Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1471/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22*4  ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 10 poz 65
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Eugeniusz Wasilewski Protokolant specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2012 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] grudnia 2011 r. B. O. (dalej jako skarżący) wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności m.in. rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy [...] z [...] stycznia 2005 r. w sprawie wyznaczenia na stanowisko służbowe referenta prawnego w Dowództwie [...] w części dotyczącej zaszeregowania tego stanowiska służbowego do grupy uposażenia [...]. Skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 224 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. nr 10, poz. 65 ze zm.), poprzez przyznanie radcy prawnemu będącemu żołnierzem zawodowym uposażenia w wysokości niższej niż przysługująca na stanowisku głównego specjalisty ([...]).

Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a., stwierdził nieważność powyższego rozkazu personalnego we wnioskowanym zakresie.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ w pierwszej kolejności wskazał, że skarżący został wyznaczony na stanowisko służbowe referenta prawnego, a nie radcy prawnego. Do stanowiska tego została przypisana specjalność "radca prawny" i wymóg świadczenia pomocy prawnej, co oznacza, że skarżącemu przysługuje uposażenie na poziomie nie niższym niż wynikające z ustawy o radcach prawnych.

W dalszej kolejności organ podał, że w sprawie niniejszej doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa, skutkującego nieważnością przedmiotowego aktu administracyjnego. Treść rozstrzygnięcia pozostaje bowiem w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, zaś charakter tego naruszenia powoduje, że rozstrzygnięcie nie może zostać zaakceptowane jako akt pochodzący od organu praworządnego państwa.

Organ zwrócił uwagę, że ustawa o radcach prawnych odnosi się m.in. do sprawy wysokości uposażenia, jakie powinni otrzymywać radcowie prawni – żołnierze zawodowi. Skarżący był uprawniony do otrzymywania uposażenia na zasadach i w wysokości obowiązującej w Dowództwie [...], przy czym jego uposażenie zasadnicze nie mogło być niższe od uposażenia przewidzianego dla stanowiska służbowego głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska służbowego. Zdaniem organu porównania uposażenia należy dokonać w odniesieniu do stanowiska służbowego głównego specjalisty, występującego w jednostce wojskowej, w której radca prawny pełni służbę wojskową, a w razie braku takiego stanowiska – do innych kluczowych stanowisk służbowych występujących w jednostce wojskowej. W Dowództwie [...] nie występowało stanowisko służbowe głównego specjalisty, a zatem porównania uposażenia radcy prawnego należało dokonać w odniesieniu do innych równorzędnych stanowisk służbowych. Dokonanie takiego porównania doprowadziło organ do przekonania, że stanowisko służbowe radcy prawnego było zaszeregowane do niższej grupy uposażenia względem tych stanowisk, które były zaszeregowane do grupy uposażenia [...]. Takie – niższe względem innych kluczowych stanowisk służbowych – zaszeregowanie stanowiska służbowego radcy prawnego, w ocenie organu, pozwala na sformułowanie zarzutu rażącego naruszenia przepisu art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych.

Uwzględniając orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym wszystkim radcom prawnym pełniącym służbę w [...] należy zapewnić poziom uposażeń odpowiadającym uposażeniom głównego specjalisty, organ ustalił, że w [...] stanowiska służbowe głównych specjalistów były zaszeregowane do grup uposażenia [...] i [...]. Skarżący otrzymywał więc uposażenie zasadnicze na poziomie niższym od uposażeń, jakie w [...] otrzymywali żołnierze zawodowi zajmujący stanowiska służbowe głównych specjalistów.

Reasumując organ wskazał, że skarżący, w okresie zajmowania stanowiska służbowego radcy prawnego, otrzymywał uposażenie zasadnicze na poziomie niższym od uposażeń otrzymywanych przez żołnierzy zawodowych zajmujących kluczowe stanowiska służbowe w [...], a także od uposażeń otrzymywanych przez żołnierzy zawodowych zajmujących stanowiska służbowe głównych specjalistów w innych jednostkach wojskowych.

