Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1092/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : Sędzia NSA Andrzej Irla Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi H.M. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta N. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 325/08 I. wymierza Prezydentowi Miasta N. grzywnę w kwocie 500 zł (pięćset złotych); II. zasądza od Prezydenta Miasta N. na rzecz skarżącej H.M. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 12 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 325/08, Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej H. M. wydał wyrok, którym uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 225/06, wraz z decyzją Wojewody Małopolskiego i utrzymaną nią w mocy decyzją Prezydenta Miasta Nowy Sącz z dnia 1 września 2005 r. oraz zasądził od Wojewody Małopolskiego na rzecz H. M. kwotę 1 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 9 kwietnia 2010 r. H. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Prezydenta Miasta Nowy Sącz, skargę w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej w skrócie p.p.s.a), na niewykonanie powyższego wyroku NSA z dnia 12 marca 2009 r., sygn. II OSK 325/08, zaskarżając bezczynność Prezydenta Miasta Nowego Sącza i żądając wymierzenia mu grzywny. Na poparcie swojego stanowiska H. M. wskazała, że w świetle art. 286 § 2 p.p.s.a. organ administracji publicznej powinien załatwić sprawę w terminie określonym w przepisach prawa lub zakreślonym przez sąd. W niniejszej sprawie termin załatwienia sprawy nie został określony w treści wyroku, dlatego też, w ocenie skarżącej, Prezydent Miasta Nowy Sącz powinien załatwić sprawę w wiążącym go terminie zakreślonym w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. w terminie trzydziestu dni od dokonania zgłoszenia. W niniejszej sprawie trzydziestodniowy termin należy liczyć, zgodnie z dyspozycją art. 286 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od dnia doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy właściwemu organowi administracji publicznej, to jest od dnia 6 sierpnia 2009 r. Ponadto skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody Małopolskiego oraz decyzji Prezydenta Miasta Nowego Sącza, jako wydanych z naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik sprawy. Niniejsze postępowanie stało się zatem bezprzedmiotowe w momencie wydania wyroku, a obowiązek jego umorzenia przez Prezydenta Miasta powstał w dniu przekazania Prezydentowi wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy. Stwierdzenie, zgodnie z którym wraz z wydaniem wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny postępowanie administracyjne w sprawie stało się bezprzedmiotowe jest uzasadnione faktem, że przesłanka wydania decyzji przez Prezydenta Miasta Nowy Sącz została uznana przez NSA za niezgodną z prawem. Prezydent wydał decyzję w przedmiocie sprzeciwu wykonania robót remontowych budynku przez H. M. wyłącznie w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, mówiący o naruszeniu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez planowane roboty remontowe objęte zgłoszeniem. Zdaniem Prezydenta Miasta Nowy Sącz, naruszenie planu zagospodarowania przestrzennego uzasadniało brzmienie punktu 7 dla obszaru B.8.U. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Nowego Sącza z dnia 13 lipca 2004 r. Natomiast, w treści uzasadnienia wyroku NSA stwierdził: "o tym czy budynek jest w odpowiednim stanie technicznym, czy też nie nadaje się do remontu i w związku z tym powinien podlegać rozbiórce, jak słusznie wskazuje się w skardze kasacyjnej orzekają w drodze decyzji organy administracji rządowej (organy nadzoru budowlanego) na podstawie art. 66, 67 ustawy Prawo budowlane, a nie organy samorządowe w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego". Dalej skarżąca wskazała, że w dniu wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe w zakresie wniesionego przez Prezydenta Miasta sprzeciwu, a tym samym podlega umorzeniu przez ten organ, zgodnie z przepisem artykułu 105 § 1 k.p.a. Skarżąca wskazała także, iż postanowienie z dnia 20 kwietnia 2009 r. zostało wydane przez organ przed dręczeniem mu