Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 668/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Czystość i porządek
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6k ust. 4, art. 6m ust. 3, art. 6 n ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 391
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej T. na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w P. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi; oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Turku w dniu 21 marca 2013 r. podjęła uchwałę nr XXVI/232/13 w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz informacji o terminie i miejscu składania deklaracji.

Uchwałą z dnia 17 kwietnia 2013 r. nr 9/461/2013 Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2012 r. poz. 1113) i art. 91 ust. 1 ustawy z dna 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stwierdziło nieważność powyższej uchwały Rady Miejskiej w Turku z dnia 21 marca 2013 r. nr XXVI/232/13 jako sprzecznej z art. 6k ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391 ze zm.). W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że w przedmiotowej uchwale zdecydowano o zwolnieniu z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W § 1 uchwały Rada Miejska w Turku postanowiła, że "Zwalnia się z obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie nieruchomości (budynku), na którym powstają odpady:

1) w zabudowie wielorodzinnej w tym bloki – nieruchomość (lokal),

2) w zabudowie jednorodzinnej – nieruchomość (dom),

w których zamieszkuje powyżej cztery (4) osoby, w ten sposób, że opłaty nie pobiera się od piątej i kolejnych osób, które zamieszkują w danej nieruchomości (lokalu, domu)." W § 2 pkt 2 organ dokonał zaś zmian zapisów deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nadając nowe brzmienie pozycji 39 w załączniku Nr 1 do deklaracji nadając brzmienie: "Miesięczna kwota opłaty (kwotę z poz. 37 należy pomnożyć przez liczbę osób wskazaną w poz. 38, jednak nie więcej niż przez 4 osoby, które zamieszkują daną nieruchomość tj. lokal, dom." Zdaniem Kolegium RIO treść postanowień § 1 i § 2 uchwały Rady Miejskiej w Turku wskazują, że Rada dokonała zwolnienia podmiotowego w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie bowiem z art. 6k ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach rada gminy określając warunki opłat zgodnie z metodą, o której mowa w art. 6j ust. 1 i 2, może różnicować stawki opłat, wprowadzać zwolnienia przedmiotowe, ustanawiać dopłaty dla właścicieli nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1, spełniających ustalone przez nią kryteria lub określić szczegółowo zasady ustalania tych opłat. Kolegium RIO uznało, że zwolnienie podmiotowe to wyłączenie z danego podatku lub daniny publicznej pewnej kategorii podmiotów. Zwolnienie przedmiotowe to wyłączenie z danego podatku lub daniny publicznej pewnej kategorii sytuacji faktycznych lub prawnych. Zwolnienie przedmiotowe użyte w art. 6k ust. 4 ustawy przesądza o tym, ze może dotyczyć tylko i wyłącznie przedmiotu, a więc odpadów komunalnych. Przy czym, zdaniem Kolegium RIO, przedmiot winien być tak określony, żeby nie była możliwa identyfikacja konkretnego płatnika opłat, a więc cechy przedmiotu, muszą zostać tak w przepisie określone, żeby dotyczyły potencjalnie/hipotetycznie nieoznaczonych indywidualnych płatników opłaty za gospodarowanie odpadami. W związku z powyższym Kolegium Izby stwierdziło, że w § 1 uchwały Rada Miejska w Turku faktycznie zwolniła z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi piątą i kolejne osoby, które zamieszkują w danej nieruchomości (lokalu, domu), co w sposób istotny narusza art. 6k ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gdyż jest to niedopuszczalne zwolnienie podmiotowe. Stwierdzono również, że uchwała w sprawie określenia wzoru deklaracji winna określać możliwość składania deklaracji przy pomocy środków komunikacji elektronicznej, co wynika z przepisu art. 6m ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości (...).

Gmina Miejska Turek wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 17 kwietnia 2013 r., zarzucając naruszenie przy jej wydaniu art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 3 ust. 2 pkt 1 i 7 w zw. z art. 3b, art. 3c, art. 6c ust. 1, art. 6j ust. 1 i 2, art. 6k ust. 4, art. 6m ust. 3, art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: ustawa) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) polegające na błędnym uznaniu, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej w Turku jest sprzeczna z prawem. Skarżąca Gmina wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz obciążenie Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu kosztami postępowania w sprawie.

