Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 759/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości
Powołane przepisy: article: art. 24
journal: Dz.U. 2015 poz 139
law: Ustawa z dnia  7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. z/s w Ś. na uchwałę Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Gminy Ś. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; II. zasądza od W. na rzecz strony skarżącej kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] Z. Spółka z o.o. w Ś. wystąpiła do W. o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy Ś. na okres od [...] do [...]

Uchwałą nr [...] z dnia [...] Zgromadzenie W., działając na podstawie art. 18 ust.2 pkt 15, art. 64 ust. 3 i art. 69 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U z 2016 r. poz. 446 – dalej "u.s.g"), art. 2 pkt 4, art. 3 ust.2 pkt 1, art. 16 ust. 1, art. 21 ust. 1, art. 24 ust. 1 , ust. 2, ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2015 r., poz. 139 ze zm. – dalej "ustawa zaopatrzeniowa"), § 19 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. Nr 127, poz. 886 – dalej jako "rozporządzenie taryfowe") oraz § 10 pkt 8 Statutu Wałbrzyskiego Związku Wodociągów i Kanalizacji (Dz.Urz. Województwa Wałbrzyskiego z 1995 r., Nr 19, poz. 82) odmówiło zatwierdzenia ww. taryf, jako sporządzonych niezgodnie z prawem.

Odmowę zatwierdzenia taryf uzasadniono brakiem legitymacji Z. z o.o. w Ś. do sporządzenia taryf, gdyż podmiotu tego nie można uznać za przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy zaopatrzeniowej. Wskazano, że zgodnie z art. 16 ust. 1 przywołanej ustawy, na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzanie ścieków wymagane jest uzyskanie zezwolenia od wójta (burmistrza, prezydenta). W przypadku W. organem właściwym do wydana decyzji o której mowa, jest Zarząd Związku., co wynika z art. 3 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Wskazując na powyższe, Zgromadzenie Związku stwierdziło, że wnioskodawca nie posiada decyzji wydanej przez Zarząd Związku, tym samym nie jest on legitymowany do przygotowania i przedłożenia taryf celem ich weryfikacji i zatwierdzenia przez organy Związku.

Nadto, abstrahując od braku legitymacji wnioskującej Spółki do opracowania taryf, wskazano także, na fakt nie załączenia do wniosku aktualnego wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych o którym mowa w art. 24 ust. 3 w związku z art. 21 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej oraz w § 19 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia taryfowego.

Tych względów uznano, że istnieją podstawy do odmowy zatwierdzenia przedłożonych taryf.

Pismem z dnia 6 czerwca 2016 r. Burmistrz Ś. – jako członek Zgromadzenia W. – wniósł sprzeciw od opisanej wyżej uchwały, wskazując na przepis art. 72 ust. 1 u.s.g.

Uchwałą nr [...] z dnia [...], Zgromadzenie W. oddaliło ww. sprzeciw jako bezzasadny.

W dniu [...] Z. Spółka z o.o. w Ś., powołując się na art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwała Zgromadzenie W. do "uchylenia skutków naruszenia interesu prawnego Spółki przez uchylenie uchwały nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf".

Uchwałą nr [...] z dnia [...] Zgromadzenie W. odmówiło uwzględnienia ww. wezwania powierzając wykonanie uchwały Zarządowi Związku.

W tych okolicznościach, Z. Spółka z o.o. w Ś., działając na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., wniósł w dniu [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę W. nr [...] z dnia [...] o odmowie zatwierdzenia taryf na okres od [...] do [...]

W petitum skargi zarzucono:

1. naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, przez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący nie posiada zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, w sytuacji, gdy Zakład legitymuje się zezwoleniem zawartym w decyzji Zarządu Miejskiego w Ś. z dnia 29 lipca 2002 r., które stanowi obowiązujący akt administracyjny;

2. naruszenie art. 21 ust. 7 ww. ustawy, przez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący nie opracował wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, w sytuacji, gdy w związku z uchwałą Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...]. nr [...] w sprawie wystąpienia Gminy Ś. z W., rozpoczynającą procedurę wystąpienia Gminy ze Związku i związanym z tym stanem niepewności co do rozliczeń pomiędzy Gminą a Związkiem z tytułu infrastruktury wodociągowej zlokalizowanej na obszarze gminy, zasady racjonalnej gospodarki, wykluczały celowość planowania budowy urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, a tym samym również sporządzenia przez skarżąca – jako spółkę komunalną gminy – wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych na terenie gminy Ś.;

