Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1169/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant : starszy referent sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście-Wschód T. W. sprawy ze skargi A. S.-U. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa - po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A. S.-U. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zarządza zwrot skarżącej A. S.-U. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem nadpłaconej części wpisu.


UZASADNIENIE

Wojewoda w decyzji z 19 lipca 2019 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] z 30 listopada 2018 r. (znak: [...]), w którym stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty [...] z 22 sierpnia 2014 r. (znak:[...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Droga wewnętrzna wraz z czterema zjazdami w miejscowości M., gmina W. oraz odmówiono uchylenia tejże decyzji, gdyż w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Decyzja Wojewody zapadła na gruncie następujących okoliczności faktycznych i prawnych sprawy:

A. S. - U., właścicielka działki nr [...] w m. M. , 16 czerwca 2015 r. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z 22 sierpnia 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę pn.: Droga wewnętrzna wraz z czterema zjazdami zlokalizowane na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości M., gmina W. .

Postanowieniem z 4 sierpnia 2015 r. wznowiono postępowanie. Starosta [...] 11 grudnia 2015 r. zakończył wznowione postępowanie decyzją o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z 22 sierpnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę. Od decyzji tej wniosła odwołanie A. S. - U..

Wojewoda decyzją z 8 marca 2016 r. (znak: [...]) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Skarga na decyzję Wojewody została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 564/16.

Następnie Starosta [...] decyzją z 3 kwietnia 2017 r., ponownie orzekł o odmowie uchylenia pozwolenia na budowę. Wojewoda decyzją z 22 listopada 2017 r. (znak [...]) uchylił decyzję Starosty [...] z 3 kwietnia 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda w swej decyzji powołując się na treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 564/16, wskazał że wnioskodawczyni przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Wyrok w sprawie jest wiążący dla organów administracji publicznej.

W związku z powyższym Starosta [...] decyzją z 9 lutego 2018 r. (znak: [...]) stwierdził wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji własnej z 22 sierpnia 2014 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego oraz odmówił uchylenia tejże decyzji, gdyż w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Decyzją Wojewody z 12 czerwca 2018 r. (znak: [...]) decyzja z 9 lutego 2018 r. została uchylona a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji, ponieważ braki projektu budowlanego omawianej inwestycji nie zostały wyjaśnione przed jego zatwierdzeniem. Po ponownym zbadaniu sprawy decyzją Starosty [...] z 30 listopada 2018 r. (znak: [...]) orzeczono o wydaniu decyzji Starosty [...] z 22 sierpnia 2014 r., znak: [...], z naruszeniem prawa i odmówiono jej uchylenia, ponieważ w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W odwołaniu od ww. decyzji podniesiono m.in. że skarżoną decyzją został zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę inwestycji, która doprowadziła do degradacji terenu, na którym jest usytuowana działka nr [...], należąca do skarżącej. Do odwołania została dołączona Ocena zmian stanu stosunków wodnych na działkach nr [...], [...]. [...] oraz [...] miejscowości M. w gminie W. z września 2018 r.

W uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji z 19 lipca 2019 r. Wojewoda wskazał, że w sprawie ma zastosowanie zasada, że nie uchyla się decyzji administracyjnej w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ta przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 kpa zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia wad treść rozstrzygnięcia powinna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. Organ administracji publicznej powinien wykazać wówczas, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem materialnym (art. 151 § 2 kpa).

Rozstrzygnięcie takie jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. W omawianej sprawie stwierdzenie zaistnienia okoliczności, o której jest mowa w art. 146 § 2 kpa, winna poprzedzać uważna analiza, czy w przypadku omawianej sprawy nie zostały ujawnione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 ust. 5 kpa). Dla sprawy mają znaczenie wyłącznie dowody, które mogą mieć wpływ na zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

Dalej Wojewoda podniósł, że nie miał wątpliwości w odczytaniu rzędnych projektowych i istniejących. W części projektu budowalnego (branża drogowa na rys. D - 2) zostały naniesione przekroje, które szczegółowo zostały rozrysowane na rysunku (m. in. D-3, i D-4).

Zdaniem organu odwoławczego, żadne warunki dla lokalizacji drogi wewnętrznej wraz z czterema zjazdami, usytuowanej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] tj. np. zapisy planu miejscowego, oraz przepisy, w tym techniczno-budowlane nie uległy zmianie od daty orzeczenia w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zatem orzeczenie w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla ww. obiektu byłoby w istocie takie samo - odpowiadałoby decyzji już wydanej.

Następnie wskazano, że pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego powiat grodzki w K. z 26 września 2018 r. dołączono do akt sprawy dokumenty, na podstawie których przyjęto do użytkowania obiekt budowlany. Wśród załączonych dokumentów znajduje się m.in. uwierzytelniona kopia inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, z której wynika spójność rzędnych terenowych, z rzędnymi wskazanymi w projekcie budowlanym na profilu podłużnym drogi wewnętrznej.