W motywach skarżąca Gmina nie zgodziła się ze stanowiskiem organu nadzoru, iż przedmiotowe zwolnienie może dotyczyć tylko i wyłącznie odpadów komunalnych. Wskazała, że ten sposób interpretacji normy określonej w art. 6k ust. 4 ustawy spowoduje, że przepis art. 6k ust. 4 ustawy w zakresie upoważnienia do zwolnienia przedmiotowego z obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, będzie przepisem niemożliwym do zastosowania, czy wręcz martwym (desuetudo) w świetle interpretacji przedmiotu ustawy, czy szerzej regulacji prawnych o odpadach, a także ogólnych zasad prawa w zakresie ochrony środowiska. Zgodnie z art. 6j i art. 6k ustawy opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ryczałtowy. To oznacza z jednej strony, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami wynika wprost z uchwały i znana jest właścicielowi nieruchomości z góry, a z drugiej, że rzeczywista masa odebranych odpadów komunalnych nie ma wpływu na wysokość odpadów. Jedynie w art. 6j ust. 1 i 2 ustawy prawodawca określił cztery metody obliczania opłaty (tj. liczba mieszkańców, zużyta woda, powierzchnia lokalu bądź jedna stawka dla gospodarstwa domowego), a w art. 6k ust. 2 ustawy wskazał co należy brać pod uwagę przy obliczeniu wysokości stawki opłaty (tj. liczbę mieszkańców, ilość wytwarzanych odpadów komunalnych, koszty funkcjonowania systemu, przypadki nieregularnego wytwarzana odpadów, w tym sezonowość). Prawodawca nie przewidział w ustawie możliwości wyboru opłaty, jako iloczynu masy przekazanych przedsiębiorstwu odpadów komunalnych oraz odpowiedniej stawki. W ten sposób zaniechał metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami w oparciu o iloczyn odpadów komunalnych wytworzonych, niezależnie od ich rodzaju (selektywne, nieselektywne). W świetle tych przepisów nie jest więc możliwe, w ocenie skarżącej Gminy, zastosowanie zwolnienia przedmiotowego przez gminę dla właścicieli nieruchomości zamieszkałych z obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ze względu na odpad komunalny wytwarzany na terenie ich nieruchomości. Jeżeli bowiem prawodawca chciał upoważnić do zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jedynie ograniczając je do odpadów komunalnych, tak jak twierdzi organ nadzoru, to zgodnie z dyrektywami techniki prawodawczej albo uczyniłby to wprost w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach albo zawarłby stosowne "wytyczne" w art. 6k ust.4 ustawy odwołujące się do tej regulacji. Zdaniem skarżącej zwolnienie przedmiotowe użyte w art. 6k ust. 4 ustawy należy interpretować literalnie, jednak w odniesieniu do instytucji prawa podatkowego oraz bezpośrednio do treści ustawy tzn. do podstawowych elementów konstrukcji opłaty, a głównie do przedmiotu opłaty oraz tytułu ustawy i jej przedmiotu, która ją ustanowiła.

