Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 289/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Minister Kultury
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Bronisław Szydło, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Aleksandra Kołyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2005 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego Oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Kultury, decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 118 poz. 1112 ze zm.), odmówił nadania A. O. stopnia nauczyciela dyplomowanego podając, że nie uzyskała ona akceptacji komisji kwalifikacyjnej, która w ocenie łącznej przyznała 25 punktów, co nie stanowiło wymaganych do akceptacji 2/3 z możliwych do uzyskania 50 punktów.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zainteresowana nie zgodziła się z powyższą decyzją i jej uzasadnieniem - jakoby stopień i poziom realizacji wymagań kwalifikacyjnych, określonych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 70, poz. 825 ze zm.) był niewystarczający do uzyskania akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Wskazała, iż szczegółowo i rzetelnie wykonała zadania wynikające z § 5 wymienionego rozporządzenia, warunkujące uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej dla nauczycieli ubiegających się o awans zawodowy.

Minister Kultury, decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa oraz art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2004 r. i w uzasadnieniu wskazał, że nie stwierdzono uchybień formalnoprawnych w postępowaniu komisji kwalifikacyjnej. Zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie dają podstaw do unieważnienia czynności komisji i uchylenia decyzji wydanej przez Ministra Kultury.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. O. wniosła o uchylenie powyższej decyzji i nakazanie przeprowadzenia powtórnego postępowania kwalifikacyjnego o nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 8 , 9, 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i 2 kpa, przez uniemożliwienie zapoznania się z całością materiału dowodowego oraz ponowiła zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dotyczące oceny poziomu zrealizowanych przez nią zadań.

Minister Kultury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumenty przytoczone w uzasadnieniach wydanych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania.

Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, postępowanie kwalifikacyjne, przeprowadzone na wniosek skarżącej nie narusza przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.), ani przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 70, poz. 825).

Z art. 9b ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela wynika, że jednym z zasadniczych warunków nadania nauczycielowi, ze stopniem nauczyciela mianowanego, kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, jest uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Organ podejmujący decyzję w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego jest związany stanowiskiem komisji kwalifikacyjnej w sprawie udzielenia nauczycielowi akceptacji. Jeżeli nie uzyskał takiej akceptacji, to w myśl art. 9b ust. 6 Karty Nauczyciela odmawia mu się nadania stopnia awansu zawodowego. Organy orzekające w sprawie awansu zawodowego nauczyciela nie mają kompetencji do merytorycznego weryfikowania odmowy udzielenia akceptacji przez komisję kwalifikacyjną. Ustawa z 26 stycznia 1982 r. przewiduje poddanie czynności podejmowanych przez komisję kwalifikacyjną w postępowaniu o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego nadzorowi ze strony właściwego ministra (art. 9h ust. 1 pkt 2 i ust. 2). Minister, sprawując nadzór według kryterium legalności, stwierdza nieważność czynności, jeżeli naruszają one prawo. To postępowanie nadzorcze jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego.

W rozpatrywanej sprawie Minister Kultury, działając jako organ drugiej instancji, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez komisję kwalifikacyjną odmawiającą skarżącej udzielenia akceptacji i ta jego ocena jest uzasadniona. Przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 sierpnia 2000 r. nie przewidują bezpośredniego, czynnego udziału nauczyciela w postępowaniu kwalifikacyjnym na stopień nauczyciela dyplomowanego. Z § 9 ust. 3 rozporządzenia wynika, że komisja podejmuje rozstrzygnięcie na podstawie badania i oceny dokumentacji przedstawionej przez nauczyciela mianowanego, ubiegającego się o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego. Nie ma też podstaw prawnych do żądania ujawnienia ocenianemu nauczycielowi szczegółów z posiedzenia komisji kwalifikacyjnej, na którym dokonano oceny wniosku o awans zawodowy, w tym informacji o ocenach punktowych, wystawionych przez poszczególnych członków komisji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA 2815/01). Przepisy § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia stanowią, że z przebiegu pracy komisji kwalifikacyjnej sporządzany jest protokół zawierający, w szczególności, uzyskaną przez nauczyciela punktację wraz z jej uzasadnieniem. Protokoły i dokumentacja komisji są przechowywane przez organ powołujący komisję i są udostępniane organom nadzorującym czynności postępowania kwalifikacyjnego. W aktach sprawy znajduje się protokół z posiedzenia komisji kwalifikacyjnej oceniającej wniosek skarżącej z dnia 14 lipca 2004 r. Podano w nim ogólną ilość punktów przyznanych skarżącej (25 na 50 możliwych) oraz uzasadnienie tej punktacji. Skarżąca nie uzyskała wymaganej do akceptacji ilości punktów, wskazanej w § 11 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 70, poz. 825 ze zm.), tj. co najmniej 2/3 możliwych do uzyskania.

