Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 573/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1,art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 12 ust. 7, art. 20 ust. 1 pkt 1b
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1396
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: art. 15zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w D. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Wojewoda [...], dalej jako: "Wojewoda", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. B., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], dalej jako: "Starosta", z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej P. W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...], obejmującej wieżę o konstrukcji kratowej stalowej o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. wraz z urządzeniami sterującymi zamontowanymi na typowych konstrukcjach wsporczych posadowionych wewnątrz wieży na płycie betonowej z zainstalowaniem na wieży 12 anten sektorowych i 6 anten radiolinii; wewnętrzną linią zasilającą - wiz od projektowanej szafki pomiarowej posadowionej przy granicy działki nr [...], do projektowanej rozdzielnicy stacji bazowej [...] posadowionej pod wieżą, przewidzianej do realizacji na terenie działki nr [...] w obrębie [...] P. , gmina K. .

Z uzasadnienia ww. decyzji Wojewody wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 10 sierpnia 2018 r. do Starostwa Powiatowego w D. wpłynął wniosek P. z siedzibą w W. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...], obr. [...] P. , w gm. K. .

Zawiadomieniem z 22 sierpnia 2018 r. Starosta poinformował strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych przez organ materiałów.

Pismem z 30 sierpnia 2018 r. swoje uwagi w sprawie wniosła W. B..

W wyniku analizy posiadanych dokumentów Starosta, postanowieniem z [...] września 2018 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia wskazanej dokumentacji Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska.

W dniu 3 grudnia 2018 r. inwestor uzupełnił dokumentację o uzyskane postanowienie RDOŚ w S. (z [...] listopada 2018 r. znak [...]) nienakładające obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

W wyniku ponownej analizy zgromadzonej dokumentacji Starosta, wobec spełnienia wymagań określonych przepisami ustawy Prawo budowlane, decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. udzielił P. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w obr. [...] P. .

W. B. od powyższej decyzji złożyła odwołanie.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, w tym kierowanie korespondencji do osoby nieżyjącej.

Ponownie prowadząc postępowanie Starosta, postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., zawiesił z urzędu postępowanie celem ustalenia następców prawnych jednej ze stron postępowania. Następnie, w wyniku poczynionych ustaleń, z uwagi na ustąpienie przyczyny uzasadniającej zawieszenie, postanowieniem z [...] maja 2019 r. podjął zawieszone postępowanie i zawiadomieniem z 31 maja 2019 r. poinformował strony o ponownie prowadzonym postępowaniu, a także możliwości składania uwag i żądań. Pismem z 5 czerwca 2019 r. Burmistrz K. [...] poinformował Starostę o stwierdzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nieważności decyzji Burmistrza K. [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...], obręb P., gmina K. .

Na wezwanie organu I instancji z 28 czerwca 2019 r. inwestor poinformował, że wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję SKO w K.. Z uwagi na powyższe Starosta, postanowieniem z [...] lipca 2019 r., na postawie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu prowadzone postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pismem z 22 października 2019 r. inwestor uzupełnił ponadto dokumentację projektową w części dotyczącej zezwolenia na lokalizację zjazdu z działki objętej inwestycją. Następnie z uwagi na prawomocny wyrok WSA w Szczecinie z 10 października 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 595/19, uchylający decyzję SKO w K. z [...] maja 2019 r. stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza K. [...] z [...] kwietnia 2018 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, Starosta, postanowieniem z [...] stycznia 2020 r., podjął zawieszone postępowanie.

W wyniku ponownej analizy akt sprawy Starosta, decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], w obr. [...] P. , w gminie K. .

Od decyzji tej odwołanie złożyła W. B., wskazując, że organy państwowe nie mają możliwości weryfikacji danych przedstawianych przez inwestora w projektach budowlanych.

Organ odwoławczy dokonał ponownego rozpoznania sprawy i powołując się na treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskazał, że w razie spełnienia wynikających z tego przepisu wymagań oraz warunków określonych w art. 32 ust. 4 (inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane).

