Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1274/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 2 , art. 72 ust. 1, art. 77
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: § 3 ust. 1 pkt 14
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy W., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (DzU z 2008 r. nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej jako ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku), a także § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (DzU z 2004 r. nr 257 poz. 2573 ze zm.), w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (DzU z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej Kpa), określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku w celu wykonywania usług lakierniczych, na dz. nr [...] w m. N. W. gmina W..

W decyzji tej organ określił m.in. warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponadto organ w decyzji tej nałożył obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej dot. analizy hałasu oraz zanieczyszczeń gazowych i pyłowych (w szczególności immisji lotnych związków organicznych) - w zakresie określonym w pkt 1.2. lit. b i n.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 r. Nr 213, poz. 1397) ww. inwestycja jest zakwalifikowana do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane.

W dalszej części uzasadnienia organ opisał przebieg postępowania.

Ponadto organ wskazał, iż biorąc pod uwagę uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przeanalizowano: skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z realizacją inwestycji, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, a także wykorzystanie zasobów naturalnych, emisję i uciążliwości związane z eksploatacją przedsięwzięcia oraz jego usytuowanie na obszarach wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów Natura 2000.

Organ podniósł, iż eksploatacja zakładu zlokalizowanego na działkach [...] (budynek lakierni) i [...] (drogi dojazdu) będzie powodem emisji hałasu w środowisku i substancji do powietrza. Źródłami emisji substancji do powietrza są procesy lakierowania i suszenia prowadzone w urządzeniach planowanych do montażu. W ciągu roku maja być wykorzystywane środki malarskie zawierające łącznie mniej niż 1 Mg lotnych związków organicznych, wobec czego zakład nie będzie podlegał obowiązkowi dotrzymania standardów określonych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz, u. z 2011 r. Nr 95 poz. 558). Z uwagi na to, że w przedstawionym raporcie analizowano wpływ zakładu na środowisko przy wykorzystaniu takiej ilości środków lakierniczych, w niniejszej decyzji zobowiązano inwestora do zużywania ich w ilości nie przekraczającej 1 Mg/rok. W dokumentacji przedstawiono modelowanie rozprzestrzeniania w powietrzu substancji emitowanych z terenu zakładu. Z wykonanych obliczeń wynika, iż emisje te nie będą powodować przekraczania dopuszczalnych wartości odniesienia w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2010 r. Nr 16 poz. 87). Z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo terenów mieszkaniowych nałożono na inwestora obowiązek wykonania pomiarów stężeń emitowanych lotnych związków organicznych w powietrzu. W punkcie 1.2. lit. b wskazano szczegóły, co do miejsc i warunków przeprowadzenia pomiarów.

Organ wskazał, iż w związku z przedsięwzięciem wytwarzane będą odpady zarówno niebezpieczne, jak i inne niż niebezpieczne. Inwestor przedstawił w raporcie informacje na temat gospodarowania odpadami na poszczególnych etapach przedsięwzięcia tj. realizacji, eksploatacji i likwidacji. W celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego nałożono na Inwestora obowiązek magazynowania odpadów niebezpiecznych w odpowiednich do danego rodzaju odpadów pojemnikach, w miejscach utwardzonych oraz zabezpieczonych przed opadami atmosferycznymi. Ponadto organ podniósł, iż zobowiązano inwestora do selektywnego magazynowania wszystkich wytwarzanych odpadów oraz do przekazywania ich podmiotom posiadającym wymagane prawem zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Przy założeniu, że inwestor będzie realizował planowane przedsięwzięcie zgodnie z zapisami w raporcie i warunkami niniejszej decyzji inwestycja nie będzie naruszać przepisów prawa w zakresie gospodarki odpadami.

Organ zwrócił uwagę, iż analizując wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z raportem pod kątem wpływu na środowisko gruntowo-wodne stwierdzono, że skala przedsięwzięcia jest niewielka i nie koliduje z istniejącymi ujęciami wód podziemnych. Całość wody wykorzystywana w procesie eksploatacji na cele socjalno-bytowe i porządkowe pochodzić będzie z sieci wodociągowej zewnętrznej zgodnie z zawartą umową z Przedsiębiorstwem Komunalnym Sp. z o.o. we W.. Biorąc pod uwagę gospodarkę ściekową, ścieki socjalno-bytowe odprowadzane będą do szczelnego zbiornika bezodpływowego i wywożone do oczyszczalni ścieków. Wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane do gruntu w granicach nieruchomości w sposób niezorganizowany. W celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego inwestor zamierza prowadzić czynności lakierowania elementów, ich pakowania i magazynowania wewnątrz hali i zastosować w zakładzie szczelne posadzki. Lakiery i pozostałe substancje chemiczne będzie magazynować w pomieszczeniu wyposażonym w szczelne posadzki oraz wyposaży zakład w sorbenty do zbierania wycieków. Zastosowane środki techniczne oraz nałożone w niniejszej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia przyczynią się do ochrony środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem oraz zapewnią spełnienie wymogów.

