Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 678/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 i art. 136, art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 1 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Joanna Mitis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi Z. i K. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 02 marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania czynności i robót. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących Z. i K. K. 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z [...] marca 2008 r. znak: [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 i art. 51 ust. 5, w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy z 7.07.1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) przy zastosowaniu art. 2 ustawy z 16.04.2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) nakazał M. R. wykonanie następujących czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek garażowo-handlowy zlokalizowany na dz. nr "1" przy ul. [...] w B., do stanu zgodnego z prawem:

1. domurować ścianę graniczną, by spełniała wymagania dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego - zapewnić wysunięcie co najmniej 30 cm na całej wysokości ściany za lico ściany frontowej,

2. wykonać wentylację pomieszczeń,

3. wykonać odpowiednie zaplecza higieniczno-sanitarne dla pracownika, z zapewnieniem ciepłej wody bieżącej,

4. zamontować kurtynę powietrzną nad wejściem do sklepu,

5. umieścić ekrany żaroodporne - osłony przy piecu,

6. ocieplić ścianę wewnętrzną między garażem, a pomieszczeniem handlowym na podstawie rozwiązań zawartych w ekspertyzie technicznej budynku gospodarczego użytkowanego jako garażowo-handlowy, sporządzonej przez mgr inż. K. G. w terminie do 31 lipca 2008 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek Z. i K. K. z 10.04.2007 r., którzy domagali się przeprowadzenie kontroli legalności uciążliwego działania warsztatu naprawczego mieszczącego się w pomieszczeniu przy ul. [...]. Organ na podstawie oględzin przeprowadzonych [...] maja 2009 r. ustalił, że na działce nr "1" przy ul. [...] w B. zlokalizowany jest budynek garażowo-handlowo-gospodarczy. Budynek ten składa się z garażu na samochód osobowy, sklepu przemysłowego artykułów motoryzacyjnych oraz pomieszczenia gospodarczego. Każda z tych części posiada osobne wejście, a lokale nie są wewnątrz ze sobą połączone.

Garaż nie jest wyposażony w profesjonalne urządzenia do napraw mechanicznych, ale M. R. wykonuje w nim drobne naprawy mechaniczne swoich pojazdów oraz pojazdów najbliższej rodziny.

Zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek garażowo-handlowy nastąpiła w połowie lat 90 - tych, bezpośrednio po zgłoszeniu go do użytkowania. Decyzją Burmistrza Miasta B. z [...].11.1990 r. znak: [...] M. i A. R. uzyskali pozwolenie na budowę budynku gospodarczego. Projekt nie obejmował pomieszczenia gospodarczego wykonanego od strony zachodniej. Potwierdzeniem Urzędu Miejskiego w B. z [...].04.1995 r. znak: [...] budynek gospodarczy zlokalizowany na działce nr "1" w B. został odebrany do użytkowania. W potwierdzeniu i zgłoszeniu inwestora wpisano powierzchnię zabudowy 54,0 m2. Do zgłoszenia została dołączona kopia mapy zasadniczej sporządzona przez geodetę B. S., na której został zinwentaryzowany budynek gospodarczy bez wspomnianego pomieszczenia gospodarczego. Na mapie tej budynek ma formę zgodną z zatwierdzonym projektem. Organ l instancji wyjaśnił, że w zawiadomieniu inwestora o zamiarze przystąpienia do użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego na skutek omyłki wskazano, że został on wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z [...] listopada 1995 r., zamiast prawidłowo 14 listopada 1990 r.

W latach 1996-2000 nie wydano pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego na budynek garażowo-handlowy.

Zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku na budynek gospodarczo-handlowy garażowy jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto zmiana sposobu użytkowania budynku nie ma wpływu na wygląd zewnętrzny budynku, a w związku z tym Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. nie wniósł do niej żadnych zastrzeżeń. Instalacje sanitarne budynku oraz instalacja centralnego ogrzewania są wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i nadają się do eksploatacji. Izolacja urządzeń i obwodów elektrycznych w przedmiotowym budynku spełnia wymagania przepisów. Faktyczny sposób użytkowania budynku nie powoduje pogorszenia stanu środowiska oraz nie jest zaliczany do przedsięwzięć mogących w znaczny sposób oddziaływać na środowisko. Ze względu na istniejące zagospodarowanie działki sąsiedniej tj. nr "1" nie zachodzi wprowadzenie, zwiększenie lub utrwalenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, gdyż na sąsiedniej działce nr "1" w odległości 1,70 m od granicy znajduje się obiekt o tej samej funkcji (garaż), co część przedmiotowego budynku przylegająca do tej działki. Obecny sposób użytkowania budynku będącego przedmiotem ekspertyzy nie powoduje utrudnień, ani ograniczeń dla osób trzecich. Konieczność przeprowadzenia nakazanych robót budowlanych uzasadnił spełnieniem wymagań wynikających z § 271, § 235 ust. 2, § 102 pkt 4 i 108 pkt 1, § 106, § 302 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie oraz § 30, 31 i § 111 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ogólnych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy.

Zmiana przeznaczenia budynku gospodarczego na budynek garażowo-handlowy w stanie prawnym obowiązującym w czasie dokonania zmiany - wymagała uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania, natomiast Inwestor takiego pozwolenia nie uzyskał. Nadto organ l instancji odniósł się wyczerpująco do zarzutów podniesionych w toku postępowania przez Z. i K. K.. W szczególności podał, że budynek wbrew twierdzeniom stron powstał na podstawie pozwolenia na budowę z [...] listopada 1990 r. Organ nie uznał za miarodajnej kopii mapy zasadniczej przedkładanej jako dowód rozbudowania budynku od strony zachodniej wobec istnienia dowodu w postaci inwentaryzacji wykonanej przez geodetę. Wyjaśnił, że rozbieżności pomiędzy powierzchnią zabudowy budynku podaną w potwierdzeniu zgłoszenia budynku do użytkowania tj. 54 m2' a powierzchnią podaną przez autora ekspertyzy są związane z samowolnie dobudowaną częścią gospodarczą (nie ujętą w projekcie, która znajduje się obecnie na działce). Organ wskazał, że część gospodarcza budynku powstała później i kwestia legalności jej powstania może być przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. Kwestia ta nie może być natomiast rozstrzygana w niniejszym postępowaniu, ponieważ postępowanie to dotyczy zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek garażowo-gospodarczo-handlowy. Zmiana sposobu użytkowania nie objęła dobudowanej później części budynku, a zatem nie pozostaje z nią w ścisłym związku i jej rozstrzygnięcie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie.

Odnośnie nielegalnego użytkowania części garażowej obiektu jako warsztatu samochodowego podkreślił, że w trakcie kontroli w dniu [...] maja 2007 r. nie stwierdzono, by pomieszczenie to było wyposażone w profesjonalny sprzęt do naprawy samochodów, aby mogło być użytkowane jako warsztat samochodów. Faktu prowadzenia przez inwestora warsztatu mechanicznego nie potwierdzili również Strażnicy Miejscy, stwierdzając jedynie, że parkuje tam kilka samochodów, ale wszystkie należą do rodziny R.. W ocenie organu okoliczność, że ktoś potrafi dokonywać napraw samochodu i w swoim garażu to czyni, nie oznacza jeszcze, że zmienił sposób użytkowania garażu na warsztat mechaniczny.

Odwołanie od wyżej opisanej decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. złożyli Z. K. i K. K. wnosząc o jej uchylenie. Podali, że w przedmiotowym obiekcie M. R. prowadzi warsztat mechaniczny, który z uwagi na bliskie usytuowanie względem granicy z ich nieruchomością stanowi dla nich uciążliwość i zagrożenie. Mimo, że inwestor jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, ma na swoim utrzymaniu rodziców i rodzeństwo. Wskazali, że M. R. na swojej posesji posiada nielegalnie wybudowane cztery garaże, dwa kontenery garażowe i dwie wiaty stalowe oraz różne zadaszenia, pod którymi przechowuje samochody przeznaczone do remontu.

