Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1064/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 1 art. 93 ust. 1 art. 8 ust. 2 pkt 4 art. 13 ust. 1 pkt 1 art. 10 art. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi E. S., W. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...]r. nr [...], określające skarżącym E. i W. S. (S.)wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2009r. w kwocie [...] zł.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 21 §1 pkt 1 i §3 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) art. 2 pkt 1, art. 6, art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 12, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 1, ust. 3, art. 92, art. 93 ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity: jednolity: Dz. U. z 2011r., Nr 108, poz. 626 z późn. zm.).

W uzasadnieniu wskazano stan faktyczny sprawy. Podniesiono, że [...]r. funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w L. przeprowadzili przeszukanie pomieszczeń mieszkalnych oraz gospodarczych należących do W. oraz E. S.,

w wyniku którego ujawnili [...] szklanych litrowych butelek nieoznaczonych banderolami z etykietami wskazującymi na zawartość alkoholu: [...][...]% w ilości [...]szt., [...][...]% w ilości [...]szt., [...][...]% w ilości [...]szt., [...][...]% w ilości [...] szt., wódka [...]%[...] w ilości [...] szt.

Jak wynika z oświadczenia W. S. - przedmiotowy alkohol został kupiony w latach od 1996r. do 2002r. w celu przeznaczenia go na uroczystości rodzinne (wesela dzieci). Odnośnie spirytusu rektyfikowanego W. S. wyjaśnił, że kupił go w C. na targowisku, natomiast pozostały alkohol w czeskich sklepach. Natomiast E. S. podczas przeszukania oświadczyła funkcjonariuszom Policji, iż posiadany alkohol zakupiony był dwa lata temu na wesele [...].

W dniu [...]r. Sąd Rejonowy w L. Wydział II Karny wydał wyrok nakazowy o sygn. akt [...], którym E. S. oraz W. S. uznał za winnych popełnienia zarzucanych im czynów, stanowiących wykroczenie z art. 65 § 4 kks i wymierzył oskarżonym karę grzywny w wysokości po [...] złotych.

Z uwagi na fakt wniesienia sprzeciwu od ww. wyroku, sprawa została ponownie rozpoznana na zasadach ogólnych przez Sąd Rejonowy w L., który wyrokiem o sygn. akt [...] z [...]r. uniewinnił E. S. oraz W. S. od dokonania zarzucanego im czynu. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że oskarżeni zrealizowali znamiona czynu zabronionego polegającego na sprowadzeniu do Polski wyrobów akcyzowych bez ich oznaczenia polskimi znakami akcyzy (art. 63 § 1 kks a po nowelizacji Kodeksu od 1 maja 2004r. - art. 63 § 2 kks). Biorąc pod uwagę ilość alkoholu znalezionego w domu oskarżonych oraz ilość alkoholu, który przywieźli z Czech i zużyli według oświadczeń na domowe uroczystości (np. wesele [...]) i zestawiając je z obowiązującymi w dacie wyjazdów limitami dla alkoholu nie wymagającego oznaczenia znakami akcyzy - nawet przy przyjęciu dużej poprawki na zaniechania ze straży granicznej w zakresie "opieczętowywania" wyjazdów -Sąd Rejonowy uznał, że oskarżeni przewozili alkohol powyżej obowiązujących limitów, tym samym całość alkoholu winna być opatrzona znakami akcyzy, co nie miało miejsca. Zdaniem Sądu uznać należy, że obecnie nie jest jednak możliwe przypisanie oskarżonym realizacji znamion wykroczenia z art. 63 § 1 kks (przed nowelizacją) z uwagi na przedawnienie w tym zakresie karalności za wykroczenie skarbowe i pomimo że doszło do przedawnienia karalności przywozu alkoholu bez oznaczenia go znakami akcyzy, to jednak formalnie zrealizowano znamiona czynu zabronionego z art. 63 § 1 Kks (przed nowelizacją). Sąd Okręgowy w C. VII Wydział Karny Odwoławczy po rozpoznaniu sprawy [...]r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację Urzędu Celnego za bezzasadną.