Jak wynika z dokumentacji stacjonarnymi źródłami hałasu w hali będą: sprężarka, urządzenia do natrysku lakieru i suszarka tunelowa. Ponadto wystąpi emisja hałasu do środowiska związana z liniowymi źródłami hałasu, tj. z przejazdami pojazdów ciężarowych m.in. z dostawą surowca i gotowym produktem.

Biorąc pod uwagę skalę i charakter planowanego przedsięwzięcia oraz jego lokalizację przeprowadzono analizy rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku, które wykazały, że zakład spełniać będzie wymagania odnośnie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. u. 2007 Nr 120 poz. 826). Z analizy wynika, iż prace w zakładzie odbywać się będą wyłącznie w porze dziennej wewnątrz hali przy zamkniętych otworach zewnętrznych, stąd warunek wpisany do niniejszej decyzji.

Realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w przepisach, pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i w jego uzupełnieniu oraz niniejszej decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli R. i A. S. wskazując, iż na działce [...] firma R. postawiła i użytkuje bez zezwoleń kontenerową komorę lakierniczą [...]. Lakieruje w niej min. części AGD dla firmy S.. Na działce [...] w hali znajduje się suszarka tunelowa, wykorzystywana do suszenia polakierowanych w komorze lakierniczej detali.

Odnosząc się do decyzji odwołujący wskazali, iż już dziś wiadomo, że wyniki pomiaru immisji lotnych będą korzystne dla firmy R., w końcu to ona za nie zapłaci i sama wybiera firmę. Odwołujący podnieśli, iż odpady magazynowane są od lat w skrzyniach pod otwartym niebem. Wystarczy obejrzeć zdjęcia umieszczone na płycie dołączonej, jako załącznik. Opady deszczu wypłukują chemię do gleby. Nawet, jeśli właściciel firmy R. nie zdawał sobie sprawy ze skutków takiego przechowywania zużytych puszek do kwietnia 2010 r., to po tym okresie powinien być uświadomiony raportem opracowanym przez firmę [...]. A tymczasem zużyte puszki nadal przechowywane są w miejscach niezadaszonych, narażonych na opady atmosferyczne. W ocenie odwołujących po umieszczeniu komory lakierniczej w hali firma ta będzie miała jeszcze mniej miejsca na przechowywanie tych odpadów.

Strona podniosła, iż mimo, że firma R. sporządziła raport dla ośmiogodzinnego dnia pracy, czterogodzinnego działania urządzeń lakierniczych, urząd określa w warunkach prowadzenia prac w godzinach między 6,00 a 22.00. Firma R. prowadzi działalność od 7.00 do 16.00, ale nierzadko zdarza się, że prace trwają do późnego wieczora oraz w soboty. Ponadto odwołujący wyjaśnili, iż pomimo zapewnień prezesa firmy R., co do zamykania hal w sezonie nazwijmy go "niegrzewczym", prace w halach prowadzone były przy otwartych na oścież bramach.

Odwołujący zwrócili również uwagę, iż nałożenie obowiązku obsadzenia Tereniu inwestycji zielenią wysoką i średnią w postaci zwartego pasa zieleni izolacyjnej zimozielonej jest żartem, ponieważ firma otoczyła się dwumetrowym murem zwieńczonym drutem kolczastym. Przy granicach działek, do których posiada tytuł prawny znajdują się istniejące hale oraz planowany do realizacji budynek magazynowy. Przy naszej granicy składuje się różne detale, jest kontener, kojec dla psa, a w środku działki [...] znajduje się plac manewrowy dla samochodów wwożących detale do polakierowania oraz paliwo dla lakierni.

W ocenie odwołujących rozprawa administracyjna odbyła się z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa tj Art. 92 Kpa. Odwołujący podnieśli, iż nie poinformowano ich odpowiednio wcześnie, przez co nie mogli się do niej w należyty sposób przygotować.

Odnośnie hałasu strona wskazała, iż poprzedni raport, którego wersję elektroniczną dołączono do tego pisma stwierdzał: "Na podstawie przeprowadzonych pomiarów poziomu ciśnienia akustycznego komory lakierniczej dokonano podziału na dwa dominujące źródła. Pierwszym elementem powodującym emisję akustyczną stał się zespół silnika i wentylatora promieniowego, dla którego pomiary akustyczne dokonano na wysokości h = 1,5 m, uzyskując średni poziom ciśnienia akustycznego LpA = 86,7 dB. Wartość ta stała się podstawą do wyznaczenia źródła pośredniego, oznaczonego jako BI w symulacji rozprzestrzeniania się dźwięku na poziomie 56,7 dB, uwzględniając 30 dB izolacyjności właściwej przegrody budynku planowanej hali.

Drugim elementem składowym źródła hałasu powodującym znaczącą emisję akustyczną stał się wylot strugi powietrza z emitora komory lakierniczej. Średni poziom ciśnienia akustycznego uzyskany z pomiarów terenowych wyniósł LpA = 91,6 dB. Wartość LpA = 91,6 dB wykorzystano dalej do określenia poziomu mocy akustycznej, celem przedstawienia tego elementu komory lakierniczej jako źródło punktowe w symulacji rozprzestrzeniania się dźwięku."

