Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 109/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Adam Lipiński WSA Bronisław Szydło (spr.) Protokolant Agnieszka Kolasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004 r. sprawy ze skargi G.P. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] grudnia 2003 r. nr[...] w przedmiocie mianowania na stopień nauczycielski – nauczyciela mianowanego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

[...] Kurator Oświaty decyzją nr [...] z [...] grudnia 2003 r., orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 9b ust. 4 pkt 2 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 112), utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Dzielnicy W. odmawiającą G. P. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu podał, że nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Burmistrza Dzielnicy W.. Wyjaśnił, że p. G.P. nie spełniła jednego z warunków nadania kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego określonych w art. 9b ust. 1 powołanej ustawy Karta Nauczyciela, a mianowicie nie odbyła wymaganego stażu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego G. P. twierdziła, że wbrew odmiennemu stanowisku organu, legitymuje się odbyciem wymaganego 9-miesięcznego stażu zgodnie z art. 3 ust. 3 powołanej ustawy Karta Nauczyciela w związku z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 z późn. zm.) i na tej podstawie wnosiła o uchyleniu zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Dzielnicy W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.

Stosownie do postanowień art. 13 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 2 powołanej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Rozpatrując skargę p. G.P. pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialno-prawną odmowy nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego stanowił przepis art. 9b ust. 1 powołanej ustawy – Karta Nauczyciela.

Z treści tego przepisu wynikają trzy warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby organ mógł nadać nauczycielowi stopień nauczyciela mianowanego. Jednym z takich warunków jest odbycie wymaganego stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela przez jego przełożonego – dyrektora szkoły.

Warunek ten nie został spełniony. Pani G.P. ustalony został na podstawie art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 19, poz. 239 z późn. zm.) staż w wymiarze skróconym do 9 miesięcy i staż ten miał być realizowany w Szkole Podstawowej nr [...] w W. w okresie od [...] września 2000 r. do [...] maja 2001 r. W Szkole Podstawowej nr [...] skarżąca była zatrudniona na stanowisku nauczyciela matematyki w wymiarze ½ etatu na czas ściśle określony od [...] września 2000 r. do [...] sierpnia 2001 r. Skarżąca staż ten realizowała do dnia [...] lutego 2001 r., bowiem od [...] lutego 2001 r. do[...] sierpnia 2001 r. była nieobecna w szkole na skutek czasowej niezdolności do pracy w związku z chorobą. Po dniu [...] sierpnia 2001 r. korzystała z urlopu macierzyńskiego.

Jak wynika z powyższych ustaleń skarżąca odbyła jedynie staż przez okres 5 miesięcy – od [...] września 2000 r. do [...] lutego 2001 r.

Zgodnie z art. 9b ust. 1 powołanej ustawy – Karta Nauczyciela, warunkiem nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego – nauczyciela mianowanego, jest spełnienie łącznie trzech warunków, a mianowicie:

─ spełnienie wymagań kwalifikacyjnych,

─ odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną odrobku zawodowego,

─ zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie spełniła warunku dotyczącego prawidłowo odbytego stażu.

Sąd uznał także, że organy pierwszej i drugiej instancji, przy wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie, przestrzegały reguł procedury administracyjnej. Przestrzegały więc zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wyczerpująco informowały stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Wreszcie w sposób wyczerpujący zebrały, rozpatrzyły i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa.

W tym stanie sprawy, uznając, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło bez naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na mocy art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.