Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 115/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Protokolant Karolina Sdzuj po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2022 r. na rozprawie w Wydziale IV sprawy ze skargi R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza S. z dnia [...]nr[...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącego R. J. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy orzeczenie Burmistrza Gminy S. z dnia [...]. odmawiające R. J. udostępnienia informacji publicznej w zakresie załącznika nr 1 do oferty P. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] złożonej w odpowiedzi na zapytanie ofertowe dotyczące zakupu, dostawy i transportu wraz z rozładunkiem materiałów biurowych dla Urzędu Miejskiego w S. i jednostek organizacyjnych Gminy S., tj. formularza cen jednostkowych, stanowiących jednocześnie załącznik do Umowy Nr [...] z dnia [...] oraz faktur otrzymanych w ramach realizowanej umowy.

Jak wynikało z akt sprawy wnioskiem z dnia 27 maja 2021 r. kierowanym do organu I instancji Skarżący, powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej u.d.i.p.), wniósł o udostępnienie informacji w postaci umowy zawartej z firmą [...] (dalej: Oferent) w ramach postępowania na "zakup, dostawę i transport wraz z rozładunkiem materiałów biurowych dla Urzędu Miejskiego w S. i jednostek organizacyjnych Gminy S." wraz ze wszystkimi załącznikami, faktur przedłożonych przez ten podmiot w związku z realizacją ww. zamówienia oraz oferty i formularza cenowego złożonych w ww. postępowaniu przez wskazany podmiot. W piśmie wskazał sposób udzielenia odpowiedzi.

Pismem z dnia 10 czerwca 2021 r. organ poinformował Stronę o udostępnieniu oferty handlowej dotyczącej zamówienia publicznego w ramach opisanego we wniosku postępowania; oświadczenia oferenta z dnia 30 grudnia 2020r. oraz zanonimizowanej umowy nr [...] zawartej z Oferentem w dniu [...]. W tym samym dniu Stronie udostępniono ww. dokumenty. Jednocześnie organ poinformował Skarżącego, że w przedmiocie załącznika nr 1 do oferty, tj. formularza cen jednostkowych, stanowiącego załącznik do ww. umowy oraz faktur otrzymanych w ramach realizowanej umowy odpowiedź zostanie udzielona odrębnie.

Decyzją z dnia [...] organ odmówił Skarżącemu udostępnienia wskazanych danych, tj. formularza cen jednostkowych oraz faktur. W uzasadnieniu podał, że żądane informacje stanowią informację publiczną jednakże ich udostępnienie nie jest możliwie z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia [...] uchyliło orzeczenie organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Podzielając zasadniczo pogląd, co do charakteru wnioskowanej informacji jako informacji publicznej, pogląd o zasadności wyłączenia prawa do jej udostępnienia z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy organ odwoławczy uznał za przedwczesny z uwagi na brak oświadczenia Oferenta, co do zachowania w poufności spornych informacji.

Ponownie rozpoznając sprawę, powołaną na wstępie decyzją organ I instancji,

odmówił Stronie udostępnienia informacji publicznej we wskazanym zakresie.

W uzasadnieniu organ przywołał oświadczenie Oferenta złożone w dniu 15 września 2021 r. wyrażające sprzeciw wobec udostępnienia wnioskowanych informacji zwłaszcza podmiotom z tej samej branży. Informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, wobec tego podtrzymał stanowisko wyrażone w oświadczeniu z dnia 30 grudnia 2020 r.

