Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2110/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 27
journal: Dz.U. 2009 nr 31 poz 206
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania administracyjnego egzekucyjnego opróżnienia lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Administracji i Cyfryzacji na rzecz skarżącego T. P. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2014 r. Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2014 r. w sprawie odmowy wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego dotyczącego opróżnienia przez T. P. lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w J.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgadza się ze stanowiskiem przedstawionym w decyzji pierwszoinstancyjnej, iż wstrzymanie egzekucji ma jedynie pozwolić zobowiązanemu do przygotowania się do niej. Biorąc zaś pod uwagę datę wydania decyzji o opróżnieniu spornego lokalu organ doszedł do przekonania, że strona miała czas na przygotowanie się do obowiązku opróżnienia lokalu.

Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł T. P. Podniósł, że w chwili obecnej stara się o przyznanie świadczenia emerytalnego, do którego nabył prawo.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powielając argumentację zawartą w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.

Jedną z podstawowych kwestii podlegających badaniu przez Sąd Administracyjny jest ustalenie, czy skarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne formalne elementy wymagane prawem. Jednym z takich koniecznych składników decyzji administracyjnej – zgodnie z treścią art. 107 § 1 k.p.a. – jest uzasadnienie. Paragraf 3 ww. przepisu precyzuje zaś dodatkowo, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Z treści wyżej powołanego aktu prawnego wynika więc w sposób niebudzący wątpliwości, iż uzasadnienie faktyczne i prawne musi odnosić się do konkretnej decyzji, której przedmiot i podmiot jest szczegółowo określony.

Nadto podkreślenia wymaga fakt, iż w sytuacji gdy przepis prawa materialnego, jaki organ uczynił podstawą rozstrzygnięcia, nie zawiera obligu konkretnego zachowania, a jedynie dopuszcza taką możliwość, organ winien w sposób szczególnie dokładny wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji motywy jakie nim kierowały przy jej podejmowaniu. Powinien więc szczegółowo uzasadnić powody, dla których uznał za zasadne skorzystanie z konkretnej możliwości zachowania jaką daje mu przepis prawa.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż treść uzasadnienia skarżonej decyzji nie spełnia ww. kryteriów. Podstawą działania organu był przepis art. 27 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, zgodnie z którym Wojewoda może w drodze decyzji administracyjnej wstrzymać egzekucję, w szczególnie uzasadnionych przypadkach na czas określony. Powyższa norma prawna nie zawiera obligu wstrzymania egzekucji. Sposób jej sformułowania wskazuje jedynie na to, że umożliwia organowi dane zachowanie wobec strony. To jednak, czy organ z takiego uprawnienia zechce skorzystać, zależy tylko od organu. Korzystając z możliwości wstrzymania egzekucji, czy też odmawiając skorzystania z tego uprawnienia, organ bierze jednak na siebie obowiązek uzasadnienia motywów swego działania. W sytuacji zaś z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, tj. poruszania się przez organ w granicach tzw. uznania administracyjnego, uzasadnienie decyzji powinno być szczególnie dokładne i wyczerpujące.

Skoro więc ustawodawca w przepisie art. 27 wyżej powołanej ustawy, uzależnił możliwość wstrzymania egzekucji od wystąpienia szczególnie uzasadnionych przypadków, organ działając w trybie powyższej normy prawnej powinien w pierwszej kolejności wyjaśnić to, jak rozumie sformułowanie "szczególnie uzasadnione przypadki". Następnie, przez pryzmat własnej wykładni przedmiotowego zwrotu winien ocenić okoliczności wskazywane przez stronę jako uzasadnienie wniosku.

Treść skarżonej decyzji i jej uzasadnienie świadczą jednakże o tym, że organ nie podołał ww. obowiązkom. Nie przedstawił sposobu rozumienia sformułowania użytego przez ustawodawcę w art. 27 ust. 2 omawianej ustawy, ani nie dokonał szczegółowej analizy argumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że należy się zgodzić ze stanowiskiem Wojewody. Tego typu autorytatywne stwierdzenie nie może być jednak potraktowane jako przedstawienie wyczerpującego stanowiska w sprawie.

Brak szczegółowego wyjawienia przez organ powodów, dla których postanowił wydać skarżone rozstrzygnięcie sprawia, iż niemożliwą jawi się ocena przez Sąd skarżonej decyzji. Nie znając motywów działania organu Sąd nie posiada materiału nadającego się do oceny. Tym samym, tutejszego Sąd pozbawiony został możliwości oceny poprawności merytorycznej skarżonej decyzji.

W świetle powyższych rozważań, uznając iż skarżona decyzja narusza prawo i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do wyczerpującego uzasadnienia własnego stanowiska, z uwzględnieniem argumentacji tutejszego Sądu.