Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 372/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 października 2022 r. spraw ze skarg A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 8 kwietnia 2022 r. - nr 1801-IOV-2.4103.3.2022 - nr 1801-IOV-2.4103.4.2022 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi postanowieniami z 8 kwietnia 2022r., nr 1801-IOV-2.4103.3.2022

I 1801-IOV-2.4103.4.2022, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS), po rozpatrzeniu wniosków A. Sp. z o.o. (dalej: spółka/skarżąca)

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. (dalej: NUS) z 14 października 2021r. nr: 1804-SPV.4103.28.2020, 1804-SPV.4103.82.2020 w przedmiocie podatku od towarów

i usług za wrzesień i październik 2016r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od ww. decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, wnioskami z dnia 25 stycznia 2022r. spółka zwróciła się do NUS o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji tego organu z 14 października 2021r., jednoczenie składając odwołania od ww. decyzji.

Według spółki, uchybienie terminu do wniesienia odwołań było niezawinione ponieważ decyzji nie doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi, który reprezentował spółkę przed Urzędem Skarbowym w J.. Podniesiono, że doręczenie decyzji stronie z pominięciem jej pełnomocnika jest bezskuteczne. Wskazano, że spółka działała zatem pod wpływem błędu, że decyzję w niniejszym postępowaniu otrzymać winien również profesjonalny pełnomocnik, któremu zostało udzielone pełnomocnictwo do reprezentowania spółki przed Urzędem Skarbowym

w J. w związku z kontrolą podatkową w zakresie rozliczenia PTU za okres od 1 września 2016r. do 31 października 2016r. Ponadto wskazano, że w toku postępowania spółka zmieniła siedzibę z ul. [...], [...], na ul. [...], [...], jednak ze względów technicznych i będącej dopiero w trakcie przeprowadzki nie zgłoszono tego faktu w toczącym się postępowaniu skarbowym, by nie przeoczyć korespondencji. Organ jednak pomijając dotychczasowy adres, wskazany od początku postępowania, nie uwzględniając go nawet jako "adres do korespondencji" przesłał obie decyzje na ul. [...]

w R., gdzie nie było na co dzień odpowiedniej obsady pracowników, również z uwagi na kolejną falę pandemii i liczbę wynikających z tego faktu zachorowań wśród pracowników spółki i konieczności pracy zdalnej przez co również brak było możliwości odebrania korespondencji pod nowym adresem spółki i wcześniejszej reakcji na decyzję czy uchybienie organu w postaci braku doręczenia decyzji pełnomocnikowi spółki. Spółka powołała się także (z ostrożności procesowej) na treść art. 98 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2020r. o szczególnych instrumentach wsparcia

w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2021r. poz. 737 ze zm.- dalej: ustawa o szczególnych instrumentach wsparcia. Zaznaczyła również, że pełnomocnik o wydanych decyzjach dowiedział się 19 stycznia 2022r. i tą datę przyjmuje jako początek biegu siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku

o przywrócenie terminu na złożenie odwołań.

Postanowieniami z 1 kwietnia 2022r., nr: 1801-IOV-2.4103.3.2022 i 1801-IOV-2.4103.4.2022, DIAS stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołań.

W uzasadnieniu rozstrzygnięć organ odwoławczy wskazał, że decyzje organu

I instancji zostały skutecznie doręczone spółce w dniu 29 października 2021r., w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2021r., poz. 1540 ze zm. – dalej: O.p.), w związku z czym ustawowy termin do wniesienia odwołań - zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 O.p.- upłynął w dniu 12 listopada 2021r.

Następnie postanowieniami z 8 kwietnia 2022r., DIAS odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od decyzji NUS z 14 października 2021r.

w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2016r

Organ odwoławczy na wstępie przytoczył brzmienie art. 162 O.p. i wyjaśnił, że przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności możliwe jest jedynie przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek: wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, zachowanie ustawowego terminu do wniesienia wniosku, uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku winy w uchybieniu terminu, dopełnienie czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin.