3. naruszenie art. 24 ust. 5 w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, przez przekroczenie prekluzyjnego terminu 45 dni na podjęcie uchwały, wobec kasatoryjnego charakteru sprzeciwu wniesionego przez Burmistrza Ś., który to sprzeciw, uchylił skutki prawne ww. uchwały implikujące wejście w życie taryf przedstawionych przez Spółkę.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka podkreśliła, że posiada ważne, dotąd nie wyeliminowane z obrotu prawnego zezwolenie na powodzenie na terenie gminy Ś. działalności jako przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne, które uzyskała od organu gminy w 2002 r. Skarżąca poinformowała także, że od wielu lat, wykonuje nieprzerwanie – jako jedyna - obowiązki operatora gospodarki wodno-ściekowej na terenie gminy Ś. Dysponuje stosownym zapleczem technicznym, o statusie autonomicznym wobec Gminy i wobec Związku. Pomimo kilkunastoletniego już okresu działania, w oparciu o powyższe zezwolenie, przy jednoczesnym nieprzerwanym kilkudziesięcioletnim okresie członkostwa Gminy Ś. w Związku Międzygminnym, do tej pory nie doszło do zakwestionowania legalności wydanego w 2002 r. zezwolenia. Dopiero w ostatnim czasie, uczynił to Związek, czym istotnie naruszył interes prawny strony skarżącej. Spółka podała także, że mając na uwadze członkostwo Gminy Ś. w przedmiotowym Związku i dążąc do poszanowania zasady legalizmu, wystąpiła do Zarządu Związku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Dopiero jednak po roku, od dnia złożenia wniosku otrzymała decyzję odmowną, co wobec powyższych faktów musi budzić zdziwienie.

Powyższe okoliczności świadczą – zdaniem skarżącej - także o naruszeniu przez zaskarżoną uchwałę jej interesu prawnego. Skoro, w świetle orzecznictwa interes prawny przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego narusza sam fakt odmowy zatwierdzenia taryf, to tym bardziej, narusza go zakwestionowanie w drodze uchwały zasadności bytu prawnego i legalności działania przedsiębiorstwa. W tym kontekście skarżąca podkreśliła, że Zgromadzenie Związku w jakikolwiek sposób i kiedykolwiek nie zwróciło się do Z. o przedstawienie informacji umożliwiających temu Przedsiębiorstwu aktywny udział w procedowaniu taryf i odnoszenie się do podniesionych wobec przedstawionych taryf zarzutów.

Skarżąca Spółka nie zgadza się także z zarzutem nie dołączenia do przedstawionych taryf wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych na terenie Ś. Spółka uznała bowiem, że w związku z rozpoczętą od 21 grudnia 2015 r. procedurą wystąpienia Gminy ze Związku Międzygminnego, nie jest celowe i racjonale opracowanie przedmiotowego planu. Nie są bowiem planowane inwestycje, których plan ten miałby dotyczyć, ze względu na możliwe problemy we wzajemnych rozliczeniach pomiędzy Związkiem i Gminy co do infrastruktury. Wynikający z przywołanych w uchwale przepisów obowiązek załączenia do taryf omawianego planu, ma zaś charakter warunkowy i aktywizuje się wyłącznie, gdy przedsiębiorstwo zamierza dokonać inwestycji wieloletnich ukierunkowanych na rozbudowę urządzeń infrastrukturalnych. Obowiązku takiego nie ma, gdy przedsiębiorstwo nie zamierza dokonywać wskazanych inwestycji.

Argumentując trzeci z zrzutów skargi, Spółka wskazała, że bezspornie uchwała Zgromadzenia Związku Międzygminnego z dnia [...] o odmowie zatwierdzenia taryf, została w trybie art. 72 u.s.g. zaskarżona w drodze sprzeciwu wniesionego przez członka związku międzygminnego. Zdaniem skarżącej, sprzeciw o którym mowa w ww. przepisie, wywiera skutek suspensywny oraz kasatoryjny, gdyż nie tylko wstrzymuje wykonania zaskarżonej uchwały, ale implikując ponowne rozpatrzenie sprawy, powoduje wyeliminowanie zaskarżonej tym środkiem uchwały, z obrotu prawego. W związku z tym, zdaniem skarżącej, przedstawione przez nią taryfy weszły w życie stosownie do art. 24 ust. 8 w związku z art. 3 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale. W uzupełnieniu tej argumentacji organ wskazał, że art. 16 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej został naruszony, gdyż z racji przystąpienia Gminy Ś. do Związku Międzygminnego, organem właściwym do wydania zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków, jest wyłącznie zarząd związku międzygminnego. Skoro skarżący nie posiada decyzji wydanej przez ten organ, nie może być uznany za przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne i tym samym, nie jest uprawniony do opracowania i złożenia do zatwierdzenia taryf.