Zgodnie z dołączonym do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę projektem budowlanym zamiarem inwestora jest budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Konstrukcję projektowanej stacji bazowej stanowi wieża typu [...] o wysokości trzonu 60,0 m i wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. Wieża ta jest konstrukcją nośną dla 12 anten sektorowych oraz 6 anten radioliniowych wraz z urządzeniami pomocniczymi. Zasilanie stacji odbywać się będzie projektowaną linią kablową wyprowadzoną z szafki pomiarowej, która zostanie posadowiona przez E. w granicy działki nr [...] z dostępem od strony drogi, zgodnie z warunkami przyłączenia do sieci elektroenergetycznej oraz uzgodnieniami z E. . Poziom zawieszenia, azymuty, a także równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) dla każdej z anten sektorowych inwestor określił w projekcie budowlanym i zawartych w nim opracowaniach (projekt budowlany str. 30, str. 103, str. 108).

Dla terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zasadne jest sprawdzenie inwestycji pod kątem zgodności z zapisami wydanej przez Burmistrza K. [...] dla tej inwestycji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Wojewoda zauważył, ze planowana inwestycja spełnia warunki wskazane w treści powyższej decyzji, tj. stanowi wieżę wolnostojącą o wysokości całkowitej do 62m n.p.t. (61,95m n.p.t.), powierzchnia zabudowy nie przekracza 100 m˛, zasilanie w energię elektryczną zaprojektowano z sieci elektroenergetycznej zgodnie z warunkami technicznymi gestora sieci, inwestycja nie ogranicza dostępu do drogi publicznej dla innych działek, a także korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności dla obiektów zlokalizowanych na innych działkach. Inwestycja nie zmienia stosunków wodnych na sąsiednich działkach osób trzecich.

Działka nr [...] o powierzchni [...] ha, w części na której przewidziano realizację inwestycji, stanowi łąki trwałe klasy IV pochodzenia organicznego. Z uwagi na powyższe Starosta decyzją z [...] lipca 2018 r. zezwolił na wyłącznie 0,01 ha gruntów rolnych Ł klasy IV z produkcji rolniczej.

Stację bazową usytuowano w odległości ponad 42 m od drogi powiatowej nr [...] - działki nr [...] i [...] obr. P. , stanowiącej własność Powiatu [...], w trwałym zarządzie Zarządu Dróg Powiatowych w D. . Zgodnie z decyzją Zarządu Dróg Powiatowych z [...] maja 2019 r. zezwolono inwestorowi na realizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego ze wskazanej wyżej drogi powiatowej do działki nr [...] obr. P. , gm. K. [...].

Z opracowań złożonych przez inwestora wynika, że równoważne moce promieniowane izotropowo (EIRP) wyznaczone dla pojedynczych anten sektorowych mieszczą się w przedziale od 1000W do mniej niż 2000W (projekt budowlany str. 30, str. 105, str. 108), natomiast sumaryczna moc EIRP, wypromieniowana przez wszystkie anteny sektorowe przewidziane do zainstalowania w ramach każdego z azymutów, mieści się w przedziale od 5 000W do mniej niż 10 000W (projekt budowlany str. 128). Anteny sektorowe zostaną zawieszone na wysokości 56,3m n.p.t., na trzech azymutach, odpowiednio: 85°, 190° i 310°, po cztery anteny na każdym z azymutów.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz zalicza się do przedsięwzięć:

- mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - dotyczy przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7, których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko — dotyczy przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, których równoważna moc promieniowana izotropowo, wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi m.in. nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, .

