Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 17/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2006 nr 208 poz 1543
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 21 listopada 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków, sposobu i  trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku
article: art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 180 poz 3 art. 1 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1010/2006 z dnia 3 lipca 2006 r. dotyczące niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj  i drobiu w niektórych państwach członkowskich

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński Protokolant Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1312/08 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 1312/08 - po rozpoznaniu skargi S. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy finansowej za zniszczenie jaj wylęgowych - oddalił skargę.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] lutego 2007 r., którą organ ten odmówił S. S. udzielenia pomocy finansowej za zniszczenie jaj wylęgowych kaczych. Organy obu instancji uznały, że wnioskodawca nie spełnił niezbędnych warunków do otrzymania pomocy, bowiem zniszczenie jaj wylęgowych kaczych nastąpiło po okresie ustalonym w załączniku do rozporządzenia Komisji WE nr 1010/2006 z dnia 3 lipca 2006 r. - dotyczącego niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj i drobiu w niektórych państwach członkowskich (Dz.U. UE.L.06.180.3 ze zm.), tj. po dniu 30 kwietnia 2006 r. Ustalenie to organy poczyniły na podstawie daty wystawienia faktury. Jednocześnie organy obu instancji przyjęły, że nie ma znaczenia dla ustalenia daty sprzedaży usługi podana w fakturze informacja, że faktura dotyczy dokumentu handlowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nie wzięły również pod uwagę przedstawionego przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego dokumentu handlowego nr [...] z [...] kwietnia 2006 r., z którego wynika, że jaja wylęgowe pochodzące z gospodarstwa skarżącego zostały odebrane przez przewoźnika J. R. prowadzącego firmę "Jardo" i dostarczone do Zakładu Rolniczo-Przemysłowego "F." H. S.A. w Ś. wykonującego usługę utylizacji jaj.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1207/07 - po rozpoznaniu skargi S. S. na ww. decyzję, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Sąd wywiódł, że zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 listopada 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków, sposobu i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku, podstawą uzyskania przedmiotowej pomocy finansowej jest przedstawienie przez wnioskującego o udzielenie pomocy m.in. kserokopii faktur dokumentujących fakt zniszczenia jaj wylęgowych w wymaganym terminie, potwierdzonych przez wnioskodawcę za zgodność z oryginałem własnoręcznym czytelnym podpisem. Zdaniem Sądu, skarżący przedstawił taką fakturę, wystawioną z datą [...] stycznia 2007 r., zawierającą adnotację, że dotyczy ona usługi określonej w dokumencie handlowym z [...] kwietnia 2006 r. Na tej podstawie organy obu instancji błędnie - według Sądu - uznały za datę wykonania usługi zniszczenia jaj datę wystawienia faktury, a więc datę przypadającą po upływie terminu warunkującego uzyskanie pomocy. Zdaniem Sądu, organy winny rozważyć znaczenie zawartej w fakturze informacji odsyłającej do dokumentu handlowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., mogącego wskazywać, że wykonanie usługi zniszczenia jaj nastąpiło w terminie wcześniejszym, poprzedzającym datę wystawienia faktury i mieszczącym się w terminie zakreślonym przez załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1010/2006 z dnia 3 lipca 2006 r. Dlatego organy powinny zastosować zasady zawarte w art. 7-9 oraz art. 77 § 1 k.p.a.

W ocenie WSA, skoro przeszkodą dla uwzględnienia faktury była różnica pomiędzy wskazaną w fakturze "datą sprzedaży" a datą wskazaną przez stronę skarżącą jako data wykonania usługi (patrz dopisek na fakturze, iż ma ona związek z dokumentem handlowym), rolą organu było wezwanie strony do przedłożenia skorygowanego dokumentu, co wynika z treści art. 7-9 k.p.a.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., zarzucając wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 listopada 2006 r. - w sprawie szczegółowych warunków, sposobu i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku (Dz. U. Nr 208, poz. 1543), polegającą na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., że kserokopie faktur potwierdzających zniszczenie jaj wylęgowych nie są jedynymi dokumentami potwierdzającymi dokonanie zniszczenia jaj, a organ administracyjny rozstrzygający w sprawie, w przypadku przedłożenia przez stronę dokumentów innych niż określone w przedmiotowym rozporządzeniu lub niepotwierdzających zniszczenia jaj, powinien wezwać stronę do uzupełnienia braków i złożenia wyjaśnień.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 484/07 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 września 2007 r. i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