Podtrzymując zarzut naruszenia prawa przez nieodłącznie do wniosku aktualnego wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, strona przeciwna wskazała, że Spółka nie podała we wniosku, że na gruncie art. 21 ust. 7 ustawy zaopatrzeniowej, nie dotyczy jej obowiązek opracowania ww. planu, lecz stwierdziła tylko, że plan taki "wykracza poza okres funkcjonowania Związku, tym samym nie powinien być uchwalany przez WZWiK". Zdaniem strony przeciwnej, takie stwierdzenie bezspornie wskazuje, że skarżący planuje budowę urządzeń w roku obowiązywania taryf. Ustawa nie przewiduje jednak okoliczności wskazanej we wniosku, jako przesłanki zwalniającej od obowiązku załączenia spornego planu wieloletniego. Organ weryfikujący taryfy nie musi zaś domniemywać, czy też przypuszczać, określonych przyczyn zaniechania złożenia planu. Tym samym, wniosek o zatwierdzenie taryf jest nie tylko niedopuszczalny ale i niekompletny.

Odnosząc się do zarzutu skargi wskazującego na naruszenie art. 24 ust. 5 ustawy zaopatrzeniowej, strona przeciwna stwierdziła, że nieuprawniona i nieuzasadniona - choćby w świetle wykładni językowej art. 72 ust.2 u.s.g. – jest argumentacja odwołująca się do kasatoryjnego charakteru sprzeciwu wnoszonego przez członka związku od uchwały zgromadzenia związku międzygminnego. Przyjęcie poglądu o kasatoryjnym charakterze tego sprzeciwu, skutkowałaby także obejściem prawa w zakresie przepisów ustawy zaopatrzeniowej, gdyż każdorazowo taki sprzeciw mógłby zniweczyć skutki negatywnej weryfikacji taryf. Tym samym, również w świetle wykładni systemowej nie może ostać się pogląd, że przedmiotowy sprzeciw eliminował z obrotu prawnego zaskarżoną obecnie uchwałę o odmowie zatwierdzenia taryf.

Na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i zawartą w niej argumentację, przedkładając do akt sprawy decyzję Zarządu Miejskiego Ś., nr [..], z dnia [...] udzielającą Spółce zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, począwszy od [...] na czas nieoznaczony. Prezes skarżącej Spółki, w związku z zarzutem niedołączenia do wniosku wieloletniego planu urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych oświadczył nadto, że przedsiębiorstwo nie planowało budowy tych urządzeń, co wprost wynika z kalkulacji kosztów, w których nie przewidziano żadnych kosztów na inwestycje.

Pełnomocnik strony przeciwnej wniósł o oddalenia skargi, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zwanej w dalszej części "u.p.p.s.a."), w tym, także na akty uchwalane przez organy stanowiące gmin. Godzi się dodatkowo podkreślić, że zgodnie z art. 134 tej ustawy – rozstrzygając w granicach sprawy – Sąd nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi, jak też przywołaną w niej podstawą prawną.

Według art. 147 § 1 u.p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność uchwały lub stwierdza, że wydane one zostały z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Mając zaś na uwadze brzmienie art. 91 u.s.g. należy przyjąć, że stwierdzenie nieważności uchwały następuje tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa.

Wyjaśnić zatem należy, że za istotne naruszenie prawa judykatura przyjmuje uchybienia, prowadzące do skutków które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Wypracowano stanowisko, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa: jak podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do pojęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. NSA w wyroku z dnia 11 lutego 1998 r. II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79). Wskazuje się nadto, że samo powołanie w podstawie prawnej uchwały niewłaściwej podstawy prawnej, nie jest uchybieniem tej rangi, które zawsze musi prowadzić do stwierdzenia przez sąd nieważności takiej uchwały albo jej niezgodności z prawem, mimo, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania uchwały była podstawa prawna do jej wydania (NSA wyrok z dnia 20 lipca 2012 r. I OSK 843/12, LEX nr 1218321).

Przedstawione wyżej kryteria kontroli, pozwalają na uwagę, że ocena zgodności z prawem uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego nie sprowadza się wyłącznie do prostego odniesienia zapisów zaskarżonej uchwały do obowiązujących przepisów prawa. Wykazanie zgodności uchwały z prawem wymaga także analizy okoliczności faktycznych będących podstawą podjęcia uchwały w określonym kształcie. Jeżeli bowiem Sąd, ma dokonać prawidłowej oceny zaskarżonej uchwały, winien dysponować niezbędnymi danymi, które uzasadniały podjęcie uchwały oraz które mogą stanowić podstawę do weryfikacji treści uchwały pod kątem spełnienia wymogów prawa (wyrok z dnia 3 lipca 2013 r. II SA/Gd 707/12).

W niniejszej sprawie, tak określonej kontroli sądowej poddana została uchwała Zgromadzenia W. (dalej "ZWZWiK" lub "Związku Międzygminnego") o odmowie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Gminy Ś. za okres od [...] do [...]., które to taryfy przedstawione zostały przez Z. Spółka z o.o. w Ś. (dalej także jako "ZWiK").

