Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 342/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 28 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi x na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od marca do lipca 2010 r. postanawia : odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. x złożył skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od marca do lipca 2010 r.

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Celnego wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej bez wyczerpania środków zaskarżenia od decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a.", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wynika to z założenia, iż postępowanie prowadzone przez sąd administracyjny nie zastępuje postępowania administracyjnego. W konsekwencji do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w instancji odwoławczej, nie może zostać wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne (por. T. Woś - red., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 235).

Zgodnie z art. 15 kpa oraz art. 127 Ordynacji podatkowej postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Z zapisów przywołanej ustawy wynika jednoznacznie, iż od decyzji administracyjnych oraz postanowień wydanych w toku postępowania administracyjnego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie bądź zażalenie tylko do jednej instancji, zaś właściwym do rozpatrzenia odwołania (zażalenia) jest organ administracji wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.

W odniesieniu do niniejszej sprawy - od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego zgodnie z pouczeniem stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Celnej.

Tym samym wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji – Naczelnika US, z pominięciem etapu rozpoznania sprawy przez administracyjny organ odwoławczy, tj. Dyrektora Izby Celnej, należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a., tym bardziej, że decyzja organu stopnia podstawowego zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia.

Uwzględniając zatem okoliczność, iż warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi do sądu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, skarga wniesiona bez wyczerpania tych środków, jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co uzasadnia jej odrzucenie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, wyd. Zakamycze 2005, s. 158).

W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.