Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 31/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2006r. sprawy ze skargi G.S. na bezczynność Związku A w przedmiocie informacji publicznej 1) odrzuca skargę w części dotyczącej bezczynności w zakresie rozpatrzenia punktów 1-5 wniosku skarżącego z dnia [...]; 2) zobowiązuje Związek A do udostępnienia skarżącemu uchwały, o której mowa w punkcie 7 powyższego wniosku oraz rozpatrzenia punktu 8 tego wniosku – w terminie 14 dni od dnia prawomocności niniejszego wyroku; 3) oddala skargę w pozostałej części; 4) zasądza od wymienionego w punkcie 2 wyroku Związku na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

G.S. wniósł skargę na bezczynność Związku A (dalej określonego A). Po uzupełnieniu braków formalnych skargi należy przyjąć, że skarżący odnosi tą bezczynność do swojego wniosku z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej (K - [...] akt). Wniosek ten dotyczył udostępnienia:

1) regulaminu [...] według stanu prawnego po dniu [...],

2) uchwały A z dnia [...], nr [...],

3) regulaminu z punktu 1 według stanu prawnego na [...],

4) uchwały A z dnia [...], nr [...],

5) regulaminu j.w. – obecnie obowiązującego,

6) taryfy cen i stawek (w tym za [...]) obowiązującej w dniu:

a) [...]

b) [...] oraz po każdej zmianie – do dnia [...],

7) uchwały określonej w § 20 regulaminu z punktu 1,

8) ustaleń zawartych w zezwoleniu wydanym na podstawie [...], określonych w § 7 regulaminu z punktu 1,

9) informacji o następnych posiedzeniach Zarządu A oraz przewidywanych tematach posiedzeń.

A udzieliło skarżącemu odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia [...], a więc już po wniesieniu skargi ([...]), ale przed uzupełnieniem jej braków formalnych. A poinformowało skarżącego, że dokumenty wymienione w punktach 1-4 wniosku są dostępne w Biurze Rady Urzędu Miejskiego w R., a uchwała z punktu 2 nadto na stronie internetowej BIP, regulamin z punktu 5 wniosku dostępny jest na stronie internetowej www.[...].pl i w biurze obsługi klienta w Spółki A, zestawienie opłat za [...] dołączono do odpowiedzi (pkt 6 wniosku), uchwała z punktu 7 wniosku jest dostępna w Urzędzie Miejskim (została ona anulowana uchwałą nr [...] z dnia [...]) ustalenia, o których mowa w pkt 8 wniosku są dostępne w Spółce A, natomiast posiedzenia określone w ostatnim punkcie wniosku są zwoływane przez Przewodniczącego zarządu w terminach uzgodnionych z członkami zarządu i w miarę potrzeby rozpatrywania spraw bieżących.

Powołując się na powyższe okoliczności A w odpowiedzi na skargę postulował jej oddalenie.

W kolejnych pismach skarżący kwestionował sposób rozpatrzenia jego żądań przez A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przy rozpoznawaniu skargi w pierwszej kolejności pojawiła się kwestia jej dopuszczalności. Otóż realizacja konstytucyjnie przysługującego obywatelom prawa do uzyskiwania informacji publicznej (art. 61 Konstytucji) odbywa się generalnie na zasadach i trybie określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W art. 1 ust. 2 stanowi ona jednak, że jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Do takich ustaw należy w szczególności ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (j.t. Dz. U. Nr 190 z 2005 r., poz. 1606 ze zm.), która określa zasady i tryb ogłaszania owych aktów. Zaliczono do nich m.in. akty prawa miejscowego stanowione przez organy samorządu terytorialnego (art. 13 pkt 2), które podlegają ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Jeżeli więc obywatel żąda udostępnienia informacji publicznej w postaci aktu prawa miejscowego, to nie może tego czynić w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej, której zastosowanie jest w takim wypadku wyłączone – stosownie do przytoczonego już art. 1 ust. 2 tej ustawy. Chodzi bowiem wówczas w istocie o informację o obowiązującym (aktualnie lub w określonym czasie) prawie, które podlega upublicznieniu według przepisów o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W takiej sytuacji nie ma też zastosowania przepis art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przewidujący wnoszenie skarg w trybie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153