NSA za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisu § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 listopada 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków, sposobu i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku (Dz. U. Nr 208, poz. 1543), zwanego dalej rozporządzeniem MRiRW z dnia 21 listopada 2006 r., poprzez uznanie, że organy administracyjne dokonując ustaleń i załatwiając sprawę tylko w oparciu o przedłożoną fakturę (kserokopię) - nie żądając dodatkowych informacji i nie przeprowadzając dodatkowych dowodów - uchybiły zasadom ogólnym postępowania administracyjnego (art. 7-9 k.p.a.) oraz zasadom postępowania dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Wskazał, iż stanowisko Sądu I instancji jest wynikiem błędnego zrozumienia ww. przepisu, z którego wynika, iż tylko i wyłącznie fakturą (jej kserokopią) wnioskodawca może dowodzić okoliczności faktycznych świadczących o spełnieniu przez niego warunków niezbędnych do udzielania pomocy.

Sąd podkreślił, iż jest to unormowanie bardzo rygorystyczne, niemniej jednak koresponduje z regulacją przyjętą w ustawie z dnia 18 października 2006 r. - o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw. Otóż, na mocy art. 1 pkt 2 tej ustawy zmianie z dniem 6 grudnia 2006 r. uległ też art. 7 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych. Zgodnie z jego znowelizowanym brzmieniem (...) do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się także ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który stwierdził, że S. S. nie można zarzucić, że nie zadbał o uzyskanie należytej faktury, bowiem w chwili oddawania jaj do zniszczenia nie obowiązywały przepisy ustawy wprowadzającej pomoc finansową, jak i przepisy wydanego na jej podstawie aktu wykonawczego nakładającego obowiązek przedłożenia kserokopii faktury potwierdzającej jej zniszczenie.

Sąd podniósł bowiem, że nie tylko wymóg dowodzenia uprawnień określonymi w przepisach dokumentami zaczął obowiązywać po okresie, w którym niszczenie jaj kaczych wylęgowych dawać mogło uprawnienie do udzielania pomocy finansowej z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia, ale i samo uprawnienie do tej pomocy powstało po dacie zniszczenia jaj.

Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że skoro prawo do pomocy finansowej z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia powstało po okresie wymienionym w załączniku do rozporządzenia (WE) Nr 1010/2006, tzn. że wszyscy wnioskodawcy znajdowali się w jednakowej sytuacji prawnej. Hodowcy niszcząc jaja nie mogli przewidywać związanych z tym późniejszych uprawnień, stąd nie można przyjąć by obwarowanie dowodowe późniejszych uprawnień pogorszyło ich sytuację prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę oddalił skargę i wskazał, że z mocy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Sąd I instancji wywiódł, że zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw - która w przedmiotowej kwestii weszła w życie z dniem ogłoszenia, tj. 21 listopada 2006 r. - hodowcom, w rozumieniu przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, kur mięsnych, kur nieśnych, kaczek lub gęsi oraz właścicielom brojlerów kurzych lub indyków rzeźnych przysługuje, na ich wniosek, pomoc finansowa z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku, zwana dalej "pomocą", w zakresie określonym rozporządzeniem Komisji Europejskiej (WE) nr 1010/2006 z dnia 3 lipca 2006 r. dotyczącym niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj i drobiu w niektórych państwach członkowskich (Dz. Urz. UE L 180 z 4.07.2006, str. 3, z późn. zm.). Pomoc ta przysługuje m.in. za zniszczenie jaj wylęgowych kaczych (art. 13 ust. 2 pkt 1 lit. b/ ustawy). Zgodnie z załącznikiem Nr I do ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1010/2006 z dnia 3 lipca 2006 r., w przypadku jaj wylęgowych kaczych warunkiem udzielenia pomocy jest, aby do zniszczenia jaj doszło w określonym terminie (od dnia 1 października 2005 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r.). Sąd wskazał, że okoliczności te, a więc czy doszło do zniszczenia jaj i czy nastąpiło to w prawem określonym terminie, mogły być dowodzone tylko i wyłącznie dokumentami, co wynika z art. 14 ust. 3 i art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia MRiRW z dnia 21 listopada 2006 r. dokumentami potwierdzającymi spełnienie warunków niezbędnych do udzielenia pomocy za zniszczenie jaj wylęgowych kaczych są: zaświadczenie potwierdzające dokonanie wpisu zwierząt, od których pochodzą jaja wylęgowe do księgi lub rejestru zwierząt hodowlanych, wydane przez podmiot prowadzący księgę lub rejestr tych zwierząt na podstawie przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich oraz kserokopie faktur potwierdzających zniszczenie jaj wylęgowych, potwierdzone przez wnioskodawcę za zgodność z oryginałem własnoręcznym czytelnym podpisem. Sąd podniósł, że tylko i wyłącznie fakturą wnioskodawca może dowodzić okoliczności faktycznych świadczących o spełnieniu przez niego warunków niezbędnych do udzielenia pomocy.

Sąd wywiódł, że skarżący załączył do wniosku m.in. dokument handlowy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., zgodnie z którym 4,5 tony (tj. 56250 sztuk) jaj wylęgowych kaczych zostało odebranych z Gospodarstwa Rolno-Handlowego S. S. i przewiezionych przez przewoźnika - Transport Surowców Utylizacyjnych "J." J. R. do Zakładu Rolniczo-Przemysłowego "F. H." S.A. z siedzibą w K. Poza tym skarżący przedłożył kserokopię faktury nr [...] wystawionej [...] stycznia 2007 r. przez ww. przewoźnika, potwierdzającą wywóz ww. odpadów. Jednocześnie na fakturze wskazano, że sprzedaż usługi nastąpiła [...] stycznia 2007 r., a faktura dotyczy dokumentu handlowego nr [...] z [...] kwietnia 2006 r.

W ocenie Sądu nie można przyjąć, że z kserokopii przedłożonej przez skarżącego faktury wynika bezpośrednio i wprost fakt zniszczenia jaj wylęgowych kaczych w zakreślonym terminie. Faktura, co potwierdza sam skarżący w skardze oraz w piśmie procesowym z 20 sierpnia 2008 r., dokumentuje wyłącznie okoliczność sprzedaży usługi odbioru i wywozu wskazanych odpadów z gospodarstwa skarżącego przez firmę transportową. Również z dokumentu handlowego nr [...] z [...] kwietnia 2006 r. powołanego w fakturze wynika wyłącznie fakt przewozu wymienionych w nim produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z gospodarstwa skarżącego do Zakładu Rolniczo-Przemysłowego "F. H." S.A., a nie fakt ich zniszczenia. Oceny tej nie zmienia treść złożonego do akt sądowych oświadczenia Zakładu Rolniczo-Przemysłowego "F. H." S.A. z [...] sierpnia 2007 r., zgodnie z którym ww. odpady zostały poddane procesowi utylizacji niezwłocznie po dostarczeniu do Zakładu, bowiem, jak wskazano powyżej, tylko i wyłącznie fakturą (jej kserokopią) wnioskodawca może dowodzić okoliczności faktycznych (zniszczenia jaj) świadczących o spełnieniu przez niego warunków niezbędnych do udzielenia pomocy.

