Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3023/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant: Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2004 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Protokołem zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia [...] października 2002 r. dokonano pomiaru nacisków osi należącego do J.K., zwanego dalej "skarżącym", pojazdu [...] nr rej. [...] wraz z naczepą nr rej. [...]. Kontrola miała miejsce w O. na drodze krajowej nr [...] kilometr [...]. W świetle dokonanych pomiarów ustalono przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drogę w odniesieniu do drugiej osi o 16,32kN. Ze sporządzonego protokołu wynika, iż kierowca został poinformowany o technice najeżdżania pojazdu na wagi i zjeżdżania z nich. Protokół został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę.

W związku z przekroczeniem dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę ostateczną decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 2.880 zł.

Decyzja została wydana na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz § 1-5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432).

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zarzucił, iż nie została przekroczona masa całego pojazdu. Przyczynę przeciążenia osi upatruje w przesunięciu się ładunku w czasie transportu, czemu nie można było zapobiec.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:

• ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,

• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,

• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.

Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, przynajmniej zasadniczo, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji nie można się dopatrzyć zarzutu naruszenia prawa.

W sprawie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia podstawowym dowodem jest protokół zatrzymania i kontroli pojazdu sporządzony przez uprawniony organ z udziałem przedstawiciela przewoźnika. Sporządzenie takiego dokumentu znajduje umocowanie w przepisach art. 89 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371). Znaczenia dowodowego takiego protokołu nie sposób przecenić, gdyż obrazuje on stan faktyczny, który później nie sposób jest już odtworzyć. Dlatego z punktu widzenia interesów przewoźnika istotne jest wniesienie przez kierowcę do protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu wszystkich istotnych uwag mogących mieć wpływ na kwestię odpowiedzialności przewoźnika. W omawianej sprawie kierowca nie wniósł do protokołu uwag.

Zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Ponadto stosownie do art. 61 ust. 3 tej ustawy ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia. Nie można więc przyjąć za usprawiedliwione tłumaczenia skarżącego, że przyczyną przekroczenia nacisku na oś było przesunięcie ładunku w czasie przewozu. Prawo nakłada bowiem na załadowcę lub przewoźnika obowiązek takiego zabezpieczenia ładunku na czas przewozu, które przeciwdziała temu stanowi rzeczy.

Skoro zatem w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu, miał miejsce przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, zasadnie skarżący został obciążony karą pieniężną. W związku z tym skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.s.a.).