Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 223/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budżetowe prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2012 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VII SA/Wa 223/12

Uzasadnienie

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Wojewoda [...]

działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7

lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), po

rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. od decyzji

Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r.

zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu [...]

pozwolenia na budowę komunalnego budynku mieszkalnego z usługami o funkcji

kultury, opieki społecznej i zdrowia, z garażem podziemnym i zagospodarowaniem

terminu zlokalizowanego na części działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z

obrębu [...] oraz na części działki o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy

ul. [...] w dzielnicy [...][...] - uchylił w całości zaskarżoną

decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r.,

znak: [...] oraz odmówił Miastu [...] zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę komunalnego budynku mieszkalnego z usługami o funkcji kultury, opieki społecznej i zdrowia, z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terminu zlokalizowanego na części działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...] oraz na części działki o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy

[...][...].

Stwierdził bowiem, że decyzja I instancji nie odpowiada prawu.

Uzasadniając swoje stanowisko wskazał na treść przepisu art. 35 ust 1 Prawa

budowlanego, w myśl którego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub

odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza

zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego, albo wymaganiami decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a

także z wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o

środowiskowych uwarunkowaniach oraz przepisami techniczno - budowlanymi, jak

również sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych

opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń, a także wykonanie projektu

przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Nadto organ przywołał § 29 ust. 6 uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]

Wschodniego (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z [...] r., Nr [...],

poz. [...]). Podkreślił, iż rysunek planu wskazuje miejsca dopuszczonej lokalizacji

parkingów terenowych oraz dopuszcza ich realizację w obrębie linii zabudowy.

Wyjaśnił, że stanowiący integralną część wskazanego planu

zagospodarowania przestrzennego rysunek planu dla obszaru oznaczonego [...], na części działki o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] leżącej po

zachodniej stronie budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul.

[...] w [...] przewiduje lokalizację na niej parkingu podziemnego.

Tymczasem w będącym częścią przedłożonego do zatwierdzenia projektu planie

zagospodarowania terenu na wskazanej w zdaniu poprzedzającym części działki o

numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przewiduje się realizację parkingu

terenowego.

Powyższe zdaniem organu powoduje, że projekt komunalnego budynku

mieszkalnego z usługami o funkcji kultury, opieki społecznej i zdrowia, z garażem

podziemnym i zagospodarowaniem terminu zlokalizowanego na części działek o

numerach ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...] oraz na części działki o numerze

ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...][...].

[...], jest niezgodny z uchwałą Rady Miasta [...] Nr

[...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] Wschodniego.

Organ wskazał także na fakt, iż ww. niezgodność została również

zauważona przez organ pierwszej instancji, który postanowieniem Nr [...]

z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], wezwał inwestora

do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji

projektowej poprzez, między innymi, cyt. "doprowadzenie do zgodności w zakresie

zlokalizowania parkingu naziemnego niezgodnie ze wskazaniem rysunku mpzp".

Z wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia [...] października 2011 r.

wynika, że pierwotnie parking terenowy zaprojektowany był pomiędzy budynkami

zlokalizowanymi przy ul. [...] i [...] i dopiero w toku postępowania

administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zmieniono

lokalizację wskazanego parkingu, sytuując tenże parking na części działki o numerze

ewidencyjnym [...] z obrębu [...] położonej po zachodniej stronie budynku

mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...].

Odnosząc się do powyższych wyjaśnień organ podkreślił, że dokonana

przez inwestora zmiana miejsca przewidywanej lokalizacji parkingu terenowego

pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności jego lokalizacji z uchwałą Rady Miasta

[...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie

uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]

Wschodniego, albowiem tak w miejscu pierwotnej, jak i obecnej lokalizacji

przedmiotowego parkingu, na rysunku planu zagospodarowania przestrzennego

znajdują się symbole parkingu podziemnego (zgodnie z legendą rysunku - wielokąt

przecięty linią przerywaną).

Organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia

na budowę pomimo stwierdzonej w toku postępowania niezgodności projektu z

zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]

Wschodniego, w zakresie zlokalizowania parkingu naziemnego niezgodnie ze

wskazaniem rysunku planu i nie usunięcia tej niezgodności przez inwestora,

zobowiązanego do tego na mocy postanowienia Prezydenta [...] z dnia

[...] września 2010 r.,

Uzasadniając decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r.,

Prezydent [...] wskazał, iż cyt. "w odpowiedzi ma niezgodność

zlokalizowania parkingu naziemnego organ przeanalizował zapisy § 29 ust. 6

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza realizację

parkingu naziemnego w obrębie linii zabudowy".

W ocenie Wojewody [...], wykładnia § 29 ust. 6 uchwały Rady

Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w

sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu

[...] Wschodniego, dokonana przez Prezydenta [...] jest błędna.

Prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że lokalizacja

parkingu terenowego na obszarze objętym wskazanym planem zagospodarowania

przestrzennego możliwa jest pod warunkiem kumulatywnego spełnienia przesłanek z

§ 29 ust 6 planu, tj. w sytuacji gdy na danym obszarze rysunek planu dopuszcza

realizację parkingu terenowego i dodatkowo parking ten znajdzie się wewnątrz linii

zabudowy. Za wykładnią taką przemawia użycie w przepisie funktora "oraz",

skutkujące koniunkcją przesłanek określonych we wskazanym przepisie prawa

miejscowego.

W badanej sprawie organ pierwszej instancji winien był zastosować art. 35

ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: W razie stwierdzenia naruszeń, w

zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek

usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego

bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i

udzielenia pozwolenia na budowę.

Wobec niezastosowania się przez organ pierwszej instancji do wskazanego

przepisu, na obecnym etapie sprawy organ odwoławczy zobowiązany jest do

uchylenia decyzji [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia

2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu [...] pozwolenia na budowę komunalnego budynku mieszkalnego z usługami o

funkcji kultury, opieki społecznej i zdrowia, z garażem podziemnym i

zagospodarowaniem terminu zlokalizowanego na części działek o numerach

ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...] oraz na części działki o numerze ewidencyjnym

[...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] i orzeczenia

o odmowie zatwierdzenia przedmiotowego projektu i udzielenia Miastu [...] pozwolenia na budowę, z uwagi na fakt niezgodności projektu z

unormowaniami § 29 ust. 6 uchwały Rady Miasta [...] Nr

[...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] Wschodniego, której to

niezgodności inwestor nie usunął pomimo nałożenia na niego takiego obowiązku na

mocy postanowienia Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...]

września 2010 r.

Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 35

ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że projekt budowlany nie

jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 7 i 77 § Ik.p.a. polegające na

niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i nie wyczerpującym

rozpatrzeniu materiału dowodowego.

Zdaniem skarżącego, Wojewoda [...] błędnie przyjął, iż projekt jest

niezgodny z zapisami § 29 ust. 6 planu i że "rysunek planu dla obszaru oznaczonego

[...], na części działki o nr ew. [...] z obr. [...] leżącej po zachodniej stronie

budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w [...]

przewiduje lokalizację na niej parkingu podziemnego". Podkreśliła, iż § 29 ust.6 planu

nie zawiera słowa przewiduje i brzmi: "rysunek planu wskazuje miejsca dopuszczonej

lokalizacji parkingów terenowych oraz dopuszcza ich realizację w obrębie linii

zabudowy

Jednocześnie § 32 ust. 15 dla terenu [...] pkt 3 dopuszcza

realizację urządzeń infrastruktury technicznej, realizację dróg wewnętrznych,

parkingów terenowych i podziemnych i innych urządzeń niezbędnych dla

zapewnienia funkcjonowania danego terenu, ale nie wymagających specjalnych

wydzieleń terenowych do ustalenia w projektach budowlanych. Celem planu

miejscowego, po myśli art.14 ust. 1 ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym, jest ustalenie przeznaczenia terenów oraz

określenie sposobów ich zagospodarowania. Szczegółowe zapisy planowanego

kształtowania jednostki terenowej zawarte w par. 32 ust. 15, na podstawie których

zatwierdzono projekt budowlany, nie wykluczają w żaden sposób możliwości

zrealizowania parkingu terenowego w obrębie linii zabudowy wskazanych rysunkiem

planu również na części działki nr ew. [...] z obrębu [...], leżącej po zachodniej

stronie budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...].

Zgodnie z rysunkiem planu i jego legendą stanowiącymi integralną część tego planu

symboliczne oznaczenie parkingu podziemnego należy do warstwy informacyjnej

planu (informacje dot. systemu komunikacji i infrastruktury) i nie stoi w sprzeczności

z zapisem § 29 ust. 4, w którym plan dopuszcza lokalizację i realizację kubaturowych

parkingów publicznych na obszarach oznaczonych symbolem parkingu naziemnego

lub podziemnego, a także w obrębie linii zabudowy.

Zdaniem skarżącego, zapisy planu nie wykluczają zatem możliwości

zrealizowania parkingu terenowego w obrębie linii zabudowy, a dopuszczają

realizację parkingu podziemnego. "Dopuszcza" nie oznacza ani "ustala", ani

"nakazuje", ale "pozwala", "uznaje za możliwe". Wyraziła pogląd, iż możliwość

zrealizowania parkingu terenowego w żaden sposób nie została wykluczona.