Powyższa uchwała zaskarżona została przez ZWiK w trybie art. 101 ust.1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały zaskarżone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej 2) wcześniejsze, bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Nie ulega wątpliwości, że uchwała w sprawie zatwierdzenia taryf lub odmowy ich zatwierdzenia podlega zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. do sądu administracyjnego. W orzecznictwie, zgodnie, uznawana jest bowiem za akt z zakresu administracji publicznej, stanowiący wyraz władczego oddziaływania rady gminy na kształt rozliczeń za usługi ze sfery publicznej pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo – kanalizacyjnym a odbiorcami, jako podmiotami zewnętrznymi wobec rady gminy, w żaden sposób nie podporządkowanymi jej funkcjonalnie (por. np. wyroki NSA z dnia 18 listopada 2015 r., sygn.akt II OSK 620/14, i II OSK 619/14 CBOSA, nsa. gov.pl). Tak samo ocenić należy uchwałę podjętą przez zgromadzenie związku międzygminnego (z taką zaś uchwałą mamy do czynienia w niniejszej sprawie). W razie bowiem wspólnego wykonywania przez gminy zdania własnego jakim jest zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków, określone w ustawie prawa i obowiązki organów gminy wykonują odpowiednio właściwe organy związku międzygminnego (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej). Zgodnie zaś z art. 2 pkt 1, użyte w ustawie określenie "gmina" oznacza także związek międzygminny.

Skarżąca Spółka dopełniła również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego, występując z takim wezwaniem w dniu [...] (zgodnie z treścią § 54 ust. 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). W dniu 11 października 2016 r. wniesiona zaś została skarga do sądu administracyjnego, przy czym - jak wyjaśniła skarżąca - do tego dnia nie otrzymała uchwały właściwego organu związku międzygminnego podjętej w dniu [...]. Zachowany więc został termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, liczony zarówno jako 60 dni od dnia złożenia wezwania, jak i 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi.

Zaskarżona uchwała narusza również interes prawny Z. Spółki z o.o. w Ś. Na gruncie stanu normatywnego wynikającego z uregulowań ustawy zaopatrzeniowej zaskarżenie niekorzystnej dla przedsiębiorstwa uchwały organu związku międzygminnego, w szczególności dotyczącej podstawowej sfery działalności przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego, które – co jest bezsporne – faktycznie prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, jest zasadniczym interesem tego przedsiębiorstwa. Wpływa radykalnie na ekonomiczną i korporacyjną sferę działania przedsiębiorstwa (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2016 r. II OSK 2020/14, CBOSA. nsa.gov.pl). Na podstawie zatwierdzonych taryf przedsiębiorstwo dokonuje też rozliczenia świadczonych usług ze swoimi odbiorcami. Już tylko z tych przyczyn zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny. W niniejszej sprawie istotne także jest, że przyczyną odmowy zatwierdzenia taryf jest również podważanie zezwolenia Spółki do prowadzenia działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na ternie gminy Ś., co wprost narusza interes prawny Spółki wywodzony z przywoływanego w skardze zezwolenia.

Przed wyjaśnieniem wyniku kontroli zaskarżonej uchwały, odnotować należy, że podjęta ona została w sytuacji, w której Gmina Ś. pozostawała nadal członkiem związku międzygminnego – W., któremu zgodnie ze Statutem przekazała wykonywanie publicznych zadań w zakresie obejmującym wodociągi, zaopatrzenie w wodę, kanalizację, usuwanie i oczyszczanie ścieków komunalnych oraz utrzymania związanych z tym urządzeń, obiektów i sieci (preambuła oraz § 7 Statutu Wałbrzyskiego Związku Wodociągów i Kanalizacji – Dz.Urz. Województwa Wałbrzyskiego z dnia 4 grudnia 1995 r., Nr 15, poz. 82 ze zm.). Okoliczności tej nie zmieniał fakt, podjęcia przez Radę Miejską w Ś. uchwały [...] z dnia [...] o wystąpieniu Gminy Ś. z tego Związku, gdyż według § 35 Statutu Związku, zamiar wystąpienia ze związku gmina obowiązana jest zgłosić z rocznym wyprzedzeniem a wystąpienie następuje z końcem roku budżetowego. Na dzień [...] Gmina pozostawała nadal członkiem związku międzygminnego, czego konsekwencją było uprawnienie organu tego związku do weryfikacji i zatwierdzenia taryf. Zgodnie bowiem, z art. 3 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej, w razie wspólnego wykonywania przez gminy zadania w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, określone w ustawie prawa i obowiązku organów gminy wykonują odpowiednio, właściwe organy związku międzygminnego.

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej uchwały wskazać należy, że według art. 24 ust. 5 ustawy zaopatrzeniowej, zgromadzenie związku międzygminnego (rada gminy) podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne, albo o odmowie zatwierdzenia taryf jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami.

