Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1989/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 1  pkt 2 w zw. z  art. 15  ust. 1  pkt 6  lit. a
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Iwona Dąbrowska Protokolant referent stażysta Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. NR [...], 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 20012 r. nr 52, poz. 576), po rozpatrzeniu odwołania A. G. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] , cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął A. G. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem, iż wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] – [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt [...] uznano go winnym popełnienia czynu z art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. tego, że w okresie od nieustalonego dnia miesiąca lutego 2010 r. do dnia [...] marca 2010 r. w [...] , woj. [...], będąc Prezesem Zarządu Firmy "[...]" Sp. z o.o., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę prowadził roboty budowlane w budynku położonym na działce o numerze ewidencyjnym [...] , za co skazano go na karę grzywny w wysokości [...] zł. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w [...] , który wyrokiem z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt [...] uznał apelację obrońcy oskarżonego za bezzasadną.

Jako podstawę prawną decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską organ I instancji wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w z w. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, w myśl których pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Przepisy te mają charakter obligatoryjny, wiążą zatem organy Policji w sposobie rozstrzygnięcia sprawy.

W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji strona podniosła, że od czternastu lat jest aktywnym myśliwym, myślistwo to jej pasja i hobby, a przez czas posiadania pozwolenia nigdy nie dopuściła się żadnego wykroczenia związanego z bronią. Ponadto wskazała, że nałożona na nią kara grzywny za przewinienia pracowników jej firmy nie wywiera negatywnych przesłanek, co do niewłaściwego obchodzenia się przez nią z bronią. Dodatkowo nadmieniła, że w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię i działa w Kole Łowieckim "[...] " [...] , gdzie jest szanowanym i doświadczonym myśliwym, przestrzegającym wszelkich zasad etyki podczas wykonywania polowań.

Komendant Główny Policji uznał, że podnoszone argumenty nie mogą wpłynąć na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie niwelują zapadłego w stosunku do strony wyroku sądowego.

Wobec ustalenia, że A. G. został skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo z art. 90 ustawy – Prawo budowlane, należało przyjąć, że należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji stanowiących zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego i cofnąć pozwolenie na broń palną myśliwską.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. G. zarzucił powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji poprzez bezzasadne cofnięcie pozwolenia na broń w sytuacji, gdy wszystkie przesłanki wskazanej podstawy prawnej nie zostały spełnione.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji i utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżący.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] cofająca A. G. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, podpisana przez Kierownika Sekcji ds. Pozwoleń na Broń Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] [...]. M. M., została wydana przez osobę uprawnioną.

Z akt sprawy wynika, iż wymieniony [...] M. M., podpisując decyzję, działał na podstawie upoważnienia wynikającego z decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r., wydanego na podstawie art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, podpisanej przez I Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji – [...] K. M., który z kolei uzyskał dnia [...] lipca 2006 r. uprawnienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] A. R. do wydawania w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji indywidualnych aktów administracyjnych, a w szczególności decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń, jak również do bieżącego kierowania Komendą Wojewódzką Policji w [...] w okresie od dnia [...] lipca 2006 r. do dnia [...] sierpnia 2006 r.

Stosownie do treści art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a k.p.a. wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca funkcję organu, która jednak nie staje się przez to organem administracji publicznej, bowiem wykonuje tylko kompetencje tego organu z jego upoważnienia, ale nie jest ich nosicielem. Tak więc pracownik organu administracji publicznej ograniczony jest tylko do działania w jego imieniu, nie uzyskując przy tym przymiotu organu. Skoro zaś upoważnienie musi pochodzić bezpośrednio od organu, to nie dojdzie do skutecznego udzielenia tzw. upoważnienia substytucyjnego przez upoważnianego pracownika, który, jak już wskazano, działa jedynie w imieniu organu. Co więcej wspomniany przepis art. 268a k.p.a. w ogóle nie przewiduje możliwości udzielania dalszych pełnomocnictw przez pracownika upoważnionego przez organ.

Przechodząc od tych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy, uznać należy, iż upoważnienie jakim posługiwał się [...] M. M., podpisując decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, nie odpowiadało wymogom określonym w art. 268a k.p.a. i nie stanowiło samodzielnej podstawy do jego działania.

W orzecznictwie jest niesporne, że działanie pracownika bez umocowania pociąga za sobą nieważność decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

W konsekwencji stwierdzić należy, że wadą nieważności dotknięta jest również zaskarżona decyzja, albowiem utrzymano nią w mocy decyzję nieważną.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekł, jak w wyroku.

Rozstrzygnięcie w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podjęto na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z uwagi na treść rozstrzygnięcia zbyteczne są rozważania w zakresie zrzutów podniesionych w skardze.