Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 816/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11c
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 210 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marian Jaździński,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Beata radomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2007r. sprawy ze skargi Kl. Internationale Zollagentur GmbH na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 11c ust 4, art. 15 ust. 4, art. 18 ust.1, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 36. ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 1999r. w sprawie wykazu towarów dla celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz.U. Nr 111 poz. 1290 ze zm), § 1 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. nr 119, poz. 1259 ze zm.) Dyrektor Izby Celnej w Sz., po rozpatrzeniu odwołania K. [...] GmbH z N. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Sz. z dnia [...]r. określającą należną kwotę podatku akcyzowego i podatku VAT, zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia

[...]r. Dyrektor Urzędu Celnego w Sz. stwierdził, że w związku

z usunięciem spod dozoru celnego samochodu osobowego marki [...],

w dniu 22 lutego 2001r. powstał z mocy prawa dług celny i na podstawie z art. 211 § 3 ustawy Kodeks celny za dłużników uznani zostali K. [...] GmbH, oraz A.P. i J. J.

Od powyższego rozstrzygnięcia A. P. i J. J. wnieśli odwołanie, które postanowieniem z dnia [...]r. Prezes Głównego Urzędu Ceł uznał za wniesione z uchybieniem terminu.

Zgodnie z art. 11 c ust. 1 i4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (obowiązującym w dniu dokonania importu oraz w dniu wydania decyzji) organ celny kopie w/w decyzji orzekającej o długu celnym ciążącym na zaimportowanym towarze przesłał wg właściwości do Urzędu Skarbowego w K. oraz Urzędu Skarbowego W.Ś.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., decyzją z dnia [...]r., określił wobec A.P. i J. J. podatek akcyzowy oraz podatek od towarów i usług z tytułu importu ww. samochodu.

Na podstawie ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiach Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania

i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. 137, poz. 1302) organy celne przejęły zadania z zakresu podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Organami podatkowymi stali się naczelnicy urzędów celnych jako organy I instancji i dyrektorzy izb celnych jako organy II instancji.

Mając powyższe na uwadze oraz fakt, że dłużnicy wskazani w decyzji celnej

z dnia 1 października 2001r. zostali solidarnie zobowiązani do zapłaty cła, podatnikami zaś w myśl art. 5 ust. 1 pkt 3 w.cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym są osoby, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, postanowieniem z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w Sz. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec firmy K. [...] GmbH w dniu [...]r. wydał decyzję, w której określił należną kwotę podatku akcyzowego

i podatku VAT, stwierdzając, że do zapłaty pozostała różnica w wysokości [...] PLN pomiędzy kwotą określoną treścią decyzji administracyjnej a kwotą zaliczoną tytułem niniejszego zobowiązania od A. P.

"Od powyższej decyzji pełnomocnik Spółki złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie z uwagi na naruszenie przez organ I instancji art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a nadto, że decyzja w sprawie celnej została wydana z naruszeniem prawa i powinna być wycofana z obrotu prawnego.

Dodatkowym pismem z dnia 17 lipca 2006r. pełnomocnik zarzucił, że skarżona decyzja powtórnie rozstrzyga to samo zagadnienie prawne, gdyż sprawa została rozstrzygnięta decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. Zarzucił również naruszenie art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa, przez brak wykazania czy i w jakim zakresie, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego K. została wykonana co "czyni decyzję nieważną z mocy prawa".

Po zakończeniu postępowania pełnomocnik Strony zapoznał się z aktami sprawy i pismem z dnia 17 sierpnia 2006r. wniósł ,,o uchylenie skarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, bowiem w odniesieniu do tego samego przedmiotu, tj. samochodu osobowego marki [...] decyzję nr [...] ustalającą podatek akcyzowy i podatek od towarów i usług, w dniu

[...]r. wydał Urząd Skarbowy w K.".

Rozpatrując zarzuty odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zgodnie

z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz

o podatku akcyzowym opodatkowaniu podlega m.in. import towarów, tzn. przywóz towarów na polski obszar celny, natomiast w myśl art. 6 ust. 7 tej ustawy obowiązek

w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, a na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 tej ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku gdy na podstawie odrębnych przepisów importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone w części lub w całości albo zastosowano preferencyjną obniżoną lub zerową stawkę celną. Dalej wskazując na przepis art. 34 ust.1 i art. 35 ust. 1 cyt. ustawy organ odwoławczy wskazał na kim ciąży i od jakich towarów podatek akcyzowy i cytując art. 36 ust. 2 stwierdził, że "w imporcie wyrobów akcyzowych podstawą opodatkowania akcyzą jest ich wartość celna towaru powiększona o należne cło".

