Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1862/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 i ust. 8, art. 8 ust. 1 i ust. 2a, art. 15 ust. 1 i art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 i2, art. 6, art. 13 ust. 1, art. 14, art. 15, art. 22
journal: Dz.U. 2015 poz 1892
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali
article: art. 2a
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 168
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA del. Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1873/16 w sprawie ze skargi M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 lutego 2016 r. nr IPPP3/4512-1058/15-2/JF w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1873/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. [...] sp. z o.o. z siedzibą W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 lutego 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., w skrócie – "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że występując o wydanie interpretacji indywidualnej, spółka M. [...] przedstawiła we wniosku, iż jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i rozważa zakup nowego lokalu, w którym będzie mieściło się jej biuro, wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, to jest świadczenia usług opodatkowanych podatkiem VAT. Lokal, który ma zamiar nabyć spółka, jest samodzielnym lokalem o przeznaczeniu innym, niż mieszkalny, który stanowi odrębną nieruchomość (wyodrębniona własność lokalu), zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r., Nr 80, poz. 1892 z późn. zm., dalej "u.w.l."). Przedmiotowy lokal usytuowany jest w kilkukondygnacyjnej nieruchomości, w której znajdują się wyłącznie lokale o wyodrębnionych własnościach, o przeznaczeniach innych, niż mieszkalne, a mianowicie na prowadzenie biur bądź sklepów (na działalność gospodarczą). W skład nieruchomości wchodzą również części wspólne, a w szczególności korytarze i klatki schodowe, windy oraz toalety. Toalety, przeznaczone dla klientów (interesantów), znajdują się poza lokalami, dostęp do nich jest od korytarzy wspólnych.

Dalej strona przedstawiła, że właściciele lokali tworzą wspólnotę, której członkiem spółka stanie się automatycznie z chwilą nabycia przedmiotowego lokalu. Strona, jako właściciel lokalu, będzie partycypowała w kosztach związanych z utrzymaniem części wspólnej nieruchomości oraz kosztami dotyczącymi całej nieruchomości, zgodnie z posiadanym udziałem w nieruchomości. Koszty wspólne obejmować będą w szczególności: 1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację, 2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w zakresie części wspólnej nieruchomości (ogrzewanie i oświetlenie korytarzy, klatek schodowych, toalet w części wspólnej, woda zużywana w toaletach w części wspólnej), 3) koszty użytkowania windy (energia do napędu windy, remonty i bieżąca konserwacja windy), 4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości (sprzątanie części wspólnych, czyli toalet w części wspólnej, korytarzy, klatek schodowych), 5) koszty wynagrodzenia zarządcy nieruchomości, 6) koszty ochrony nieruchomości.

Schemat rozliczenia wymienionych kosztów wspólnych wyglądać ma w ten sposób, że usługi i towary związane z tymi kosztami nabywa we własnym imieniu wspólnota, otrzymując od dostawców zewnętrznych faktury VAT dokumentujące odpowiednie świadczenia. Koszty wspólne dotyczące mediów (woda, energia elektryczna, cieplna, itp.) wspólnota refakturuje na każdego z właścicieli lokali, proporcjonalnie do udziałów każdego właściciela w części wspólnej nieruchomości. Natomiast pozostałe koszty wspólne, czyli koszty zarządu nieruchomością w jej części wspólnej, które mają stałą wysokość w ciągu danego roku (koszty sprzątania, ochrony, zarządcy, itp.), wspólnota fakturuje na właścicieli lokali, również proporcjonalnie do udziałów każdego właściciela w części wspólnej nieruchomości. Wspólnota jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT i stosownie do przedstawionego schematu, będzie wystawiać także na rzecz spółki faktury VAT z wykazaną kwota podatku należnego.

Na tle powyższego opisu spółka zadała pytanie, czy będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach otrzymywanych od wspólnoty, dokumentujących rozliczenie wymienionych kosztów wspólnych?

Zdaniem spółki, będzie jej przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach otrzymywanych od wspólnoty, dokumentujących rozliczenie kosztów wspólnych. W opisanej sytuacji istnieje bowiem wyraźny związek pomiędzy wydatkami ponoszonymi na nabycie towarów i usług a czynnościami opodatkowanymi.

W interpretacji indywidualnej z dnia 10 lutego 2016 r. Minister Finansów stanowisko spółki uznał za nieprawidłowe.

