Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1685/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26a ust. 9a pkt 1, art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2008 nr 214 poz 3 pkt 15 preambuły, art. 3 lit. a-d załącznika nr I
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w  zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) - Tekst mający znaczenie dla EOG

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia del. NSA Anna Apollo (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 280/16 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Spółki A na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 280/16, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., obecnie Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej określanej skrótem P.p.s.a.) oddalił skargę Spółki A na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacyjnego Osób Niepełnosprawnych z [...] maja 2015 r. odmawiającą spółce wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące listopad i grudzień 2014 r.

W motywach rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji podał, że, jak wynika z art. 48a ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721, ze zm., dalej określanej jako ustawa o rehabilitacji), pomoc ze środków PFRON stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 9 sierpnia 2008, str. 3, dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008), a dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc stosować kryteria określone w tym rozporządzeniu.

Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy, do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008. Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art. 1 tego rozporządzenia. W powołanym akcie zostały również określone sytuacje, w których nie ma on zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc, jako pomoc publiczna niezgodna ze wspólnym rynkiem nie może być udzielona.

Zgodnie z motywem 15 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Z dokumentacji załączonej do sprawy wynika, że spółka nie należy do przedsiębiorstw wskazanych w pkt 6 poz. 1- 3 załącznika A do wniosku Wn-D. Państwa członkowskie przyznając pomoc dla dużych przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw zagrożonych stosują pełną definicję zawartą w wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw.

Powołane wytyczne zawierają definicję przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej i określają kryteria uznania przedsiębiorstwa za "przedsiębiorstwo zagrożone", stanowiąc w pkt 10 lit. b) wytycznych wspólnotowych, że w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki warunek ten jest spełniony, jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy.

W ocenie sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w przypadku skarżącej spółki wystąpiła sytuacja, o której mowa w pkt 10 lit. b) wytycznych wspólnotowych.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego zastosowania w sprawie art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 do przedsiębiorcy nieznajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej sąd pierwszej instancji wskazał, że spółka, co wynika z dokumentów przedstawionych przez stronę znajdowała na dzień złożenia wniosku w trudnej sytuacji ekonomicznej uniemożliwiającej wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za sierpień 2014 r.

Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącej dotyczącej niewzięcia pod uwagę dalszej działalności spółki i jej rozwoju zaznaczył, że ocena sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o pomoc jest badana na dzień złożenia wniosku.

Odnosząc się zaś do twierdzeń skarżącej dotyczących nierozpatrzenia całości materiału dowodowego i pominięcia znacznej jego części wskazał, że jej stanowisko nie znajduje uzasadnienia ponieważ organy obydwu instancji zebrały i rozpatrzyły całość zgromadzonego w sprawie materiału, jak również wskazały, jakie znaczenie miały dla jej rozstrzygnięcia przedstawione przez stronę skarżącą dowody z dokumentów. Ocena zasadności przyznania pomocy następuje na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia jego złożenia. Skoro bowiem pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy.

Sąd podkreślił także, że bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy są również powody, dla której spółka utraciła kapitał. To bowiem skarżąca podejmuje określone decyzje gospodarcze i za te decyzje bierze odpowiedzialność.

Spółka złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 134 § 1 w zw. z art. 1, art. 3 § 1 i 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., przez przeprowadzenie przez sąd pierwszej instancji postępowania sądowego jedynie w ograniczonym zakresie, tj. w granicach wskazanych przez spółkę w skardze, a tym samym brak kompleksowego/wszechstronnego zbadania legalności działań MRPiPS oraz PFRON przy uwzględnieniu zasad określonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej określanej skrótem K.p.a.) oraz art. 77 § 1 K.p.a. (brak ponownego zbadania sprawy w "całości", wykraczając nawet poza zarzuty sformułowane przez spółkę);

b. art. 151 w zw. z art. 1, art. 3 § 1 i 2, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a. przez przyjęcie, że zarówno postępowanie przed MRPiPS, jak i PFRON, objęło prawidłowo ustalony i zupełny stan faktyczny sprawy w zakresie oceny rzekomej trudnej sytuacji ekonomicznej IPSP za okres sprawozdawczy listopad i grudzień 2014 r., w sytuacji gdy analiza zgromadzonych w aktach dokumentów nie potwierdza, aby w przeprowadzonych postępowaniach wyjaśniających weryfikowano kwestie przynależności spółki do Grupy Kapitałowej oraz ocenę jaki wpływ miała ta przynależność na sytuację ekonomiczną spółki w okresie spornym między stronami. Powyższe doprowadziło do bezzasadnego zastosowania przez WSA art. 151 P.p.s.a. i przyjęcia, że skarga powinna ulec oddaleniu, w sytuacji gdy przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy i prawidłowej wykładni art. 26a ust. 9a pkt 1 oraz art. 48a ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z pkt 15 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w zw. z art. 3 lit. a) – d) Załącznika nr I do rozporządzenia 800/2008, jak również w zw. z pkt 9 - 13 Komunikatu Komisji - wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (dalej: wytyczne wspólnotowe), WSA winien zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. tym samym uchylić zaskarżoną decyzję MRPiPS i poprzedzającą ją decyzję PFRON i skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez organy administracji państwowej.

II. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy oraz art. 48a ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z pkt 15 preambuły rozporządzenia 800/2008 w zw. z art. 3 lit. a) – d) Załącznika nr I do rozporządzenia 800/2008, jak również w zw. z pkt 9 - 13 wytycznych wspólnotowych w odniesieniu do art. 1, art. 3 ust. 1, art. 134 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., przez błędną wykładnię powołanych przepisów i uznanie, że spółkę należącą do Grupy Kapitałowej, kwalifikować należy jako przedsiębiorstwo zagrożone według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej. Nieprawidłowa wykładnia przyjęta przez WSA podczas badania legalności działań MRPiPS oraz PFRON, związana była z przyjęciem, że zastosowanie powinna mieć zawężona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego (odniesienie się jedynie do pkt 10 lit. b) wytycznych wspólnotowych), a tym samym nieuwzględnienie okoliczności związanych z funkcjonowaniem spółki w ramach Grupy Kapitałowej, która to w spornym okresie miała dobrą sytuację ekonomiczną i fakt przynależności do wyżej wskazanej jednostki gospodarczej sanował złą sytuację samej spółki.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zd. drugie P.p.s.a. – przedstawienia motywów rozstrzygnięcia, w odniesieniu do tych zarzutów.

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania (art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1, art. 3 § 1 i 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. i w zw. z art. 26a ust. 9a pkt 1 i art. 48 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 3 lit. a) – d) zał. nr 1 do rozporządzenia 800/2008 oraz pkt 9 – 13 wytycznych wspólnotowych). Skarżąca podniosła, że sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w ograniczonym zakresie oraz przyjął, że przeprowadzone przez organy postępowanie wykazało, iż była ona w trudnej sytuacji ekonomicznej, gdy tymczasem z analizy zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby została zweryfikowana przynależność skarżącej do Grupy Kapitałowej.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była odmowa wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące listopad i grudzień 2014 r. Według organu na dzień złożenia wniosków Wn-D za poszczególne okresy rozliczeniowe wartość niepokrytych strat spółki przekraczała 50 % wartości kapitału zarejestrowanego, a wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy – 25 % wysokości tego kapitału. Co wskazywało na trudną sytuację ekonomiczną spółki i wyczerpanie przesłanki z pkt 10 lit. b) wytycznych wspólnotowych. W związku z tym, stosownie do art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji pozbawiało to skarżącą spółkę możliwości uzyskania wnioskowanego dofinansowania.

W myśl przepisów ustawy o rehabilitacji pracodawcy przysługiwało ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego (art. 26a ust. 1). W konsekwencji Prezes Zarządu Funduszu był zobowiązany wydać decyzję o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania w przypadkach, o których mowa w art. 48a ust. 3 (art. 26a ust. 9a pkt 1), a więc dla pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą: 1) znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej; 2) na którym ciąży obowiązek zwrotu pomocy, wynikający z wcześniejszych decyzji Komisji Europejskiej, uznających pomoc za niezgodną z prawem oraz ze wspólnym rynkiem i 3) jeżeli udzielenie pomocy w formie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia skutkowałoby przekroczeniem kwoty 10 mln euro rocznej pomocy na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych u tego pracodawcy.

Środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji stanowiły pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, a od 1 stycznia 2015 r. – według rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1), (art. 48a ust. 2).

Według 15 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, zastosowanego w sprawie, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie, przyznając MŚP pomoc objętą niniejszym rozporządzeniem, powinny zastosować uproszczoną, w porównaniu z wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Ponadto, dla celów niniejszego rozporządzenia MŚP, które działają krócej niż trzy lata, nie powinny być w tym okresie uważane za zagrożone, chyba że zgodnie z ustawodawstwem krajowym podlegają zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Zastosowane uproszczenia nie powinny wpływać na fakt kwalifikowania się tych MŚP do otrzymania na mocy przywołanych wytycznych pomocy nieobjętej niniejszym rozporządzeniem ani na fakt kwalifikowania się, na mocy niniejszego rozporządzenia, dużych przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw zagrożonych, do których stosuje się pełną definicję zawartą w wytycznych.

