Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2995/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1402/18 w sprawie ze skargi B.G. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia nowej umowy najmu na zajmowane dotychczas pomieszczenie - lokal socjalny postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 11 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1402/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dalej również jako "WSA", po rozpoznaniu sprawy ze skargi B.G. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...], dalej jako "Zarząd Dzielnicy", z [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia nowej umowy najmu na zajmowane dotychczas pomieszczenie - lokal socjalny, postanowił odrzucić skargę oraz zwrócić skarżącej B.G. kwotę 300 złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i

prawnym sprawy.

Skarżąca B.G., działając także w imieniu swojej córki - małoletniej A.G. 12 lutego 2018 r. złożyła do Zarządu Dzielnicy wniosek o zawarcie umowy najmu zajmowanego przez nią pomieszczenia tymczasowego nr [...] przy ul. [...] w [...], jako lokalu socjalnego.

Wniosek ten został zaopiniowany negatywnie przez Komisję Mieszkaniową z uwagi na posiadanie przez wnioskodawczynię tytułu prawnego do innego lokalu, albowiem z ustaleń wynikało, że skarżąca jest współwłaścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].

Zaskarżoną uchwałą nr [...] z [...] maja 2018 r. w sprawie zatwierdzenia sposobu zadysponowania mieszkaniowym zasobem miasta [...], Zarząd Dzielnicy nie wyraził zgody na zakwalifikowanie skarżącej i jej małoletniej córki do umieszczenia na uzupełnieniu listy osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego pomieszczenia tymczasowego, jako lokalu socjalnego oraz zawarcia umowy najmu na okres 5 lat.

Pismem z [...] czerwca 2018 r. skarżąca wezwała Zarząd Dzielnicy do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu spornej uchwały nr z [...]maja 2018 r. W uzasadnieniu wskazała, że przysługujący jej udział we wskazanym przez organ lokalu mieszkalnym w [...] wynosi 1/8 części (tj. około 8,75 m²). Skarżąca podniosła, że nie ma żadnych możliwości swobodnego dysponowania tym lokalem, a większościową właścicielką jest jej matka, która nie zgadza się na sprzedaż lokalu. Zdaniem skarżącej bycie współwłaścicielem 1/8 części mieszkania w [...] w żaden sposób nie wpływa na zmianę jej sytuacji materialnej, ani życiowej. Zwróciła uwagę na fakt, że centrum życiowe jej i jej córki znajduje się w [...] oraz zapewniła o ciężkiej sytuacji życiowej i niskich dochodach.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie poinformowano skarżącą, że nie

zaistniały żadne nowe okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w uchwale Zarządu Dzielnicy z [...] maja 2018 r.

Skarżąca wniosła skargę do WSA w Warszawie na ww. uchwałę.

W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku WSA wskazał, że

merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Powołując się przy tym na art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", uznał że przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych,

co w konsekwencji skutkowało odrzuceniem skargi. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wniosek skarżącej nie dotyczył zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu

z zasobu mieszkaniowego gminy, lecz jego treścią było ponowne zawarcie umowy najmu na zajmowane pomieszczenie, jako lokal socjalny, po upływie okresu najmu lub udostępnienia tymczasowego pomieszczenia.

Zdaniem WSA zawarcie nowej umowy najmu na zajmowane przez stronę skarżącą pomieszczenie, jako lokal socjalny na podstawie uchwały nie podlega ocenie przez sąd administracyjny. Sąd ten stwierdził, że uchwałę Zarządu Dzielnicy należy uznać za oświadczenie woli jednej ze stron w sprawie dotychczasowej umowy najmu.

W sprawie tej organ wyraża jedynie wolę kontynuowania najmu konkretnego (zajmowanego wcześniej na podstawie umowy najmu) lokalu mieszkalnego z zasobów mieszkaniowych miasta, przy spełnieniu odpowiednich przesłanek określonych w §

45a uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] lipca 2009 r.

Skarżąca wniosła na powyższe postanowienie skargę kasacyjną do

Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając je w całości, zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania:

- art. 3 § 2 p.p.s.a., a w szczególności art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na uznaniu, że zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy z [...] maja 2018 r., nr [...] nie ma charakteru administracyjno - prawnego, a w związku z tym nie podlega kontroli przez sądy administracyjne;

- art. 58 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że wniesiona przez skarżącą skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego i w związku z tym powinna zostać odrzucona.