Tym samym doszło do oczywistego naruszenia przepisu art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Taka sytuacja – zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wnosił o ponowne rozpatrzenie powyższej decyzji w zakresie dotyczącym wyłącznie jej uzasadnienia, celem dokonania korekty "poprawki" w zakresie wskazania zaszeregowania stanowiska służbowego do grupy uposażenia przewidzianego dla głównego specjalisty [...]. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie niewłaściwie zinterpretowane zostały pojęcia "stanowiska głównego specjalisty" lub "innego równorzędnego stanowiska". W uzasadnieniu decyzji wykazane zostało, iż stanowiska służbowe głównych specjalistów, zaszeregowane były do grup uposażenia [...] oraz [...], co wprowadza swoisty dualizm, który w dalszej części postępowania administracyjnego powodował będzie dowolność interpretacyjną w zakresie przyjęcia przez organ administracyjny właściwej grupy uposażenia przy wyliczeniu różnicy wynagrodzenia za okres, którego przedmiotowe stwierdzenie nieważności dotyczy.

Skarżący podkreślił, że stanowisko głównego specjalisty w strukturze [...] zaszeregowane zostało do stopnia etatowego pułkownika oraz do grupy uposażenia [...]. Tymczasem posiadany przez niego w [...] stopień etatowy [...] i grupa uposażenia [...] zostały zaszeregowane do stanowiska specjalisty, co wskazuje w sposób jednoznaczny, że uposażenie skarżącego nie kształtowało się na poziomie uposażenia głównego specjalisty.

Decyzją z [...] lipca 2012 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podkreślając, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które jest postępowaniem kasacyjnym, nie jest dopuszczalne wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, zastępującego uchylone rozstrzygnięcie.

Organ zwrócił uwagę, że uzasadnienie decyzji stwierdzającej nieważność nie uprawnia do żądania wypłaty uposażenia w określonej wysokości, tj. według grupy uposażenia wskazanej w tym uzasadnieniu. Oznacza to, że na podstawie decyzji stwierdzającej nieważność skarżący nie może domagać się wypłaty uposażenia w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia [...]. Uzasadnienie nie może bowiem zastępować najistotniejszego elementu decyzji jakim jest jej rozstrzygnięcie. To rozstrzygnięcie kreuje sytuację prawną strony postępowania administracyjnego i jest wiążące dla innych organów. Treść uzasadnienia nie wpływa natomiast na sytuację prawną strony postępowania. Z tego też względu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują zmiany (skorygowania) treści uzasadnienia decyzji. Wynika to z art. 138 K.p.a., w którym zawarto treść rozstrzygnięć jakie mogą zapaść w postępowaniu odwoławczym.

W dalszej kolejności organ podał, że uzasadnienie zawarte w decyzji Ministra Obrony Narodowej miało na celu wskazanie przesłanek, którymi kierował się organ, stwierdzając nieważność swojej decyzji, w części dotyczącej grupy uposażenia. Uzasadnienie to zawierało również informację o zaszeregowaniu stanowisk służbowych głównych specjalistów w [...]. Organ, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, musiał przywołać zaszeregowanie wszystkich stanowisk służbowych głównych specjalistów występujących w [...], a nie tylko tych stanowisk, które są zaszeregowane do grupy uposażenia [...].

Podsumowując, organ stwierdził, że argumenty przywołane przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy będą miały istotne znaczenie w sprawie o przyznanie uposażenia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zaskarżył uzasadnienie decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej z [...] lipca 2012 r. i wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uzasadnienia oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej z [...] kwietnia 2012 r. w części dotyczącej uzasadnienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący wskazał, iż uzasadnienie, jako część składowa decyzji administracyjnej, pełni funkcję zewnętrzną, tj. ma wpływ na postępowanie w innych sprawach. Wykazanie, że stanowiska służbowe głównych specjalistów zaszeregowane były do grupy uposażenia [...] i [...] może w postępowaniu o przyznanie uposażenia powodować wątpliwości interpretacyjne i doprowadzić do braku przyjęcia przez organ właściwej grupy uposażenia przy wyliczaniu różnicy wynagrodzenia za okres, którego przedmiotowe stwierdzenie nieważności dotyczy.