Następnie Sąd Rejonowy w L. Wydział Karny postanowieniem o sygn. akt [...]z [...]r. postanowił zwrócić W. i E. S. dowody rzeczowe w postaci ujawnionego alkoholu.

Ponieważ organ podatkowy dysponował informacjami, z których wynikało, że E. i W. S. byli w posiadaniu wyrobów akcyzowych, od których należny podatek nie został uiszczony, Naczelnik Urzędu Celnego w C. postanowieniem nr [...]z [...]r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Postępowanie to zostało zakończone decyzją nr [...] z [...]r., w której Naczelnik Urzędu Celnego w C. określił stronom wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za maj 2009r. stwierdzając, że E. S. oraz W. S. [...]r. posiadali wyroby akcyzowe bez polskich i innych znaków akcyzy znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

Od decyzji tej strony reprezentowane przez pełnomocnika wniosły odwołanie żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- naruszenie przepisów postępowania art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i pominięcie okoliczności mających istotny wpływ na treść decyzji, polegający na niedostatecznym wyjaśnieniu przez organ I instancji nieścisłości dotyczących daty zakupu przedmiotowego alkoholu przez skarżących oraz jego rzeczywistego pochodzenia, a ponadto braku uzasadnienia w tym zakresie w szczególności w części w której organ I instancji odmówił wiarygodności twierdzeniom W. S. co do czasokresu zakupu przedmiotowego alkoholu,

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polegające na oparciu przedmiotowej decyzji na znowelizowanej ustawie z 6 grudnia 2009r. o podatku akcyzowym (Dz. U. 2011, Nr 108, poz. 626) podczas gdy w przedmiotowej sprawie z uwagi na okres zakupu przedmiotowego alkoholu winny mieć zastosowanie przepisy w/w ustawy sprzed nowelizacji, które we wcześniejszym brzmieniu nie rozszerzały zakresu opodatkowania akcyzą na sytuacje nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych (art. 8 ust. 2 pkt. 4 ustawy o podatku akcyzowym).

W ocenie pełnomocnika postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone tendencyjnie i wybiórczo, a organ I instancji zaniechał wielu czynności - ustalenia daty zakupu, źródeł pochodzenia, rzeczywistego przeznaczenia alkoholu, skutkiem czego błędnie ustalono okoliczności faktyczne sprawy. Odwołujący stwierdzili, iż zaniechanie ustalenia powyższych faktów jest sprzeczne z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej i w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwej decyzji.

Pełnomocnik stron podniósł, że rozbieżności w określeniu przez strony okresu, w jakim został zakupiony alkohol, wymagają przeprowadzenia przez organ dodatkowych czynności z udziałem E. i W. S.. Nadto wskazał, że organ I instancji w ogóle nie uzasadnił dlaczego odmówił wiary wyjaśnieniom W. S. co do daty zakupu przedmiotowego alkoholu w latach 1996-2002 i jego pochodzenia błędnie przyjmując, iż datą powstania zobowiązania podatkowego jest [...]r., czyli data przeszukania przez funkcjonariuszy Policji nieruchomości należącej do skarżących i ujawnienia alkoholu bez znaków akcyzy. Skutkiem tego organ podatkowy zastosował przepisy podatkowe nieobowiązujące w dacie powstania obowiązku podatkowego. Potwierdzenie wersji przedstawianej przez W. S. miałoby istotny wpływ na końcowe rozstrzygnięcie. Organ I instancji mógłby wówczas określić faktyczną datę powstania zobowiązania podatkowego i przy zastosowaniu odpowiednich przepisów merytorycznie i prawidłowo rozstrzygnąć sprawę. Brak ustaleń w tym zakresie jest natomiast rażącym naruszeniem przepisów postępowania, co winno znaleźć swoje odzwierciedlenie podczas kontroli instancyjnej.