W orzecznictwie podkreśla się, że ww. przepis posiada blankietowy charakter, zatem podjęcie uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf musi opierać się na stwierdzeniu naruszenia przy sporządzaniu taryf, określonych konkretnych przepisów. Podjęcie uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, musi więc łączyć się ze stwierdzeniem, jaki konkretnie przepis prawa taryfy naruszają, przy czym – jak wskazano – chodzi tu o przepisy odnoszące się do ich sporządzenia. Aby ocenić, czy taryfy zostały "sporządzone niezgodnie z przepisami" należy sięgnąć do norm określających standardy, według których taryfy powinny być sporządzone. Naruszone przy sporządzaniu taryf przepisy, powinny być skonkretyzowane i szczegółowo uzasadnione w uchwale, a konkretnie w jej uzasadnieniu (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2009 r. II OSK 1824/08 oraz z dnia 5 lipca 2016 r. II GSK 1144/16, CBOSA, nsa.gov.pl).

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że Zgromadzenie W. odmówiło zatwierdzenia przedłożonych przez stronę skarżącą taryf - jako sporządzonych niezgodnie z prawem – z dwóch zasadniczych przyczyn. Po pierwsze z tego względu, że taryfy sporządzone zostały przez podmiot, który zdaniem organu, nie może być uznany za przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy zaopatrzeniowej, gdyż nie posiada decyzji o zezwoleniu na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków wydanego przez organ związku międzygminnego (co wynika z art. 3 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej). Po drugie, wniosek taryfowy jest niekompletny, gdyż nie załączono do niego wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, czym naruszono art. 24 ust. 3 w związku z art. 21 ust. 1 ww. ustawy oraz § 19 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia taryfowego.

Oceniając pierwszy z postawionych zarzutów stwierdzić należy, że zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej, z wnioskiem o zatwierdzenie taryf, może wystąpić tylko przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne. Na gruncie pozostałych regulacji ustawy zaopatrzeniowej wywieść należy, że jest to podmiot będący przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, który prowadzi działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków oraz gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące tego rodzaju działalność. Na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków ustawa wymaga zezwolenia wydawanego w drodze decyzji. Z tego obowiązku zwolnione są gminne jednostki organizacyjne prowadzące działalność na zasadach określonych ustawą, na obszarze własnej gminy (art. 16 ust. 3). W świetle przytoczonych przepisów, należy podzielić pogląd wyrażony już w orzecznictwie sądów administracyjnych, że z wnioskiem o zatwierdzenie taryf, o którym mowa w art. 24 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, może wystąpić tylko taki podmiot, który wcześniej uzyskał wymagane art. 16 ust. 1 ustawy zezwolenie, zaś rada gminy podejmując uchwałę ma prawo uzależnić zatwierdzenie taryf od tego, czy wnioskodawca posiada wymagane prawem zezwolenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy (wyrok NSA z 18 września 2009 r., II OSK 889/09, LEX nr 597993). Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyroku, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, o którym mowa w art. 24 ust. 2 ww. ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, jest to przedsiębiorstwo zdefiniowane w art. 2 pkt 4 ustawy, które uzyskało wymagane art. 16 ust. 1 zezwolenie, jeżeli nie wyłącza tego ust. 3 ww. przepisu.

Powyższe stanowisko nie znajduje jednak przełożenia na stan faktyczny niniejszej sprawy. Bezsporne bowiem jest, że strona skarżąca jako osoba prawna zorganizowana w formie spółki prawa handlowego jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Posiada także ostateczną decyzję z dnia [...] Nr [...], wydaną przez Zarząd Miejski w Ś. zezwalającą Spółce na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy Ś. od dnia [...] Zezwolenie to udzielone zostało na czas nieokreślony. Nie jest także kwestionowane, że Spółka na podstawie powyższego zezwolenia, na zasadzie wyłączności, nieprzerwanie prowadzi działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy Ś. i dotychczas legalność jej działania nie była kwestionowana przez Związek Międzygminny, w którym cały czas uczestniczyła Gmina Ś.

Przedstawiona sytuacja różni się zatem od sytuacji faktycznej, co do której orzekał NSA w przywołanym wyżej wyroku z 18 września 2009 r., gdyż tam, podmiot któremu domówiono zatwierdzenia taryf nie legitymował się żadnym zezwoleniem.

W zaskarżonej uchwale organ Związku Międzygminnego podważa zaś uprawnienie strony skarżącej do opracowania taryf i wystąpienia z wnioskiem o ich zatwierdzenie, wskazując, na brak zezwolenia wydanego przez organ tego Związku Międzygminnego. Stanowisko takie wyrażone jednak zostało z pominięciem istotnej okoliczności, jaką jest, fakt funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji administracyjnej z 2002 r. udzielającej Spółce zezwolenia określonego w art. 16 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, wydanej przez organ wykonawczy gminy. Decyzja ta – co nie jest przez strony kwestionowane – nie została dotychczas wyeliminowana z obrotu prawnego. Okoliczność ta ma zatem istotne znaczenie dla oceny prawidłowości wskazanego w zaskarżonej uchwale naruszenia prawa, które legło u podstaw odmowy zatwierdzenia taryf i powoduje, że przedstawiona przez zgromadzenie Związku Międzygminnego argumentacja, nie zasługuje na uznanie. Nieuwzględnienie bowiem, przez organ podejmujący zaskarżoną uchwałę, istnienia w obrocie prawnym wskazanej wyżej ostatecznej decyzji i skutków prawnych jakie ona wywołuje, prowadzi do naruszenia wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznej.