A nadto, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, z przedmiotowej faktury wynika, iż dokument został wystawiony [...] stycznia 2007 r. Jako datę sprzedaży usługi (odbioru i wywozu odpadów) i termin zapłaty za nią wskazano również [...] stycznia 2007 r. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że w sprawie niniejszej został dochowany termin warunkujący przyznanie pomocy, o którym mowa w załączniku Nr I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1010/2006 z dnia 3 lipca 2006 r. (październik 2005 r. - kwiecień 2006 r.). Bez znaczenia w tym zakresie pozostaje zawarte w fakturze odesłanie do ww. dokumentu handlowego, wystawionego w dacie odbioru i transportu odpadów, tj. [...] kwietnia 2006 r., bowiem - jak słusznie zauważył organ orzekający - żadne inne dokumenty, w tym dokumenty handlowe, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie mogą potwierdzać spełnienia warunków do uzyskania pomocy.

S. S. skargą kasacyjną złożoną na podstawie art. 173 § 1 oraz art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Powyższemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji j (WE) nr 1010/2006 z dnia 3 lipca 2006 r. dotyczącego niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj i drobiu w niektórych państwach członkowskich (Dz. Urz. UE L 180 z 2006 r. str.3 ze zm.) oraz załącznika I do wspomnianego rozporządzenia, a także błędną wykładnię § 3 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 listopada 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków, sposobu i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku (Dz. U. z 2006 r. Nr 208, poz. 1543).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż Sąd błędnie zinterpretował powyższe przepisy poprzez stwierdzenie, iż z przedstawionej przez S. S. faktury nie wynika bezpośrednio i wprost fakt zniszczenia jaj wylęgowych kaczych w określonym terminie, a jedynie fakt wywozu wskazanych odpadów z gospodarstwa skarżącego. W ocenie skarżącego, stwierdzenie Sądu, że przedstawiona jako dowód faktura VAT musi wskazywać, bezpośrednio i wprost fakt zniszczenia kaczych jaj wylęgowych oraz kiedy to nastąpiło, wydaje się daleko idącą nadinterpretacją przepisów. Skarżący podniósł, iż firma transportowa (specjalizująca się w transporcie odpadów utylizacyjnych), która wystawiła dokument handlowy oraz fakturę ma podpisaną umowę o współpracy z Zakładem Rolniczo-Przemysłowym "F. H." S.A. w Ś., w związku z czym przekazanie materiału do utylizacji powyższej firmie transportowej jest jednoznaczne z utylizacją. Tym samym faktura wydana przez firmę transportową potwierdza zniszczenie jaj wylęgowych.

Skarżący ponadto zwrócił uwagę, iż faktura wystawiona dnia [...] stycznia 2007 r. wskazuje dokładnie, iż dotyczy ona dokumentu handlowego nr [...] r. z dnia [...] kwietnia 2006 r., a żadne przepisy nie mówią o tym, że faktury wystawione w terminie późniejszym są nieważne.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wskazał nadto, iż nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skoro zatem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2008 r., o sygn. akt II GSK 484/07 stwierdził, iż informacje dotyczące zniszczenia jaj wylęgowych muszą wynikać wprost z faktury, oparcie skargi kasacyjnej na twierdzeniu przeciwnym jest sprzeczne z art. 191 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Błędna wykładnia prawa materialnego polega na błędnym rozumieniu treści określonej normy prawnej i tym samym znaczeniu przepisu lub też tylko terminu występującego w jego treści. Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego polega na tzw. błędzie w subsumpcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej.

Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie przedstawienie ogólnych uwag dotyczących podstaw kasacyjnych i granic ponownego rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jest konieczne, jeśli zważyć konstrukcję skargi kasacyjnej. Mianowicie, skarga kasacyjna oparta jest wyłącznie na pierwszej podstawie kasacyjnej, na którą składają się zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię.