przedmiotowego wyroku wraz z aktami sprawy. W tej sytuacji zatem, niezgodne z zasadami logiki byłoby przyjęcie możliwości wykonania wyroku jeszcze przed dniem, w którym wyrok został przekazany temu organowi w celu jego wykonania. Ponadto skarżąca zakwestionowała skuteczność doręczenia jej postanowienia z dnia 20 kwietnia 2009 r. i decyzji dotyczącej sprzeciwu z dnia 27 maja 2009 r. Zatem nawet gdyby dokumenty te zostały wydane przez organ, to w stosunku do skarżącej są bezskuteczne. Zwróciła również uwagę, że na etapie postępowania administracyjnego miała ustanowionego pełnomocnika, zatem doręczenia na adres inny niż pełnomocnika należy uznać za bezskuteczne. Nadto wskazała, że nawet jeżeli organ wydał opisane wyżej postanowienie i decyzję dotyczącą sprzeciwu, to akty te co najwyżej mogą dotyczyć nowego postępowania administracyjnego wszczętego pismem skarżącej z dnia 8 kwietnia 2009 r. W dalszej części uzasadnienia skarżąca wskazała, że pismem z dnia 17 grudnia 2009 r. wezwała Prezydenta Miasta do wykonania wyroku w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem złożenia skargi z żądaniem nałożenia grzywny na Prezydenta Miasta oraz dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. Do dnia złożenia niniejszej skargi Prezydent nie wydał decyzji w przedmiocie umorzeniu postępowania, tym samym nie wykonał obowiązku nałożonego na niego w treści artykułu 286 § 1 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Nowego Sącza wniósł o jej oddalenie, potwierdzając, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. został mu doręczony w dniu 6 sierpnia 2009 r. i jednocześnie wskazując, że pismem z dnia 8 kwietnia 2009 r. skarżąca powołując się na powyższy wyrok NSA poinformowała organ, że wobec braku przeszkód prawnych przystępuje do wykonania robót remontowych określonych w zgłoszeniu z dnia 30 sierpnia 2005 r. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2009 r. H. M. została wezwana do uzupełnienia wniosku z dnia 9 kwietnia 2009 r. o wskazane w postanowieniu dokumenty, w terminie do dnia 5 maja 2009 r. Postanowienie to zostało doręczone na podany w piśmie adres w dniu 30 kwietnia 2009 r. Z powodu nie uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie decyzją z dnia 27 maja 2009 r., organ wniósł sprzeciw w przedmiocie przystąpienia do wykonania robót remontowych. Decyzja w tej sprawie została doręczona na wskazany we wniosku adres, jednakże pomimo jej awizowania nie została podjęta w terminie i organ przyjął domniemanie doręczenia w oparciu o przepis art. 44 k.p.a. pozostawiając przesyłkę w aktach sprawy wraz z dowodami doręczania. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż pismem z dnia 22 stycznia 2010 r. poinformowano skarżącą, że z uwagi na czynności podjęte na wniosek H. M., w związku z wydanym wyrokiem z dnia 12 marca 2009 r., które zakończyły się wydaniem ostatecznej decyzji, brak jest uzasadnienia do wydawania kolejnej decyzji w wykonaniu tego samego wyroku. Ponadto organ podniósł, że w wyroku z dnia 12 marca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie zawarł zaleceń co do sposobu jego wykonania przez właściwy organ. Organ, który wydał uchyloną decyzję w I instancji nie pozostawał w bezczynności w związku z tym wyrokiem, gdyż przyjął i rozpoznał pismo H. M. z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie zgłoszenia wykonania przedmiotowych robót remontowych wniesione zaraz po wydaniu przedmiotowego wyroku przez NSA i wydał w tym zakresie stosowne rozstrzygnięcia. Zdaniem organu sposób załatwienia sprawy odpowiada przepisom art. 30 ustawy Prawo budowlane, a szczególności uregulowaniu ust. 5 tego artykułu. Termin rozpoczęcia prac określony w poprzednim zgłoszeniu zakwestionowanym decyzjami wnoszącymi sprzeciw wskazano na dzień 26 września 2005 r., zatem po upływie 2 lat (tj. po dniu 26 września 2007 r.) ważność tego zgłoszenia wygasła z mocy prawa i organ nie mógł prowadzić postępowania i wydawać rozstrzygnięć odnoszących się do tego zgłoszenia po upływie terminu jego ważności. Zdaniem organu orzecznictwo wskazuje na dwa sposoby załatwienia przez organ sprawy zgłoszenia robót budowlanych - pierwszy poprzez milczącą zgodę, a drugi poprzez zgłoszenie sprzeciwu w