Akcentując możliwość zaskarżenia samego uzasadnienia decyzji zarówno w trybie administracyjnym, jak i w drodze skargi do sądu administracyjnego, skarżący podtrzymał w całości swoją argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Nie podzielił przekonania skarżącego, że naruszeniem prawa jest wskazanie w zaskarżonej decyzji, że stanowiska służbowe głównych specjalistów były również zaszeregowane do grupy uposażenia [...].

Organ podkreślił, iż w żadnym z przywołanych przez skarżącego orzeczeń sądowych nie zamieszczono oceny prawnej, zgodnie z którą, w razie gdy stanowiska służbowe głównych specjalistów są zaszeregowane do grup uposażenia [...] i [...], radcy prawnemu przysługuje grupa [...].

W piśmie procesowym z [...] września 2012 r. skarżący wnioskował o dopuszczenie dowodu z dokumentów niejawnych pozostających w posiadaniu organu, tj. z zarządzenia nr [...] Ministra Obrony Narodowej z [...] stycznia 2008 r. w sprawie określenia nazw stanowisk służbowych, ich liczby wraz z zaszeregowaniem określonego do stopnia etatowego, grupy uposażenia oraz korpusu osobowego i grupy osobowej dla żołnierzy zawodowych [...] – Teczka nr [...] z 2008 r. w [...] nr [...] w [...] oraz z zarządzenia nr [...] Ministra Obrony Narodowej z [...] marca 2009 r. w sprawie określenia nazw stanowisk służbowych, ich liczby wraz z zaszeregowaniem określonego do stopnia etatowego, grupy uposażenia oraz korpusu osobowego i grupy osobowej dla żołnierzy zawodowych [...] – Teczka nr [...] z 2009 r. w [...] nr [...] w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia uczyniono uzasadnienie decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej z [...] lipca 2012 r., a w szczególności wykazanie przez organ, że stanowiska służbowe głównych specjalistów, przeznaczone dla żołnierzy zawodowych, zaszeregowane były do grup uposażenia [...] i [...].

Zdaniem skarżącego takie zapatrywanie organu wprowadza w sprawie swoisty dualizm, który w dalszej części postępowania administracyjnego, tj. o przyznanie uposażenia, powodował będzie wątpliwości interpretacyjne.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami i zakresem skargi, w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy na gruncie obowiązujących przepisów w ogóle istnieje możliwość zaskarżenia decyzji w części dotyczącej jej uzasadnienia.

Powyższa wątpliwość wynika z faktu, że kwestia ta wprost nie została uregulowana ani w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, ani w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozstrzygając tę kwestię, zauważyć trzeba, że decyzja administracyjna jako przejaw woli organu administracji stanowi całość, w której poszczególne jej części, a w szczególności podstawa prawna, przesłanki faktyczne, samo rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają, warunkują i powinny być oceniane łącznie. Wszelkie nieprawidłowości w sferze określonego elementu mogą rzutować tylko na ten element – część decyzji, mogą także oznaczać wadliwość całej decyzji, w zależności od okoliczności danej sprawy.

W związku z powyższym, jak podnosi się w doktrynie, niejako "naturalną" implikacją cech decyzji administracyjnej jest możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji w zakresie wszystkich jej elementów, w tym również uzasadnienia, jako jej integralnej części (por. poglądy wyrażone w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 53; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2009, s. 24; J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 24).