2) przepisów prawa materialnego:

- art. 45 oraz art. 184 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., (Dz.U. nr 78, poz. 483) poprzez ich niezastosowanie;

- § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...], stanowiącego załącznik

nr [...] do Uchwały [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na uznaniu, że Zarząd Dzielnicy na podstawie tego przepisu składa oświadczenia woli o charakterze cywilno-prawnym;

- § 51 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...], stanowiącego załącznik

nr [...] do Uchwały [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. poprzez jego niezastosowanie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniosła o przeprowadzenie rozprawy.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Zarząd Dzielnicy jest organem administracji publicznej, a wydawane przez niego uchwały mają charakter aktów z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wskazała,

że zaskarżona uchwala rozstrzygała o jej prawach i obowiązkach, a zaskarżenie tej uchwały stanowiło dla niej jedyną możliwość realizacji konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu oraz dało możliwość kontroli działań organów administracji publicznej. Podniosła, że miasto [...] w kwestii najmu lokali komunalnych działa w granicach swojego władztwa właścicielskiego, a jego organy są organami administracji publicznej i powinny w podlegać kontroli sądów administracyjnych. Podkreśliła też, że nie jest już najemczynią lokalu, a więc nie przysługuje jej prawo do wystąpienia do sądu cywilnego z powództwem o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa. Nie istnieje również podstawa prawna do skierowania przeciwko [...] pozwu o zobowiązanie do zawarcia umowy najmu. Zaakcentowała sztuczność i niesprawiedliwość rozróżnienia dokonanego przez WSA pomiędzy uchwałami zarządów dzielnic odmawiającymi umieszczenia na liście oczekujących na skierowanie do najmu, a uchwałami zarządów dzielnic dotyczącymi zawarcia umowy najmu w związku z przekwalifikowaniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do

samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a

upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Istota sporu sprowadza się do kwestii, czy zakwestionowana uchwała mieści się w katalogu aktów z zakresu administracji publicznej podlegających kognicji sądów administracyjnych. W tym miejscu warto przypomnieć, że przepis art. 3 § 2 pkt

6 p.p.s.a. określa właściwość sądów administracyjnych w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, które są objęte właściwością sądu administracyjnego na mocy art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy. Przepisy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. pozostają w

ścisłym związku z przepisami ustaw regulujących ustrój samorządu terytorialnego,

które określają nadzór nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego oraz zaskarżanie do sądu administracyjnego aktów organów jednostek samorządu terytorialnego. O właściwości sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, które nie stanowią aktów prawa miejscowego, przesądzające znaczenie ma to, czy uchwała lub zarządzenie zostały podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Zasadnicze znaczenie więc ma to, czy akt został podjęty przez organ gminy i czy sprawa, w której akt ten został podjęty, jest sprawą z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., który nie jest rozstrzygnięciem w sprawie z zakresu administracji publicznej załatwianym przez organy gminy w drodze decyzji administracyjnej (art. 102 u.s.g.).

Nie ulega też wątpliwości, że organem gminy, którego uchwały lub zarządzenia mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. i art. 3

§ 2 pkt 6 p.p.s.a., jest także organ dzielnicy w gminie, któremu przekazano określone zadania i kompetencje należące do właściwości gminy. Według stanowiska

Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjętego w wyroku siedmiu sędziów z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 2/00 (ONSA 2001, z. 2, poz. 48) zasadniczy sens nadzoru nad działalnością gminy, w tym także instytucja skargi przewidziana w art. 101 u.s.g., polega właściwie na tym, że jest to cały system środków, które mają służyć prowadzeniu działalności gminy zgodnie z prawem. Z działalności podlegającej nadzorowi nie można wyłączać jej określonych przejawów bądź to ze względu na podmiot firmujący działanie gminy, bądź to z powodu formy tej działalności, jeżeli prowadziłoby to w końcowym rezultacie do podważenia samej istoty środków nadzoru nad działalnością komunalną. Dzielnica jako jednostka pomocnicza gminy wykonuje w konkretnym zakresie zadania gminy. Utworzenie dzielnicy, która ma swoje organy uchwałodawcze i wykonawcze oraz określony zakres działania, oznacza prowadzenie przez nią i jej organy działalności gminnej także w zakresie administracji publicznej

