Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 476/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, iż przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art 35, 36 12
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 14b
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2019 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy I. umarza postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku z [...] czerwca 2017 r. o ustalenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie części parteru i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się w granicach działki ew. nr [...] w obrębie [...] na działce ew. nr [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w [...]; II. stwierdza, że Prezydent [...] przewlekle prowadził postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w punkcie I; III. stwierdza, że przewlekłość, o której mowa w punkcie II nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 maja 2019 r. (data pisma do organu 17.05.2019 r.) N. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy części parteru i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Skarżąca zarzuciła, że postępowanie wszczęte na jej wniosek z dnia 9 czerwca 2017 r. nie zostało do dnia wniesienia skargi zakończone, a błędy zaistniałe w pierwszym postępowaniu zostały popełnione celowo, aby wydłużyć postępowanie.

W odpowiedzi na skargę organ przedstawił przebieg postępowania i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do argumentów zawartych w skardze organ podkreślił, że nie pozostawał w przewlekłości, albowiem wniosek został rozpoznany w czasie uzasadnionym okolicznościami w sprawie, w tym zmianą pierwotnego wniosku przez wnioskodawcę, koniecznością dokonania analizy urbanistycznej i uzgodnień decyzji z innymi organami, podjętą przez organ próbą uzgodnienia z wnioskodawcą modyfikacji wniosku ze względu na źle przyjęte parametry rozbudowy zawarte we wniosku, nieodbieranie przez wnioskodawcę korespondencji lub też odbieranie jej w najpóźniej możliwym terminie, ponowne rozpatrywanie sprawy związane z ponowną analizą urbanistyczną zgodnie z wytycznymi SKO w [...] oraz dwukrotnym wszczynaniem postępowania z ponaglenia i skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, związane z przekazywaniem akt sprawy do właściwych organów. Organ ocenił, że podejmował w sprawie wyłącznie czynności niezbędne do zakończenia postępowania, w sposób umożliwiający wnioskodawcy dokonanie rozbudowy, w sposób zgodny z przepisami prawa, oraz bez zbędnej zwłoki.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

W dniu 09.06.2017 r. N. K., występująca przez pełnomocnika G. Z., złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie części parteru i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się w granicy z działką ew. nr [...] w obrębie [...], na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...].

Pismem z dnia 23.06.2017 r. organ poinformował wnioskodawcę o brakach formalnych wniosku i wezwał do jego uzupełnienia.

Pismem z dnia 17.07.2017 r. wnioskodawca złożył koncepcję rozbudowy, a następnie pismem z dnia 25.07.2017 r. zmienił wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Pismem z dnia 01.08.2017 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w

sprawie.

Pismem z dnia 17.08.2017 r. M. K. - strona postępowania (sąsiad) złożył zastrzeżenia do planowanej rozbudowy budynku.

Pismem z dnia 02.10.2017 r. poinformowano strony o konieczności przedłużenia terminu do załatwienia sprawy z uwagi na konieczność przeprowadzenia analizy urbanistycznej oraz uzgodnień z właściwymi organami.

Pismem z dnia 11.10.2017 r. poinformowano wnioskodawcę, iż w wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej ustalono, iż wniosek wymaga modyfikacji w zakresie maksymalnego współczynnika nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz obowiązującej linii zabudowy.

Pismem z dnia 07.12.2017 r. organ poinformował strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji.

Pismem z dnia 03.01.2018 r. wnioskodawca złożył zastrzeżenia do prowadzonego postępowania, składając do akt sprawy nowy materiał dowodowy w postaci zdjęć.

Pismem z dnia 16.02.2018 r. poinformował wnioskodawcę, że dopuszcza wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z wnioskiem, natomiast podtrzymuje stanowisko co do współczynnika nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki.

Organ pismem z dnia 05.04.2018 r. wezwał wnioskodawcę do zajęcia stanowiska w przedmiocie modyfikacji wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni terenu, wyznaczając 14 dniowy termin na zajęcie stanowiska.

Pismem z dnia 16.04.2018 r. wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko w przedmiocie wielkości współczynnika.