Podnieśli, że nie jest prawdą, że obecnie znajdujący na działce nr "1" przedmiotowy budynek gospodarczy użytkowany jako warsztat samochodowy powstał na podstawie pozwolenia na budowę z [...].11.1990 r., ponieważ nie ma takiego dokumentu w aktach sprawy. Wskazali, że zgodnie z zawiadomieniem inwestora o zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego -budynek gospodarczy - roboty budowlane zostały wykonane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego z [...].11.1995 r., natomiast zgłoszenie o przystąpienie do użytkowania przedmiotowego obiektu wpłynęło do Urzędu Miejskiego w B. pół roku wcześniej czyli 24 marca 1995 r., co w ocenie odwołujących się świadczy o fałszowaniu dokumentu. Brak jest również wymaganej zgody ówczesnych sąsiadów. Wyrazili też swoje wątpliwości co do ustaleń organu l instancji w kwestii kto jest inwestorem.

Zarzucili, że M. R. mataczy w sprawie przedstawiając liczne dokumenty, które dotyczą różnych spraw i wprowadza organ w błąd. Nie wykonuje ostatecznych decyzji rozbiórkowych, ani nie zastosował się do postanowienia z 13.11.2008 r. "nakazującego wstrzymanie nowego sposobu użytkowania obiektów".

Wskazali, że Wojewódzki Konserwator Zabytków w piśmie z 25.03.2008 r. poinformował ich, że nikt nie występował o wydanie opinii w przedmiocie budynku garażu, mimo, że działka znajduje się w strefie objętej ścisłym nadzorem organu.

Zarzucili, ze prowadzona w garażu nielegalna działalność powoduje pogorszenie stanu środowiska, z uwagi na hałas i opary środków chemicznych jest uciążliwa dla terenów sąsiednich, a podczas spawania powoduje zakłócenie fal radiowych na działkach sąsiednich. Podnieśli, że garaż znajdujący się na posesji należącej do odwołujących się jest wybudowany zgodnie z pozwoleniem. Jest on oddalony od granicy z działką inwestora, a strona odwołująca się nie prowadzi się nim działalności gospodarczej.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 2 marca 2009 r. (znak: [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tej części ustanowił nowy termin - 2 miesięcy od doręczenia decyzji, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję mocy.

W krótkim uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Organ l instancji w sposób wyczerpujący zebrał i wszechstronnie rozpatrzył materiał dowodowy, uznając, że jakkolwiek doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego to brak jest przesłanek do nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. W ocenie organu odwoławczego, organ l instancji prawidłowo uznał, że w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem konieczne jest wykonanie określonych robót budowlanych wykazanych w przedłożonej ekspertyzie technicznej.

Organ odwoławczy podniósł, że zarzut prowadzenia w przedmiotowym obiekcie działalności usługowej polegającej na naprawie samochodów nie potwierdził się w toku postępowania, czego szczególnym, w ocenie organu odwoławczego, dowodem jest wyrok Sądu Rejonowego w B. z [...].2.2008 r. sygn. [...] przedłożony do akt w toku postępowania odwoławczego. Natomiast z uwagi na upływ terminu określonego przez organ l instancji konieczne było uchylenie decyzji w tym zakresie i wyznaczenie nowego terminu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 2 marca 2009 r. złożyli Z. K. i K. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako sprzecznej z prawem i nie uwzględniającej aktualnego stanu prawnego i faktycznego. Wskazali, że roboty określone w decyzji organu l instancji zostały wykonane, co potwierdza protokół z [...] sierpnia 2008 r. Organ odwoławczy nie sprawdził przed wydaniem decyzji jaki jest stan faktyczny spornego budynku, czyli orzeczenie zaskarżonej decyzji jest w tej części bezprzedmiotowe.

Samo zakwalifikowanie obiektu jako "garażowo-handlowo-gospodarczego" jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż sporny obiekt to warsztat naprawy samochodów. Nieprawidłowe są ustalenia, że "nowy sposób użytkowania budynku nie narusza interesów osób trzecich", skoro z przedłożonych do akt sprawy wyroków sądu powszechnego oraz protokołów rozpraw wynika, że działalność prowadzona przez M. R. stwarza dla sąsiadów "ponadnormatywną" uciążliwość poprzez hałas i zanieczyszczenie powietrza.

