Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 26/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 30 ust. 5
journal: Dz.U. 2014 poz 1146
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A." w Rzeszowie na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Marszałka Województwa do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia "A." w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2015 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Marszałka Województwa na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia "A." w Rzeszowie kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Stowarzyszenia "[.] " z siedzibą w [.] (dalej określanej mianem "Stowarzyszenia") jest bezczynność Marszałka Województwa [.] w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że Stowarzyszenie w dniu 23 grudnia 2015 r. zwróciło się do "Urzędu Marszałkowskiego Województwa [.]" z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej obejmującej opinie i uwagi wydane przez Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [.] na lata 2014 – 2020 na podstawie art. 30 pkt 5 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U. poz.1146) dotyczących Strategii [.] Obszaru Funkcjonalnego i przekazania ich w formie elektronicznej na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej e-mail.

W piśmie przesłanym drogą mailową w dniu 7 stycznia 2016 r. Wicemarszałek Województwa [.], powołujący się na upoważnienie od Marszałka, odmówił udostępnienia żądanych informacji informując, że opinie i uwagi do Strategii Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych [.] Obszaru Funkcjonalnego stanowiły korespondencję roboczą mającą na celu wypracowanie ostatecznego kształtu Strategii i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak bowiem wynika z ww. ustawy oraz wytycznych wydanych na jej podstawie, dokumenty wytworzone i przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawionych przez wnioskodawców nie stanowią informacji publicznych do czasu pojawienia się informacji o wyborze projektu do dofinansowania również w trybie pozakonkursowym. Za taką dokumentację uznano zaś dokumenty związane z opiniowaniem Strategii.

W piśmie z dnia 21 stycznia 2016 r. Stowarzyszenie ponownie wezwało Marszałka Województwa [.] do udostępnienia żądanej dokumentacji, zarzucając mu bezczynność. Zakwestionowano, aby w niniejszej sprawie zastosowanie znaleźć mogła regulacja art. 37 ust. 6 ww. ustawy, gdyż odnosi się od do dokumentów złożonych przez wnioskodawcę projektu. Nie dotyczy zaś opinii i uwag do projektu Strategii, o której mowa w art. 30 tej ustawy.

W odpowiedzi przesłanej droga mailową w dniu 2 lutego 2016 r. Marszałek podtrzymał dotychczasowe stanowisko odmawiając udostępnienia żądanych informacji.

W ocenie strony skarżącej Marszałek Województwa [.] naruszył przepisy art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Stowarzyszenia żądane przez nią dokumenty stanowiły informacje publiczne, wytworzone na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy. Nie mogły do niej natomiast znaleźć regulacje art. 37 ustawy, które dotyczą projektów i procedury ich wyboru. Na tej podstawie Stowarzyszenie domaga się zobowiązania Marszałka do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz orzeczenia o kosztach postępowania.

W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa [.] wniósł o jej oddalenie. Podał, że Zintegrowane Inwestycje Terytorialne stanowią instrument realizacji programów operacyjnych i narzędzie to będzie realizowane przez powołane w tym celu Stowarzyszenie [.] Obszaru Funkcjonalnego. Stowarzyszenie to przekazało instytucji zarządzającej Strategię Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych [.] Obszaru Funkcjonalnego 1 października 2015 r., jednak opinia nie została jeszcze przez Zarząd Województwa [.] wydana. 19 listopada 2015 r. zgłoszono natomiast uwagi do Strategii, które nie przybrały formy uchwały. Te jednak nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż były to dokumenty o charakterze roboczym wytworzone na etapie dochodzenia do ostatecznego stanowiska. Ponadto na tym etapie ocenia się już wstępnie konkretne projekty, a wobec tego do uwag o takich projektach znaleźć zastosowanie winno ograniczenie w udostępnieniu informacji publicznej określone w art. 37 ust. 6. Marszałek poinformował zaś wnioskodawcę o tym, że żądane przez Stowarzyszenie informacje nie stanowiły informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi była bezczynność Marszałka Województwa [.] w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W ocenie Stowarzyszenia żądane przez nią dokumenty stanowiły informacje publiczne i podlegały udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei w ocenie Marszałka nie pozostaje on w bezczynności, gdyż żądane przez Stowarzyszenie informacje nie stanowiły informacji publicznej, o czym wnioskodawca został powiadomiony, a stanowisko organu uzasadnione.

