Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 708/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2 pkt 12, art. 46a,  art. 34 ust. 4 pkt 2, art. 46b
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Asesor WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r., na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z [...], znak: [...], po rozpoznaniu odwołania S.G. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z [...] 2020 r. w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 15000 zł za naruszenie obowiązku kwarantanny odbywanej w związku z przekroczeniem granicy państwowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2019. poz. 59 ze zm.) i art. 15 zzzn ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 566 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że 9 kwietnia 2020 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. wpłynęła notatka urzędowa dotycząca naruszeń, zakazów lub ograniczeń związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 sporządzona przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w B., w której wskazano, że [...] 2020 r. S.G. dopuścił się ponownego naruszenia obowiązku kwarantanny poprzez opuszczenie budynku Sanatorium "O.", które stanowiło miejsce odbywania przez niego kwarantanny w okresie 4-17 kwietnia 2020 r., i przebywanie po drugiej stronie ulicy na ławce w towarzystwie osób trzecich.

Dalej organ II instancji zaznaczył, że zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jednolity Dz. U. 2019 poz. 1239 ze zmianami) dalej u.z.z.z. kwarantanna oznacza odosobnienie osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych. W myśl art. 5 u.z.z.z. obowiązek poddania się kwarantannie nakłada się na osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej na zasadach określonych w ustawie, a w artykule 34 ust. 4 ustawodawca zakazał opuszczania miejsca kwarantanny, chyba że odpowiednio dana osoba jej poddana wymaga hospitalizacji albo organ inspekcji sanitarnej postanowi inaczej.

Wojewódzki Inspektor podkreślił, że ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi zawiera szereg delegacji do aktów wykonawczych. Jednym z takich aktów jest rozporządzenie Rady Ministrów z 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. 2020 poz. 566 ze zmianami), które zawiera zapis, że osoba przekraczająca granicę państwową, w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest zobowiązana odbyć, po przekroczeniu granicy państwowej, obowiązkową kwarantannę, trwającą 14 dni, licząc od dnia następującego po przekroczeniu tej granicy, wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi lub gospodarującymi (§ 2 ust. 2 pkt 2). Ponadto, podczas trwania kwarantanny, osoby kwarantannowane podlegają ścisłemu nadzorowi służb sanitarnych jak i mundurowych w zakresie ochrony zdrowia i weryfikacji wypełniania obowiązku kwarantanny. Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia obowiązek, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 2, jest równoważny z obowiązkiem wynikającym z art. 34 ust. 2 u.z.z.z.

Organ odwoławczy zauważył, że podstawą prawną wydania decyzji nakładającej karę za naruszenie obowiązku kwarantanny, jest ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Artykuł 15zzzn ust. 1 tej ustawy nakłada na państwowego powiatowego inspektora sanitarnego obowiązek nałożenia administracyjnej kary pieniężnej między innymi za naruszenie obowiązku kwarantanny. Kara ta może być nałożona w wysokości do 30.000 złotych. Natomiast ust. 2 stanowi, że stwierdzenie naruszenia obowiązku wymienionego w ust. 1, może nastąpić w szczególności na podstawie ustaleń Policji. Ponieważ powyższe przepisy nie regulują odrębnie przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, to zgodnie z art. 189a § 2 pkt 1 kpa, w takim przypadku należy zastosować regulacje kodeksu postępowania administracyjnego, a przesłanek mających wpływ na ustalenie wysokości nakładanej administracyjnej kary pieniężnej należy poszukiwać w art. 189d kpa.

Zdaniem organu odwoławczego opisane w notatce zdarzenie nie budzi wątpliwości co do faktu, że S.G. złamał zasady kwarantanny poprzez opuszczenie budynku sanatorium, dobrowolne uczestnictwo w spotkaniu z osobami trzecimi i przebywanie w przestrzeni dostępnej dla szerokiego grona ludzi. Wojewódzki Inspektor ocenił, że kara w wysokości 15.000 zł została wymierzona prawidłowo. Organ I instancji wziął bowiem pod uwagę między innymi: okoliczności naruszenia prawa, które słusznie ocenił jako znaczące, stworzenie zagrożenia dla zdrowia publicznego, częstotliwość naruszenia zakazu, które zasadnie zakwalifikował jako powtórne naruszenie obowiązku kwarantanny. S.G. bowiem po raz pierwszy dopuścił się naruszenia kwarantanny w dniu 6 kwietnia 2020 r., również uczestnicząc w spotkaniu z osobą trzecią. Organ uwzględnił też warunki osobiste strony, która od 2011 r. pracuje w Holandii, leczy się na nadciśnienie tętnicze oraz nie posiada nikogo na utrzymaniu. Ponadto organ odwoławczy dodał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189e i 189f § 1 i 2 kpa, gdyż waga naruszenia prawa zachowaniem strony nie była znikoma i strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie.