z 2002 r., poz. 1270 ze zm.), określanego dalej: ppsa. Wyłączona jest tym samym możliwość wniesienia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia aktu prawnego. Taka właśnie sytuacja dotyczy punktów 1-5 wniosku skarżącego z dnia [...]. Uchwały organów samorządowych wprowadzające regulaminy [...] i same te regulaminy mają charakter aktów prawa miejscowego, co obecnie wprost wynika z art. 19 ust. 1 ustawy [...]. Ponieważ w wymienionych punktach skarżący domagał się udostępnienia regulaminu i uchwał dotyczących tego regulaminu, to skarga na bezczynność organu w rozpatrzeniu tych punktów podlega odrzuceniu, gdyż sprawa w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego – art. 58 § 1 pkt 1 ppsa.

Uwzględnić natomiast należało skargę w części obejmującej punkty 7 i 8 wniosku. Z odpowiedzi udzielonej skarżącemu przez A w piśmie z dnia [...] wynika bowiem, że uchwała wymieniona w punkcie 7 wniosku została podjęta. Skoro uchwalił ją A, to zobowiązany jest ją skarżącemu udostępnić bez względu na to, czy nadal ona obowiązuje, czy też została uchylona, na co wskazuje treść pisma A. Błędne było przy tym wskazanie innego miejsca dostępu do owej uchwały, gdyż A jest podmiotem obowiązanym, według art. 4 ust. 1 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia informacji publicznej, którą wytworzył i ją posiada.

Dlatego też w wyroku zobowiązano A do udostępnienia owej uchwały. Zobowiązano go również do rozpatrzenia punktu 8 wniosku skarżącego, bowiem także w tym przypadku odsyłanie do innego podmiotu, i to bez żadnego uzasadnienia, jest wadliwe. Różnica w rozstrzygnięciu sądowym w stosunku do punktu 7 wniosku wynika natomiast z tego, że punkt 8 wniosku nie jest wystarczająco sprecyzowany. Wymienione w nim zezwolenie mogło być udzielone różnym podmiotom gospodarczym, a jednocześnie uwzględnienie żądania skarżącego wymaga rozważenia wszystkich okoliczności i przesłanek ustawowych, w związku z czym w tym stanie rzeczy nie można stanowczo wypowiedzieć się o rodzaju i zakresie informacji, jakie mogą być w tym względzie udostępnione. Dlatego też punkt 8 wniosku musi być przez A odpowiednio rozpatrzony.

Przy uwzględnieniu specyfiki spraw o udostępnienie informacji publicznej rozstrzygnięcia zawarte w punkcie 2 wyroku mieszczą się w dyspozycji art. 149 ppsa.

W pozostałym zakresie skarga okazała się bezzasadna. Mimo udzielenia skarżącemu odpowiedzi na jego żądania zawarte w punktach 6 i 9 jego wniosku z dnia [...], co nastąpiło w piśmie A z dnia [...], podtrzymał on skargę w całości. Jednocześnie nie podniósł żadnych konkretnych okoliczności i zarzutów, które wskazywałyby na to, iż odpowiedź na te dwa żądania była niewłaściwa i niewystarczająca. Ogólnikowe wyrażanie niezadowolenia nie może być podstawą uwzględnienia skargi na bezczynność organu. Dlatego też w ostatnio omówionej części skarga została oddalona z mocy art. 151 ppsa.

Ponieważ skarga została uwzględniona w niewielkiej części, dlatego na podstawie art. 206 ppsa zasądzono na rzecz skarżącego tylko część poniesionych przez niego kosztów postępowania. Dodać można, że przedłożony przez skarżącego spis kosztów nie mógł być uwzględniony. Po pierwsze – wpłynął do Sądu dzień po wydaniu wyroku, co sprzeczne jest z art. 210 § 1 ppsa, a po drugie – poza wpisem skarżący w ogóle nie udokumentował wyliczonych w spisie wydatków.

SW