Przed nowelizacją ustawy o podatku akcyzowym nie było bowiem obowiązku krajowego uiszczania akcyzy od wyrobów, od których powyższy podatek został uiszczony na terenie innego państwa. Zasada jednokrotności opodatkowania podatkiem akcyzowym wymusza wprowadzenie takich regulacji prawnych, które zapewnią skuteczną jej realizację. Powoduje ona, że podatek akcyzowy może być pobrany od tego samego wyrobu akcyzowego tylko na jednym etapie obrotu gospodarczego. Organ I instancji dopuszczając się zaniechania w zakresie ustalenia rzeczywistej daty zakupu alkoholu, a co za tym idzie rzeczywistej daty powstania obowiązku podatkowego, naruszył przepisy prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy nieobowiązującej w dacie powstania obowiązku akcyzowego.

Decyzją nr [...]z [...]r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji podzielając w jej uzasadnieniu stanowisko organu I instancji.

Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że podziela pogląd Naczelnika Urzędu Celnego w C., iż brak znaków akcyzy na butelkach z alkoholem ujawnionych przez funkcjonariuszy Policji na terenie posesji zamieszkałej przez małżonków S., wskazuje, że alkohol ten pochodził z nielegalnego źródła i nie została od niego odprowadzona akcyza.

Organ odwoławczy nie podzielił poglądu pełnomocnika, iż obowiązek podatkowy powstał w niniejszej sprawie pod rządami poprzedniej ustawy, która we wcześniejszym brzmieniu nie rozszerzała zakresu opodatkowania akcyzą na sytuacje nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych (art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym).Strony nie przedstawiły żadnych dowodów potwierdzających miejsce, datę i ilość nabywanego alkoholu oraz fakt uiszczenia akcyzy. Nie złożyły też deklaracji podatkowej i nie uiściły podatku akcyzowego z tytułu posiadania wyrobów akcyzowych, od których należny podatek nie został uiszczony na wcześniejszym etapie obrotu. Natomiast posiadanie alkoholu etylowego, od którego nie została zapłacona akcyza, jest zrównane w skutkach z wydaniem wyrobu akcyzowego do konsumpcji, a w konsekwencji fakt posiadania alkoholu poza systemem zawieszeń podlega jako taki opodatkowaniu akcyzą.

Dlatego też w ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. organ I instancji prawidłowo ustalił datę powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym, przyjmując, że jest to [...]r. tj. dzień ujawnienia alkoholu nieoznaczonego znakami akcyzy przez funkcjonariuszy Policji w miejscu zamieszkania E. S. i W. S. i jednocześnie dzień, w którym organ podatkowy stwierdził na podstawie posiadanych dowodów istnienie stanu faktycznego podlegającego opodatkowaniu, bowiem ustalenie to jest zgodne z obowiązującymi przepisami podatkowymi.

W myśl art. 12 u.p.a. jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności lub stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie danej czynności lub istnienie danego stanu faktycznego. Dodał, iż na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 roku Nr 29, poz. 257 z późniejszymi zmianami), obowiązującej do 1 marca 2009r., nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, również podlegało podatkowaniu akcyzą, z czego wynika, że ustawodawca zarówno w aktualnym, jak i poprzednio obowiązującym stanie prawnym opodatkował akcyzą nabycie i posiadanie wyrobów akcyzowych, w stosunku do których akcyza nie została zapłacona w należnej wysokości, a podatnikiem jest w takim przypadku nabywca i posiadacz wyrobów akcyzowych. Stwierdził także, że w ocenie organu odwoławczego w prowadzonym postępowaniu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów procedury.

Na to rozstrzygniecie skarżący wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze wnieśli o:

uchylenie decyzji w całości na zasadzie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego,

zwolnienie skarżących W. S. oraz E. S. od koszów sądowych.