Wobec stanowiska wnioskodawcy, organ ponownie przeprowadził analizę sprawy, a następnie projekt decyzji o warunkach zabudowy, pismami z dnia 27.04.2018 r., przekazał do uzgodnień do właściwych organów tj. Zarządu Dróg Miejskich oraz [...] Parku Narodowego.

Pismem z dnia 07.05.2018 r. wnioskodawca złożył ponaglenie w sprawie.

Pismem z dnia 16.05.2018 r. organ przekazał ponaglenie wnioskodawcy, zgodnie z właściwością, do SKO w [...], a następnie przy piśmie z dnia 30.05.2018 r. przekazał do SKO w [...] akta sprawy wraz ze stanowiskiem w sprawie dotyczącej ponaglenia.

Pismem, które wpłynęło w dniu 18.05.2018 r., Zarząd Dróg Miejskich dokonał uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Pismem z dnia 18.05.2018 r. organ poinformował strony postępowania o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i wyznaczył stronom termin na zapoznanie się z tym materiałem i możliwości ustosunkowania się do materiału dowodowego.

W dniu 30.05.2018 r. organ przekazał akta do SKO w [...], wstrzymując tym samym wydanie decyzji o warunkach zabudowy na czas pozostawania akt w SKO w [...].

Postanowieniem z dnia [...].06.2018 r. SKO w [...] uznało, że organ nie dopuścił się bezczynności w sprawie. Akta zostały zwrócone do organu w dniu 14.06.2018 r.

W dniu 18.06.2018 r. organ wydał decyzję o warunkach zabudowy.

Decyzja została zaskarżona przez wnioskodawcę oraz stronę postępowania.

W dniu 16.08.2018 r. SKO w [...] uchyliło zaskarżona decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Akta zostały zwrócone do organu w dniu 21.08.2018 r.

W dniu 26.09.2018 roku organ zawiadomił strony o ponownym wszczęciu postępowania.

Organ wykonał - zgodnie z wytycznymi decyzji SKO w [...] z dnia [...].08.2018 r. - wstępną analizę obszaru, która wykazała, że brak jest możliwości wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora.

Pismem z dnia 06.02.2019 r. poinformowano pełnomocnika wnioskodawcy, że parametry planowanej inwestycji są niezgodne z wynikami analizy w zakresie wskaźnika zabudowy, poproszono o ustosunkowanie się do wyników analizy i złożenie wyjaśnień w terminie 14 dni oraz poinformowano, że w przypadku niezajęcia stanowiska zostanie wydana decyzja w oparciu o zebrany materiał w sprawie.

W dniu 28.02.2019 r. adresat odebrał przesyłkę w urzędzie pocztowym.

W dniu 18.02.2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], za pośrednictwem organu wnioskodawca złożył ponaglenie w sprawie przedmiotowego postępowania.

W dniu 22.02.2019 r. poinformowano strony, że termin załatwienia ww. sprawy nie może być dotrzymany oraz ustalono nowy termin na dzień 29.03.2019 r. Jednocześnie przesłano do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ponaglenie strony, załączając akta sprawy.

Postanowieniem z dnia [...].03.2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że organ rozpatrujący sprawę nie dopuścił się bezczynności.

Pismem z dnia 29.03.2019 r., strony zostały powiadomione o zgromadzeniu kompletu dokumentów, umożliwiono stronom wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. W ww. piśmie zawarto informację, że wyniki analizy uniemożliwiają wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i wyznaczono termin na załatwienie sprawy do dnia 24.05.2019 r.

Przesyłka z ww. pismem została zwrócona od organu w dniu 26.04.2019 r. po dwukrotnej awizacji.

W dniu 26.04.2019 r. Zarząd Dzielnicy [...] wydał decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W dniu 21.05.2019 r. adresat odebrał przesyłkę w urzędzie pocztowym.

W dniu 17.05.2019 r. do organu wpłynęła skarga G. Z., pełnomocnika N. K., z dnia 10.05.2019 r., na przewlekłość przedmiotowego postępowania.

