Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 433/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
journal: Dz.U. 1999 nr 109 poz 1245
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
journal: Dz.U. 1993 nr 39 poz 176
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA D. Małysz (spr.), Sędziowie WSA H. Chitrosz, NSA A. Kwiatek, Protokolant st. insp. W. Wojtal, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2004 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne m-ce od sierpnia 2000 r. do stycznia 2001 r. - oddala skargę;


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzja z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. S. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2003 roku, Nr [...], w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 2000 roku do stycznia 2001 roku, Izba Skarbowa uchyliła decyzję organu I instancji i określiła w podatku od towarów i usług: za sierpień 2000 roku wysokość zobowiązania podatkowego - 0 zł., za wrzesień 2000 roku wysokość zobowiązania podatkowego - 0 zł., za październik 2000 roku wysokość zobowiązania podatkowego - 0 zł., za listopad 2000 roku wysokość zobowiązania podatkowego - 0 zł., za grudzień 2000 roku wysokość zobowiązania podatkowego - 0 zł. i za styczeń 2001 roku wysokość zobowiązania podatkowego - 0 zł.

Jak podano w uzasadnieniu powyższej decyzji, wymienioną decyzją z dnia [...] marca 2003 roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił S. S. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia 2000 roku do stycznia 2001 roku.

We wniesionym odwołaniu podatnik zarzucił naruszenie art. 27 ust.4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 52 ust.1 rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Rozpatrując odwołanie Izba Skarbowa wskazała, że - jak wynika z akt sprawy - w okresie objętym decyzją organu I instancji S.S. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą PPHU "[...]" Eksport-Import, przy czym w toku postępowania kontrolnego ustalono, że podatnik nie przechowuje ewidencji zakupu i sprzedaży VAT oraz faktur zakupu i sprzedaży, będących podstawą wpisów w tych ewidencjach, co spowodowane zostało - według twierdzeń strony - włamaniem do samochodu, w wyniku którego skradzione zostały dokumenty podatkowe firmy "[...]" za rok 2000 i 2001. Dokumenty firmy "[...]" zginęły jednak nie po raz pierwszy - zgłaszano kradzież dokumentów każdorazowo przy przeprowadzeniu kontroli zarówno za rok 1997, jak i 1998.

W związku z brakiem rejestrów zakupu, sprzedaży, dowodów źródłowych, wartość zakupów oraz sprzedaży w miesiącach od sierpnia 2000 roku do stycznia 2001 roku ustalono na podstawie przedstawionych przez podatnika duplikatów faktur.

W odniesieniu do zakwestionowanego przez organ I instancji, na podstawie § 50 ust.4 pkt 2 i ust.6 rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, prawa podatnika do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach nabycia wózka widłowego /faktura nr [...] z [...], tokarko-kopiarki /faktura nr [...] z [...].12.2000r./, centrum obróbczego /faktura nr [...] z [...].12.2000r./, automatu spawalniczego /faktura nr [...] z [...].12.2000r./, wystawionych przez "[A]" M. P., w W., ul. W., organ odwoławczy stwierdził, iż zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że M. P., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[A]" w W., ul. W., mimo rejestracji w Urzędzie Skarbowym nie prowadzi pod wskazanym adresem działalności gospodarczej, a ostatnią deklarację VAT-7 złożył za grudzień 1998 roku, a także że M. P. z lokalu pod wskazanym adresem został eksmitowany i według danych Centralnego Biura Adresowego /rejestracja PESEL/ nie figuruje jako zameldowany na terenie Polski. Również ustanowiony pełnomocnik firmy T. S. nie podejmuje korespondencji, a ustalenia urzędu skarbowego właściwego dla pełnomocnika wskazują, że pod podanym adresem taka osoba nie zamieszkuje. W świetle tych ustaleń przyjąć należało, że mimo rejestracji w roku 1998 "[A]" M. P. jest firmą nieistniejącą.

