Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 104/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Łąpieś - Rosińska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku O. Sp. z o.o. z siedzibą w O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 104/10.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2010 r. oddalił skargę O. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska.

Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej r. pr. B. M. w dniu 29 kwietnia 2010 r.

Pełnomocnik skarżącej w dniu 27 maja 2010 r. (k. [...] akt sądowych) nadała w urzędzie pocztowym skargę kasacyjną zaadresowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten zaś, w dniu 1 czerwca 2010 r. (data prezentaty Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) skierował ją do sądu właściwego, tj. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniesioną przez stronę skarżącą skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia wskazał, że skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnik skarżącej w dniu 22 czerwca 2010 r. (k. [...] akt sąd.)

Pismem z dnia 28 czerwca 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2010 r. wnosząc o uchylenie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2010 r. oraz – z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia zażalenia – o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej z dnia 17 maja 2001 r.

Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2010 r.

Wobec tego, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2010 r. stało się prawomocne, należało rozpoznać wniosek pełnomocnik skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu ww. wniosku pełnomocnik skarżącej wskazała, iż prowadzi jednoosobową kancelarię prawną. Do czynności techniczno – biurowych korzysta z pomocy sekretarki, która w tym czasie przebywała na urlopie. Podniosła, iż w dniu 27 maja 2010 r. uległa zatruciu pokarmowemu, które całkowicie wykluczało jej aktywność w jakiejkolwiek dziedzinie na dwa dni. Pamiętając jednak o terminie złożenia skargi kasacyjnej skorzystała z pomocy syna. Ponadto przed upływem terminu do jej wniesienia ww. skarga znajdowała się już w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Wskazała, iż zachowany został również termin z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż o uchybieniu terminu dowiedziała się w dniu otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, tj. 23 czerwca 2010 r. Do skargi załączony został dowód uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.), przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek o przywróceniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Należy bowiem przyjąć, iż przywołana we wniosku przyczyna uchybienia terminowi – czyli niewiedza pełnomocnika o tym uchybieniu z uwagi na niewłaściwe zaadresowanie skargi (do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) – ustała z chwilą doręczenia postanowienia o odrzuceniu spóźnionej skargi kasacyjnej od wyroku. Przedmiotowe postanowienie zostało bowiem doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 czerwca 2010 r. (k. [...]), a zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej złożyła w dniu 28 czerwca 2010 r. (k. [...] koperta zawierająca datę nadania pisma w urzędzie pocztowym).

Dalszą kwestią pozostaje jednak okoliczność, czy pełnomocnik skarżącej uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu.

W tych ramach należy podkreślić, iż zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się bardzo rygorystyczne kryteria oceny postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie (por. poglądy przytoczone przez B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J, Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2005, s. 334 i n.). Według nich "wiążą się one z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa" (Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem, Warszawa 1989, t. I, s. 274), a "o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stał się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (...). W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 136, por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. II SA 4162/01, Palestra 2004, nr 1, s. 225).

Omówione kryteria ujmowane są jeszcze surowiej w odniesieniu do osób, które – tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. I SA/Gd 745/98). Osoby te zobowiązane są bowiem do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego.

W świetle wcześniejszych wywodów jest jednak poza sporem, że pełnomocnik skarżącej można obciążyć odpowiedzialnością za błąd popełniony przez jej syna, a tym samym przypisać jej winę w uchybieniu wspomnianego terminu. Niepodobna usprawiedliwić tego, że profesjonalna pełnomocnik korzystając z pomocy syna, który nie miał przecież obowiązku znać procedury wnoszenia skargi kasacyjnej do Sądu, nie pouczyła go o właściwym zaadresowaniu koperty zawierającej ww. skargę.

Na marginesie warto jedynie zauważyć, iż pełnomocnik nie nadesłała do Sądu żadnego dowodu uprawdopodobniającego jej chorobę (np. zwolnienie lekarskie).

Mając powyższe na uwadze nie można uznać, że w sprawie zostały spełnione przesłanki przywrócenia terminu określone w art. 86 § 1 P.p.s.a.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.