W dniu 31.05.2019 r. odwołanie od decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy nr [...] wniósł G. Z.. Odwołanie to zostało przesłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z informacją, że akta sprawy przesłano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w związku ze złożeniem skargi na przewlekłość postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." sądy administracyjne są uprawnione do rozstrzygania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 w/wym. art. 3 i w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie § 2 art. 149 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), lub gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – do organu prowadzącego postępowanie.

Wniesiona skarga jest dopuszczalna, gdyż skarżący dopełnił wymogu formalnego wyczerpania środków zaskarżenia przed jej złożeniem, składając w piśmie z dnia 18.02.2019 r., w trybie art. 37 k.p.a., ponaglenie.

Organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.).

W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Przez pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Ten rodzaj zwłoki obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. komentarz do art. 37 k.p.a. - LEX/el: Z. Kmieciak (red.), W. Chróścielewski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2019).

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu uznać należy, że organ dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania.

Sąd poddał analizie czynności organu dokonane po dniu 16.08.2018 r. We wcześniej prowadzonym podstępowaniu, przed wydaniem przez organ pierwszej merytorycznej decyzji z dnia [...].06.2018 r. strona w dniu 7.05.2018 r. złożyła ponaglenie. Postanowieniem z dnia [...].06.2018 r. SKO uznało, że organ prowadzący postępowanie nie dopuścił się bezczynności, akta sprawy zostały zwrócone organowi w dniu 14.06.2018 r i w dniu [...].06.2018 r. została wydana decyzja. Decyzją z dnia [...].08.2018 r. decyzja organu I instancji została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Strona, po nieuwzględnieniu przez SKO ponaglenia, nie wniosła skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Natomiast w dniu 18.02.2019 r. wniosła kolejne ponaglenie do SKO na niezałatwienie sprawy w terminie. Po uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, organ I instancji pismem z dnia 26.09.2018 r. zawiadomił o ponownym wszczęciu postępowania, i zgodnie z wytycznymi organu odwoławczego zlecił wykonanie analizy obszaru. Z akt sprawy nie wynika, w jakiej dacie organ skierował sprawę do urbanisty celem sporządzenia wymaganej analizy, ani w jakiej dacie urbanista złożył analizę w organie. Dopiero pismem z dnia 06.02.2019 r. organ poinformował pełnomocnika wnioskodawcy, że parametry planowanej inwestycji są niezgodne z wynikami analizy w zakresie wskaźnika zabudowy, poproszono o ustosunkowanie się do wyników analizy i złożenie wyjaśnień w terminie 14 dni oraz poinformowano, że w przypadku niezajęcia stanowiska zostanie wydana decyzja w oparciu o zebrany materiał w sprawie. Tak więc w okresie czasu od 21.08.2018 r. (data zwrotu akt z SKO) do 6.02.2018 r. w sprawie została wykonana tylko analiza urbanistyczna. Organ nie załatwił sprawy w terminie wskazanym w art. 35 § 3 k.p.a., jak również nie poinformowano stronny, zgodnie z art. 36 k.p.a., że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie, nie podano przyczyn zwłoki, ani przewidywanego terminu zakończenia postępowania. W dniu 18.02.2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], za pośrednictwem organu wnioskodawca złożył ponaglenie w sprawie przedmiotowego postępowania.