formie decyzji. Przy czym ewentualne działanie organu jest podejmowane w następstwie działania zgłaszającego, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce również po wydaniu wyroku NSA z dnia 12 marca 2009 r. i w ścisłym związku z jego wydaniem. Ponadto organ podał, że zgłoszenie robót budowlanych nie wszczyna postępowania administracyjnego w klasycznym jego rozumieniu, gdyż nie jest żądaniem wydania decyzji z powołaniem się na interes prawny wynikający z konkretnych przepisów prawa materialnego, stanowiący o przedmiocie danego postępowania, co ma istotne znaczenie przy podejmowaniu decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. W konsekwencji bezprzedmiotowość tego postępowania i jego umorzenie na podstawie art. 105 k.p.a. wywołuje wiele wątpliwości w praktyce i w orzecznictwie. Na poparcie tego stanowiska organ powołał m.in. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2008 r., II OSK 2042/06. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia pełnomocnikowi postanowienia z dnia 20 kwietnia 2009 r. i decyzji z dnia 27 maja 2009 r. organ wyjaśnił, że stosownie do art. 33 k.p.a. o ustanowieniu pełnomocnictwa organ powinien być powiadomiony w sposób określony tym przepisem. Pełnomocnictwo powinno być przedstawione do akt sprawy. Tymczasem do pisma zgłaszającego wykonanie robót budowlanych z dnia 9 kwietnia 2009 r. jak też w trakcie postępowania wywołanego tym zgłoszeniem, H. M. nie przedstawiła pełnomocnictwa, zatem organ prawidłowo i skutecznie kierował pisma i wydane rozstrzygnięcia na adres podany przez zgłaszającą. Pełnomocnictwo z dnia 10 października 2007 r. zostało przedstawione organowi przy piśmie z dnia 25 stycznia 2010 r. i od tego momentu organ doręczał pisma stosownie do art. 40 ust. 2 k.p.a. Organ wskazał również, że adw. L. H. nie był pełnomocnikiem H. M. we wcześniejszym postępowaniu administracyjnym prowadzonym wskutek zgłoszenia robót z dnia 30 sierpnia 2005 r., a z treści przedstawionego pełnomocnictwa wynika, że umocowanie dotyczyło postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i ewentualnie Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, skarga ta jest niezasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca H. M. pismem z dnia 8 kwietnia 2009 r., powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. poinformowała, że wobec braku przeszkód prawnych, przystępuje do wykonania robót remontowych określonych w zgłoszeniu z dnia 30 sierpnia 2005 r. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał bowiem, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły z faktu, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znalazło się postanowienie o obowiązku wyburzenia budynku przy ul. [...], wyciągnąć wniosku, że zamiar dokonania remontu tego budynku zgłoszony przez H. M., narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wskazał dalej, iż uzasadnienie wyroku NSA z dnia 12 marca 2009 r. zawiera wyjaśnienie przyczyn uchylenia decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji, jednakże nie zawiera w stosunku do organów prowadzących postępowanie wytycznych co do dalszego toku postępowania. Skoro w rozważaniach Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było wskazań co do sposobu zakończenia przedmiotowego postępowania administracyjnego, to nie można domniemywać, że intencją Sądu było wydanie przez organy w dalszym toku postępowania decyzji o umorzeniu z powodu jego bezprzedmiotowości. W tej sytuacji, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie można zarzucić organowi, że po wydaniu prawomocnego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 12 kwietnia 2009 r., organ nie rozpoznał sprawy w przewidzianym prawem terminie, czy też nie wykonał wyroku poprzez pominięcie oceny prawnej sądu oraz wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w tym wyroku. Zdaniem Sądu termin załatwienia sprawy nie został określony w treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatem po uchyleniu decyzji o sprzeciwie organ powinien ponownie rozpatrzyć zgłoszenie w terminie trzydziestodniowym, zakreślonym w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Powyższy termin, co do zasady zaczyna swój bieg od dnia doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy właściwemu organowi administracji publicznej, a zatem w rozpoznawanej sprawie od dnia 6 sierpnia 2009 r. Jednak nie stanowi uchybienia organu wydanie rozstrzygnięcia po wydaniu wyroku, a jeszcze przed doręczeniem organowi akt administracyjnych, ponieważ treść tego wyroku była organowi znana. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie można również uznać w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, aby w przypadku uchylenia decyzji wyrażającej sprzeciw, postępowanie stało się bezprzedmiotowe w momencie wydania wyroku uchylającego powyższą decyzję. Nie znajduje oparcia w żadnym przepisie prawa pogląd, iż w takich okolicznościach organ de facto znajduje się w sytuacji nie wydania decyzji w terminie trzydziestu dni od daty dokonania zgłoszenia.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła H. M., zaskarżając powyższe orzeczenie w całości i zarzucając mu w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez dokonanie oceny pod względem zgodności z prawem zachowania organu poza granicami sprawy i nietrafne przyjęcie, że działał zgodnie z oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. oraz, rozpoznając ponownie sprawę, nie był zobowiązany do umorzenia postępowania;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie artykułu 135 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., art. 43 k.p.a. oraz art. 44 k.p.a. poprzez niedokonanie oceny legalności w przedmiotowym postępowaniu czynności organu pozostających w związku z niniejszą sprawą, które to czynności były wadliwe.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie skarżącej zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, dlatego też winien zostać uchylony, a skarga powinna zostać rozpoznana ponownie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie uznał, że organ wykonał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OK. 325/08 poprzez podjęte działania. Ponadto WSA w Krakowie wydał wyrok w oparciu o inną sprawę, błędnie zakładając ciągłość czynności organu administracji. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że w sytuacji ustalenia właściwego zakresu rozpatrywanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniłby skargę skarżącej. W celu wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego organ powinien umorzyć postępowanie, nie zaś wydać postanowienie, a następnie decyzję o sprzeciwie. Te działania organu nie mogą zostać uznane za dokonane w celu wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ze względu na brak formalnego doręczenia wyroku wraz z aktami sprawy organowi. Działania podjęte przez organ nastąpiły na skutek pisma skarżącej z dnia 8 kwietnia 2009 r., niewątpliwie potraktowanego jako nowe zgłoszenie zamiaru przeprowadzenia robót remontowych. Zdaniem skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł, że organ wszczął nową sprawę administracyjną i błędnie orzekł, wykraczając poza granice sprawy. Co więcej Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach oceny zachowania organu błędnie przyjął, że organ ten zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., przyjmując, że w celu jego wykonania nie był on zobowiązany do umorzenia postępowania, naruszając niniejszym art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. Skarżąca podniosła, że złożone przez nią pismo (z dnia 8 kwietnia 2009 r.) zostało przez organ potraktowane jako nowe postępowanie administracyjne w tym zakresie. Wszczęcie nowego postępowania nie jest tożsame z podjęciem działań w celu wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylającego poprzedni sprzeciw. Organ nie rozpoznał zgłoszenia skarżącej z dnia 30 sierpnia 2005 r., gdyż potraktował pismo z dnia 8 kwietnia 2009 r. jako nowe zgłoszenie. Postanowienie oraz decyzja wydane w sprawie dotyczyły nowego postępowania administracyjnego, nie zaś poprzedniego, które do dnia dzisiejszego pozostaje nierozstrzygnięte, a w konsekwencji organ administracji pozostaje bezczynny. O potraktowaniu pisma skarżącej z dnia 8 kwietnia 2009 r. jako nowego zgłoszenia świadczy także m. in. stwierdzenie organu, iż sposób załatwienia sprawy odpowiada przepisom art. 30 ustawy Prawo