Organ II instancji podkreślił, że strona swoim zachowaniem polegającym na łamaniu kwarantanny stworzyła istotne i realne ryzyko zakażenia SARS-CoV-2 dla osób trzecich. Ponadto z uwagi na fakt, że kara ma w tym przypadku zapobiegać popełnieniu podobnych czynów w przyszłości, organ I instancji słusznie uznał, że załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego, jakie stworzyła strona swoim zachowaniem i zgodnie z art. 10 § 2 i 3 kpa odstąpił przed wydaniem decyzji od wymogów zapewniania stronie czynnego udziału w postępowaniu.

Wojewódzki Inspektor zwrócił uwagę, że organ I instancji wymierzając administracyjną karę pieniężną w podstawie decyzji jak i w uzasadnieniu błędnie przywołał art. 48a ust. 1, 3 i 5 u.z.z.z. Niemniej jednak, administracyjna kara pieniężna, jak wynika z osnowny decyzji jak i jej uzasadnienia, nałożona została zgodnie z art. 15 zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, a do ustalenia jej wymiaru zastosowano art. 189d kpa. Ponadto nawet brak wskazania podstawy prawnej lub błędne jej powołanie w decyzji w okolicznościach, w których podstawa taka obiektywnie istnieje w przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania w danej sprawie zostały spełnione, nie daje podstawy do uznania, że takie uchybienie ma przymiot wady, o której mowa w art. 156 § pkt 2 kpa. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że ponieważ naruszenie obowiązku kwarantanny stwarza realne ryzyko dla osób trzecich z otoczenia osoby kwarantannowanej, jeśli organ postanowi nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, to powinien uczynić to w oparciu o art. 108 § 1 kpa, a nie art. 48a ust. 4 u.z.z.z.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podniósł, że S.G. został objęty obowiązkiem kwarantanny w związku z przekroczeniem granicy państwowej. Zgodnie z wymogami § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. 2020 poz. 566 ze zmianami), strona w okresie od 4 do 17 kwietnia 2020 r. w miejscu odbywania obowiązkowej kwarantanny Sanatorium "O. " powinna była pozostać w odosobnieniu, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych. S.G. [...] 2020 r. złamał zasady kwarantanny poprzez dobrowolne uczestnictwo w spotkaniu z osobami trzecimi. Ponadto, przebywanie w miejscu, do którego ma dostęp szerokie grono ludności, jakim jest postój TAXI, bez względu na to, czy znajduje się ono na terenie posesji Sanatorium "O." czy poza nią, nie ma znaczenia w ujęciu spełnienia obowiązku kwarantanny, którym jest odosobnienie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, Wojewódzki Inspektor podniósł, że organy nie są uprawnione do odmowy stosowania powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, S. G., zarzucił naruszenie:

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego przy jednoczesnym niepełnym wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla sprawy, w tym przez pominięcie wyjaśnienia okoliczności związanych z wymaganiami dotyczącymi odbywania kwarantanny oraz jasnych obostrzeń dotyczących zachowania w czasie odbywania kwarantanny, co spowodowało naruszenie praw skarżącego i doprowadziło do nałożenia kary;

2) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażające się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności skarżącemu wskazującemu na niejasne wytyczne dotyczące odbywania kwarantanny;

3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez w istocie w znaczącej mierze powielenie wniosków i twierdzeń organu pierwszej instancji bez podjęcia zawnioskowanych, uzupełniających działań dowodowych, bez umotywowania takiego stanowiska;

4) art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji, co w istocie prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy zaniechał czynienia we własnym zakresie ustaleń stanu faktycznego, co z kolei przekłada się na zaniechanie uzasadnienia w tym zakresie;

5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy prawidłowym było uchylenie tej decyzji i orzeczenie o nienakładaniu na skarżącego kary;

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

6) art. 15 zzzn. ust 1 i ust. 2 ustawy COVID-19, poprzez bezpodstawne i rażąco zawyżone kwotowo nałożenie na skarżącego kary w przypadku niewystępowania ze strony skarżącego działań nacechowanych świadomym działaniem mającym na celu stworzenie zagrożenia dla osób trzecich;

7) art. 5 k.c. - zasad współżycia społecznego przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi wyjątkowa sytuacja uzasadniająca nienakładanie na skarżącego kary.