W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że w świetle przepisów prawa Starosta [...] miał obowiązek orzec o wydaniu swej decyzji z 22 sierpnia 2014 r. (znak: [...]) z naruszeniem prawa, ponieważ w kręgu stron pominięto skarżącą, której prawo uczestniczenia w postępowaniu przysługiwało i miał on obowiązek odmówić uchylenia tej decyzji ponieważ w skutek wznowionego postępowania zapadłaby taka sama decyzja.

W związku z zarzutem skarżącej, iż inwestor związku z planowaną inwestycją nadsypał działkę skarżącej, do czego nie miał uprawnień, wyjaśniono, że pismem z 4 czerwca 2019 r. pełnomocnik inwestora załączył do akt sprawy potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię pełnomocnictwa z 14 kwietnia 2014 r., udzielonego przez panią A. S. inwestorowi do wykonania trwałego nasypu na działce nr [...]. O załączeniu do akt sprawy przywołanego dowodu skarżąca została powiadomiona pismem z 5 czerwca 2019 r. Przywołany dowód potwierdza informacje skarżącej, że nasyp został wykonany przez inwestora na działce nr [...]. [...] było za zgodą (na zlecenie) skarżącej, była to inwestycja nie związana z inwestycją, której projekt budowlany został zatwierdzony badaną decyzją z 22 sierpnia 2014 r., ponieważ zgoda nie dotyczyła budowy drogi lub zjazdu lecz nadsypania działki nieobjętej obszarem inwestycji.

Skarżąca A. S. – U. na ww. decyzję organu II instancji wniosła skargę do WSA w Krakowie zarzucając naruszenie:

1.138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Starosty z 30 listopada 2018 roku, podczas gdy Wojewoda zobligowany był do uchylenia decyzji Starosty i orzeczenia, co do istoty sprawy poprzez uchylenie tej decyzji w trybie wznowieniowym postępowania, bowiem skarżąca bez własnej winy nie w przedmiotowym postępowaniu co zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 3 sierpnia 2016 roku, sygn. akt: II SA/Kr 564/16;

2. art. 153 ppsa poprzez pominiecie oceny prawnej i wytycznych, co do dalszego postępowania rozpatrzenia sprawy z wniosku skarżącej zawartych w ww. wyroku WSA z dnia 03 sierpnia 2016 roku;

3. art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a to poprzez utrzymanie w mocy decyzji Strosty Krakowskiego z dnia 30 listopada 2018 roku (...);

a. błędnego uznania i wskazania zarówno przez organ II jak i l instancji, że istotą decyzji o pozwoleniu na budowę jest udzielenie inwestorowi uprawnień do realizacji określonego obiektu budowlanego położonego w określonej lokalizacji, zaś zawiadomienie stron postępowania o toczącym postępowaniu jest kwestią poboczną i nieistotną, podczas gdy udział w postępowaniu właścicieli sąsiednich nieruchomości, na których nieruchomości planowana inwestycja może oddziaływać jest kwestia podstawową i najważniejsza z punktu widzenia zasad zawartych w kpa oraz w Prawie budowlanym. Gdyby nie ignorancja organu I instancji polegająca na zaniechaniu ustalenia stron przedmiotowego postępowania, Skarżąca miałaby możliwość wpływania na parametry i zakres inwestycji. Wobec braku informacji o toczącym się postępowaniu jej nieruchomość

została zdewastowana;

b. błędnego uznania przez organ II instancji, że pierwotna decyzja zatwierdzającej projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę jej właściwa i odpowiada prawu, pomimo nieuznania skarżącej za stronę postępowania budowlanego (w pierwotnie prowadzonym postępowaniu, jak również w postępowaniu wznowieniowym), co w konsekwencji umożliwiło inwestorowi na podstawie pierwotnej decyzji Starosty [...] z 22 sierpnia 2014 roku dewastację nieruchomości skarżącej poprzez: naruszenie stosunków wodnych na działce [...], powstanie niedopuszczalnej różnicy poziomów (...), dewastacje zagospodarowania działki (...);

4. naruszenie art. 7, 6 i 77 k.p.a. .min. przez to, że pomimo błędnej decyzji organu i uniemożliwienia skarżącej barania udziału w postępowaniu inwestor naruszył granice obszaru inwestycji, bezprawnego nawiezienia zanieczyszczonej ziemi na sąsiadujące z działką skarżącej nieruchomości, powstania skarpy pomiędzy działką skarżącej a terenem inwestycji, naruszenia na działce skarżącej stosunków wodnych.

Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, a uchylenie zapadłych w przedmiotowej sprawie decyzji nastąpiło z uwagi na kwestie wzięte przez Sąd pod uwagę z urzędu.

Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonych decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Wojewody – wydana po wznowieniu postępowania administracyjnego - stwierdzająca, że decyzja Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, została wydana z naruszeniem prawa oraz - odmawiająca uchylenia ww. decyzji Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r., ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd z urzędu stwierdza, że decyzje powyższe zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania: art. 151 § 2 K.p.a. i art. 146 § 2 K.p.a. w zw. z 107 § 3 K.p.a. - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

Stosownie do art. 149 § 2 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W niniejszej sprawie postanowieniem z 4 sierpnia 2015 r. Starosta [...] wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 146 K.p.a., ograniczającym dopuszczalność uchylenia decyzji w wyniku wznowienia: § 1. Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. § 2. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Stosownie natomiast do brzmienia art. 151 K.p.a., określającym rodzaje decyzji kończących postępowanie: § 1. Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. § 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Mając na uwadze komentarz do art. 146 i 151 K.p.a. Tadeusza Kiełkowskiego [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. II, pod red. Knysiak-Sudyka Hanna, opublikowano: WKP 2019, należy wskazać, że wznowione postępowanie kończy się zawsze wydaniem jednej decyzji, ale jej zakres – z natury rzeczy zależny od przedmiotu orzekania – kształtuje się różnie. Obejmuje on przede wszystkim kwestię istnienia przyczyn wznowienia i kwestię dalszego bytu decyzji dotychczasowej, a gdy ta ostatnia zostaje rozstrzygnięta negatywnie – nadto istotę sprawy administracyjnej. K.p.a. przewiduje w art. 151 trzy typy rozstrzygnięć kończących wznowione postępowanie: 1) odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej (§ 1 pkt 1); 2) uchylenie decyzji dotychczasowej połączone z wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (§ 1 pkt 2); 3) stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa połączone ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie została ona uchylona (§ 2).

Organ administracji publicznej odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1. Rozstrzygnięcie to jest podejmowane bez przechodzenia do etapu, w którym sprawa administracyjna mogłaby być rozpatrywana co do istoty; nie wymaga też rozważania przesłanek z art. 146. Negatywna weryfikacja przyczyn wznowienia jest tu przesłanką samoistną i wystarczającą, ponieważ oznacza, że nie zachodzi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej i wzruszenie takiej decyzji ani ponowne rozstrzyganie sprawy nią zakończonej nie jest dopuszczalne.

Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 organ administracji publicznej uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Nowa decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie o całości sprawy objętej decyzją dotychczasową (por. wyrok WSA w Gdańsku z 9.04.2014 r., II SA/Gd 108/14, LEX nr 1470095).

W wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego jednym z rodzajów rozstrzygnięcia może być też decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa ze wskazaniem okoliczności, z powodu których organ nie uchylił tej decyzji. Organ wydaje ją wtedy, gdy zaszły co prawda przesłanki wznowienia, lecz jednocześnie wystąpiły przesłanki negatywne z art. 146 K.p.a.. Taka decyzja powinna wskazywać zarówno pozytywną, jak i negatywną przesłankę (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. II SA/Rz 166/14, LEX nr 1507926, zgodnie z którym organ, działając na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. powinien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz podania przyczyny, z której nie może uchylić decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania). Zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. I SA 1289/99, LEX nr 54527, organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 2 K.p.a. wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie. (Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego).

W kontekście wyżej zaprezentowanej wykładni przepisów prawa Sąd stwierdził, że wydane w sprawie decyzje są oczywiście wadliwe bowiem jednocześnie stwierdza się wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa i odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, co - na tle cytowanej wykładni art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. - nie jest możliwe.

W ponownie prowadzonym wznowionym postępowaniu administracyjnym organ I instancji , mając na uwadze powyższe rozważania prawne i po rozważeniu okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, wyda jedną z trzech możliwych na podstawie art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. decyzji.

Podkreślenia wymaga przy tym, że organ administracyjny obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę przy przeprowadzeniu pełnej analizy zgodności z prawem decyzji Starosty [...] z 22 sierpnia 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę – w aspekcie regulacji art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Takiej analizy pod kątem zgodności inwestycji z przepisami prawa materialnego znajdującymi zastosowanie w sprawie organy obu instancji nie przeprowadziły. Skupiając się natomiast głównie na okolicznościach zgodności realizacji obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem budowlanym, organy przekroczyły zakres swych kompetencji albowiem kompetencje te należą wyłącznie do organów nadzoru budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że orzekające w tej sprawie organy naruszyły art. 151 § 2 K.p.a. i art. 146 § 2 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest przy tym rolą Sądu zastępowanie organów administracyjnych w akcie stosowania prawa, lecz kontrola tego aktu. Organ, naruszając w zaskarżonej decyzji przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uniemożliwił Sądowi merytoryczną kontrolę zaskarżonej decyzji. Warto też zaznaczyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wojewódzki sąd administracyjny nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu swego wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Sąd ma obowiązek odnieść się w motywach wyroku jedynie do tych aspektów sprawy, które są istotne dla przeprowadzenia oceny, czy zaskarżony akt był zgodny z obowiązującymi przepisami prawnymi (por. wyrok NSA z 25 maja 2009 r., sygn. I OSK 23/09). Dlatego też Sąd nie odnosi się do kwestii podnoszonych w skardze, które na obecnym etapie wykraczają poza zakres kontroli Sądu.

Nadto trzeba tu też zaznaczyć, że niniejszy wyrok nie rozstrzyga, jaka będzie decyzja organu po rzetelnej analizie sprawy i prawidłowym zastosowaniu przepisu art. 151 K.p.a.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w pkt II sentencji wyroku. O zwrocie nadpłaconej części wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a.