Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 163/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1091/13 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1091/13, po rozpoznaniu skargi W. S., uchylił decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ww. decyzją z dnia [...] marca 2013 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - zwanej dalej k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 roku nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany zamienny jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej przy ul. [...] w W. dla inwestorów E. i F. C. oraz nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że postępowania administracyjne, mające znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie miały następujący przebieg.

Burmistrz Dzielnicy [...] w W. decyzją z dnia [...] października 1990 r., działając na podstawie art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229) oraz § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz.U. z 1975 r. nr 8, poz. 48), zezwolił na budowę budynku mieszkalnego w W. przy ul. [...].

Następnie Burmistrz Dzielnicy [...] w W. decyzją z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...], działając na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, ze względu na realizowanie budynku niezgodnie z zatwierdzonym projektem, postanowił o wstrzymaniu robót budowlanych wykonywanych na budowie przy ul. [...], działka nr [...] oraz nałożył na inwestora obowiązek złożenia projektu zamiennego do dnia 30 czerwca 1994 r.

Jak wynika z pisma Urzędu [...] Urząd Dzielnicy [...] Wydział Architektury i Budownictwa z dnia 29 kwietnia 2010 r. do dnia sporządzenia tego pisma decyzja zatwierdzająca projekt zamienny nie została wydana (pismo, k. 48 akt administracyjnych).

Burmistrz Gminy [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie sieci i przyłącza gazowego do budynku mieszkalnego, przewidzianej do realizacji w Gminie [...] przy ul. [...], stwierdzając, że planowana inwestycja jest zgodna z Planem Ogólnym oraz spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 1994 r. znak [...] przez Burmistrza [...] uchylił decyzję z dnia [...] października 1990 r. o pozwoleniu na budowę.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. zatwierdził przedstawiony przez inwestorów E. i F. C. projekt budowlany zamienny jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej przy ul. [...] w W. oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku.

M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. S. utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w jego ocenie skarżona decyzja jest prawidłowa, powiatowy organ nadzoru budowlanego dokonał właściwej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Inwestor złożył wymaganą dokumentację - projekt zamienny jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej przy ul. [...] w W.

Ww. projekt budowlany zamienny sporządzony został przez osobę ze stosownymi uprawnieniami i zgodnie z wymogami określonymi w przepisach Prawa budowlanego. Ponadto projektant złożył oświadczenie, że projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Analiza przedłożonej dokumentacji techniczno - budowlanej wykazała, że nie ma miejsca naruszenie przepisów Prawa budowlanego.

W ocenie organu, organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, która mogłaby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących kominów, organ wyjaśnił, iż zgodnie z oceną techniczną zawartą w projekcie budowlanym zamiennym: "wprowadzone zmiany nie stwarzają zagrożenia ani dla użytkowników budynku ani dla osób trzecich. Zmiany wpływają na efektywniejsze wykorzystanie powierzchni budynku. Zmiana gabarytów budynku, w tym konstrukcji dachu - podniesienie wysokości budynku o 20 cm - nie wpływa na funkcjonowanie kominów budynku sąsiedniego, ponieważ w trakcie budowy Inwestor na wniosek sąsiada i własny koszt podniósł wysokości kominów sąsiedniego budynku. Obecnie kominy obu budynków są na jednakowej wysokości".

W aktach niniejszej sprawy znajduje się Opinia Nr [...] p.o. Kierownika Zakładu Kominiarskiego W. D., z której wynika, że: "głowica komina ponad dachem, pobudowana z cegły pełnej na 6, o typowych wymiarach przewodów, jest w dobrym stanie. Przeprowadzona kontrola przewodów kominowych oraz ich podłączeń wykazała, że przewody kominowe obsługujące piec CO/CW, oraz wentylacje: kotłowni, okapu kuchni, łazienek, ubikacji, pokoi, działają sprawnie, posiadają drożność dobrą i ciąg kominowy prawidłowy. Usytuowanie komina ponad dachem, nie ma żadnego wpływu na działanie przewodów kominowych w sąsiednim budynku przy ul. [...]."

