Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 391/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust.2 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 391/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lutego 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r., sprawy ze skarg "W" Sp. z o.o. w K., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 20 grudnia 2010 r. Nr [...],, [...],, [...],, w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2005, 2006, 2007 - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Po dwukrotnym uchyleniu poprzednich decyzji, Prezydent Miasta ponownie określił stronie skarżącej "W" Sp. z o.o. z siedzibą w K. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2005 - 2007 decyzjami z dnia 24 sierpnia 2010 r.

1/ nr [...] - za 2005 r. w kwocie 71 130,00 zł;

2/ nr [...] - za 2006 r. w kwocie 73 709,00 zł;

3/ nr [...] - za 2007 r. w kwocie 58 537,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie wykazało, iż Spółka w latach 2005, 2006, 2007 posiadała nieruchomości położone na terenie K. przy ul. M. (użytkowanie wieczyste gruntu oraz własność wzniesionego budynku), ul. B. (własność gruntu oraz wzniesionego na nim budynku), ul. P. (udział we własności gruntu oraz udział w wzniesionym na nim budynku dotyczący wyodrębnionych w budynku lokali) oraz ul. L. (samoistne posiadanie gruntów oraz wzniesionego na gruncie budynku), od których nie złożyła prawidłowych deklaracji na podatek od nieruchomości. W decyzjach opisano szczegółowo ww. nieruchomości ze wskazaniem ich oznaczeń geodezyjnych, powołaniem numerów ksiąg wieczystych, powierzchni przyjętej do opodatkowania.

Organ przytaczając przy tym brzmienie przepisu art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2002r. Nr 9 poz. 84 z pó,źn. zm.) wskazał, że strona skarżąca nie może korzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości bowiem nie spełnia kryteriów określonych w tymże przepisie.

Organ wskazał, że Spółka powoływała się, że jest organem założycielskim i prowadzącym przy ul. M.: Policealną Szkołę Zawodową "C" w K. – Zaoczą Szkołę Ekonomiczną, Policealną Szkołę Zawodową "C" w K. – Stacjonarną Szkołę Ekonomiczną, Policealną Szkołę Zawodową "C" w K. – Stacjonarną Szkołę Obsługi Turystycznej, Policealną Szkołę Zawodową "C" w K. – Zaoczą Szkołę Obsługi Turystycznej, co w jej ocenie, dawało prawo do zwolnienia podatkowego na podstawie ww. przepisów.

Organ powołując ww. art.7 ust.2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 81 w zw. z art.90 ust.7 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty ( tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 256 poz. 2572 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w latach za które wydawane były ww. decyzje, wskazał, że stosowanie ww. zwolnienia podatkowego uzależnione jest od łącznego spełnienia warunków:

1) przedmiot opodatkowania musi być w zarządzie, użytkowaniu lub użytkowaniu wieczystym,

2) nie może być zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność oświatowa.

Organ wskazał więc (powołując przy tym poglądy doktryny i orzecznictwo sądów administracyjnych), że nie korzysta ze zwolnienia podatkowego podmiot, który jest właścicielem nieruchomości lub też je tylko wynajmuje na cele oświatowe.

W ocenie organu (powołującego się na informacje uzyskane od Wicekuratora Oświaty), strona skarżąca nigdy przy tym nie podjęła działalności oświatowej i budynek przy ul. M. nigdy ( tj. w latach 2005-2007) nie był zajęty na tego typu działalność; znajdował się natomiast w posiadaniu przedsiębiorcy co skutkowało tym, że traktowany był jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ wskazał, że nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie należy uznać za związane z działalnością gospodarczą – wystarczy bowiem sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, co uzasadnia zastosowanie najwyższej stawki podatku przewidzianej dla nieruchomości.

