Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1111/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 825/13 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 14 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 5 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 825/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M.W. (zwanego dalej: "stroną skarżącą" lub "skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 14 czerwca 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r.

2. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że w 2008 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą F., przedmiotem której była produkcja i sprzedaż wyrobów jubilerskich ze złota i srebra. Ponadto, przedmiotem działalności były również m.in. usługi grawerowania i usługi wykonania obrączek z powierzonego materiału.

Na podstawie ustaleń poczynionych w prowadzonym względem skarżącego postępowaniu Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. stwierdził, że w 2008 r. strona, poza działalnością w ramach firmy F., prowadziła również działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży usług i wyrobów jubilerskich w serwisie internetowym Allegro, na koncie "...". Działalność ta nie była ewidencjonowana, a tym samym w 2008 r. skarżący nie wykazał do opodatkowania całego obrotu. W konsekwencji organ, na podstawie art. 193 § 4 i art. 193 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej w skrócie "O.p."), nie uznał za dowód w postępowaniu, prowadzonej przez skarżącego za poszczególne miesiące 2008 r. ewidencji sprzedaży VAT w części dotyczącej sprzedaży na portalu internetowym Allegro.

Z uwagi na powyższe ustalenia, w wydanej 12 grudnia 2012 r. decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił stronie skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. w łącznej wysokości 111.002 zł.

W wyniku rozpatrzenia sprawy w toku instancji odwoławczej, Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z 14 czerwca 2013 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej w P. nie zgodził się z argumentacją zawartą w odwołaniu, z której wynikać miało, że skarżący poprzez serwis Allegro odsprzedawał obrączki wyłącznie z prywatnych kolekcji, znajdujących się w jego posiadaniu przez okres ponad półroczny. Zdaniem organu sprzedawane przez skarżącego wyroby jubilerskie nie pochodziły z jego prywatnej kolekcji, lecz były wykonywane na zamówienie.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ podatkowy I instancji słusznie zatem uznał, że do sprzedaży usług polegających na wykonywaniu obrączek według określonego wzoru, wykonywaniu obrączek z powierzonego materiału, usług piaskowania i diamentowania obrączek oraz sprzedaży wyrobów ze złota należy zgodnie z art. 41 ust. 1 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej w skrócie "u.p.t.u."), zastosować stawkę podatku w wysokości 22%.

3. Nie zgadzając się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej, skarżący wniósł skargę do Sądu pierwszej instancji, w której w większości powtórzył zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Sąd ten stwierdził, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, że skarżący działał na platformie Allegro w charakterze podatnika podatku VAT, prowadzącego handlową i usługową działalność gospodarczą. Zdaniem tego Sądu twierdzenie skarżącego, że dokonując w 2008 r. zbycia łącznie 388 kompletów obrączek wykonanych wg określonych wzorów, z możliwością dostosowania ich do potrzeb klienta, oraz innej biżuterii na rzecz 530 kupujących, dokonywał on sprzedaży wyrobów ze złota zgromadzonych uprzednio w ramach prywatnych zbiorów kolekcjonerskich organy podatkowe trafnie uznały za niewiarygodne. Prawidłowo przy tym wskazały na dane dotyczące wpłat i wypłat na rachunku bankowym skarżącego oraz zapisy z aukcji Allegro, a mianowicie, że "wszystkie obrączki są nowe, wykonywane na zamówienie, a termin wykonania: do 14 dni od daty zakupu" oraz na informacje o przerwie urlopowej. Skarżący oferował wykonanie obrączek według tego samego wzoru na kilkudziesięciu aukcjach, zdarzało się także, że na jednej aukcji sprzedał więcej niż 1 usługę wykonania kompletu obrączek wg tego samego wzoru. Sąd zwrócił też uwagę na to, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze z żadnego opisu transakcji nie wynikało, że przedmiotem sprzedaży miałby być towar pochodzący z prywatnej kolekcji, o wartości kolekcjonerskiej czy antycznej.

6. Pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, w skardze kasacyjnej w oparciu o podstawę przewidzianą w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 2 i art. 43 ust. 2 u.p.t.u. oraz w zw. z art. 84 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię, polegającą na odmówieniu stronie skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego dotyczącego sprzedaży zgromadzonej przez niego prywatnej kolekcji obrączek jako osobie prywatnej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej - treść ustawy podatkowej nie informuje o ilości transakcji (jej ograniczeniu) do zastosowania tego zwolnienia, co więcej z treści wysłowionej normy prawnej wynika, że istotny jest czas posiadania oraz brak prawa do obniżenia kwoty podatku należnego, a nie okoliczności sprzedaży.

W oparciu o powyższe wniesiono uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów procesu oraz zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna. .

8.1. Ze względu na sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej w zasadzie wyznaczają zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie występują, oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, korygowania zarzutów strony skarżącej, czy też wyręczania strony przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej bądź ich uzasadnieniu.

8.2. W skardze kasacyjnej zawarto jedynie zarzuty odnoszące się do przepisów prawa materialnego. Wobec braku w niej zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania nie został przez skarżącego skutecznie podważony ustalony przez organy i przyjęty za prawidłowy przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny. Za pomocą jedynie zarzutów materialnoprawnych nie można bowiem skutecznie kwestionować dokonanych w sprawie ustaleń i oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. W tej sytuacji dla oceny zarzutów materialnoprawnych miarodajny jest stan faktyczny ustalony w sprawie. Ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie wynika zaś, że przedmiotem sprzedaży przez skarżącego w serwisie Allegro nie był prywatny zbiór kolekcjonerski lecz nowe wyroby wykonywane głównie na indywidualne potrzeby zamawiających. Przedmiotem tej sprzedaży nie były więc towary używane, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Stan faktyczny ustalony w sprawie, a nie podważony skutecznie w skardze kasacyjnej, nie mieści się w dyspozycji art. 43 ust. 1 pkt u.p.t.u. Dostawa tych towarów nie jest zatem, jak słusznie przyjęto w tej sprawie, objęta zwolnieniem od podatku na podstawie wskazanego wyżej przepisu. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 43 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 43 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 84 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP jest więc nieuzasadniony.

9. Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, skargę tę, jako niezasadną, należało stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.