Organ zauważył, że wspólnota właścicieli lokali (mieszkalnych, jak i użytkowych) realizując wspólny interes właścicieli występuje w odmiennych rolach w przypadku nabycia towarów i usług na potrzeby utrzymania poszczególnych lokali właścicieli oraz w przypadku nabycia towarów i usług w ramach zarządu nieruchomością wspólną. Nabywając towary i usługi celem zaopatrzenia poszczególnych lokali, wspólnota dokonuje nabycia w swoim imieniu, jednakże na rzecz właścicieli poszczególnych lokali, którzy dokonują na poczet tych zakupów stosownych opłat. W takim przypadku środki uiszczane przez właścicieli poszczególnych lokali na ich utrzymanie stanowią w istocie zapłatę za odsprzedawane im przez wspólnotę towary i usługi, do czego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej – "u.p.t.u."). Natomiast w przypadku opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym wspólnota nabywa towary i usługi dla nieruchomości wspólnej, nie wykonuje ona żadnych czynności na rzecz właścicieli lokali, lecz działa w imieniu własnym i na własny rachunek, jako podmiot stosunków zobowiązaniowych wynikających z zarządu nieruchomością wspólną. Odbiorcą i konsumentem nabywanych towarów i usług jest zatem wspólnota i brak jest podstaw do fakturowania przez wspólnotę wewnętrznych rozliczeń (kosztów wspólnych) na rzecz jej członków.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, spółka M. [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1 ze zm., dalej "dyrektywa 112") oraz zasady neutralności podatku, jak również art. 7 ust. 1 i ust. 8, art. 8 ust. 1 i ust. 2a oraz art. 15 ust. 1 u.p.t.u., a także art. 2a ustawy z dnia sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej – "O.p.").

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę powołanym na początku wyrokiem uznał, że ta nie była zasadna.

Sąd podzielił stanowisko wyrażone w interpretacji indywidualnej, że wspólnota nie dokonuje dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz właścicieli lokali w zakresie odsprzedaży usług lub towarów dotyczących części wspólnej nieruchomości. Zaliczki na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 u.p.t.u., stanowią natomiast partycypację w kosztach jednostki organizacyjnej, wspólnoty mieszkaniowej, przez jej członków. Wspólnota, a więc jej członkowie, nie dokonują sprzedaży na rzecz samych siebie poprzez zapłatę zaliczek z tytułu kosztów związanych z utrzymaniem części wspólnych. Czynność ta zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Na powyższy wyrok spółka M. [...] złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok ów w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca, powołując się na art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie okoliczności prawnie relewantnych rozstrzygnięcia niniejszej sprawy a to m.in. poprzez lakoniczną treść uzasadnienia niepozwalającą na pełne odtworzenie rozumowania Sądu jak równie poprzez oparcie się na uchylonym przepisie art. 29 ust. 1 u.p.t.u.

Ponadto, przywołując art. 174 pkt 1 p.p.s.a. spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest:

2. art. 86 ust. 1 u.p.t.u., poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że spółka nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez wspólnotę tytułem rozliczenia ze spółką kosztów wspólnych utrzymania nieruchomości, opisanych w stanie faktycznym wniosku o interpretację;

3. art. 168 dyrektywy 112 oraz zasady neutralności ukształtowanej w orzecznictwie TSUE – poprzez zakwestionowanie sposobu rozliczeń pomiędzy wspólnotą a właścicielami lokali w taki sposób, w efekcie którego, ani wspólnota, ani właściciele lokali ni mają prawa do odliczenia podatku naliczonego, pomimo że wydatki dotyczące części wspólnej nieruchomości są związane wyłącznie z wykonywaniem czynności opodatkowanych przez właścicieli lokali;

4. art. 15 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 u.p.t.u., poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wspólnota nie działa jako podatnik przy refakturowaniu na spółkę kosztów wspólnych;

5. art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 u.p.t.u., poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wspólnota nie dokonuje dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz właścicieli lokali w zakresie odsprzedaży usług lub towarów dotyczących części wspólnej nieruchomości;

6. art. 7 ust. 8 oraz art. 8 ust. 2a u.p.t.u., poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że rozliczenie kosztów wspólnych pomiędzy wspólnotą i spółką nie jest objęte zakresem regulacji u.p.t.u.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 26 sierpnia 2020 r. pełnomocnik spółki wniósł o rozważenie sformułowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odnośnie zgodności z prawem unijnym praktyki krajowej odmawiającej prawa do odliczenia VAT od zakupów towarów i usług stanowiących koszty zarządu nieruchomością wspólną realizowane przez wspólnotę mieszkaniową.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż jest niezasadna.