Powyższy wylot znajdować się będzie nad dachem hali - emitować będzie 91dB i nie "rozpłynie się" do 30dB na odległości ok, 30 metrów.

W dalszej części odwołania odwołujący się w 35 punktach wskazali dlaczego nie zgadzają się na istnienie działalności lakierniczej. Wskazali oni m.in. iż: wszystkie pokoje ich domu, a więc miejsca, w których ciągle przebywamy, znajdują się od strony pracujących urządzeń lakierniczych. Usytuowania naszego domu nie zmienimy, obserwując pył lakieru wydostającego się z komory lakierniczej, mamy pełne prawo sądzić, że inwestor nie stosuje w tym urządzeniu żadnych z wymaganych filtrów, dokumenty pełne są niedomówień oraz sprzeczności, w ogóle nie wspomniano o obróbce hałaśliwych szlifierek, używanych do przygotowania detali, w jednym miejscu inwestor pisze o zmianie użytkowania istniejących budynków, a w drugim o półtora metrowych wykopach pod budowę hali, w której znajdować się będzie komora lakiernicza, w jednym miejscu inwestor pisze o trzech emitorach wprowadzających emisję pyłów do powietrza, a innym razem o jednym wspólnym dla dwóch urządzeń, brak innej uciążliwej działalności w tej okolicy, celowo zatajono specyfikację techniczną urządzeń, teren inwestycji otoczony jest domkami jednorodzinnymi, w większości piętrowymi oraz polem uprawnym, będą powstawały odpady niebezpieczne, mamy poważne zastrzeżenia do schematu przedstawiającego rozprzestrzenianie się dźwięku.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ po przedstawieniu przebiegu postępowania i przytoczeniu obowiązujących przepisów prawa wskazał, iż najistotniejsze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma fakt pozytywnego zaopiniowania planowanego przedsięwzięcia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.. Zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10.03.2011 r. sygn. akt IV SA/Po 751/10 oraz w wyrok z dnia 30.06.2011 r. sygn akt IV SA/Po 1027/10) opinie organów uzgadniających są wiążące dla organu wydającego decyzję środowiskową. Dalej organ wskazał, iż badając całość akt sprawy, rozpatrując merytorycznie sprawę stwierdził, że można wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia na określonych w zaskarżonej decyzji warunkach.

Organ wyjaśnił, iż oceniając wniosek inwestora oraz przedstawiony raport oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji wraz z uzupełnieniami stwierdzić należy, iż spełnia on kryteria wyrażone w przepisie art. 73 i 74 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Organ wyjaśnił, iż biorąc pod uwagę opinie i uzgodnienia dokonane przez organ I instancji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w S., należało uzgodnić środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia polegające na zmianie sposobu użytkowania budynku w celu wykonywania usług lakierniczych, na dz. nr [...] w m. N. W., gm. W..

Odnosząc się do zarzutów skarżących organ wskazał, iż nie znajdują one uzasadnienia w przepisach prawa dotyczących planowanej inwestycji, a także w zabranym materiale dowodowym. Organ prawidłowo nałożył na inwestora wszystkie obowiązki - decyzja środowiskowa w żaden sposób nie zastępuje innych decyzji, wydawanych w innych postępowaniach administracyjnych. Wyniki badań laboratoryjnych muszą być wiarygodne, bo gdyby nie były to podmiot je wydający utraciłby wiarygodność i naraził się na odpowiedzialność karną i cywilną - bez znaczenia jest więc kto płaci za wykonane badania. Gospodarkę odpadami, w tym odpadami niebezpiecznymi regulują, przepisy ustawy o odpadach - inwestor będzie więc musiał wszcząć odpowiednie postępowania i uzyskać stosowane decyzje administracyjne. Wyznaczenie czasu pracy zakładu w porze dziennej ma służyć ograniczeniu wpływu inwestycji na środowisko - to inwestor zdecydował, że w porze dziennej praca odbywać się będzie przez 8 godzin, czterogodzinne działanie urządzeń lakierniczych. Nie oznacza to, że inwestor może wykonywać pracę ponad normy, które sam sobie narzucił we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Prace muszą przebiegać przy zamkniętej hali - nie ma od tego żadnego wyjątku.

Dalej organ wskazał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, iż załączony do akt sprawy raport jest niekompletny lub nieprawdziwy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł R. S. zarzucając jej naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 13 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 92 Kpa.

W uzasadnieniu skargi, w treści poprawionej pismem z dnia [...] stycznia 2012 r., skarżący wskazał, iż Kolegium nie przeanalizowało całości dokumentów oraz nie próbowało wyjaśnić wątpliwości, nie doszukało się sprzeczności. Skarżący wyjaśnił, iż Kolegium nie doszukało się nawet tego, że w obliczeniach w uzupełnieniu raportu zmniejszono czas pracy do 3 h pisząc na 14 stronie "czterogodzinne działanie urządzeń lakierniczych".

W dalszej części uzasadnienia skarżący opisał dotychczasową działalność lakierni wskazując m.in., iż spółka lakieruje nadal pomimo braku decyzji o warunkach środowiskowych, decyzji o warunkach zabudowy, przyjętego zgłoszenia działalności przez starostwo, braku warunków emisyjnych, prawomocnego nakazu rozbiórki lakierni.