Dalej cytując art. 54 ust.2 ustawy zawierający delegację do określenia w drodze rozporządzenia, wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego i wskazując na rozporządzenie z 29 grudnia 1999r. w sprawie wykazu towarów(...) (Dz.U. Nr 111 poz. 1290 ze zm.), stwierdził, że w pozycji 171 Załącznika nr 4 do tego rozporządzenia ujęto towar klasyfikowany, określony jako "pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702) włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi".

Organ odwoławczy odnośnie stawek podatku akcyzowego powołał rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 119, poz. 1259), i mając na uwadze dokonane ustalenie, że usunięto spod dozoru celnego samochód marki [...] o pojemności silnika 2435 cm3 uznał, że stawka podatku akcyzowego wynosi 17,6 %.

Odnośnie podatku od towarów i usług organ odwoławczy stwierdził, że podstawa opodatkowania została określona zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym "podstawą opodatkowania podatkiem VAT w imporcie jest, wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy".

Artykuł 54 ust.1 w/w ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. stanowi, że towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 2 (a więc także import towarów), nie wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej podlegającą opodatkowaniu stawką 22% tego podatku zgodnie z art. 18 ust.1 tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 68 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej wskazał że obowiązek podatkowy jest kategorią prawną i faktyczną co oznacza, iż powstaje on w warunkach określonych przez prawo, niezależnie od woli podmiotów temu obowiązkowi podlegających. Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłaty na rzecz Skarbu Państwa podatku w wysokości, w terminach oraz w miejscu, określonych w przepisach prawa podatkowego. Kwestię powstania zobowiązania podatkowego reguluje przepis art. 21 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, albo też z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość takiego zobowiązania.

Zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego.

Z kolei dług celny w przywozie powstaje w przypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym - art. 211 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy Kodeks celny.

W świetle cytowanego przepisu obowiązek podatkowy powstaje z mocy prawa,

z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce w dniu 22 lutego 2001r. A zatem z tym dniem powstał dług celny razem

z obowiązkiem podatkowym.

Charakter decyzji podatkowej zależy od sposobu powstania zobowiązania podatkowego, którego dana decyzja dotyczy, co reguluje art. 21 § Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z w.cyt. przepisem zobowiązanie podatkowe może powstać z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania - art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bądź z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość zobowiązania - art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W pierwszym przypadku zobowiązanie powstaje z mocy prawa, zatem jeśli podatnik nie wykona ciążącego na nim obowiązku samoobliczenia i zapłaty podatku, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania w postaci zaległości podatkowej. Decyzje takie określa się mianem deklaratoryjnych, gdyż nie tworzą one nowego stanu prawnego, natomiast potwierdzają jedynie fakt wystąpienia zobowiązania podatkowego i wysokość zaległości wynikającej bezpośrednio

z przepisów prawa. Takie zobowiązanie podatkowe stosownie do art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązanie podatkowe z tytułu importu towarów powstaje z mocy prawa, bowiem import towarów jest zdarzeniem powodującym powstanie długu celnego, a w konsekwencji obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 6 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Tym samym decyzja wydana przez organ podatkowy określająca wysokość tego zobowiązania ma charakter deklaratoryjny. Natomiast art. 68 ustawy Ordynacja podatkowa określa zakaz doręczania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe po upływie określonego terminu, tj. po upływie 3 lat licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zatem art. 68 ustawy Ordynacja podatkowa dotyczy zobowiązań podatkowych które powstają dopiero z chwilą doręczenia decyzji organu podatkowego. Decyzje, na podstawie których następuje konkretyzacja obowiązku podatkowego danego podatnika przez ustalenie wysokości tego obowiązku określa się mianem decyzji konstytutywnych.

Dlatego organ odwoławczy wywiódł, że właściwym przepisem według którego należy ocenić kwestię przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych z tytułu importu jest art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie którym "zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin płatności podatku".

Termin początkowy przedawnienia zobowiązania wyznacza zatem termin płatności podatku, tj. termin w którym powinno nastąpić spełnienie świadczenia podatkowego.