W ocenie DIAS, w rozpoznawanej sprawie nie została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołań. Twierdzenia spółki o nieprawidłowym doręczeniu decyzji DIAS organ uznał za nieuzasadnione, wskazując, że doręczenia dokonano zgodnie z art. 151 § 1 O.p. na adres siedziby spółki. W ocenie DIAS, organ I instancji skierował decyzje na właściwy adres tj. ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym. Organ podkreślił, że spółka zmieniła siedzibę i adres (wpis do KRS z dnia 7 października 2021r.) i zgodnie z art. 146 § 1 O.p. miała obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu, czego nie uczyniła. Nie złożyła też wniosku o doręczanie korespondencji pod innym adresem (np. wcześniejszym przez zmianą w KRS). Ponadto zaznaczył, że spółka nie kwestionuje formalnych czynności związanych z doręczeniem przesyłki.

W ocenie DIAS, niezasadne są twierdzenia o pominięciu profesjonalnego pełnomocnika przy doręczeniu decyzji NUS z 14 października 2022r., ponieważ wbrew twierdzeniom spółki, w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez NUS nie była ona reprezentowana przez pełnomocnika. Organ odwoławczy wskazał, że wszystkie pisma procesowe w toku postępowania kierowane były do spółki i odbierane przez spółkę. Podkreślił, że pełnomocnictwo szczególne złożone w toku kontroli podatkowej pełnomocnictwo szczególne dotyczyło wyłącznie prowadzonej wobec spółki przez organ I instancji kontroli podatkowej i nie uprawniało do reprezentowania spółki w prowadzonym przez NUS postępowaniu podatkowym. Natomiast przedłożone wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pełnomocnictwo ogólne z dnia 12 sierpnia 2020r. nie spełniało określonych w przepisach O.p. wymogów dla pełnomocnictwa ogólnego. Ponadto w Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych na portalu usług elektronicznych brak zapisów o pełnomocnictwie ogólnym udzielonym dla K. S. Organ odwoławczy ustalił także, że wymienione pełnomocnictwo nie zostało przedłożone NUS, prawidłowo więc organ I instancji skierował wydane decyzje do spółki.

Podsumowując, DIAS stwierdził, że wbrew twierdzeniom spółki, doręczenie jej decyzji NUS z 14 października 2022r. w trybie art. 150 O.p. było skuteczne. Podkreślił również, że spółka mając świadomość toczącego się wobec niej postępowania, dokonując zmiany swojego adresu, nie podjęła żadnych czynności celem uzyskania informacji czy postępowanie zostało zakończone i dopiero w styczniu 2022r. podjęła działania w celu pozyskania korespondencji. W ocenie DIAS, spółka wykazała się brakiem staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw.

Odnosząc się natomiast do powołanego przez spółkę przepisu art. 98 ust. 1 ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia, DIAS stwierdził, że przepis ten w rozpoznawanej sprawie nie znajduje zastosowania. Organ II instancji wyjaśnił, że na mocy art. 5 ustawy z dnia 24 lipca 2020r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020r. poz. 1423), obowiązującej od 4 września 2020r., dokonano zmiany w art. 98 w ust. 2 w pkt 4, tj. dodano lit. d). Zgodnie z wprowadzoną zmianą, przepisu art. 98 ust. 1 nie stosuje się od przesyłek wysyłanych "do" ani wysyłanych "przez" organ administracji publicznej. W ocenie DIAS, powołany przez spółkę art. 98 ust. 1 ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia, choć obowiązywał w okresie doręczania decyzji NUS, to nie wyłącza skuteczności dokonanego doręczenia przez organ podatkowy decyzji w trybie art. 150 O.p.

Na powyższe postanowienia DIAS spółka złożyła skargi do tut. Sądu, wnosząc o uchylenie w całości zakażonych postanowień oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonym postanowieniom zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 150 § 1-4 O.p. poprzez ich zastosowanie i uznanie, że przesyłka pocztowa była skutecznie doręczona adresatowi wskutek dwukrotnego awizowania, pomimo iż w rzeczywistości przesyłka winna być adresowana bezpośrednio do pełnomocnika reprezentującego spółkę;

2. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie decyzji prawidłowo umocowanemu w sprawie pełnomocnikowi spółki (zgodnie z treścią decyzji pełnomocnictwo zalega w aktach sprawy, a wyłącznie doręczenie decyzji stronie, co spowodowało brak możliwości niezwłocznej reakcji na wydaną decyzję strony i ewentualnym wystąpieniem ze środkiem zaskarżenia w terminie,

