Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 301/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 1, pkt 4, pkt 6, pkt 7 i pkt 10
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez A. B. (dalej wskazywany jako: strona, skarżący, zobowiązany) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24 maja 2017 r., wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) – dalej w skrócie : (K.p.a.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) – dalej w skrócie: (u.p.e.a., ustawa egzekucyjna), utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 31 stycznia 2017r. Nr [...] w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 05 listopada 2013r. Nr [...], wystawionego przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu prowadził postępowanie egzekucyjne wobec A. B.6 na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 05 listopada 2013r. Nr [...] wystawionego przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwanego dalej "Prezesem PFRON") obejmującego zaległości z tytułu obowiązkowych wpłat na rzecz PFRON.

W toku postępowania organ egzekucyjny dokonał, zawiadomieniem z dnia 18 listopada 2013r. Nr [...], zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w A S.A. Zawiadomienie to wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono w dniu 21 listopada 2013r. żonie zobowiązanego – M. B. Pismem z dnia 22 listopada 2013r. Bank poinformował organ egzekucyjny, iż brak środków pieniężnych na rachunku stanowi przeszkodę w realizacji zajęcia egzekucyjnego oraz, że wystąpił zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] - H. S.

W dniu 26 listopada 2013r. do Urzędu Skarbowego w Brzegu wpłynęło pismo pełnomocnika zobowiązanego radcy prawnego A. W. zawierające, zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1, pkt 4, pkt 6, pkt 7 i pkt 10 u.p.e.a. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a mianowicie:

1) brak doręczenia decyzji o nałożeniu odpowiedzialności osoby trzeciej i brak powstania obowiązku, przedawnienie zobowiązania z rubryk 31 do 40 tytułu wykonawczego,

2) błąd co do osoby zobowiązanego, bowiem w tytule wykonawczym jako zobowiązanego wskazano A. B. NIP [...], podczas gdy w rzeczywistości A. B. z [...] wobec którego wszczęto egzekucję posiada NIP [...].

3) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego z uwagi na to, że tytuł wykonawczy został wystawiony przez nieuprawniony podmiot, tj. Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, który tylko reprezentuje Fundusz, a w rzeczywistości jest Wierzycielem,

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a.

5) niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a., poprzez

a) błędne oznaczenie wierzyciela, tj. wpisanie Prezesa Zarządu PFRON, który jedynie reprezentuje Fundusz;

b) błędne oznaczenie pracodawcy bowiem A. B. nie pracuje w "B" Sp. z o.o.;

c) brak wskazania podstawy prawnej dla odpowiedzialności osoby trzeciej tj. art. 116 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2017r., poz. 201 z późn. zm. - zwanej dalej "O.p.");

d) podpisanie tytułu wykonawczego przez osobę niemającą do tego umocowania, a także brak właściwej pieczęci wierzyciela, bowiem w tytule wykonawczym jest pieczęć Prezesa PFRON, który tylko reprezentuje Fundusz;

e) podpisanie klauzuli wykonalności przez osobę niemającą do tego umocowania oraz

f) brak wskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik zobowiązanego wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Pismem z dnia 16 grudnia 2013r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu zwrócił się do Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o rozstrzygnięcie zbiegu egzekucji, a następnie postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013r. Nr [...] wstrzymał czynność egzekucyjną dokonaną na podstawie zawiadomienia z dnia 18 listopada 2013r. Nr [...] do momentu rozstrzygnięcia przez Sąd kwestii zbiegu.

Wystąpił też do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionych zarzutów i postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014r. Nr [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 35 u.p.e.a..

Postanowieniem Prezesa Zarządu PFRON z dnia 13 lutego 2014r. Nr [...] z dnia 13 lutego 2014r. stanowiącym stanowisko Wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, utrzymanym w mocy postanowieniem Prezesa Zarządu PFRON z dnia 7 maja 2014r. Nr [...], Wierzyciel uznał za bezzasadne zarzuty dotyczące:

- braku doręczenia decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej oraz nieistnienia obowiązku za okres od grudnia 2007r. do marca 2008r. i przedawnienia zobowiązania za miesiąc grudzień 2007r.,

❖ błędu co do osoby zobowiązanego A. B. poprzez błędne wskazanie numeru NIP,

❖ niedopuszczalności egzekucji w związku z błędnym oznaczeniem wierzyciela,

❖ braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, a także

❖ niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a.

W tym stanie sprawy postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu uznał zarzuty wniesione przez zobowiązanego za bezzasadne.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny przedstawił stanowisko Wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez pełnomocnika zobowiązanego zarzutów, a następnie wskazał, iż zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7 tej ustawy wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

W złożonym zażaleniu na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego pełnomocnik wskazał, iż postanowienie Prezesa Zarządu PFRON z dnia 7 maja 2014r. stanowiące stanowisko II instancji Wierzyciela zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności art. 33 ustawy egzekucyjnej. Podtrzymano też w pełni zarzuty wniesione w piśmie z dnia 26 listopada 2013r. stwierdzając jednocześnie, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu jest niezgodne z prawem i przedwczesne.

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2014r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, w wyniku rozpoznania zażalenia, uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 11 czerwca 2014r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, iż organ egzekucyjny wydał postanowienie z dnia 11 czerwca 2014r. Nr [...] w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne w oparciu o nieostateczne stanowisko Wierzyciela co skutkowało koniecznością jego uchylenia. Wskazano też, że ponowne rozpoznanie sprawy powinno nastąpić po uzyskaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska Wierzyciela, tj. Prezesa PFRON.

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015r. Nr [...] Prezes Zarządu PFRON ,uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2015r. sygn. akt V SA/WA 1711/14 , którym uchylono jego wcześniejsze postanowienie z dnia 7 maja 2014r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela, ponownie rozpatrując zażalenie na postanowienie Prezesa Zarządu PFRON z dnia 13 lutego 2014r. Nr [...] - utrzymał je w mocy.

Również to postanowienie zostało zaskarżone następnie skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to oddalił ją wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016r. sygn. akt V SA/WA 2756/15.

