Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3087/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

M. K. (dalej też jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...],, który utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych z tytułu wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - dalej jako "kpa"; art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej jako "prd", art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 - zwanej dalej "udp").

Podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji stanowiły następujące okoliczności faktyczne:

Dnia [...] marca 2015 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr. rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr. rej. [...]. Pojazdem członowym kierował R. V., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem artykułów dekarskich (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: P. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Ustalono podczas kontroli, że kontrolowany pojazd członowy poruszając się po drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 0,25 t. Nacisk na pojedynczej osi napędowej wyniósł 10,25 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę). Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych dopuszczalnych norm.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV.

W odwołaniu od ww. decyzji skarżący wnosił o uchylenie decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy. Zarzucił naruszenie art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd. Twierdził, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, a przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi wynika z winy załadowcy. Zarzucił naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej zawartej w art. 6 i 7 kpa oraz naruszenie art. 9, 10 i 77 kpa.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie i utrzymując w mocy decyzję powtórzył za organem I instancji ustalenia, że w dniu kontroli pojazdu członowego kierowca nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, zaś w wyniku pomiarów pojazdu członowego, stwierdzono przekroczenie o 0,25 t dopuszczalnych norm nacisku pojedynczej osi napędowej.

Ustalił m.in., że pomiaru nacisku osi dokonano na legalizowanym miejscu, które legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 14 maja 2014 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabrycznych [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej z terminem ważności do dnia 31 października 2016 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2015 r.

Wskazał, że na podstawie określonej w art. 41 ust. 1 udp delegacji wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t, został określony rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061). Droga krajowa nr [...] na odcinkach [...] została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10t.

Stąd, w ustalonym stanie faktycznym, wyniki ważenia uzasadniały nałożenie kary pieniężnej jak za brak zezwolenia kategorii IV, które stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej:

a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedynczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów,

- 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym: karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Strona, jego zdaniem, nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. Powołał się na zaostrzony wzorzec staranności wpływający na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy, ułatwiający postawienie zarzutu niedołożenia należytej staranności, co zarazem utrudnia skarżącemu uchylenie się od odpowiedzialności w razie odstępstwa od wzorca. Podmiot wykonujący przejazd musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą i wyłącza możliwość zastosowania umorzenia postępowania.

Zdaniem organu odwoławczego, kwestie związane z tym, kto dopuścił się niewłaściwego rozmieszczenia towaru w pojeździe, jak kształtował się proces załadunku i rozmieszczania towaru nie są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się przez podmiot wykonujący przejazd od odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 prd.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w zawiadomieniu z dnia [...] marca 2015 r. wezwał stronę do przedstawienia wszelkich okoliczności i dowodów w sposób jednoznaczny poświadczających dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, bądź w sposób jednoznaczny poświadczających brak wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń przepisów prawa - tj. zaistnienie zdarzeń lub okoliczności mieszczących się w dyspozycji art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a) i b) prd.

Wprawdzie strona pismem z [...] marca 2015 r. złożyła wyjaśnienia, ale ocenił, że nie stanowią dowodów wskazujących na dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Organ odwoławczy także ocenił, że nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż nie wykazał braku wpływu na powstanie naruszenia, które musi realnie zaistnieć.

Odnosząc się do zarzutów strony, że organ I instancji nie zapewnił jej czynnego udziału w postępowaniu powołał się na zawiadomienie z [...] marca 2015 r., w którym pouczono o uregulowanym w art. 10 kpa prawie do czynnego udziału w każdym studium postępowania oraz do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie zostało doręczone stronie 23 marca 2015 r. i z prawa do czynnego udziału w postępowaniu strona skorzystała. Ocenił, że odwołanie jest także formą czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym i daje możliwość przedstawienia wszelkich żądań oraz wyjaśnień celem rozpatrzenia ich przez organ odwoławczy. Ocenił też, że organ I instancji nie przekroczył terminu do załatwienia sprawy. Początkiem biegu terminów jest data wszczęcia postępowania administracyjnego którą, w przypadku sprawy z urzędu, jest dzień podjęcia przez właściwy organ administracji publicznej pierwszej czynności w sprawie, której postępowanie dotyczy. Także pod warunkiem, że o czynności powiadomiono stronę. W niniejszej sprawie za taką datę należy uważać datę wysłania stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Wcześniej prowadzone było co najwyżej postępowanie przygotowawcze.

