Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 385/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29  ust. 2  pkt 6
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Asesor WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. w W. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], znak: [...] Wojewoda [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] wnoszącej sprzeciw wobec zamiaru wykonania dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 12 m. x 4 m. zlokalizowanej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] Prezydent W. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 12 m. x 4 m. zlokalizowanej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. powołując się na art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Organ pierwszoinstancyjny wskazał, że budowa nośnika na wskazanym terenie z uwagi na jego wielkość wymaga uzyskania pozwolenia na budowę poprzedzonego uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że przedłożone przez inwestora zgłoszenie ma uchybienia formalne. Wskazał, że załączony został niekompletny projekt budowlany planowanego urządzenia reklamowego, gdyż na planie brak jest oznaczenia granic działki, zaznaczenia odległości urządzenia reklamowego od tych granic, a także nie załączono kontekstu urbanistycznego, czyli wizualizacji projektowanej tablicy reklamowej na terenie wskazanym w zgłoszeniu.

Ponadto Wojewoda [...] stwierdził, że konstrukcja urządzenia reklamowego będzie wykonywana w sposób trwale związany z gruntem, w związku z czym będzie to inwestycja wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę, zaś realizację obiektu budowlanego, który nie mieści się w katalogu art. 29 Prawa budowlanego należy poprzedzić uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05, w którym Sąd wyraził pogląd, iż o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania ale to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja i przeznaczenie oraz względy bezpieczeństwa wymagają trwałego związania.

Powyższa decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi C. Sp. z o.o., która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz art. 59 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i wolnostojących niezwiązanych trwale z gruntem i że realizację obiektu budowlanego należy poprzedzić uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 136 kpa w zw. z art. 7 tej ustawy oraz art. 138 i 107 § 3 kpa poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności w zakresie uzupełnienia postępowania dowodowego pomimo stwierdzenia braków dokumentacji inwestycji oraz niedokonanie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać uwzględniona ponieważ zarówno zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę całkowicie podzielił pogląd wyrażony wielokrotnie w orzeczeniach sądowoadministracyjnych, w tym m. in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1087/05, iż instalacja urządzeń reklamowych, niezależnie czy umieszczanych na budynkach czy bezpośrednio na gruncie i niezależnie od trwałego powiązania z gruntem stanowi przedmiot regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zdaniem Sądu Wojewoda [...] przyjął błędną interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowane urządzenie reklamowe do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę. Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zawierające definicję pojęcia "budowla" nie przesądza w żadnej mierze o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektów przykładowo wymienionych w tym przepisie, w tym także wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych. Sam fakt zakwalifikowania danego obiektu do kategorii "budowli" oraz podniesienie kwestii trwałego powiązania z gruntem nie stanowi o materialnoprawnym obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i nie wyłącza wcale możliwości zastosowania ustawowych wyjątków od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W przypadku, gdy organy administracyjne uznają, że skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska, albo zwiększenie ograniczenia lub uciążliwość dla terenów sąsiednich, może w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy. Organ przyjął zatem błędną kwalifikację projektowanego urządzenia jako inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę wywodząc ją z trwałego charakteru powiązania urządzenia z gruntem, czym naruszył przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Ponadto, odnosząc się do kwestii braków w złożonej przez inwestora dokumentacji, na którą powołuje się Wojewoda [...] należy zauważyć, że zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Należy zatem stwierdzić, iż w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] powołuje się na przesłankę niewykonania obowiązku, który nie został w ogóle na stronę nałożony przez Prezydenta W.

Dodatkowo Wojewoda [...] dokonał niewłaściwych ustaleń faktycznych podając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że podstawą decyzji Prezydenta W. był przepis art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego stanowiący o możliwości nałożenia w drodze decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu jeżeli jego realizacja mogła naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, podczas gdy rzeczywistą podstawę stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego (sprzeciw dotyczący zgłoszenia dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę). Tego rodzaju błędne wskazania świadczą o pobieżnym rozpatrywaniu sprawy administracyjnej co uchybia bezwzględnie obowiązującym regułom procesowym wyrażonym w kpa i narusza wyrażone w art. 15 tej ustawy prawo strony do właściwego ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie.

Prowadząc na nowo postępowanie odwoławcze Wojewoda [...] zobowiązany będzie do wnikliwego rozpatrzenia całej sprawy administracyjnej mając wszakże na uwadze wyrażoną w wyroku wiążącą ocenę prawną dotyczącą interpretacji i zakresu stosowania art. 29 Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 152 w zw. z art. 132 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.