Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 65/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5 a
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.L. na uchwałę Rady Gminy z dnia 27 kwietnia 2021 r. nr (...) w sprawie nadania nazw drogom wewnętrznym w miejscowości S. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

C.L. (dalej jako "skarżąca") w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 559; dalej powoływanej w skrócie jako "u.s.g.") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy (...) z dnia 27 kwietnia 2021 r. nr (...) w sprawie nadania nazw drogom wewnętrznym w miejscowości S..

Skarżąca zaskarżyła powyższą uchwałę w części, w której drodze wewnętrznej położonej w miejscowości S. nadano nazwę "ulica (...) ". Skarżąca wskazała, że nie miała wiedzy odnośnie planów dotyczących nazwy, gdyż sołtys S. nie informowała mieszkańców o takich zamiarach. Skarżąca wskazała, że nadana nazwa nie została przez mieszkańców jak i skarżącą zaakceptowana. W istocie nazwa ta promuje jednego z przedsiębiorców. Co nadto istotne, nadana nazwa w żaden sposób nie wiąże się z regionem kaszubskim.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy (...) wniosła o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podkreślono, że obie drogi wewnętrzne objęte uchwałą stanowiły i w dalszym ciągu stanowią wyłączną własność Gminy (...). W ocenie organu skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały, gdyż nie jest właścicielem działek na których zlokalizowane są drogi, których uchwała (...), (...) i (...) oraz części działki nr (...) (której nadano nazwę – ulica (...) ) skarżąca posiada ewentualnie interes faktyczny.

W piśmie procesowym z dnia 18 maja 2022 r. skarżąca w nawiązaniu do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny bowiem nie poinformowano jej o złożonej propozycji zmiany nazwy drogi a tym samym uniemożliwiono jej wypowiedzenie się w tej sprawie. Skarżąca wskazała, że sołtys (...) w trakcie konsultacji w sprawie nowej nazwy pominęła 9 rodzin. W związku skarżąca wraz z innymi mieszkańcami złożyła wniosek o zmianę nazwy ulicy. W ocenie skarżącej nazwa drogi promuje prywatne przedsiębiorstwo i w żaden sposób nie jest związana z regionem kaszubskim.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

W świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Wskazać należy, że stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru tzw. actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996r., sygn. akt II SA 74/96; publ. ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Przyjmuje się, że interes ten musi być wywodzony z przepisów prawa materialnego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.

Co istotne, obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia. Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego określonych obowiązków.

Dokonana uchwałą Rady Gminy (...) z dnia 27 kwietnia 2021 r. nr (...) zmiana nazw dróg wewnętrznych położonych w miejscowości S., zlokalizowanych na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi: (...), (...), (...), (...)i na części działki (...) nie dotyczyła działki (bądź działek) będącej (będących) własnością skarżącej. Co istotne, skarżąca nie wskazała związku między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a podjętą przez organ stanowiący gminy uchwałą. Wskazywane przez skarżącą okoliczności, w tym brak możliwości wcześniejszego wypowiedzenia się w sprawie zmiany nazwy drogi wewnętrznej skorelować należy jedynie z interesem faktycznym przejawiającym się w sprzeciwie wobec konkretnej nazwy przyjętej w zaskarżonej uchwale.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g. podejmowanie uchwał w sprawie nazw dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych należy do wyłącznej właściwości rady gminy. Z art. 8 ust. 1a ustawy o drogach publicznych wynika natomiast, że podjęcie uchwały w sprawie nadania nazw drogom wewnętrznym wymaga uzyskania pisemnej zgody właścicieli terenów, na których są one zlokalizowane. W oparciu o ten przepis skarżąca mogła by wywodzić własny interes prawny tylko w sytuacji, gdyby była właścicielem terenu, na którym droga wewnętrzna, której zmieniono nazwę jest zlokalizowana.

W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego. Nie wywodzi się on z wewnętrznego przekonania osoby, która się na niego powołuje ale z wynikającego z przepisów prawa materialnego rzeczywistego, bezpośredniego i aktualnego związku pomiędzy sferą jej indywidualnych praw a prowadzonym postępowaniem. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa. Podane przez skarżącą okoliczności - jak wskazano powyżej - nie uzasadniają uznania, że skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Skoro uchwała dotyczyła nazw ulic biegnących wyłącznie po terenie działek nie będących własnością skarżącej brak więc było interesu prawnego po stronie skarżącej do zaskarżenia uchwały (zob. w tej materii m.in.: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 18 marca 2020 r.; sygn. akt II OSK 671/20; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności jak i wskazane regulacje normatywne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.