Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 133/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1, art. 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W.-R., U. R. i J. W. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 689/14 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. W.-R., U.R. i J. W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały postanawia: 1. oddalić zażalenie J. W., 2. odrzucić zażalenia J. W.-R. i U.R..


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 7 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania wniosek J. W. o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że z uwagi na zgłoszony wniosek o przyznanie prawa pomocy, J. W. został wysłany urzędowy formularz wniosku PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Z uwagi na brak złożenia wypełnionego formularza we wskazanym terminie referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 2 października 2014 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Na skutek zgłoszonego sprzeciwu sprawę rozpoznał Sąd I instancji, który stwierdził, że wniosek o przyznanie prawa pomocy należy pozostawić bez rozpoznania, nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący, pomimo prawidłowego wezwania, nie złożył tego wniosku na urzędowym formularzu.

W zażaleniu na powyższe zarządzenie J. W., J. W.-R. i U. R. podnieśli zarzut "naruszenia prawa materialnego skarżących w postaci zaniechania przez Sąd I instancji zastosowania zasady udzielenia pomocy". Skarżący podnieśli, że w sprawie występują bez pomocy fachowego pełnomocnika, Sąd zaś zaniechał udzielenia im potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wyjaśnić przede wszystkim trzeba, iż Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając wniesione zażalenie jest zobowiązany z urzędu badać, czy zostało ono wniesione przez strony do tego upoważnione, ponieważ jest to jedna z przesłanek dopuszczalności zażalenia.

Zażalenie wniesione w niniejszej sprawie przez J. W.-R. i U. R. należało odrzucić. Uwzględnić bowiem trzeba, że kwestionowane zarządzenie z dnia 7 listopada 2014 r. dotyczy wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy, a więc jedynie jego interesu prawnego i jego obowiązków. Stosownie do art. 252 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zażalenie na postanowienie w przedmiocie prawa pomocy przysługuje wyłącznie wnioskodawcy. Z tego względu zażalenia J. W.–R. oraz U. R. podległy odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Złożone natomiast przez J. W. zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie powyższego wymogu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie z uwagi na to, że złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarty został w piśmie procesowym, jakie wpłynęło do Sądu I instancji i nie został złożony na urzędowym formularzu, skarżący został wezwany do uzupełnienia powyższego braku w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił wskazanego braku formalnego.

Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a.

Oznacza to, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym zarządzeniem pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.

Jedynie na marginesie wskazać należy, że strona może wnieść o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania, w tym także złożyć kolejny wniosek w tym przedmiocie, dochowując wymogów formalnych takiego wniosku, co wynika z treści art. 243 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, po rozpatrzeniu wniesionego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 8 stycznia 2015 r. referendarz sądowy przyznał J. W. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.