Zarzucili, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, ani do wskazywanych sprzeczności i niejasności w dokumentacji. Nie ustosunkował się do wyroku WSA w Krakowie z 18 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 882/08, uchylającego postanowienie poprzedzające wydaną decyzję, w którym jednoznacznie wskazano na naruszenie prawa w przedmiotowej sprawie. Wskazali, że domagają się weryfikacji przedłożonych dokumentów o pozwoleniu na budowę i przyjęciu do użytkowania spornego obiektu.

Wnieśli również o ustosunkowanie się do sentencji pouczenia zaskarżonej decyzji, w którym dano prawo wniesienia skargi wyłącznie "zobowiązanemu", co w ich ocenie świadczy o próbie wprowadzenia ich w błąd.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i w całości potrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podał, że z uwagi na treść art. 130 § 2 kpa nie sprawdzał przed wydaniem decyzji wykonania polecenia zawartego w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że zarzuty skargi są powtórzeniem zarzutów podniesionych w toku postępowania przez organem l instancji, a organ l instancji odniósł się do nich szczegółowo w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art.. 3 ustawy p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ w niniejszej sprawie organ administracji lI instancji naruszył inne przepisy postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 127 § 1 kpa, który, realizuje dyspozycję z art. 78 Konstytucji RP od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie tylko do jeden instancji. Należy także podkreślić, że kontrola organu odwoławczego będzie więc zawsze kontrolą pełną, polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, co wynika z treści art. 138 § 1 i 2 kpa. Świadczą o tym również utrwalone poglądy orzecznictwa i doktryny, zgodnie z którymi organ odwoławczy dokonuje ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej pod względem merytorycznym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 9.10.1992 r. (sygn. akt V SA 137/92, ONSA 1993 , Nr 1 poz. 22) "istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy, która była przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ l instancji". Z treści art. 136 kpa wynika, że organ odwoławczy może przeprowadzić postępowanie dowodowe o charakterze uzupełniającym, albo zlecić przeprowadzenie takiego postępowania organowi l instancji.

Mając na względzie treść art. 138 § 1 i 2 oraz art. 136 kpa należy wskazać, że organ odwoławczy powinien orzec uwzględniając zmiany stanu faktycznego, które zaszły w sprawie po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej, a więc podejmując rozstrzygnięcie w każdej sprawie w trybie odwołania powinien dysponować zaktualizowanym materiałem dowodowym, istniejącym w chwili orzekania, a nie tylko w chwili wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. Trzeba zauważyć, ze zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej z art. 7 kpa, sprecyzowanej w dyspozycji art. 77 § 1 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zgodnie natomiast z treścią art. 107 § 3 kpa uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno wskazywać okoliczności faktyczne i prawne, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności uzasadnienie faktyczne powinno zwierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W niniejszej sprawie sądowa kontrola objęła legalność decyzji pierwszoinstancyjnej z 31.03.2008 r. wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i 5 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy z 7.07. 1994 - Prawo budowlane, którą nakazano M. R. wykonanie określonych w decyzji czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek garażowo-handlowy, zlokalizowany na dz. nr "1" przy ul [...] w B. - do stanu zgodnego z prawem oraz decyzji II instancji, wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego w K. w dniu 2 marca 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania Z. K. i K. K.

Oceniając powyższe należy wskazać, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie zrealizował nałożonych niego obowiązków wynikających z w/w przepisów postępowania administracyjnego i nie rozpoznał sprawy ponownie z uwzględnieniem aktualnego stanu faktycznego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ja wynika bowiem z zaskarżonej decyzji i z przedłożonych akt administracyjnych organu II instancji, organ ten poprzestał jedynie na ogólnikowej ocenie, że "organ l instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i w oparciu o ten materiał brak jest przesłanek do nakazania przywrócenia poprzedniego sposoby użytkowania powtórzenia", nie dokonując jednak uaktualniających ustaleń w rozpoznawanej sprawie, poza powołaniem - na okoliczność iż w przedmiotowym budynku nie jest prowadzona działalność polegająca na naprawie samochodów - wyroku Sądu Rejonowego w B., Wydział [...] z [...] lutego 2008 r.