Skargę na powyższą decyzję wniósł W. S., zaskarżając ją w całości. Organowi wydającemu zaskarżoną decyzję zarzucił, że utrzymał on w mocy decyzję organu pierwszej instancji, pomimo iż wydana ona została z naruszeniem prawa. Decyzji organu pierwszej instancji zarzucił, że:

a) została wydana pomimo braku dla przedmiotowej działki planu zagospodarowania przestrzennego lub ważnej decyzji o warunkach zabudowy co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego;

b) została wydana, pomimo iż przewiduje ona posadowienie budynku niezgodne z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690) poprzez zmianę w stosunku do budynku sąsiedniego długości i wysokości budynku;

c) została wydana z naruszeniem art. 35 Prawa budowlanego poprzez niedostateczną analizę informacji dotyczącej kwestii bezpieczeństwa.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd wskazał, że zakres działania organu w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego określa art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z powyższym przepisem, właściwy organ w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Cytowany przepis in fine, w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego odsyła do przepisów dotyczących projektu budowlanego, tj. m.in. do art. 35 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przy zatwierdzaniu projektu budowlanego (z uwagi na odpowiednie stosowanie także przy zatwierdzaniu zamiennego projektu budowlanego) organ ma obowiązek m.in. sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku braku miejscowego planu, z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno budowlanymi (tak: w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2011 r., II OSK 705/10, a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2011 r., VII SA/Wa 337/11).

W niniejszej sprawie zarówno organ I, jak i organ II instancji nie ustaliły, czy dla obszaru, na którym położona jest inwestycja został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub czy została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Żaden ze wskazanych powyżej aktów administracyjnych nie znajduje się w aktach sprawy. Tym samym organy nie przeprowadziły kontroli zgodności złożonego zamiennego projektu budowlanego ze wskazanymi wyżej aktami administracyjnymi.

Organy nie zbadały także zgodności przedłożonego przez inwestorów projektu zamiennego z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r. z późn. zm.) – dalej zwanym rozporządzeniem z 2002 r.

M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jedynie ogólnikowo wskazał, że "projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej" oraz, że "projektant – mgr inż. arch. M. S. złożył oświadczenie, że projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej". Powyższe sformułowania nie mogą zastąpić analizy przedstawionego projektu zamiennego z warunkami określonymi w przepisach prawa, który to obowiązek bezpośrednio spoczywa na organie. Organ w tym zakresie, tj. zgodności projektu budowlanego z przepisami, nie może powoływać się na opinię osoby trzeciej. Sąd wskazał, że organ w szczególności powinien odnieść się do zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W ocenie Sądu, opisane powyżej uchybienia organów administracji stanowiły wystarczająca podstawę do uchylenia wydanych przez nie decyzji. Sąd wskazał, że organy przy ponownym rozstrzyganiu sprawy powinny mieć na uwadze, że postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego zmierza co do zasady do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem obowiązującym w dacie orzekania, w tym zarówno przepisami prawa miejscowego jak i rozporządzenia wykonawczego. Tym samym kontrola ta w zakresie dokonanych odstępstw od pierwotnego projektu budowlanego powinna zostać przeprowadzona w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa, w tym o rozporządzenie z 2002 r. Jednocześnie Sąd wskazał, że prace wykonane w oparciu o decyzję z dnia [...] października 1990 r. i pozostające z nią w zgodzie powinny być oceniane z uwzględnieniem ówcześnie obowiązującego stanu prawnego. W tym m.in. w oparciu o ustawę z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane oraz w oparciu o rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Powyższej oceny nie zmienia fakt, że na podstawie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] decyzja z dnia [...] października 1990 r., wydająca pozwolenie na budowę została uchylona.

Sąd wskazał, że decyzja uchylająca decyzję o wydaniu pozwolenia na budowę ma charakter konstytutywny, wywiera skutek ex nunc. W przeciwieństwie do decyzji stwierdzającej nieważność decyzji, która ma charakter deklaratoryjny, a zatem wywołuje skutki prawne wstecz od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji (ex tunc).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że uchylenie decyzji z dnia [...] października 1990 r. nie zniweczyło wszelkich skutków jakie decyzja ta wywołała od dnia jej wydania. Zgodność z prawem, w tym z warunkami technicznymi prac budowlanych wykonanych na podstawie tejże decyzji i w zgodzie z nią powinny być oceniane w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej wydania.