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

W świetle przepisów § 2 ust. 1 pkt. 7 i § 3 ust. 1 pkt. 8 w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia niezbędne jest zatem dokonanie analizy przebiegu osi głównych wiązek promieniowania w odległości do 200m od środka elektrycznego anten sektorowych z uwzględnieniem minimalnych i maksymalnych pochyleń anten w celu wyjaśnienia, czy osie te znajdą się w miejscach dostępnych dla ludności.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.) miejsca dostępne dla ludności to wszelkie miejsca z wyjątkiem takich miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Powyższe oznacza, że wiązka główna emitowana przez anteny nie może się znaleźć w żadnym punkcie swojego przebiegu w miejscach dostępnych dla ludności. Zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami ustalając miejsca dostępne dla ludności należy zatem uwzględnić istniejący stan zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

Do projektu budowlanego inwestor dołączył kwalifikację oraz aneks do kwalifikacji przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej [...] [...] Dla każdej z mocy EIRP anten sektorowych na danym azymucie określono, w odległości do 200m od środka elektrycznego anten, przebieg osi głównej wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności z uwzględnieniem wysokości zawieszenia anteny, azymutu (kierunku wiązki każdej anteny), maksymalnego pochylenia, jak również ukształtowania terenu. Z części graficznej kwalifikacji wynika, że osie główne wiązki promieniowania anten oprócz działki nr [...] (azymut 85°, 190° i 310°), na której usytuowana jest stacja bazowa, znajdują się nad terenem działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] (azymut 85°) oraz nr [...] (azymut 190°). W części graficznej kwalifikacji przedstawiono również otoczenie analizowanej lokalizacji projektowanej stacji bazowej potwierdzając brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych - widok w płaszczyźnie poziomej oraz widok w płaszczyźnie pionowej sporządzony dla wysokości zawieszenia anten 56,3m n.p.t. dla najbardziej niekorzystnych warunków, tj. z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia głównej wiązki promieniowania wynoszącego 6° w odległości do 200m od środka elektrycznego anten.

Szczegółowa analiza ww. rysunków z uwzględnieniem map z zasobów geodezyjnych Starostwa Powiatowego w D. potwierdza, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 200 m, mierzonej od środka elektrycznego anten na każdym z azymutów nie występują miejsca dostępne dla ludności. Analizowany teren jest niezbudowany. Minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu wynosi 33,9 m na azymucie 310°, 35,7 m na azymucie 85° i 34,1 m na azymucie 190°.

Przedłożony projekt, na którym oparł swoje rozstrzygnięcie Starosta, zawiera ponadto analizę występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m˛ sporządzoną dla stacji bazowej telefonii komórkowej P. w sierpniu 2018 r. (projekt budowlany str. 102-113). W opracowaniu tym dokonano oceny czy rozpatrywane przedsięwzięcie będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.- w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1883). Zgodnie z ww. rozporządzeniem dopuszczalna, maksymalna wartość poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności wynosiła 0,1 W/m˛ (załącznik nr 1 Tabela 2 Lp. 7).

W części graficznej przedstawiono prognozowany obszar oddziaływania poszczególnych anten oraz sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m˛ (czyli przekraczającej dopuszczalne normy) emitowany łącznie przez wszystkie projektowane anteny stacji bazowej. Maksymalny sumaryczny zasięg występowania pól elektromagnetycznych określony dla maksymalnych wielkości, z jakimi stacja wg inwestora może pracować, wynosi 77,2m na wszystkich trzech azymutach i przebiega w taki sposób, że jego najmniejsza wysokość nad terenem wynosi 45,7m na azymucie 85°, 47,1m na azymucie 190° i 45,8m na azymucie 310°. Ww. sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych oprócz działki nr [...], na której projektowana jest stacja P. , znajduje się nad terenem działek ewidencyjnych o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Ww. obszar jest niezabudowany.

Wojewoda stwierdził, że materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie wskazuje zatem, że w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej, określonym w art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie tego terenu, znajdują się działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Powyższe ustalenia potwierdzają, że obszary przekraczające wartości dopuszczalne znajdują się znacznie powyżej poziomu terenu - na wysokości ponad 45m, zatem w ocenie organu prognozowany obszar pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m˛ znajduje się znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności zdefiniowanych w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Oznacza to, że projektowana stacja bazowa nie ograniczy w żaden sposób możliwości korzystania i użytkowania pozostających w obszarze jej oddziaływania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem.