Ze sformułowania art. 16 § 1 k.p.a. wynika, że decyzja ostateczna nie tylko, że jest decyzją, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, lecz że jest to ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej. Tym samym sprawa nią załatwiona (w tym przypadku udzielnie zezwolenia) nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego, poza przypadkami przewidzianymi w przepisach k.p.a. Dopuszczalne jest także stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, gdy w przepisach przewidziano taki skutek, lub gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa - przestał istnieć podmiot stosunku prawnego, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony (por. wyroki NSA z dnia 26.10.2010 r. sygn. I OSK 541/10; z dnia 31.08.2010 r. sygn. l OSK 407/10 i sygn. I OSK 415/10; nielub.). W doktrynie prawa ugruntowany jest pogląd, że ustanowiona w art. 16 § 1 k.p.a. "zasada ogólna trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego w świadomości społecznej zasada ta uchodzić będzie z pewnością za jedno z kardynalnych założeń całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego. (..) Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wydanie nowej decyzji jest więc jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej jej mocy obowiązującej(..)" (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa str. 123).

Podkreślić należy, że decyzja ostateczna wiąże podmioty i strony zainteresowane tak długo, jak długo nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, co może nastąpić jedynie poprzez zastosowanie odpowiednich trybów nadzwyczajnych lub na skutek zastosowania określonych przepisów intertemporalnych. Jeśli jednak decyzja o przyznaniu uprawnienia nie zostanie wyeliminowana z obrotu, w sposób przewidziany prawem, będzie wywoływać skutki wiążące dla podmiotów i stron zainteresowanych.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że decyzja organu wykonawczego Gminy z dnia [...], wydana na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej przyznająca skarżącej Spółce bezterminowe zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków na obszarze gminy Ś. wywołuje skutki wiążące dla zainteresowanej Spółki – która skutecznie może powoływać się na przyznane uprawnienie – jak również dla organów administracji publicznej, które muszą uwzględniać jej skutki.

Zdolność wywoływania przez ostateczną decyzję administracyjną skutków prawnych trwa dopóty, dopóki nie zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Jak wskazano, wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego może nastąpić w sposób generalny poprzez wprowadzenie przez ustawodawcę określonej normy intertemporalnej, bądź w drodze aktu o charakterze indywidualnym. Dopóki decyzja ostateczna – a taką jest wszak decyzja z 2002 r., na mocy której zostało przyznano skarżącej Spółce prawo do prowadzenia działalności w omawianym zakresie - pozostaje w obrocie prawnym i nie zostanie zweryfikowana (art.16 § 1 zd. 2 k.p.a.), to wywołuje określone skutki prawne, które muszą być uwzględnione również przez organ Związku Międzygminnego. Zatem, nie zauważanie przez ten organ, w sposób celowy, faktu istnienia w obrocie tej decyzji i pomijanie wywołanych przez nią skutków prawnych, świadczy o naruszeniu ww. zasady ogólnej. Jeżeli zaś organ uznaje, że przedmiotowa decyzja nie odpowiada prawu, to ustawa przewiduje w takiej sytuacji odpowiednie środki prawne, które powinny być wykorzystane. Decyzja taka powinna być poddana kontroli przez upoważniony do tego organ administracji w jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Skutkiem tej kontroli może być wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Uprawnienia w tym zakresie nie przysługują jednak - w ramach prowadzonej procedury zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia taryf - zgromadzeniu ogólnemu związku międzygminnego. Nie jest on bowiem nie organem wyższego stopnia (w rozumieniu k.p.a.), nad organem wykonawczym gminy który wydał decyzję z 2002 r. Ocena legalności decyzji wymaga przeprowadzenia odrębnego postępowania przez właściwy organ administracji. Dopiero jej ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego, stworzyłoby sytuację, w której Związek mógłby zasadnie zarzucać brak po stronie Spółki stosownego zezwolenia.

Stanowisko powyższe pozostaje w zgodzie nie tylko z przywołaną zasadą trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), która stanowi, że decyzja ostateczna może być wzruszona jednie poprzez zastosowanie trybów nadzwyczajnych przewidzianych w k.p.a. lub w ustawach szczególnych, ale także stanowi konsekwencję poszanowania wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego i płynących z niej reguł legalizmu, budowania zaufania obywateli do państwa oraz ochrony praw nabytych (por. NSA w wyroku z dnia 15 czerwca 2012 r. I OSK 2016/11 CBOSA, nsa.gov.pl).