Skarżący podniósł, iż zaplanowane kontrole nie są skuteczne na takie firmy jak R. czego przykładem może być sprawa decyzji PSP z S., która nakazała usunąć firmie R. dwa tysiąclitrowe zbiorniki z paliwem znajdujące się przy lakierni. Zbiorniki te oczywiście zostały usunięte, ale tylko na czas zapowiedzianej kontroli. Po tym okresie wróciły na swoje "niezgodne z prawem" miejsce. Dopiero prośba o ponowną kontrolę tym razem niezapowiedzianą, którą przeprowadzono w asyście policji spowodowała doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem.

Skarżący zwrócił również uwagę, iż przedstawiciel firmy poświadcza nieprawdę w postępowaniach administracyjnych w celu uzyskania dogodnych dla siebie decyzji administracyjnych, przeciągania postępowań. W ocenie skarżącego inwestor za wszelką cenę, nie chcąc przerywać nielegalnej działalności, a co za tym idzie utracenia kontrahentów, postanowił wystąpić trzeci raz do UMiG W. o wydanie decyzji o warunkach środowiskowych. Poprzez niejasne sformułowania, skrajnie sprzeczne stwierdzenia, używania różnych nazw urządzeń i nie podawania informacji zgodnych z prawdą niejako wymusił na urzędnikach wydanie decyzji.

Zdaniem skarżącego ocena oddziaływania na środowisko wymagana jest w przypadku planowanych przedsięwzięć, a nie już istniejących. Nie jest to planowane przedsięwzięcie, a legalizacja już istniejącej od 2008r działalności. Przeniesienie tej działalności z działki [...] na [...], na których inwestor może działać, nie należy traktować, jako nowego przedsięwzięcia.

Odnośnie rozprawy administracyjnej skarżący wskazał, iż: nie rozpoczęto jej od sprawdzenia, czy strony zostały powiadomione o terminie rozprawy odpowiednio wcześnie, nie uwzględniono jego wniosku, złożonego o 13.05, jeszcze przed oficjalnym rozpoczęciem rozprawy (przedstawieniem stron i tematu rozpraw). Skarżący wskazał, iż nie zostali odpowiednio wcześnie powiadomieni o terminie rozprawy administracyjnej, oraz iż nie przedstawiono dowodów, które dostarczyli wcześniej do urzędu oraz wyznaczono bardzo niedogodną godzinę jej rozpoczęcia. Skarżący podniósł, iż nie uwzględniono ich prośby o przeniesienie rozprawy na inny termin w godzinach późno popołudniowych.

Skarżący dalej podniósł, iż zawiadomienie o przesłaniu odwołania do SKO oraz możliwości zapoznania się z ewentualnymi wypowiedziami na jego temat stron, przed wysłaniem pisma do SKO otrzymał dzień po odebraniu decyzji SKO. Skarżący zwrócił również uwagę, iż nie ustalono, jakim dokładnie urządzeniem firma będzie lakierować przedstawiając w dalszej części uzasadnienia dlaczego uważa, iż będzie to nadal to ta sama kabina co dotychczas.

W dalszej części uzasadnienia skarżący przytoczył fragmenty poprzedniego raportu odnoszącego się do emisji hałasu.

Skarżący wskazując na sprzeczności w raporcie wskazał, iż mimo, że opis parkingu, na jakim parkować będą samochody pracowników określony został w całej dokumentacji na działce [...] od strony południowej przedsięwzięcia, to rysunki poruszania się pojazdów i obliczenia zostały przeprowadzone dla działki [...], tuż pod jego oknami. Skarżący wskazał, iż w wielu miejscach, w opracowaniach pisze się o zamontowaniu urządzeń w już istniejących budynkach, wyposażonych w niezbędne przyłącza (raport pkt.2.5) . Skarżący wskazał, iż nie może pojąć tylko dlaczego w innych miejscach, dość często zresztą wspomina się o budowie nowej hali, o wykopach 1,5 metrowych (13.2 raport) "głębokość wykopów wykonanych pod realizację przyłączy oraz elementów konstrukcji hali wynosić będzie max.1,5m" oraz (pkt. 20 raport) "w czasie budowy nowej hali... miejsc wykonywania wykopów".