3. art. 9 k.p.a. poprzez brak bieżącego informowania skarżącej o wszelkich okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a ponadto wprowadzenie w błąd skarżącej poprzez jej poinformowanie postanowieniem z dnia 29 września 2021r., że nowy termin załatwienia sprawy to 29 listopad 2021r., przez pozostawała w zaufaniu do organu i jego informacji, była przekonana, iż decyzja w przedmiotowej sprawie nie zostanie wydana przed terminem wskazanym w ww. postanowieniu;

4. art. 162 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że nie zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUS, pomimo iż w rzeczywistości skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, a jedynie wskutek wadliwego doręczenia decyzji skarżącej;

5. art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentom przedkładanym w toku postępowania przez skarżącą;

6. art. 211 O.p. poprzez jego zastosowanie, pomimo że w przedmiotowej sprawie strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że brak wniesienia odwołań od decyzji organu I instancji nie powinien powodować negatywnych konsekwencji dla spółki, ponieważ decyzje zostały doręczone nieprawidłowo. Zdaniem strony skarżącej, decyzje NUS powinny zostać doręczone jej pełnomocnikowi (radcy prawnemu), któremu udzieliła szerokiego pełnomocnictwa złożonego do Urzędu Skarbowego w J. do zastępowania przed tym urzędem w związku z kontrolą podatkową w zakresie rozliczenia PTU za okres od 1 września 2016r. do 31 października 2016r. oraz prawidłowości i rzetelności transakcji zawartych w okresie od września do października 2016r. ze S.. W ocenie strony skarżącej, zakres pełnomocnictwa obejmował również niniejszą sprawę. Skarżąca działała pod wpływem błędu, że decyzje NUS otrzyma również jej pełnomocnik. Doręczenie zaś decyzji stronie z pominięciem jej pełnomocnika jest bezskuteczne. Ponadto decyzji nie doręczono na wskazany w postępowaniu adres spółki. W konsekwencji, według strony skarżącej, uchybie terminowi nastąpiło bez winy skarżącej, a jedynie wskutek wadliwego doręczenia decyzji. Zaistniały zatem przesłanki warunkujące przywrócenie terminu.

W odpowiedzi na skargi DIAS wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania względem kontrolowanych postanowień środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 329 ze zm. - dalej: P.p.s.a.). Uwzględnienie skarg i uchylenie zaskarżonych postanowień mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadna

z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała.

Przedmiotem kontroli Sądu są postanowienia odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołań.

Zgodnie z art. 162 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2).

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek: (1) uchybienie terminowi, (2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, (3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz (4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest spełnienie przez stronę przesłanek nr: 1, 2 i 4. Jak to już zostało wskazane, kwestia uchybienia terminu do wniesienia odwołań została rozstrzygnięta postanowieniami DIAS z dnia z 1 kwietnia 2022r., nr: 1801-IOV-2.4103.3.2022 i 1801-IOV-2.4103.4.2022, którymi organ stwierdził uchybienie terminu do ich wniesienia.

Kwestia sporna koncentruje się wokół przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołań, bowiem stron podnosi, że o decyzji organu I instancji strona skarżąca dowiedziała się dopiero, bez swej winy, 19 stycznia 2022r. i wnioski o przywrócenie terminu złożyła w dniu 25 stycznia 2022r., a więc w ciągu siedmiu dni od dnia ustania według niej przyczyny uchybienia terminu.

Przywrócenie terminu będzie uznane za niezawinione, jeśli doszło do niego na skutek przeszkód nie do przezwyciężenia. Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. np. wyrok NSA z dnia 15 września 2020r., sygn. akt II GSK 3387/17). W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Nadto zauważyć należy, że przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. np. postanowienie NSA z 10 sierpnia 2017r., sygn. akt II GZ 599/17, wyrok NSA z 24 czerwca 2021r. sygn. akt I FSK 689/21).