Wojewoda zauważył jednocześnie, że 1 stycznia 2020 r. weszło w życie nowe Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448), które przede wszystkim wprowadziło zmiany w zakresie wartości dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku. Zgodnie z jego treścią dopuszczalna maksymalna wartość poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności wynosi obecnie 10 W/m˛ (Tabela 2 Lp. 11 załącznika do rozporządzenia). W związku z powyższym dokumentacja zatwierdzona skarżoną decyzją stała się nieaktualna. Z uwagi na to Wojewoda, pismem z 9 marca 2020 r., wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji sprawy zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami. 25 marca 2020 r. pełnomocnik inwestora przedłożył opracowanie w postaci "Analizy występowania obszaru pól e-m o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) z uwzględnieniem oceny możliwości wzajemnego oddziaływania projektowanej instalacji oraz linii sn". Opracowanie to wykazało, że maksymalny sumaryczny zasięg występowania pól elektromagnetycznych określony dla maksymalnych wielkości, z jakimi stacja wg inwestora może pracować, wynosi 10,6m na wszystkich trzech azymutach i przebiega w taki sposób, że jego najmniejsza wysokość nad terenem wynosi 54,8m na azymutach 85° i 310° oraz 54,9m na azymucie 190°. Ww. sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych występuje na działce nr [...], na której projektowana jest stacja P. oraz na działce sąsiedniej nr [...]. Powyższe opracowanie wykazało zatem, że zmiana regulacji prawnych, która miała miejsce pomiędzy datą złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, a datą wydania decyzji przez Starostę zdecydowanie zwiększyła limity dopuszczalnych norm promieniowania elektromagnetycznego, co spowodowało, że przewidywany obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych znacznie się zawęził (z 77,2 m do 10,6 m od środka elektrycznego anten). Powyższe nie ma jednak wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Dokonane ustalenia potwierdzają, zdaniem organu II instancji, że projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, co oznacza, że nie będzie również negatywnie wpływać na zdrowie ludzi.

W ocenie Wojewody, w świetle dokonanych ustaleń brak jest podstaw prawnych do uznania stacji bazowej projektowanej w miejscowości P. na działce nr [...] za przedsięwzięcie mogące oddziaływać na środowisko i wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.). Ponadto dokumentację projektową uzupełniono, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego, o oświadczenie projektanta posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tj. nie zalicza się do rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W sporządzonej analizie środowiskowej, przedstawiając interpretacje wyników potwierdzono, że obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od [...]˛ (ponadnormatywnych) będą występowały wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Oznacza to, że pola elektromagnetyczne przekraczające dopuszczalne normy będą znajdować się w przestrzeni ponad poziomem terenu na wysokości nie mniejszej niż 54,8m nad poziomem terenu i w maksymalnej odległości 10,6m od projektowanej stacji. W związku z powyższym przebywanie we wskazanej odległości od stacji na poziomie terenu oraz w przestrzeni do wysokości 54,8m ponad tym terenem jest bezpieczne dla zdrowia. Na etapie udzielania pozwolenia na budowę organ badając czy projektowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ na środowisko, w tym zdrowie ludzi, dokonuje oceny prognozowanego oddziaływania stacji bazowej wyłącznie w oparciu o ww. przepisy.

Dodatkowo analiza sporządzona w marcu 2020 r. zawiera ocenę możliwości wzajemnego oddziaływania projektowanej instalacji w stosunku do przebiegającej w pobliżu inwestycji linii energetycznych średniego napięcia, z której wynika, że oddziaływanie to jest pomijalnie małe i nie wywiera znaczącego wpływu na działanie projektowanej stacji bazowej.

Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że inwestor, po zrealizowaniu inwestycji, jest zobowiązany do potwierdzenia wyników analiz przeprowadzonych na etapie projektowania i tym samym sprawdzenia dotrzymania standardów jakości środowiska w otoczeniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, poprzez wykonanie rzeczywistych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Dopiero, gdy pomiary potwierdzą, że obowiązujące normy nie są przekroczone stacja bazowa będzie mogła być użytkowana. Zgodnie bowiem z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku m.in. bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia. Wyniki pomiarów przekazuje się wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu. Zgodnie natomiast z art. 152 ust. 4 ww. ustawy do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. Sprzeciw jest wnoszony, jeżeli eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska albo instalacja nie spełnia wskazanych w ustawie wymagań ochrony środowiska.