Organ podał, że strona skarżąca jest również właścicielem nieruchomości przy ul. B. oraz współwłaścicielem nieruchomości przy ul. P.. Odnośnie nieruchomości przy ul. L., organ wskazał, że stronie skarżącej przysługuje prawo posiadania samoistnego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, zdaniem organu, jednoznacznie wynikało, że Spółka faktycznie władała powyższą nieruchomością - poczyniła nakłady finansowe na jej remont, wydzierżawiła ją czerpiąc z tego tytułu korzyści, a zatem była posiadaczem samoistnym tej nieruchomości. Podjęła nawet próbę sprzedaży nieruchomości uznając się za jej właściciela. Dopiero w dniu 19 lutego 2009 r. przedmiotowa nieruchomość przestała być w posiadaniu Spółki kiedy komornik sądowy wydał nieruchomość obecnemu właścicielowi – S. Sp. z o.o. Sp. komandytowa. Organ w decyzji powołał szczegółowo zgromadzone dowody (akty notarialne, protokoły przesłuchania świadków i prezesa Spółki, uproszczoną inwentaryzację architektoniczną budynku przy ul. L. - obecnie L.), a także wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie Wydział I Cywilny z dnia 25 marca 2010r. I ACa 180/10 uzasadniając, że dowodzą one prawidłowości jego ustaleń co do samoistnego posiadania.

W odwołaniach od powyższych decyzji strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia:

1/ art. 3 ust. 1 i 3, art. 7 ust 2 pkt 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 81 w zw. z art.90 ust. 7 oraz art. 83 a ustawy o systemie oświaty poprzez: błędne przyjęcie, iż zwolnienie podatkowe wynikające z art. 81 ustawy o systemie oświaty nie obejmuje swym zakresem nieruchomości przy ul. M. oddanej Spółce W. Sp. z o.o. w użytkowanie wieczyste; błędne przyjęcie dla ww. nieruchomości stawki podatku dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zamiast stawki ustalanej dla gruntów i budynków pozostałych; błędne przyjęcie, że strona skarżąca jest posiadaczem samoistnym nieruchomości przy ulicy Lindego 22 w Krakowie,

2/ art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów zebranych w sprawie, a następnie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego,

3/ art. 194 Ordynacji podatkowej, poprzez odmówienie prawdziwości danym zawartym w ewidencji gruntów i nie oparcia na nich wydanej decyzji,

4/ art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu wydanej decyzji w odniesieniu do nieruchomości przy ul. B. oraz przy ul. P. konkretnej podstawy prawnej oraz faktów, które organ podatkowy uznał za udowodnione, a którym odmówił wiary.

Spółka podała, że organ bezpodstawnie przyjął, że opodatkowaniu podlega cała nieruchomość przy ul. M., mimo że strona skarżąca jest właścicielem jedynie budynku podczas gdy grunt pod tym budynkiem jest oddany w użytkowanie wieczyste. Wskazała, że użytkownik wieczysty jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tego gruntu na podstawie art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a od budynków i budowli - jako ich właściciel na podstawie art. 3 ust.1 pkt 1 tej ustawy. Ewentualnemu opodatkowaniu może podlegać zatem nie cała nieruchomość a jedynie budynek, natomiast grunt pod budynkiem oddany Spółce w użytkowanie wieczyste podlega obligatoryjnemu zwolnieniu od podatków. Skarżąca zarzuciła, że błędem było również przyjęcie dla nieruchomości przy ul. M. stawki podatku dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej mimo, że zgodnie z art.83 a ustawy o systemie oświaty poczynając od wrześnie 2004 r. prowadzenie szkoły i innych jednostek objętych tą ustawą nie jest prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Spółki, organ bezpodstawnie uznał, że Spółka w przedmiotowym okresie nie prowadziła działalności oświatowej. Odnośnie nieruchomości przy ul. L. strona skarżąca podniosła, że umową zawartą w dniu 25 października 1999 r. Rep. A Nr [...] nabyła od Przedsiębiorstwa Robót Telekomunikacyjnych wszelkie prawa do roszczeń o nakłady poniesione na wzniesienie budynku hotelu robotniczego. Zdaniem strony skarżącej, organ podatkowy, w sposób nieprawidłowy, utożsamił prawo do roszczeń i nakładów na budynek z zakupem samego budynku. Ponadto Spółka zaznaczyła, że w uzasadnieniu ww. wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie Wydział I Cywilny I ACa 180/10 jasno wskazano, że strona skarżąca nie była posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości, a nabyła jedynie prawa do roszczeń o nakłady. Brak samoistności posiadania potwierdził, w ocenie Spółki, cały materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie. Spółka przyznała przy tym, że rzeczywiście poczyniła nakłady na nieruchomość jednakże były one uzgodnienie z ówczesnym władającym nieruchomością – Przedsiębiorstwem Robót Telekomunikacyjnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 20 grudnia 2010 r. nr [...], nr [...], nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone decyzje podtrzymując w uzasadnieniach argumentację organu I instancji. W szczególności, odnosząc się do zarzutów odwołań, organ podkreślił brak prowadzenia w rzeczywistości przez Spółkę w latach 2005-2007 działalności oświatowej przy ul. M., co spowodowało opodatkowanie ( budynków i wieczystego użytkowania gruntów) stawką przewidzianą dla gruntów i budynków wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Szczegółowo również opisano zebrane w sprawie dowody na okoliczność samoistnego posiadania nieruchomości przy ul. L. uzasadniając, że prawidłowo organ I instancji ocenił wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2010r. I ACa 180/10, przyjmując, że orzekający sąd nie rozstrzygał w kwestii samoistnego posiadania nieruchomości przez Spółkę, a jedynie orzekał co do samoistnego posiadania poprzednika Spółki tj. Przedsiębiorstwa Robot Telekomunikacyjnych i w związku z powyższym – skutecznego przeniesienia roszczeń z tego tytułu.

