Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1722/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1 i 2, art. 134 par. 1, art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędziowie NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz (spr.) Marzenna Zielińska Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 2758/10 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wartości celnej, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 14 czerwca 2011 r., o sygn. akt III SA/GI 2758/10, oddalił skargę A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

W dniu [...] grudnia 2005 r. A. S., (dalej: skarżąca) zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Kanady używany samochód osobowy marki [...] o pojemności silnika 1668 cm3 deklarując rok produkcji 2004. Pojazd ten został w zgłoszeniu celnym (pole 33 dokumentu SAD) przyporządkowany do kodu CN 87032390 Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Dla przedmiotowego towaru zastosowano stawkę celną konwencyjną w wysokości 10%. Wartość celną pojazdu zadeklarowano w kwocie 950,00 dolarów kanadyjskich (CAD) na podstawie aktu sprzedaży z dnia [...] czerwca 2005 r. (Bill of sale), w którym jako sprzedający została wskazana B. R., a jako kupujący skarżąca. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. ww. akt sprzedaży; pismo z dnia [...] września 2005 r. wystawione przez [...] ([...]); zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]; deklarację elementów dotyczących wartości celnej D.W.1.

W tym samym dniu zgłoszenie - jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r., str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 4, str. 307, z późn. zm.; dalej jako WKC) - zostało przyjęte na podstawie art. 63 WKC i zarejestrowane w ewidencji ogólnej (OGL) pod numerem [...].

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego w B. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia elementów kalkulacyjnych na potrzeby prawidłowego ustalenia kwot podatków dla towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym. Przyczyną wszczęcia postępowania były informacje zawarte w piśmie Agencji Kanadyjskiej Służby Granicznej nr [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz załączonym do niego Raporcie nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Jak wynika z tych pism, sprowadzony pojazd posiada w Kanadzie status samochodu nienaprawialnego, co oznacza, że może on być sprzedany wyłącznie na złom i demontowany na części. Z powołanego pisma wynikało również, że pojazd został sprzedany przez firmę złomującą [...] nieznanemu nabywcy za kwotę 4 815,00 CAD.

W związku z wątpliwościami co do ceny towaru, Naczelnik Urzędu Celnego w B. postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. powołał w charakterze biegłego J. D. - certyfikowanego rzeczoznawcę samochodowego wpisanego na listę rzeczoznawców Ministra Infrastruktury w celu określenia na dzień [...] grudnia 2005 r. stopnia zużycia sprowadzonego pojazdu oraz ustalenia na ten dzień jego wartości rynkowej brutto, uwzględniając stan techniczny pojazdu. W sporządzonej opinii technicznej z dnia 6 maja 2010 r. rzeczoznawca wskazał m.in., że wartość rynkowa (brutto) w Polsce pojazdu o takich samych parametrach jak importowany, którego odpowiednikiem na rynku europejskim jest Honda Civic na dzień 2 grudnia 2005 r., kiedy to dokonano zgłoszenia celnego - wynosiła 54 100 zł. Wartość ta - ustalona przez rzeczoznawcę na podstawie notowań rynkowych z katalogu Pojazdy samochodowe - Wartości Rynkowe Xll-2005, przeliczeń z wykorzystaniem programu Info Ekspert, korekt mających wpływ na wartość pojazdu - posłużyła do przeprowadzenia kalkulacji wartości celnej metodą "ostatniej szansy" opisaną w art. 31 ust.1 WKC.