Skarżący zwrócił uwagę, iż mimo, że inwestycja dotyczy działki mniejszej [...] tak często opisuje się działkę [...]. Przykład: pkt.6.7 raportu, pkt.9.3 raportu ... Odpowiedź nasuwa się jedna. Raport P. jest kopią poprzedniego raportu firmy O.. Można doszukać się całych fragmentów skopiowanych z poprzedniego raportu, a w ogóle nie dotyczących działki [...], na której inwestycja ma powstać. Zdaniem skarżącego inwestor oprócz zatajenia informacji o hałasie wyciągów zataił też inną bardzo ważną rzecz, o którą pytał się RDOŚ. RDOŚ zapytał inwestora czy w zasięgu 10xh (h - wysokość komina) znajdują się budynki piętrowe, ponieważ dla każdego takiego budynku mieszczącego się w promieniu 145m (wysokość komina 14,5m) należało przeprowadzić dodatkowe obliczenia. Obliczenia te są niezbędne. Wyniki tych obliczeń pozwalają wykluczyć przekroczenia emisji zanieczyszczeń na większych wysokościach dla domów piętrowych. Nie wiem, czy inwestor chciał oszczędzić na pieniądzach potrzebnych na wykonanie tych dodatkowych kilku obliczeń dla kilkunastu domów, które znajdują się w promieniu tych 145m, oszczędza na naszym zdrowiu, czy jest jakiś inny powód. Skarżący wskazał, iż w poprzednim raporcie, którym gmina aktualnie dysponuje, zapisana jest informacja o tym, iż w promieniu 50m (wysokość komina 5m) istnieje taki budynek. W promieniu 145m z uwagi na większość tego typu budynków jest ich kilkanaście. Skarżący podkreślił, iż nie obliczono emisji powstałych przy ogrzewaniu hal produkcyjnych. Także emisji pyłów. Obliczenia te przeprowadzane były w poprzednim raporcie. Skarżący podniósł, iż jak pokazały wyniki obliczeń ustalone ostatecznie dla RDOŚ, inwestor chcąc wykazać brak oddziaływania emisji na sąsiednie nieruchomości "zszedł" z czasem instalacji z 8-9 godzin (Karta Informacyjna przedsięwzięcia dołączona do wniosku "czas funkcjonowania instalacji będzie przez pięć dni w tygodniu, 8-9 godzin dziennie" do 3 godzin na dobę zarówno dla emisji hałasu, jak i emisji pyłu. Skarżący wyjaśnił, iż komin miał mieć 5 metrów, ale zwiększono go do 14,5m. Urządzenia miały pracować 8-9 godzin, zmniejszono do 3. Prędkość wylotowa emitora była 2m/s, zmniejszyli do 0, zmniejszono też prędkość wiatru. Jak widać, jeśli coś nie gra w obliczeniach zawsze można zmienić kilka cyfr. Skarżący wskazał, iż z jego obserwacji wynika, że 15l/dobę lakieru to minimum, w decyzji nie określono zakresu godzin pracy urządzeń. Skarżący zwrócił uwagę, iż postanowienia gminy o obsadzeniu zielenią wysoką terenu dookoła inwestycji jest niedorzeczne, ponieważ zieleń nie zatrzyma tych emisji, będzie długo rosła, a jak już urośnie ... to zacieni zupełnie posesje skarżącego znajdującą się dokładnie po stronie północnej inwestycji.

Odnośnie odpadów skarżący podniósł, iż w tej kwestii nic się nie zmieniło. Nadal puste pojemniki po detergentach składowane są pod gołym niebem w plastikowych pojemnikach, narażone na czynniki atmosferyczne takie jak śnieg czy deszcz. Skarżący podkreślił, iż uruchamianie kabiny lakierniczej powoduje spadki napięcia w sieci jego domu.

Skarżący wyjaśnił ponadto, iż wariant wybrany przez inwestora jest niekorzystny w aspekcie ochrony gruntów. Działka nr [...] pod względem rodzaju użytku oraz rolniczej przydatności stanowi grunt orny (sad), II klasy bonitacji, tj. kompleks pszenny bardzo dobry (1). Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz U z 2004, nr 121, poz. 1266 z póź. zrn.) na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów, jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej".

Skarżący wskazał, iż oglądając mapkę topograficzną stanowiącą załącznik nr 1 raportu - można dojść do wniosku, że teren tej inwestycji jest dość duży, a otaczających ten teren domów jednorodzinnych, stosunkowo mało. Mapa ta jednak nie była dawno aktualizowana. Błędnie zaznaczony jest teren inwestycji sięgający około czterech szerokości działek na ulicy G.. W rzeczywistości powinna być to wielkość obszaru przynajmniej cztery razy mniejszego. Teren, na którym działa spółka ma niecałe 1200 m2 powierzchni i obejmującej dwie działki [...] i [...]. Obszar inwestycji znajduje się w środku ulicy G., wzdłuż której pobudowane są domy jednorodzinne. Klinem od strony północnozachodniej wychodzi z ulicy G. ul. K., przy której także pobudowane są domy jednorodzinne. Najbliższe domy na tej ulicy będą oddalone na odległość mniejszą niż 100m od miejsca lakierni.

W uzasadnieniu skarżący scharakteryzował również wytwarzane odpady niebezpieczne oraz inwestor powołuje się na nieobowiązujące studium, a obecne określa ten teren terminem "wielofunkcyjna zabudowa wiejska".

Zdaniem skarżącego poprzez wydanie inwestorowi ustalonych prawem decyzji, oraz zezwoleniu mu na prowadzenie takiej działalności UMiG W. nijako "skaże" mieszkańców zamieszkujących najbliżej położone działalności na oddychanie nieprzyjemnymi oparami lakieru, niebezpieczną chemią którą wiatr kierował będzie na ich posesje jak to ma miejsce obecnie. Zmusza nas to do pozostawania w domach, zamykania okien, w ogródkach nie da się przebywać.