Nadto w przypadku uznania zasadności nałożenia kary pieniężnej, skarżący zarzucił naruszenie art. 189d k.p.a., poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że kara w tak rażąco dużej wysokości jest zasadna.

W obszernym uzasadnieniu skargi jej autor podniósł w szczególności, że organ odwoławczy nie odniósł się do istotnych zdarzeń, które kształtowały stan faktyczny spraw. Kwarantanna bowiem odbywała się w budynku sanatoryjnym, który nie był budynkiem ściśle zamkniętym. Drzwi wejściowe były dostępne dla osób postronnych. W budynku nie przygotowywano posiłków dla osób objętych kwarantanną, lecz przywożone one były przez firmę cateringową. Odbiór posiłków odbywał się na schodach przez osoby znajdujące się w kwarantannie. Zdaniem skarżącego, z uwagi na niedookreślone sposoby postępowania w trakcie kwarantanny miał pełne prawo do przeświadczenia, że przebywanie na schodach budynku nie jest działaniem zakazanym. Wielokrotnie na schodach tych przebywał w celu odebrania posiłków. Skarżący zaznaczył, że przestrzegał zasad kwarantanny i sposobu postępowania w okresie jej odbywania w budynku sanatorium, bowiem nigdy nie wyszedł poza schody tego budynku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Pismem procesowym z 17 września 2020 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jednocześnie podtrzymując stanowisko zawarte w skardze. Organ odwoławczy pismem z 8 września 2020 r. również wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wobec tych wniosków sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. nakładającą na S.G. karę za naruszenie obowiązku kwarantanny odbywanej w związku z przekroczeniem granicy państwowej.

W celu przeprowadzenia kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji, a w trybie art. 135 p.p.s.a. także decyzji organu pierwszej instancji, w pierwszej kolejności istotne było zweryfikowanie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organy administracji i ich prawnomaterialnej oceny w zakresie tego, czy w obowiązującym w dacie ujawnionego naruszenia stanie prawnym osoba przekraczająca granicę państwową zobowiązana była do odbycia obowiązkowej kwarantanny, czy takim obowiązkiem objęty został skarżący oraz czy naruszył on warunki kwarantanny.

Zgodnie z art. 2 pkt 12 u.z.z.z., kwarantanna to odosobnienie osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych. Stosownie do art. 34 ust. 2 u.z.z.z., osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. W myśl art. 34 ust. 4 pkt 2 u.z.z.z., zakazuje się opuszczania miejsca kwarantanny, chyba, że odpowiednio dana osoba wymaga hospitalizacji albo organ inspekcji sanitarnej postanowi inaczej.

Na mocy art. 46a u.z.z.z., w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów:

1) zagrożony obszar wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego,

2) rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b

- mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

W rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić obowiązek poddania się kwarantannie (art. 46b pkt 5 u.z.z.z.).

Działając na podstawie art. 46a i 46b pkt 1-6 i 8-12 u.z.z.z, w dniu 31 marca 2020 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 566 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie", zgodnie z którym - § 2 ust. 2 pkt 2 - w okresie od dnia 31 marca 2020 r. osoba przekraczająca granicę państwową w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana odbyć po przekroczeniu granicy państwowej, obowiązkową kwarantannę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, trwającą 14 dni licząc od dnia następującego po przekroczeniu tej granicy, wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi lub gospodarującymi. Przepisem wydanym na podstawie art. 34 ust. 5 wspomnianej ostatnio ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., określającym choroby powodujące powstanie obowiązku kwarantanny u osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 u.z.z.z. oraz okresy obowiązkowej kwarantanny, w przypadku takich chorób, jest § 1 ust. 1 pkt 4 i § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 marca 2020 r. w sprawie wykazu chorób powodujących powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego oraz okresu obowiązkowej kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego(Dz.U.2020.376). Zgodnie z nimi chorobą taką jest właśnie choroba wywołana koronawirusem SARS-CoV-2 (COVID-19).

