Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 739/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w części
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia ...marca 2018 r. nr ... w przedmiocie zwrotu środków przeznaczonych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w części.


UZASADNIENIE

Pismem z 9 kwietnia 2018 r. A. B. (dalej jako: "skarżący" lub "strona"), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej skarżąc ją w części, tj. co do kwoty [...] zł.

W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji w zaskarżonej części. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, iż wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego przeciwko stronie, a także wyegzekwowanie spornej należności pieniężnej wraz z odsetkami, niewątpliwie wyrządzi znaczną szkodę w majątku skarżącego i spowoduje trudne do odwrócenia skutki wskutek utraty przez niego płynności finansowej, a nawet możliwej niewypłacalności, a w konsekwencji problemy w spłacie wierzytelności cywilnoprawnych z umów kredytu i leasingu oraz ryzyko likwidacji działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie podane przez skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11, dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Pełnomocnik jedynie ogólnikowo stwierdził, iż wyegzekwowanie spornej należności wyrządzi znaczną szkodę w majątku skarżącego i spowoduje trudne do odwrócenia skutki wskutek utraty przez niego płynności finansowej, a nawet możliwej niewypłacalności, a w konsekwencji problemy w spłacie wierzytelności cywilnoprawnych z umów kredytu i leasingu oraz ryzyko likwidacji działalności gospodarczej. Skarżący nie przedstawił jednak ani swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazał konkretnych skutków finansowych jakie miałoby dla jej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji.

Jak już wcześniej wspomniano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji (w tym majątkowej), która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13 (dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślenia wymaga fakt, iż w niniejszej sprawie skarżący nie przedłożył wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować jego aktualną kondycję finansową oraz potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku.

Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na stronę, tj. zobowiązanie do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji.

Reasumując, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.