Termin płatności należności podatkowych z tytułu importu towarów został określony w art. 11 ust. 4 ustawy VAT. Zgodnie z jego treścią "w przypadkach innych niż wymienione w ust.1-3 (tj. innych niż te, w których podatnik dokonuje samoobliczenia w zgłoszeniu celnym) podatnik jest zobowiązany do zapłaty kwoty należnych podatków w terminie i na warunkach określonych dla uiszczenia cła". Zgodnie z przepisami Kodeksu celnego należności celne winny zostać uiszczone w terminie 7 dni licząc od dnia powiadomienia dłużnika o ich wysokości. W przypadku gdy podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, tj. obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, zgodnie z art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej, terminem płatności jest ostatni dzień, w którym zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić.

Biorąc powyższe pod uwagę płatność winna być dokonana w terminie 7 dni licząc od dnia powstania długu celnego.

W niniejszej sprawie z chwilą wprowadzenia towaru na polski obszar celny, Spółka zobowiązana została do obliczenia i wykazania podatku w zgłoszeniu celnym, jednakże nie dopełniła tego obowiązku, jednocześnie nie dokonała wpłaty podatku

w wyznaczonym przepisami prawa terminie. Zatem bieg terminu przedawnienia rozpoczął się z końcem 2001 r.

Mając na względzie powyższe stwierdzam, iż w rozpatrywanej sprawie

(w stosunku do zobowiązania podatkowego powstałego w dniu 22 lutego 2001r. termin 5-letni określony w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa upływa z dniem 31 grudnia 2006r. Zatem organ podatkowy I instancji wydając decyzję w dniu 19 czerwca 2006r.wydał ją przed upływem tego terminu, zatem zarzut Strony należy uznać za bezzasadny.

W piśmie z dnia 17 lipca 2006r. pełnomocnik Strony wskazał, iż zaskarżona decyzja powtórnie rozstrzyga to samo zagadnienie podatkowe. Organ zatem winien uchylić decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Sz. określającą zobowiązanie podatkowe wobec firmy K. [...] GmbH, jak i decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. wydaną w stosunku do A. P. i J. J. i przeprowadzić jedno postępowanie podatkowe w stosunku do wszystkich podatników.

Odnośnie zarzutu powtórnego rozstrzygnięcia tego samego zagadnienia podatkowego i wniosku o umorzenie postępowania z uwagi na decyzję Urzędu Skarbowego w K. nr [...] z dnia [...]r., organ odwoławczy wskazał, że z oceny czy istnieje tożsamość prawy należy dokonywać biorąc pod uwagę zarówno podmiot, przedmiot, podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia. Cytując orzeczenie sądowe np. wyrok NSA z 29 kwietnia 1999r. V SA 1942/98, wyrok NSA z 20.01.1999r. III SA 6434/97), organ odwoławczy stwierdził, że tożsamość sprawy ma miejsce wtedy, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy wywiódł, iż w związku z decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w Sz. z dnia [...]r., w której określono kwotę długu celnego za usunięty spod dozoru celnego towar - samochód osobowy [...], wydano dwa rozstrzygnięcia - decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Sz. z dnia [...]r. - określające wysokość zobowiązania podatkowego w tych samych wysokościach jednakże w stosunku do innych podatników. Rozstrzygnięcie Urzędu Skarbowego w K. skierowane zostało do A. P. i J. J., natomiast stroną decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Sz. jest firma K. [...] GmbH. W/w. podmioty są solidarnie zobowiązane do uregulowania zobowiązania podatkowego określonego treścią przedmiotowych decyzji. Z uwagi na to, że powyższe decyzje określające zobowiązanie podatkowe zostały skierowane do innych podmiotów nie można uznać, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Sz. ponownie rozstrzyga to samo zagadnienie.

Jak wykazała powyższa analiza ani firma K. [...] GmbH ani A. P.k i J. J. nie zostali dwukrotnie obciążeni podatkiem akcyzowym i podatkiem od towarów i usług z tytułu sprowadzonego samochodu marki [...].

Należy wskazać, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika Strony, w zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Sz. wskazano, iż decyzją nr [...] z dnia [...]r. wezwano A. P. i J. J. do wpłaty kwot podatków w niższej wysokości niż kwota określonego zobowiązania, tj. podatku akcyzowego w kwocie [...] zł zamiast [...] zł i podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł zamiast [...] zł. Kwoty te stanowią różnicę pomiędzy podatkami określonymi treścią decyzji a pobranymi z tytułu niniejszego zobowiązania od A. P. Kwota pozostała do zapłaty ([...] zł) nie została uregulowana przez Strony.

