Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 631/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 54 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. J. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 6 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 15 stycznia 2013 r. M. J. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego o udzielenie, w trybie przepisów ustawy z 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, informacji o wynagrodzeniu wszystkich sędziów w Sądzie Rejonowym wraz z wyszczególnieniem za rok 2012 (ze wszystkimi dodatkami).

W odpowiedzi na powyższy wniosek, decyzją z 24 stycznia 2013 r. Prezes Sądu Rejonowego, na podstawie art. 5 ust. 2, art. 1 ust. 1 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmówił udzielenia wnioskodawcy informacji dotyczącej wynagrodzenia netto wszystkich sędziów w Sądzie Rejonowym wraz z wyszczególnieniem za rok 2012 ze wszystkimi dodatkami, stwierdzając że informacja ta nie jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, a wynagrodzenie otrzymywane indywidualnie przez każdego pracownika, w tym również przez sędziego, nie jest informacją mającą związek z pełnieniem funkcji publicznej. Ujawnienie wysokości wynagrodzenia poszczególnych sędziów stanowiłoby naruszenie jego prywatności.

M. J. w piśmie z 4 lutego 2013 r. sformułował odwołanie od powyższej decyzji, domagając się uchylenia, wadliwej jego zdaniem, decyzji organu I instancji.

W decyzji z 21 lutego 2013 r. Prezes Sądu Okręgowego zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, podzielając w całości stanowisko wyrażone przez Prezesa Sądu Rejonowego w decyzji wydanej w I instancji.

Na powyższą decyzję Prezesa Sądu Okręgowego M. J. złożył skargę do sądu administracyjnego. W decyzji z 6 maja 2013 r. Prezes Sądu Okręgowego, na podstawie art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną własną decyzję z 21 lutego 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z 24 stycznia 2013 r.

Na powyższą decyzję wydaną w trybie tzw. autokontroli, jak również na związane z tą decyzją postanowienie Prezesa Sądu Okręgowego z 7 czerwca 2013 r. nr [...] o odmowie uzupełniania zaskarżonej decyzji, podjęte na podstawie art. 111 k.p.a., M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę. W skardze domagał się uchylenia opisanej decyzji oraz uchylenia postanowienia o odmowie jej uzupełnienia, a także zasądzenia kosztów postępowania.

Skarżący twierdzi w skardze, że zaskarżona decyzja i związane z nią postanowienie są wadliwe. Wydane zostały z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezpodstawne wydanie postanowienia o odmowie uzupełnienia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy jednym z obligatoryjnych elementów każdej decyzji administracyjnej organu drugiej instancji wydanej na skutek odwołania strony, gdy organ wyższego stopnia uchyla decyzję organu pierwszej instancji jest wydanie rozstrzygnięcia, w którym organ drugiej instancji: uchyla w całości lub w części zaskarżoną decyzję i jednocześnie orzeka co do istoty sprawy w części, w której uchylił zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) bądź organ drugiej instancji uchyla w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje całą sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji (art. 138 § 2 k.p.a.). Ponadto zarzuca się, że zaskarżona decyzja autokontrolna został wydana bez podstawy prawnej w części, w której organ stwierdził, że decyzja Prezesa Sądu Rejonowego z dnia 24 stycznia 2013 r. wydana została bez podstawy prawnej. Według skarżącego takie rozstrzygnięcie jest zastrzeżone tylko dla nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji i w dodatku odnosi się do decyzji, których stwierdzono nieważności albo nieważności nie można stwierdzić, a jedynie że została wydana bez podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że skarżący uzyskał informację publiczną, o którą się zwracał wnioskiem z 15 stycznia 2013 r. Nastąpiło to pismem Prezesa Sądu Okręgowego z 6 maja 2013 r., odebranym za zwrotnym poświadczeniem odbioru w dniu 10 maja 2013 r., które było konsekwencją decyzji autokontrolnej z 6 maja 2013 r. Wskazał również, że podstawą wydania decyzji był art. 156 k.p.a. Przepis ten wprowadza uprawnienie organu administracyjnego do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji obarczonych wadami kwalifikowanymi, wymienionymi w tym przepisie. Przepisy dotyczące stwierdzenia nieważności nie odwołują się w żadnym zakresie do art. 138 k.p.a., który przewiduje możliwość umorzenia postępowania w sprawie. Natomiast art. 138 k.p.a., na którym oparł swoje żądanie skarżący, nie znajduje zastosowania w tym przypadku. Tylko w przypadku postępowania odwoławczego, organ korzysta z uprawnień przewidzianych w art. 138 k.p.a., tj. możliwości umorzenia postępowania po uchyleniu decyzji, które nie ma miejsca w tym przypadku. Organ uznał, że postępowanie sądowe stało się w związku z powyższym bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrolując legalność sąd nie jest związany treścią zarzutów i wniosków skargi.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ Prezes Sądu Okręgowego nie naruszył prawa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności, z uwagi na żądanie odrzucenia skargi zgłoszone w odpowiedzi na skargę, sąd wyjaśnia, że nie ma podstaw formalnych dla jego uwzględnienia. Natomiast jeśli skarga jest bezzasadna, sąd administracyjny orzeka wyrokiem o jej oddaleniu, zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast wskazywana przez organ bezprzedmiotowość postępowania skutkować mogłaby jedynie umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego, co również w niniejszej sprawie nie ma miejsca, wobec braku przesłanek określonych w art. 161 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przedmiotem niniejszej skargi jest rozstrzygnięcie wydane w trybie realizacji autokontrolnych uprawnień organu administracji przewidzianych w art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Przytoczony przepis normuje instytucję autokontroli, której celem jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania, bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę zgodności tego działania z prawem. Autokontrola służy zatem realizacji zasady szybkości postępowania, prowadząc do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem skarżącego. Powyższy tryb wymaga jednocześnie, aby wydana decyzja autokontrolna spełniała najwyższe standardy stosowania prawa tak, by w jej rezultacie nie było już potrzeby dalszej kontroli sądowoadministracyjnej.

Warunkiem skorzystania z trybu przewidzianego w art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest uwzględnienie przez organ administracji publicznej skargi w całości, a więc uznanie za zasadne zarówno zawartych w niej zarzutów, podstawy prawnej jak i wniosków, co oznacza, że organ może skorygować zaskarżone działanie wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego. Przez uwzględnienie skargi w całości należy zatem rozumieć doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi skierowanej do sądu. Przy czym oczekiwania strony co do załatwienia (zakończenia) sprawy, należy odnosić do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 7/10, dostępne w internecie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa form prawnych, w jakich ma nastąpić przewidziane w tym przepisie "uwzględnienie skargi". Jednak decyzja wydana w trybie autokontroli powinna, uwzględniając skargę, rozstrzygać o losach zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Treść takiego rozstrzygnięcia musi uwzględniać specyficzną materię danej sprawy i jej okoliczności faktyczne. Tym samym stanąć trzeba na stanowisku, że ewentualne zastosowanie art. 138 k.p.a. przy wydawaniu decyzji, czy też postanowienia na podstawie art. 54 § 3 wskazanej ustawy może być tylko odpowiednie, a to z uwagi na przepisy regulujące materię niniejszej sprawy.

W przedmiotowej sprawie podstawę materialną rozstrzygania przez organy władzy stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). W konsekwencji treść rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy w ramach autokontroli winna uwzględniać specyficzne rozwiązania przewidziane przez tę ustawę regulującą m.in. możliwe formy rozstrzygnięć w zakresie wniosków o udostępnienie informacji publicznej.

Kontrolowana w przedmiotowym postępowaniu decyzja podjęta została w następstwie uwzględnienia przez organ skargi wnioskodawcy na decyzję o odmowie udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji w zakresie wysokości wynagrodzeń sędziów Sądu Rejonowego i udzielenia mu informacji w tym zakresie w piśmie z 6 maja 2013 r. Wraz z podjęciem decyzji, Prezes Sądu Okręgowego udzielił M. J. wnioskowanej informacji publicznej, podając że w roku 2012 wysokość wynagrodzenia netto wszystkich sędziów w Sądzie Rejonowym w Ch. ze wszystkimi dodatkami wyniosło 1 120151,04 zł. Żądana informacja udzielona została w formie pisemnej i dotarła do skarżącego wraz z decyzją z 6 maja 2013 r. wydaną przez Prezesa Sądu Rejonowego w dniu 10 maja 2013 r. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji publicznej w sprawie indywidualnej następuje poprzez podjęcie przez podmiot zobowiązany czynności materialno-technicznej, której treścią jest właśnie żądana informacja, co miało miejsce w niniejszym stanie faktycznym.

W tym kontekście zaskarżonego rozstrzygnięcia autokontrolnego Prezesa Sądu Okręgowego nie można uznać za wadliwe. Organ ten uwzględnił bowiem zarzuty skargi i udostępnił skarżącemu żądaną informację. W konsekwencji podjął rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji obu instancji i wyeliminowaniu ich z obrotu prawnego, jednocześnie ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej i udzielając pisemnie żądanej przez niego informacji.

Można zatem stwierdzić, że Prezes Sądu Okręgowego podjął prawidłowe i kompletne rozstrzygnięcie uwzględniające skargę, albowiem doprowadziło ono do stanu, w którym istota sprawy została rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi skierowanej do sądu, a dotyczącym merytorycznego zakończenia sprawy, a nie formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia.

W konsekwencji sąd uznał, że zaskarżona decyzja wraz z postanowieniem o odmowie jej uzupełnienia nie naruszają prawa, a przytoczona w nich argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny skargę jako niezasadną oddalił.