(art. 5 oraz 35 i 37 ustawy o samorządzie gminnym). W istocie rzeczy prowadzi taką działalność jak gmina i jej organy. Zatem przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. odnosi się także do organów dzielnicy. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do tego, że gmina własnym działaniem, przez przekazywanie określonych zadań i kompetencji

dzielnicom, wyłączałaby spod nadzoru państwowego oraz ochrony sądowej, której ma służyć art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, określone kategorie spraw, co stanowiłoby zaprzeczenie zasad, na których oparte jest funkcjonowanie samorządu gminnego (por. uchwałę NSA z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, ONSAiWSA z 2008 r., nr 6, poz. 80). Tego stanu rzeczy nie zmienia ustawa z dnia [...] marca 2002 r.

o ustroju miasta [...] (t.j. [...]), z której wynika, że utworzenie dzielnic w [...] jest obowiązkowe, a zadania i kompetencje dzielnicy określa statut dzielnicy nadany przez Radę [...] oraz inne uchwały Rady [...] przekazujące dzielnicy zadania i kompetencje gminne w sprawach lokalnych (art. 5 ust. 1 i 11 ustawy). Do zakresu działania dzielnicy [...] należy między innymi utrzymanie i eksploatacja gminnych zasobów lokalowych (art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy). Organem stanowiącym i kontrolnym dzielnicy jest rada dzielnicy, a organem wykonawczym - zarząd dzielnicy (art. 6 ustawy). Oznacza to, że organy dzielnicy prowadzą działalność gminną w zakresie zadań przekazanych dzielnicy, a wobec tego mogą podejmować uchwały i zarządzenia z zakresu administracji publicznej, które tak jak uchwały i zarządzenia organów gminy

są objęte nadzorem nad działalnością gminną, a więc także te akty mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego.

Rozumienie pojęcia "sprawa z zakresu administracji publicznej" jest w orzecznictwie interpretowane szeroko ( por. uchwała z dnia 1 czerwca 1998 r. sygn. akt OPS 3/98, ONSA 1998, z. 4, poz. 109; wyrok z dnia 17 maja 1999 r. sygn. akt OSA 1/99, ONSA 1999, z. 4, poz. 109; wyrok z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 2/00, ONSA 2001, z. 2, poz. 48; uchwała z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OPS 11/00, ONSA 2001, z. 2, poz. 52). Ponadto w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 NSA stwierdził, że uchwała zarządu dzielnicy [...], odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.

Według ugruntowanego już orzecznictwa sądów administracyjnych

postępowanie w zakresie udzielenia pomocy w postaci przyznania lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy ma dwa etapy. W pierwszym etapie wnioskujący o najem

lokalu składa wniosek, który podlega przeanalizowaniu i weryfikacji przez aparat administracyjny i zaopiniowaniu przez komisję lokalową, a następnie wniosek

rozpatruje zarząd dzielnicy, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na

liście oczekujących na najem lokalu. W drugim etapie postępowania, w razie skierowania przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy, wnioskodawca zawiera

umowę najmu z zarządcą budynku. Działanie zarządu dzielnicy w pierwszym etapie

nie stanowi ani oferty zawarcia umowy, ani negocjacji umowy. Ma charakter administracyjnoprawny, ponieważ rozstrzyga o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Uchwała odmawiająca zakwalifikowania określonej osoby do wynajęcia lokalu oraz umieszczenia na liście

osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu nie ma charakteru cywilnoprawnego, lecz wręcz rozstrzyga o tym, że ta osoba nie spełnia warunku do ubiegania się o wynajęcie jej lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba zauważyć, że Sąd I instancji powołuje ww. uchwałę NSA dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, ale dochodzi do wniosku, że w rozpoznawanym przypadku mamy do czynienia z inną sytuacją prawną. Sąd wskazuje bowiem, że nie jest tu rozstrzygana kwestia tego, czy danej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia

jej potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w

mieszkaniowym zasobie gminy, czy też nie. W ocenie Sądu I instancji w takich sprawach rozstrzygnięcie administracyjnoprawne ma miejsce wcześniej i skutkuje umieszczeniem wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego gminy, a następnie skierowaniem tej osoby

do zawarcia umowy najmu konkretnego lokalu. Natomiast w sprawach takich, jak niniejsza, organ wyraża jedynie wolę kontynuowania najmu konkretnego

(zajmowanego wcześniej na podstawie umowy najmu) lokalu mieszkalnego z zasobów mieszkaniowych miasta [...].