Przebywanie w takich warunkach w okresie dłuższym, długoletnim doprowadzić może do powstania trwałych chorób, alergii pobliskich mieszkańców. Skarżący podniósł, iż mieszkańcy nie chcą oddychać gorszym powietrzem, którego skład jak zapewnia inwestor będzie zgodny z polskimi normami. Nie chcemy oddychać "normami" tylko "czystym powietrzem". Inwestycja znajdować się będzie ok. 40m od ich domu, w którym wszystkie okna pokoi znajdują się od strony południowej, od strony lakierni. W ocenie skarżącego wydanie takim podmiotom zgody na lakiernictwo "otworzy drogę innym" tego typu przedsięwzięciom. Bo przecież coś takiego już będzie istnieć.

Skarżący podkreślił, iż mieszkając obok firmy zajmującej się działalnością lakierniczą od prawie czterech lat, posiadającej urządzenie o 98% skuteczności filtrowania zanieczyszczeń wiemy, jak w takich warunkach się żyje. Nie chodzi już nawet o to, czy firma ta ma na to zgodę, czy nie. Działa takimi czy innymi maszynami, skoro producenci w specyfikacjach wypisują, że skuteczność ich urządzeń sięga po założeniu filtrów 100%. Zamknięte okna, spadki napięcia, smród i hałas na co dzień. To jest nasza szara rzeczywistość, którą poprzez wydanie decyzji środowiskowej pozwala nam przypuszczać, że zostaniemy w nią "wciśnięci" na najbliższe kilkanaście lat - dopóki inwestor nie odpuści sobie tego rodzaju działalności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. skarżący podtrzymał skargę oraz oświadczył, iż inwestor dostał zgodę na budowę budynku magazynowego na przedmiotowej działce nr [...]. Skarżący podkreślił, że lakiernia na działce obok cały czas pracuje, myślę jednak że organ doprowadzi do likwidacji tej lakierni. W ocenie skarżącego standard życia mieszkańców od momentu powstania tej komory lakierni pogorszył się. Zdaniem skarżącego przeniesienie tej lakierni do wewnątrz nic nie zmieni. Skarżący jednocześnie oświadczył, iż chciałbym, żeby Sąd wydając wyrok wstrzymał wykonanie decyzji SKO oraz żeby Sąd definitywnie uchylił tą decyzję i zakazał działalności tej firmie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku w celu wykonywania usług lakierniczych.

Podstawę materialnoprawną wydanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 72 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji wymienionych w tym przepisie (m.in. decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę) konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wymóg uprzedniego ustalenia środowiskowych uwarunkowań odnosi się do przedsięwzięć enumeratywnie wymienionych w rozporządzeniu do ustawy. W dacie wydania zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej, obowiązywało w tym względzie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację inwestycji (to następuje na etapie m. in. decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę). Przepisy dotyczące ocen środowiskowych wprowadzone zostały w wyniku implementacji przepisów wspólnotowych (dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, Dz.Urz.UE L 175 z dnia 5 lipca 1985 r., s. 40) i mają one służyć wyłącznie weryfikacji oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Dlatego postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję (por. art. 2 ust. 1 dyrektywy i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). Postępowanie to dotyczy - co należy podkreślić - planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (zob. wyrok z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. II OSK 696/09 oraz wyrok z dnia 30 czerwca 2010 r. II OSK 988/09, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przed przystąpieniem do oceny wydanej w niniejszej sprawie decyzji Sąd postanowił ustosunkować się do zarzutu skarżącego, iż w przedmiotowej sprawie decyzja dotyczy inwestycji, która jest już zrealizowana. Z powyższym nie można się zgodzić. Fakt prowadzenia przez inwestora obecnie działalności identycznej co planowana, co prawda sugerować może tożsamość, to jednakże w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że inwestor obecnie prowadzi działalność na innej działce niż określona we wniosku.

Stosownie do treści art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane m.in. dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć instalacje do powierzchniowej obróbki metali lub tworzyw sztucznych z zastosowaniem procesów chemicznych lub elektrolitycznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 15.

Wobec powyższego wskazać należy, iż przedsięwzięcie planowane przez inwestora zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Podnieść należy, iż ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku zawiera dość szczegółowe regulacje w zakresie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dopiero spełnienie wszystkich wymogów ustawowych pozwala na podjęcie prawidłowej decyzji w tym przedmiocie.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. W ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia ustala się i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływania między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalni oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku). W przypadku planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ocenę przeprowadza się, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku.

W przedmiotowej sprawie obowiązek sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji został nałożony postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...].

Przed wydaniem postanowienia organ, stosownie do treści art. 78 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku obowiązkowo zasięga opinii właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego i regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Wskazane organy, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych wcześniej) wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W niniejszej sprawie powyższa procedura została zachowana. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w swojej opinii nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. stwierdził, że dla planowanej inwestycji jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu w zakresie przewidzianym w art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Odmienne stanowisko zajął Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. w postanowieniu z dnia [...]maja 2011 r., nr [...]).