W skargach na decyzje organu II instancji strona skarżąca podniosła zarzuty jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnych, a nadto zarzuciła naruszenia art. 120, 121, 122, 124, 127, 180 §1, 187 §1, 191, 210 § 1 pkt 4 i 6 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia.

W uzasadnieniu skarg Spółka ponownie wskazała, że jest wieczystym użytkownikiem gruntów przy ul. M., a właścicielem wzniesionego budynku na tym gruncie, co powoduje istnienie dwóch różnych podstaw prawnych przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czego organy nie dostrzegły, a co powinno spowodować, że opodatkowaniu może ewentualnie podlegać budynek; grunt pod budynkiem podlegał bowiem obligatoryjnemu zwolnieniu na podstawie ww. art.7 ust.2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 81 i art.90 ust.7 ustawy o systemie oświaty. Organ natomiast zastosował błędnie stawki podatku jak dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Spółka wymieniła przy tym prowadzone przez nią szkoły, których siedziba znajdowała się przy ul. M., wskazując, ze decyzje Prezydenta Miasta z 2005 i 2007r. dotyczące wykreślenia tych szkół z ewidencji dowodzą, że przed uprawomocnieniem się decyzji szkoły te musiały istnieć.

Odnosząc się do kwestii opodatkowania nieruchomości przy ul. Lindego 22 Spółka podkreśliła, że w 1999r. nabyła od Przedsiębiorstwa Robót Telekomunikacyjnych wszelkie prawa roszczeń do nakładów poniesionych na wzniesienie budynku hotelu robotniczego. W tym czasie toczyło się również postępowanie uwłaszczeniowe, które zakończyło się negatywnie dla Przedsiębiorstwa Robót Telekomunikacyjnych, a ostatecznie do ksiąg wieczystych została wpisana Spółdzielnia Mleczarska. Spółka i Spółdzielnia Mleczarska nie doszły do porozumienia co do rozliczeń i przejścia prawa własności na Spółkę, a Spółdzielnia Mleczarska aktem notarialnym z dnia 17 sierpnia 2006r. sprzedała nabyte działki "S" Sp. z o.o. W ocenie Spółki ww. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie potwierdził jedynie brak samoistnego posiadania, ponieważ, zdaniem sądu, Spółka nie nabyła roszczenia z art.231 §1 k.c od Przedsiębiorstwa Robót Telekomunikacyjnych bowiem przedsiębiorstwu takie uprawnienie nie przysługiwało.