Stosownie do art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z regulacji tej wynika, że Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Jest on związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym związanie tą wykładnią ma szeroki zasięg, ponieważ odnosi się również do stron postępowania. Nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe rozwiązanie ma na celu zapewnienie jednolitości orzecznictwa. Wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa i rozpoznać sprawę w granicach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a., jeżeli: a) stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmienił się stan prawny (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Lexis Nexis, W-wa 2008, s. 489-490).

W rozpoznawanej sprawie rozstrzygał już Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 484/07, uwzględnił skargę kasacyjną opartą na podstawie naruszenia § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia MRiRW z dnia 21 listopada 2006 r. poprzez jego błędną wykładnię. W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że przy ocenie trafności tak sformułowanego zarzutu uwzględnił uregulowania zawarte w art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 b/ oraz art. 14 ust. 3 i 15 ust. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 208, poz. 1541). NSA wskazał także, że zgodnie z załącznikiem Nr I do rozporządzenia Komisji (WE) w przypadku jaj wylęgowych kaczych warunkiem udzielenia pomocy jest, aby do zniszczenia jaj doszło w określonym czasie (październik 2005 - kwiecień 2006). Podkreślił przy tym, że z poczynionych uregulowań wynika, iż wolą ustawodawcy było, aby okoliczności te mogły być dowodzone tylko i wyłącznie dokumentami. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia MRiRW z dnia 21 listopada 2006 r., który stanowi, że w przypadku wniosku o pomoc za zniszczenie jaj wylęgowych kaczych dokumentem tym są kserokopie faktur potwierdzających zniszczenie jaj, potwierdzone przez wnioskodawcę za zgodność z oryginałem własnoręcznym czytelnym podpisem, wyraził jednoznaczny pogląd, iż tylko i wyłącznie fakturą (jej kserokopią) wnioskodawca może dowodzić okoliczności faktycznych świadczących o spełnieniu przez niego warunków niezbędnych do udzielenia pomocy.