Z kolei według postanowień wytycznych wspólnotowych nie istnieje definicja wspólnotowa "przedsiębiorstwa zagrożonego". Jednakże dla celów niniejszych wytycznych, Komisja uważa przedsiębiorstwo za zagrożone, jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli/akcjonariuszy lub wierzycieli, nie jest ono w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko- lub średnioterminowej (pkt 9). Dla celów tych wytycznych, z zasady i niezależnie od wielkości przedsiębiorstwa, jest ono w szczególności uznane za zagrożone w następujących okolicznościach: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta tego kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy, lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki, jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy, lub c) niezależnie od rodzaju spółki, jeżeli spełnia ona kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej (pkt 10).

W stanie sprawy skarżąca w formularzu dołączonym do wniosku Wn – D zaznaczyła, że wysokość niepokrytych strat nie przekracza 50 % wysokości kapitału zarejestrowanego, a także że wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy nie przekraczała 25 % wysokości tego kapitału, a więc inaczej niż ustalił organ. Według niego strata z ostatnich 12 miesięcy wynosiła za listopad 2014 r. 69,48 %, za grudzień 2014 r. 59,23%, przekraczając tym samym dopuszczalną wysokość niepokrycia strat w kapitale zarejestrowanym spółki. Skarżąca zaznaczyła również, że jest członkiem grupy kapitałowej, co w jej ocenie obligowało organ do zbadania sytuacji ekonomicznej spółki w szerszym aspekcie niż uczynił to organ i do czego błędnie przychylił się sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu. Jej zdaniem organ powinien był uwzględnić treść pkt 13 wytycznych wspólnotowych, który dopuszcza udzielenie pomocy przedsiębiorcom wchodzącym w skład tzw. grup kapitałowych. Wskazała, że punkt ten stanowi, że przedsiębiorstwo należące lub przejęte przez większą grupę kapitałową w normalnych warunkach nie kwalifikuje się do pomocy w celu ratowania lub restrukturyzacji, z wyjątkiem sytuacji, w której można wykazać, że trudności przedsiębiorstwa są wewnętrzne i nie są wynikiem arbitralnej alokacji kosztów w ramach grupy oraz że te trudności są zbyt poważne, aby mogły być przezwyciężone przez samą grupę. W przypadku, gdy zagrożone przedsiębiorstwo tworzy podmiot zależny, podmiot ten będzie, wraz z kontrolującym go zagrożonym przedsiębiorstwem, uważany za grupę i może otrzymać pomoc zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym punkcie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony przez wnoszącą skargę kasacyjną pogląd, skądinąd słuszny, nie znajduje jednak odniesienia do stanu sprawy.

Stosownie do obowiązującej w tym zakresie regulacji organ bada sytuację ekonomiczną wnioskodawcy na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy (por. art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach udzielania pomocy publicznej; tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 1808 ze zm. oraz motyw 36 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji). Co oznacza, że wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy wraz z popierającymi je dokumentami powinny być dostarczone wraz z wnioskiem. Dopiero bowiem kompletny i prawidłowo wypełniony wniosek stanowi podstawę wypłaty dofinansowania. Z treści wniosków składanych za poszczególne miesiące nie wynika, aby organ miał podstawę do podejmowania czynności w celu wyjaśnienia sytuacji wnoszącej skargę kasacyjną na tle grupy kapitałowej, do której przynależy. Wprawdzie spółka, jak wcześniej zostało zauważone, zaznaczyła w składanych przez siebie wnioskach, że jest jedną ze spółek należących do Grupy Kapitałowej, niemniej jednak polepszenia swojej sytuacji ekonomicznej upatrywała w działaniach podejmowanych we własnym zakresie. Nie przedłożyła też odpowiednich dokumentów, chociażby skonsolidowanego sprawozdania finansowego grupy kapitałowej, na podstawie których organ mógłby ocenić ogólną sytuację grupy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił w tym względzie zapatrywań skarżącej co do tego, że skoro skonsolidowane sprawozdanie finansowe grupy kapitałowej jest powszechnie dostępne, jako podlegające publikacji, to strona była zwolniona z jego przedłożenia organowi. Obowiązek dostarczenia odpowiednich dokumentów spoczywa na stronie ubiegającej się o dofinansowanie. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że sama możliwość skorzystania z pomocy grupy kapitałowej może mieć znaczenie jedynie na przyszłość, a nie przy rozpoznawaniu bieżącego wniosku. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w piśmie UOKiK z 26 października 2016 r., na które powołuje się wnosząca skargę kasacyjną. Działania przedsiębiorcy zmierzające do dokapitalizowania przedsiębiorstwa celem restrukturyzacji powinny mieć realny wymiar, efektem czego jest poprawa sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy. Dopiero osiągnięcie tego stanu pozwala na uzyskanie dofinansowania. Celem przyznawanego dofinansowania nie jest bowiem wspieranie przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, a jedynie wspieranie przedsiębiorstw ze względu na cel jaki one realizują (zatrudnianie osób niepełnosprawnych).