W zarzutach natury procesowej Spółka podniosła, że uzasadnienie decyzji sprowadziło się do "przeklejenia" uzasadnień decyzji pierwszoinstancyjnych, brak było odniesienia się do zarzutów odwołań, brak było własnych ustaleń dowodowych.

Spółka wskazała, że organ w części dotyczącej nieruchomości przy ul. B. i ul. P. nie wskazał faktycznego uzasadnienia dla zastosowanych przepisów i nie wyjaśnił dlaczego przepisy te stanowiły podstawę wydanego orzeczenia przy ustalonym, w sposób niepełny, stanie faktycznym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 8 listopada 2011r. Sąd połączył sprawy wszystkich trzech skarg prowadzone dotychczas pod sygnaturami I SA/Kr 391/11 (2005 r.), I SA/Kr 392/11 ( 2006 r. ) i I SA/Kr 393/11( 2007 r. ) do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, prowadząc je od tej chwili pod sygnaturą I SA/Kr 391/11.

W dodatkowym piśmie z dnia 7 listopada 2011r. Spółka załączyła odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IX Gospodarczy IX GC 333/10 z dnia 21 czerwca 2011r. wraz z uzasadnieniem na okoliczność stwierdzenia, że Przedsiębiorstw Robót Telekomunikacyjnych, mogło przenieść na Spółkę posiadanie zależne, a nie samoistne.

Na rozprawie w dniu 8 listopada 2011r. pełnomocniczka Spółki podniosła również zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2005r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego bądź procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik spraw.

Zasadniczym przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie są:

- kwestia możliwości stosowania zwolnienia podatkowego, a więc ograniczenia przedmiotowego bądź podmiotowego zakresu opodatkowania w odniesieniu do nieruchomości (a dokładnie gruntów znajdujących się w wieczystym użytkowaniu Spółki) zlokalizowanej przy ul. M.

- ustalenia faktyczne co do posiadania samoistnego nieruchomości przy ul.L.,

Dodatkowo Spółka podniosła na rozprawie zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2005r.

Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu przedawnienia, którego pełnomocniczka Spółki w żaden sposób nie uzasadniała, Sąd zauważa, że zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości podatników o statusie osób prawnych (a taki status posiada skarżąca Spółka) przedawniają się z upływem 5 lat od daty płatności podatku.

Zgodnie z art.6 ust.9 ww. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w latach 2005-2007) "Osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane:

1) składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku;

2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia;

3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości – bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca".

Powyższy tryb deklarowania i opłacania zobowiązań podatkowych ma znaczenie dla sposobu liczenia przedawnienia. Jak zauważa bowiem doktryna: "Odnosząc to do podatku od nieruchomości, należy zauważyć, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego znajdzie zastosowanie tylko do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (podatków powstających z mocy prawa). Natomiast decyzje ustalające (wymiarowe) są wydawane w stosunku do osób fizycznych (zobowiązanie podatkowe powstaje po doręczeniu decyzji). Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego nie może być wydana w stosunku do zobowiązań, które powstają w drodze doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Można to odnieść do następującego stanu faktycznego. Osoba prawna nie zapłaciła podatku od nieruchomości za rok 2003. Wójt wszczyna postępowanie i po jego przeprowadzeniu (z zachowaniem warunków przewidzianych w art. 200 o.p.) wydaje decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 § 3 o.p." (L. Etel, komentarz do art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych [w:] Dudar Grzegorz, Etel Leonard, Presnarowicz Sławomir, "Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz". ABC 2008, LEX 38489).

W sprawie nie znajduje więc zastosowania instytucja przedawnienia prawa do wydania decyzji "ustalającej" (a więc termin, co do zasady, 3-letni), o której mowa w art.68 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa, ale art. 70 §1 tejże ustawy, zgodnie, z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

W rozpoznawanym stanie faktycznym, wydana w sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2010 r. nr [...] dotycząca roku 2005 została doręczona dnia 28 grudnia 2010r. (k. 321 akt administracyjnych), którego to faktu Spółka nie kwestionowała. Do czasu wydania i doręczenia decyzji nie upłynął okres 5-letni, o którym mowa w ww. art. 70 Ordynacji podatkowej.