Merytoryczna ocena komisji nie może podlegać kontroli sądu, a ocena postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego przez komisję, sprowadza się jedynie do zbadania pod kątem formalnym. Oznacza to, że kontrolując legalność decyzji Ministra Kultury, sąd bada m.in., czy komisja kwalifikacyjna podjęła postępowanie kwalifikacyjne na wniosek nauczyciela (art. 9b ust. 2 ustawy), czy jej prace zostały przeprowadzone w wyznaczonym terminie (art. 9b ust. 3 ustawy), czy powołał ją właściwy organ i we właściwym składzie (art. 9g ust. 3 ustawy i § 10 rozporządzenia), czy postępowanie kwalifikacyjne było poprzedzone analizą formalną dokumentacji i czy komisja przeanalizowała dokumentację (§ 8 ust. 5 i § 9 ust. 3 rozporządzenia) oraz pozostałe elementy, o których mowa w § 11 rozporządzenia. Zatem, czy rozstrzygnięcie zostało podjęte w obecności, co najmniej, 2/3 składu członków i przez nich wszystkich podpisane, czy każdy z członków komisji oceniał spełnienie przez nauczyciela wymagań według skali punktowej od 0 do 10 i czy oceniany uzyskał, bądź nie, 2/3 możliwych do uzyskania punktów.

Reasumując, sąd kontroluje jedynie, czy zaprezentowane przez komisję stanowisko, jako jeden z warunków uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, nie jest obarczone wadą formalną, która w konsekwencji mogłaby podważyć trafność wydanego przez Ministra Kultury rozstrzygnięcia. Oznacza to z kolei i co należy szczególnie zaakcentować w świetle zarzutów skargi, iż sąd badając decyzje organu nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności zastosowanej, w zakresie dozwolonej skalą punktacji przez poszczególnych członków komisji.

Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, należy stwierdzić, że on również nie jest trafny.

Zarówno ustawa Karta Nauczyciela, jak i rozporządzenie wykonawcze Ministra Edukacji Narodowej nie uzasadniają przyjęcia, że postępowanie kwalifikacyjne prowadzone przez komisję kwalifikacyjną jest postępowaniem administracyjnym, do którego mają zastosowanie przepisy procedury administracyjnej zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie kwalifikacyjne jest tylko jednym z etapów postępowania administracyjnego, kończącego się wydaniem przez właściwy organ administracji publicznej decyzji o nadaniu lub odmowie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela. W toku tego postępowania, dotyczącego nauczycieli mianowanych ubiegających się o stopień nauczyciela dyplomowanego, komisja kwalifikacyjna zobowiązana jest tylko do zajęcia stanowiska w kwestii udzielenia lub odmowy udzielenia akceptacji. Komisja nie wydaje natomiast orzeczeń kończących postępowanie administracyjne.

Skarżąca przyznaje, iż została zapoznana z protokołem z posiedzenia komisji kwalifikacyjnej z dnia 14 lipca 2004 r., zaś odmowa udostępnienia jej kart indywidualnych ocen punktowych poszczególnych członków komisji, jak już wyżej wskazano, nie naruszała prawa.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.