Jak już wskazano wyżej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć dokumenty, wymienione w art. 74 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, tzn.:

1) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

2) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

3) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na którym będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

4) w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej oraz przedsięwzięć dotyczących urządzeń piętrzących I, II i III klasy budowli, zamiast kopii mapy, o której mowa w pkt 3 - mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

5) dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (...);

6) wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a-1c.

W ocenie Sądu znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja odpowiada tym wymogom. Do wniosku inwestor załączył kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, jak również zaświadczenie, że obszar w obrębie którego położona nieruchomość nie jest objęta obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.

W tym miejscu przypomnieć należy, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Mimo tego rodzaju funkcji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzedzająca jej wydanie ocena oddziaływania na środowisko musi mieć charakter kompleksowy, pozwalający organowi na zdobycie pełnej wiedzy odnośnie skutków środowiskowych przedmiotowego przedsięwzięcia. Dokumenty zgromadzone w trakcie postępowania (w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) są, w rozumieniu Kpa., środkami dowodowymi, chociaż nie są to dokumenty urzędowe. Dlatego też raport niespełniający wymagań ustalonych w art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku nie powinien być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem. Z drugiej jednak strony zarzut stawiany raportowi powinien być oparty na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem, tj. art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, a także przepisu prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść wymagania ustalonego w określonym przepisie art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (vide: wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010r., sygn. akt II OSK 1848/10 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, będącym dowodem w sprawie administracyjnej, przedkładanym przez inwestora. Inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają, wynikającą z przepisów Kpa o postępowaniu dowodowym, możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę, w celu wykazania, że raport jest sporządzony wadliwie (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007r., sygn. akt II OSK 363/06 – Lex nr 323849). W orzecznictwie wskazuje się, iż zastrzeżenia strony co do raportu nie mogą być gołosłowne, lecz powinny być poparte np. ekspertyzą wskazującą w sposób udokumentowany na wady raportu (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08, LEX nr 526577). Skarżący mieli zatem możliwość złożenia w toku postępowania przed organami obu instancji kontrraportu sporządzonego przez inną osobę, który podważałby ustalenia opinii przedłożonej przez inwestora dla potrzeb wydania decyzji środowiskowej (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 31 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 390/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku określono wymogi, jakim powinien odpowiadać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Omawiana ustawa nie określa jednakże poziomu szczegółowości informacji zawartych w raporcie.

W szczególności zwrócić należy uwagę, iż w myśl art. 66 ust. 1 pkt 5 – 7 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku raport ten powinien m.in. zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru; określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko; uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami.

Znajdujący się w aktach przedmiotowej sprawy raport, uzupełniany na skutek wezwań Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zawiera elementy określone w art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zarzuty strony odnoszące się do hałasu i emisji po pierwsze kwestionują zawarte w raporcie obliczenia, co jak wskazano wyżej winni być poparte dokumentem sporządzonym przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę. Po drugie skarżący nie formułuje konkretnych zarzutów, lecz w większości cytuje poprzedni raport. W tym miejscu wskazać należy, iż analiza akustyczna znajdująca się w raporcie wykazała, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało przekroczenia akustycznych standardów ochrony środowiska na terenach objętych ochroną akustyczną zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Również w odniesieniu do emisji wskazać należy, iż po pierwsze w decyzji zobowiązano inwestora do zużywania środków lakierniczych w ilości nieprzekraczającej 1Mg/rok, co następnie powoduje uznanie, że zakład nie będzie podlegał obowiązkowi dotrzymania standardów określonych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz U. Nr 95, poz. 558). Ponadto zwrócić należy uwagę, iż w raporcie przedstawiono modelowanie rozprzestrzeniania w powietrzu substancji emitowanych z terenu zakładu. Na podstawie obliczeń przedstawionych w tym dokumencie należy uznać, iż emisje te nie będą powodować przekraczania dopuszczalnych wartości odniesienia w powietrzu oraz dopuszczalnych częstotliwości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87).

Ponadto w celu zweryfikowania ww. obliczeń organ nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej.

W tym miejscu odnieść również należy się do zarzutu skarżącego, iż w toku postępowania nie ustalono jakie urządzenie będzie wykorzystywane do lakierowania. Powyższe nie ma żadnego znaczenia w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. W sprawie nie ma znaczenia jaki sprzęt będzie wykorzystywany byleby były zachowane narzucone zaskarżoną decyzją normy. Organ w ramach postępowania nie może narzucić inwestorowi konkretnych rozwiązań technologicznych. Organ ten jak wspomniano wyżej czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących odpadów niebezpiecznych wskazać należy, iż na inwestora w decyzji zostały nałożone obowiązki określonego gospodarowania odpadami niebezpiecznymi, które mają zagwarantować zabezpieczenie środowiska. Natomiast kwestia naruszenia powyższego obowiązku jak również obowiązków wynikających z ustawy o odpadach nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Podnieść w tym miejscu należy, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych.