Mając powyższe na uwadze Naczelnik Urzędu Celnego w Sz. w decyzji z dnia [...]r. prawidłowo poinformował, iż do wpłaty pozostała różnica w wysokości [...] PLN pomiędzy kwotą określoną treścią decyzji administracyjnej a kwotą zaliczoną tytułem niniejszego zobowiązania od A. P.

Podkreślić należy, iż Naczelnik Urzędu Celnego w Sz. w decyzji nr jw. powołał przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie wraz z dokładnym ich objaśnieniem. Jednocześnie organ wskazał powiązania przytoczonych norm prawnych z rozstrzygnięciem rozpatrywanej sprawy. Uznać zatem należy, iż decyzja ta zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne i w sposób wyczerpujący wyjaśnia Stronie zasady, którymi kierował się organ celny przy jej wydaniu. W świetle powyższego bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pełnomocnik Spółki ponownie zarzucił decyzji, rozstrzygnięcie sprawy, która została rozpatrzona decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., niewłaściwe uzasadnienie decyzji przez brak wyjaśnienia czy i w jakim zakresie decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. została wykonana, co skutkuje pozbawieniem Spółki możliwości kontroli prawidłowości działania organu celnego i wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi wywiódł, podobnie jak w odwołaniu, że skarżone rozstrzygnięcie jest następstwem wymierzenia należności celnych, ale w stosunku do przedmiotu importu, samochodu osobowego wydana została w zakresie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług decyzja przez naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. określająca to zobowiązanie. Ponadto organ celny określił zobowiązanie w podatku akcyzowym i podatku VAT, kierując do stron zawiadomienie z 1 października 2001r., którym dokonano obliczenia kwoty zobowiązania podatkowego i wezwał stronę do jego zapłaty. To, zdaniem pełnomocnika wskazuje, że zagadnienie podatkowe zostało rozstrzygnięte trzykrotnie, dwukrotnie przez organy celne i przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K., co uzasadnia wniosek o wycofanie decyzji skarżonej z obrotu, jako rozstrzygającej kolejny raz o zobowiązaniu w stosunku do tego samego towaru.

Odnośnie braków uzasadnienia decyzji, pełnomocnik skarżącej Spółki wywiódł, że brak wykazania czy decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego została w jakikolwiek sposób wykonana, pozbawia strony możliwości kontroli prawidłowości działania organów celnych w sytuacji, kiedy wydawanymi decyzjami Spółka została obłożona zobowiązaniem podatkowym.

Dodatkowo na rozprawie, pełnomocnik podniósł zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej albowiem ustawa o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym z dniem 1 maja 2005r. utraciła moc obowiązywania.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w Sz., przywołując argumenty z uzasadnienia decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stawiając zarzut wydania decyzji w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją stanowiący ponowienie zarzutu z odwołania, pełnomocnik wywodzi, iż zarzut ma potwierdzić fakt, że odnośnie opodatkowania importu samochodu osobowego marki [...], podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym, orzekał decyzją z dnia 8 października 2002r. (skarżący wskazuje błędną datę decyzji

[...]r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego w K.

Jak wyjaśnił Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w stanie prawnym obowiązującym w dacie importu przedmiotowego samochodu, zobowiązania celno-podatkowe powstały w związku z naruszeniem procedur celnych przez importerów i usunięciem spod dozoru celnego przedmiotu importu.

Konsekwencją tego, była decyzja Dyrektora Izby Celnej w Sz.

z [...]r. uznająca za dłużników celnych A. P., J. J. i Skarżącą Spółkę oraz ich powiadomienie pismem z tej samej daty o powstałym długu celnym i obowiązku podatkowym ze wskazaniem kwot należnego podatku.

Tych czynności, jako również faktu wystąpienia organów celnych do właściwych urzędów skarbowych o wszczęcie postępowania podatkowego zmierzających do wydania decyzji wymiarowych skarżąca Spółka nie kwestionuje.

Stwierdza natomiast, że wydanie w dniu [...] r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. decyzji zgodnie z wnioskiem organów celnych z 12 lipca 2002r. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym od importowanego samochodu wobec A. P. i J. J. zamyka możliwość określenia zobowiązania podatkowego wobec trzeciego zobowiązanego tj. skarżącej spółki.