Z kolei Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu - po ponownym rozpoznaniu zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej opartych na art. 33 pkt 1, pkt 4, pkt 6, pkt 7 i pkt 10 ustawy egzekucyjnej , postanowieniem z dnia 31 stycznia 2017r. Nr [...] uznał je za nieuzasadnione. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania egzekucyjnego oraz stanowisko Wierzyciela w przedmiotowej sprawie, którym jak stwierdził jest związany. Dodatkowo organ egzekucyjny odniósł się do zarzutu podpisania klauzuli wykonalności przez osobę niemającą do tego umocowania wskazując, iż osoba, która nadała klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej posiadała do tego stosowne umocowanie. Następnie organ wskazał, iż zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1- 5 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, wskazując na postanowienie Prezesa Zarządu PFRON z dnia 20 kwietnia 2015r. Nr [...] oraz zawarta w nim argumentacja co do niezasadności zarzutu egzekucyjnego, co potwierdził też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016r. sygn. akt V SA/Wa 2756/15 oddalił tę skargę na to postanowienie Wierzyciela.

Powyższe postanowienie organu egzekucyjnego zostało następnie zaskarżone przez pełnomocnika zobowiązanego, który miedzy innymi zauważył, że przywołany przez organ I instancji wyrok z dnia 14 kwietnia 2016r. sygn. akt V SA/Wa 2756/15 jest nieprawomocny, gdyż została od niego wywiedziona skarga kasacyjna, która to nie została jeszcze rozpatrzona. W ocenie skarżącego ze względu na brak rozstrzygnięcia przez NSA w Warszawie skargi kasacyjnej ponieważ postanowienie Wierzyciela zawierające stanowisko w sprawie zarzutów nie jest jeszcze ostateczne, zasadnym stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 24 maja 2017r. Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 31 stycznia 2017r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy egzekucyjnej obowiązujące do dnia 20 listopada 2013r., bowiem zgodnie z art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz.U. z 2013r. poz. 1289 ze zm.) do postępowań egzekucyjnych w administracji wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. 21 listopada 2013r.) mają zastosowanie przepisy dotychczasowe.

Następnie omówiono istotne w niniejszej sprawie regulacje ustawy egzekucyjnej służące zarówno do doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązku wykazanego w tytule wykonawczym jak i te, które stanowią podstawowy środek obrony zobowiązanego w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym zapewniając stronie możliwości wpływu na to postępowanie oraz weryfikację czynności dokonanych przez organ egzekucyjny. Przywołano przepis art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1 - 7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zgodnie z art. 34 § 3 ustawy egzekucyjnej jeżeli wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia do przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu wydania postanowienia, o którym mowa w § 4. Natomiast rozpatrzenie sprawy zarzutów przez organ egzekucyjny może nastąpić - zgodnie z art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej - po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Wówczas organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Organ odwoławczy podkreślił, iż wiążący charakter stanowiska wierzyciela w postępowaniu w sprawie zarzutów, ustanowiony normą art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, jest skorelowany z art. 29 § 2 w/w ustawy, z którego wynika niedopuszczalność badania przez organ egzekucyjny prowadzący egzekucję z wniosku uprawnionego wierzyciela i na podstawie wystawionego przez wierzyciela tytułu wykonawczego, zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Skoro więc wierzyciel w swym stanowisku stwierdza, iż dochodzona egzekucyjnie należność istnieje i podlega egzekucji administracyjnej, to organ egzekucyjny otrzymując takie ostateczne stanowisko wierzyciela zobligowany jest do odmowy uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku. Podkreślono zatem, iż także organ odwoławczy rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Wynika to z faktu, iż art. 23 § 1 ustawy egzekucyjnej stanowi, iż nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Ustawa egzekucyjna nie określa, na czym polega nadzór nad egzekucją administracyjną, ani też nie wskazuje kryteriów, na podstawie których powinien być on wykonywany. Zgodnie z ukształtowanymi w literaturze poglądami, nadzór ten oznacza kontrolę oraz możliwość wiążącego ingerowania w działalność jednostki kontrolowanej wykonującej egzekucję. Wobec tego dyrektor izby skarbowej jako organ nadzoru nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażanego przez wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej. Stanowisko wierzyciela może być jedynie podważane przez zobowiązanego w odrębnym trybie administracyjnym wynikającym z art. 34 § 2 ustawy egzekucyjnej poprzez złożenie zażalenia na stanowisko wierzyciela. W orzecznictwie wskazane jest wprost, że organ egzekucyjny jak i jego organ odwoławczy nie są i nie mogą być organem odwoławczym, w stosunku do rozstrzygnięć wierzyciela. Następnie Dyrektor Izby stwierdził, że postanowieniem z dnia 13 lutego 2014r. Nr [...] Prezes Zarządu PFRON uznał za bezzasadne zarzuty na prowadzenie egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], a postanowienie to stało się ostateczne w administracyjnym toku instancji na skutek utrzymania go w mocy postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015r. Nr [...].

Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2017r. Nr [...] nie mógł ocenić zarzutów wniesionych przez pełnomocnika zobowiązanego na podstawie art. 33 pkt 1-5 inaczej niż uczynił to Prezes Zarządu PFRON w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2015r. W swym rozstrzygnięciu organ egzekucyjny uznał zatem za nieuzasadniony zarzut braku doręczenia decyzji o nałożeniu odpowiedzialności osoby trzeciej i brak powstania obowiązku. Zarzutu przedawnienia zobowiązania, zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego w tytule wykonawczym.

Natomiast odnośnie zarzutów z art. 33 pkt 6, pkt 7 i pkt 10 ustawy egzekucyjnej ponieważ organy egzekucyjne nie są związanie stanowiskiem Wierzyciela, w związku z tym , wskazano odnośnie zarzutu określonego w art. 33 pkt 6 ustawy egzekucyjnej, tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego ze względu — jak twierdzi pełnomocnik - na wystawienie tytułu wykonawczego przez nieuprawniony podmiot, iż zarzut ten, mając na uwadze uregulowania zawarte w przepisach ustawy o rehabilitacji jest niezasadny.

Zgodnie bowiem z przepisami zawartymi w tejże ustawie do wpłat określonych w tytule wykonawczym Nr [...] stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej z tym, że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu. Przywołano treść art. 49 ust. 3 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym, do egzekucji wpłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy egzekucyjnej, z tym że tytuł wykonawczy wystawia Prezes Zarządu PFRON. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie Prezes Zarządu PFRON był w pełni uprawniony do wystawienia tytułu wykonawczego Nr [...].