Skarżąca Gmina wyjaśniła, że każda opłata, w tym również opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publiczną, która posiada wszystkie cechy podatku, poza jedną – opłata w przeciwieństwie do nieodpłatnego podatku jest daniną odpłatną. To oznacza, że za świadczenie pieniężne, wnoszący je właściciel nieruchomości otrzymuje od gminy świadczenie wzajemne w postaci usługi polegającej m.in. na odbieraniu i zagospodarowaniu odpadów komunalnych. Elementami konstrukcyjnymi opłaty tej są: podmiot, przedmiot, podstawa obliczania opłaty i jej stawki. Podmiotami są z jednej strony Burmistrz Miasta Turku, a z drugiej – właściciel nieruchomości położonej na terenie miasta Turek, w której powstają odpady komunalne. Przedmiotem opłaty jest sytuacja faktyczna lub prawna, z której zaistnieniem przepis prawa wiąże obowiązek zapłaty opłaty. Taką sytuacją faktyczną w przedmiotowej sprawie jest wytwarzanie odpadów komunalnych na terenach nieruchomości w zależności od rodzaju zabudowy oraz formy zabudowy, które znajdują się na terenie Gminy Miejskiej Turek. Sytuacją prawną jest zaś bycie osobą władającą taką nieruchomością zamieszkałą, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy. Przedmiot opłaty znajduje również swój wyraz w nazwie opłaty – opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie nieruchomości zamieszkałych, ta zaś w tytule i przedmiocie ustawy (art. 3 ust. 2), która wprowadziła w życie tę opłatę. Zdaniem skarżącej gminy przedmiotem opłaty jest więc utrzymanie porządku i czystości na terenie nieruchomości położonych w granicach administracyjnych miasta Turek, w związku z wytwarzaniem odpadów komunalnych na ich terenie. Podstawą obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest iloczyn sumy osób zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty. Ryczałtowe stawki opłaty zostały zaś określone w odrębnej uchwale.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca Gmina wskazała, że w § 1 uchwały przedmiot zwolnienia został określony jako teren nieruchomości (budynek), na którym powstają odpady, natomiast kryterium zwolnienia jest określone w zależności od formy zabudowy: 1) w zabudowie wielorodzinnej, w tym bloki – nieruchomość (lokal), 2) w zabudowie jednorodzinnej – nieruchomość (dom) oraz rodzaju zabudowy i zagęszczenia zasiedlenia danego lokalu, czy domu: "w których zamieszkuje powyżej cztery osoby (...). W ten sposób określone zwolnienie jest typowym zwolnieniem o charakterze przedmiotowym, które dotyczy terenu danej nieruchomości (budynku), na którym powstają odpady, w zabudowie wielorodzinnej, w tym bloki, jest nim lokal, natomiast w zabudowie jednorodzinnej jest nim dom. Zdaniem skarżącej liczba osób zamieszkujących teren danej nieruchomości jest tylko dookreśleniem przedmiotu zwolnienia tzn. chodzi o wskazanie formy i rodzaju zabudowy objętej zwolnieniem. Zapis "(...) w których zamieszkuje powyżej cztery (4) osoby, w ten sposób że opłaty nie pobiera się od piątej i kolejnych osób, które zamieszkują w danej nieruchomości (lokalu, domu) (...)" nie może przesądzać, iż zastosowane zwolnienie ma charakter podmiotowy, czy tez mieszany podmiotowo-przedmiotowy. Jest to jedynie określony sposób obliczenia przedmiotowego zwolnienia. Wskazano, że z treści § 1 uchwały nie można wywieść jaki konkretny płatnik jest zwolniony z obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami, gdyż zwolnieniem objęty jest teren każdej nieruchomości zamieszkałej, w której zamieszkują więcej niż cztery osoby znajdujące się na terenie Gminy. Dlatego, zdaniem Gminy, przedmiot zwolnienia określony w § 1 uchwały dotyczy tylko i wyłącznie terenu nieruchomości, na którym powstają odpady komunalne. To zdaniem skarżącej Gminy stanowi przedmiot zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłaty, która jest opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.

Skarżąca Gmina podważyła też stanowisko organu nadzoru odnośnie § 2 uchwały w części dotyczącej zmiany uchwały nr XXIII/199/12 z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz informacji o terminie i miejscu składania deklaracji. Organ nadzoru stwierdził, ze jej zapis winien określać możliwości składania deklaracji przy pomocy środków komunikacji elektronicznej, co wynika z przepisu art. 6m ust. 3 ustawy. Skarżąca podała, że celem zmian nie było stworzenie możliwości składania deklaracji przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej. Gdyby Rada Miejska w Turku chciała, aby zmiana ww. uchwały obejmowała również taką możliwość to podałaby właściwą podstawę prawną i zawarłaby stosowny zapis w ww. uchwałach. Gmina powołała się przy tym na treść art. 40 ust. 1 i art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym. Ponadto wskazała, że dyspozycja normy prawnej zawartej w art. 6m ust. 3 ustawy stanowi, ze deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi mogą być składane za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Tym samym rada gminy jest uprawniona (może) dokonać modyfikacji obowiązujących już uchwał uwzględniając art. 6m ust. 3 ustawy, ale nie oznacza to, że jest zobowiązana tzn. bezwarunkowo winna to zrobić. Decyzja w tym zakresie należy do wyłącznej kompetencji rady gminy.

