Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2137/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt i art. 12 ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2010 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, iż w dniu 3 kwietnia 2008 r. spółka z o.o. "O." z siedzibą w W. (dalej jako "Skarżąca", "Spółka") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie przychodów. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Spółka jest domem mediowym, którego podstawowa działalność polega na nabywaniu w imieniu własnym, ale na rzecz klientów czasu i miejsca reklamowego w środkach masowego przekazu. Z ekonomicznego punktu widzenia Skarżąca jest pośrednikiem, który za odpowiednim wynagrodzeniem planuje kampanie reklamowe dla swoich klientów, zakupuje czas i miejsca reklamowe u dostawców tego rodzaju usług (telewizja, radio, prasa, portale internetowe, itp). Z punktu widzenia prawnego działa jednak w imieniu własnym, a zatem nabywa określone usługi na "zlecenie" swoich klientów i na ich rachunek, które następnie im "odsprzedaje". Skarżąca w 2007 r. nabyła (poprzez wniesienie jako aport) zorganizowaną część przedsiębiorstwa od "Spółki G.". W skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa wchodziły wydzielone organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie dwa odziały Spółki G., na bazie których Skarżąca rozpoczęła wykonywanie swojej dotychczasowej działalności operacyjnej. W skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa weszły również m.in. prawa i obowiązki wynikające z umów, w tym z umów o świadczenie usług. Niektóre usługi w chwili przejęcia praw i obowiązków były w trakcie realizacji. Oznacza to, że Spółka G. otrzymała zaliczkę na poczet usług, które miała wykonać w przyszłości oraz w związku z tym faktem wystawiła zaliczkową fakturę VAT, a także poniosła pewne koszty związane z wykonaniem przedmiotowej usługi, np. zakupiła usługi obce niezbędne do prawidłowego wykonania usługi własnej (prawa i obowiązki wynikające z takich umów, o ile do dnia wniesienia aportu nie zostały one wykonane, również zostały przeniesione na Skarżącą). W niektórych przypadkach otrzymane przez Spółkę G. zaliczki nie pokrywały 100% wartości usługi. Wówczas pozostałą do zapłaty część ceny klient zobowiązany był wpłacić bezpośrednio do Spółki (nabywcy aportu). W związku z przejęciem praw i obowiązków wynikających z przedmiotowych umów wchodzących w skład aportu Skarżąca wykonała przedmiotową usługę. Na podstawie przedłożonego stanu faktycznego Spółka zadała pytanie: "Czy określone wartości ekonomiczne (wierzytelności), jakie uzyskał wnioskodawca w związku z aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, związane z wpłatą zaliczek przez Spółkę G. na poczet nabycia usług obcych (np. w środkach masowego przekazu) koniecznych do wykonania usług na rzecz klientów, czy też wartości zakupionych usług obcych koniecznych do wykonania usług na rzecz klientów, z uwagi na przejęcie praw i obowiązków w ramach aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa, stanowią dla wnioskodawcy przychód podatkowy? Zdaniem Skarżącej, nabyte przez niego jako aport wartości ekonomiczne (uwidaczniające się w przejętych roszczeniach o świadczenie określonych usług przez podmioty, na rzecz których poprzednia spółka dokonała wpłat zaliczek) składające się na zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa, nie stanowiły przychodu w świetle art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. dalej jako "u.p.d.p."). Wartości te zostały bowiem przekazane na kapitał zakładowy.

2. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Minister Finansów wydał w dniu [...] lipca 2008 r. indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego uznającą stanowisko przedstawione przez Skarżącą za nieprawidłowe W indywidualnej interpretacji, organ podatkowy stwierdził, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust. 3 i ust. 3a u.p.d.p. jeżeli data rozpoznania przychodu przypada na okres przed wniesieniem aportem przedsiębiorstwa do Skarżącej, przychody powinny zostać rozpoznane przez Spółkę G., natomiast jeżeli data ta przypada na okres po wniesieniu aportem przedsiębiorstwa do Skarżącej to przychód należałoby rozpoznać już u wnioskodawcy. Ze stanu faktycznego wynikało, iż Spółka G. wniosła zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa, do Skarżącej w skład którego weszły również m.in. prawa i obowiązki wynikające z umów, w tym z umów o świadczenie usług. Spółka wystawiła zaliczkowe faktury VAT (zaliczka 100%) przed wniesieniem zorganizowanej części przedsiębiorstwa na usługi, które ostatecznie wykonała Skarżąca. Ponadto ze stanu faktycznego wynika, iż w niektórych przypadkach 100% zaliczki nie pokrywały wykonania usług i pozostałą cześć ceny klienci zobowiązani byli zapłacić Skarżącej. Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny i prawny Minister Finansów stwierdził, że Spółka będzie mogła rozpoznać przychód podatkowy w wysokości 100% otrzymanej zaliczki łącznie z ewentualnymi dopłatami do usługi w momencie jej wykonania.

3. Po skorzystaniu z uprawnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca wniosła na wydaną indywidualną interpretację skargę, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."). Skarżąca wniosła o uznanie, że w Spółce nie powstaje przychód w podatku dochodowym w związku ze świadczeniami, które stanowiły wykonanie zobowiązań zaciągniętych w związku z nabyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa w drodze wkładu niepieniężnego. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucono naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.p. W złożonej skardze Spółka podtrzymała swoje stanowisko zaprezentowane we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. W ocenie Spółki stanowisko Ministra Finansów było sprzeczne z przepisami art. 12 u.p.d.p. określającymi instytucję przychodu podatkowego. Dodatkowo Spółka wskazała, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 4a pkt 4 u.p.d.p. zorganizowana część przedsiębiorstwa oznacza organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespól składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. W przedstawionym stanie faktycznym Spółka G. wniosła aportem do Skarżącej zespół składników, które odpowiadały tej definicji. W skład tak pojmowanej zorganizowanej części przedsiębiorstwa wchodziły również zobowiązania, jakie Spółka G. zaciągnęła wobec klientów, w tym przede wszystkim zobowiązania do wykonania określonych świadczeń niepieniężnych w postaci usług. Stwierdzenie, że zobowiązania wchodziły w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa jest pewnym skrótem myślowym. W istocie bowiem Skarżąca, jako nabywca zorganizowanej części przedsiębiorstwa, przejęła te zobowiązania na podstawie art. 519 § 1 pkt 2 Kodeksu cywilnego, ewentualnie w przypadku braku zgody klienta występującego jako wierzyciel stał się odpowiedzialny względem G. za to, że dany klient nie będzie od G. żądał spełnienia świadczenia (wykonania usługi). W takiej sytuacji prawnej oraz w opisanym stanie faktycznym błędne byłoby twierdzenie, w opinii Spółki, że wykonując świadczenie niepieniężne (usługę) na rzecz klientów osiągnęła ona przychód w podatku dochodowym od osób prawnych odpowiadający wartości wykonanego świadczenia (ceny ustalonej pierwotnie w umowie pomiędzy G. a Klientem). Skarżąca wykonała bowiem jedynie zobowiązanie, które przejęła w związku z nabyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a które pierwotnie obciążało G.. Spółka podkreśliła ponadto, że stanowisko Ministra Finansów jest sprzeczne z brzmieniem norm zawartych w art. 12 ww. ustawy podatkowej. Za przychody związane z działalnością gospodarczą uzyskane w danym roku podatkowym uznaje się także należne przychody, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (art. 12 ust. 3 ustawy). Podkreślić bowiem należy, iż z punktu widzenia O. jako przychód należny (w relacji O. — Klient) można traktować wyłącznie te wartości, do poniesienia których klient był zobowiązany wobec O. w związku z przejęciem przez nią praw wynikających z zawartych wcześniej przez G. umów o świadczenie usług. Z całą pewnością bowiem kwoty, które otrzymała wcześniej G. tytułem zaliczek, nie stały się na skutek przejęcia praw i obowiązków kwotami należnymi O.. Jedyne pieniądze i wartości pieniężne, które O. otrzymała od klientów w związku z wykonaniem na ich rzecz świadczeń niepieniężnych, związane były z przypadkami, w których ostateczna wartość wykonanej usługi była wyższa od wartości zaliczek wpłaconych wcześniej przez klientów na rzecz G.. Spółka zauważyła dodatkowo, że powołany w interpretacji przepis art. 12 ust. 3a u.p.d.p. wskazuje wyłącznie na to, kiedy przychód powstaje, a nie czy w ogóle powstaje. Zdaniem Spółki nie można twierdzić, iż wykonanie usługi w wyniku wykonania zobowiązania przejętego w związku z aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa prowadzi do powstania przychodu, gdyż sytuacja taka nie wiąże się z żadnym przysporzeniem ze strony klientów po stronie świadczącego usługę. O przychodzie podatkowym można mówić wyłącznie w odniesieniu do sytuacji, w których nabywca aportu otrzymał lub miał otrzymać określone świadczenie pieniężne lub wartości pieniężne bezpośrednio od klienta. Przychodem Skarżącej nie są również wartości ekonomiczne otrzymane w związku z aportem wkładu niepieniężnego w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa, które to wartości można byłoby uznać za jej wynagrodzenie z tytułu przejęcie zobowiązań, bowiem wartości te powiększyły kapitał zakładowy.

4. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu pisma podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej indywidualnej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

5. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej zwana "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Dlatego też organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy Ord. pod.). na podkreślenie zasługuje także to, iż Sąd administracyjny ograniczony zakresem orzekania w sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie jest związany przedstawionym w przedmiotowym postępowaniu stanem faktycznym i prawnym. Badając zaskarżoną interpretację w indywidualnej sprawie Sąd stwierdził, że narusza ona przepisy prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię przepisów u.p.d.p. dotyczących rozpoznania przychodu, uznając w tym zakresie zarzuty Skarżącej za uzasadnione.

6. Zgodnie ze stanem faktycznym podanym przez Stronę Spółka G. wniosła zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa do Skarżącej w skład którego weszły również m.in. prawa i obowiązki wynikające z umów, w tym z umów o świadczenie usług. Spółka G. wystawiła zaliczkowe faktury VAT otrzymując od niektórych klientów zaliczkę wynoszącą 100% wartości faktury - przed wniesieniem zorganizowanej części przedsiębiorstwa na usługi, które ostatecznie wykonała Skarżąca. Ponadto ze stanu faktycznego wynikało, iż w niektórych przypadkach 100% zaliczki nie pokrywały wykonania usług i pozostałą cześć ceny klienci zobowiązani byli zapłacić Skarżącej. Minister Finansów stwierdził, że Spółka będzie mogła rozpoznać przychód podatkowy w wysokości 100% otrzymanej zaliczki łącznie z ewentualnymi dopłatami do usługi w momencie jej faktycznego wykonania. Z powyższym stanowiskiem nie zgodziła się Spółka wskazując, że po jej stronie nie doszło do uzyskania przychodu z tytułu wniesienia przez Spółkę G. zobowiązań do wykonania usług, których wykonawcą miła być spółka G.. Po pierwsze w ocenie Spółki Skarżąca przejęła od spółki G. zobowiązania do wykonania określonych usług w ramach nabytej zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Związane z tą czynnością wartości nie stanowiły dla Skarżącej wynagrodzenia związanego z wniesieniem aportem zobowiązań do wykonania określonych usług. Po drugie ewentualnymi przychodami, które mogą wystąpić w przedmiotowej sprawie mogą być wyłącznie aktywa zorganizowanej części przedsiębiorstwa, które zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.p. nie zalicza się przychodów gdy powiększają one kapitał zakładowy Spółki.

7. Sąd podzielił przedstawioną we wniosku oraz w skardze argumentację Skarżącej. W ocenie Sądu na tle przedstawionego stanu faktycznego rację ma strona Skarżąca, iż jej przychodem mogą być wyłącznie te wartości do poniesienia których klienci będą zobowiązani wobec Spółki w związku z przejęciem przez nią praw wynikających z zawartych wcześniej przez G. umów o świadczenie usług. Kwoty które otrzymała wcześniej spółka G. tytułem zaliczek nie stały się automatycznie na skutek przejęcia praw i obowiązków przychodem należnym Skarżącej. Przychodem należnym Skarżącej są bezsprzecznie kwoty wypłacone przez jej klientów w związku z wystąpieniem różnicy miedzy zapłatą za usługę otrzymaną przez G. w ramach prowadzonego części przedsiębiorstwa, będącego przedmiotem aportu a rzeczywistym kosztem usługi do wykonania której zobowiązała się Spółka w ramach nabycia tytułem aportu części przedsiębiorstwa G.. Zgodzić się także należy, że Skarżącą że jeżeli przychód należny wynikający z otrzymanych 100 % zaliczek na poczet ceny usługi wystąpi przed czynnością wniesienia aportu to rozpoznaje go spółka wnosząca wkład; w rozpoznawanej sprawie spółka G.. Dopiero bowiem po otrzymaniu przez spółkę G. zaliczek na poczet ceny usługi doszło do wniesienia tytułem aportu do Skarżącej części przedsiębiorstwa, która pierwotnie miała świadczyć zakupioną usługę. W tym miejscu wskazać należy, iż Minister Finansów powołując się na dyspozycję art. 12 ust. 3a u.p.d.p. w myśl którego za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c i 3d, dzień wystawienia faktury (rachunku), nie później jednak niż ostatni dzień miesiąca, w którym: 1) wydano rzecz, zbyto prawo majątkowe lub 2) wykonano usługę, w tym częściowo wykonano usługę, jeżeli jej częściowe wykonanie stanowi wynikający z umowy lub z odrębnych przepisów tytuł do zapłaty, lub 3) otrzymano zapłatę za wykonanie świadczenia - w pozostałych przypadkach - w sposób dowolny skoncentrował się na okoliczności faktycznego wykonania usługi przez Skarżącą uznając, że z tego tytułu otrzymała ona przysporzenie stanowiące jej należny przychód. Warto podnieść, że zgodnie z art. 12 ust. 3a pkt 3 u.p.d.p. przychód powstaje gdy otrzymano zapłatę za wykonanie świadczenia. Ustawodawca odnosi się do pojęcia "pozostałych przypadków" czyli innych niż te określone w pkt 1 i pkt 2 tego przepisu. Analiza stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, że taki "pozostały przypadek" wystąpił w rozpoznawanej sprawie; bowiem Spółka G. – nie wydała rzeczy ani też nie wykonała usługi jednakże otrzymała za te usługi zapłatę. Z tych też powodów nie ulega wątpliwości, że przychód z tytułu otrzymania zaliczki na poczet ceny usługi przez G. (określanej jak wynika ze stanu faktycznego wadliwie 100%) był należny po stronie spółki G.. Zatem jeżeli przychód wystąpił po stronie spółki G. zatem powinno być z tym związane jego opodatkowanie. Zdaniem Sądu błędne jest doszukiwanie przez Ministra Finansów przysporzenia po stronie Skarżącej z tego tytułu tj. wykonania usługi. Takie działanie doprowadziłoby do podwójnego opodatkowania. Z jednej strony opodatkowaniu podlegałby "przychód" otrzymany przez spółkę G.. Z drugiej zaś strony przychodem byłoby otrzymane w związku z aportem przedsiębiorstwa kwoty z tytułu przejęcia prawa do realizacji usług, które miała wykonać spółka G. Zgodnie ze stanowiskiem Ministra Finansów wartość tego prawa stanowiłaby przysporzenie po stronie skarżącej Spółki. Takie założenie zdaniem Sądu jest błędne. W ocenie Sądu nie można uznawać za przychody dwóch podmiotów tej samej wartości. Na podkreślenie zasługuje to, iż czynność prawa w postaci wniesienia aportu nie powoduje sukcesji praw i obowiązków podatkowych i tym samym przeniesienia obowiązku podatkowego ze zbywcy aportu na jego nabywcę. Z tych też względów w sytuacji uznania za przychód kwot otrzymanych przez spółkę G. nie można stwierdzić, że w ramach przejęcia przez Skarżącą praw dotyczących realizacji tych usług wystąpi po jej stronie przychód z tego samego tytułu.

8. Minister Finansów w swojej indywidualnej interpretacji doszukuje się także okoliczności, że Spółka z tytułu wykonania zobowiązań spółki G. nie otrzymuje bezpośrednio od klienta wynagrodzenia za realizację usługi - jednakże wynagrodzenie to jest jej należne z tytułu przejęcia praw w ramach aportu przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu taki pogląd na tle przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego należy uznać za dowolny. Po pierwsze nie wiadomo, czy z tytułu przejęcia zobowiązania do wykonania usługi Skarżąca otrzymuje wynagrodzenie od spółki G.. Analiza stanu faktycznego nie wskazuje, czy Spółce chodziło o wynagrodzenie z tytułu otrzymanych "dopłat" ze strony klientów; czy też o wynagrodzenie ze strony spółki G. otrzymane z tytułu ustaleń w sprawie wykonania przedmiotowych usług. Warto także wskazać, że Minister Finansów w ogóle nie przeanalizował możliwości wystąpienia kategorii "wynagrodzenia" za przejęcie przez Skarżącą długu w postaci zobowiązań spółki G.. Minister Finansów mimo niejasności co podstawowych elementów stanu faktycznego nie wezwał Skarżącej o przedstawienie szczegółowego wyjaśnień wraz z opisem umów łączących spółkę G. i Skarżącą. Nie wyjaśniono także możliwości zastosowania w sprawie wyłączenia określonego art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.p. zgodnie z którym do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego, albo funduszu statutowego w banku państwowym, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela.

9. Na koniec warto powtórzyć za Spółką wbrew stanowisku Ministra Finansów, że sam fakt wykonania zobowiązania i spełnienia świadczenia w postaci wykonania usługi na rzecz klienta nie stanowi przesłanki powstania przychodu, bowiem nie samo wykonanie świadczenia stanowi przychód, ale związana z tym świadczeniem określona korzyść ekonomiczna stanowiąca wynagrodzenie z tego tytułu. Powyższa teza powinna być źródłem ponownych rozważań organu w niniejszej sprawie.

10. Sąd w ramach wskazówek co do dalszego postępowania; po pierwsze zaleca Ministrowi Finansów uzupełnienie stanu faktycznego sprawy o wszystkie okoliczności niezbędne do ustalenia warunków dokonania aportu; w tym w szczególności ustalenia: czy z tytułu przejęcia przez Skarżącą zobowiązań związanych z realizowanymi usługami otrzymała od spółki G. wynagrodzenie z tego tytułu. Po drugie do dokonania dogłębnej analizy prawnej; czy w sprawie nie wystąpią przesłanki określone w przepisie art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.p.

11. Minister Finansów powinien również wydać indywidualną interpretację wyłącznie w sytuacji posiadania jasnych informacji i opisów dotyczących zdarzeń prawnych występujących w opisie stanu faktycznego zaprezentowanego przez Skarżącą.

12. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności, o czym stanowi art. 146 § 1 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie wskazanych przepisów, orzekł zatem jak w sentencji