Sąd wskazał, że przeciwny pogląd, który z uwagi na treść zarzutów zdaje się reprezentować skarżący, zgodnie z którym przez sformułowanie stan zgodny z prawem należy rozumieć stan zgodny z obowiązującym na dzień orzekania (na podstawie art. 51 Prawa budowlanego) przepisami prawa, gdyż punktem odniesienia nie można uczynić uchylonej na podstawie art. 36a ust 2 Prawa budowlanego decyzji pozwolenia na budowę, nie zasługuje na uwzględnienie (taki pogląd został wyrażony również w: Prawo Budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2013, str. 468). Takie rozumowanie przede wszystkim jest sprzeczne z charakterem prawnym decyzji uchylającej decyzję o pozwoleniu na budowę w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego oraz w istocie prowadzi do złamania zasady lex retro non agit.

Sąd wskazał także, że kolejnym istotnym brakiem postępowania administracyjnego jest zupełne nieodniesienie się przez organy do faktu wydania przez Burmistrza [...] decyzji z dnia [...] czerwca 1994 r. wstrzymującej wszelkie roboty budowlane prowadzone na nieruchomości przy ul. [...], na działce nr ew. [...] w W. Z twierdzeń inwestorów wynika, że prace budowlane były realizowane wbrew zakazowi ich prowadzenia. W związku z powyższym organ, wydając ponownie decyzję w niniejszej sprawie, powinien w pierwszej kolejności opisane wyżej okoliczności należycie rozważyć i się do nich ustosunkować. Organ powinien ustalić jakie prace zostały wykonane do dnia uprawomocnienia się decyzji z dnia [...] czerwca 1994 r., wstrzymującej roboty budowlane, a jakie prace zostały wykonane po tej dacie. Powyższe okoliczności są istotne dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a ich ustalenie mieści się w zakresie obowiązków organu nałożonych w art. 7 k.p.a.

Organ czyniąc ustalenia faktyczne, a następnie rozstrzygając wskazaną wyżej kwestię powinien mieć na uwadze, że w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego ostateczną decyzją opartą na przepisie art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wstrzymał roboty budowlane przy budowie obiektu, to konsekwencje prawne do części budynku wybudowanego po wstrzymaniu stosownych prac powinny być rozpatrywane według przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. (tak: w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 października 2007 r., II SA/Gd 350/07).

W świetle powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. C., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 141 § 4 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niepełnym wyjaśnieniu stanu sprawy oraz uwzględnienie zarzutów podniesionych w skardze, w warunkach pominięcia dowodów zawartych w aktach sprawy oraz na niepełnym uzasadnieniu rozstrzygnięcia,

- art. 147 § 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi, pomimo że rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej było prawidłowe,

co miało wpływ na wynik postępowania,

2) naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany ze względu na niedokonanie przez organ administracji merytorycznej oceny tego projektu.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania W. S., wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w granicach zgłoszonych zarzutów kasacyjnych.

Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Natomiast art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten dotyczy przeprowadzenia przez Sąd dowodów uzupełniających z dokumentów, czyli dopuszczenia przez Sąd nowych dowodów. W niniejszej sprawie żadna ze stron nie wnioskowała o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, również z urzędu Sąd I instancji takiego dowodu nie przeprowadzał i nie można uznać, aby istniały podstawy do przeprowadzenia przez Sąd takiego dowodu z urzędu. Poprzez postawienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., czy też art. 106 § 3 p.p.s.a. nie można natomiast skutecznie podważać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego. Ustalenia stanu faktycznego sprawy można kwestionować za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, jednakże takiego zarzutu skarga kasacyjna nie zawiera.

Za nieusprawiedliwiony należało uznać także zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepis ten nie miał w ogóle w sprawie zastosowania, gdyż przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja administracyjna, nie zaś uchwała lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie, wskazać należy, że niewłaściwe zastosowanie przepisu polega na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Dlatego, aby zarzut kwestionujący zastosowanie przepisu prawa materialnego mógł zostać uznany za usprawiedliwiony, konieczne jest podważenie w sposób skuteczny ustaleń dotyczących stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku. Konieczne jest w takiej sytuacji wykazanie, że błędne ustalenia są wynikiem naruszenia przez Sąd przepisów prawa procesowego. Tymczasem, skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie podważyła w sposób skuteczny ustaleń stanu faktycznego. W konsekwencji, nie można uznać zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego za zasadny.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.