Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 702/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Komisji Dyscyplinarnej dla [...] województwa wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia [...] kwietnia 2010 r. do [...] wpłynął wniosek A. O. o udzielenie informacji publicznej poprzez przekazanie kserokopii wszystkich orzeczeń w sprawach dyscyplinarnych wydanych przez Komisję Dyscyplinarną w latach 2004-2010. Nadto wnioskodawca zwrócił się o przekazanie kopii orzeczeń Wyższej Komisji Dyscyplinarnej Służby Cywilnej, o ile takie orzeczenia znajdują się w posiadaniu [...] lub Komisji Dyscyplinarnej oraz o przekazanie tekstu porozumienia dyrektorów generalnych urzędów, powołującego wspólną komisję dyscyplinarną lub wspólnego rzecznika dyscyplinarnego na terenie właściwości [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Przewodniczący Komisji Dyscyplinarnej dla [...] województwa wielkopolskiego, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej kpa), art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112 poz. 1198 ze zm., dalej ustawa o dostępie do informacji publicznej) odmówił udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Komisja Dyscyplinarna dla [...] województwa wielkopolskiego została powołana porozumieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. zawartym przez [...] województwa wielkopolskiego, a w stosunku do powołanego w ten sposób podmiotu nie istnieje organ wyższego stopnia. Fakt, iż zgodnie z art. 126 ust. 7 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. nr 227 poz. 1505 ze zm., dalej ustawa o służbie cywilnej) odwołania od orzeczeń Komisji Dyscyplinarnej rozpatrywane są przez Wyższą Komisję Dyscyplinarną Służby Cywilnej nie oznacza, iż Wyższa Komisja Dyscyplinarna Służby Cywilnej stanowi organ nadrzędny w stosunku do Komisji Dyscyplinarnej - nie jest zatem organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji, wydanej przez komisję dyscyplinarną w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podobnie organem nadrzędnym w stosunku do komisji dyscyplinarnej nie jest żadna ze stron porozumienia z dnia [...] czerwca 2009 r., każda z osobna.

Informacje wskazane we wniosku stanowią informację publiczną, jednakże nie jest możliwe udostępnienie orzeczeń Komisji Dyscyplinarnej, bowiem zgodnie z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej ulega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Udostępnianie informacji publicznej musi być zatem dokonywane między innymi z zachowaniem przepisów dotyczących ochrony danych osobowych. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm., dalej ustawa o ochronie danych osobowych) zabrania się przetwarzania danych dotyczących skazań, orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym. Nadto, zgodnie z art. 128 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej odpis prawomocnego orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej o ukaraniu dołącza się do akt osobowych członka korpusu służby cywilnej. Dołączone do akt osobowych orzeczenie staje się zatem integralną częścią akt osobowych, które nie podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. Zgodnie z art. 129 ustawy o służbie cywilnej orzeczone kary dyscyplinarne po upływie czasu wskazanego w ustawie podlegają zatarciu, co oznacza, że uważa się je za niebyłe.

Nie zgadzając się z opisaną decyzją, A.O. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca podkreślił, że w swoim wniosku zaznaczył, aby wnioskowi uczyniono zadość z uwzględnieniem przepisów o ochronie danych osobowych. Ocenił, że rozstrzygnięcia Komisji Dyscyplinarnej podlegają takiemu samemu udostępnieniu jak np. wyroki sądów administracyjnych z którymi, w zanonimizowanej wersji, każdy może się zapoznać na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odwołujący się wskazał również, że wnosił o udostępnienie orzeczeń Komisji ze zbioru zgromadzonego w samej Komisji, nie zaś z akt osobowych poszczególnych pracowników.

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Przewodniczący Komisji Dyscyplinarnej dla [...] województwa wielkopolskiego, działając na podstawie art. 104 kpa oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skoro dla Komisji Dyscyplinarnej dla [...] województwa wielkopolskiego nie istnieje organ wyższego stopnia, to w takich przypadkach zastosowanie znajduje art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym możliwość zaskarżenia decyzji podmiotu poprzez wniesienie odwołania zastąpiono prawem wystąpienia do tego samego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej przyznano, że informacje o których mowa we wniosku stanowią informację publiczną, ale nie jest możliwe udostępnienie wnioskowanych orzeczeń z uwagi na ograniczenia zawarte w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych zawiera kategoryczny zakaz przetwarzania określonych kategorii danych osobowych. Niewątpliwie należą do nich informacje zawarte w orzeczeniach komisji dyscyplinarnych. Wnioskodawca wnosi o udostępnienie informacji publicznej poprzez usunięcie danych osobowych pozwalających na zidentyfikowanie konkretnych osób. Nie jest to jednak możliwe, gdyż w pojęciu przetwarzania mieści się również pojęcie usuwania danych, zatem przeprowadzenie zabiegu anonimizacji stałoby w sprzeczności z zakazem zawartym w art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych.