Decyzją z dnia [... lipca 2010 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego B. w punkcie pierwszym określił elementy kalkulacyjne dla towaru objętego powyższym zgłoszeniem celnym na potrzeby prawidłowego określenia kwoty akcyzy oraz podatku VAT z tytułu importu wyrobu akcyzowego w wysokości: wartość celna towaru 35 546 zł, stawka celna 10%, kwota cła 3 555 zł; w punkcie drugim określił kwotę należnego podatku akcyzowego dla towaru objętego tym zgłoszeniem celnym w wysokości 1 212 zł oraz w punkcie trzecim określił kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym w wysokości 8 869 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] października 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 181 a ust.1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993r., str.1 z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie Wydanie specjalne, roz.2, t. 6 str.3 z późn. zm.; dalej jako RWKC), jeżeli zgodnie z procedurą ustanowioną w ust.2, organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Kodeksu, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Dlatego też organ dokonał weryfikacji dokumentów sprzedaży, która została przeprowadzona w oparciu o Umowę między Wspólnotą Europejską a Kanadą o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych (Dz. Urz. UE L z 1998 r. Nr 7 str. 38; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, t. 8, str. 428). Natomiast jak wynika z informacji przekazanych przez kanadyjskie władze celne sprowadzony pojazd posiada status samochodu nienaprawialnego i został sprzedany przez firmę złomującą za kwotę 4 815,00 CAD, co wskazuje że wartość wykazana przez stronę w zgłoszeniu celnym jest zaniżona. Wobec tego akt sprzedaży z dnia [...] czerwca 2005 r. (w którym wskazana została wartość samochodu na kwotę 950 CAD), nie jest wiarygodnym dokumentem w zakresie uwidocznionej w nim ceny transakcyjnej importowanego towaru. Potwierdza to także opinia powołanego w toku postępowania biegłego, w której biegły ustalił wartość rynkową pojazdu na dzień 2 grudnia 2005 r. na kwotę 54 100 zł brutto. Na tej podstawie Dyrektor izby Celnej w K. stwierdził, że organ I instancji miał uzasadnione podstawy do wszczęcia postępowania oraz wydania decyzji w przedmiotowej sprawie.

Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji odniósł się w pierwszej kolejności do zarzutu przedawnienia, który uznał za bezzasadny. Jak wskazał, stosowanie do art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.; dalej jako o.p.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie termin płatności upłynął po 10 dniach od dnia powiadomienia dłużnika o kwocie należności celnych, a więc od dnia 2 grudnia 2005 r. Zatem pięcioletni termin upłynął z dniem 31 grudnia 2010 r., czyli już po wydaniu decyzji przez organy podatkowe obydwu instancji.

Według Sądu I instancji nie mógł być również uwzględniony wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodów. Stosownie bowiem do art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej p.p.s.a.) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Biorąc pod uwagę fakt, że wniosek dotyczył przeprowadzenie dowodów z przesłuchania strony i świadka oraz z opinii biegłego, wniosek taki nie mógł być uwzględniony na etapie postępowania sądowoadministracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, według której ograny podatkowe pominęły okoliczność, że pojazd miał status pojazdu nienaprawialnego, Sąd I instancji wyjaśnił, że jak wynika z opinii biegłego znajdującej się w aktach sprawy, samochód w dniu dokonania zgłoszenia, co zostało zweryfikowane przez funkcjonariuszy celnych - nie miał widocznych uszkodzeń, a wcześniej w tym dniu przeszedł badania techniczne z wynikiem pozytywnym z dwuletnim okresem ważności badań. Wobec powyższego, nie mogły w samochodzie występować znaczące uszkodzenia nadwozia i zespołu napędowego, a także, że samochód nie był uszkodzony przed sprowadzeniem go do Polski. W dokumentacji pojazdu brak jest informacji o uszkodzeniach. Natomiast między dniem sprzedaży samochodu skarżącej, a dniem 7 lipca 2005 r., samochód przejechał 1448 km, co sugeruje, że był sprawny technicznie (opinia biegłego rzeczoznawcy, str. 65 i poprzednie akt administracyjnych). Na tej podstawie w sporządzonej opinii technicznej rzeczoznawca wskazał m.in., że wartość rynkowa (brutto) w Polsce pojazdu o takich samych parametrach, jak importowany, na dzień 2 grudnia 2005 r., kiedy to dokonano zgłoszenia celnego - wynosiła 54 100 zł.

Sąd I instancji nie podzielił również zarzutu skarżącej, że wycena biegłego nie może mieć wiążącego charakteru z uwagi na fakt, iż została sporządzona jedynie w oparciu o materiały pośrednie, bez fizycznego zbadania pojazdu. W tym kontekście Sąd wskazał, że wartość pojazdu - ustalona przez rzeczoznawcę na podstawie notowań rynkowych z katalogu Pojazdy samochodowe - Wartości Rynkowe Xll-2005, przeliczeń z wykorzystaniem programu Info Ekspert, korekt mających wpływ na wartość pojazdu - posłużyła do prawidłowego przeprowadzenia kalkulacji wartości celnej metodą "ostatniej szansy" opisaną w art. 31 ust. 1 WKC. Sąd I instancji podkreślił, iż organ I instancji prawidłowo ustalił, że wartość celna obliczona metodą "ostatniej szansy" wynosi 35 546 zł (tj. 12457,86 CAD - po przeliczeniu wg obowiązującego w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego kursu walut: 1 CAD = 2,8533 PLN) i uzyskano ją w wyniku wykonania następujących obliczeń:

* wartość bazowa pojazdu przyjęta z oceny technicznej z uwzględnieniem

korekt = 54 100 zł,

* wartość pojazdu po odjęciu 22 % podatku VAT - (54100 PLN: 1,22) = 44 344

zł,

* wartość pojazdu po odjęciu 3,1% podatku akcyzowego - (44 344 PLN:

1,031) = 43 011 zł,

* wartość pojazdu po odjęciu 10% cła - (43 011 PLN: 1,10) = 39 101 zł.

Wartość pojazdu po odjęciu 10% marży- (39 101 zł: 1,10) = 35 546 zł.

Według WSA bezzasadne jest także twierdzenie skarżącej, zdaniem której organ II instancji błędnie nadawał walor dokumentu urzędowego pismu władz kanadyjskich, wskazującemu, że przedmiotowy pojazd został sprzedany w sierpniu 2005 r. jako nienaprawialny za kwotę 4 815,00 CAD. W ocenie Sądu I instancji pismo władz celnych Kanady z dnia 23 września 2008 r. stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 o.p., zgodnie z którym dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołanie do tego organy władzy publicznej, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Prawidłowo zatem organ celny przyjął, że pismo kanadyjskich władz celnych stanowi dokument urzędowy, stanowiący dowód w sprawie.

Mając zatem na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, tj. powołany wynik weryfikacji zawarty w pismach kanadyjskich władz celnych, opinię nr [...] z [...] maja 2010 r. sporządzoną przez Certyfikowanego Rzeczoznawcę Samochodowego J. D., Sąd I instancji podzielił ocenę Dyrektora Izby Celnej w K., który stanął na stanowisku, iż organ celny I instancji słusznie uznał, że wystąpiły przesłanki wyłączające możliwość ustalenia wartości na podstawie art. 29 ust.1 WKC. W szczególności organ ten wykazał, że wartość celna towaru wskazana w akcie sprzedaży z dnia [...] czerwca 2005 r., na mocy którego skarżąca nabyła pojazd od B. R. rażąco odbiega od wartości towaru na rynku kraju zakupu, a Sąd I instancji ocenę tę podzielił. Organ II instancji tym samym prawidłowo zastosował również przepis art. 181 a ust.1 RWKC.

II

Skarżąca w skardze kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej jako p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji nie dokonał w niniejszej sprawie kontroli działań administracji publicznej w sposób prawidłowy, akceptując bezkrytyczne ustalenia organu celnego w zakresie ustalenia wartości celnej spornego samochodu oraz kwoty długu celnego, co miało w zasadzie wyłączny wpływ na wynik sprawy.

Jak podnosi autor skargi kasacyjnej, organy celne zakwestionowały wartość transakcyjną pojazdu po blisko pięciu latach od zgłoszenia celnego, a jego wartość ustalono w oparciu o opinię rzeczoznawcy, który samochodu w ogóle nie badał.

Zdaniem kasatora biegły nie brał również pod uwagę uszkodzeń samochodu. Strona na etapie postępowania administracyjnego kwestionowała wycenę samochodu w taki sposób, co jednak nie zostało uwzględnione, pomimo diametralnych różnic w wycenie. W ocenie skargi kasacyjnej, jeżeli w takiej sytuacji Sąd nie będzie dopuszczał dowodu z opinii biegłego, niezależnego i powołanego przez Sąd, który nie dokona oceny prawidłowości działań organów administracji w zakresie ustalania wartości celnej towaru, strona nie ma w takim postępowaniu żadnej możliwości obrony. Poza opinią biegłego, który potwierdzi wycenę organu lub jej zaprzeczy, strona nie ma w zasadzie żadnej możliwości, aby udowodnić swoje odmienne twierdzenia w tym zakresie. Zdaniem kasatora postępowanie przed Sądem administracyjnym nie może sprowadzać się wyłącznie do oceny, czy organ zastosował właściwe podstawy prawne, jeżeli istotą sporu jest określenie wartości celnej danego towaru.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., które miało - zdaniem kasatora - istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji nie dokonał w niniejszej sprawie kontroli działań administracji publicznej w sposób prawidłowy, akceptując bezkrytyczne ustalenia organu celnego w zakresie ustalenia wartości celnej spornego samochodu oraz kwoty długu celnego, co miało w zasadzie wyłączny wpływ na wynik sprawy.