Skarżący podniósł, iż niewłaściwa interpretacja zapisów planu przez

Wojewodę [...] oraz pominięcie faktu, że nieprawidłowość w zakresie

zgodności projektu z planem dotyczyła projekt pierwotnego miały istotny wpływ na

wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie decyzji w całości.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1

lit. a) i c) p.p.s.a skarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, prezentując

stanowisko analogiczne do dotychczasowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy

administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z

prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr

153, poz. 1270 z późn. zm.) - oznaczana dalej jako" p.p.s.a." odbywa się na

zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności

administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do

badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów

prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym

zarzutami i wnioskami oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem wyżej powołanych reguł, Sąd

doszedł do wniosku o bezzsadności zarzutów skargi.

Zasadniczą kwestią podlegającą rozstrzygnięciu w niniejszym postępowaniu

była interpretacja zapisu § 29 ust. 6 uchwały Rady Miasta [...] Nr

[...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] Wschodniego (Dziennik

Urzędowy Województwa [...] z 2009 r., Nr [...] , poz. [...]), zgodnie z

którym "Rysunek planu wskazuje miejsca dopuszczonej lokalizacji parkingów

terenowych oraz dopuszcza ich realizację w obrębie linii zabudowySkarżący

interpretuje powyższy przepis w ten sposób, że - wskazując na niejednoznaczność

jego brzmienia - dopuszczalne jest posadowienie parkingu terenowego wszędzie,

pod warunkiem, że znalazłby się on "w obrębie linii zabudowy". Wskazuje przy tym w

szczególności na znaczenie słowa "dopuścić", oznaczające w ocenie skarżącej, iż do

inwestora należy uprawnienie wyboru skorzystania z parkingów w miejscach

wskazanych przez plan. Organ odwoławczy natomiast podkreślał, iż rysunek planu

wskazuje konkretne miejsca dopuszczonej lokalizacji parkingów terenowych oraz

dopuszcza ich realizację w obrębie linii zabudowy, wywodząc z tego brak możliwości

posadowienia parkingu terenowego gdzie indziej, nawet, jeśli znalazłby się on w

granicach linii zabudowy. Organ - w ocenie Sądu zasadnie przyjął, że stanowiący

integralną część wskazanego planu zagospodarowania przestrzennego rysunek

planu dla obszaru oznaczonego [...], na części działki o numerze

ewidencyjnym [...] z obrębu [...] leżącej po zachodniej stronie budynku

mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w W.

przewiduje lokalizację na niej parkingu podziemnego. Tymczasem w będącym

częścią przedłożonego do zatwierdzenia projektu planie zagospodarowania terenu

na wskazanej w zdaniu poprzedzającym części działki o numerze ewidencyjnym [...] z

obrębu [...] przewiduje się realizację parkingu terenowego. Wyjaśnienia organu w

powyższym przedmiocie korelują z treścią planu oraz jego legendą W ocenie Sądu

nie ulega wątpliwości, iż intencją uchwałodawcy było wyznaczenie konkretnych

lokalizacji, gdzie realizacja parkingu terenowego będzie możliwa. Wynika to m. in. z

rozróżnienia w legendzie kategorii: "nawierzchnie utwardzone (parkingi, zjazdy do

garaży)" oraz "garaże podziemne". Nie jest sporna, a także znajduje potwierdzenie w

aktach okoliczność, iż zakwestionowany projekt zakładał budowę garażu terenowego

(naziemnego) w miejscu oznaczonym na planie symbolami właściwymi dla garaży

podziemnych. Zgodnie z ustaleniami § 29 ust. 6 uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]

Wschodniego właściwym byłoby wyłącznie takie posadowienie parkingu terenowego,

które mieściłoby się w wyznaczonych do tego właśnie celu obszarach.

Strona, wzywana do usunięcia nieprawidłowości przez organ pierwszej

instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] poprzez, między innymi, cyt. "doprowadzenie do

zgodności w zakresie zlokalizowania parkingu naziemnego niezgodnie ze

wskazaniem rysunku mpzp", miała pełną możliwość tę nieprawidłowość skorygować,

doprowadzając projekt do stanu zgodnego z prawem.

Twierdzenia inwestora zawarte w piśmie z dnia [...] października 2011 r. z

którego wynika, że pierwotnie parking terenowy zaprojektowany był pomiędzy

budynkami zlokalizowanymi przy ul. [...] i [...] i dopiero w toku

postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego

zmieniono lokalizację wskazanego parkingu, sytuując tenże parking na części działki

o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] położonej po zachodniej stronie budynku

mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] nie zmieniają oceny

Sądu wobec faktu niedostosowania projektu do stanu zgodności z prawem.

Organ odwoławczy, rozpoznając ponownie sprawę władny był skorygować

zaniechanie organu I instancji i zastosować art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego,

zgodnie z którym: w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1,

właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych

nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie

wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na

budowę.

Podsumowując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a

jej wydanie nastąpiło na podstawie obowiązującego prawa. Zatem wobec braku

podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o jej

oddaleniu.