Ponadto za nieprawdziwością wymienionych transakcji kupna-sprzedaży maszyn i urządzeń przemawia fakt, że w firmie "[...]" brak jest jakichkolwiek innych dokumentów potwierdzających dokonywanie zakupu, jak wcześniejsze pisemne zamówienia, dokumentacja kosztów transportu maszyn z W., dokumentacja techniczno-ruchowych, dokumenty gwarancyjne, itp.

Faktury wystawione przez "[A]" M. P. /dotyczące sprzedaży wymienionych maszyn/ dla firmy "[...]" stwierdzały zatem czynności, które nie zostały dokonane, a co za tym idzie podatnik nie był uprawniony do korzystania z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Organ odwoławczy zauważył także, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje dopiero po otrzymaniu towaru /art.19 ust.3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym/, co w stanie sprawy nie miało miejsca.

Wobec ustalenia, iż obrót maszynami między nieistniejącą firmą "[A]" a PPHU "[...]" nie miał miejsca, stwierdzić należało, że również ich odsprzedaż innemu podmiotowi - firmie "[...]" nie mogła mieć miejsca.

Izba Skarbowa stwierdziła nadto, że z materiałów sprawy wynika, iż w grudniu 2000 roku firma "[...]" nabyła od firmy "[A]" fryzy dębowe /faktura nr [...] z [...].12. 2000r./, które następnie, w ilości 40 m3, przefakturowano na firmę "[...]" /faktury sprzedaży nr [...] z [...].12.2000r. oraz nr [...] z [...].12.2000r./ po cenie zakupu. Wykazany wyżej fakt nieistnienia firmy "[A]" świadczy jednak o fikcyjności transakcji między tą firmą a PPHU "[...]" i oznacza, że faktury wystawione przez "[A]" M. P. /dotyczące sprzedaży fryzów dębowych/ dla firmy "[...]" stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane, a co za tym idzie podatnik nie był uprawniony do korzystania z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Również rzekomej transakcji sprzedaży przez firmę "[...]" dla firmy "[B]" 50 m3 fryzów dębowych nie można, zdaniem organu odwoławczego, uznać za faktycznie mającą miejsce, z uwagi na to, iż firma ta w toku całego postępowania nie udokumentowała źródeł zakupu fryzów dębowych, nie okazała faktur zakupu ani też nie wykazała posiadania ich w remanencie na koniec poprzedniego roku. Skoro zatem PPHU "[...]" nie było w posiadaniu towaru, to nie mogło dokonać jego odsprzedaży, a to jednoznacznie wskazuje na fikcyjność transakcji.

Fikcyjność transakcji sprzedaży firmie "[B]" fryzów dębowych w ilości 90 m3 prowadzi do wniosku, że firma ta nie mogła dokonać wyrobu parkietu, jak i jego sprzedaży dla PPHU "[...]", co z kolei skutkuje koniecznością korekty podatku należnego z tytułu tej sprzedaży.

Izba Skarbowa dodała, że PPHU "[...]" nie wykazała sprzedaży 720 m2 rzekomo zakupionego od firmy "[B]" parkietu, ani też faktu posiadania go na stanie.

Z uwagi na powyższe ustalenia /brak towaru, który mógłby podlegać obróbce/ organ odwoławczy odmówił wiarygodności twierdzeniom S. S. dotyczącym przerobu fryzów dębowych na parkiet.

Odnośnie usług transportowych świadczonych przez firmę "[...]" organ odwoławczy stwierdził, że ich sprzedaż nie miała miejsca. Jak bowiem ustalono, firma "[...]" nie posiadała samochodu ciężarowego, nie przedstawiła też żadnych dokumentów świadczących o eksploatacji samochodu, nie zatrudniała kierowcy /podatnik nie posiada uprawnień do kierowania takimi pojazdami/, faktury nie zawierają żadnych informacji o trasie, rodzaju ładunku, stawce za 1 km, itp. Okazane oświadczenie A. T., mające potwierdzić jego pracę jako kierowcy, nie zostało potwierdzone w trakcie przesłuchania w charakterze świadka - zeznał on, że nie jeździł jako kierowca i nie woził żadnych towarów. Również umowa użyczenia samochodu, zawarta pomiędzy S. S. a J. N., nie może być uznana za dowód używania samochodu w firmie "[...]", a właściciel samochodu – J. N. także nie posiada uprawnień do prowadzenia samochodu ciężarowego, co zeznał do protokołu przesłuchania. Usługi transportowe dla firmy "[B]" wykonywane w okresie od 27 października do 28 grudnia 2000 roku nie zostały zatem potwierdzone żadnym dowodem świadczącym o eksploatacji samochodu ciężarowego, brak jest też jakichkolwiek innych dokumentów kosztowych potwierdzających eksploatację samochodu, jak wydatki dotyczące wynagrodzenia kierowcy, zakupu oleju napędowego. Z tych względów nie uznano za udowodniony faktu używania samochodu oraz świadczenia usług transportowych.