Z kolei konsekwencje niezastosowania się do powyżej określonego obowiązku kwarantanny zostały uregulowane m.in. w art. 15 zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dalej jako "ustawa COVID-19". Zgodnie z tym przepisem w razie stwierdzenia naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa, państwowy powiatowy inspektor sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną w kwocie do 30 000 zł. Przy czym, stosownie do art. 15zzzn ust. 2 ustawy COVID-19, stwierdzenie naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić w szczególności na podstawie ustaleń Policji, innych służb państwowych lub innych uprawnionych podmiotów.

W okolicznościach niniejszej sprawy postępowanie administracyjne zostało wszczęte na podstawie notatki urzędowej dotyczącej naruszeń nakazów, zakazów lub ograniczeń związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, sporządzonej przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w B. w dniu 9 kwietnia 2020 r. Z notatki tej wynika, że [...] 2020 r. o 16.15 w B. na ul. [...], S.G. ponownie nie przestrzegał obowiązku kwarantanny, której został poddany w okresie od 4 do 17 kwietnia 2020 r. w ten sposób, że opuścił budynek sanatorium i siedział po drugiej stronie ulicy na ławce przy postoju taksówek, spożywając alkohol, w towarzystwie innej osoby.

W kontrolowanym postępowaniu nie było kwestionowane to, że S.G. w okresie od 4 do 17 kwietnia 2020 r. został objęty kwarantanną w związku z przekroczeniem granicy państwowej. Nie było sporu co do tego, że kwarantanna ta odbywana była w Sanatorium “O." w B. oraz to, że [...] 2020 r. doszło do kontroli przez funkcjonariuszy Policji przestrzegania przez skarżącego obowiązku odbywania kwarantanny.

W odwołaniu skarżący zakwestionował natomiast ustalony stan faktyczny twierdząc, że nie przekroczył granic terytorium sanatorium, w którym odbywał kwarantannę oraz, że nie ma przepisów pozwalających na uznanie, że obszar kwarantanny ogranicza się tylko do ścian budynku sanatorium, a odbywający kwarantannę nie mogą wychodzić na teren ogrodzony sanatorium. Strona zawnioskowała nadto o przesłuchanie świadka celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Organ I instancji, podobnie jak organ odwoławczy, nie przeprowadziły uzupełniającego dowodu z zeznań świadka z uwagi na specyfikę prowadzonego postępowania, w którym organy odstąpiły od realizowania obowiązków wynikających z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, wyjaśniając w sporządzonej na ten cel notatce, że załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia, jakie stwarza osoba naruszająca obowiązek kwarantanny oraz pobyt strony na kwarantannie.

Nie jest dla Sądu wątpliwe, że w takim postępowaniu administracyjnym, jak obecnie kontrolowane, organy inspekcji sanitarnej stosują odpowiednie regulacje kodeksu postępowania administracyjnego. O ile zatem nie można wykluczyć, że w postępowaniu w sprawie naruszenia obowiązku kwarantanny konieczne okaże się przeprowadzenie dowodu, który mógłby podważyć ustalenia Policji, które stanowią kluczowy dowód w takim postępowaniu, np. dowodu z zeznań świadka, to jednak w okolicznościach niniejszej sprawy, bez przeprowadzenia takich dodatkowych dowodów osobowych organy obu instancji trafnie i bez wątpliwości uznały, że skarżący naruszył obowiązek kwarantanny.

Należy zauważyć, że skarżący wskazywał w odwołaniu, że przebywał na terytorium sanatorium, bo nie ma przepisów pozwalających uznać, że "obszar kwarantanny ogranicza się tylko do ścian budynku sanatorium "O. ", zaś odbywający kwarantannę nie mogą wychodzić na teren ogrodzony sanatorium".

W związku z powyższym stwierdzić należy, że postój TAXI położony przy ulicy [...] w B., z całą pewnością nie znajduje się na terenie Sanatorium "O.", lecz jest on położony, po drugiej stronie ulicy, naprzeciwko budynku, w którym się to sanatorium mieści, co jako fakt powszechnie znany i łatwy do stwierdzenia, nie wymaga dowodu (art. 77 § 4 k.p.a.). Nie można więc zgodzić się ze skarżącym, że nie opuścił terytorium Sanatorium, w którym miał odbywać kwarantannę. Przede wszystkim jednak, jak słusznie zauważył organ, okoliczność, czy odbywający kwarantannę skarżący wyszedł poza teren posesji nie ma znaczenia dla wyniku sprawy. Teren posesji sanatorium nie może bowiem być uznany za miejsce izolacji, w którym przebywa się w odosobnieniu, zapobiegając szerzeniu się choroby zakaźnej (w tym wypadku wirusa COVID-19). Na terenie tym mogły bowiem przebywać również osoby, które na takiej kwarantannie się nie znajdowały (np. osoby dowożące posiłki, czy doręczające pocztę). Wystarczające okazały się więc ustalenia Policji i twierdzenia samego skarżącego, z których można wywnioskować, że nie znajdował się w wydzielonym dla niego pokoju, w którym odbywał kwarantannę, a wychodząc z tego pokoju, a następnie z budynku, (bez względu na to czy wyszedł poza teren posesji), mógł mieć kontakt z osobą trzecią, która takiej kwarantanny nie odbywała, a więc swoim zachowaniem potencjalnie mógł narazić taką osobę na zachorowanie. Do ryzyka takiego narażenia osób trzecich bez wątpienia w sprawie doszło.