budowlane, a w szczególności uregulowaniu ust. 5 tego artykułu, jako że ważność tego zgłoszenia (z dnia 30 sierpnia 2005 r.) wygasła z mocy prawa i organ nie mógł prowadzić postępowania i wydać rozstrzygnięć odnoszących się do tego zgłoszenia po upływie terminu jego ważności. Ponadto, zdaniem skarżącej postanowienie i decyzja nie mogły zostać wydane w celu wykonania wyroku przed datą doręczenia tego wyroku wraz z aktami sprawy, tj. w dniu 6 sierpnia 2009 r. W tym zakresie skarżąca powtórzyła zarzuty podniesione w skardze złożonej do WSA. W ocenie skarżącej, w wyroku z dnia 12 marca 2009 r., sygn. II OSK 325/08, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak było podstaw do wydania sprzeciwu. A postanowienie o zburzeniu budynku zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić podstawy do odmowy właścicielowi możliwości wykonania remontu budynku. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny podważył jedyną przesłankę skutkującą wydaniem decyzji o sprzeciwie. Nadto, mimo że w swoim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie wskazał wytycznych, co do dalszego toku postępowania, to nie oznacza, że organy nie są związane oceną prawną wyrażoną przez ten Sąd. Dlatego też działanie organu polegające na wydaniu powtórnego sprzeciwu było niezgodne z art. 153 p.p.s.a., gdyż postępowanie to winno zostać umorzone na podstawie art. 105 k.p.a. Skoro jedyna przesłanka do wyrażenia sprzeciwu odpadła (jest niezgodna z prawem), to nie można powtórnie wydać decyzji o sprzeciwie. Skarżąca podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepis art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2, art. 43 i art. 44 k.p.a., albowiem nie ustosunkował się w wyroku do kwestii wadliwości doręczeń, podnoszonych przez skarżącą i nie usunięcia naruszenia prawa w stosunku do tych czynności. Zdaniem skarżącej Sąd l instancji jest niekonsekwentny, albowiem oddalił skargę wskazując, że to właśnie postanowienie i decyzja świadczą o bezzasadności zarzutu co do bezczynności organu. Jednakże odmówił ustosunkowania się do zarzutów skarżącej dotyczących wadliwości doręczeń tych akt twierdząc, że nie dotyczą one bezpośrednio tej sprawy. Naruszenie to, zdaniem skarżącej kasacyjnie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doręczenie wskazanych wyżej aktów winno zostać uznane za bezskuteczne, co w konsekwencji doprowadziłoby do stwierdzenia bezczynności organu i uwzględnienia skargi. Ponadto brak doręczenia decyzji skutkuje jej nieistnieniem, zatem wadliwość w doręczeniu przedmiotowych aktów winna skutkować stwierdzeniem ich nieistnienia. Tym samym trafne jest uznanie, że organ nie podjął czynności do których był zobowiązany. W dalszej części uzasadnienia skarżąca wskazała na fakt zakwestionowania doręczenia jej postanowienia i decyzji, podnosząc, iż na k. 13 akt administracyjnych znajduje się potwierdzenia odbioru postanowienia, ale przez osobę o nazwisku S.. Skarżąca nie wie, kim jest ta osoba, ale niewątpliwie nie zamieszkuje w budynku, w którym adres do doręczeń ma skarżąca. Brak jest też wzmianki, czy osoba ta jest domownikiem, sąsiadem, dozorcą oraz czy podjęła się oddania pisma adresatowi. W związku z tym przyjąć należy, że postanowienie nie zostało doręczone, a tym samym nie istnieje. Podobnie decyzję należy potraktować jako nieistniejącą, albowiem wydaną na skutek nieuzupełnienia braków, do usunięcia których skarżąca nie została wezwana. Ponadto decyzja ta nie została skarżącej doręczona, zatem należy ją uznać jako nieistniejącą. Mając powyższe na uwadze, w ocenie skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy postępowania poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Na skutek naruszenia art. 134 oraz art. 135 p.p.s.a. błędnie orzekł, że organ administracji wykonał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ administracji nie działał w celu wykonania wyroku NSA. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w celu wykonania wyroku organ powinien umorzyć postępowanie administracyjne. Jednakże nawet w razie założenia, że działania organu miały na celu wykonanie wyroku, należy uznać je za nieistniejące ze względu na przedstawione powyżej uchybienia przepisom k.p.a.