Wobec faktu, iż firma "[...]" nie świadczyła usług transportowych, Izba Skarbowa przyjęła, że faktury o numerach [...] z [...].10.2000r., [...] z [...].11.2000r., [...] z [...].11.2000r., [...] z 15.11.2000r., [...] z [...].12.2000r, [...] z [...].12. 2000r., [...] z [...].12.2000r., [...] z [...].12.2000r., [...] z [...].12. 2000r. nie mogą rodzić skutków podatkowych u ich wystawcy.

Również nierzeczywistym, w ocenie organu podatkowego drugiej instancji, jest fakt nabycia przez firmę "[...]" usługi remontowej, udokumentowanej wystawioną przez firmę "[B]" fakturą nr [...] z [...].09.2000r. na kwotę netto zł.10300,00 i VAT zł.2266,00. Firma "[B]", jak ustalono w dotyczącej jej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2003 roku, Nr [...], "wykonując" wymienioną usługę nie zatrudniała pracowników, nie posiadała odpowiednich narzędzi, nie wykazała żadnych udokumentowanych kosztów związanych z tym remontem, co przy wartości usługi przekraczającej kwotę zł.10000,00 jest, w ocenie organu odwoławczego, nierealne.

W sytuacji, gdy faktura nr [...] stwierdza czynności, które nie zostały dokonane, zgodnie z art.19 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie może stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w niej wykazany.

Z materiałów sprawy wynika ponadto, że firma "[...]" zakupiła od firmy "[B]" 201 ton zboża. Zboże to firma "[B]" "zakupywała" od producentów, co dokumentowała fakturami VAT RR, jednak poza tymi fakturami i zeznaniami producentów zboża, w tym sąsiadów i krewnych S. S., brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na fakt, iż do transakcji doszło. Jak to już wyjaśniono w decyzjach Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2003 roku, Nr [...], i z dnia [...] czerwca 2003 roku, Nr [...], ze względu na areał gruntów wątpliwe jest posiadanie takiej ilości zboża przez rolników, którzy rzekomo je sprzedali. Ponadto organ zwrócił uwagę, że końcowym odbiorcą zboża była firma "[A]" M. P., zaś - jak udowodniono wyżej - jest to firma nieistniejąca. Okoliczność "sprzedaży" zboża nieistniejącej firmie, a wcześniej zakup zboża od rolników w ilościach, które nie są wiarygodne, wskazują na to, że również transakcje zbożem w firmie "[B]" w rzeczywistości były fikcyjne.