Okoliczność, że ewentualnie, na skutek braku egzekucji, zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu po dacie doręczenia decyzji organu drugoinstancyjnego utrzymującego w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego – nie przesądza o wadliwości zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji. Sąd administracyjny nie bierze bowiem pod uwagę upływu terminu przedawnienia jaki nastąpił po dacie doręczenia takiej decyzji podatkowej.

Zgodnie bowiem z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej "ppsa" -Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 czerwca 2011r. II SA/Kr 485/11 i powołany tam wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., II OSK 795/07).

Sąd uznał więc zarzut przedawnienia za nieuzasadniony.

Odnosząc się natomiast do pozostałych kwestii spornych, to zdaniem Sądu, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, przyjmując, że Spółka będąc właścicielem budynku i użytkownikiem wieczystym gruntu (ul. Miodowa 26), właścicielem gruntu i budynku (jego części – lokale użytkowe; ul. B.), właścicielem gruntów, budynków lub ich części (wyodrębnione lokale) – ul. P., samoistnym posiadaczem gruntów i budynku przy ul. L. – podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla gruntów i budynków (ich części lub lokali) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organy uwzględniły przy tym, że Spółka aktem notarialnym z dnia 8 lutego 2007r. sprzedała nieruchomość przy ul. M., stąd wymiar w tym zakresie został dokonany do lutego 2007r. Prawidłowo też organy ustaliły, że władztwo nad nieruchomością przy ul. L. ustało w dniu 19 lutego 2009r., kiedy to komornik sądowy wydał ją obecnemu właścicielowi "S" Sp. z o.o.

W zakresie sporu dotyczącego budynków i wieczystego użytkowania gruntu (co wyraźnie zaznaczyły organy w wydanych decyzjach) przy ul. M. strona skarżąca, powołała się na fakt prowadzenia działalności oświatowej na zasadzie art.7 ust.2 pkt 2 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Przepis art. 7 ust.2 pkt 2 stanowi, że zwolnieniu podlegają szkoły, placówki, zakłady kształcenia i placówki doskonalenia nauczycieli - publiczne i niepubliczne, oraz organy prowadzące te szkoły, placówki i zakłady, z tytułu zarządu, użytkowania lub użytkowania wieczystego nieruchomości szkolnych; zwolnienie nie dotyczy przedmiotów opodatkowania zajętych na działalność gospodarczą inną niż działalność oświatowa.

Ustalenia organów zmierzały do tego, że Spółka faktycznie nie podjęła i nie prowadziła działalności w zakresie szkół, które formalnie były wpisane do stosownej ewidencji prowadzonej w trybie art. 82 ustawy o systemie oświaty. Zdaniem Sądu, sam wpis do ewidencji , o której mowa w tymże art. 82 ustawy o systemie oświaty, nie uzasadnia zwolnienia, o którym mowa w art.7 ust.2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli wymieniona w tym przepisie szkoła nie prowadzi w rzeczywistości działalności oświatowej.

Argumentacja skarg opierała się na założeniu, że skoro zarejestrowane w ewidencji szkoły zostały wykreślone w 2007r. (pismo I Wiecekuratora Oświaty w K. z dnia 3 grudnia 2008r. – karta 14 akt administracyjnych) to przed tą datą podmioty te faktycznie istniały. Jednakże w ocenie Sądu taka argumentacja jest niezasadna. W świetle zebranych przez organy dowodów na okoliczność braku rzeczywistego prowadzenia działalności oświatowej w budynkach przy ul. M., Spółka nie przedstawiła jakichkolwiek kontrdowodów (np. zeznań byłych uczniów lub nauczycieli), którzy mogliby potwierdzić jej zapewnienia. W tym kontekście Sąd uznał, że wystarczającym był zebrany materiał dowodowy od organu, który w ramach swojej właściwości, udzielał informacji co do zakresu działalności oświatowej Spółki.

