Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1734/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Artur Kot, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 28/19 w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 26 listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 28/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę H. K. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 26 listopada 2018 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, tj. nie uchylił skarżonej decyzji, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżona w skardze do Sądu pierwszej instancji decyzja narusza przepisy prawa materialnego, a ponadto organ przy jej wydawaniu naruszył przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, takie jak:

a) art. 229 oraz art. 122 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) poprzez:

- niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia, czy dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są prawidłowe, w sytuacji gdy skarżący przedstawił dowody na okoliczność, że dane te są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym,

- niepodjęcie działań w celu ustalenia, czy informacje zawarte w tej ewidencji nie pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, które mają pierwszeństwo przed danymi ewidencyjnymi,

- zaniechanie wystąpienia o aktualny wypis z ewidencji gruntów i budynków w celu ustalenia, czy skarżący w dalszym ciągu figuruje w ewidencji jako posiadacz samoistny spornych działek, a jeżeli nie, to kiedy został wykreślony, pomimo że organ posiada wiedzę o wydaniu decyzji o zmianach w ewidencji,

b) art. 187 § 1 w zw. z art. 235 O.p. poprzez pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy istnienia decyzji Starosty B. z dnia 15 lutego 2018 r., znak [...], która ostatecznie orzeka o usunięciu danych skarżącego z ewidencji gruntów i budynków,

c) art. 191 w zw. z art. 235 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przejawiające się w dowolnej ocenie dowodu w postaci wypisu z rejestru gruntów i oparcie na nim rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 360/18 wynika, że dane zawarte w wypisie są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym,

d) art. 194 § 3 w zw. z art. 235 O.p. poprzez stwierdzenie, że dane w ewidencji gruntów i budynków są bezwzględnie wiążące dla organu podatkowego, podczas gdy z art. 194 § 3 O.p. wynika, że okoliczność, iż dany dokument jest dokumentem urzędowym nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko temu dokumentowi,

e) art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 235 O.p. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania podatkowego z urzędu w sytuacji, gdy zawieszenie to było obligatoryjne, gdyż toczyło się postępowanie w przedmiocie zagadnienia wstępnego, tj. w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków, od którego zakończenia zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiotowym postępowaniu,

f) a w konsekwencji art. 233 § 1 pkt 2 lit a O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy był zobowiązany do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skarżący zarzucił też naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.; dalej: P.g.k.) poprzez nieprawidłową wykładnię przejawiającą się w błędnym uznaniu, że wszystkie dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, w tym dane podmiotowe, są bezwzględnie wiążące dla organu podatkowego i nie może on czynić ustaleń z nimi sprzecznych,

b) art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 617 ze zm., dalej: u.p.r.) poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie za podatnika osoby nie będącej posiadaczem samoistnym spornych gruntów rolnych.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj. w punkcie I i rozpoznanie skargi oraz o uchylenie skarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 listopada 2018 r. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 19 września 2018 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj. w punkcie I i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł również o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, oświadczając, że koszty te nie zostały w żadnym stopniu pokryte przez skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze podniesione w niej zarzuty oraz sposób w jaki zostały one uzasadnione, przede wszystkim przypomnieć należy podstawowe zasady dotyczące wymogów skargi kasacyjnej. Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej ma bowiem kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wynika to z art. 183 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (przypadek brany pod uwagę przez Sąd odwoławczy z urzędu nie wystąpił w niniejszej sprawie).

Wymogi jakie powinna spełniać skarga kasacyjna zostały określone w art. 174 oraz art. 176 P.p.s.a. Art. 174 P.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zauważenia wymaga, że w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. wymieniono dwie formy naruszenia prawa materialnego umożliwiające zaskarżenie orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji: błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W przypadku błędnej wykładni przyjmuje się, że przejawia się ona w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy, bądź też zastosowaniu normy nieobowiązującej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że jakkolwiek te dwie postacie naruszenia prawa materialnego w procesie stosowania prawa mogą pozostawać ze sobą w funkcjonalnym związku, to jednak nie powinny być utożsamiane, tym bardziej że ustawodawca wyraźnie je wyodrębnił. Zrównanie tych pojęć powoduje niejasność, na czym konkretnie wytknięte naruszenia polegają. Dlatego stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, strona powinna określić, czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia. Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Zastrzec trzeba, że poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego (w tym niewłaściwego jego zastosowania) nie można zwalczać ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd pierwszej instancji za miarodajne. Kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania podatkowego, przy czym przez wzgląd na postanowienia art. 174 pkt 2 P.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego wykazywać można poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego lub zarzut naruszenia prawa materialnego.

Wspomniane już związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej oraz należytego uzasadnienia. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 P.p.s.a. wynika, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, czy działające w sprawie organy podatkowe. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Podkreślić należy, że nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć należy, że Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia wymogów określonych w omówionych przepisach prawa. Przede wszystkim skarżący nie wykazał wpływu zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy. Poza tym zarzuty kasacyjne nie zostały należycie uzasadnione.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 3 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 229, art. 122 i art. 235 O.p. skarżący stwierdził, iż organ odwoławczy naruszył te przepisy, ponieważ nie podjął wszelkich niezbędnych czynności w celu ustalenia, czy dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są prawidłowe, nie podjął działań w celu ustalenia, czy informacje zawarte w tej ewidencji nie pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, zaniechał wystąpienia o aktualny wypis z ewidencji gruntów i budynków. Nie podał przy tym żadnego dokumentu, który wskazuje na nieprawidłowość poczynionych przez organy podatkowe ustaleń odnośnie do wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 r., albo wskazującego na konieczność prowadzenia dalszych wyjaśnień. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, takim dowodem nie jest przywołana przez skarżącego decyzja Starosty B. z dnia 15 lutego 2018 r., ani wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 września 2018 roku, II SA/Ke 360/18, ponieważ dokumenty te swym zakresem działania nie obejmują 2017 r. Zatem twierdzenia skarżącego w zakresie dotyczącym uchybień w wyjaśnieniu sprawy należy uznać za gołosłowne, a odnośnie do zarzutu zaniechania uzyskania aktualnego wypisu z ewidencji gruntów i budynków, wręcz za nieprawdziwe. W zaskarżonym wyroku Sąd powołał się na wypis z rejestru gruntów i budynków z 22 lutego 2017 r. i skarżący nie podważał istnienia tego dokumentu w aktach sprawy. Bezsprzecznie ów wypis jest aktualny dla wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał, aby doszło do naruszenia powyżej wskazanych przepisów postępowania (nie wykazał wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy), co oznacza, że omawiany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Tak też należy ocenić zarzut naruszenia art. 3 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 w zw. z art. 235 O.p. W uzasadnieniu tego zarzutu skarżący ponownie podniósł pominięcie decyzji Starosty B. z dnia 15 lutego 2018 r. oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 września 2018 roku, II SA/Ke 360/18. Zarzucił niesprawdzenie przez organ podatkowy, czy sporne działki nie są ujęte w księgach wieczystych, z których wynikałoby prawo własności tych działek inne niż ujawnione w ewidencji. Stwierdził, iż dane z Działu II księgi wieczystej mają pierwszeństwo przed danymi podmiotowymi z ewidencji gruntów i budynków. Skarżący nie wyjaśnił, jakie jego zdaniem znaczenie dla wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 r. ma ww. decyzja i wyrok. Nie podał żadnego przepisu prawa, z którego wywodzi, że podatnikiem podatku rolnego lub podatkiem od nieruchomości może być wyłącznie właściciel nieruchomości oraz że dla potrzeb podatku rolnego i podatku od nieruchomości dane z ksiąg wieczystych mają pierwszeństwo przed danymi z ewidencji gruntów i budynków. W ogóle nie wskazał, w jaki sposób został naruszony każdy z przepisów wymienionych w omawianym zarzucie. Odnośnie do art. 187 § 1 O.p. stwierdził jedynie, że gdyby organ nie pominął ww. dowodów, to wydałby decyzję korzystną dla skarżącego, ale nie rozwinął tego wątku. Nie wiadomo więc, dlaczego według skarżącego decyzja i wyrok z 2018 r. mają znaczenie dla wyniku sprawy, która dotyczy 2017 r. Nie sposób zatem odnieść się do twierdzeń skarżącego. Co najwyżej powiedzieć można, że ponieważ decyzja Starosty B. z dnia 15 lutego 2018 r. i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 września 2018 r. wywołują skutki prawne odpowiednio od uzyskania ostateczności lub uprawomocnienia, pozostają bez wpływu na wynik sprawy dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 r.

W ramach uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 3 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku art. 191 w zw. z art. 235 O.p. skarżący twierdził, że "organ odwoławczy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, co przejawiło się w dowolnej ocenie dowodu w postaci wypisu z rejestru gruntów oraz w oparciu rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie o ten dowód, w sytuacji gdy z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 września 2018 roku, II SA/Ke 360/18 wynika, że dane zawarte w wypisie z rejestru gruntów i budynków są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym". Skarżący nie wykazał w czym upatruje dowolną ocenę dowodu w postaci wypisu z rejestru gruntów. Nie sposób więc odnieść się do tak nieskonkretyzowanego uzasadnienia zarzutu. Z uzasadnień zaskarżonej decyzji i zaskarżonego wyroku wynika, iż przyjęto dokładnie takie dane, jakie wynikają z ewidencji gruntów i budynków, zatem zarzut niewłaściwej oceny tego dowodu jest niezasadny. Odnośnie do znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy ww. wyroku pozostaje podtrzymać wcześniej już dwukrotnie wyrażone stanowisko.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 3 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 194 § 3 i art. 235 O.p. skarżący utrzymywał, iż organ odwoławczy błędnie uznał, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są bezwzględnie wiążące dla organu podatkowego. Zauważenia wymaga, że skargą kasacyjną zaskarżony został wyrok Sądu pierwszej instancji, a nie decyzja, zaś Sąd ten wyjaśnił, iż reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi nie jest nieograniczona. Sąd pierwszej instancji, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo wskazał przypadki, w których ewidencja ma moc względnie wiążącą oraz kiedy ma moc bezwzględnie wiążącą. Podał też przyczyny, dla których decyzja Starosty B. z dnia 15 lutego 2018 r. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 września 2018 r. nie stanowią przeciwdowodu zaświadczającego o nieprawidłowości zapisów w ewidencji. Jak wynika z dotychczasowego wywodu, stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe.

Skarżący celem wykazania, iż stanowisko organu odwoławczego jest błędne powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym stwierdzono, że ewidencja gruntów nie może przesądzać o własności nieruchomości. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podważa tego stanowiska, ale zauważa, że skarżący nie podał jakie znaczenie dla wyniku tej sprawy ma ono znaczenie. Wszak zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym podatnikami podatku rolnego są posiadacze samoistni, a w przypadkach określonych w pkt 4 są nimi posiadacze. Również według postanowień art. 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości mogą być posiadacze nieruchomości. Skarżący w ogóle nie wykazał, aby został uznany dla potrzeb wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. za właściciela konkretnej nieruchomości, podczas gdy właścicielem nie był. Nie wykazał też, aby w niniejszej sprawie wystąpił przypadek ujęty w przywołanej w skardze kasacyjnej tezie, iż "w przypadku kolizji danych z ewidencji gruntów i budynków z danymi ujawnionymi w innych rejestrach, organ podatkowy obowiązany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego". Przede wszystkim skarżący nie podał żadnego rejestru, z którego wynikają inne dane niż te ujawnione w ewidencji gruntów i budynków (uwzględnione przez organy podatkowe). Stwierdzić więc trzeba, że podniesione przez skarżącego argumenty nie dowodzą nieprawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, którego wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną.

Skarżący zdaje się twierdzić, bo wprost tego nie wyartykułował, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Starosty B. z dnia 15 lutego 2018 r. ma moc wsteczną, liczoną od dnia złożenia wniosku, co miało miejsce 7 czerwca 2016 r. Jednak nie wskazał żadnego przepisu prawa, który nadawałby ww. decyzji taką moc i który zdaniem skarżącego został naruszony poprzez przyjęcie innej daty wejścia w życie rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji, a przez to stanowisko skarżącego pozostaje poza obszarem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej nie zostały naruszone przepisy art. 3 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 235 O.p. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 235 O.p., a skarżący nie zarzucił temu Sądowi naruszenia przez to odpowiedniego przepisu postępowania, to wskazać można, że w dacie wydawania przez Burmistrza Miasta i Gminy S. decyzji z dnia 19 września 2018 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. w obrocie prawnym była już decyzja Starosty B. z dnia 15 lutego 2018 r. Organ mógł więc bez zawieszania postępowania podatkowego ocenić wpływ tej ostatnio wymienionej decyzji na zobowiązanie podatkowe na 2017 r.

Konsekwencją oceny w powyżej wskazany sposób zarzutów postępowania jest stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 3 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit a O.p Zdaniem skarżącego Sąd ten błędnie postąpił nie uchylając zaskarżonej decyzji, chociaż naruszała ona przepisy postepowania oraz przepisy prawa materialnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie wykazał, aby doszło do naruszenia wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów postępowania. Tym samym nie podważył ustaleń faktycznych przyjętych za miarodajne przez Sąd pierwszej instancji. Skutkiem tego za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 P.g.k. Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W judykaturze prezentowany jest pogląd, podzielany również przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Tak długo, jak długo zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innego obszaru i granic nieruchomości. Obowiązku organu podatkowego do uwzględniania danych z ewidencji gruntów i budynków nie znosi przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, na co wskazuje skarżący. Jeśli skarżący dostrzegał nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez ten organ, mógł skorzystać z narzędzi, jakie dają mu stosowne przepisy prawa.

Zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.r. nie został uzasadniony, zatem uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnośnie do wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wyjaśnić należy, że właściwy do jego rozpoznania jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.