Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 990/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 31 października 2013 r., skarżąca S. P. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie Referendarza sądowego z dnia 12 listopada 2013 r. (odpisu decyzji ZUS z dnia 8 marca 2013 r. o waloryzacji emerytury, decyzji burmistrza ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2013, dowodów potwierdzających poniesienie opłat za energię elektryczną, wodę, wywóz śmieci oraz kwoty podatku rolnego i od nieruchomości, dodatkowego oświadczenia z dnia 22 listopada 2013 r.), ustalono, że prowadzi ona samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury i zasiłku pielęgnacyjnego – łączna kwota świadczeń z tego tytułu wynosi 920,85 zł netto miesięcznie, posiada dom o powierzchni 110 m2, budynek gospodarczy (zabudowania z 1926 r.) oraz nieruchomość rolną o powierzchni 0.5 ha, jej średnie miesięczne wydatki związane z bieżącymi kosztami utrzymania wynoszą 223 zł, przy czym skarżąca nie wszystkie opłaty za media nie reguluje terminowo, o czym świadczą przedłożone odpisy upomnień z dnia 22 sierpnia i 1 października br. Dodatkowo skarżąca w okresie zimowym dokonuje zakupu opału na kwotę 400 zł.

W tak ustalonym stanie faktycznym Referendarz sądowy uznał, że skarżąca obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Za taką oceną przemawia przede wszystkim wysokość miesięcznych dochodów skarżącej, z których – w ocenie orzekającego – nie jest ona w stanie poczynić oszczędności. Pod uwagę wzięto także okoliczność, że skarżąca, poza nieruchomością, którą zamieszkuje, nie posiada innego majątku, którego składniki mógłby ewentualnie spieniężyć, a środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania w niniejszej sprawie.

Z tych względów uznano, że wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.