Wobec tego w pierwszej kolejności rozstrzygnąć należało, czy żądane przez Stowarzyszenie opinie i uwagi stanowią informacje publiczne, gdyż miało to wpływ także na dopuszczalność drogi sądowej z uwagi na treść art. 3 § 2 pkt 4 i 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) dalej: "Ppsa", a jeżeli tak to czy Marszałek pozostawał bezczynny w ich udostępnieniu.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, sprawowana przez sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, tj. innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Do kategorii tej zalicza się sprawy udostępnienia informacji publicznej. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 sąd, stosownie do art. 149 § 1 Ppsa: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a Ppsa). Skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu z przyczyn określonych w art. 58 § 1 Ppsa, a niezasadna oddaleniu na podstawie art. 151 Ppsa.

Zgodnie z art. 61 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Tak więc, zasadą wynikającą z Konstytucji RP jest udostępnienie informacji publicznej, a z uwagi na to, że prawo to ma charakter konstytucyjny, to ustawy je dookreślające powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki powinny być rozumiane wąsko (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. P.25/12). Otwartość struktur władzy publicznej stanowi miernik demokratycznego państwa prawnego, a właściwa realizacja prawa obywatela do tego "aby wiedzieć" stanowi miernik praworządności (P. M. Sitniewski, Dostęp do informacji publicznej, e-LEX 2014). Podkreślić również należy, że prawo do informacji publicznej ma służyć budowaniu społeczeństwa obywatelskiego (informacyjnego) poprzez zwiększanie transparentności w działaniach władzy publicznej, chronić i umacniać zasady obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym oraz zapewniać społeczną kontrolę nad działaniami organów władzy publicznej (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2010 r. sygn. I OSK 1149/10, uchwałę NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. I OPS 1/05, wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. I OSK 2213/13).

Powyższe konstytucyjne prawo do informacji publicznej realizuje się na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058) dalej określanej jako: "Udip". W myśl jej art. 1 ust. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (z zastrzeżeniem odmiennych uregulowań i ograniczeń określonych w przepisach szczególnych, do których nawiązuje art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 1). Udostępnieniu podlega w szczególności informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej, treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1), przy czym wyliczenie to nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz tylko przykładowy, na co wskazuje użyty w ustawie zwrot "w szczególności". Informacją jest pewna wiadomość dotycząca faktów. Faktem jest zaś każda czynność i każde zachowanie podmiotu zobowiązanego podjęte w zakresie wykonywania zadania publicznego (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2013 r. sygn. I OSK 932/13). Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu (art. 2 ust. 1), a więc również podmiotowi zbiorowemu, np. osobie prawnej, jaką jest stowarzyszenie. Obowiązane do jej udostępnienia są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w ich posiadaniu (art. 4 ust. 1 i 3). Informacja publiczna powinna być udostępniona niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 3 ust. 2, art. 10 ust. 2, art. 13 ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji (art. 16 ust. 1).

Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej ma miejsce wtedy, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiada żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia. Bezczynność zachodzi także wtedy, gdy zobowiązany informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. I OSK 192/12 oraz z dnia 30 września 2015 r. sygn. I OSK 2093/14).