W kontrolowanym okresie firma "[...]" dokonywała również obrotu tarcicą, który to obrót ograniczał się do refakturowania. Jak wykazało postępowanie, także z zakresu podatku dochodowego od osób fizycznych, zakończone decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2003 roku, Nr [...], obrót tarcicą dokonywany był pomiędzy M. W. oraz firmami "[B]" i "[...]". Jednak i te transakcje nie miały w rzeczywistości miejsca, o czym świadczy brak uzasadnienia gospodarczego tego rodzaju działań. Twierdzenia strony, iż M. W. sprzedawał tarcicę w celu jej "uszlachetnienia" /docięcia na wymiar i zaimpregnowania/ w świetle całości materiału dowodowego nie zasługują - zdaniem organu odwoławczego - na uznanie, gdyż strona i P. S. nie mają zaplecza technicznego ani do przewiezienia takiej ilości materiału, ani do dokonania rzekomego uszlachetnienia. Jak wynika z ustaleń, firmy "[B]" i "[...]" nie dysponowały samochodem ciężarowym, nie zatrudniały pracowników, nie dysponowały maszynami koniecznymi do cięcia i impregnacji tego materiału, nie przedstawiły dowodów na zakup środka do impregnacji. Nadto ilość tarcicy sprzedanej i, po przejściu przez obie wymienione firmy, kupionej przez M. W. jest dokładnie taka sama, natomiast skoro przesłuchany jako świadek M. W. zeznał, że uszlachetnianie polegało na segregowaniu tarcicy, odbieraniu desek uszkodzonych, docinaniu pod kątem prostym czół desek, docinaniu na dokładny wymiar długości, to ilość tarcicy po uszlachetnieniu powinna być mniejsza niż przed tym zabiegiem. Wyjaśnienia M. W., iż sprzedawano tarcicę z "tolerancją ilościową" na ewentualne odpady, tak jak inne wyjaśnienia składane przez tego świadka i przedkładane przez niego dokumenty, w świetle zgromadzonych materiałów nie zasługują na uwzględnienie. Nie stwierdzono nadto, aby w którejś z transakcji wystąpiła zapłata gotówką czy przelewem, we wszystkich transakcjach zapłata odbywała się przez kompensatę.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Izba Skarbowa stwierdziła, że wymienione transakcje miały na celu stworzenie pozoru prowadzenia działalności gospodarczej, która uzasadniałaby "zakup" maszyn /centrum obróbczego, tokarko-kopiarki, aparatu spawalniczego/, usług transportowych, itp.

W świetle przedstawionego materiału dowodowego organ podatkowy drugiej instancji stwierdził, analogicznie jak w decyzji z dnia [...] czerwca 2003 roku, Nr [...] w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych S. S. za rok 2000, że S. S. w 2000 roku nie osiągnął przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "[...]", nie poniósł też żadnych kosztów uzyskania przychodów.

W ocenie Izby Skarbowej, z uwagi na wykazany wyżej fakt niewykonywania przez S. S. w okresie objętym decyzją czynności podlegających opodatkowaniu, także pozostałe kwoty podatku naliczonego wykazane w składanych deklaracjach nie pomniejszają kwot podatku należnego, jako nie związane ze sprzedażą opodatkowaną - art.20 ust.2 ustawy o VAT. Organ dodał przy tym, iż w podatku dochodowym od osób fizycznych kwoty te uznane zostały za wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, a takie w myśl art.25 ust.1 pkt 3 ustawy o VAT nie stanowią podstawy do pomniejszenia podatku należnego.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Izba Skarbowa skorygowała podatek naliczony i należny wykazany przez S. S. w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące o kwoty podatku zawarte w fakturach, które nie dokumentują rzeczywistej sprzedaży. Są to: 1/ za sierpień 2000 roku: podatek naliczony zł.22231,00 /z faktur nr [...], [...], [...], [...], [...], podatek należny zł.27093,00 /z faktur nr [...], [...], [...], [...], [...], 2/ za wrzesień 2000 roku: podatek naliczony zł.19864,00 /z faktur nr [...], [...], [...], [...], [...] podatek należny zł.17782,00 /z faktur nr [...], [...], [...] za październik 2000 roku: podatek naliczony zł.12186,00 /z faktur nr [...], [...], [...], [...], [...], podatek należny zł.13664,00 /z faktur nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], za listopad 2000 roku: podatek naliczony zł.11986,00 /z faktur nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] podatek należny zł.16082,00 /z faktur nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], za grudzień 2000 roku: podatek naliczony zł.95659,00 /z faktur nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], podatek należny zł.102591,00 /z faktur nr [...], [...] [...], [...], za styczeń 2001 roku: podatek naliczony zł.4300,00 /z faktur nr [...], [...], [...], [...], [...] podatek należny zł.10251,00 /z faktur nr [...][...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]

W uzasadnieniu decyzji przedstawiono także stosowne rozliczenia w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 2000 roku do stycznia 2001 roku uwzględniające powyższe korekty, z których wynika, że w okresach tych u podatnika nie powstawało ani zobowiązanie podatkowe w tym podatku, ani też różnica podatku do zwrotu /do przeniesienia/.