Strona złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wskazała, że decyzje organu I i II instancji zostały wydane niesłusznie oraz są krzywdzące dla strony. Zakwestionowała w szczególności pomiary dokonane wagami SAW 10C oraz brak uwzględnienia przyczyn wyłączających odpowiedzialność przewoźnika.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2012 roku, poz. 270, ze zm.; zwaną dalej "p.p.s.a.").

W sprawie niniejszej Sąd uwzględnił skargę, aczkolwiek z innych zasadniczo przyczyn niż te, które zostały w niej sformułowane. Postępowanie administracyjne nie jest jednakże postępowaniem kontradyktoryjnym i organ ma obowiązek jego prowadzenia zgodnie z zasadami określonymi w art. 6 -9 kpa.

Na gruncie niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie ustalono bowiem w sposób jednoznaczny i niewątpliwy wszystkich istotnych okoliczności stanu faktyczno- prawnego sprawy, co uniemożliwia jej pełną kontrolę sądowoadministracyjną i ocenę legalności działania organu odwoławczego, który zaakceptował decyzję pierwszoinstancyjną w sprawie posługując się w tym względzie uzasadnieniem, które zawiera luki, pomija materiał dowodowy i rozmija się z konkretnym, indywidualnym stanem faktycznym niniejszej sprawy.

Ustalenia organu zostały oparte o wyniki przeprowadzonej kontroli drogowej i protokół tej kontroli podpisany jest przez kierowcę. Wynika z niego, że [...] marca 2015 r. na drodze krajowej nr [...] poddano kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr. rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr. rej. [...], którym kierował obywatel Ukrainy R. V. przewożąc na paletach ładunek artykułów dekarskich (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy M. K.. Stwierdzono przekroczenie rzeczywistego nacisku osi napędowej o 0,25 t, bowiem wynosił 10, 25 t na 10 tonowej drodze krajowej nr [...]. Do kontroli nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej (dmc) tego zespołu zastosowano - co jest poza sporem między stronami - przenośne wagi do pomiarów statycznych typu SAW 10C nr [...] legitymujące się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej. Poza sporem jest, że kierowca podpisał protokół kontroli.

Badając legalność zastosowania przepisów prawa materialnego, na gruncie tak ustalonego stanu faktycznego należało, w ocenie Sądu, skonfrontować go z materiałem dowodowym zebranym w aktach administracyjnych.

Nie ulega wątpliwości, że przewoźnik obowiązany jest do przestrzegania obowiązujących norm związanych z normatywnością pojazdów poruszających się po drogach publicznych. Elementarnym dowodem stwierdzającym ich przestrzeganie, bądź nie, jest protokół kontroli pojazdu.

W okolicznościach niniejszej sprawy przewoźnik odebrał towar w postaci materiałów dekarskich na paletach (dachówka, gąsiory) otoczonych folią i ładowany przez ich producenta (M.), stąd wyjechał na drogę publiczną. Ustalenia powyższe wynikają z decyzji organu I instancji.

Poza sporem jest, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie przekraczała dopuszczalnych norm, natomiast ustalono przekroczenie o 250 kg nacisku pojedynczej osi napędowej na drodze o max nacisku osi 10 ton.

Jednakże kontrolując prawidłowość uzyskania powyższych wyników – wątpliwości budzi czytelność protokołu kontroli. Kierowca - obywatel Ukrainy (zapis protokołu) podpisał protokół i pouczenia.

Jednakże konfrontując twierdzenia organu o prawidłowym pouczeniu kierowcy o procedurze ważenia, pouczeniu go o możliwości ponownego zważenia pojazdu i odpowiednie zapisy w protokole (na k. 1 akt administracyjnych) powstaje pytanie, o czym został kierowca pouczony. Pouczenia bowiem, tak istotne dla uznania prawidłowości ich wyrażenia przez organ, pozostają nieczytelne wobec użycia bardzo drobnej czcionki. Nie można zapominać, że ustalenia zawarte w protokole kontroli, procedura ważenia, uzyskane wyniki – dokonywane są na drodze, w miejsce ważenia pojazdów. Doręczony do podpisania protokół nie może zawierać treści, które są nieczytelne z uwagi na zmniejszoną czcionkę i w takiej formie przedstawiony do podpisu kierowcy.

Mając na uwadze nieznaczne przeciążenie na osi pojedynczej napędowej - nie wiadomo także, czy kierowca został faktycznie prawidłowo pouczony o możliwości ponownego ważenia pojazdu. Kwestia ta jest istotna, skoro jak wynika z korespondencji mailowej złożonej przez skarżącego - pomiędzy jego pracownicą a pracownikiem M. Sp. z o.o. - "nigdy nie było takich sytuacji". Korespondencja została pominięta w ocenie przez organ odwoławczy.