Natomiast przyjęcie w zaskarżonej uchwale innego stanowiska, pomijającego byt prawny istniejącej w obrocie decyzji zezwalającej skarżącej Spółce na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków i tym samym, stwarzającej po jej stronie prawo opracowania taryf a następnie domagania się ich zatwierdzenia, prowadzi - w ocenie Sądu - do nie tylko do naruszenia art. 16 k.p.a. ale także zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP).

W zaistniałych okolicznościach faktycznych i prawnych, zaskarżona uchwała o odmowie zatwierdzenia taryf ze względu na brak zezwolenia udzielonego przez organ związku międzygminnego podjęta została z istotnym naruszeniem prawa.

O legalności zaskarżonej uchwały nie stanowi także druga okoliczność przywołana w jej uzasadnieniu, wskazująca na nie załączenie do wniosku wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, pomimo wymogu wynikającego z art. 24 ust. 3 w związku z art. 21 ust. 1 ww. ustawy oraz § 19 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia taryfowego.

Ocenę wskazanego przez organ zarzutu odnieść w pierwszym rzędzie należy do przepisów ustawy zaopatrzeniowej, regulujących zasady postępowania przedsiębiorstwa oraz organów gmin/związków międzygminnych, które zawarte zostały w przepisie art. 24 tej ustawy. Wynika z nich, że postępowanie taryfowe inicjuje wniosek przedsiębiorstwa o ich zatwierdzenie, składany wójtowi lub odpowiedniemu organowi związku międzygminnego, właściwemu organowi tego związku - w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia w życie taryf (art. 24 ust. 2 ustawy). Dodatkowo też, przepisy obligują przedsiębiorstwo do dołączenia do ww. wniosku dokumentów, w postaci szczegółowej kalkulacji cen i stawek opłat oraz aktualnego planu (art. 24 ust. 3 ). Kontrola taryf obywa się dwuetapowo. W pierwszej kolejności organ wykonawczy sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia. Końcowym etapem postępowania jest zaś zatwierdzenie taryf przez organ stanowiący gminy lub związku międzygminnego, co oznacza, że organ ten ostatecznie rozstrzyga o prawidłowości taryfy.

W świetle powyższych regulacji jasny jest obowiązek dołączenia do taryf aktualnego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, jednakże należy mieć na uwadze, że obowiązek ten nie dotyczy przedsiębiorstwa, które nie planuje budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych, co wprost wynika z art. 21 ust. 7 ustawy.

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, jak też przedstawionej dokumentacji wynika, że na żadnym z etapów etapie postępowania taryfowego, nie sprawdzono wystąpienia przesłanki określonej w art. 21 ust. 7 ww. ustawy. Spółka we wniosku taryfowym wyjaśniła, że nie załączyła wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych ze względu na fakt podjęcia przez Gminę Ś. uchwały z dnia 21 grudnia 2015 r. o wystąpieniu ze Związku Międzygminnego, z czego wynika, że plan taki wykraczałby poza okres funkcjonowania w Związku i dlatego nie powinien być przez Związek uchwalany. Co jednak istotne, z samego wniosku taryfowego – z jego uzasadnienia, z kalkulacji kosztów i załączonej dokumentacji finansowej – nie wynika aby przedsiębiorstwo, przewidziało w roku obowiązywania taryf środki finansowe na cel związany z budową przedmiotowych urządzeń. Na str. 13 wniosku, wskazuje się natomiast na wzrost kosztów spowodowany przejęciem do eksploatacji nowo budowanych sieci wodociągowo – kanalizacyjnych (amortyzacja oraz podatki) – a więc zrealizowanych już - zgodnie z wieloletnim planem inwestycyjnym.

W świetle powyższych okoliczności, jak też mając na względzie wynikające z art. 24 ustawy zaopatrzeniowej obowiązki weryfikacyjne organu wykonawczego Związku, Sąd za nieuprawniony uznaje postawiony w zaskarżonej uchwale zarzut niekompletności wniosku taryfowego. Zarzut ten oparty jest bowiem wyłącznie na stwierdzeniu braku załączenia wieloletniego planu, bez sprawdzenia, czy zaplanowane przez przedsiębiorstwo koszty – przedstawione we wniosku taryfowym - obejmują wydatki na cele inwestycje: budowę urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. W ocenie Sądu, zarzut niekompletności wniosku polegający na nie załączeniu omawianego planu, w sytuacji gdy dane finansowe ujęte we wniosku taryfowym i załączonej dokumentacji nie zawierają wydatków na omawiany cel inwestycyjny, nie może być oparty tylko na samym fakcie nie przedłożenia wieloletniego planu bez żadnego odniesienia do art. 21 ust. 7 ustawy.