W konsekwencji organ odwoławczy nie poczynił też ustaleń dotyczących ewentualnego wykonania czynności i robót budowlanych nałożonych decyzją l instancji na M. R. i orzekł reformatoryjnie co do zmiany terminu wykonania tych czynności, chociaż, jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych sprawy i z odpowiedzi na skargę, nie miał rozeznania czy czynności te zostały już wykonane.

Szczególnego podkreślenia wymaga, że decyzja drugoinstancyjna została podjęta po upływie ponad 11 miesięcy od rozstrzygnięcia wydanego przez organ l instancji. W tej sytuacji należało oczekiwać, że organ odwoławczy dokonana starannego uaktualnienia materiału dowodowego w zakresie sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego, w tym wykorzystywania go jako warsztatu samochodowego, o co wnosiła strona odwołująca się. Trzeba wskazać, że nawet jeżeli w do marca 2008 r. kiedy została wydana decyzja l instancji przedmiotowy garaż nie były użytkowany jako warsztat, to nie wiadomo, w jaki sposób był on użytkowany w okresie późniejszym tj. po wydaniu decyzji l instancji do dnia 2 marca 2009 r.

Mając na uwadze sporny charakter niniejszej sprawy oraz zarzuty odwołania dotyczące wielu kwestii należy wskazać, że organ odwoławczy nie wypełnił obowiązku z art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie orzeczenia stanowi bowiem integralną jego część i pozwala na wyjaśnienie stronom powodów podjętego przez organ rozstrzygnięcia, a ponadto umożliwia Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonego aktu.

Należy się zgodzić z zarzutem skargi, że w organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do zarzutu uciążliwości i zagrożenia związanego ze sposobem użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowo-handlowego, do zarzutu mataczenia przez inwestora w sprawie przystąpienia do użytkowania przedmiotowego budynku i legalności jego realizacji i do zarzutu braku jakiekolwiek opinii o przedmiotowym budynku wydanej przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Nawet jeżeli w tych kwestiach wypowiedział się już wcześniej w obszernym uzasadnieniu organ l instancji, nie zwalnia to z obowiązku uzasadnienia decyzji wydanej przez organ odwoławczy.

Trzeba podkreślić, że strona odwołująca ma prawo poznać argumenty i przesłanki, którymi kierował się organ odwoławczy przy podejmowaniu decyzji drugoinstancyjnej. Jak jednak wynika z przedłożonych akt administracyjnych organ odwoławczy poprzestał na materiale dowodowym zebranym w postępowaniu przed organem l instancji i nie uzasadnił dlaczego go nie uzupełnił w trybie art. 136 kpa, przy czym nie uczynił zadość wymaganiom art. 107 § 3 kpa. Poza powołaniem w/w wyroku Sądu Rejonowego w B. z [...].02.2007 nie wskazał, które fakty uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Należy podkreślić, że prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji powinny być tak ujęte aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych jakimi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji (wyrok WSA w Warszawie z 7.01.2009 r. sygn. akt IISA/Wa 1245/08, Lex 455217). A tego organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie uczynił, pozostawiając w ocenie sądu niniejszą sprawę niewystarczająco wyjaśnioną i uzasadnioną.

Należy się również zgodzić ze stroną skarżącą, że organ odwoławczy uchybił dyspozycji z art. 107 § 1 in fine kpa, zgodnie którą decyzja powinna zawierać pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. W zaskarżonej decyzji brak bowiem prawidłowego pouczenia, ponieważ z treści załączonego do decyzji odwoławczej pouczenia wynika wprost, że tylko zobowiązanemu, a więc M. R. " przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego" co jest niezgodne z prawem, aczkolwiek w niniejszej sprawie nie miało wpływu na złożenie skargi.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy ponownie zbada całą sprawę uwzględniając wszystkie powyższe uwagi i w zależności od wyników tego postępowania podejmie decyzję w trybie art. 138 § 1 kpa, przy czym wyniki prawidłowo przeprowadzonego postępowania winny znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowym rozstrzygnięciu i jego uzasadnieniu.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy p.p.s.a. stanowiący, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy orzeczono jak w sentencji.

W oparciu o art. 152 ustawy p.p.s.a określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy p.p.s.a.