Z drugiej strony, w aktach znajduje się dowód dostawy Nr [...], także pominięty w ocenie przez organ odwoławczy, podpisany m.in. przez kierowcę (kserokopia). Z jego zapisów wynika, że towar nie był zabezpieczony pasami, na paletach i był poprzesuwany.

Zdaniem Sadu, dowód ten, złożony i potwierdzony za zgodność przez skarżącego, powinien być oceniony w kontekście podnoszonej przez niego argumentacji na okoliczność braku wpływu na naruszenie, wobec profesjonalnego załadunku palet przez M., czyli art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd.

Wprawdzie organ odwoławczy wskazał, że jest każdorazowo zobowiązany do oceny, czy rodzaj przewożonego ładunku umożliwia zastosowanie zapisów art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd, jednakże dokonał jej w oderwaniu od dowodów złożonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Należy stwierdzić, że ocena w tym zakresie nie została zindywidualizowana do tej konkretnej sprawy, zawiera argumentację ogólną, nie przystającą do analizy materiału dowodowego, której de facto nie ma.

Trzecią kwestią budzącą zasadnicze wątpliwości budzi okoliczność, że z materiału dowodowego wynika, że do ważenia użyte zostały wagi SAW 10C (k. 7 – 7 verte akt administracyjnych). Natomiast do akt została dołączona instrukcja wagi "do pomiaru nacisku koła SAW 10A/C". Należy podkreślić, że organ nie wypowiedział się w przedmiocie powyższej rozbieżności. Z drugiej strony nie zawiadomił strony, że taki dowód z urzędu został dołączony do akt na etapie postępowania odwoławczego, zatem strona została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się względem tego dowodu, który de facto nie odpowiada wagom użytym w czasie kontroli. Wobec tego, że organ nie wyjaśnił dlaczego dołączył do akt instrukcję wag SAW 10A/C, nie wyjaśnił, czy odpowiada ona także, mimo innego nazewnictwa, instrukcji obsługi właściwej dla wag SAW 10C.

Okoliczność ta, przy uwzględnieniu – praktycznie braku prawidłowego pouczenia kierowcy na protokole kontroli, przy braku instrukcji wag SAW 10C, pozostawia poza kontrolą Sądu ocenę prawidłowego uzyskania wyników pomiarów.

Oznacza to, że procedując w niniejszej sprawie – poczynając od protokołu kontroli z nieczytelnymi pouczeniami dla kierowcy (obywatela Ukrainy), złożenie instrukcji wag nieadekwatnej dla użytych w niniejszej sprawie – do braku oceny dowodów złożonych na okoliczności o których mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd – organ nie dochował standardów prowadzenia postępowania administracyjnego wynikających z zasad określonych w art. 7, 77 § 1 i 80 kpa.

W świetle tych przepisów organ administracji stojąc na straży praworządności obowiązany jest podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Swoje ustalenia nadto winien wyczerpująco przedstawić w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wyjaśniając przy tym sposób ich subsumpcji pod zastosowaną normę prawa.

Uzasadnienie organu odwoławczego zawiera wiele rozważań natury ogólnej, które nie zostały jednakże odniesione do materiału dowodowego tej konkretnej sprawy i rzetelną jego ocenę.

Sąd nie może zastąpić organu administracyjnego w wykonaniu tego obowiązku – w myśl zasady, że nie czyni własnych ustaleń w sprawie, tylko ocenia zaskarżony akt pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami proceduralnymi. Taka ocena możliwa jest jednak tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych i odniesienie się do wszystkich kwestii materialno-prawnych istotnych dla oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego wymienionych w decyzji, bądź ich niezastosowanie, jeśli chodzi o okoliczności wyłączające odpowiedzialność przewoźnika.

Wobec wskazanych wyżej niejasności ustaleń i ocen, a szczególnie wyjaśnienia w jakiej formie i o czym został faktycznie poinformowany kierowca w czasie przeprowadzania kontroli pojazdu, zachowania procedury ważenia zgodnej z instrukcją producenta wag typu SAW 10C, oceny dowodów przedstawionych na okoliczność okoliczności wyłączających odpowiedzialność przewoźnika, który odbierał, na owiniętych folią paletach, zapakowaną ceramikę dachową - nie sposób uznać sprawy za wyjaśnionej w sposób umożliwiający przypisanie skarżącemu odpowiedzialności administracyjnej i nałożenie kary pieniężnej.