W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa w Poznaniu wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna, albowiem zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że materialnoprawną podstawą uchwały Rady Miejskiej Turku z dnia 21 marca 2013 r., której nieważność stwierdziła Regionalna Izba Obrachunkowa w Poznaniu, były przepisy art. 6k ust. 4 i art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r., poz. 391 ze zm.), dalej: ustawa. Zgodnie z art. 6k ust. 4 ustawy rada gminy określając warunki opłat zgodnie z metodą, o której mowa w art. 6j ust. 1 i 2, może różnicować stawki opłat, wprowadzać zwolnienia przedmiotowe, ustanawiać dopłaty dla właścicieli nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1, spełniających ustalone przez nią kryteria lub określić szczegółowo zasady ustalania tych opłat. Z powołanego przepisu wyraźnie wynika, że wprowadza on po pierwsze możliwość różnicowania stawek opłat odpowiednio do jednej z przyjętych metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 (wg liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, wg ilości zużytej wody z danej nieruchomości, wg powierzchni lokalu mieszkalnego lub od gospodarstwa domowego). Po wtóre przepis ten dopuszcza możliwość wprowadzenia zwolnień przedmiotowych. Ustawodawca nie wyjaśnia przy tym co rozumie przez pojęcie zwolnień przedmiotowych. W doktrynie wskazuje się, iż biorąc pod uwagę fakt, ze zwolnienie to odnosi się do przedmiotu postępowania, czyli w tym wypadku odpadów komunalnych, należy uznać, ze będzie ono tyczyło się poszczególnych rodzajów odpadów, mających status odpadów komunalnych z uwagi na źródło ich powstania (np. zużyty sprzęt elektryczny lub baterie) [K. Gruszecki, Komentarz do zmiany art. 6k ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, źródło Lex Omega, stan prawny 2013.04.18]. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 569/13 (dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym odnośnie właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, rada gminy nie ma kompetencji do zastosowania zwolnień podmiotowych, i to zarówno o charakterze grupowym, jak też indywidualnym. Zważyć należy, że przepis art. 6k ust. 4 ustawy równocześnie upoważnia radę gminy do zastosowania odpowiednich ulg (zróżnicowania stawek opłat), bądź ustanawiać dopłaty dla właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.

Należy zaznaczyć, że uchwałą z dnia 6 grudnia 2012 r. nr XXIII/197/12 Rada Miejska w Turku dokonała wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi oraz ustaliła stawki tej opłaty. Przyjęła, że miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości zamieszkałych stanowić będzie iloczyn sumy mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki określonej w § 2 ust. 1 (gdy odpady zbierane nieselektywnie) albo ust. 2 (gdy odpady zbierane selektywnie). Następnie uchwałą z dnia 21 marca 2013 r. Rada Miejska w Turku w § 1 wprowadziła zwolnienie podmiotowe polegające na zwolnieniu z obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie nieruchomości, na którym powstają odpady, w których zamieszkuje powyżej cztery (4) osoby, w ten sposób, ze opłaty nie pobiera się od piątej i kolejnych osób, które zamieszkują w danej nieruchomości.

Rację ma organ nadzoru twierdząc, że zwolnienie to ma charakter ściśle podmiotowy. Zwalnia się bowiem z obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie nieruchomości, na których powstają odpady piątą i kolejne osoby zamieszkujące w danej nieruchomości. Zwolnienie to dotyczy zatem konkretnych podmiotów, nie zaś – jak twierdzi skarżąca Gmina – przedmiotu, jakim jest gospodarstwo wieloosobowe (powyżej czterech osób). Zważywszy, że miesięczna opłata za gospodarowanie opadami komunalnymi została w mieście Turku uzależniona od mieszkańca (iloczyn ilości mieszkańców danej nieruchomości i przyjętej stawki) to zwolnienie od opłaty obejmujące kolejnych – piątego i następnych mieszkańców nieruchomości zamieszkałej – odnosi się wprost do tych podmiotów. Oczywiście elementem tego zwolnienie jest pewne przypisanie cech podmiotów objętych zwolnieniem. Są to kolejne – piąta i następne – osoby zamieszkujące daną nieruchomość w zabudowie wielorodzinnej albo jednorodzinnej. Cechy te jedynie charakteryzują podmioty objęte zwolnieniem, nie świadczą zaś, że zwolnienie ma charakter przedmiotowy.