Wojewoda stwierdził również, że projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Projekt budowlany jest kompletny i posiada niezbędne uzgodnienia, w tym akceptację lokalizacji stacji przez Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z[...] czerwca 2018 r. Nr [...]. Do projektu dołączono informację BIOZ. Usytuowanie projektowanego masztu w znacznej odległości od najbliżej, istniejącej zabudowy (ok. 80 m) nie ma wpływu na obszar oddziaływania obiektu i krąg stron postępowania w świetle § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Powyższe oznacza, że projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Odnosząc się do zarzutów wskazanych w treści odwołania organ II instancji wskazał, że projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci załączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto, inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej. Zatem w związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Prowadząc postępowanie odwoławcze organ ustalił ponadto, w wyniku sporządzenia dokumentacji projektowej w postaci analizy występowania pól e-m o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom zgodnym z przepisami obowiązującymi od 1 stycznia 2020 r., że nieruchomości oznaczone numerami [...], [...] i [...] znajdują się poza obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W związku z powyższym Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo D. , jako właściciel nieruchomości oznaczonej numerem [...] utraciło status strony postępowania. W odniesieniu do pozostałych dwóch nieruchomości należy zauważyć, że ich właścicielom bądź zarządcom przysługuje status strony z uwagi na znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji działki o nr [...] i [...].

Pismem z dnia 9 czerwca 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w D. złożył skargę na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie następujących przepisów:

- przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 140 k.p.a poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w sprawie, a także

- art. 3 pkt 20 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 143 Kodeksu cywilnego oraz w związku z art. 7, 8 § 1,77 § 1, 80,107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie należyte stanu faktycznego sprawy - w kontekście ustaleń dotyczących miejsc dostępnych dla ludności, a także w związku z nieprzeprowadzeniem analizy sumowania mocy anten sektorowych i parabolicznych (radiolinii), co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia,

- art. 2, 6 ust. 1 lit. a, 9 ust. 2, ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. w związku z art. § 2 ust. 1 pkt 7 lit. c oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż właściciele sąsiednich nieruchomości, i tym samym również społeczeństwo, nie mają prawa do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to bez uwzględnienia wzajemnych zależności między antenami sektorowymi i parabolicznymi,

- rażące naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. oraz w konsekwencji art. 59 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 71 ust. 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że W. B. zwróciła się do tut. Prokuratury o złożenie skargi w przedmiotowej sprawie, wskazując, że jej zdaniem decyzja jest niesłuszna, krzywdząca, sprzeczna z dobrem mieszkańców miejscowości P. oraz zagraża ich zdrowiu i życiu. Strona stwierdziła, że w kwestionowanej decyzji Wojewody przyjęto, że wiązka promieniowania znajduje się m.in. nad działką nr [...], stanowiącą jej własność, na której znajdują się, oprócz gruntów rolnych, budynki gospodarcze wchodzące w skład gospodarstwa rolnego oraz budynek mieszkalny. Dotyczy to również działki nr [...], na której znajduje się przedwojenny budynek szkoły, oraz działki nr [...], która również jest działką zabudowaną. Tym samym, zdaniem strony, spełniona jest definicja miejsc dostępnych dla ludności zawarta w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Prokurator, powołał się na treść wyroków NSA z 22 lutego 2017 r. oraz WSA w Bydgoszczy z dnia 3 lipca 2019 r. i podkreślił, iż ww. sądy w sposób całkowicie odmienny zdefiniowały pojęcie miejsc dostępnych dla ludności. Zdaniem skarżącego, rozważania zawarte we wskazanych orzeczeniach znajdują aktualność również w tej sprawie. Ponadto, kwestionowana decyzja nie zawiera żadnego wyjaśnienia, dlaczego pominięto promieniowanie wytwarzane przez 6 anten radiolinii. Inwestor, w dokumentacji instalacji radiokomunikacyjnej stwierdził, że zespół anten parabolicznych nie podlega analizie stosownie do rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem nie ma analizy wzajemnego nakładania, nachodzenia czy krzyżowania promieniowania anten sektorowych i parabolicznych. Inwestor powinien być zobowiązany do przeprowadzenia takiej analizy, będącej podstawą do skonstruowania takiej decyzji, która budziłaby zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Nie bez znaczenia pozostaje również, zdaniem Prokuratora, lokalizacja stacji bazowej — na obszarze Natura 2000 "[...]" oraz "Jezioro L. ".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Wojewody, utrzymującej w mocy decyzję Starosty w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, Sąd nie dopatrzył się przy wydaniu tych decyzji naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności którejkolwiek z nich, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.