Dopiero pismem z 22.02.2019 r. organ poinformował strony, że termin załatwienia ww. sprawy zgodnie z art. 35 k.p.a. nie może być dotrzymany oraz ustalono nowy termin na dzień 29.03.2019 r. Akta zostały przesłane do SKO wraz z ponagleniem. Pismem z dnia 29.03.2019 r., organ ponownie zawiadomił strony o zgromadzeniu kompletu dokumentów, umożliwiając stronom wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma oraz informując, że wyniki analizy uniemożliwiają wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Organ również przedłużył termin na wydanie decyzji do 24.05.2019 r. z uwagi na konieczność oczekiwania na zwrotne poświadczenia odbioru korespondencji. W dniu 26.04.2019 r. organ wydał merytoryczną decyzję kończącą postępowanie w sprawie, którą strona odebrała w dniu 21.05.2019 r. Analizując czynności podjęte przez organ nie jest zrozumiałe dlaczego organ aż dwukrotnie po sporządzeniu analizy przedłużał termin wydania decyzji, a wydał ją dopiero 26.04.2019 r. W ocenie Sądu organ nie załatwił sprawy w "rozsądnym terminie", akta sprawy po uchyleniu pierwszej decyzji wpłynęły z SKO w dniu 21.08.2018 r. a decyzja została wydana po 8 miesiącach. W sprawie należało przeprowadzić tylko analizę urbanistyczną, zaktualizować stan prawny terenu inwestycji i nieruchomości sąsiednich, przeanalizować cały materiał dowodowy, umożliwić stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Nie było potrzeby prowadzenia innych czasochłonnych czynności. Uwzględniając nawet fakt odbierania korespondencji przez stronę w najpóźniejszym możliwym terminie oraz konieczność przesłania akt wraz z ponagleniem do SKO, to należy uznać, że organ działał opieszale, nieefektywnie, podejmował czynności w dużym odstępie czasu, przez okres prawie 6 miesięcy nie poinformował strony o przyczynach zwłoki w rozpoznaniu sprawy i nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy.

Powołać w tym miejscu należy, że niezależnie od obowiązku rozpoznania sprawy zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ winien dokładać wszelkich starań celem załatwienia spraw bez zbędnej zwłoki, oraz informować strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, podając przewidywany termin zakończenia postępowania. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie organ nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, a termin, w jakim ostatecznie doszło do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, uznać należy, za nieakceptowalny z punktu widzenia określonej w art. 12 § 1 k.p.a. zasady szybkości postępowania.

Jednak biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, Sąd uznał, że w sprawie nie miała miejsca przewlekłość z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, czy oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego. W szczególności z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, kiedy przekroczenie terminu załatwienia sprawy przez organ jest znaczne i jest wyrazem niedającego się usprawiedliwić świadomego lekceważenia przez organ zasady szybkości postępowania.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja rażącej przewlekłości nie zaistniała. Organ podejmował czynności celem przeprowadzenia ponownej analizy zgodnie z wytycznymi SKO, zaktualizował stan prawny terenu inwestycji i nieruchomości sąsiednich, umożliwił stronom zajęcie stanowiska, informując wnioskodawcę o okolicznościach uniemożliwiających wydanie decyzji z zgodnie z wnioskiem. Organ kilkukrotnie informował wnioskodawcę, że nie jest możliwe pozytywne załatwienie sprawy, albowiem parametry planowanej inwestycji są niezgodne z wynikami analizy w zakresie wskaźnika zabudowy. Działania organu w sposób oczywisty zmierzały do umożliwienia wnioskodawcy odpowiedniego zmodyfikowania wniosku, tak aby możliwe było załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem inwestora. Ponadto organ przedłużał termin załatwienia sprawy zgodnie z art. 36 k.p.a., informując o powyższym stronę, i wydając ostatecznie decyzję w terminie wyznaczonym.

Z uwagi na fakt, że wniosek został rozpoznany i w dniu 26.04.2019 r. została wydana decyzja przez organ, w pkt. I umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.

Wobec uznania, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa Sąd uznał, że brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej lub wymierzenia organowi grzywny. Biorąc pod uwagę okres prowadzonego postępowania, w ocenie Sądu nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie stronie sumy pieniężnej, która jest swoistego rodzaju zadośćuczynieniem za rozpoznawanie sprawy z naruszeniem przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie naruszenie przepisów w zakresie szybkości postepowania nie miało charakteru rażącego. Po wpłynięciu ponaglenia, organ podjął działania zmierzające do rozpoznania wniosku oraz zawiadomił stronę o przyczynach zwłoki, wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi na wskazano na jakieś szczególne okoliczności przemawiające za uznaniem, że na skutek naruszenia przez organ przepisów, skarżąca doznała krzywdy uzasadniającej przyznanie jej zadośćuczynienia. Również w sprawie nie ma podstaw uzasadniających wymierzenie organowi kary grzywny. Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko, że ten dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (wyrok NSA z 18.10.2017 r. sygn. II OSK 1769/17).

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a w związku z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., w zw. z art. 120 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji wyroku.