NSA podkreślił, że faktura jest jedynym dokumentem, z którego może być przeprowadzony dowód na powyższe okoliczności. Tym samym musi ona wykazywać bezpośrednio i wprost fakt zniszczenia jaj kaczych wylęgowych i czas, kiedy to nastąpiło.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpoznając ponownie sprawę - w wyniku uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2008 r. wyroku WSA w W. z dnia 20 września 2007 r. - stosując art. 190 p.p.s.a., dokonał oceny prawnej zaskarżonej decyzji, uwzględniając wykładnię znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów, w tym § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia MRiRW z dnia 21 listopada 2006 r. oraz załącznika Nr I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1010/2006, które to przepisy nie uległy zmianie. W zaskarżonym obecnie wyroku Sąd I instancji odwołał się do wskazań prawnych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 4 kwietnia 2008 r., podkreślając w szczególności, że okoliczności faktyczne świadczące o tym, że w terminie określonym w załączniku Nr I rozporządzenia Komisji (WE) nr 1010/2006 nastąpiło zniszczenie jaj kaczych wylęgowych, muszą być wykazane bezpośrednio i wprost wyłącznie fakturą (jej kserokopią). Ocena prawna, w szczególności dotycząca wykładni § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia MRiRW z dnia 21 listopada 2006 r., zawarta w zaskarżonym obecnie wyroku musiała uwzględniać wykładnię znajdujących zastosowanie w sprawie regulacji, dokonaną w orzeczeniu sądu kasacyjnego uchylającym poprzedni wyrok Sądu I instancji w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym - w zakresie wskazanym na wstępie przedmiotowych rozważań - strona skarżąca mogłaby podważać ocenę prawną wyrażoną w kwestionowanym rozstrzygnięciu tylko poprzez zarzut naruszenia wspomnianego art. 190 p.p.s.a. (powiązany ewentualnie z odpowiednimi materialnoprawnymi podstawami zaskarżenia) przy jednoczesnym wykazaniu, że wykładnia prawa dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2008 r. przestała być dla Sądu I instancji wiążąca z uwagi na zasadniczą zmianę stanu faktycznego lub prawnego sprawy (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r. sygn. akt I PKN 226/08, opubl. ONSAPiUS 1999/15/486, wyrok NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II FSK 265/07, zbiór Lex nr 398967).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju zarzuty nie zostały zawarte w skardze kasacyjnej. Natomiast sformułowane w tej skardze podstawy kasacyjne co do zasady oparte zostały na wykładni prawa sprzecznej z poglądem wyrażonym już w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy przy tym podkreślić, że zasadniczo w sformułowanych podstawach skargi kasacyjnej nie określono w czym jej autor upatruje błędną wykładnię wskazanych przepisów. Dodać wypada, że z treści art. 1 ust. 1 ww. rozporządzenia Komisji oraz z załącznika Nr I do tego rozporządzenia wynika, iż za nadzwyczajny środek wsparcia rynku uznawane jest zniszczenie jaj wylęgowych, dokonane w terminie od października 2005 r. do kwietnia 2006 r. Tak też przepisy te zostały wyłożone w zaskarżonym wyroku. Natomiast przy wykładni § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia MRiRW z 21 listopada 2006 r. Sąd I instancji zastosował wykładnię tej normy prawnej dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny podkreślając, że fakt i czas zniszczenia jaj wylęgowych kaczych może być wykazany wyłącznie fakturą (lub jej kserokopią).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że Sąd I instancji błędnie zinterpretował zakwestionowane przepisy poprzez stwierdzenie, że z przedstawionej przez S. S. faktury nie wynika bezpośrednio i wprost fakt zniszczenia jaj wylęgowych kaczych w określonym terminie, a jedynie fakt wywozu wskazanych odpadów z gospodarstwa skarżącego. Takie uzasadnienie zarzutu skargi kasacyjnej wskazuje, iż jej autor nie tyle kwestionuje błędną wykładnię mających w sprawie zastosowanie regulacji prawnych, ale zmierza do kwestionowania niepodważonej przez Sąd I instancji oceny dowodów i zaakceptowanych ustaleń co do tego, jakie okoliczności wynikają z przedłożonej przez skarżącego faktury. Inną kwestią jest natomiast to, jakimi środkami dowodowymi może zostać wykazana okoliczność mająca istotne dla sprawy znaczenie, a więc tzw. fakt prawotwórczy, a zupełnie odmienną kwestią jest ocena faktyczna i prawna konkretnego środka dowodowego.

Pierwsza z tych kwestii podlega kontroli kasacyjnej w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, tj. naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), natomiast druga z tych kwestii - jako odnosząca się do sfery ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego - podlega kontroli w ramach naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co do oceny, jakie okoliczności wynikają z przedłożonej przez skarżącego faktury, odnosi się do sfery ustaleń faktycznych, tj. ustalenia okoliczności wynikających z tego dokumentu oraz jego oceny jako materiału dowodowego. Tego rodzaju stwierdzenia wskazują, że strona skarżąca w istocie podważa zaakceptowane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), co jest niedopuszczalne. Zarzutami naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię nie można skutecznie zakwestionować zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych organów administracji publicznej. Przy braku zarzutów naruszenia przepisów postępowania tego rodzaju argumentacja nie może spowodować uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jeśli nawet przyjąć, że wbrew treści petitum skargi kasacyjnej zarzuca się naruszenie prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie, to zarzut taki byłby nieskuteczny, zważywszy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej mowa o innym stanie faktycznym niż ustalony w sprawie i do takiego odmiennego stanu faktycznego odnosi się stwierdzenie co do błędu w subsumpcji. Gdyby z kolei przyjąć, że zarzucane jest w istocie naruszenie przepisów przez bezpodstawne uznanie za nieudowodnione pewnych okoliczności faktycznych, to zarzuty w tym przedmiocie nie mogą być uwzględnione wobec zaniechania wymienienia naruszonych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, jak też przepisów postępowania stosowanych przez organy administracji publicznej.

Z wymienionych powodów oddalono skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.