W związku z powyższym uznać należy, że trafnie Regionalna Izba Obrachunkowa w Poznaniu uznała w zaskarżonej uchwale, że przepis § 1 uchwały Rady Miejskiej w Turku jest sprzeczny z art. 6k ust. 4 ustawy. Przedstawione przez sąd okoliczności świadczą bowiem, że Rada Miejska w Turku chcąc wprowadzić – jak można przypuszczać – pewne zróżnicowanie stawek opłat (ulg) w zależności od wielkości gospodarstwa domowego (ilości mieszkańców) wprowadziła niedozwolone powołanym przepisem zwolnienia podmiotowe. Konsekwencją stwierdzenia nieważności § 1 uchwały było stwierdzenie nieważności § 2 pkt 2 tej uchwały, określającego sposób obliczania miesięcznej kwoty opłaty.

Stwierdzić również należy, że prawidłowo organ nadzoru uznał w zaskarżonej uchwale, że również § 2 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w Turku z dnia 21 marca 2013 r. jest sprzeczny z prawem, a konkretnie z art. 6n ust. 1 pkt 2 ustawy, albowiem uchwała w sprawie wzoru deklaracji nie zawiera przepisu zezwalającego na składanie deklaracji przy pomocy środków komunikacji elektronicznej. Wyjaśnić należy, że przepis art. 6m ust. 3 ustawy wskazuje, że deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi mogą być składane za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Organ, o którym mowa w ust. 1, lub elektroniczna skrzynka podawcza systemu teleinformatycznego urzędu gminy potwierdza, w formie dokumentu elektronicznego, złożenie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Przepis art. 6n ust. 1 ustawy stanowi, że rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ułatwienia składania deklaracji, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego:

1) wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji;

2) warunki i tryb składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności:

a) ich format elektroniczny oraz układ informacji i powiązań między nimi zgodnie z przepisami o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne,

b) sposób ich przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

c) rodzaje podpisu elektronicznego, którym powinny być opatrzone.

2. Rada gminy w uchwale, o której mowa w ust. 1, może określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Z treści powołanych przepisów jasno wynika, że po pierwsze, mieszkańcy gminy składający deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uzyskali dzięki nowelizacji ustawy, która weszła w życie z dniem 6 marca 2013 r., prawo do składania ich za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Uprawnienie to, wbrew twierdzeniom skarżącej Gminy, nie leży po stronie organów gminy, a konkretnie po stronie jej organu uchwałodawczego – rady gminy, lecz po stronie wspólnoty, tj. mieszkańców gminy zobowiązanych do składania deklaracji. Po wtóre, odbiciem tego uprawnienia mieszkańców gminy jest obowiązek ciążący na radzie gminy określony w art. 6n ust. 1 pkt 2 ustawy, polegający na określeniu w uchwale, stanowiącej akt prawa miejscowego, warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Rozwiązanie to w dobie postępującej cyfryzacji służyć ma usprawnieniu systemu odbierania odpadów komunalnych. Reasumując należy stwierdzić, że Rada Miejska w Turku podejmując się w § 2 uchwały z dnia 21 marca 2013 r. zmiany uchwały z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz informacji o terminie i miejscu składania deklaracji zatem w uchwale z dnia 21 marca 2013 r. naruszyła przepis art. 6n ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6m ust. 3 ustawy poprzez nieokreślenie warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Rada Miejska w Turku w omawianym przepisie uchwały ograniczyła się do podania informacji o terminach i miejscu składania deklaracji (§ 2 pkt 1 uchwały) i zmiany deklaracji w zakresie odnoszącym się do omówionego wyżej, a niedopuszczalnego w świetle art. 6k ust. 4 ustawy zwolnienia podmiotowego (§ 2 pkt 2 uchwały).

Stwierdzając, z przedstawionych wyżej przyczyn, brak podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargę Gminy Miejskiej Turek oddalił, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzeczono w sentencji wyroku.