Rozpoznając powyższą skargę Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 173/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego. W uzasadnieniu swojego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 325/08 generalnie uznano, że sprzeciw wniesiony w sprawie zgłoszenia dokonanego przez H. M. pismem z dnia 25 sierpnia 2005 r. przy uwzględnieniu wskazanej tam argumentacji naruszał prawo. Bezspornym jest, że w cytowanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zawarto wytycznych, co do dalszego toku postępowania, jednakże wyrok ten jednoznacznie oznaczał, że postępowanie administracyjne wszczęte wniesieniem sprzeciwu należało zakończyć stosownym rozstrzygnięciem gdyż wynika to z ogólnych reguł rządzących postępowaniem administracyjnym, a więc nie zapisanie tego wprost w uzasadnieniu w/w wyroku nie oznaczało przyzwolenia na bezczynność. Sąd zaznaczył, że zgłoszenie zamiaru budowy lub rozpoczęcia robót budowlanych właściwemu organowi zaliczane jest do czynności materialno-technicznych (czynności faktyczne -prawne), bowiem dokonanie zgłoszenia jest pewnym faktem społecznym (zdarzeniem), który z woli ustawodawcy wywołuje określone skutki prawne podobne bądź identyczne, jak te które mogłyby zaistnieć na podstawie indywidualnego aktu administracyjnego - decyzji. Wydanie w drodze decyzji sprzeciwu, co miało miejsce w niniejszej sprawie, spowodowało zatem wszczęcie nowego postępowania w rozumieniu art. 61 k.p.a. i otworzyło nowy etap postępowania wszczętego zgłoszeniem a które w związku ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2009 r. należało zakończyć wydaniem niemerytorycznej decyzji o umorzeniu postępowania.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z dyspozycją art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 173/11 wydanym w następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznawana sprawa dotyczy niewykonania przez Prezydenta Miasta Nowego Sącza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej H. M. uchylił wyrok sądu l instancji oraz zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 grudnia 2005 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 września 2005 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych. Wyjaśniając przyczyny uchylenia obu kwestionowanych decyzji Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z faktu, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znalazło się postanowienie o obowiązku wyburzenia budynku przy ul. [...], nie można wyciągać wniosku, że zamiar dokonania remontu tego budynku zgłoszony przez H. M. narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd zwrócił uwagę, że nakaz budowy lub rozbiórki danego obiektu musi wynikać z decyzji, nie może zaś opierać się wyłącznie na ustaleniach miejscowego planu. Podobnie w oparciu o postanowienia samego planu nie można właścicielowi odmówić możliwości przeprowadzenia remontu jego budynku. Zapisy planu jako aktu prawa miejscowego, mają charakter norm o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, są aktami stanowienia prawa na danym terenie, a nie aktami stosowania prawa, chociaż, często dotyczą konkretnych, indywidualnie określanych obszarów i obiektów. Jednak bezpośrednio w oparciu o ustalenia planu, bez konieczności wydania decyzji, czy też postanowienia przez właściwy organ administracji publicznej, nie można nikomu nakazać zbudowanie określonego obiektu, czy też rozbiórkę (zburzenie) istniejącego obiektu. Sąd zaznaczył, że obowiązki właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego w zakresie jego utrzymania określają przepisy Prawa budowlanego (rozdział 6) i to z nich wynika, jakie działania należy podjąć kiedy obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, lub nie nadaje się do remontu. W oparciu zaś o same postanowienia planu miejscowego, nie można właścicielowi odmawiać możliwości wykonania remontu budynku stanowiącego jego własność. Sąd zwrócił także uwagę, że w tym przypadku organy administracji architektoniczno-budowlanej wnosząc sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, orzekły sprzecznie z tym, co wynika z art. 61, 66 i art. 67 ust. 1 tej ustawy, jak również sprzecznie z decyzjami Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 10 marca 2005 r. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu z dnia 5 grudnia 2005 r.