W zakresie zarzutu dotyczącego braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia organ odwoławczy stwierdził, że w myśl art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Wskazano, że przepisy szczególne regulujące prowadzenie egzekucji administracyjnej zostały zawarte w rozporządzeniu wykonawczym, które zostało wydane m.in. na podstawie delegacji zawartej w art. 15 § 5 ustawy egzekucyjnej, upoważniającej ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Podkreślono, że art. 15 § 5 ustawy egzekucyjnej zawiera wszystkie elementy określone w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, określa bowiem organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Działając na podstawie tej właśnie delegacji Minister Finansów w § 13 rozporządzenia wykonawczego zawarł katalog zwolnień z doręczenia upomnienia, określając, w pkt 1, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Przez należność pieniężną określoną w orzeczeniu, należy rozumieć taką należność, której wysokość wynika z treści tego orzeczenia i to bez względu na to czy ma ona konstytutywny czy deklaratoryjny charakter (stanowisko takie zostało zawarte m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 7/10, LEX nr 596583). Podkreślono też, że w przedmiotowej sprawie tytuł wykonawczy wystawiono w celu wyegzekwowania obowiązkowych wpłat na rzecz PFRON, a zatem był to obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej z mocy art. 2 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 1 ustawy egzekucyjnej.

Egzekwowany obowiązek stanowił należność pieniężną określoną w decyzji Prezesa Zarządu PFRON z dnia 13 września 2013r. Nr [...] będącej aktem o charakterze konstytutywnym. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że egzekucja należności pieniężnej z tytułu obowiązkowych wpłat na rzecz PFRON mogła być więc wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązanemu, stosownie do § 13 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego. Tak więc zarzut braku doręczenia upomnienia w niniejszej sprawie uznano za nieuzasadniony.

Co do zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej Dyrektor Izby stwierdził, że zarzut ten również należy uznać za bezzasadny i wskazał, że w zakresie naruszenia art. 27 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej w przedmiotowym tytule wykonawczym Nr [...] prawidłowo wskazano Prezesa Zarządu PFRON jako Wierzyciela.

Z kolei odnośnie naruszenia art. 27 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej poprzez błędne wskazanie pracodawcy zobowiązanego organ odwoławczy stwierdził, iż "B" Spółka z o.o., była ostatnim znanym Wierzycielowi pracodawcą zobowiązanego i stąd też została wpisana przez Wierzyciela w przedmiotowym tytule wykonawczym.

Co do zarzutu naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej poprzez brak wskazania podstawy prawnej dla odpowiedzialności osoby trzeciej tj. art. 116 O.p. wskazano, iż pierwotne zobowiązania z tytułu wpłat na rzecz PFRON powstało w oparciu o art. 26 ust. 1 ustawy o rehabilitacji i ciążyło na "B" Spółce z o.o. , które to następnie, w związku z nieskutecznym postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym do majątku Spółki, zostało decyzją z dnia 13 września 2013r. Nr [...] przeniesione w ramach ustalania odpowiedzialność członka zarządu Spółki na skarżącego. Dlatego to ta decyzja została podana w tytule wykonawczym jako podstawa prawna należności. Podkreślono, przy trym, że w sytuacji gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, powołanie jako podstawy prawnej obowiązku samej tylko decyzji spełnia wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej.

Również zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej poprzez brak wskazania podstawy prawnej dla odpowiedzialności osoby trzeciej tj. art. 116 O.p. w podstawie prawnej prowadzenia egzekucji uznano za nieuzasadniony. Stwierdzono, że przepis ten odnosi się do odpowiedzialności osoby trzeciej, a nie prowadzenia egzekucji. W przedmiotowym tytule wykonawczym wskazano prawidłowo, że dochodzone na jego podstawie zobowiązania pieniężne są wymagalne i podlegają egzekucji w trybie administracyjnym na podstawie art. 2 ustawy egzekucyjnej. Natomiast jako inną podstawę prawną wskazano art. 49 ust. 3 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym do egzekucji wpłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że tytuł wykonawczy wystawia Prezes Zarządu Funduszu.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 27 § 1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej poprzez wystawienie tytułu wykonawczego przez osoby nieuprawnione, Dyrektor Izby wskazał, iż osoby te działały z upoważnienia Prezesa Zarządu PFRON, będącego Wierzycielem co zostało potwierdzone przez organ odwoławczy Wierzyciela w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2015r. Natomiast w zakresie pieczęci Wierzyciela umieszczonej na tytule wykonawczym stwierdził, iż pieczęć ta jest właściwa, bowiem jak wykazano już wcześniej Wierzycielem jest Prezes Zarządu PFRON.

W zakresie zarzutu uchybienia art. 27 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej, tj. podpisania klauzuli wykonalności tytułu wykonawczego przez osobę nieuprawnioną, organ odwoławczy stwierdził, że w dniu 15 listopada 2013r. klauzulę wykonalności tytułowi wykonawczemu Nr [...] nadała A. S. - starszy inspektor. Osoba ta, zgodnie z zakresem uprawnień, obowiązków i odpowiedzialności z dnia 21 czerwca 2012r. upoważniona była przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu do podpisywania klauzul wykonalności tytułów wykonawczych w czasie nieobecności komornika skarbowego, a więc także ten zarzut nadania klauzuli przez osobę nieuprawnioną okazał się bezzasadny.

Nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 11 ustawy egzekucyjnej, poprzez brak wskazania w tytule wykonawczym środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Jak stwierdził Dyrektor Izby w części G "Klauzula o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji" została zawarta informacja, iż przedmiotowy tytuł wykonawczy zostaje skierowany do przymusowego ściągnięcia wymienionych w nim należności wraz z kosztami egzekucyjnymi poprzez zastosowanie: egzekucji z pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z praw z papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego, z praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, z pozostałych praw majątkowych, z ruchomości oraz z nieruchomości. Tak więc w tytule wykonawczym Nr [...] wskazano katalog środków egzekucyjnych jakie mogą zostać zastosowane w celu wyegzekwowania od zobowiązanego zaległości w obowiązkowych wpłatach na rzecz PFRON.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do uwzględnienia zarzutów egzekucyjnych podniesionych w piśmie z dnia 26 listopada 2013r., a tym samym uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 31 stycznia 2017r. Nr [...] i umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Końcowo odnosząc się do wskazanej w zażaleniu kwestii wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016r. sygn. akt V SA/Wa 2756/15 , którym to oddalono skargę na postanowienie Prezesa Zarządu PFRON z dnia 20 kwietnia 2015r. Nr [...] i w związku z tym zarzutu przedwczesnego wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu zaskarżonego postanowienia z dnia 31 stycznia 2017r., Dyrektor Izby stwierdził, iż w dacie rozpoznawania przez organ egzekucyjny zgłoszonych zarzutów, organ ten dysponował już ostatecznym - w administracyjnym toku instancji - postanowieniem Wierzyciela z dnia 20 kwietnia 2015r. Podkreślono, że przepis art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej wskazuje na wymóg ostateczności postanowienia wierzyciela, a nie prawomocności tego postanowienia. Czym innym jest bowiem prawomocność postanowienia, a czym innym jego ostateczność. Organ odwoławczy zauważył, że o ostateczności postanowienia decyduje możliwość odwołania się w administracyjnym toku instancji. W sytuacji wydania postanowienia przez organ odwoławczy nie przysługuje już stronie na nie odwołanie i staje się ono ostateczne w administracyjnym toku instancji. Z kolei rozpatrzenie skargi przez sąd administracyjny nadaje zaskarżonemu rozstrzygnięciu przymiot prawomocności, co jednakże należy odróżnić od przymiotu ostateczności.

W skardze wniesionej do tut Sądu pełnomocnik skarżącego, wnosząc o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24 maja 2017r. Nr [...] oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 31 stycznia 2017r. Nr [...] w sprawie zarzutów wniesionych pismem z dnia 26 listopada 2013r. w sprawie ostatecznego stanowiska Wierzyciela Prezesa PFRON z dnia 7 maja 2014r. Nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 480,00 zł, podniósł zarzuty naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej poprzez uznanie, że stanowisko wierzyciela jest ostateczne w sytuacji, gdy stanowisko wierzyciela zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 10 czerwca 2014r., a następnie zaskarżony w całości został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016r. sygn. akt V SA/Wa 2756/15 do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z uwagi na naruszenie przepisów prawa i ta skarga kasacyjna nie została jeszcze rozpatrzona;

2) art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej w związku z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 118 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nie uwzględnienie przedawnienia co do zobowiązań z rubryki 31 do 40 tytułu wykonawczego;

3) art. 33 pkt 4 ustawy egzekucyjnej w związku z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 27 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej poprzez uznanie, że wpisanie w rubryce 13 numeru NIP, który nie jest numerem identyfikacji podatkowej skarżącego nie powoduje wątpliwości co do identyfikacji zobowiązanego i jest prawidłowym wystawieniem tytułu wykonawczego;

4) art. 26 § 1 ustawy egzekucyjnej w związku z § 1 ust. 1 pkt 8 i § 2 rozporządzenia wykonawczego poprzez nie uwzględnienie, że we wzorze w rubryce 13 należy podać numer NIP zobowiązanego;

5) art. 33 pkt 6 ustawy egzekucyjnej w związku z art. 49 ust. 1 i ust. 3 ustawy o rehabilitacji poprzez niewłaściwą wykładnię i poprzez uznanie, że wpisanie w tytule wykonawczym jako Wierzyciela Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w sytuacji gdy wierzycielem jest Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, a Prezes Funduszu pełni tylko funkcję organu podatkowego i wystawcy tytułu wykonawczego;

6) art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej poprzez niewłaściwą wykładnię i poprzez uznanie, że wpisanie jako Wierzyciela Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w sytuacji gdy wierzycielem jest Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, a Prezes Funduszu pełni tylko funkcje organu podatkowego i wystawcy tytułu wykonawczego jest prawidłowe;

7) art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej poprzez niewłaściwe zastosowanie i poprzez uznanie, że wpisanie adresu, który nie jest miejscem zamieszkania zobowiązanego, błędnego NIP i nieaktualnego miejsca zatrudnienia spełnia ustawowe przesłanki prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego;

8) art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej poprzez błędną wykładnię i poprzez uznanie, że wpisanie numeru decyzji w miejsce podstawy prawnej może zastąpić konieczność wskazania przepisu prawa w szczególności gdy w rubryce 17 tytułu wykonawczego wskazano, że zobowiązany jest osobą trzecią (kwadrat nr 3) a w tytule wykonawczym nie ma żadnego przepisu o odpowiedzialności osoby trzeciej a tylko przepisy dotyczące podmiotu, u którego powstało zobowiązanie;

9) art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej poprzez niewłaściwą wykładnię lub zastosowanie i poprzez uznanie, że wpisanie numeru decyzji w miejsce podstawy prawnej może zastąpić konieczność wskazania przepisu prawa w szczególności gdy w rubryce 17 tytułu wykonawczego wskazano, że zobowiązany jest osobą trzecią (kwadrat nr 3) a w tytule wykonawczym nie ma żadnego przepisu o odpowiedzialności osoby trzeciej a tylko przepisy dotyczące podmiotu, u którego powstało zobowiązanie;

10) art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej poprzez niewłaściwe zastosowanie i poprzez uznanie, że podpisanie tytułu wykonawczego przez inne osoby niż Prezesa Funduszu jest wystarczające przy braku przesłania umocowania;

11) art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że podpisanie klauzuli wykonalności tytułu wykonawczego przez inne osoby niż Naczelnika Urzędu Skarbowego jest wystarczające przy braku przesłania umocowania w sytuacji kwestionowania klauzuli wykonalności;

12) art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 11 ustawy egzekucyjnej poprzez niewłaściwe zastosowanie poprzez nieuwzględnienie braku wskazania środków egzekucji w tytule wykonawczym.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik ponowił w większości swoją dotychczasową argumentację , co do zasadności poszczególnych podniesionych przez zobowiązanego zarzutów egzekucyjnych. Ponownie też wskazał na oba rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych, zarówno I jak i II instancji są przedwczesne z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016r. sygn. akt V SA/Wa 2756/15.

Pełnomocnik Zobowiązanego zarzucił również, że tytuł wykonawczy nie jest zgodny z wzorem, gdyż wzór liczy 6 stron a tytuł wykonawczy w przedmiotowej sprawie dwie strony. Stwierdzono, że w dolnym prawym rogu wskazano, TYT-1(2) i 1 / 2 a na kolejnej TYT-2(2) i 2 / 2. Natomiast wzór zgodny z rozporządzeniem zawiera TYT-2(2) i 1 / 6, TYT-2(2) i 2 /6, TYT-2(2) i 3 /6 itd.