W szczególności, zdaniem Sądu, organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186; w skrócie "pr.bud."). Przy tym kluczowe znaczenie w kontekście zarzutów skargi – które w istocie dają się sprowadzić do generalnego zarzutu niewłaściwej weryfikacji prawidłowości oraz kompletności dokumentacji przedłożonej przez inwestora – ma przepis art. 35 ust. 1 pr. bud. określający przedmiot i zakres czynności wyjaśniających, jakie winien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego lub udzieleniem pozwolenia na budowę.

Stosownie do treści ww. przepisu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Planowana inwestycja dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej P. , obejmującej wieżę o konstrukcji kratowej stalowej o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. wraz z urządzeniami sterującymi zamontowanymi na typowych konstrukcjach wsporczych posadowionych wewnątrz wieży na płycie betonowej z zainstalowaniem na wieży 12 anten sektorowych i 6 anten radiolinii; wewnętrzną linią zasilającą - wlz od projektowanej szafki pomiarowej posadowionej przy granicy działki nr [...], do projektowanej rozdzielnicy stacji bazowej [...] posadowionej pod wieżą, przewidzianej do realizacji na terenie działki nr [...] w obrębie 0080 P. , gmina K. .

Poza sporem jest, że dla terenu planowanej inwestycji nie obowiązują ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zasadne jest sprawdzenie inwestycji pod kątem zgodności z zapisami wydanej przez Burmistrza K. [...] dla tej inwestycji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]. W ocenie Sądu, planowana inwestycja spełnia wymagania wynikające z ww. decyzji Burmistrza K. [...]. Ponadto inwestor uzyskał zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej (decyzja Starosty [...] z [...] lipca 2018 r.), zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi powiatowej nr [...] na teren inwestycji - dz. [...] (decyzja Zarządu Dróg Powiatowych w D. z [...] maja 2019 r.), a także akceptację lokalizacji stacji przez Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP (pismo z [...] czerwca 2018 r.).

Jednocześnie, w ocenie Sądu, zgodzić się należy ze stanowiskiem organu II instancji, że projektowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt. 7 i § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 poz. 1839) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Z przedłożonych przez inwestora dokumentów wynika, iż anteny sektorowe zostaną zawieszone na wysokości 56,3m n.p.t., na trzech azymutach, odpowiednio: 85°, 190° i 310°, po cztery anteny na każdym z azymutów. Równoważne moce promieniowane izotropowo (EIRP) wyznaczone dla pojedynczych anten sektorowych mieszczą się w przedziale od 1000W do mniej niż 2000W, natomiast sumaryczna moc EIRP, wypromieniowana przez wszystkie anteny sektorowe przewidziane do zainstalowania w ramach każdego z azymutów, mieści się w przedziale od 5 000W do mniej niż 10 000W, co zostało przedstawione w opracowaniu pn. "Aneks nr [...] z dnia [...].08.2018 r. do kwalifikacji przedsięwzięcia wykonanej zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...)". Stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów równoważną moc promieniowaną izotropowo anten określa się dla instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, z wyłączeniem radiolinii. W związku z powyższym podniesiony w skardze zarzut dotyczący nieuwzględnienia promieniowania wytwarzanego przez 6 anten radiolinii uznać należy za bezzasadny.