Mając na uwadze powyższe rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego i podane w nim przyczyny uchylenia zaskarżonych decyzji stwierdzić należy, że Prezydenta Miasta Nowy Sącz zobowiązany był do wydania w odpowiednim terminie decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniesionego sprzeciwu dotyczącego zgłoszenia H. M.. W konsekwencji uznać należy, że Prezydent Miasta Nowy Sącz pozostawał w bezczynności po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 12 marca 2009 r.

Wskazać tu należy, że skarga na niewykonanie wyroku, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. przewiduje uprawnienie sądu mające na celu wymuszenie wykonania przez konkretny organ administracji publicznej wyroku sądowego, pozostające obok i w związku z uprawnieniami orzeczniczymi. Są to uprawnienia dyscyplinujące organ administracji publicznej i represyjne w stosunku do niego. (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjni Komentarz Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Wraszawa 2005 str. 479). Wniesienie skargi na podstawie powołanego przepisu jest możliwe w dwóch przypadkach tj. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz, tak jak w niniejszej sprawie, w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Odnosząc się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. oraz ogólnych reguł rządzących postępowaniem administracyjnym stwierdzić należy, iż postępowanie administracyjne wszczęte wniesieniem sprzeciwu od zgłoszonego zamiaru przeprowadzenia prac budowlanych (remontu budynku) powinno zostać zakończone stosownym rozstrzygnięciem. Wydanie decyzji w sprawie sprzeciwu, powoduje bowiem wszczęcie nowego postępowanie w rozumieniu art. 61 k.p.a. A zatem skoro Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 marca 2009 r. uchylił poza wyrokiem sądu l instancji również decyzje organów obu instancji w przedmiocie sprzeciwu, wyrażając jednocześnie jasne, jednoznaczne stanowisko co braku podstaw prawnych do dokonania tej czynności, to postępowanie takie powinno zostać następnie zakończone decyzją, która kończyłaby wszczęte w tym zakresie postępowanie tj. decyzją o umorzeniu postępowania.

Podkreślić tu należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrokiem z dnia 12 marca 2009 r. nie tylko wyrok sądu pierwszej instancji ale też decyzje organów obu instancji, działał na podstawie art. 188 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Przepis ten statuuje zasadę, iż Naczelny Sąd Administracyjny może orzekać reformacyjnie w sytuacji, kiedy stwierdza, iż zachodzi jedynie przypadek naruszenia prawa materialnego. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje nie tylko skargę kasacyjną ale też skargę na decyzje organów administracji. Wyrok wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o ten przepis, ma ten sam charakter co prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i w oparciu o przepis art. 170 p.p.s.a. jest dla organu wiążący a ocena prawna w nim wyrażona, powinna być przez organ bezwzględnie respektowana (art. 153 p.p.s.a.). Ponieważ, jak mowa o tym wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 marca 2009 r. zajął wyrażone stanowisko co do bezprawności działania organu i w oparciu o ogólne zasady rządzące postępowaniem administracyjnym organ decyzję którego NSA uchylił administracji, był obowiązany postępowanie w tej sprawie umorzyć.

Wskazać na koniec należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny także w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r. bardzo wyraźnie wskazał, na obowiązek umorzenia przez organ postępowania w sprawie sprzeciwu od zgłoszonego przez skarżącą zamiaru wykonania remontu, z uwagi właśnie na fakt, iż z chwilą zgłoszenia sprzeciwu, postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszenia toczy się na zasadach ogólnych. Ten sam pogląd wyrażą sąd rozpoznający niniejszą sprawę czemu daje wyraz w uzasadnieniu wydanego przez siebie wyroku. W tym stanie zbędnym jest orzekanie o istnieniu po stronie organu obowiązku umorzenia postępowania gdyż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. Tym samym, wobec pozostawiania w bezczynności organu po wyroku uchylającym, spełnione zostały przesłanki określone w art. 154 § 1 ustawy p.p.s.a. do uwzględnienia wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Zdaniem sądu wysokość nałożonej na organ grzywny odniesie swój dyscyplinujący i represyjny cel. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.