Dalej pełnomocnik stwierdził, że organ II instancji naruszył przepis art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej poprzez uznanie, że wpisanie błędnego adresu zamieszkania Zobowiązanego, błędnego numeru NIP i nieaktualnego miejsca zatrudnienia, spełnia ustawowe przesłanki prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego. Za naruszenie przez organ II instancji art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 i pkt 6 ustawy egzekucyjnej uznał stwierdzenie , że wpisanie numeru decyzji w miejsce podstawy prawnej może zastąpić konieczność wskazania przepisu prawa w szczególności, gdy w rubryce 17 tytułu wykonawczego wskazano, że zobowiązany jest osobą trzecią (kwadrat nr 3), a w tytule wykonawczym nie ma żadnego przepisu o odpowiedzialności osoby trzeciej, a tylko przepisy dotyczące podmiotu, u którego powstało zobowiązanie. Zdaniem Pełnomocnika w tytule wykonawczym winien był zostać wpisany art. 116 O.p. skoro przez podstawę prawną rozumie się nazwę aktu prawnego (normy prawnej a także dokładne jednostki redakcyjne z podziałem na ewentualne artykuły, ustępy, paragrafy, punkty). W ocenie pełnomocnika w przedmiotowym tytule wykonawczym takich danych nie ma. Organ II instancji naruszył również art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej poprzez uznanie, że podpisanie klauzuli wykonalności tytułu wykonawczego przez inne osoby niż Naczelnik Urzędu Skarbowego jest wystarczające. Zdaniem pełnomocnika osoby, które podpisały klauzulę nie były upoważnione do reprezentacji organu, którym jest naczelnik urzędu skarbowego .

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu, wniósł o jej oddalenie, albowiem żaden z zarzutów zawartych w skardze nie uzasadnia zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu.

Dodatkowo jedynie zauważono, odnośnie wskazanej w skardze kwestii sporządzenia tytułu wykonawczego Nr [...] niezgodnie ze wzorem zawartym w rozporządzeniu wykonawczym, który zawiera więcej stron niż tytuł jaki otrzymał zobowiązany, iż egzemplarz tytułu wykonawczego przeznaczony dla niego jest jego odpisem i obejmuje dwie pierwsze strony tytułu. Brak było potrzeby sporządzania przez Wierzyciela egzemplarza dla Zobowiązanego w wersji pełnej zgodnej ze wzorem, bowiem strony 3 i 4 służyły organowi egzekucyjnemu do dokonywania adnotacji np. o zmianach stanu należności, o dokonanych czynnościach, o naliczonych kosztach egzekucyjnych oraz o sposobie rozksięgowania uzyskanych kwot, natomiast strony 5 i 6 wierzyciel dołączał do tytułu wykonawczego jedynie wówczas gdy zobowiązanym było małżeństwo lub spółka nieposiadająca osobowości prawnej.

Ponadto w przedmiotowym tytule wykonawczym w części G "Klauzula wykonalności tytułu wykonawczego" została zawarta informacja, że przedmiotowy tytuł wykonawczy zostaje skierowany do przymusowego ściągnięcia wymienionych w nim należności wraz z kosztami egzekucyjnymi poprzez możliwość zastosowania wobec majątku zobowiązanego wskazanego następnie katalogu środków egzekucyjnych. Za nieuzasadniony należy zatem uznać zawarty w skardze zarzut braku wskazania stosownych środków egzekucyjnych w części "E" i "F", bowiem cześć "E" dotyczy rachunku bankowego zobowiązanego, a część "F" miejsca położenia majątku zobowiązanego.

Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wnosił jak na wstępie.

Postanowieniem z dnia 18 października 2017r Sąd z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej w skrócie "P.p.s.a.", zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na zawiśnięcie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w ramach toczącego się postępowania kasacyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016r sygn. akt V SA/Wa 2756/15 oddalającego skargę A. B. sprawy dotyczącej postanowienia Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 20 kwietnia 2015 r. W ocenie Sądu z uwagi na charakter postępowania dotyczącego rozpoznania zarzutów egzekucyjnych i wiążącą dla organów egzekucyjnych moc stanowiska wierzyciela, nie budziło wątpliwości, że zakres toczącego się wyżej wskazanego postępowania kasacyjnego ma kluczowe znaczenie dla rozpoznawania obecnej sprawy. Oceniając zatem powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone.

Kolejnym postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019r Sąd podjął zawieszone postępowania, mając na uwadze zapadły w dniu 21 marca 2019r. wyrok NSA w sprawie o sygn. akt I GSK 1013/18 oddalający skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2017 r. poz. 2188 j.t.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie).

Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 31 stycznia 2017r. Nr [...] w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 listopada 2013r. Nr [...], wystawionego przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a instytucję zarzutów uregulowano w art. 33 u,p.e.a.. W § 1 wskazanego przepisu w punktach 1-10 wymieniono podstawy, na których można oprzeć zarzuty. Zarzuty należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, który powinien zawierać pouczenie o możliwości wniesienia tego środka prawnego, a powinność ta wynika z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.. Skarżący korzystając z przysługującego mu prawa w skierowanym do organu egzekucyjnego piśmie podniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej opierając je na art. 33 pkt 1, pkt 4, pkt 6, pkt 7 i pkt 10 , a mianowicie:

1) brak doręczenia decyzji o nałożeniu odpowiedzialności osoby trzeciej i brak powstania obowiązku, przedawnienie zobowiązania z rubryk 31 do 40 tytułu wykonawczego,

2) błąd co do osoby zobowiązanego, bowiem w tytule wykonawczym jako zobowiązanego wskazano A. B. NIP [...], podczas gdy w rzeczywistości A. B. z [...] wobec którego wszczęto egzekucję posiada NIP [...].

3) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego z uwagi na to, że tytuł wykonawczy został wystawiony przez nieuprawniony podmiot, tj. Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, który tylko reprezentuje Fundusz, a w rzeczywistości jest Wierzycielem,

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a

5) niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a, poprzez

a) błędne oznaczenie wierzyciela, tj. wpisanie Prezesa Zarządu PFRON, który jedynie reprezentuje Fundusz;

b) błędne oznaczenie pracodawcy bowiem A. B. nie pracuje w "B" Sp. z o.o.;

c) brak wskazania podstawy prawnej dla odpowiedzialności osoby trzeciej tj. art. 116 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2017r., poz. 201 z późn. zm. - zwanej dalej "O.p.");

d) podpisanie tytułu wykonawczego przez osobę niemającą do tego umocowania, a także brak właściwej pieczęci wierzyciela, bowiem w tytule wykonawczym jest pieczęć Prezesa PFRON, który tylko reprezentuje Fundusz;

e) podpisanie klauzuli wykonalności przez osobę niemającą do tego umocowania oraz

f) brak wskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

Ponieważ według postanowień art. 34 § 1 u.p.e.a. wierzyciel zajmuje stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, a organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, przy czym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, a zatem tych których podstawą jest 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1upea, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące, zwrócono się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie. Uregulowane w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 zarzuty egzekucyjne dotyczą bowiem informacji, których dysponentem jest wierzyciel i to on wie, czy np. obowiązek wygasł, czy nie istnieje z innych przyczyn, czy został prawidło określony, albo czy jest on wymagalny. Z tego też względu, to sam ustawodawca zdecydował, iż to wierzyciel, a nie organ egzekucyjny zajmuje w tych kwestiach stanowisko oraz że stanowisko to jest wiążące dla organu egzekucyjnego.

Takie też stanowisko w kwestii niezasadności zarzutów egzekucyjnych zajął w niniejszej sprawie wierzyciel, który to w swoim postanowieniu z dnia 13 lutego 2014 r. nr [...] uznał za bezzasadne zarzuty strony dotyczące:

- braku doręczenia decyzji Prezesa Zarządu PFRON o nałożeniu odpowiedzialności osoby trzeciej i braku istnienia obowiązku, jak również przedawnienia zobowiązań objętych decyzją o odpowiedzialności osób trzecich z 13 września 2013 r. dotyczącej zobowiązania za grudzień 2007 r.;

- rzekomo błędnego wskazania "osoby zobowiązanego" – A. B. poprzez błędne wskazanie nr NIP;

- niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka w związku z błędnym oznaczeniem wierzyciela;

- braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia;

- niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a.

Postanowienie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...], uzyskując tym samym walor ostateczności.

Co więcej, wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2756/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej PFRON) z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił następnie wyrokiem z dnia 21 marca 2019r. sygn. akt I GSK 1013/18 , wywiedzioną przez skarżącego skargę kasacyjną.

W obu tych wyrokach Sądy obu instancji dokonały, wiążącej Sąd w niniejszej sprawie

– zgodnie z art. 153 P.p.s.a.- merytorycznej zasadności zarzutów egzekucyjnych objętych stanowiskiem Wierzyciela wyrażonym w postanowieniu Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 20 kwietnia 2015r. nr [...], a zatem tym samym na którego związanie powoływały się organy egzekucyjne obu instancji w niniejszej sprawie, a których to bezzasadność spowodowała nieuwzględnienia zarzutów egzekucyjnych zobowiązanego.

W odniesieniu do poszczególnych zarzutów egzekucyjnych, zarówno Wierzyciel w swoim stanowisku, jak i następnie sądy obu instancji kontrolujący to stanowisko, wskazywały na następujące kwestie. W ślad za ww. wyrokiem NSA należy zatem zauważyć, iż decyzją z dnia 13 września 2013 r., Prezes Zarządu PFRON ustalił odpowiedzialność A. B. jako członka zarządu za zaległości B Sp. z o.o. z tytułu wpłat na PFRON za okres grudzień 2007 r. do marca 2008 r. Zgodnie bowiem z art. 116 ust. 1 pkt 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1508 oraz z 2018 r. poz. 149 i 398) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;

W odniesieniu do stwierdzonych zaległości podatkowych Prezes PRON w wystawionym na A. B. tytule wykonawczym z dnia 5 listopada 2013 r. powołał się zarówno na ww. decyzję z dnia 13 września 2013 r. (poz. 30), jak i następujące regulacje aktu normatywnego – ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (poz. 29), zwanej dalej ustawą, to jest:

- art. 21 ust. 1, zgodnie z którym pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22, dokonywać miesięcznych wpłat na Fundusz, w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych,

- art. 23, jeżeli pracodawca nie wydzieli lub nie zorganizuje w przepisanym terminie stanowiska pracy dla osoby, o której mowa w art. 14, obowiązany jest dokonać, w dniu rozwiązania stosunku pracy z tą osobą, wpłaty na Fundusz w wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia za pracownika,

- art. 31 ust. 3, zgodnie z którym prowadzący zakład pracy chronionej spełniający warunek, o który mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b, przekazuje środki uzyskane:

1) z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1, na:

a) Fundusz - w wysokości 10 %,

b) zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych - w wysokości 90 %.

Termin płatności zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za grudzień 2007 r. (jakiego dotyczyła decyzja Prezesa Zarządu PFRON z dnia 13 września 2013r. ustalająca odpowiedzialność A. B. jako członka zarządu za zaległości B Sp. z o.o.) przypadał na dzień 20 stycznia 2008 . – co jest okolicznością niesporną. Wobec braku wpłaty w ww. terminie – zaległość w powyższym zakresie powstała z mocy prawa w dniu 21 stycznia 2008r. , a jak stanowi art. 118 § 1 O.p. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. W rezultacie przedawnienie terminu do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej nastąpiłoby w dniu 1 stycznia 2014r. Tymczasem ww. decyzja ustalająca odpowiedzialność członka zarządu została wydana w dniu 13 września 2013r. i doręczona w dniu 2 października 2013 r. – co przesądza o nietrafności podnoszonego przez stronę konsekwentnie zarzutu przedawnienia. Odnośnie wskazanego w korespondencji i tytule wykonawczym adresu organu strony "ul. [...],[...][...]" nie może budzić wątpliwości, że adres zamieszkania został uzyskany w sposób prawidłowy – z Centralnej Bazy Rządowego Centrum Informatycznego Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności. Zostały również spełnione przesłanki dla doręczenia zastępczego z art. 150 § 1 i 2 O.p., przy czym podkreślenia wymaga, że strona posiadała wiedzę o toczącym się postępowaniu – z postanowienia o jego wszczęciu, wezwania do przedstawienia dowodów, zawiadomienia o zakończeniu postępowania. Tym samym nie mogły również odnieść skutku zarzuty o wpisaniu w tytule wykonawczym błędnego adresu i miejsca zatrudnienia.

