Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1727/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1 i 2, art. 184 w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ł. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2328/15 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Ł. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2328/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku Ł. B., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący nadał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w dniu 1 września 2015 r., jednak wróciła ona do niego w dniu 9 września 2015 r. z powodu wskazania organu jako adresata, jednak z podaniem adresu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W tej sytuacji skarżący w dniu 11 września 2015 r. osobiście złożył skargę w siedzibie organu.

We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący podniósł, że uchybienie nie wynikało z jego winy, było efektem błędu polegającego na odwrotnym wpisaniu adresu, spowodowanym przemęczeniem. Do wniosku Ł. B. dołączył m.in. kopię potwierdzenia nadania skargi z dnia 1 września 2015 r. oraz zwrócony list wysłany na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze wskazaniem jako adresata Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia skargi wskazał, że wskazane okoliczności nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu I instancji okoliczności nadania skargi na błędny adres spowodowanej przemęczeniem, nie można uznać za niezawinioną, albowiem gdyby skarżący – prawidłowo pouczony o sposobie i terminie wniesienia skargi – dochował należytej staranności przy adresowaniu pisma, do pomyłki by nie doszło. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Ł. B., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

W ocenie wnoszącego zażalenie skarga została przygotowana i wysłana zgodnie ze zobowiązującym terminem, a jedyną przyczyną niedotarcia skargi do adresata był błąd w jej adresowaniu spowodowany przejściową niedyspozycją.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Oznacza to, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu.

Wyjaśnić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08).

Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu stwierdzić należy, że niewłaściwe zaadresowanie przesyłki zawierającej skargę nie może być postrzegane jako okoliczność przemawiająca za zasadnością wniosku o przywrócenie terminu. Błędne skierowanie skargi na inny adres stanowi wyraz niedbałości i nie może być postrzegane jako przeszkoda od strony niezależna i trudna do przezwyciężenia.

Okoliczności przedstawione przez skarżącego nie uprawdopodabniają zatem braku winy w uchybieniu terminu. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nadanie skargi na niewłaściwy adres organu nie stanowi podstawy uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Błąd tego rodzaju, skutkujący niedotrzymaniem ustawowego terminu, należy uznać za brak należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, w pełni obciążający stronę skarżącą.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.