Jak wskazały organy celne w zaskarżonych decyzjach, a Sąd podziela tę ocenę, konieczność określenia zobowiązań podatkowych wobec dłużników celnych wskazanych w decyzji z dnia [...]r., wynikła z faktu nie wykonania przez zobowiązanych dłużników celnych obowiązku zapłaty również należności podatkowych.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie powstania długu celnego, przepis art. 11c ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym stanowił, że jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wyda decyzję ustalającą podatek

w prawidłowej wysokości .

A zatem postępowanie organów celnych miało oparcie w obowiązujących przepisach prawa.

Właściwymi organami podatkowymi dla zobowiązanych podatników były różne Urzędy Skarbowe, z których jeden właściwy dla A. P. i J. J. decyzję wydawał, natomiast Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w W., właściwy w dacie powstania długu celnego i zobowiązań podatkowych do ich określenia, pismem z 23 września 2003r. przekazał sprawę określenia zobowiązania podatkowego wobec Spółki K. [...] GmbH, w związku ze zmianą kompetencji organów i jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych Naczelnikowi Urzędu Celnego w Sz.e, informując że nie wszczynał postępowania w sprawie ustalenia należności podatkowych – pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. k.7 akt administracyjnych .

Z powyższego zatem wynika, że zobowiązania podatkowe ciążące na importowanym samochodzie nie zostały ustalone inną decyzją, niż wydaną przez naczelnika Urzędu Celnego w dniu [...]r.

A zatem, skoro decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.u z dnia

[...]r. nie określiła należności podatkowych wobec skarżącej Spółki, brak jest podstaw do przyjęcia, ze zobowiązanie podatkowe określone skarżoną decyzją zostało już załatwione inną decyzją ostateczną.

Fakt, określenia wobec dłużników celnych, dwiema decyzjami ich obowiązków podatkowych, nie uzasadnia oceny skarżącej, że sprawa obciążeń podatkowych została załatwiona dwukrotnie tylko dlatego, że obowiązek podatkowy wobec dwójki podmiotów był nałożony decyzją organu podatkowego, a wobec trzeciego zobowiązanego – skarżącej Spółki decyzja organu celnego.

Za nietrafny uznał również Sąd zarzut naruszenia przepisu art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej przez brak informacji w zakresie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., co pozbawia Spółkę możliwości kontroli prawidłowego działania organu celnego.

Należy podkreślić, że postępowanie podatkowe prowadzono w sprawie określenia zobowiązań podatkowych wobec solidarnie zobowiązanego dłużnika i jego celem było orzeczenie w sposób prawidłowy wysokości tego zobowiązania.

Kwestie wykonania zobowiązania przedłużników solidarnych ma zatem w tym postępowaniu drugorzędne znaczenie, i w tym zakresie organy celne poczyniły ustalenia w oparciu o materiał dowodowy zbierany w celu określenia należnego podatku.

Kwestia wykonania zobowiązań podatkowych przez pozostałych dłużników solidarnych będzie miała znaczenie przy wykonaniu obowiązku podatkowego, natomiast postępowaniem w zakresie określenia zobowiązania podatkowego, ma znaczenie drugorzędne i nie ma wpływu na sposób załatwienia sprawy.

Dlatego, mając powyższe na uwadze, Sąd uznał zarzut naruszenia przepisu art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej za niezasadny.

Podobnie nietrafny jest zarzut wydania decyzji w oparciu o nieobowiązujące przepisy. Faktem jest, że ustawa z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przestał obowiązywać z dniem 1 maja 2004r., a nie jak wskazał pełnomocnik we wniosku z dniem 1 maja 2005r., to należy przypomnieć, że organy celne orzekały o obowiązku podatkowym, który powstał w stanie faktycznym, który miał miejsce pod rządami uchylonej ustawy.

Zgodnie z zasadą, że stosujemy przepisy prawa obowiązujące w czasie zaistnienia zdarzeń wywołujących skutki prawne, organy celne trafnie powołały przepisy ustawy podatkowej obowiązującej w dacie powstania długu celnego i obowiązku zapłaty należnych podatków tj. 22 lutego 2001r., kiedy spod dozoru celnego został usunięty przedmiot importu, samochód osobowy.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, a zarzuty skargi nie są zasadne, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.