Na zakończenie, odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Izba Skarbowa stwierdziła, że nie są one uzasadnione. Co prawda podstawa faktyczna i prawna decyzji organu I instancji zawiera sprzeczności, podlegała więc uchyleniu przez organ odwoławczy, jednakże organ ten nie stwierdził w sprawie naruszenia zasady praworządności /art.120 Ordynacji podatkowej/, zaufania do organów podatkowych /art.121 tej ustawy/, czy też zasady prawdy obiektywnej, oceny materiału dowodowego lub ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami /art.122, art.187 § 1, art.191, art.272 § 3 tej ustawy/.

S. S. wniósł na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, w której zarzucił, że decyzja ta wydana została z naruszeniem art.7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.120 i art.121 § 1 Ordynacji podatkowej, wniósł o jej uchylenie, a w uzasadnieniu podał, iż zaskarżona decyzja zawiera błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu, że w okresie objętym decyzją strona nie prowadziła działalności gospodarczej, chociaż materiał dowodowy świadczy o prawidłowości rozliczeń z urzędem skarbowym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z uzasadniającymi je argumentami.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art.3 i art.106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1271/ z dniem 1 stycznia 2004 roku utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz.368 z późn. zm./ i przestały funkcjonować ośrodki zamiejscowe tego Sądu, a w ich miejsce powstały wojewódzkie sądy administracyjne /art.85 powołanej ustawy/.

Stosownie do art.97 § 1 powołanej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, będący sądem właściwym zgodnie z art.13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270/.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz.1269 oraz art.3 § 1 powołanego prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ stwierdzić należy, że stosownie do art.2 i art.13 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz.50 z późn. zm., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie zwanej niżej "ustawą"/, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, eksport i import towarów lub usług oraz czynności wymienione w art.2 ust.3 ustawy, przy czym podstawą opodatkowania jest - jak stanowi art.15 ust.1 ustawy - obrót, tj. kwota należna z tytułu sprzedaży towarów, pomniejszona o kwotę należnego podatku /z zastrzeżeniem art.16 i 17, niemającym znaczenia w niniejszej sprawie/, a obowiązek podatkowy powstaje w zasadzie - zgodnie z art.6 ust.1 - z chwilą wydania /dostarczenia/, przekazania, zamiany, darowizny towaru lub wykonania usługi, o których mowa w art.2 /z zastrzeżeniem art.6 ust.2-10/.

Jednocześnie, z mocy art.19 ustawy, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, a zgodnie z art.21 ustawy - w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art.19 ust.2 i 2a, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, ma prawo do obniżenia o tę różnicę podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu tej różnicy na rachunek bankowy. Prawo to nie jest jednak bezwarunkowe - musi być ono zrealizowane przez podatnika w oznaczonym przepisami trybie i czasie /art.19 ust.3 - 4 ustawy/, a nadto podlega innym ograniczeniom, wynikającym w szczególności z art.25 ust.1 ustawy oraz przepisów, wydanego na podstawie art.23 pkt 1 ustawy, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 roku, w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 109, poz.1245 z późn. zm., w brzmieniu obowiązującym w okresie, podatku za który dotyczy decyzja, zwanego dalej "rozporządzeniem"/, w tym jego § 50 ust.4 pkt 5 lit.a/, zgodnie z którym w przypadku, gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

W ocenie Sądu zaskarżona w sprawie niniejszej decyzja zgodna jest z przytoczonymi przepisami prawa materialnego i wydana została bez mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz.926 z późn. zm./, w szczególności zaś z zachowaniem jej art.122, art.180 § 1, art.187 § 1, art.191 i art.210 § 4, nakładających na organ prowadzący postępowanie podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, wykorzystania w tym celu w charakterze dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, wyczerpującego rozpatrzenia i całościowej i logicznej oceny zgromadzonego materiału oraz ujawnienia w uzasadnieniu decyzji wniosków z tej oceny w kontekście ich wpływu na wynik sprawy, co potwierdza treść cytowanego wyżej obszernie jej uzasadnienia.