Pogląd Sądu I instancji jest wadliwy, bowiem przyjęcie takiego rozumowania za prawidłowe oznaczałoby, że sprawy dotyczące umieszczenia na liście i zakwalifikowania do zawarcia umowy lokalu socjalnego, procedowane w taki sposób

jak w niniejszym przypadku, wymykałyby się spod kontroli sądowej. Zwrócić należy uwagę, że według uchwały Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...], zawarcie umowy lokalu socjalnego jest także poprzedzone przeprowadzeniem oceny kandydata. Powołana uchwała Rady [...] wskazuje na przesłanki i okoliczności, które należy brać pod uwagę przy zakwalifikowaniu danej osoby do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Ponadto w rozpoznawanej sprawie, przed podjęciem uchwały przez Zarząd Dzielnicy [...], Komisja Mieszkaniowa dwukrotnie zajmowała stanowisko. Gwoli ścisłości trzeba też przyznać, że w § 1 in fine kwestionowanej Uchwały Zarządu Dzielnicy [...] jest mowa o odmowie zawarcia umowy najmu na okres 5 lat. To stwierdzenie, zawarte w § 1 in fine, istotnie można interpretować jako oświadczenie woli Zarządu Dzielnicy [...] o odmowie zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, a zatem jako element wieńczący drugi etap postępowania w zakresie udzielenia pomocy w postaci przyznania lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy. Sąd I instancji zdaje się jednak nie dostrzegać istoty stwierdzeń zawartych na początku powołanego paragrafu kwestionowanej uchwały. Wskazuje się tam, że Zarząd Dzielnicy [...] nie wyraża zgody na zakwalifikowanie B.G. i małoletniej A.G., do umieszczenia na uzupełnieniu listy osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego pomieszczenia tymczasowego, jako lokalu socjalnego. Dodać też trzeba, że w aktach nie ma innej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] w przedmiocie umieszczenia bądź nie skarżącej na liście osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego lokalu. Idąc tokiem rozumowania Sądu I instancji należałoby zatem przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie nie było pierwszego etapu procedury, a powołana uchwała zarządu Zarząd Dzielnicy [...] jest jedynie cywilnym oświadczeniem woli. Takiemu rozumowaniu przeczy jednak treść samej uchwały, jak i materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, z którego jednoznacznie wynika, że oceniano sytuację skarżącej w kontekście spełnienia przesłanek do zawarcia umowy najmu lokalu. "Szczególność" rozpoznawanej sprawy polega jedynie na tym, że skarżąca ubiega się o ponowne zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego na czas określony. Chciałaby ona aby została zawarta umowa lokalu socjalnego do tej pory zajmowanego. Jak już wspomniano, powyższe okoliczności nie oznaczają wyjęcia sprawy skarżącej spod kontroli sądowoadministracyjnej. Nie ma bowiem żadnego uzasadnienia systemowego, ani nie wynika to z przepisów prawa, aby w takich kategoriach spraw nie wyodrębniać dwóch etapów procedowania w zakresie udzielenia pomocy w postaci przyznania lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy: pierwszego, podlegającego kontroli sądów administracyjnych, a obejmującego procedurę zakwalifikowanie danej osoby do listy osób oczekujących, i drugiego, w przypadku zakwalifikowania danej osoby, obejmującego zawarcie umowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powołana uchwała Zarządu Dzielnicy [...] – niezależnie od oceny prawnej skutków stwierdzenia zawartego w §1 in fine tej uchwały - jest aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., a jego istota sprowadza się do odmowy zakwalifikowania Skarżącej do umieszczenia na liście osób do zawarcia najmu lokalu socjalnego. Powyższe potwierdza uzasadnienie uchwały Zarządu Dzielnicy [...]. Wskazuje się w nim bowiem, że skarżąca jest współwłaścicielem lokalu w [...] przy ul. [...], a zatem, nie spełnia przesłanek, w ocenie organu, do przyznania lokalu socjalnego z zasobu mieszkaniowego.

W konsekwencji uznać należało, że nie było podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wobec powyższego, Naczelny Sąd

Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie

i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Odnosząc się do zawartego w skargę kasacyjnej wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wskazać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku w tej materii. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy

przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07).