Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 566/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Antoni Hanusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. i S. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 469/09 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi E. i S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 11 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II FZ 566/09

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 469/09, odrzucił na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a., zażalenie E. i S. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2009 roku odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 11 maja 2009 roku w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997. W motywach tego postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 21 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 11 maja 2009 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997. Odpis ww. postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego doręczony został skarżącym w dniu 2 października 2009 r. W dniu 12 października 2009 r. E. i S. małżonkowie B. nadali w placówce pocztowej zażalenie na ww. postanowienie z dnia 21 września 2009 r. Sąd argumentował, że zgodnie z art. 194 § 1 i § 2 u.p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Jak zaś wynika z akt przedmiotowej sprawy postanowienie z dnia 21 września 2009 r. o odmowie przyznania wnioskodawcy prawa pomocy zostało doręczone skarżącym w dniu 2 października 2009 r., a zatem ustawowy termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie upływał w dniu 9 października 2009 r. W związku z tym Sąd uznał, że składając w dniu 12 października 2009 r. w urzędzie pocztowym zażalenie, skarżący uczynili to po upływie ustawowego terminu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o uchylenie tego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Podnieśli, że przekroczenie terminu w rozpoznawanej sprawie do wniesienia zażalenia nie nastąpiło z winy skarżących. Skarżący byli przekonani, że siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał dopiero w dniu 13 października 2009 roku, a termin siedmiu dni liczy się z uwzględnieniem dni roboczych. Z tej przyczyny, skoro do uchybienia terminu doszło bez winy skarżących, to w ich ocenie, Sąd nie miał uzasadnionej podstawy, by odrzucić wniesione przez nich w dniu 12 października 2009 roku z upływem terminu zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 21 września 2009 roku, doręczone im w dniu 2 października 2009 roku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało je oddalić. Przedmiotem wniesionego przez skarżących zażalenia, było bowiem postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające zażalenie podatników na postanowienie z dnia 21 września 2009 roku. Sąd pierwszej instancji stwierdził bowiem uchybienie ustawowemu terminowi o którym mowa w art. 194 § 2 u.p.p.s.a do złożenia tego środka zaskarżenia i w tej sytuacji zastosował normy art. 178 w związku z art.197 § 2 u.p.p.s.a. oraz orzekł o odrzuceniu skargi. Okoliczność wniesienia przez skarżących zażalenia po terminie potwierdza analiza akt rozpoznawanej sprawy. Również sami skarżący w zażaleniu przyznają, że uchybili terminowi do wniesienia zażalenia. W tej sytuacji nie można w uzasadniony sposób twierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zaskarżonym postanowieniu naruszył opisane powyżej normy postępowania przed sądami administracyjnymi i niesłusznie odrzucił zażalenie wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżących zawartej w zażaleniu, w której wskazali na brak ich winy w uchybieniu terminowi, należy wskazać, że z uwagi na przedmiot toczącego się postępowania zażaleniowego, pozostają one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie rozważał ich zasadności badając legalność postanowienia z dnia 21 października 2009 roku. Kwestia bowiem braku winy niedochowaniu terminu mogła by być rozważana jedynie w przypadku złożenia przez skarżących wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w trybie i na zasadach wynikających z norm zawartych w Rozdziale 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. w związku z art. 1987 § 2 tej ustawy, orzekł jak sentencji.