Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 508/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 219 § 2, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1504/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie stwierdzenia objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt VI SA/WA 1504/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę S. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, iż pismem z dnia 23 grudnia 2009 r. przesłano pełnomocnikowi skarżącej odpis zarządzenia Sądu z 22 grudnia 2009 r., którym wezwano go do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od daty otrzymania w/w odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo to zostało doręczone na adres kancelarii pełnomocnika skarżącej 4 stycznia 2010 r. Z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika Sądu dnia 25 stycznia 2010 r., po sprawdzeniu w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych wynika, że do 22 stycznia 2010 r. nie został uzupełniony powyższy brak formalny skargi. W związku z powyższym Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako: p.p.s.a.).

Skargę kasacyjną na postanowienie WSA w W. z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt VI SA/WA 1504/09, wniosła S. M. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W., dopuszczenia dowodu z potwierdzenia wykonania przelewu krajowego na okoliczność uiszczenia wpisu przelewem na rachunek bankowy właściwego sądu, rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i odrzucenie prawidłowo opłaconej skargi, a w konsekwencji zamknięcie drogi do merytorycznego rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podniosła, iż dnia 6 stycznia 2010 r. dokonano przelewu w wysokości 200 złotych na rachunek bankowy WSA w W. z rachunku bankowego jej pełnomocnika, na dowód czego załączono do skargi kasacyjnej generowane elektronicznie potwierdzenie wykonanie przelewu krajowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za zasadną.

Stosownie do art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, zatem ocena zasadności skargi kasacyjnej zostanie dokonana w nawiązaniu do sformułowanych w niej zarzutów.

Skarżąca oparła skargę kasacyjną wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając, że Sąd I instancji z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, błędnie odrzucił poprawnie opłaconą skargę.

Przystępując od oceny podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu w pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Stosownie natomiast do art. 219 § 2 zd. pierwsze p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W utrwalonym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty został pogląd, że przy uiszczaniu opłaty sądowej przelewem bankowym o zachowaniu terminu decyduje data przyjęcia przelewu przez bank, w którym zlecający przelew ma rachunek z kwotą wystarczającą na pokrycie opłaty (por. postanowienie NSA z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1403/04, ONSA/WSA 2006/1/10).

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia należnego wpisu, opierając się na informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA w W. z dnia 25 stycznia 2010 r. (k. 38) stwierdzającej, że do dnia 22 stycznia 2010 r. w dokumentach księgowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Tymczasem z załączonego do skargi kasacyjnej potwierdzenia wykonania przelewu krajowego wynika, iż pełnomocnik skarżącej w dniu 6 stycznia 2010 r. dokonał przelewu w wysokości 200 złotych na rachunek bankowy WSA w W. tytułem opłacenia wpisu stałego od przedmiotowej skargi.

Mając powyższe na uwadze zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób jest rozstrzygać o legalności kwestionowanego postanowienia Sądu I instancji bez wyjaśnienia okoliczności podnoszonych przez stronę w skardze kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie koniecznym jest przeprowadzenie czynności wyjaśniających w zakresie: powtórnego sprawdzenia dokumentów księgowych dotyczących opłat sądowych, sprawdzenia rachunku bankowego WSA w W., ustalenia czy polecenie przelewu znajdowało pokrycie w środkach znajdujących się na rachunku pełnomocnika skarżącej w dniu jego złożenia. Zaniechanie w tym zakresie i przesądzenie wszelkich niejasności na niekorzyść strony bez uprzedniego ich zbadania, stanowiłoby bowiem pogwałcenie zagwarantowanego jednostce w Konstytucji RP prawa do sądu i pozbawiłoby ją możliwości obrony jej praw.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.