Zgodnie z art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań. Niezależnie od tego w uzasadnieniu zauważono, że dla zachowania wymogów o których mowa w art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych nie wystarczy usunięcie takich informacji jak: imię, nazwisko, stanowisko, dane urzędu w jakim dana osoba była zatrudniona. Inne informacje, zawarte w orzeczeniach dyscyplinarnych, a opisujące stan faktyczny i okoliczności zdarzenia mogą w większości przypadków pozwolić na łatwą identyfikację osoby, której zdarzenie dotyczy.

Od opisanej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł A. O. reprezentowany przez adwokata W. G. Oceniając zaskarżoną decyzję jako wadliwą wskazał, że zgodnie z tokiem postępowania organem wyższego rzędu nad poszczególnymi komisjami dyscyplinarnymi jest Wyższa Komisja Dyscyplinarna w Warszawie, zatem zaskarżona decyzja została wydana przez niewłaściwy organ. Wydanie rozstrzygnięcia komisji stanowi informację publiczną, a anonimizacja danych nie stanowi przetwarzania informacji a jedynie jej przekształcenia.

W odpowiedzi na skargę Komisja Dyscyplinarna wniosła o jej oddalenie wskazując na argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 nr 112 poz. 1198 ze zm.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Komisja Dyscyplinarna dla [...] województwa wielkopolskiego nie zaprzeczyła, że orzeczenia tejże komisji dotyczące odpowiedzialności członków Korpusu służby cywilnej – w konkretnej sprawie [...] województwa wielkopolskiego stanowią informację publiczną i pogląd ten należy podzielić, a podstawą odmowy udzielenia informacji stanowił art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Istota skargi sprowadza się do zarzutu wydania decyzji przez niewłaściwy organ. To wymaga analizy przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 2008 nr 227 poz. 1505). Wskazana ustawa przewiduje odpowiedzialność dyscyplinarną członka korpusu służby cywilnej za naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej (art. 113 ust. 1).

Przepisy Rozdziału 9 wskazują na możliwość karania dyscyplinarnego zarówno urzędników służby cywilnej jak i pracowników służby cywilnej, a sprawy dyscyplinarne członków korpusu służby cywilnej rozpoznaje w I instancji – komisja dyscyplinarna natomiast w II instancji Wyższa Komisja Dyscyplinarna. Od orzeczeń Wyższej Komisji Dyscyplinarnej stronom oraz Szefowi Służby Cywilnej przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego.

Komisję dyscyplinarną urzędu powołuje dyrektor generalny urzędu spośród członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędzie.

Z powyższych regulacji zawartych w przepisach ustawy o Służbie Cywilnej wynika, że ani Dyrektor Generalny ani też Komisje Dyscyplinarne nie są organami administracji publicznej.

Wymienione podmioty niebędące organami władzy publicznej nie mają nad sobą organów wyższego stopnia.

Wprawdzie Wyższa Komisja Dyscyplinarna rozpoznaje odwołania od orzeczeń dyscyplinarnych, to nie jest ona organem administracji publicznej wyższego stopnia w stopniu do Komisji Dyscyplinarnej. Toteż zasadnie wydając decyzję w trybie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 Ustawy o dostępie do informacji publicznej organ pouczył skarżącego o możliwości przewidzianej w art. 17 ust. 2 tj. możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Z tych powodów wadliwym jest zarzut skargi, iż zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem właściwości rzeczowej.

Zdaniem Sądu rozstrzygającego przedmiotową sprawę Przewodniczący Komisji Dyscyplinarnej, który zajmuje się organizacją pracy Komisji był uprawniony do wydania decyzji w imieniu podmiotu nie będącego organem władzy publicznej.

Wprawdzie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, podmiot rozstrzygający wniosek winien utrzymać w mocy decyzję własną, a nie ponownie odmawiać udostępnienia informacji publicznej, należy jednak uznać, że ten błąd redakcyjny, nie ma wpływu na istotę sprawy.

Jako merytoryczną podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej wskazano art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tj. Dz.U. z 2002 r. nr 101 poz. 926 ze zm.), który to przepis zabrania przetwarzania danych osobowych między innymi dotyczących skazań, orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.

Tak określona podstawa odmowy i uzasadniona również brzmieniem przepisu art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych pozwala na stwierdzenie, że skarżącemu pozostaje jedynie droga przewidziana w art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże z ograniczeniami wynikającymi z art. 129 ust. 1 i ust. 4 ustawy o służbie cywilnej o czym w skarżonej decyzji nie wspomniano. W ocenie Sądu kontrolującego przedmiotową sprawę, podmiot, który odmówił udostępnienia informacji publicznej w sposób właściwy i z należytym uzasadnieniem przedstawił – i uzasadnił powody odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Z powyższych względów na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.

MZ