W warunkach niniejszej sprawy ustalenia dotyczące procedury uzyskania pomiaru/ważenia pojazdu skarżącego nie mogą budzić wątpliwości co do okoliczności ich uzyskania, istotne jest także pouczenie o sprawdzeniu tych wyników i ponownym ważeniu. Musza być wyczerpujące i miarodajne w sensie podstawy faktycznej wymierzenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, przy użyciu wag typu SAW 10C. Nie wiadomo też ostatecznie, według jakiej konkretnie instrukcji (a chodzi o instrukcję producenta zastosowanych wag) ważenie to przeprowadzono, czy dochowano warunków ważenia przewidzianych w instrukcji obsługi wag, skoro przedstawiony kierowcy protokół do podpisania (dwukrotnie) zawiera podpis pod praktycznie nieczytelnymi pouczeniami.

Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę wyjaśni powyższe wątpliwości i ponownie dokona oceny materiału dowodowego złożonego przez stronę. Weźmie pod uwagę, że tylko w następstwie ważenia/pomiaru pojazdu zgodnego z instrukcją obsługi producenta zastosowanych do ważenia wag uzyskuje się wyniki ważenia, mogące stanowić podstawę rozstrzygnięcia o karze pieniężnej za stwierdzone przekroczenia nacisków osi na drogę czy dopuszczalnej masy całkowitej (dmc) pojazdu. Brak instrukcji uniemożliwia dodatkowo - w niniejszej sprawie - zweryfikowanie prawidłowości warunków ważenia, a zarazem ocenę legalności uzyskanych w ten sposób jego wyników. Wskazanej instrukcji nie zastępują powołane w decyzji odwoławczej świadectwa legalizacji ponownej wag typu SAW 10C użytych do ww. kontroli pojazdu skarżącego. Ze świadectw tych wynika jedynie, że wagi te mają klasę dokładności llll i spełniają wymagania, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152). Nie wynika natomiast zakres możliwego zastosowania tych wag. Zakres ten nie wynika też z definicji wagi nieautomatycznej zawartej w § 3 pkt 1 tego rozporządzenia; stosownie do tego przepisu waga nieautomatyczna to przyrząd pomiarowy służący do określania masy ciała oraz mający służyć do określania innych, związanych z masą wielkości, ilości, parametrów albo właściwości, wykorzystujący działanie na ciało siły grawitacji, wymagający udziału operatora podczas ważenia.

Jednocześnie należy mieć na uwadze art. 8a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.), który stanowi w ust. 1, że przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej mogą być wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważną legalizację. Za równoważne zatwierdzeniu typu i legalizacji pierwotnej Prezes Głównego Urzędu Miar może uznać, w drodze decyzji, odpowiednie dokumenty potwierdzające dokonanie prawnej kontroli metrologicznej przyrządu pomiarowego przez właściwe zagraniczne instytucje metrologiczne (art. 8a ust. 2 wskazanego aktu). Biorąc pod uwagę zasady dotyczące poszczególnych procedur, uregulowane w dalszych przepisach ustawy Prawo o miarach, istotne znaczenie dla określenia zakresu zastosowania mają charakterystyki techniczne poszczególnych urządzeń.

W tej sytuacji istotne jest dokładne ustalenie przez organ do jakiego rodzaju pomiarów zostały przeznaczone użyte w przebiegu ww. kontroli pojazdu skarżącego wagi typu SAW 10C, w tym jaki jest ich zakres zastosowania. Winno to wynikać z instrukcji obsługi tych wag i świadectwa homologacji, które to dokumenty organ prowadzący postępowanie obowiązany jest dołączyć do akt sprawy. Dopiero wówczas możliwe będzie przesądzenie, czy przy użyciu tych wag można mierzyć naciski osi i dmc pojazdu, tak jak uczyniono to w niniejszej sprawie - jednak bez dostatecznego, dającego się skontrolować przez Sąd, wyjaśnienia wszystkich związanych z tym ww. okoliczności.

Niezależnie od powyższego organ ponowi ocenę dowodów złożonych na okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącego z tytułu art. 140 aa ust. 4 pkt 2 prd. Art. 8 kpa wyraża zasadę prowadzenia postępowania przez organ administracji w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co oznacza przede wszystkim wymóg praworządnego (zgodnego z przepisami) i sprawiedliwego działania organu oraz rozstrzygnięcia sprawy.

W sytuacji ponownego rozpoznawania sprawy organ winien dostosować je do ww. uwag i wskazań Sądu, tak żeby wyjaśnić wszystkie istotne dla końcowego rozstrzygnięcia okoliczności faktyczno-prawne w sposób wykluczający wątpliwości co do ich zakresu i prawnej oceny. Nadto przed wydaniem decyzji organ winien w trybie art. 10 § 1 kpa umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.