Z zaskarżonej uchwały wynika, że organ nie badał wniosku taryfowego wraz z dokumentacją pod tym kątem, ograniczając się tylko do stwierdzenia, że plan nie został przedstawiony wraz z taryfami. Brak zatem jakiegokolwiek odniesienia, czy w stanie faktycznym sprawy, prawny obowiązek wynikający z art. 24 ust. 2 nie został dla przedsiębiorstwa wyłączony na mocy art. 21 ust. 7 ustawy. Tymczasem sam wniosek taryfowy, kalkulacja kosztów, nie potwierdzają stanowiska strony przeciwnej wyrażonego dopiero na etapie odpowiedzi na skargę (a więc spóźnionego), że przedsiębiorstwo planuje budowę takich urządzeń. Poza tym spóźnionym stanowiskiem, strona przeciwna nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności mających oparcie w treści wniosku i złożonej dokumentacji, na jego potwierdzenie.

Zauważyć należy, że ustalenie tych okoliczności powinno mieć miejsce na wstępnym etapie weryfikacji wniosku przez organ wykonawczy. Ze względu na przedstawioną dwuetapowość postępowania weryfikacyjnego taryf, należy zgodzić się ze stanowiskiem, że w przypadku, gdy wniosek taryfowy dotknięty jest brakami organ wykonawczy uprawniony jest do żądania jego uzupełnienia o odpowiednie dokumenty lub też złożenia przez przedsiębiorstwo wyjaśnień niezbędnych dla prawidłowej weryfikacji wniosku. Również w orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku, gdy organ wykonawczy stwierdzi, że wniosek dotknięty jest nieprawidłowościami formalnymi lub brakami w dokumentacji organ dokonujący badania wniosku, powinien wezwać o jego uzupełnienie o poprawienie oczywistych błędów lub wyjaśnienie wątpliwości, jeżeli takie istnieją. Nie da się bowiem osiągnąć celów postępowania taryfowego bez współdziałania organu wykonawczego z przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym. W niniejszej sprawie bezsprzecznie takiego działania zabrakło, co spowodowało, że organ postawił zarzut niedochowania obowiązku dołączenia planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, bez zweryfikowania treści wniosku pod kątem tego, czy zawiera on dane potwierdzające zamiar budowy urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych w roku obowiązywania taryf, czego wyrazem jest uwzględnienie na ten cel środków finansowych. Jeżeli organ weryfikujący miałby w tym względzie wątpliwości – choć z dokumentacji nie wynika aby Spółka zamierzała w roku taryfowym prowadzić tego rodzaju inwestycje – to powinien wezwać wnioskodawcę do złożenia w tym zakresie stosownych wyjaśnień.

Z przedstawionych wyżej względów, Sąd uznał, że zaskarżona uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem art. 21 ust. 7, art. 24 ust.3 i ust. 4 ustawy zaopatrzeniowej, jak też wskazanych wcześniej przepisów art. 16 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP.

W tych okolicznościach Sąd, zgodnie z art. 147 § 1 u.p.p.s.a. zobowiązany był do stwierdzenia jej nieważności.

Podniesione w skardze zarzuty częściowo okazały się uzasadnione. Sąd nie uwzględnił jednak zarzutu naruszenia art. 24 ust. 5 ustawy zaopatrzeniowej przez przekroczenie prekluzyjnego terminu 45 dnia na podjecie uchwały w związku z kasatoryjnym charakterem sprzeciwu członka Związku Międzygminnego wniesionego od uchwały z dnia 31 maja 2016 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf.

Wskazać należy, że Sąd orzeka uwzględniając stan istniejący w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały. Na ten moment, uchwała ta, funkcjonowała zaś w obrocie prawnym. Sprzeciw wniesiony przez członka związku międzygminnego w trybie art. 72 ust.2 nie powodował zaś utraty mocy prawnej tej uchwały i to ze skutkiem ex tunc. Tak daleko idących konsekwencji nie można domniemywać, a przepisy u.s.g. nie zawierają w tym względzie stosownych regulacji prawnych. Z art. 72 u.s.g. wynika, że bezpośrednim skutkiem wniesienia sprzeciwu jest wstrzymanie z mocy prawa wykonania zakwestionowanej uchwały w całości – co oznacza, że nadal pozostaje ona w obrocie prawnym (nie musi być jednak wykonywana). Drugim skutkiem wniesienia sprzeciwu, jest konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten sam organ, który podjął kwestionowaną uchwałę. W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy organ związku może nie uwzględnić sprzeciwu i podtrzymać dotychczasowe stanowisko lub uwzględnić sprzeciw, który może prowadzić do zmiany zakwestionowanej uchwały. W takiej sytuacji można mówić o utracie jej mocy obowiązującej ale ze skutkiem ex nunc. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca, gdyż Zgromadzenie Związku oddaliło sprzeciw jako bezzasadny.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach swoje wsparcie znalazło w art. 200 u.p.p.s.a.