Przechodząc do oceny zarzutów skargi i kwestii zgodności z prawem zaskarżonych rozstrzygnięć podkreślić należy, że skarżąca kwestionuje przede wszystkim prawidłowość doręczenia jej w trybie zastępczym decyzji NUS z 14 października 2021r. z uwagi na skierowanie ich na adres siedziby spółki. Według skarżącej, decyzje wydane w postępowaniu podatkowym powinny zostać doręczone również ustanowionemu w kontroli podatkowej pełnomocnikowi.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestia nieskutecznego doręczenia decyzji nie może stanowić podstawy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wniosek o przywrócenie terminu opiera się bowiem na założeniu, że decyzja, od której wniesiono odwołanie, została skutecznie doręczona i że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zarówno w doktrynie, jak i judykaturze wielokrotnie wyrażano pogląd, podzielany przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że w postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu nie można skutecznie kwestionować prawidłowości doręczenia decyzji. Brak skutecznego doręczenia decyzji powoduje bowiem, że bieg terminu do wniesienia odwołania w ogóle nie rozpoczyna się, a w konsekwencji nie może on zostać przekroczony i tym samym przywrócony stosownie do art. 162 § 1 O.p. Jeżeli zatem stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, na mocy postanowienia wydanego w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., to nieprawidłowości w doręczaniu decyzji powinny być podnoszone w ramach skargi na to postanowienie (zob. P. Pietrasz

w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany pod red. L. Etela, LEX/el. 2020; R. Hauser w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz i in., wyd. IX, WKP 2019; wyroki NSA z 27 lutego 2020r., sygn. akt I FSK 2241/19; z 12 grudnia 2019r., sygn. akt I FSK 1653/17; z 25 kwietnia 2019r., sygn. akt I FSK 776/17; z 28 lutego 2019r., sygn. akt I FSK 475/17; z 10 lipca 2018r., sygn. akt I FSK 1310/16, 14 stycznia 2021r., sygn. akt II FSK 2427/20).

Jedynie na marginesie Sąd wyjaśnia, że decyzje organu I instancji zostały doręczone zgodnie z art. 151 O.p. na adres siedziby spółki ujawniony w KRS. Skarżąca przyznała, że adres ten jest aktualny, wyraziła jednak przekonanie, że skoro nie zawiadomiła o zmianie adresu siedziby spółki, organ powinien doręczyć decyzje pod dotychczasowy adres. Jednakże skarżąca nie złożyła wniosku o doręczanie korespondencji pod inny adres (np. wcześniejszy adres siedziby spółki). Ponadto co istotne, w toku postępowania prowadzonego przez NUS korespondencja kierowana była do spółki i odbierana przez nią. Przedłożone wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pełnomocnictwo ogólne z 12 sierpnia 2020r. nie zostało przedłożone NUS. Natomiast złożone w toku kontroli podatkowej pełnomocnictwo szczególne dotyczyło wyłącznie prowadzonej wobec spółki przez organ I instancji kontroli podatkowej i nie uprawniało do reprezentowania spółki w prowadzonym przez NUS postępowaniu podatkowym.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania spraw, wskazać należy, że okolicznością mającą uprawdopodobnić brak winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołań jest zasadniczo brak wiedzy o wydaniu przez NUS decyzji z 14 października 2021r. Skarżąca podnosi, że pozostawała pod wpływem błędu, że decyzje organu I instancji powinien otrzymać również jej pełnomocnik. W ocenie Sądu, powyższa okoliczność nie uprawdopodobniła braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołań. W świetle okoliczności sprawy, przekonanie skarżącej o reprezentowaniu jej w postępowaniu podatkowym przez pełnomocnika, nie może bowiem zostać uznane za usprawiedliwione. Korespondencja poprzedzająca wydanie przez NUS decyzji była doręczana bezpośrednio spółce i okoliczności te nie są przez nią kwestionowane. Na etapie postępowania poprzedzającego złożenie wniosku

o przywrócenie terminu, skarżąca działała samodzielnie. O braku winy skarżącej nie świadczy bez wątpienia okoliczność, że oczekiwała doręczenia decyzji na inny niż aktualny i ujawniony w KRS adres siedziby spółki. Dla organu podatkowego podstawowe znaczenie mają informacje zawarte w rejestrach, a skarżąca nie wystąpiła do organu z wnioskiem o doręczanie korespondencji pod innym (np. wcześniejszym przed zmianą w KRS) adresem. Organ podatkowy miał zatem obowiązek doręczyć kierowane do spółki jako osoby prawnej pisma pod adresem jej siedziby, zgodnie z art. 151 § 1 O.p.