W konsekwencji, organy, w ocenie Sądu, prawidłowo określiły wymiar podatku. Nie są przy tym do końca zrozumiałe zarzuty skargi o braku powołania w podstawie prawnej właściwego przepisu dotyczącego obowiązku podatkowego wieczystego użytkowania gruntu (art.3 ust. 1 pkt 3) w odróżnieniu od właściciela budynku i budowli – skoro w podstawach prawnych został powołany m.in. art.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w uzasadnieniu decyzji wyraźnie zaznaczono status gruntów (wieczyste użytkowanie) przy ul. M.. Powołanie w podstawach prawnych wydanej decyzji jedynie ogólnie artykułu w miejsce uszczegółowienia jednostki redakcyjnej tekstu w postaci artykułu uzupełnionego właściwym ustępem i punktem samo w sobie nie stanowi naruszenia prawa materialnego i procesowego decydującego o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji.

Nie były również zasadne argumenty dotyczące zastosowania stawki jak dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, iż budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna), należy uznać z związaną z działalnością gospodarczą. W definicji ustawowej zawartej w art.1a ust.1 pkt 4 oraz ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarg dotyczących nieruchomości przy ul. Lindego 22, to zdaniem Sądu, należy zauważyć, że Spółka nie kwestionowała ustalonych faktów co do faktycznego wykorzystywania budynku na prowadzenie działalności noclegowej (przez Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "A" Sp. z o. o. opłacające czynsz dzierżawny na podstawie umowy od dnia 1 lipca 2005r. do dnia 12 lutego 2009r.), prowadzenia negocjacji z ewentualnymi nabywcami w celu sprzedaży nieruchomości, pozbawienia władztwa nad nieruchomością dopiero na skutek egzekucji komorniczej w 2009r.

Powoływanie się przez Spółkę na treść ustaleń zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie - Wydział I Cywilny z dnia 25 marca 2010r. I Ca 180/10 jest o tyle niezasadne, że wyrok ten dotyczył roszczenia z art. 231 §1 k.c. opartego nie tyle na fakcie poniesienia nakładów przez Spółkę jako samoistnego posiadacza, ale przez Przedsiębiorstwo Robót Telekomunikacyjnych (to ono wzniosło bowiem budynek na gruncie – str. 5 wyroku). Sąd uznając, że Przedsiębiorstwo Robót Telekomunikacyjnych będąc jedynie posiadaczem zależnym (ponosiło bowiem opłaty za "użytkowanie" lub "zarząd") nie mogło przenieść skutecznie roszczeń z art. 231 §1 k.c na Spółkę. Organy prawidłowo oceniły znaczenie ustaleń Sądu Apelacyjnego wskazując na fakt, że Spółka nie ponosiła już żadnych opłat z tytułu posiadanych nieruchomości, a w pozostałym zakresie zachowywała się jak właściciel – stąd należało uznać ją za posiadacza samoistnego. Samoistne posiadanie Spółki nie musiało być bowiem uzależnione od faktu jego przeniesienia przez poprzednika, ale mogło powstać w czasie sprawowanego już przez Spółkę władztwa nad przedmiotową nieruchomością.

Organy nie naruszyły więc art.229 w zw. z art.187 Ordynacji podatkowej jak to zarzucono w skardze.

Sąd wskazuje przy tym, że przedstawiony dopiero na etapie postępowania sądowego wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IX Gospodarczy IX GC 333/10 z dnia 21 czerwca 2011r. nie mógł być podstawą oceny prawidłowości postępowania dowodowego, skoro zapadł on po jego zakończeniu i wydaniu w sprawie decyzji. Jak to już Sąd uzasadniał powyżej, przedmiotem kontroli zgodnie z art. 133 §1 ppsa są akta sprawy – a więc strona nie może zarzucać organom błędów w postępowaniu dowodowym w oparciu o nowe (powstałe po wydaniu zaskarżonej decyzji) dowody.