Skarżące Stowarzyszenie domagało się udostępnienia "opinii i uwag wydanych przez Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [.] na lata 2014 – 2020 na podstawie art. 30 pkt 5 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020". Przepis ten zawarty jest w rozdziale 11 ww. ustawy zatytułowanym "Szczególne instrumenty realizacji programów operacyjnych" i dotyczy instrumentu rozwoju terytorialnego w postaci Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych mogących być zrealizowanymi w ramach regionalnego programu operacyjnego (art. 30 ust. 1 i 2). Są one realizowane przez wyodrębnione działania lub poddziałania w ramach co najmniej dwóch osi priorytetowych regionalnego programu operacyjnego finansowanych z dwóch funduszy strukturalnych (art. 30 ust. 3). Zintegrowane Inwestycje Terytorialne (dalej: "ZIT") zarządzane przez związek ZIT utworzony w formach współpracy jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, albo przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie umowy lub porozumienia o współpracy w celu wspólnej realizacji ZIT zawartych pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego położonymi na obszarze realizacji ZIT, na zasadach określonych w umowie albo porozumieniu. Warunki realizacji ZIT zostało określone w art. 30 ust. 5 ustawy i należą do nich:

1) powołanie związku ZIT albo zawarcie umowy lub porozumienia, o których mowa w ust. 4, pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego położonymi na obszarze realizacji ZIT, określonym przez zarząd województwa w regionalnym programie operacyjnym;

2) opracowanie przez podmioty, o których mowa w ust. 4, strategii ZIT, o której mowa w art. 7 rozporządzenia EFRR i art. 12 rozporządzenia EFS, oraz jej pozytywne zaopiniowanie (podkreślenie Sądu) w terminie 60 dni od dnia jej otrzymania przez:

a) instytucję zarządzającą regionalnym programem operacyjnym - w zakresie możliwości finansowania ZIT w ramach tego programu,

b) ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego wykonującego zadania państwa członkowskiego - w zakresie zgodności z umową partnerstwa oraz możliwości finansowania projektów, o których mowa w ust. 7, z krajowych programów operacyjnych, jeżeli strategia ZIT to przewiduje;

3) zawarcie porozumienia lub umowy dotyczących realizacji ZIT pomiędzy podmiotami, o których mowa w ust. 4, a właściwą instytucją zarządzającą, zawierających w szczególności zakres powierzonych zadań, obejmujących co najmniej udział podmiotów, o których mowa w ust. 4, w wyborze projektów do dofinansowania przez właściwą instytucję zarządzającą regionalnym programem operacyjnym oraz współpracę z tą instytucją przy przygotowywaniu kryteriów wyboru projektów dla wyodrębnionych działań lub poddziałań służących realizacji ZIT.

Z kolejnych przepisów art. 30 wynika, że strategia ZIT oraz jej zmiany są przygotowywane przez podmioty, o których mowa w ust. 4 (a więc przez jednostki samorządu terytorialnego), we współpracy z właściwą instytucją zarządzającą regionalnym programem operacyjnym oraz przyjmowane przez związek ZIT w formie uchwały albo przez jednostki samorządu terytorialnego na zasadach określonych w umowie albo porozumieniu, o których mowa w ust. 4. Może być realizowana również przez projekty wybierane w ramach krajowych programów operacyjnych. Strategia ZIT określa w szczególności: 1) diagnozę obszaru realizacji ZIT wraz z analizą problemów rozwojowych; 2) cele, jakie mają być zrealizowane w ramach ZIT, oczekiwane rezultaty i wskaźniki rezultatu i produktu powiązane z realizacją regionalnego programu operacyjnego; 3) propozycje kryteriów wyboru projektów w trybie konkursowym; 4) wstępną listę projektów wybieranych w trybie pozakonkursowym wraz z informacją na temat sposobu ich identyfikacji oraz powiązania z innymi projektami, w tym projektami wybieranymi w trybie pozakonkursowym pozytywnie zaopiniowanymi przez właściwą instytucję zarządzającą krajowym programem operacyjnym; 5) źródła jej finansowania; 6) warunki i procedury obowiązujące w realizacji strategii ZIT.

Analiza ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 wskazuje, że opinia instytucji zarządzającej regionalnym programem operacyjnym o przedstawionej przez związek ZIT strategii ZIT – w zakresie możliwości finansowania ZIT w ramach tego programu (a więc ze środków publicznych, krajowych jak i Unii Europejskiej, w ramach polityki spójności Unii Europejskiej), stanowi informację publiczną, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 i art. 6 Udip. Tak samo zakwalifikować należy w ocenie Sądu wskazane w pismach kierowanych do Stowarzyszenia, jak i określone w skardze, "uwagi" kierowane przez podmiot opiniujący (instytucję zarządzającą) do związku ZIT, ponieważ "uwagi" podmiotu niezależnego (odrębnego) od związku ZIT, realizującego konkretne zadanie ustawowe w postaci opiniowania strategii ZIT, mogą wywrzeć wpływ na jej kształt (treść). Informacje te podlegały zatem udostępnieniu w trybie Udip. Zawierają one bowiem informacje o sprawach publicznych dotyczących możliwości finansowania ze środków publicznych inwestycji mających służyć rozwojowi terytorialnemu (rozwojowi obszarów miejskich i obszarów powiązanych z nimi funkcjonalnie ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego lub Funduszu Spójności, o których mowa w art. 36 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE L z 2013 r. Nr 347, poz. 320); zob. także art. 174 i 175 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz motyw 19 i art. 7 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1301/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i przepisów szczególnych dotyczących celu "Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia" oraz w sprawie uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1080/2006), a więc o zamierzeniach i stanowiskach podmiotów wykonujących zadania publiczne, po części również o planowanym gospodarowaniu mieniem publicznym. Żądana przez Stowarzyszenie opinia określa prawną i ekonomiczną możliwość realizacji strategii ZIT przez związek ZIT w ramach regionalnego programu operacyjnego jako instrumentu rozwoju terytorialnego jednostek samorządu terytorialnego. Dotyczy strategii ZIT mającej być realizowaną przez związek utworzony przez jednostki samorządu terytorialnego, w której określa się m.in. cele, jakie mają być zrealizowane w ramach ZIT oraz oczekiwane rezultaty, jak też źródła finansowania. Jest zatem (strategia) rodzajem programu traktującego o politykach (zamierzeniach) jednostek samorządu terytorialnego, planowanych do realizacji przy wykorzystaniu programów operacyjnych Unii Europejskiej inwestycji mających służyć ogółowi, publiczności. Opinia, jak i ewentualne uwagi organu opiniującego skierowane do przedstawionej przez związek ZIT strategii (istnienie tego dokumentu nie jest sporne, a powołuje się na niego sam Marszałek w odpowiedzi na skargę podając, że została ona przedstawiona przez Stowarzyszenie [.] Obszaru Funkcjonalnego w dniu 1 października 2015 r. do zaopiniowania, a 19 listopada 2015 r. Instytucja Zarządzająca po weryfikacji przedłożonych dokumentów przekazała Stowarzyszeniu swoje uwagi do jej postanowień), które mogą wpłynąć na jej kształt (treść), stanowią zatem informacje o działalności organów władzy publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, czyli informacje o sprawach publicznych, tj. sprawach mających służyć ogółowi (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r. sygn. I OSK 2093/14; zob. motywy 31 i 33 rozporządzenia nr 1303/2013 dotyczące rozwoju lokalnego/terytorialnego). Opinii takiej, ani ewentualnych uwag formułowanych przed jej wydaniem, nie można traktować wyłącznie jako dokumentu roboczego czy wewnętrznego, służącego jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej (usprawniającego jego działalność), ponieważ są wyrazem stanowiska organu w określonej kwestii (sprawie publicznej) i mogą wywrzeć wpływ na kształt (treść) strategii opracowywanej przez podmiot zewnętrzny wobec instytucji zarządzającej regionalnym programem operacyjnym, jakim jest związek ZIT. Samą opinię można zaś traktować jako przejaw wstępnej kontroli operacji w programach sprawowanej przez instytucję zarządzającą (por. motywy 66, 88 i 108 rozporządzenia nr 1303/2013). Obywatele powinni mieć zaś prawo wiedzieć, w jaki sposób inwestowane są zasoby finansowe Unii (zob. motywy 101 - 103 rozporządzenia nr 1303/2013). Rzeczone uwagi nie stanowiły jedynie zapisków, czy notatek, lecz zawierały już mające walor oficjalności stanowisko organu właściwego w sprawie opiniowania przedłożonej strategii ZIT. Odnosiły się zatem do istniejącego stanu rzeczy (faktu) w postaci przedłożonej do zaopiniowania strategii ZIT. Bez znaczenia pozostaje kwestia, że strategia zawierać ma również wstępną listę projektów wybieranych w trybie pozakonkursowym, gdyż tylko z tego powodu nie znajduje do nich jeszcze zastosowania art. 37 ust. 6 ustawy o zasadach realizacji programów (...). Regulacja ta ma zastosowanie bowiem do konkretnego zgłoszonego, a więc istniejącego już projektu, a nie ogólnie tylko określonego projektu "wciągniętego" na wstępną listę projektów wybieranych w trybie pozakonkursowym, o czym jest mowa w art. 30 ust. 8 pkt 4 ww. ustawy. Na tym etapie nie występują jeszcze dokumenty i informacje, o jakich mowa w art. 37 ust. 6, podlegające czasowemu wyłączeniu od udostępnienia, gdyż nie toczy się jeszcze żadna procedura (konkurs) w sprawie wyboru projektu do dofinansowania w ramach programu operacyjnego. Taki zapis w strategii stanowi jedynie warunek wstępny udzielenia wsparcia (por. motyw 21 rozporządzenia nr 1303/2013).

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że żądane przez Stowarzyszenie informacje, tak opinie jak i uwagi, stanowiły podlegające udostępnieniu informacje publiczne, a podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia był Marszałek Województwa [.], jako podmiot organizujący pracę zarządu województwa, tj. instytucji zarządzającej regionalnym programem operacyjnym właściwej w sprawie wydania opinii o strategii ZIT. Wniosek Stowarzyszenia nie został do dnia wydania wyroku rozpoznany, gdyż żądane przez nie informacje wadliwie zakwalifikowano jako korespondencję roboczą niepodlegającą na zasadach określonych w Udip. Udzielając w piśmie z dnia 7 stycznia 2016 r. nr [.] takiej błędnej informacji organ stał się zatem bezczynny w rozpoznaniu wniosku. Posiadane informacje powinien udostępnić, a jeżeli ich nie posiadał, co mogło dotyczyć opinii (choć biorąc pod uwagę termin określony w art. 30 ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach realizacji programów (...) jej brak powinien budzić wątpliwości, jeżeli uwzględnić datę otrzymania strategii ZIT), poinformować o tym fakcie wnioskującego. Z tego powodu zaistniały podstawy do uwzględnienia skargi i stwierdzenia bezczynności organu, a także zobowiązania go do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia 23 grudnia 2015 r., stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 i 3 Ppsa. Bezczynność ta nie nosiła jednak znamion rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a Ppsa, gdyż podjęto korespondencję z wnioskodawcą. Stan bezczynności był wynikiem wadliwej kwalifikacji charakteru żądanych informacji. Na marginesie jedynie Sąd zwraca uwagę, że Marszałek pozostawał niekonsekwentny w kwalifikacji żądania Stowarzyszenia. Raz bowiem uznawał zgłoszone opinie i uwagi za niestanowiące informacji publicznych, innym razem że zawierają one informacje o projektach, a zatem nie podlegają udostępnieniu wobec ograniczenia czasowego określonego w art. 37 ust. 6. Przepis ten dowodzi jednak, że określone informacje/dokumenty stanowią/zawierają informacje publiczne, tyle że nie podlegające udostępnieniu w każdym czasie. Niemniej, nie miało to wpływu na wynik sprawy.

O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł orzeczono po myśli art. 200 i art. 205 § 1 Ppsa.