Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2446/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 540/15 w sprawie ze skargi R. G na uchwałę Rady Miejskiej w Kórniku z dnia 8 czerwca 1998 r., nr LIV/427/98 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 540/15 (dalej postanowienie z 14 lipca 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA albo sąd I instancji) odrzucił skargę R. G. na uchwałę Rady Miejskiej w Kórniku z 8 czerwca 1998 r., nr LIV/427/98 (dalej uchwała z 8 czerwca 1998 r.) zapadłą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarga kasacyjna na to postanowienie została wniesiona przez R. G, reprezentowaną przez radcę prawnego, która zaskarżyła ww. postanowienie w całości zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446, dalej u.s.g.) przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez sąd I instancji, że skarżąca nie dysponowała interesem prawnym lub uprawnieniem pozwalającym na skuteczne wniesienie skargi na uchwałę z 8 czerwca 1998 r.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego, skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że nie powinien być przeszkodą do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu fakt, że w dacie wejścia w życie zaskarżonej uchwały nie miała ona żadnych praw do nieruchomości. Nabyła ją bowiem dopiero po wejściu w życie miejscowego planu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do normy wynikającej z § 1 tego przepisu, rozpoznał sprawę w granicach wniesionej skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu wywiedziony środek odwoławczy nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g. Przepis ten stanowi, że "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Legitymacja do wniesienia skargi, opiera się zatem na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Naruszenie interesu prawnego, w rozumieniu tego przepisu, oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego a zaskarżoną uchwałą (wyrok NSA z dnia 29 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2859/14, CBOSA). Wskazać także należy, że art. 101 ust. 1 u.s.g. był przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego, pod względem zgodności z określonymi normami Konstytucji RP. W wyroku z dnia 16 września 2008 r. sygn. SK 76/06 (dostępny OTK-A 2008/7/121) Trybunał orzekł, że art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 7 oraz z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Jednocześnie w uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał podkreslił, że charakter prawny skargi, wynikającej z art. 101 ww. ustawy, był już przedmiotem jego oceny. W wyroku z dnia 4 listopada 2003 r. sygn. SK 30/02 (OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 84) Trybunał stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). W pojęciu interesu prawnego mogą się mieścić zarówno uprawnienia jak i obowiązki prawne. Interes ten musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną tego podmiotu. Interes ten musi być bezpośredni, indywidualny, konkretny, realny i aktualny, a nie przyszły i potencjalny.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji trafnie ustalił, że skarżąca kasacyjnie nie miała wspomnianych przymiotów, ze względu na brak aktualności ewentualnego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Podmiot ten nie dysponował bowiem interesem prawnym do wniesienia skargi na uchwałę z 8 czerwca 1998 r. ani w dacie uchwalenia miejscowego planu, ani w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że skarżąca kasacyjnie w pewnym okresie czasu była właścicielką działki nr [...], skoro w 2014 r. przeniosła własność powyższej nieruchomości na R. G.

Reasumując, wobec niepodzielenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu kasacyjnego, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.