Zarzucili, że decyzja organu odwoławczego narusza:

1) art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji pomimo, że organ ten nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy i pominął okoliczności mające istotny wpływ na treść decyzji, przede wszystkim nie wyjaśnił dostatecznie nieścisłości dotyczących daty zakupu przedmiotowego alkoholu przez skarżących oraz jego rzeczywistego pochodzenia, a także nie uzasadnił z jakiego powodu odmówił wiarygodności twierdzeniom W. S. co do czasokresu zakupu przedmiotowego alkoholu,

2) przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polegające na oparciu przedmiotowej decyzji na znowelizowanej ustawie z 6 grudnia 2009r. o podatku akcyzowym (Dz. U. 2011, nr 108, poz. 626), podczas gdy w przedmiotowej sprawie z uwagi na okres zakupu przedmiotowego alkoholu winny mieć zastosowanie przepisy w/w ustawy sprzed nowelizacji, które we wcześniejszym brzmieniu nie rozszerzały zakresu opodatkowania akcyzą na sytuacje nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych (art. 8 ust. 2 pkt. 4 ustawy o podatku akcyzowym).

W uzasadnieniu skargi skarżący zreferowali dotychczasowy przebieg postępowania i podtrzymali zawarte w odwołaniu - a wyżej już przytoczone - zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Celnej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazuje, że za podstawę wyroku przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Ujawnienie posiadania przez skarżących wyrobów alkoholowych nie opatrzonych znakami akcyzy nastąpiło [...] r. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z 6.12.2008 r. o podatku akcyzowym (j. t. Dz. U. z 2011r., Nr 108, poz.626 ze zm.) – dalej powoływana jako u.p.a., w brzmieniu obowiązującym w tym dniu, użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) wyroby akcyzowe - wyroby energetyczne, energię elektryczną, napoje alkoholowe oraz wyroby tytoniowe, określone w załączniku nr 1 do ustawy;

Stosownie do art. 92u.p.a., do napojów alkoholowych w rozumieniu ustawy zalicza się alkohol etylowy, piwo, wino, napoje fermentowane oraz wyroby pośrednie.

Art. 93. 1. Do alkoholu etylowego w rozumieniu ustawy zalicza się:

1) wszelkie wyroby o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 1,2 % objętości, objęte pozycjami CN 2207 i 2208, nawet jeżeli są to wyroby stanowiące część wyrobu należącego do innego działu Nomenklatury Scalonej;

2) wyroby objęte pozycjami CN 2204, 2205 i 2206 00, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 22 % objętości;

3) napoje zawierające rozcieńczony lub nierozcieńczony alkohol etylowy.

W załączniku nr 1 do u.p.a. będącym wykazem wyrobów akcyzowych pod pozycjami 17 i 18 wskazano towary o kodach:

- 2207- alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu 80 % obj. lub większej; alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe, o dowolnej mocy, skażone,

- 2208 - alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80 % obj.; wódki, likiery i pozostałe napoje spirytusowe.

Stosownie do brzmienia art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.

Datę powstania obowiązku podatkowego – w zależności od tego, z jakiego tytułu obowiązek ten powstał – określają art. 10 -12 u.p.a. Stosownie do art. 10 ust.10 u.p.a. obowiązek podatkowy z tytułu nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4, powstaje z dniem nabycia lub wejścia w posiadanie tych wyrobów, z zastrzeżeniem ust. 11 (który nie dotyczy jednak niniejszej sprawy – przyp. Sądu).Jeżeli jednak nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności lub stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie danej czynności lub istnienie danego stanu faktycznego (art. 12 u.p.a.).

Przenosząc treść powołanych przepisów na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że na str. 3 zaskarżonej decyzji znajduje się tabela, z której wynika, że na ujawnione [...]r. wyroby akcyzowe składało się [...]litrów alkoholu etylowego (część o mocy 95% i część o mocy 96% ) oraz [...]litrów wyrobów alkoholowych o zawartości procentowej alkoholu od 50 do 80%, co wskazuje, że przedmiotem ujawnienia przez funkcjonariuszy Policji były wyroby alkoholowe w rozumieniu u.p.a. podlegające ustawie o podatku akcyzowym, które jednak nie były opatrzone żadnymi znakami akcyzy ani krajowymi ani innymi, co oznacza, że akcyza od tych wyrobów nie została zapłacona, a sami skarżący nie przedstawili na tę okoliczność dowodu przeciwnego. Wynika z tego, że istniał przedmiot opodatkowania akcyzą, podatnicy tego podatku jak również, że powstał co do tych wyrobów obowiązek podatkowy.

W kwestii określenia daty powstania obowiązku podatkowego zauważyć należy, że organ dał wyraz swej ocenie tej kwestii na str. 7 -8 zaskarżonej decyzji. Badał również datę i okoliczności nabycia wyrobów alkoholowych przyjmując oświadczenia stron złożone w czasie przeszukania w domu skarżących i treść zeznań stron złożonych przez nich w postępowaniu karnym. Należy jednak zauważyć, że zeznania stron w tym przedmiocie były rozbieżne. Jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji [...] r. (karta 3 akt administracyjnych) W. S. oświadczył, że alkohol został kupiony w 2000 r. na terenie Czech w celu przeznaczenia go na wesele [...]. E. S. oświadczyła zaś funkcjonariuszom Policji, iż posiadany alkohol zakupiony był dwa lata temu (tj. w [...]r.) na wesele [...]. Strony nie przedłożyły zaś dowodów zakupu ani innych dowodów wyjaśniających kwestię daty zakupu alkoholu. Organ zaś nie ma obowiązku ponawiania dowodów z zeznań dotąd, aż wynikające z nich informacje będą spójne.

Zatem, wobec rozbieżności w zeznaniach stron i niewykazania przez skarżących daty nabycia wyrobów akcyzowych i powstania obowiązku podatkowego zgodnie z art. 10 ust.10 u.p.a., zdaniem Sądu orzekającego organy zasadnie zastosowały regulację zawartą w art. 12 u.p.a. A skoro istnienie stanu faktycznego polegającego na posiadaniu wyrobów akcyzowych bez znaków akcyzy zostało ujawnione [...]r. z tym też dniem powstał obowiązek podatkowy w tym podatku.

Powyższe okoliczności wskazują także na bezzasadność zawartego w skardze zarzutu 1., podnoszącego fakt utrzymania w mocy decyzji organu I instancji mimo niewyjaśnienia okoliczności sprawy mających wpływ na treść decyzji, których strona upatruje w ustaleniu daty zakupu alkoholu i jego pochodzenia, albowiem kwestia daty nabycia dla celów momentu powstania obowiązku podatkowego była przedmiotem badania w toku postępowania. Natomiast ustalenie to dla potrzeb określenia zobowiązania podatkowego nie ma żadnego znaczenia, gdyż ustawa o podatku akcyzowym łączy powstanie obowiązku podatkowego z nabyciem lub posiadaniem wyrobów alkoholowych, (które to posiadanie niewątpliwie miało miejsce [...] r.), a nie okolicznościami ich nabycia czy ich przeznaczeniem.

Prawidłowa jest także kwota zobowiązania podatkowego, określona z uwzględnieniem zawartości czystego alkoholu etylowego, ilości wyrobu alkoholowego, w którym był zawarty oraz stawki akcyzy przewidzianej w art. 93 ust.4 u.p.a., zgodnie z którym stawka akcyzy na alkohol etylowy wynosi 4.960,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie, co przedstawia powołana już tabela na str. 3 uzasadnienia decyzji organu odwoławczego.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów strony stwierdzić należy, że nie jest on zrozumiały. Strona zarzuca bowiem, że organ przyjął treść ustawy akcyzowej w brzmieniu obowiązującym w [...]r., podczas gdy winien przyjąć wersję przepisów "sprzed nowelizacji", które we wcześniejszym brzmieniu nie rozszerzały zakresu opodatkowania akcyzą na sytuacje nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych (art. 8 ust. 2 pkt. 4 ustawy o podatku akcyzowym).

W tym miejscu zauważyć należy, że ustawa o podatku akcyzowym z 6.12.2008r. w art. 8 ust.2 pkt 4 od dnia jej wejścia w życie zawierała regulację stanowiącą, że przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Również na podstawie art. 4 ust. 3 poprzednio obowiązującej ustawy z 23.01.2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 roku Nr 29, poz. 257 z późn. zm.), obowiązującej do 1 marca 2009r., nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, podlegało podatkowaniu akcyzą. Oznacza to, że już od dnia wejścia w życie pierwszej regulacji w zakresie podatku akcyzowego posiadanie wyrobów akcyzowych, od których nie została zapłacona akcyza podlegało opodatkowaniu tym podatkiem.