Z powyższych względów, gdyby nawet przyjąć, jak podnosi wnosząca skargę kasacyjną, że prawidłowa wykładnia przepisów prawa materialnego, a zwłaszcza art. 26a ust. 9a pkt 1 i art. 48 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 3 lit. a) – d) zał. nr 1 do rozporządzenia 800/2008 oraz pkt 9 – 13 wytycznych wspólnotowych, powinna prowadzić do wniosku, że ocena sytuacji ekonomicznej wnoszącej skargę kasacyjną powinna być dokonana z uwzględnieniem sytuacji ekonomicznej grupy kapitałowej, do której ona przynależy, to z uwagi na stan faktyczny sprawy brak było podstaw do takich działań ze strony organu. Ustalenia organu w tym zakresie muszą się opierać na konkretnych zdarzeniach, a nie prawdopodobnych.

Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania ujęty w pkt a) petitum skargi kasacyjnej. Sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych, a jedynie stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) dokonują kontroli zaskarżonych aktów administracyjnych pod względem zgodności z prawem, co polega na badaniu, czy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie narusza reguł postępowania administracyjnego oraz czy ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada rzeczywistości. Nadto sąd bada, czy organ prawidłowo wyłożył i zastosował prawo materialne. Dokonana przez sąd pierwszej instancji kontrola zaskarżonej decyzji odpowiada tym kryteriom. Wbrew wyrażonemu w skardze kasacyjnej poglądowi sąd pierwszej instancji orzekał w granicach sprawy, w zgodzie z art. 134 § 1 P.p.s.a. W swoich rozważaniach odniósł się do istoty sprawy. Natomiast brak podzielenia stanowiska skarżącej nie świadczy o tym, że sąd nie zbadał w pełnym zakresie zaskarżonego aktu. Skarżąca powołała w ramach tego zarzutu przepisy, tj. art. 1 P.p.s.a. – reguluje zakres obowiązywania prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. – zakres właściwości sądów administracyjnych, ale nie wykazała, aby doszło do ich naruszenia. Sąd pierwszej instancji nie naruszył też pozostałych przepisów P.p.s.a. wymienionych w skardze kasacyjnej. Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 P.p.s.a. mają charakter wynikowy, a więc ich odpowiednie zastosowanie zależy od wyników przeprowadzonej przez Sąd kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała, aby doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub – naruszenia prawa materialnego. Stąd, za prawidłowe należało uznać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a.

Także za niezasadny należało uznać zarzut błędnej wykładni prawa materialnego. Oceny tej, wobec braku skutecznego podważenia ustaleń faktycznych, należało dokonać na podstawie stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzekania przez Sąd pierwszej instancji. W ramach zarzutu natury materialnej nie można bowiem podnosić argumentacji zmierzającej do zakwestionowania ustaleń faktycznych sprawy, do czego w istocie zmierza autor skargi kasacyjnej. Przez błędną wykładnię prawa materialnego należy rozumieć nieprawidłowe rozumienie danej normy prawnej, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie prawa – mylne przyporządkowanie danej normy prawnej do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Czasami niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego może wynikać z błędnej jego wykładni, niemniej jednak żadna z wymienionych form naruszenia prawa nie może służyć kwestionowaniu ustaleń faktycznych, co ma miejsce w tej sprawie. Skarżąca podnosząc ten zarzut zmierza w istocie do podważenia ustaleń organu na okoliczność złej sytuacji ekonomicznej spółki. Tymczasem, ze względu na wyraźne rozdzielenie podstaw kasacyjnych w art. 174 P.p.s.a., zarzut naruszenia prawa materialnego nie może stanowić właściwej płaszczyzny do kwestionowania stanu faktycznego sprawy. Z tego względu należało uznać, że organ prawidłowo zastosował art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 48a ust. 2 i 3 pkt 1 tej ustawy, co prawidłowo zaaprobował sąd pierwszej instancji.

Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).