Organ przyznał, że wskazany w tytule wykonawczym nr NIP dotyczy B Sp. z o.o., trafnie jednak zauważając, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu przystąpił do egzekucji nie mając wątpliwości co do osoby zobowiązanego, to jest wskazanego w poz. 10 tytułu wykonawczego A. B. – co do którego wydano decyzję ustalającą odpowiedzialność jako członka zarządu za zaległości B Sp. z o.o. W konsekwencji brak podstaw by uznać, że wskazane w tytule wykonawczym dane są niewystarczające do ustalenia osoby zobowiązanego. W tym zakresie, w kontekście zarzutu o naruszeniu art. 33 ust. 1 pkt 4 u.p.e.a., podkreślenia wymaga, że przepis art. 27 ust. 1 pkt 2 u.p.e.a. oprócz wskazania nr NIP lub PESEL zobowiązanego, zawiera również wymóg wskazania imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu – który został spełniony w niniejszej sprawie. W konsekwencji brak było podstaw by stwierdzić w odniesieniu do argumentacji z poz. 2 skargi kasacyjnej, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym nie mogła odnieść skutku dalsza argumentacja o naruszeniu regulacji § 1 ust. 1 pkt 8 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

Z kolei zgodnie z art. 49 ustawy do wpłat, o których mowa m. in. w cyt. wyżej art. 21 ust. 1, art. 23, art. 31 ust. 3 (w odniesieniu do których to podstaw stwierdzono zaległości podatkowe) stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu (ust. 1). Do egzekucji wpłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że tytuł wykonawczy wystawia Prezes Zarządu Funduszu (ust. 3). Analizując treść cyt. regulacji nie może budzić wątpliwości, że wbrew zarzutom skarżącego o naruszeniu art. 33 u.p.e.a., art. 49 ust. 1 i ust. 3 ustawy oraz art. 33 w związku z art. 27 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w tytule wykonawczym prawidłowo określono wierzyciela. Brak bowiem podstaw by uznać, jak chce strona, że wierzycielem jest PFRON a nie Prezes jego Zarządu. Dalej należy zauważyć w aspekcie kolejnych zarzutów egzekucyjnych , że w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. ustawodawca wskazał, że tytuł wykonawczy powinien zawierać: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. W orzecznictwie wskazuje się, że podstawę prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.) należy odróżnić od podstawy prawnej prowadzenia egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). "O ile przez podstawę prawną wszczęcia egzekucji należy rozumieć przepisy, na mocy których dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz obowiązków o charakterze niepieniężnym, natomiast podanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji uzależnione jest od tego, co jest źródłem obowiązku podlegającego egzekucji. W przypadku gdy obowiązek taki wynika z decyzji administracyjnej, to ona winna zostać wskazana w tytule wykonawczym. Jeżeli zaś źródłem egzekwowanego obowiązku jest bezpośrednio przepis prawa, należy wskazać akt prawny, miejsce jego publikacji oraz podać konkretną regulację, z której obowiązek wynika. Przepis prawa musi w tej ostatniej sytuacji jednoznacznie określać rodzaj i zakres egzekwowanego obowiązku" (zob. wyroki NSA z dnia 27 lutego 2007 r., II FSK 304/06; z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2431/11; z dnia 3 lipca 2013 r., II FSK 2229/11 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Pogląd ten jest powszechnie akceptowany w judykaturze i nie budzi także wątpliwości składu orzekającego w niniejszej sprawie. Jeżeli egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, to powołanie jako podstawy prawnej obowiązku samej tylko decyzji spełnia wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W poz. 30 wystawionego wobec skarżącego tytułu wykonawczego organ wskazał jako podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji decyzję z dnia 13 września 2013 r., którą Prezes Zarządu PFRON ustalił odpowiedzialność A. B. jako członka zarządu za zaległości B Sp. z o.o. z tytułu wpłat na PFRON za okres grudzień 2007 r. do marca 2008 r. Oprócz tego, w poz. 29 ("Akt normatywny") powołano się na cyt. wyżej "art. 21 ust. 1, art. 23, art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721, ze zm.)". W odniesieniu do formułowanych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić zatem trzeba, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Ponadto, wobec treści powołanej w tytule wykonawczym ww. decyzji z dnia 13 września 2013r. istniały podstawy do kwestionowanego przez stronę określenia jej jako osoby trzeciwj w poz. 17 tytułu wykonawczego (kwadrat nr 3).

Nie mogła również odnieść skutku argumentacja strony o podpisaniu tytułu wykonawczego przez niewłaściwą osobę (inną niż Prezes PFRON) – w sytuacji gdy pod tytułem wykonawczym widnieje podpis Kierownika I Sekcji Egzekucji Administracyjnej PFRON i pieczątka potwierdzająca, że działa z upoważnienia Prezesa Zarządu PFRON, jak również pieczęć wierzyciela - Prezesa Zarządu PFRON. Tym samym, zważywszy na konstrukcję pełnomocnictwa administracyjnego, obejmującego umocowanie w zakresie kompetencji do władczego działania, które może być udzielone pracownikowi organu, brak podstaw by twierdzić, że wymieniona wyżej osoba podpisująca tytuł wykonawczy nie była upoważniona do dokonania tej czynności, co w podobnych sytuacjach nigdy nie było kwestionowane przez sądy administracyjne (por. przykładowo wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 4 grudnia 2018r. o sygn. akt I SA/Bd 300/18, dostępny j.w.).

Z kolei w odniesieniu do zarzutu o braku wskazania środków egzekucyjnych w tytule wykonawczym NSA zważył, że środki egzekucyjne stosowane w egzekucji należności pieniężnych zostały szczegółowo wymienione w części G tytułu wykonawczego pod nazwą "klauzula o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji". Tym samym podnoszona w tym zakresie argumentacja o naruszeniu art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a. – zgodnie z którym tytuł wykonawczy zawiera wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych – również nie mogła odnieść skutku.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę celowo przywołał powyżej treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 21 marca 2019r. sygn. akt I GSK 1013/18 , gdyż nie tylko jest związany zajętym w nim stanowiskiem , co do tożsamych kwestii podniesionych także w obecnie rozpoznawanej sprawie, ale także z uwagi, że zwarte w tym wyroku oceny, dotyczą wprost poszczególnych zarzutów skargi wniesionej do tut Sądu na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24 maja 2017r. Nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 31 stycznia 2017r. Nr [...] w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 05 listopada 2013r. Nr [...], wystawionego przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Również co istotne , rozpatrując zarzuty egzekucyjne, organy egzekucyjne obu instancji oparły się na wiążącym je stanowisku Wierzyciela, które to poddane następnie kontroli sądowo administracyjnej okazało się prawidłowe.