W świetle materiału dowodowego sprawy za uzasadnione i logicznie wywiedzione uznać należy ustalenia organu odwoławczego, że skarżący S. S. nie wykonywał w miesiącach od sierpnia 2000 roku do stycznia 2001 roku czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ani nie dokonywał zakupów towarów handlowych, czynności obrotu gospodarczego /nabycia i sprzedaży/, które mają potwierdzać okazane w toku postępowania dokumenty księgowe /ich duplikaty/, w rzeczywistości nie miały miejsca, a wykazane w nich kwoty nie są kwotami należnymi /obrotem/ w rozumieniu art.15 ust.1 ustawy lub kwotami podatku określonymi w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług /podatkiem naliczonym/, o których mowa w art.19 ust.2 ustawy.

Jak wykazały organy podatkowe, a skarżący nie przedstawił dowodów przeciwnych, M. P., mający prowadzić działalność gospodarczą pod nazwą "[A]" pod adresem ul. W. w W., nie prowadził w 2000 roku i w styczniu 2001 roku działalności gospodarczej pod adresem wskazanym w, jakoby przez niego wystawianych, fakturach, nie składał deklaracji ani zeznań podatkowych, nie posiada na terenie Rzeczypospolitej Polskiej zameldowania, natomiast występujący jako jego pełnomocnik T. S. nie zamieszkuje pod adresem ujawniony w pełnomocnictwie i w ewidencji działalności gospodarczej. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu odwoławczego, że M. P., jako podmiot prowadzący we wskazanym okresie działalność gospodarczą, uznać należało za podmiot nieistniejący, zaś wynikające z dokumentacji skarżącego jego transakcje z tym podmiotem - za niedokonane /fikcyjne/, z konsekwencjami zarówno odnośnie braku czynności sprzedaży /zboże i koparko-ładowarka/, jak i niedokonania w rzeczywistości czynności zakupu /maszyny i urządzenia i fryzy dębowe/.

Skoro S. S. nie zakupił od M. P. fryzów dębowych, to nie mógł ich odsprzedać P. S., mającemu - według twierdzeń strony i dokumentów - prowadzić działalność gospodarczą w firmie "[B]", której pełnomocnikiem był S. S. W konsekwencji z kolei S. S. nie mógł też zakupić od P. S. parkietu, wykonanego jakoby w wymienionych wyżej fryzów, przy czym podkreślić należy, że strona nie wykazała również, aby P. S. dysponował materiałem na parkiet z innego źródła oraz aby posiadał zaplecze techniczne niezbędne do transportowania i składowania materiału na parkiet i parkietu oraz wytwarzania parkietu, nie przedstawiono też dokumentów potwierdzających zakup tego rodzaju usług u osoby trzeciej.

Podobnie, wobec tego, że nie nabył od M. P. automatu spawalniczego, centrum obróbczego, tokarko - kopiarki, S. S. nie mógł sprzedać ich P. S.

Jeśli chodzi natomiast o zboże, o którym mowa wyżej, to za prawidłową uznać także należy ocenę organu odwoławczego, że - w świetle danych o wysokości plonów zboża - zeznania świadków, którzy mieli jakoby być sprzedawcami zboża, nie są wiarygodne, a w całokształcie ustalonych w sprawie i przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności związanych z "zakupem" i "sprzedażą" tego zboża - że w rzeczywistości nie miała miejsca nie tylko sprzedaż tego zboża M. P, ale także jego zakup od P. S.