Stawiany Sądowi I instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. jest całkowicie niezasadny. Powołany wyżej przepis prawa należy do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. W § 1 określa on podstawową funkcję sądów administracyjnych i toczących się przed tymi sądami postępowań i wprost wskazuje, że sąd administracyjny został powołany do kontroli działalności organów administracji publicznej, natomiast § 2 tego przepisu prawa stanowi, że "sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". Naruszenie art. 1 § 2 p.u.s.a. nie może w związku z tym stanowić samoistnej podstawy zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. Wojewódzki Sąd Administracyjny mógłby go naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (vide wyrok NSA z 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I FSK 1613/08, niepublikowany).

Odnosząc się do stawianego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że zarzut ten jest niezasadny. Przy ocenie zasadności zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. należy pamiętać, iż wskazany przepis prawa jest w istocie przepisem ustrojowym, który bezpośrednio nie odnosi się do żadnej z dwóch podstaw kasacyjnych określonych w treści art. 174 p.p.s.a.

Wyjaśnić należy, że na gruncie art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. ustawodawca wyraził zasadę sądowej kontroli administracji publicznej, określając równocześnie w jego § 2 zakres właściwości (kognicji) sądów administracyjnych. Postępowanie przed sądem administracyjnym inicjowane jest w trybie skargi. Sąd administracyjny w rezultacie jej rozpatrzenia i orzekając w granicach sprawy oraz na podstawie akt sprawy (art. 134 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a.), w zależności od rezultatu przeprowadzonej kontroli oraz jej przedmiotu wydaje orzeczenie, w którym skargę uwzględnia (art. 145 – art. 150 p.p.s.a.) albo skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W związku z powyższym, skoro oczywiste jest, że przedmiotem orzekania Sądu I instancji była kontrola zgodności z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) to, jakkolwiek skarga została oddalona, a to wobec niestwierdzenia naruszenia prawa o istotnym wpływie na wynik sprawy, brak jest podstaw, aby zarzucać, że Sąd I instancji uchylił się w jakikolwiek sposób od realizacji obowiązku kontroli działalności administracji publicznej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, kontrola postępowania prowadzonego przed organami celnymi została dokonana prawidłowo przez Sąd I instancji.

Ponadto, jak wynika z uzasadniania skargi kasacyjnej, jej autor zarzuca Sądowi I instancji brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Odnosząc się do takiej argumentacji zauważyć należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Oznacza to, że Sąd przeprowadza postępowanie dowodowe tylko wyjątkowo, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie i jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2005 r., sygn. akt FSK 2161/04, Lex nr 173175; podobnie wyrok NSA z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt FSK 2282/04, Lex nr 173165), oraz że Sąd nie ma obowiązku przeprowadzania z urzędu postępowania zmierzającego do poszukiwania dowodów z dokumentu (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 269/05, niepubl.). Tego natomiast w istocie żąda strona uznając, że "Sąd winien dopuścić wnioskowany przez stronę dowód w postaci opinii biegłego, albowiem jego niedopuszczenie powoduje, iż strona nie ma żadnej możliwości weryfikacji ustaleń poczynionych przez organ administracyjny i nie może w żaden sposób bronić swoich praw i twierdzeń". Należy również dodać, że uzupełniające postępowanie dowodowe dotyczy wyłącznie dowodu z dokumentów, nie ma zaś takiego charakteru dowód z opinii biegłego, czego domaga się skarżąca (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1640/04, Lex nr 177495). W tym kontekście podkreślenia wymaga także, że skarżąca została poinformowana o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego - zgodnie z przepisem art. 190 § 1 o.p. Miała również możliwość udziału w przeprowadzeniu dowodu, mogła zadawać pytania biegłemu oraz składać wyjaśnienia, jednakże skarżąca z tej możliwości nie skorzystała. Skarżąca również w toku postępowania miała prawo przedłożenia dodatkowych dokumentów w sprawie, w tym opinii technicznej, która mogłaby być poddana ocenie organów celnych, jednakże tego nie uczyniła.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.