Odnosząc się do zarzutów o braku powołania przez organ drugiej instancji podstaw prawnych i uzasadnienia faktycznego dotyczącego nieruchomości przy ul. B. oraz P., to należy przede wszystkim wskazać, że w początkowej części uzasadnień każdej z decyzji, organ drugoinstancyjny opisał powyższe nieruchomości, wskazując rodzaj i powierzchnię wymiaru. Organ wskazywał też ogólnie dlaczego stosuje stawkę przewidzianą dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Spółka we wniesionych skargach (analogicznie jak w odwołaniach) zarzuca praktycznie jedynie ogólnikowość uzasadnienia w tym zakresie, ale nie kwestionuje prawidłowości ustaleń co do stanu faktycznego i prawidłowości zastosowanej stawki. Sąd badając akta administracyjne w trybie art.134 § 1 ppsa tj. nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – nie dostrzegł, aby błędnie zastosowano przepisy regulujące zakres opodatkowania oraz wymiar podatku. W ocenie Sądu, jeżeli podatnik w trakcie postępowania podatkowego wdaje się w spór z organem, i to bardzo szczegółowy, co do tylko części elementów stanu faktycznego lub dokonanej wykładni prawa, to nie ma potrzeby w wydawanych decyzjach uzasadniać w sposób bardzo szeroki niespornej części ustaleń lub dokonywanej interpretacji prawa. Takie postępowanie nie narusza art.210 §4 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy, ograniczając uzasadnienie w decyzji części niespornej, bierze na siebie ryzyko podniesienia na późniejszym etapie postępowań istotnych dla rozstrzygnięcia argumentów co do stanu faktycznego i dokonywanej wykładni – jednak, jak już Sąd zauważył, Spółka poza ogólnymi i formalnymi zastrzeżeniami, nie przedstawiła konkretnych zarzutów w tej części ustaleń (ul. B. i ul. P.).

Nie jest zrozumiały argument Spółki o naruszeniu art.194 Ordynacji podatkowej poprzez brak oparcia się na ewidencji gruntów. W aktach administracyjnych znajduje się dokumentacja geodezyjna, a Spółka w jakikolwiek sposób nie wskazała jakich nieruchomości i w jakiej części dotyczył jej zarzut. Organ zresztą nie kwestionował znaczenia ewidencji gruntów dla wymiaru podatku, o czym świadczy przedostatni akapit uzasadnień decyzji (np. str.17 decyzji dotyczącej 2005r.).

Nie były również zasadne zarzuty procesowe dotyczące sposobu prowadzenia postępowania odwoławczego oraz uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji. Wbrew twierdzeniom Spółki, organ opisał ustalenia faktyczne, odniósł się szczegółowo do elementów spornych, wskazał na właściwe w sprawie przepisy. Sąd uznał, że powtarzanie przez organ drugoinstancyjny w dużej mierze sformułowań zawartych w decyzjach organu pierwszej instancji, związane było z faktem, że sprawa wymiaru lat 2005-2007 trwała od 2007r. W sprawie wydano decyzje, które następnie były uchylane w postępowaniu odwoławczym, stąd strony (w tym Spółka) w postępowaniu odwoławczym zakończonym zaskarżonymi decyzjami nie powoływały się już na nowe argumenty.

Wykorzystywanie w sposób bardzo szeroki przez organ odwoławczy sformułowań lub fragmentów tekstów uzasadnień zaskarżonych decyzji pierwszoinstancyjnych nie jest działaniem pożądanym może bowiem wywołać u stron postępowania wrażenie braku rzeczywistego przeprowadzenia postępowania odwoławczego. Niemniej jednak, w rozpoznawanej sprawie, odwołania nie wskazywały na nowe fakty, były raczej polemiką z ustaleniami organu pierwszej instancji. Stąd Sąd uznał, że sposób uzasadnienia decyzji drugoinstancyjnych nie świadczył o naruszeniu art.120, art.121, art.122, art.124, art.127, art.180 §1, art.187 §1, art.192, art.210§1 pkt 4 i pkt 6 w zw. z art.235 Ordynacji podatkowej.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na zaskarżone decyzje, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 ppsa, który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu skargi opierały się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów prawa przy praktycznie identycznym stanie faktycznym – stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy nimi związek, o którym mowa w art. 111 § 2 cytowanej ustawy, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla wszystkich stron postępowania dodatkowo przemawiały za połączeniem wszystkich spraw, a strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia.