Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 513/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 69, art. 71
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 2 ust. 1 ,art. 3 ust. 4, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1 , art. 39 ust. 1 , art. 39 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Maciej Dybowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września2010r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia [...] r. R. P. wniósł do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. (dalej OPS) o przyznanie pomocy finansowej w postaci zasiłku celowego na zakup lekarstw. Uzasadniając wniosek R. P. wskazał, że jest osobą samotną. Ponosi znaczne dlań koszty utrzymania i leczenia. Na dowód tego Wnioskodawca załączył orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w N. T. z dnia [...] maja [...] r. nr [...] (dalej orzeczenie) o znacznym i trwałym stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie wydano na stałe. W orzeczeniu stwierdzono, że sytuacja zdrowotna Wnioskodawcy kwalifikuje go do korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe i inne placówki. W stosunku do Wnioskodawcy zachodzi konieczność stałej lub długotrwałej opieki, bądź pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. R. P. winien mieć zapewnione odpowiednie warunki lokalowe do zaspokajania swych potrzeb mieszkaniowych w postaci oddzielnego pokoju.

Decyzją z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] (dalej decyzja z [...] stycznia [...] r.) Burmistrza miasta Z. odmówił Wnioskodawcy przyznania zasiłku celowego na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia z powodu braku środków.

W uzasadnieniu organ administracji przyjął, że R. P. dysponuje miesięcznym dochodem w wysokości [...] zł. Na podstawie ustaleń wywiadu środowiskowego uznano, że Wnioskodawca nie spełnia wymogów określonych w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. 2009, nr 195, poz. 1362 ze zm., dalej ups), który stanowi, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom i rodzinom, których dochód netto na osobę w rodzinie nie przekracza 477,00 zł na osobę samotnie gospodarującą. Dochód Wnioskodawcy nie przekracza tego kryterium. Jednak ze względu na ograniczone możliwości finansowe OPS w Z. i fakt pobierania przez Wnioskodawcę zasiłku pielęgnacyjnego, który może zostać przeznaczony na zakup leków, dodatkowa pomoc finansowa na ten cel nie może zostać udzielona. OPS dysponuje obecnie ograniczoną ilością środków finansowych na realizację zasiłków celowych. Kwota przypadająca na jedną rodzinę na rok 2010 wynosi [...] zł. Pomoc ta w pierwszej kolejności jest udzielana osobom i rodzinom, których niezbędne potrzeby bytowe nie pozostają zabezpieczone.

Pismem z dnia [...] lutego [...] r. (data prezentaty OPS) R. P. złożył odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc swą trudną sytuację finansową i zdrowotną.

Decyzją z dnia [...] maja [...] r. nr [...] (dalej decyzja z [...] maja [...] r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję OPS w Z. W części motywacyjnej SKO podniosło, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy społecznej winny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Decydujący wpływ na zasięg świadczeń z pomocy społecznej wyznacza gmina i tylko ona może zdecydować o wielkości środków przeznaczanych w budżecie na realizację zadań własnych z opieki społecznej. Skoro gmina Z. nie dysponuje znacznymi zasobami finansowymi przeznaczonymi na realizację jej zadań własnych, to może ona samodzielnie ustanowić górną granicę środków przeznaczanych na cele pomocy społecznej. W przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, dopuszczalnym pozostaje ograniczenie ich wysokości albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Pomoc społeczna w postaci zasiłku celowego nie ma charakteru obligatoryjnego, lecz stanowi on świadczenie, o którego przyznaniu decyduje na zasadzie uznania administracyjnego Kierownik OPS w Z., działający z upoważnienia Burmistrza Z.

R. P. dnia [...] maja [...] r. wywiódł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) w której zaprzeczył, by dnia [...] stycznia [...] r. podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego był pod wpływem alkoholu. Nadto Skarżący przedstawił swą trudną sytuację materialną i zdrowotną. Wskazał, że mieszka w starym, drewnianym domu nadającym się do kapitalnego remontu, znajdującym się w lesie. Z powodu swych dolegliwości nie opuszcza miejsca zamieszkania, jedynie raz na kwartał udając się do lekarza.

W odpowiedzi na skargę, SKO pismem z dnia [...] czerwca [...] r. wniosło o jej oddalenie wskazując po pierwsze, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej winny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają one celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Świadczenie z tego źródła nie ma charakteru obligatoryjnego. Po drugie, SKO nie znalazło podstaw, by uznać wywiady środowiskowe przeprowadzane przez pracowników OSP w Z. za nierzetelne. W sprawie zastrzeżeń Skarżącego odnośnie rzetelności pracy OSP w Z. została przeprowadzona przez Wydział Polityki Społecznej Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w P. kontrola, która nie potwierdziła zgłaszanych nieprawidłowości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

1. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie natomiast do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Wynikający z przywołanych regulacji zakres kognicji sądów administracyjnych ograniczony został do kontroli sfery prawnej zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 ppsa).

2. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowego było dokonanie kontroli zgodności z prawem decyzji organów administracji publicznej o odmowie przyznania Skarżącemu zasiłku celowego z pomocy społecznej na zakup leków w kwocie 80,41 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że:

R. P. jest osobą samotną o znacznym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w N. T. z dnia [...] maja [...] r. (nr [...]) o znacznym i trwałym stopniu niepełnosprawności), uzyskującą łączny miesięczny dochód w wysokości [...] zł. Korzysta On ze świadczeń OPS w Z. Na przestrzeni 2009 r. i w styczniu 2010 r. udzielono Skarżącemu z tego tytułu następującej pomocy:

a) od 01.02.2009 r. do 31.08.2009 r. - zasiłek okresowy w wysokości 97 zł miesięcznie,

b) 24.02.2009 r. - pokrycie rachunku za leki w aptece w kwocie 109,490 zł,

c) 24.09.2009 r. - przekazanie ½ tony opału wraz z transportem do miejsca zamieszkania w ogólnej kwocie 374,54 zł,

d) 24.09.2009 r. - przekazanie ½ tony opału wraz z transportem do miejsca zamieszkania w ogólnej kwocie 374,54 zł.

OPS w Z. w 2009 r. dysponował środkami na zadania własne w kwocie [...] zł, w tym na zasiłki celowe w kwocie [...] zł, z czego wydatkowana została kwota [...] zł, w tym na zasiłki celowe - zgodnie z planem budżetowym w kwocie [...] zł (w trakcie roku budżetowego OPS uzyskał dodatkowo [...] zł na zasiłki celowe). Środki na zadania zlecone w 2009 r. wyniosły [...] zł. Natomiast w 2010 r. OSP w Z. dysponował środkami na zadania własne w kwocie [...] zł, w tym na zasiłki celowe w kwocie [...] zł, bez możliwości zwiększenia środków w tym przedziale budżetowym. W 2010 r. środki na zadania własne wpłynęły 04 stycznia 2010 r. i do końca stycznia 2010 r. wydatkowano je w kwocie [...] zł, w tym na zasiłki celowe w kwocie [...] zł. OPS otrzymał nadto w 2010 r. kwotę [...] zł tytułem środków na zadania zlecone. W środkach budżetowych na zadania własne mieszczą się środki na utrzymanie OPS, świadczenia rodzinne, fundusz alimentacyjny, utrzymanie podopiecznych w Domu Pomocy Społecznej, usługi opiekuńcze, dożywianie. Nie ma możliwości dowolnego przenoszenia ich pomiędzy rozdziałami budżetowymi. Obecnie w systemie OPS w Z. znajduje się 413 gospodarstw domowych objętych pomocą, w których dochody są niższe, niż kryterium gwarantowane, sytuacja materialna i rodzinna mniej stabilna od sytuacji Skarżącego.

Powyższy stan faktyczny Sad przyjął w oparciu o: pismo OPS w Z. z dnia [...] sierpnia [...] r. (nr [...]), orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności o stopniu niepełnosprawności Skarżącego z dnia [...] maja [...] r. (nr [...]), faktury VAT nr [...] z dnia [...] grudnia [...] r. Sąd dał wiarę tym dokumentom, bowiem nie nasunęły Sądowi wątpliwości co ich wiarygodności i nie zostały zakwestionowane przez Strony.

3. Pomoc społeczna stanowi szczególny obszar działalności organów administracji publicznej. Udzielanie pomocy rodzinom i osobom niepełnosprawnym zostało wprost określone w Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.), jako jeden z obowiązków władz publicznych (art. 18, 69 i 71 ust. 1 Konstytucji RP). Natomiast szczegółowe zasady przyznawania świadczeń z zakresu pomocy społecznej określa ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. 2009 r., nr 175, poz. 1362 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ups, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Stosownie do art. 3 ust. 4 ups potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Możliwości finansowania świadczeń z zakresu pomocy społecznej zalezą przede wszystkim od środków pieniężnych pozostających w dyspozycji organu administracji publicznej. Jak jednak słusznie podkreśla się w doktrynie, konieczność kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia, tj. adekwatność do celów pomocy społecznej oraz uwzględnienie jej możliwości nie może powodować odmówienia obligatoryjnej pomocy (np. zasiłku stałego, czy też ubrania) w ewentualnej sytuacji trudności finansowych jednostki pomocy społecznej zobowiązanej do udzielenia świadczenia. Beneficjentowi przysługuje bowiem roszczenie o przyznanie takiego świadczenia i jakiekolwiek okoliczności faktyczne nie mogą go tego uprawnienia pozbawić (Ł. Borkowski, R. Krajeński, S. Szamański, Komentarz do ustawy o pomocy społecznej, Kutno 2007 r., str. 13-14). Podobnie w orzecznictwie przyjmuje się, że okoliczność braku w budżecie gminy, w formie zasiłku celowego, środków na realizację wnioskowanego świadczenia nie może absolutnie usprawiedliwiać odmowy przyznania świadczenia. Odrębną natomiast kwestię stanowi odmowa przyznania pomocy ze względu na wysokość środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej przekazanych ośrodkom do rozdysponowania beneficjentom (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20.01.2009 r., II SA/Ol 964/08, Lex nr 477396). W art. 7 ust. 1 ups ustawodawca postanowił, że pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa oraz niepełnosprawności. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ups, prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza miesięcznie kwoty 477,00 zł. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy trzeba w pierwszej kolejności zauważyć, że Skarżący spełnia ogólne kryterium niezbędne do przyznania jemu świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Jest on osobą ubogą oraz niepełnosprawną. Jego miesięczny dochód nie przekracza wyżej wskazanej kwoty 477,00 zł. Niewątpliwie świadczenie z zakresu pomocy społecznej stanowiłoby wsparcie dla Skarżącego w zaspokojeniu jego niezbędnych potrzeb oraz umożliwiło jemu życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, o czym wprost stanowi art. 3 ust. 1 ups.

4. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ups, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Niezbędna potrzeba bytowa to potrzeba usprawiedliwiona ze względu na zachowanie życia, zdrowia i zwykłych stosunków związanych ze statusem członka rodziny. Bytowanie to zachowywanie życia w sposób pozwalający na prawidłowy rozwój fizyczny i psychiczny. Niezbędna potrzeba bytowa to potrzeba uzasadniona podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę, której zadość czyni zaspokojenie jej w minimalnym standardzie. Ma ona z założenia charakter konsumujący się jednorazowo (W.Maciejko, Komentarz do art. 39 ups, w: W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, Warszawa 2008 r., str. 192). Orzecznictwo sadów administracyjnych dostarcza szeregu przykładów, kiedy to w określonym stanie faktycznym sprawy dana potrzeba wnioskodawcy została uznana za niezbędną, bądź też nieuzasadnioną. W wyroku z dnia 28 maja 1999 r. (sygn. akt I SA 141/99, Lex nr 47400) NSA wskazał, że pokrycie kosztów leczenia w niepublicznym zakładzie opieki zdrowotnej będzie odpowiadać celom pomocy społecznej, jeżeli leczenie takie stanowi niezbędną potrzebę życiową ubiegającej się o pomoc osoby. Z kolei w innym orzeczeniu (wyrok WSA z dnia 29.04.2009 r., sygn. akt VIII S.A./Wa 793/08, Lex nr 533546) sąd wywiódł, że wykupienie przez skarżącego leków oznacza, że był w stanie z własnych środków zaspokoić tę potrzebę, przyznanie środków publicznych na ten cel jest więc niezasadne. Tak samo ust. 2 przywołanego artykułu wskazuje przykładowe cele, na które zasadnym byłoby przyznanie rzeczonego zasiłku. Stanowią one zarazem cenną wskazówkę interpretacyjną oraz punkt odniesienia dla zakwalifikowania innych wydatków jako niezbędnych potrzeb bytowych. Zgodnie z art. 39 ust. 2 ups zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Należy w tym miejscu podkreślić, że ustawodawca expressis verbis wskazał, że jedną z niezbędnych potrzeb pozostaje zakup lekarstw. Skarżący zwrócił się do OPS o przyznanie zasiłku celowego na zakup leków w kwocie [...] zł. Zarówno OPS w Z., jak i SKO w P. nie poddały pod rozwagę samej zasadności odmowy przyznania Skarżącemu zasiłku celowego, skupiając się jedynie na konstatacji, że przyznawanie świadczeń z zakresu pomocy społecznej musi mieścić się w możliwościach finansowych organów gminy. Ta niewątpliwie słuszna uwaga nie może stanowić kryterium przesądzającego, decydującego o przyznaniu pomocy pieniężnej, bez uprzedniego rozważenia znaczenia celu, dla którego Skarżący ubiega się o przyznanie jednorazowego zasiłku. Tymczasem z przyjętego stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, ze Skarżący jest osobą niepełnosprawną o skutkach trwałych, która musi przyjmować określone leki, ponieważ w przeciwnym razie jej egzystencja byłaby zagrożona. Gdy zatem nieprzyznanie zasiłku celowego mogłoby spowodować tak daleko idące negatywne skutki, wówczas możliwości finansowe organu administracji nie mogą stanowić kryterium przesądzającego o przyznaniu bądź odmowie pokrycia kosztów zakupu lekarstw.

5. Organy administracji publicznej przyjęły nadto w niniejszej sprawie, że Skarżący dnia [...] stycznia [...] r., kiedy to odbierał transport z ½ tony węgla, znajdował się pod wpływem alkoholu. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ups, w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy przedstawiony w aktach administracyjnych nie upoważnia do wyprowadzenia z niego wniosku, ze Skarżący marnotrawi swoje i tak bardzo niskie dochody. Po pierwsze, organy administracji publicznej nie wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, że Skarżący marnotrawi w takim zakresie swój majątek. Trzeba mieć na uwadze, że Skarżący kategorycznie zaprzeczył twierdzeniom kierowcy, który przywiózł jemu ½ tony węgla, natomiast organ administracji nie zbadał w bardziej dogłębny sposób twierdzeń kierowcy, przyjmując z góry, ze są one wiarygodne. Poza tym należy jeszcze raz podkreślić, że w sytuacji ratowania życia ludzkiego, organy administracji publicznej powinny przede wszystkim kierować się obowiązkiem ochrony tego dobra prawnego, które jest najcenniejsze i nie podlegające wartościowaniu.

6. Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę miał na względzie, że decyzje dotyczące przyznania zasiłków celowych pozostają w sferze uznania administracyjnego właściwego organu. Kontrola decyzji uznaniowej dokonywanej przez sąd ogranicza się do zbadania zgodności z prawem decyzji uznaniowej, ale nie wnika już w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Kontrola ta ma ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy wydaniu decyzji nie przekroczył granic uznania i czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie. Podejmując decyzję uznaniową, organ administracji ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 k.p.a., jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków finansowych (wyrok WSA z dnia 18.03.2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 621/08, lex nr 533545). Dlatego organ, działając w ramach uznania, powinien wnikliwie przeprowadzić postępowanie zmierzające do oceny stwierdzonego stanu faktycznego. OPS w Z. powinien wskazać konkretne przesłanki odmowy udzielenia świadczenia. Tak samo przyznanie w takiej, a nie innej wysokości świadczenia obliguje organ do podania uzasadnienia prawnego i faktycznego podjętego rozstrzygnięcia. Konieczność taka związana jest z jednej strony z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą przekonywania (art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, t. j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), z drugiej zaś strony z koniecznością umożliwienia Sądowi przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem.

7. Reasumując poczynione rozważania, organy obu instancji nie dokonały dostatecznych ustaleń i nie rozważyły z należytą starannością przyznania Skarżącemu specjalnego zasiłku celowego. Z tego względu sąd rozpoznający niniejszą sprawę skorzystał z dyspozycji art. 135 p.p.s.a. i uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza miasta Zbąszynia z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...]. W postępowaniu prowadzonym po przekazaniu akt sprawy, organ administracji powinien dokładnie i wszechstronnie dokonać analizy sytuacji materialnej oraz rodzinnej Skarżącego pod kątem zachodzenia zarówno przesłanek ogólnych przyznania pomocy społecznej, które zostały określone w rozdziale I upe, jak również przesłanek szczególnych z art. 39 ups. Organ pomocy społecznej powinien mieć na względzie, że pomoc społeczna przysługuje osobom, które nie mają żadnych innych, wystarczających źródeł dochodu, także alimentacyjnych. Oznacza to, że w pierwszej kolejności Skarżący powinien ubiegać się o otrzymanie niezbędnych środków utrzymania od członków swojej rodziny, ponieważ obowiązek alimentacyjny wyprzedza obowiązek pomocy społecznej (uchwała SN z dnia 03.09.1998 r., I CKN 908/97, OSNC 1999/1/10, z akceptującą glosą T. Smyczyńskiego OSP 1999/10/173). W przedmiotowej sprawie trzeba w związku z tym dokonać ustalenia stosunków rodzinnych Skarżącego, w tym również tego, czy nie jest on osoba rozwiedzioną, ponieważ obowiązek alimentacyjny spoczywa również na jednym z rozwiedzionych małżonków w stosunku do drugiego z nich. OPS w Z. winien nadto rozważyć ze szczególną starannością zasadność przyznania Skarżącemu zasiłku celowego na zakup leków, biorąc pod uwagę niezbędność tego zakupu dla zdrowia i życia Skarżącego, na co zdają się wskazywać zaświadczenia lekarskie (k. 31, 32 akt administracyjnych).

Ze wskazanych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, i art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.