Podkreślić również należy, iż ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku w toku postępowania kładzie szczególnie istotny nacisk na udział społeczeństwa w ochronie środowiska. Znajduje to odzwierciedlenie w wielu przepisach tej ustawy, w tym między innymi w art. 79 ust. 1 stanowiącym, iż przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podnieść należy, iż art. 33 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku nakazuje organowi przed wydaniem decyzji podanie do publicznej wiadomości szeregu informacji, w tym dotyczących przedmiotu decyzji, która ma być wydana. Skoro zatem społeczeństwo ma zagwarantowany udział w postępowaniu, w tym prawo do informacji o przedsięwzięciu, to jego realizacja nie może być pozorna.

W toku postępowania przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, obwieszczeniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., organ pierwszej instancji podał do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania, o tym z czyjego wniosku prowadzone jest postępowanie, o organie właściwym do wydania decyzji i organie właściwym do dokonania uzgodnienia oraz wydania opinii, jak również o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków oraz terminie ich składania co zostało udokumentowane m.in. wydrukami z Biuletynu Informacji Publicznej. Również decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji organ doręczył stronom postępowania jak i podał jej treść do publicznej wiadomości.

W ocenie Sądu postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzone zostało prawidłowo.

Zwrócić również należy uwagę, iż zgodnie z art. 77 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji:

1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska;

2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 10-15.

Organ występujący o uzgodnienie lub opinię, o których mowa w ust. 1, przedkłada (ust. 2 art. 77 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku):

1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to uzgodnień i opinii dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu.

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż również ten warunek został spełniony. Pismami z dnia [...] i [...] czerwca 2011 r. organ zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Do pisma z dnia [...] czerwca 2011 r. dołączono kopie wniosku inwestora oraz raport o oddziaływaniu na środowisko. Pismo to zawierało również informację, iż na obszarze, gdzie jest planowana inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Nadto, dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod kątem wymogów określonych w art. 82 ust. 1 i 3 ustawy, stwierdzono, że transponuje ona wszystkie elementy przewidziane cytowaną regulacją. Poza tym uzasadnienie faktyczne decyzji wskazuje fakty, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł przy określeniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji wskazał też powody, dla których określił konkretne środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia lub odstąpił od ich określenia. Wprawdzie uzasadnienie prawne decyzji zostało sformułowane w sposób lakoniczny, tym niemniej okoliczność ta nie uzasadniała konieczności wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Jednocześnie stwierdzić należy, iż uzasadnienie przedmiotowej decyzji czyni zadość wymaganiom określonym w art. 85 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. W myśl art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, które - niezależnie od wymagań wynikających z Kpa - w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinno zawierać: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy (art. 85 ust. 3 ustawy).

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w badanym postępowaniu administracyjnym, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa, organy dokonały wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Materiał dowodowy został zebrany w sprawie prawidłowo także w ramach obowiązku działania organu administracji z urzędu. Materiał ten ma charakter kompletny i składają się na niego karta informacyjna przedsięwzięcia i raport. Skarżący ani pozostałe strony nie zgłaszały wniosków dowodowych na poparcie swoich twierdzeń, ograniczając się jedynie do powielania zarzutów pod adresem raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W szczególności skarżący nie przedstawili żadnych dowodów przeciwnych na potwierdzenie zasadności stawianych zarzutów, które organ powinien był wziąć pod uwagę i ocenić.

Stąd zarzuty strony odnoszące się do naruszenia art. 6, 7, 9, art. 10, art. 11, art. 75 i 77 nie znajdują uzasadnienia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92 Kpa, zgodnie z którym termin rozprawy powinien być tak wyznaczony, aby doręczenie wezwań oraz ogłoszenie o rozprawie nastąpiły przynajmniej na siedem dni przed rozprawą, uznać należy, że jest on zasadny. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy zawiadomienie o rozprawie, która odbyła się [...] lipca 2011 r. doręczono wszystkim stronom postępowania bez zachowania 7 dniowego terminu. Większość zawiadomień doręczono dnia [...] lipca 2011 r, a więc na 6 dni przed rozprawą. Natomiast skarżącym zawiadomienie doręczono w dniu [...] lipca 2011 r. Zwrócić również należy uwagę, iż jednemu z uczestników zawiadomienie doręczono dopiero w dniu, w którym odbyła się rozprawa.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż organ dopuścił się naruszenia art. 92 Kpa jak również art. 8 Kpa, jednakże powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Dodać w tym miejscu trzeba, że w art. 33 ust. 1 pkt 9 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, określono, że jednym ze środków gwarantujących społeczeństwu czynny udział w omawianym postępowaniu jest rozprawa administracyjna. W myśl art. 36 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku organ właściwy do wydania decyzji może przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa, a tym samym nie ma takiego obowiązku.

Na koniec wyjaśnienia jeszcze wymaga, że Sąd, kierując się zasadą szybkości oraz sprawności postępowania sądowego, a także uwzględniając zasadę ekonomiki procesowej, nie rozpatrywał wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wniosek ten został zgłoszony w dniu rozprawy, a więc przed wydaniem wyroku w sprawie, a po myśli art. 61 § 6 Ppsa - wstrzymanie wykonania decyzji upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.