnień organu Policji do oceny, czy zaistniały przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy dla cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Przepis ten, podobnie jak to ma miejsce na gruncie art. 10 ust. 1 ustawy, daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Wbrew stanowisku zajętemu w skardze organ Policji, przy dokonywaniu oceny, że skarżący należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, mógł powołać się na zapadłe wobec skarżącego 2 wyroki: karny za czyn z art. 178a kk oraz wyrok uznający T. K. winnym popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 kodeksu wykroczeń, tj. niezastosowania się do sygnału funkcjonariusza Policji nakazującego zatrzymanie pojazdu. Wynika to choćby z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który w sposób przykładowy wymienia okoliczności mogące świadczyć o możliwości ze strony posiadacza broni użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do faktu skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których to osób toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, ma charakter kwalifikowany. Oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest niejako w sposób bezwarunkowy nią związany. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty (niewyczerpany). Powołany przepis nie stwarza więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący w dniu [...] kwietnia 2008 r. w miejscowości [...] , przy ulicy [...] kierował samochodem osobowym marki [...] , znajdując się w stanie nietrzeźwości, [...] zawartości alkoholu we krwi. Następnie w celu uniknięcia kontroli drogowej skarżący nie zastosował się do sygnału funkcjonariusza Policji, nakazującego zatrzymanie pojazdu. Przeprowadzone badanie wykazało zwartość [...] promila alkoholu we krwi, czyli aż trzykrotne przekroczenie progu stanu nietrzeźwości określonego w art. 115 § 16 kk.

W ocenie Sądu dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu po drodze publicznej w opisanym powyżej stanie rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trzeba bowiem pamiętać, że pojazd mechaniczny w rękach osoby o zaburzonych, na skutek nietrzeźwości, właściwościach psychomotorycznych może niekiedy okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym, niż broń palna.

Niewątpliwie miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby w takim stanie samochodu nie prowadzić. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej.

Skarżący swoim postępowaniem dowiódł, że nie jest osobą odpowiedzialną. Umyślnie - co należy podkreślić - naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. zakazu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości (art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1992 r. Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515) oraz zakazy odnośnie zatrzymywania pojazdu na jezdni (art. 92 § 1 kw).

W wyroku z dnia 4 czerwca 2007 r. (sygn. akt II OSK 863/06, nie publ.) NSA wskazał, że przy popełnieniu po raz pierwszy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, organy nie mogą stosować takiej wykładni przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń, lecz każdą sprawę należy indywidualizować. Istotne jest, czy osoba ta posługiwała się bronią, czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych ludzi. W rozpoznawanej sprawie organy Policji zanalizowały stan faktyczny sprawy i doszły - w ocenie Sądu - do słusznego przekonania, że skarżący stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Swoim zachowaniem zagrażał bowiem zdrowiu, a nawet życiu innych osób. Tym właśnie postępowaniem, wprawdzie jednorazowym, ale umyślnym i świadczącym o nieodpowiedzialności, dowiódł, że nie daje rękojmi prawidłowego i bezpiecznego posiadania i korzystania z broni i stwarza obawę, o której mowa powyżej.

Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne) (tak m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publ.).

W ocenie Sądu, charakter i okoliczności popełnionego czynu uprawniały organy Policji do przyjęcia, że skarżący swym lekceważącym stosunkiem do przepisów prawa stwarza obawę użycia broni w celach określonych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę nieodpowiedzialną, wykazującą lekceważący stosunek do prawa. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - cofnięciem pozwoleń na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)".

Pozytywna opinia w środowisku łowieckim oraz w miejscu zamieszkania nie zostały uznane przez organy Policji za przekonywujące i uzasadniające ocenę, że pozostawienie broni skarżącemu nie stanowi zagrożenia użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oceny tej nie można, w ocenie Sądu, uznać za błędną. Opinie te w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do popełnionego przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz wykroczeń drogowych, których był sprawcą i ocena jego postępowania w tych opiniach nie jest dokonywana w tym kontekście. Tymczasem to właśnie ich popełnienie stanowiło podstawę do oceny, czy skarżący może zachować pozwolenie na broń.

Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów oraz oceny stanu faktycznego sprawy muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony. Wskazać dodatkowo należy, że jakkolwiek cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń oznaczać będzie ograniczenie jego uczestnictwa w życiu łowieckim, jednak zdaniem Sądu nie wyklucza to, poza możliwością odstrzału, innej aktywności w kole łowieckim, gdyż polowanie stanowi zaledwie jedną z licznych czynności prowadzonych w ramach działalności myśliwskiej.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.