W dalszych motywach uzasadnienia organ wywiódł, że opisane informacje stanowią informację publiczną, posiadaną przez zobowiązany ustawowo organ jednakże ich udostępnienie nie jest możliwe z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Powołał się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zawierający ograniczenia w dostępie do informacji publicznej m.in. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. W tym zakresie przywołał oświadczenia oferenta zastrzegające poufność spornych danych oraz definicję tajemnicy przedsiębiorstwa wywodzoną z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1913 ze zm., dalej u.z.n.k.), którą należy stosować posiłkowo. W opinii organu sporne informacje mają dla oferenta wymierną wartość gospodarczą, zostały opracowane na potrzeby konkretnego postępowania ofertowego, ich analiza przez podmioty konkurujące może przyczynić się do pozyskania informacji o wypracowanych przez oferenta metodach minimalizacji kosztów zamówienia. W rezultacie może doprowadzić do utraty możliwości efektywnego konkurowania. Załącznik nr 1 do oferty, a w istocie kalkulacja cen i sposobu ich wyliczenia zawiera informacje o sposobie prowadzenia działalności gospodarczej na rynku, w tym o upustach udzielonych w zawiązku z charakterem i wartością zapytania ofertowego, sposobach rozliczania z kontrahentami, szczegółowe elementy składowe wycen. Informacje te zostały przygotowane indywidualnie, zatem ich ujawnienie mogłoby szkodzić interesom przedsiębiorcy, co odnosi się również do faktur. Na poparcie swych racji organ wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania organ II instancji podzielił ustalenia i wnioski zawarte w orzeczeniu organu I instancji. Powołując się na art. 61 i art. 54 ust. 1 Konstytucji wskazał na cel tych regulacji, wywodząc, że zasadą jest prawo dostępu do informacji publicznej, wszelkie ograniczenia wyjątkami, które należy wykładać w sposób ścisły.

Dalej organ wywiódł, że żądane dane mają charakter informacji publicznej, co uzasadnił odwołując się do zakresu przedmiotowego ustawy, który winien być wykładany szeroko. Zatem objęte wnioskiem Strony dane stanowią informację publiczną, co jest wzmacniane zasadą jawności gospodarowania środkami publicznymi wynikającą z ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 305 ze zm., dalej ustawa o finansach publicznych).

Wskazując na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. organ przypomniał o wyłączeniu prawa dostępu do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Powołując się na dorobek doktryny organ wskazał, że możliwość ograniczenia prawa dostępu do informacji ma uzasadnienie w przypadku: 1) braku wcześniejszego upublicznienia informacji znajdującej się w dokumentacji przedsiębiorcy, 2) uprawdopodobnienie, że informacje te mają z uwagi na swój charakter szczególną wartość gospodarczą tak, że ich ujawnienie mogłoby narazić przedsiębiorcę na szkodę, 3) zaś przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności danych. Działania te winny zostać podjęte przed wpłynięciem wniosku o udostępnienie informacji niejawnych.

W zakresie pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy organ wskazał na definicję zwartą w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przywołując jej brzmienie wskazał, że ochrona tajemnicy jest uwarunkowana przesłanką formalną (utajnienia danych przez przedsiębiorcę) jak i materialną, ta zaś spełniona jest wówczas gdy informacja posiada charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub jest inną informacją przedstawiającą wartość gospodarczą, co odwołuje się komercyjnego aspektu tajemnicy przedsiębiorcy i oznacza, że chodzi o informację, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędzi mu wydatków lub zwiększy zyski.

Odnosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy organ wskazał, że Oferent zastrzegł, iż żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy i nie podlegają udostępnieniu. Ujawnienie informacji dotyczących cen jednostkowych oferowanych produktów oraz faktur mogłoby zostać wykorzystane przez inne podmioty podczas składania ofert wpływając na konkurencyjność i pozycję negocjacyjną oferenta. Może również pozwalać na poznanie struktury kosztowej przedsiębiorcy. Wnioskowane dane zwierają informacje o sposobie prowadzenia działalności gospodarczej na rynku, upustach, sposobach rozliczania z kontrahentami, szczegółowych elementach składanych wycen. Zatem ujawnienie tych danych mogłoby w przyszłości negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy i jego konkurencyjność. Organ podkreślał, że oferent złożył stosowne oświadczenie dotyczące zachowania w poufności danych zawartych w ofercie handlowej, wskazując, że stanowi ona tajemnicę przedsiębiorstwa. Pismem z dnia 15 września 2021 r. odmówił zgody na udostępnienie wnioskowanych informacji, wyjaśniając, że nie były one uprzednio upubliczniane oraz, że posiadają wartość gospodarczą stanowiącą tajemnicę przedsiębiorcy.

W skardze Strona wniosła o uchylenie orzeczeń organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucała naruszenie art. 11 ust. 2 u.z.n.k. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne uznanie żądanych informacji za tajemnicę przedsiębiorcy; naruszenie art. 61 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu dopuszczalności ograniczenia prawa do informacji publicznej w niniejszej sprawie, choć udostępnienie żądanych danych nie naruszy żądnej z wartości wymienionych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP; naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 u.z.n.k. poprzez odmowę udostępnienia wnioskowanej informacji zasadzającej się na bezpodstawnym przyjęciu, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy podczas gdy zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa dokonane w oświadczeniu z dnia 30 grudnia 20202 r. nie może zostać uznane za skuteczne oraz w sytuacji gdy nie zachodzą przesłanki do objęcia tajemnicą przedsiębiorcy faktur wystawionych na rzecz organu.

W uzasadnieniu Strona wywodziła brak podstaw do zastosowania w tej sprawie wyłączenia z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wskazała na konieczność posiłkowego stosowania art. 11 ust. 2 u.z.n.k. i zawartego tam pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa. Strona zaznaczała, że obowiązkiem organu jest ocena, czy dana informacja podlega wyłączeniu spełniając w danym przypadku cechy tajemnicy przedsiębiorcy. Wykluczone jest wsparcie się wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy. W tej sprawie organy błędnie oceniły walor żądanych informacji jako tajemnicę przedsiębiorstwa. Strona zawracała uwagę na brzmienie definicji tajemnicy przedsiębiorstwa odwołującej się do aspektów technicznych, zaś stwierdzenie "inne informacje" winno być wykładane w tym samym duchu, nadto winno być wsparte na obiektywnej nie subiektywnej ocenie. Strona negowała pogląd o wartości gospodarczej spornych danych. Nadto powołując art. 86 ust. 4 ustawy Prawo zamówień publicznych, który w sprawie ma zastosowanie w drodze analogii, Strona wskazała, że informacje dotyczące ceny nie podlegają utajnieniu. Pogląd ten wsparła orzecznictwem sądów administracyjnych i stanowiskiem Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych. Taki sam walor mają faktury obrazujące wydatki organu, a zatem podlegające udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 lit. c u.d.i.p. a także wobec treści art. 33 ustawy o finansach publicznych. Skarżący zawracał uwagę na cel ustawy o dostępie do informacji publicznej zakładający społeczną kontrolę procesu wydatkowania środków publicznych.

W dalszych obszernych wywodach skargi Strona rozwinęła opisaną argumentację, zawracając uwagę, że żądany załącznik nie zawiera szczegółowych elementów składowych ceny a jedyne proste zestawienie cen jednostkowych za poszczególne towary. Podkreślała, że zawierając umowę z podmiotem publicznym oferent winien się liczyć z potrzebą ujawnienia informacji dotyczących kontraktu. Skarżący zaznaczał, że brak zastosowania przepisów ustawy Prawo o zamówieniach publicznych nie oznacza dowolności po stronie organu, gdyż pytania dotyczą wydatkowania środków publicznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowy pogląd w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Na wstępie odnotowania wymaga, że w sprawie nie jest sporne – przyznały to obie strony sporu, że żądane przez Stronę informacje, tj. załącznik nr 1 do oferty złożonej w odpowiedzi na zapytanie ofertowe dotyczące zakupu, dostawy i transportu wraz z rozładunkiem materiałów biurowych dla Urzędu Miejskiego w S. i jednostek organizacyjnych Gminy S., tj. formularza cen jednostkowych, stanowiących jednocześnie załącznik do Umowy Nr [...] z dnia [...] oraz faktury otrzymanych w ramach realizowanej umowy od Oferenta stanowią informację publiczną. Nie jest także kwestionowane, przyznał to organ administracji, że jest podmiotem obligowanym mocą art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępnienia informacji, które są w jego posiadaniu.

Zasadnicze rozbieżności i spór dotyczą kwalifikacji opisanych informacji jako tajemnicy przedsiębiorcy, której jawność winna być ograniczona na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Dokonując wykładni przywołanego przepisu konieczne jest wskazanie na konstytucyjne umocowanie prawa dostępu do informacji publicznej. Ta okoliczność ma zasadnicze znaczenie dla właściwego postrzegania ww. przepisu jako wyjątku od zasady dostępu do informacji publicznej. Gwarancje wskazanego uprawnienia zwarte zostały w art. 61 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Jednocześnie art. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stwierdza, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku prawnego, bądź też dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.

Z powołanych norm Konstytucji jasno wyłania się artykułowana na wstępie teza dostępu do informacji publicznej i wyjątkowym charakterze jej ograniczenia. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lipca 2003 r. sygn. akt II SA 837/03 (dost. w CBOSA), formułując pogląd, wedle którego ogólną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji jest dostęp do informacji. Wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu. Zatem wyłączenia w zakresie dostępu do informacji publicznej ujęte w przywołanym już przepisie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. muszą być interpretowane jako wyjątek od zasady, a zatem w sposób dosłowny, stosowanie wykładni rozszerzającej jest wykluczone.

Odczytując znaczenie tego przepisu z punktu widzenia okoliczności rozpoznawanej sprawy trzeba dostrzec, co również jest udziałem obu stron sporu, że w wprawdzie w ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", niemniej jednak w polskim systemie prawa funkcjonuje określenie "tajemnica przedsiębiorstwa", które może być co najmniej pomocniczo stosowane dla wykładni istotnego dla sprawy pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy". Pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo i w istocie można traktować jako synonimy (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 78). Definicja legalna pojęcia "tajemnica przedsiębiorstwa" zawarta została w art. 2 u.z.n.k., stanowi on, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Analiza powołanego zapisu prowadzi do wniosku, że istotne są w nim dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Ustawodawca pozostawił bowiem uznaniu przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa) ocenę, czy z uwagi na charakter informacji podejmie działania w celu zachowania ich w poufności.

Zatem możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z tajemnicą przedsiębiorcy wymaga spełnienia obu opisanych warunków. Przy czym rację ma Skarżący, że ocena przesłanki materialnej nie jest uzależniona od subiektywnego przekonania przedsiębiorcy, ale wymaga obiektywnej analizy okoliczności sprawy. Słowem nie może się ona wspierać na samym przekonaniu przedsiębiorcy, ale na okolicznościach mających umocowanie w konkretnych faktach i dokumentach. Teza ta ma uzasadnienie w poglądach judykatury, stwierdzających, że zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nie uczciwej konkurencji. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne (por. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wr 389/19; w Warszawie z dnia 12 października 2012 r. sygn. II SA/Wa 1483/12; w Gdańsku z dnia 4 września 2013 r. sygn. II SA/Gd 321/13; w Łodzi z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. II SAB/Łd 50/14, dostępne w CBOSA).

Przeprowadzona przez organ ocena winna koncentrować się na elementach definicji tajemnicy przedsiębiorstwa, tu przedsiębiorcy. Zatem oceniać sporne, zastrzeżone przez przedsiębiorcę informację, z punktu widzenia charakteru danych objętych omawianą tajemnicą, tj. informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej wartość gospodarczą.

W opinii Sądu nie bez znaczenia dla oceny okoliczności rozpoznawanej sprawy ma podkreślana przez Stronę okoliczność odwołująca się do trybu zawieranej umowy i jej stron. Niezależnie bowiem od tego, że powołana w treści wniosku Skarżącego umowa z dnia 4 stycznia 2021 r. nie została zawarta z powołaniem się na w tryb opisany w ustawie z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1129 ze zm., dalej ustawa Prawo zamówień publicznych), to jest ona umową o zamówienie publiczne. Przesądzający o tym jest fakt, że stroną umowy jest podmiot publiczny (por. uchwała Krajowej Izby Odwoławczej Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia 11 lutego 2016 r. nr KIO/KD 14/16). W jej ramach dochodzi bowiem do wydatkowania środków publicznych. Jednym z celów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest społeczna kontrola procesu wydatkowania środków publicznych i transparentność działania organów w tym zakresie. Przemawia za tym również sformułowana w art. 33 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych ( tj. Dz.U. z 2019. poz. 869) zasada jawności i przejrzystości gospodarowania środkami publicznymi. Wobec tego dla skuteczności takiej kontroli konieczna jest znajomość treści umów zawieranych przez podmioty publiczne. Jedną z podstawowych danych umożliwiających taką kontrolę jest także wiedza o cenie, za jaką została nabyta określona rzecz lub usługa, co obejmuje także wiedze o cenach jednostkowych zamówienia.

Powracając do istotnej w sprawie definicji z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. i zawartych tam wskazań charakteryzujących informacje stanowiące tajemnice przedsiębiorstwa, to zasadnie Skarżący wskazuje na aspekt technologiczny, techniczny czy organizacyjny. Słusznie też wywodzi, że te elementy, odwołujące się do swoistego know-how będą miały istotne znaczenie przy ocenie kolejnej cechy ustawowej, tj. innych informacji posiadających wartość gospodarczą. I w tym miejscu nie sposób zawężać jej wyłącznie do elementów technicznych. Bez wątpienia będzie to także strategia gospodarcza, sposób negocjacji czy ustalania cen.

Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wr 389/19, dost. w CBOSA), wyłączeniu jawności – jako tajemnica przedsiębiorstwa - może podlegać kalkulacja ceny, szczegółowe jej elementy składowe (m.in. wyrok KIO z dnia 3 lutego 2014 r. nr KIO 77/14, Lex nr 1432335). Waloru takiego nie mają natomiast same ceny.

Jak zaś wynika z akt sprawy załączony do oferty formularz cen jednostkowych zawiera takie właśnie informacje – ceny jednostokowe towarów (netto i brutto, czyli z podatkiem VAT) oferowanych do nabycia przez organ administracji. Zestawienie nie zawiera ani sposobu kalkulacji cen, do czego niezbędne byłby dane dotyczące kosztów nabycia towarów, a tych tam nie podano, nie ma w nim zatem informacji, które mógłby stanowić know-how i wartość gospodarczą. Za takie można by uznać informacje o strategii budowania ceny, szczegółowe kalkulacje zawierające dane m.in. o kosztach pracy, zyskach przedsiębiorcy lub innych okolicznościach kosztotwórczych. Przygotowanie cen jednostkowych dla warunków danego postępowania jest zjawiskiem naturalnym i samo w sobie nie uzasadnia objęcia informacji na temat cen jednostkowych ochroną wynikającą z tajemnicy przedsiębiorstwa. Cena jest kalkulacją wykonawcy na potrzeby określonego zamówienia. Skoro jest to cena w postępowaniu, nie można mówić, że jest ona tajemnicą przedsiębiorstwa, a jej wskazanie narazi wykonawcę na szkodę. Cena ta dotyczy bowiem tylko tego konkretnego postępowania (por. orzeczenie KIO z dnia 3 lutego 2015 r. nr KIO 108/15, publ. Lex Polonica).z

Te same uwagi odnoszą się do informacji zawartych w fakturach, ujęcie w ich treści wysokości rabatów bez wskazania ceny zakupu także nie ujawnia sposobu kalkulacji samej ceny. W efekcie ww. informacje nie spełniają cech opisanych w art. 11 ust. 2 u.z.n.k., co z kolei wyklucza zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Reasumując powyższe, zarzuty skargi przedstawiają się jako zasadne, co obligowało Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego obu decyzji wydanych w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) dalej: p.p.s.a. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy. Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.