Analiza występowania miejsc dostępnych dla ludności przeprowadzona w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f ww. rozporządzenia wykazała ponadto, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 200m, mierzonej od środka elektrycznego anten na każdym z azymutów (85°, 190° i 310°) nie występują miejsca dostępne dla ludności, przez które, zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396) należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Powyższe oznacza, że wiązka główna emitowana przez anteny nie może się znaleźć w żadnym punkcie swojego przebiegu w miejscach dostępnych dla ludności. Zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami ustalając miejsca dostępne dla ludności należy uwzględnić istniejący stan zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Wskazane w treści skargi zabudowania zlokalizowane na działkach nr [...] i [...] (azymut 85°) nie znajdują się w osiach głównych wiązek promieniowania emitowanych w odległości do 200m od środka elektrycznego anten. Natomiast minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu wynosi 33,9 m na azymucie 310°, 35,7 m na azymucie 85° i 34,1 m na azymucie 190°. Dokumentacja przedstawiona przez inwestora wykazuje, że w każdym z azymutów w odległości do 200 m od anten, niezależnie od projektowanego stopnia pochylenia wiązki promieniowania (tilt), nie znajdują się miejsca, które byłyby dostępne dla ludności bez użycia sprzętu technicznego.

Przedłożony projekt zawiera również sporządzoną w 2018 r. analizę występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m˛, sporządzoną w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Wynika z niej, że maksymalny sumaryczny zasięg występowania pól elektromagnetycznych określony dla maksymalnych wielkości, z jakimi stacja wg inwestora może pracować, wynosi 10,6m na wszystkich trzech azymutach i przebiega w taki sposób, że jego najmniejsza wysokość nad terenem wynosi 54,8m na azymutach 85° i 310° oraz 54,9m na azymucie 190°. Ww. sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych występuje na działce nr [...], na której projektowana jest stacja P. oraz na działce sąsiedniej nr [...]. Powyższe potwierdza, że prognozowany obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych lub równych wartości dopuszczalnej znajduje się znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Tym samym, w ocenie Sądu, uznać należy, że inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i będzie spełniać wymagania określone w ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska, co oznacza, że nie będzie również negatywnie wpływać na zdrowie ludzi. Na marginesie wskazać należy, że na podjęte rozstrzygnięcie w tym zakresie nie miało wpływu wejście w życie w dniu 1 stycznia 2020 r. nowego Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Jak wynika bowiem z przedłożonej przez inwestora dokumentacji, przedmiotowa zmiana regulacji prawnych zdecydowanie zwiększyła limity dopuszczalnych norm promieniowania elektromagnetycznego, co spowodowało, że przewidywany obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych znacznie się zawęził.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika przy tym, żeby w obszarze oddziaływania planowanej stacji bazowej znajdowała się inna stacja bazowa telefonii komórkowej, nie zachodzi zatem zjawisko kumulowania pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny projektowanej stacji bazowej z emitowanymi przez inne tego rodzaju inwestycje. Dodać również należy, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze Natura 2000 "[...]" oraz "Jezioro L. ". Z przedłożonego do akt postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z [...] listopada 2018 r. wynika jednak, że brak jest podstaw do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na ww. obszar.

W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe, uznać należy, że budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie narusza ustaleń decyzji Burmistrza K. [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 9 pr.bud. i jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska. Oddziaływanie stacji bazowej na teren działki stanowiącej własność W. B. oraz pozostałych działek pozostających w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej nie utrudnia więc w żaden sposób użytkowania i zabudowy tych nieruchomości.

W ocenie Sądu, nie budzą istotnych zastrzeżeń również wnioski sformułowane przez organ II instancji co do zgodności projektu zagospodarowania terenu inwestycji z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; wykonania projektu i dokonania jego sprawdzenia przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu oraz jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud., a także co do kompletności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b pr.bud., oraz ww. zaświadczenia.

Podsumowując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które niniejsza sprawa została skierowana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 stycznia 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374).