Natomiast jeśli zamiarem pełnomocnika było stwierdzenie, że wobec okresu nabycia wyrobów akcyzowych przypadającym w czasie, gdy jeszcze ustawa ta w ogóle nie obowiązywała, to zauważyć należy, że ujawnienie wyrobów akcyzowych nastąpiło [...]r., a więc w dacie, gdy posiadanie wyrobów akcyzowych bez oznaczenia znakami akcyzy skutkowało powstaniem obowiązku podatkowego. Skoro strona W. S. twierdził, że nabycie nastąpiło wcześniej, winien był okoliczność tę we własnym interesie wykazać zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu wynikającym z art. 6 Kc, który znajduje również zastosowanie w postępowaniu podatkowym, czego jednak nie uczynił. Ponadto w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada współdziałania zakazująca stronie poprzestawania jedynie na negowaniu twierdzeń organu, lecz wskazująca na konieczność uzasadniania swych racji (tak wyrok NSA z 13.05.2010 r. sygn. I FSK 910/09). Natomiast organ nie ma obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów w sytuacji, gdy niektóre okoliczności mogą być znane tylko stronie.

Powyższe okoliczności wskazują, że nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów procedury poprzez wybiórcze prowadzenie postępowania.

Również zarzut oparcia decyzji na treści uzasadnienia wyroku sądowego i ustaleniach postępowania karnego skarbowego Sąd orzekający uznał za niezasadny.

Odnośnie wyroku Sądu Rejonowego w L. zauważyć trzeba, że stosownie do art. 194 § 1 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2012, poz. 749) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji II instancji – dalej powoływana jako O.p., - dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W tym zakresie organ opierając się na treści wskazanego wyroku, z którego wynika, że strony zrealizowały znamiona czynu zabronionego, lecz nie podlegają karze z uwagi na przedawnienie karalności tego czynu, nie naruszył prawa.

Odnośnie zaś oparcia decyzji na ustaleniach postępowania karnego skarbowego stwierdzić trzeba, że działanie takie znajduje umocowanie w art. 181O.p. stanowiącym, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Co do zasady rację ma pełnomocnik stron podnosząc, że w przypadku wyrobów akcyzowych obowiązuje zasada jednokrotności opodatkowania tym podatkiem i w sytuacji, gdy podatek został uiszczony na terenie innego państwa nie ma już obowiązku jego płacenia na obszarze Polski. Tym niemniej zauważyć trzeba, że sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie, albowiem wyroby alkoholowe odnalezione w miejscu zamieszkania skarżących nie posiadały żadnych oznaczeń akcyzowych, co wskazuje, że akcyza nie została od nich zapłacona. Fakt, że znajdowały się one poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy oznacza, że zostały dopuszczone do konsumpcji, a zatem muszą podlegać opodatkowaniu akcyzą, co potwierdza prawidłowość decyzji organów obu instancji. Przyjęcie założenia przeciwnego prowadziłoby do sytuacji, gdy istniałyby wyroby akcyzowe dopuszczone do konsumpcji mimo niezapłacenia należnego podatku akcyzowego, co stałoby w sprzeczności z założeniami przepisów wspólnotowych i krajowych dotyczących tego podatku.

W tym miejscu wskazać trzeba, że stosownie do art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 2008/118/WE z 16.12.2008r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (Dz. U. UE. L. 2009.9.12), która weszła w życie 15.01.2009 r. podatek akcyzowy staje się wymagalny w momencie dopuszczenia do konsumpcji w państwie członkowskim dopuszczenia do konsumpcji. Stosownie zaś do ust. 2 lit. b powołanego art. 7, na użytek niniejszej dyrektywy "dopuszczenie do konsumpcji" oznacza przechowywanie poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy wyrobów akcyzowych, na które nie nałożono akcyzy zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa wspólnotowego i ustawodawstwa krajowego.

Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygniecie znajduje oparcie także w przepisach prawa unijnego.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.