W materiale dowodowym znajduje też uzasadnienie stanowisko organu odwoławczego, że w rzeczywistości nie miał miejsca obrót tarcicą, dokumentowany - w okresie, którego dotyczy decyzja - jako odbywający się pomiędzy skarżącym, P. S. i M. W. W toku postępowania wykazane zostało, że ilość kupowanego i sprzedawanego drewna była taka sama, a S. ani P. S. nie mieli technicznych możliwości cięcia i impregnowania drewna, co wyklucza - jak słusznie oceniła Izba Skarbowa - uznanie za wiarygodne wyjaśnień składanych w tym przedmiocie przez skarżącego i M. W., które zresztą są częściowo rozbieżne - wskazują różne gospodarcze uzasadnienie omawianych transakcji. Podkreślić przy tym należy, że udzielając wyjaśnień w zakresie gospodarczego uzasadnienia omawianych transakcji skarżący ani jego kontrahenci na żadnym etapie postępowania nawet nie twierdzili, że wystawianie kolejnych faktur na zakup i sprzedaż tarcicy uzasadnione było zawartą między nimi umową o pośrednictwo określonego rodzaju i na oznaczonych warunkach.

W sytuacji, gdy S. S., jego brat P. ani właściciel samochodu J. N. nie posiadali uprawnień do kierowania samochodem ciężarowym, przesłuchany w charakterze świadka A.T., mający według strony świadczyć usługi kierowcy takiego pojazdu, zeznał, że usług takich nie wykonywał oraz logicznie wyjaśnił rozbieżności między takim zeznaniem a treścią oświadczenia złożonego wobec notariusza, a strona nie przedstawiła dowodów ani na okoliczność zapewnienia usług innego kierowcy, ani na okoliczność zakupu paliwa do samochodu ciężarowego, za prawidłową i nienaruszającą art.187 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej uznać należy ocenę, że skarżący nie świadczył usług transportowych. Wobec tego, nawet gdyby istotnie wykonywana była naprawa takiego samochodu, to podatek określony w fakturze ją dokumentującej nie mógłby być odliczony ze względu na art.25 ust.1 pkt 3 ustawy w związku z art.22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz. U. Nr 14 z 2000r., poz.176 z późn.zm./.

Materiał dowodowy sprawy uzasadnia także uznanie za niemające w rzeczywistości miejsca transakcje zakupu i sprzedaży wózka widłowego. Brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący sprzedał wymienione urządzenie, skoro źródła jego nabycia nie potrafił wiarygodnie wykazać /wózek widłowy został jakoby zakupiony od M. P., o którym mowa wyżej/, a podmiot, który ostatecznie stał się właścicielem - jakoby tego właśnie - urządzenia, posiada wózek widłowy bez jakichkolwiek cech umożliwiających jego indywidualizację i pochodzenie.

W świetle dokonanych w sprawie ustaleń za uprawniony uznać należy pogląd organu odwoławczego, iż podatnik nie wykazał, aby w miesiącach od sierpnia 2000 roku do stycznia 2001 roku dokonywał jakichkolwiek zakupów towarów lub usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną.

Zauważyć w tym miejscu należy, że ustalając, iż w rzeczywistości nie miały miejsca czynności zakupu przez skarżącego maszyn i urządzeń, zboża, fryzów dębowych, parkietu, tarcicy, usługi remontowej i dając temu jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Izba Skarbowa nie powołała w tej decyzji - z naruszeniem art.210 § 1 pkt 4 i § 4 Ordynacji podatkowej - wymienionego wyżej § 50 ust.4 pkt 5 lit.a/ rozporządzenia, stanowiącego prawidłową podstawę wyłączenia prawa podatnika do obniżenia podatku należnego /również - do zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego/ o podatek naliczony zawarty w fakturach mających dokumentować te, w rzeczywistości niedokonane, czynności. Wobec jednak istnienia tej podstawy prawnej oraz jednoznaczności stanowiska organu odwoławczego przedstawionego w zaskarżonej decyzji wskazane naruszenie nie mogło mieć, zdaniem Sądu, znaczenia dla wyniku sprawy.

Na zakończenie stwierdzić należy, że skarżący miał zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu.

Wobec powyższego, skoro nie zachodzą ustawowe przesłanki do uwzględnienia skargi, należało ją oddalić na podstawie art.151 powołanego wyżej prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.