W konsekwencji powyższego, należy stwierdzić, że skarżąca nie zadbała

w sposób właściwy o swoje interesy. W tej sytuacji skutki zaniechania obciążają skarżącą. W przekonaniu Sądu, argumentacja skarżącej wyrażona we wnioskach

o przywrócenie terminu i rozwinięta we wniesionych skargach, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca bez wątpienia miała świadomość toczącego się wobec niej postępowania podatkowego. Doręczono jej postanowienia NUS wyznaczające

7-dniowy termin przed wydaniem decyzji do zapoznania się z materiałem dowodowym. W tej sytuacji skarżąca powinna była się spodziewać urzędowej korespondencji oraz wydania decyzji w sprawie.

Jak to już zostało omówione na wstępie rozważań, przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe w przypadku, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw. Przy ocenie braku winy należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie danej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu.

Odnosząc się natomiast do podnoszonej w skargach kwestii dotyczącej zakończenia przez NUS postępowań podatkowych przez wydanie decyzji przed terminem wskazanym w postanowieniach NUS z 21 września 2021r. (29 listopada 2021r.), należy zaznaczyć, że w art. 139 § 1 O.p. ustawodawca wyznaczył ramy czasowe dla przeprowadzenia postępowania, które organ musi uwzględnić i tak przeprowadzić postępowanie, by zmieścić się w tych ramach. W art. 140 O.p. ustalono tryb działania organu w przypadku niezałatwienia sprawy w terminach określonych w art. 139 O.p. Istotą art. 140 O.p. jest poinformowanie strony postępowania o każdym przewidywanym przekroczeniu terminu załatwienia sprawy. W zawiadomieniu

o niezałatwieniu sprawy organ wskazuje nowy termin załatwienia sprawy.

Z oczywistych względów nowy termin musi być ustalany w taki sposób, aby było możliwe wydanie decyzji, ale także w czasie, który pozostawałby w zgodzie z zasadą ogólną postępowania podatkowego – zasadą szybkości postępowania (art.125 O.p.).

W części dotyczącej zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie

i przyczynach niedotrzymania terminu obowiązek przewidziany w art. 140 O.p. ma charakter informacyjny, w którym organ jedynie informuje stronę o przyczynach niezałatwienia sprawy i o nowym terminie, w którym powinna ona zostać załatwiona. Ponieważ nie wywołuje on skutków materialnoprawnych, przepis ten posiada walor dokumentacyjny. Nie wiąże się z żadnymi uprawnieniami, gwarancjami ani bezpośrednimi skutkami dla przebiegu postępowania i uprawnień strony (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2019r., sygn. akt II FSK 502/18).

Mając na uwadze powyższe, według Sądu, organ I instancji nie uchybił przepisom kończąc postępowanie podatkowe przez wydanie decyzji przed terminem wskazanym w postanowieniach z 21 września 2021r. W ocenie Sądu, okoliczność ta, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie świadczy o braku jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołań od tych decyzji.

W przekonaniu Sądu, organ odwoławczy prawidłowo odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołań gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Podkreślić należy, że pomimo posiadanej wiedzy

o toczącym się postępowaniu podatkowym skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw.

Wbrew zarzutom skarg, DIAS nie dopuścił się naruszenia art. 162 § 1 O.p., słusznie uznając, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a co za tym idzie, odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołań była zasadna.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów postępowania, a także nieprawidłowości w zakresie ustalenia stanu faktycznego, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie spraw.

Podnoszona w skardze kwestia skuteczności doręczenia decyzji NUS będzie podlegała badaniu sądu w przypadku ewentualnego zaskarżenia postanowień DIAS

w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołań (z 1 kwietnia 2022r., nr: 1801-IOV-2.4103.3.2022 i 1801-IOV-2.4103.4.2022).

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu i brak jest podstaw do kwestionowania ich legalności, a zarzuty skarg nie znajdują uzasadnionych podstaw.

W tej więc sytuacji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargi.