Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 97/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 27 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. R. i M. R. na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo zawierające wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia o kosztach postępowania rozgraniczeniowego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

H. R. i M. R. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo zawierające wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia o kosztach postępowania rozgraniczeniowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Stosownie do postanowień art. 3 § 2 powyższej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto zgodnie z art. 4 powyższej ustawy Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego, a skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, ewentualnie pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Tym samym kontroli Sądu nie podlega już skarga na bezczynność w przedmiocie wstrzymania wykonania postanowienia o kosztach postępowania. Ocenie Sądu podlega bowiem samo ostateczne postanowienie w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego, a zatem także i bezczynność w tym przedmiocie. Niedopuszczalna jest już jednak skarga na zaniechanie organu udzielenia odpowiedzi na pismo zawierające wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia, które on wydał, a które dotyczy ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego.

Mając zatem na uwadze to, iż niniejsza sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych, zasadnym było – stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jej odrzucenie, co też orzeczono w sentencji.