Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 142/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-04-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 02 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. /-/ A. Kiersnowska -Tylewicz


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga J. G. (zwanej dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej.

W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania przywołanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przez Sąd, wskazując, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, że niewątpliwie obciążenie strony opłatą za pobyt w domu pomocy społecznej wyrządzi jej znaczną szkodę w przypadku, gdy zaskarżona decyzja uchylona zostanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zdaniem pełnomocnika w przypadku braku wstrzymania wykonania rzeczonej decyzji, strona z uwagi na swoją sytuację materialną zostanie do czasu rozpoznania skargi narażona na niemożność zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb. Strona i jej rodzina nie będzie miała środków na pokrycie własnych kosztów utrzymania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie zaskarżonej decyzji są: grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy podkreślić, że to obowiązkiem strony jest wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna, zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przedstawić wiarygodne okoliczności wskazujące, iż przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa faktycznie zaistnieją oraz skonkretyzować przyczyny uzasadniające możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 Ppsa.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia) musi być w odpowiedni sposób uzasadniony. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W innym orzeczeniu sąd podkreślił, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. W żadnym razie nie można utożsamiać obowiązku sądu dokonania oceny argumentów przedstawianych przez stronę z obowiązkiem udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania przedmiotu zaskarżenia (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.) (Komentarz do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.)

Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek uzasadniających jej wstrzymanie, jak również w żaden sposób nie uprawdopodobnił, iż przesłanki te faktycznie występują. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia natomiast orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji. Skarżący w skardze przywołuje argumentację skierowaną na uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, czego nie można uznać za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia. Wskazać bowiem należy, że kwestie prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji nie mogą być przez Sąd przesądzane na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania. Przedmiotem badania Sądu w na tym etapie postępowania jest wyłącznie kwestia ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. Wszelkie zarzuty wobec zapadłych w sprawie rozstrzygnięć będą bowiem podlegały ocenie Sądu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi na rozprawie. Biorąc pod uwagę, że decyzja nakłada na skarżącego obowiązek o charakterze pieniężnym trudno przyjąć, że brak jej wstrzymania wywoła nieodwracalne skutki prawne. Twierdzenie natomiast o uniemożliwieniu pokrycia własnych kosztów utrzymania pozostaje gołosłowne, albowiem skarżący nie poparł go żadnym, choćby ogólnym uzasdnieniem.

W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia. Stosownie do art. 61 § 5 Ppsa Sąd wydał postanowienie na posiedzeniu niejawnym.

/-/ A. Kiersnowska -Tylewicz