Problematyka rozliczeń pomiędzy wspólnotą mieszkaniową a jej członkami była wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi judykatury. W szczególności przywołać tu należy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 88/08, z dnia 5 sierpnia 2010 r. sygn. akt 1343/09, z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I FSK 742/10, z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I FSK 2038/09, z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 217/10, z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt I FSK 840/11, a także z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1795/12. Z wyroków tych wynika jednolita linia orzecznicza, według której, w ramach rozliczeń pomiędzy wspólnotą mieszkaniową a jej członkami opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają te czynności (dostawa towarów, świadczenie usług), które związane są z odrębną własnością lokali, natomiast nie podlegają opodatkowaniu rozliczenia związane z zarządem nieruchomością wspólną.

Problematyka ta została szczegółowo omówiona zwłaszcza w wyrokach NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I FSK 742/10 oraz z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 217/10. Wypowiedziane tam stanowisko, że wspólnota mieszkaniowa, nabywając usługi w ramach zarządu nieruchomością wspólną, działa we własnym imieniu i na swoją rzecz - jako "osoba ustawowa", w rozumieniu art. 331 K.c., będąca jednostką organizacyjną, odrębną od właścicieli, co oznacza, że nie świadczy w tym zakresie usług na rzecz właścicieli lokali w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i nie ma podstaw do refakturowania ponoszonych przez wspólnotę wydatków na rzecz właścicieli lokali - Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni aprobuje a przedstawioną tam argumentację przyjmuje za własną.

Należy zatem odnotować, że w świetle przepisów u.w.l., a w szczególności art. 13 ust. 1 tej ustawy, rozróżnia się dwa rodzaje obowiązków członków wspólnoty mieszkaniowej: jedne związane z nieruchomością wspólną i drugie, związane tylko z odrębną własnością lokalu. W zakresie obciążeń finansowych właściciela lokalu będącego członkiem wspólnoty ustawodawca również wyróżnia dwie kategorie wydatków, a mianowicie koszty zarządu związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej i wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu. Składniki pierwszej kategorii wydatków zostały przykładowo wymienione w art. 14 u.w.l., jako zasadnicze koszty obciążające właścicieli lokali w ramach wspólnoty. Są to przede wszystkim: 1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację, 2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, 3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, 4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości, 5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy. To wyłącznie na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną właściciele, zgodnie z art. 15 ust. 1 u.w.l. uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, których wysokość ustalana jest w drodze uchwały wspólnoty (art. 22 ust. 1 pkt 3 u.w.l.).

Trafnie przyjęto w omawianych wyrokach, że wspólnota mieszkaniowa działa w imieniu własnym i na własny rachunek, jako podmiot stosunków zobowiązaniowych wynikających z zarządu nieruchomością wspólną, którego działanie jest jedynie finansowane przez właścicieli wyodrębnionych lokali, mających udziały w nieruchomości wspólnej. Wspólnota mieszkaniowa bowiem zaliczana jest kategorii tzw. "osób ustawowych", do której znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy o osobach prawnych. Zgodnie z art. 331 K.c., osobą ustawową jest konstrukcja charakteryzująca się trzema zasadniczymi cechami: ma ustawowo przyznaną zdolność prawną, nie jest osobą prawną oraz jest jednostką organizacyjną (ma określoną strukturę organizacyjną). Wspólnota mieszkaniowa charakteryzuje się wskazanymi cechami. Zatem to wspólnota, a nie jej członkowie, może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywaną, jak również być podatnikiem podatku od towarów i usług. Stanowisko to, wynikające z art. 6 u.w.l., zostało potwierdzone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt III CZP 65/07 (OSNC 2008/7-8/69), w której stwierdzono, że wspólnota mieszkaniowa, działając w ramach przyznanej jej zdolności prawnej, może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku. Pozycja prawna wspólnoty mieszkaniowej i jej członków zbliżona jest więc do pozycji spółki jawnej i jej wspólników, gdyż będąc jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej, to ona, a nie jej członkowie, ma określoną podmiotowość prawną w zakresie zarządzanej nieruchomości wspólnej. W związku z tym to wspólnota mieszkaniowa, mająca podmiotowość prawną w zakresie ponoszenia kosztów zarządu nieruchomością, o których stanowi art. 14 u.w.l. jest ostatecznym konsumentem usług generujących powyższe koszty, skoro członkowie wspólnoty mieszkaniowej w takim przypadku nie mają takiej podmiotowości prawnej, będąc jedynie związani w ramach wspólnoty wewnętrznym stosunkiem wynikającym ze współwłasności nieruchomości.

W przypadku zatem zarządu nieruchomością wspólną wspólnoty mieszkaniowej, przez którą rozumie się jedynie grunt oraz część budynku i urządzenia, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli lokali, ponoszone koszty obciążają pod względem podmiotowym wspólnotę, jako jednostkę organizacyjną, a nie poszczególnych udziałowców tej wspólnoty, czyli właścicieli lokali, co nie wyklucza faktu, że finansowane tych kosztów ma miejsce w formie zaliczek uiszczanych przez właścicieli lokali, które składają się na finanse wspólnoty, którymi - dysponując jak właściciel – reguluje ona spoczywające na niej zobowiązania. Istotnym jednak jest, że uiszczane zaliczki nie są związane z konkretnymi usługami nabywanymi przez wspólnotę, lecz mając charakter nieskonkretyzowany, stanowią formę pokrywania przez właścicieli lokali kosztów zarządu nieruchomością wspólną, tworząc swoisty "kapitał finansowy" wspólnoty zabezpieczający jej funkcjonowanie.

W przypadku finansowania wydatków (usług), których konsumentem jest sama wspólnota mieszkaniowa, jako jednostka organizacyjna właścicieli lokali w zakresie nieruchomości wspólnej, na którą składają się grunty oraz części budynku i urządzenia, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli lokali nie ma żadnych podstaw do refakturowania kosztów z nimi związanych na właścicieli lokali dysponujących stosownymi udziałami we współwłasności nieruchomości wspólnej. Generujące wydatki usługi są bowiem nabywane na potrzeby utrzymania wspólnoty, jako podmiotu o odrębnej prawnie konstrukcji w stosunku do właścicieli lokali, czyli "na rzecz wspólnoty", W takim bowiem zakresie wspólnota mieszkaniowa nie świadczy żadnych usług na rzecz właścicieli odrębnych lokali, gdyż działa w imieniu własnym, na rzecz swoją - jako "osoba ustawowa", będąca jednostką organizacyjną, odrębną od właścicieli.

W świetle powyższego niezasadne był zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 7 ust. 1 i ust. 8, art. 8 ust. 1 i ust. 2a, art. 15 ust. 1 i art. 86 ust. 1 u.p.t.u., poprzez które spółka kwestionowała ocenę Sądu pierwszej instancji odnośnie tego, że w ramach zarządu nieruchomością wspólną, wspólnota mieszkaniowa działa we własnym imieniu i na swoją rzecz, a w konsekwencji - nie świadczy w tym zakresie usług na rzecz właścicieli lokali, przez co brak jest podstaw do refakturowania.

Nie był zasadny także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy wskazane w treści przywołanego przepisu, natomiast odwołanie się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do nieobwiązującego art. 29 ust. 1 u.p.t.u., uznać należy za oczywistą omyłkę pisarską. Ponadto należy odnotować, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się konsekwentnie, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7. sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z wymienionych sytuacji.

Nie można było uznać również, że przy wydaniu zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia art. 168 dyrektywy 112, albowiem przedstawiona w tym zakresie przez skarżącą argumentacja w istocie podważa omówiony powyżej charakter rozliczeń pomiędzy wspólnotą mieszkaniową a członkami ją tworzącymi w zakresie zarządu nieruchomością wspólną. W szczególności – jak to powyżej wywiedziono – uiszczane przez członków wspólnoty zaliczki nie są związane z konkretnymi usługami nabywanymi przez wspólnotę, lecz mając charakter nieskonkretyzowany, stanowią formę pokrywania przez właścicieli lokali kosztów zarządu nieruchomością wspólną, tworząc swoisty "kapitał finansowy" wspólnoty zabezpieczający jej funkcjonowanie. Wskazana okoliczność oraz odrębność prawna i samodzielność wspólnoty w ramach zarządu nieruchomością wspólną (ponoszenia kosztów zarządu) nakazują przyjąć, że w tym zakresie brak jest czynności opodatkowanej na rzecz właścicieli lokali. Z tego też powodu nie było uzasadnienia do pytania prejudycjalnego w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, zaś o zwrocie kosztów postępowania na rzecz organu orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.