W świetle powyższego należy podkreślić, że wystarczające było dla rozstrzygnięcia sprawy oparcie dokonanych przez organ ustaleń na treści informacji Policji w postaci notatki urzędowej sporządzonej w sprawie naruszenia obowiązku kwarantanny przez skarżącego, bo pozwala na to dyspozycja art. 15zzzn ust. 2 ustawy COVID-19, o ile przeprowadzone postępowanie nie podważy dokonanych przez organy Policji istotnych ustaleń faktycznych, co w tej sprawie nie nastąpiło.

Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że naruszenie przez skarżącego obowiązku kwarantanny nastąpiło w dniu [...] 2020 r. w opisany powyżej sposób, co skutkowało jego odpowiedzialnością na gruncie prawa administracyjnego, przewidzianą przez powołane wyżej przepisy. Organ inspekcji sanitarnej był więc uprawniony do nałożenia na skarżącego w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej w kwocie do 30.000 zł. Wysokość nałożonej kary pieniężnej została wyczerpująco wyjaśniona w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, z uwzględnieniem dyrektyw wymiaru administracyjnych kar pieniężnych określonych w art. 189d i przesłanek odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej określonych w art. 189f k.p.a. Kontrolując sprawę w tym zakresie Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania wysokości wymierzonej kary administracyjnej. W świetle niekwestionowanych ustaleń organów inspekcji sanitarnej dotyczących sytuacji osobistej, zdrowotnej i materialnej skarżącego ustalonych na podstawie notatki urzędowej sporządzonej w dniu [...]2020 r. (k. 2 w aktach administracyjnych dołączonych do akt sprawy II SA/Ke 707/20), jest on osobą w wieku 30 lat, samotną, bez innych osób na swoim utrzymaniu, w stanie zdrowia pozwalającym na świadczenie pracy za granicą i rzeczywiście tę pracę tam świadczącą z przerwami od 2011 roku (Holandia). Bardzo istotnym dla oceny wysokości nałożonej kary był też fakt, że [...]2020 r. skarżący złamał zasady kwarantanny po raz drugi, zaledwie dwa dni po pierwszym takim zdarzeniu, a nadto w dniu, w którym doręczono mu decyzję z [...] 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł (zwrotka – k. 5 w aktach administracyjnych dołączonych do akt sprawy II SA/Ke 707/20). Świadczy to o tym, że nałożona kara nie odniosła prewencyjnego skutku, a to uzasadniało nałożenie kary surowszej. Organ odwoławczy wyjaśnił również powody, dla których nie znalazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia skarżącemu kary administracyjnej i odniósł się do zarzutów odwołania.

Nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi, w których strona forsuje tezę o nieprzeprowadzeniu rzetelnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, dowolności organów w ocenie dowodów, zaniechania wyczerpującego uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć.

Skarżący twierdził, że przestrzegał zasad kwarantanny i sposobu postępowania w tym czasie. Argumentacja ta jednak okazała się chybiona, co wyjaśniono wyżej. Sąd nie podzielił także wniosków S.G., że nie zasłużył on na karę administracyjną i winna ona zostać uchylona. Z kolei odpowiedzialność za czyn stanowiący wykroczenie na podstawie przepisów odrębnych z zakresu prawa karnego, nie stanowi w tym wypadku podstawy wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej. Inny jest bowiem charakter i cel tych dwóch rodzajów odpowiedzialności.

Ponadto w postępowaniu administracyjnym, w którym wydana została zaskarżona decyzja, organy administracji nie stosują art. 5 Kodeksu cywilnego. Podobnie Sąd nie dokonuje kontroli zgodności decyzji administracyjnej z zasadami współżycia społecznego.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.