Również w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd ten zyskał aprobatę i znalazł odzwierciedlenie w licznych wyrokach (dla przykładu por.: wyrok NSA z 28 czerwca 1982 r. sygn. akt I SA 47/82 – LexPolonica nr 297477; wyrok NSA z 30 czerwca 1983 r. sygn. akt I SA 178/83 – ONSA 1983, nr 1, poz. 51 z glosą J. Zimmermanna – NP 1985, nr 5, s. 15; wyrok NSA z 20 maja 1998 r. sygn. akt I SA 1896/97 – Lex nr 44519; wyrok WSA w Lublinie z 19 października 2004 r. II SA/Lu 161/04 z glosą J. Borkowskiego – OSP z 2006 r. nr 2, poz. 15; wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 marca 2011 r. II SA/Bd 1531/10 – http://cbois.nsa.gov.pl; wyrok NSA z 22 lipca 2010 r. I OSK 223/10 – Lex nr 694348).

Nie wdając się w dalsze szczegółowe rozważania na ten temat uznać należy, i takie jest stanowisko Sądu orzekającego w sprawie, że skoro w świetle art. 107 § 1 K.p.a., uzasadnienie decyzji administracyjnej stanowi konieczny i istotny jej element, będący "zwykłą" i "niezbędną" jej częścią w sensie składnika decyzji, to tym samym skarga na uzasadnienie decyzji, jak też sądowa kontrola tego uzasadnienia, mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych jako orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.

Podkreślić przy tym trzeba, że z uwagi na fakt, że uzasadnienie jest integralną częścią decyzji, to zaskarżenie samego uzasadnienia do sądu administracyjnego może skutkować tym, że decyzja będzie musiała być uchylona przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., w takim zakresie, w jakim decyzja dotknięta jest niezgodnością z prawem (por. glosa J. Borkowskiego do wyroku WSA w Lublinie z 19 października 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 161/04 – OSP 2006, z. 2, poz. 15). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź też naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu w uzasadnieniu decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] nie doszło do naruszenia prawa skutkującego koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego.

W sprawie istotne jest, że postępowanie wszczęte na skutek wniosku skarżącego z [...] grudnia 2011 r. toczyło się w trybie nadzwyczajnym, wskazanym w art. 156 K.p.a.

W doktrynie podkreśla się, że działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 K.p.a. wymaga innego podejścia do sprawy, organ staje wobec kwestii czysto prawnych, które powinny być rozstrzygnięte wedle zasad stosowania kasacji. Organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, a jedynie ocenia ją z punktu widzenia wystąpienia przesłanek skutkujących jej nieważnością.

W przedmiotowej sprawie organ musiał orzec, czy zaszeregowanie stanowiska służbowego referenta prawnego w Dowództwie [...], na które został wyznaczony skarżący, do grupy uposażenia [...], zostało dokonane z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie bowiem z art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych wynagrodzenie radcy prawnego wykonującego zawód na podstawie stosunku pracy nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy.

W celu ustalenia zaszeregowania stanowisk służbowych głównych specjalistów do grup uposażenia organ dokonał przeglądu stanowisk służbowych głównych specjalistów występujących w [...] i ustalił, że były to stanowiska służbowe zaszeregowane do grup uposażenia [...] i [...]. Ustalenia te doprowadziły organ do wyprowadzenia prawidłowego wniosku, że w sytuacji, gdy skarżący otrzymywał uposażenie na niższym poziomie od uposażeń otrzymywanych przez żołnierzy zawodowych zajmujących stanowiska służbowe głównych specjalistów, wobec zaszeregowania jego stanowiska do grupy uposażenia nieprzewidzianej dla stanowiska głównego specjalisty, to stanowiło to rażące naruszenie przepisu art. 224 ustawy o radcach prawnych. Ustalenia dokonane przez organ znajdują potwierdzenie w dokumentacji, z której dowód na wniosek skarżącego został przeprowadzony przez Sąd.

Jak wynika bowiem z analizy przedłożonych przez organ zarządzeń, w okresie istotnym dla przedmiotowej sprawy w [...] istniały stanowiska służbowe głównych specjalistów zaszeregowane do grupy uposażenia [...].

Nie można zatem uznać, że organ dokonał niewłaściwej interpretacji pojęcia "stanowiska głównego specjalisty" i "innego równorzędnego stanowiska".