Jedynie w tym miejscu należy dodatkowo stwierdzić, iż w realiach niniejszej sprawy niezasadnym okazał się także kolejny związany z wyżej omówionym stanowiskiem wierzyciela zarzut skargi, iż organy egzekucyjne oparły swoje rozstrzygnięcie na jego treści, w sytuacji gdy według pełnomocnika, z uwagi na toczące się jeszcze wówczas postępowanie kasacyjne przed NSA, było ono nieprawomocne.

Słusznie w tej kwestii zauważył Dyrektor Izby, że czym innym jest pojęcie ostateczności ,a czym innym prawomocności.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż postanowienie Wierzyciela istniało w obrocie prawnym zarówno na dzień wydawania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu postanowienia z dnia 31 stycznia 2017r. Nr [...] jak i postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 maja 201 7r. Nr [...], zaś przepis art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej wskazuje na wymóg ostateczności postanowienia wierzyciela, a nie prawomocności tego postanowienia. O ostateczności postanowienia decyduje możliwość odwołania się w administracyjnym toku instancji, a zatem w sytuacji wydania postanowienia przez organ odwoławczy skoro nie przysługuje już stronie na nie odwołanie, postanowienie takie staje się ono ostateczne. W niniejszej sprawie wprawdzie skarżącemu przysługiwała jeszcze skarga do sądu administracyjnego, co jednakże samo w sobie nie pozbawia jeszcze zaskarżonego aktu waloru ostateczności.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi także w odniesieniu do tych zarzutów egzekucyjnych, co do oceny których zasadności uprawnione były samodzielnie organy egzekucyjne. Na uwzględnienie nie zasługuje zatem podniesiony w skardze zarzut sporządzenia tytułu wykonawczego Nr [...] niezgodnie ze wzorem zawartym w rozporządzeniu wykonawczym. Według pełnomocnika tytuł wykonawczy jaki otrzymał skarżony nie zwiera wszystkich stron. Należy jednakże zauważyć, iż tytuł jaki otrzymał A. B. stanowi egzemplarz tytułu wykonawczego przeznaczony dla zobowiązanego i jest jego odpisem, a zatem obejmuje dwie pierwsze strony tytułu. Brak było potrzeby sporządzania przez Wierzyciela egzemplarza dla zobowiązanego w wersji pełnej zgodnej ze wzorem, bowiem strony 3 i 4 służyły organowi egzekucyjnemu do dokonywania adnotacji np. o zmianach stanu należności, o dokonanych czynnościach, o naliczonych kosztach egzekucyjnych oraz o sposobie rozksięgowania uzyskanych kwot, natomiast strony 5 i 6 wierzyciel dołączał do tytułu wykonawczego jedynie wówczas, gdy zobowiązanym było małżeństwo lub spółka nieposiadająca osobowości prawnej. Również "Klauzula wykonalności tytułu wykonawczego" została nadana przez osobę do tego uprawnioną, tj. A. S. - starszego inspektora, która to zgodnie z zakresem uprawnień, obowiązków i odpowiedzialności z dnia 21 czerwca 2012r. upoważniona była przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu do podpisywania klauzul wykonalności tytułów wykonawczych w czasie nieobecności komornika skarbowego. Także ten zarzut skargi okazał się niezasadny.

W ramach wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2756/15, oddalającego skargę A. B. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej PFRON) z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, Sąd odniósł się także do obecnie podnoszonego zarzutu braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., uznając zarzut ten za nieuprawniony. Jak bowiem wynika z art.15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wprawdzie wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, jednakże z tym zastrzeżeniem, że przepisy szczególne inaczej stanowią. Z kolei przepisy szczególne regulujące prowadzenie egzekucji administracyjnej zostały zawarte w rozporządzeniu wykonawczym. Rozporządzenie to zostało wydane m.in. na podstawie delegacji zawartej w art. 15 § 5 u.p.e.a., upoważniającej ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Należy podkreślić, że art. 15 § 5 u.p.e.a. zawiera wszystkie elementy określone w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP określa bowiem organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Działając na podstawie tej właśnie delegacji Minister Finansów w § 13 rozporządzenia wykonawczego zawarł katalog zwolnień z doręczenia upomnienia, określając, w pkt 1, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu (...)". Przez należność pieniężną określoną w orzeczeniu, o którym mowa w § 13 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego należy rozumieć taką należność, której wysokość wynika z treści tego orzeczenia i to bez względu na to czy ma ona konstytutywny czy deklaratoryjny charakter (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 7/10, LEX nr 596583). W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy dotyczył wyegzekwowania od skarżącego należności z tytułu obowiązkowych wpłat na rzecz PFRON. Był to zatem obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej z mocy art. 2 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 1 u.p.e.a. Egzekwowany obowiązek stanowił należność pieniężną określoną w decyzji Prezesa Zarządu PFRON z 13 września 2013 r. stanowiącej akt o charakterze konstytutywnym. Egzekucja należności pieniężnej z tego tytułu mogła być więc wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, stosownie do § 13 pkt 1 rozporządzenia. Z takim unormowaniem koresponduje treść art. 27 § 3 u.p.e.a., zgodnie z którym do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Reasumując, przesłanie upomnienia nie stanowi nieograniczonego obowiązku i ma zastosowanie w sytuacji, gdy przepis szczególny nie wyłącza go w odniesieniu do określonego rodzaju egzekucji. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja z dnia 13 września 2013 r. wskazana przez organ w tytule wykonawczym jest orzeczeniem określającym należność pieniężną w rozumieniu § 13 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, co w konsekwencji przesądza o braku obowiązku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, a więc o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez jego doręczenia.

W tym stanie rzeczy, Sąd nie podzielając zarzutów skargi, oddalił ja na podstawie art. 151 P.p.s.a.