W tak zarysowanych okolicznościach faktycznych organ – wbrew stanowisku skarżącego – nie był uprawniony do uwzględnienia tylko tych stanowisk głównych specjalistów, które są zaszeregowane do grupy uposażenia [...] .

Dla uzasadnienia swojego stanowiska był natomiast zobowiązany do przywołania zaszeregowania wszystkich stanowisk służbowych głównych specjalistów występujących w [...], tak aby argumentację organu można było uznać za wyczerpującą.

Nie można zatem przyjąć, że w sytuacji, gdy w [...] występują stanowiska służbowe głównych specjalistów zaszeregowane do grupy uposażenia [...], organ winien w swojej argumentacji odwołać się jedynie do stanowisk głównych specjalistów zaszeregowanych do grupy uposażenia [...].

W tym kontekście zwrócić należy uwagę na istotny aspekt przedmiotowej sprawy, a mianowicie, że stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Dowódcy [...] z [...] stycznia 2005 r. w części dotyczącej zaszeregowania stanowiska do grupy uposażenia, nie upoważnia skarżącego do dochodzenia należnego uposażenia według grupy uposażenia wskazanej w uzasadnieniu decyzji o stwierdzeniu nieważności. Jak już bowiem zwrócono wcześniej uwagę, decyzja ta nie rozstrzyga merytorycznie o istocie sprawy, czyli o grupie uposażenia należnej skarżącemu. Ani organ, ani Sąd w przedmiotowym postępowaniu, z uwagi na jego charakter, nie są uprawnione do formułowania kategorycznego stanowiska w tej kwestii. Decyzja ta nie będzie bowiem wykonywana przez organ finansowy. Nie można zatem mówić o jakichkolwiek wątpliwościach interpretacyjnych jakie mogą pojawić się w przyszłym postępowaniu.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza wobec odwołania się przez skarżącego do licznego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zasadnym jest – zdaniem Sądu – wskazanie, że organ w swojej analizie stanowisk służbowych występujących w Dowództwie [...], jak i w całych [...], wpisał się w orzecznictwo sądowoadministracyjne, które nie jest jednolite. Dominuje wprawdzie pogląd, zgodnie z którym, gdy w jednostce wojskowej, w której radca prawny pełni służbę nie występuje stanowisko służbowe głównego specjalisty, a stanowisko takie istnieje w strukturze organizacyjnej [...], to żołnierz zawodowy będący radcą prawnym musi otrzymywać uposażenie co najmniej na takim właśnie poziomie (por. np. wyrok NSA z 3 września 2009 r. I OSK 1494/08, z 25 września 2009 r. I OSK 1493/08, publ. http://cbois.nsa.gov.pl). Odnotować trzeba jednak i pogląd przeciwny, wyrażony w wyroku NSA z 6 lutego 2012 r. I OSK 994/11 (publ. http://cbois.nsa.gov.pl), zgodnie z którym przy ocenie statusu prawnego żołnierza zawodowego uwzględnia się wyłącznie jednostkę organizacyjną, w której pełni on służbę.

Minister Obrony Narodowej w swojej decyzji, biorąc pod uwagę, że w Dowództwie [...] nie występowało stanowisko służbowe głównego specjalisty, dokonał porównania uposażenia radcy prawnego w odniesieniu do innych równorzędnych stanowisk służbowych w tej jednostce organizacyjnej występujących, jak również dokonał przeglądu stanowisk służbowych głównych specjalistów występujących w [...]. Biorąc zatem pod uwagę rozbieżność występującą w orzecznictwie, organ przeanalizował dwie sytuacje i na potrzeby przedmiotowej sprawy argumentację organu opartą o te analizy uznać należy za prawidłową.

Marginalnie wskazać należy na oczywistą omyłkę, jaka wystąpiła w decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. w określeniu grupy uposażenia. Z rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy [...] z [...] stycznia 2005 r. wynika bowiem, że stanowisko służbowe, na które wyznaczono skarżącego, zostało zaszeregowane do grupy uposażenia [...], a nie [...], jak podano w decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...].

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., skargę jako niezasadną oddalił.