Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 280/00
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 2003-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1 pkt 2, art. 46 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: Na etapie ustalenia warunków zabudów i zagospodarowania terenu, nie jest konieczne jest legitymowanie się przez inwestora posiadaniem określonego areału gruntów. Z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, może wystąpić każdy i warunki te można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy /art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./. Sam więc plan nie może zawężać kręgu wnioskodawców, skoro nie czyni tego ustawa. Natomiast w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, konieczne jest określenie warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu - a takim właśnie warunkiem dla uzyskania pozwolenia na budowę jest posiadanie określonego areału gruntu /art. 42 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy/.

TEZY

Na etapie ustalenia warunków zabudów i zagospodarowania terenu, nie jest konieczne jest legitymowanie się przez inwestora posiadaniem określonego areału gruntów. Z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, może wystąpić każdy i warunki te można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy /art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./. Sam więc plan nie może zawężać kręgu wnioskodawców, skoro nie czyni tego ustawa. Natomiast w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, konieczne jest określenie warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu - a takim właśnie warunkiem dla uzyskania pozwolenia na budowę jest posiadanie określonego areału gruntu /art. 42 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy/.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Andrzeja K., Anny Cz.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8.10.1999 r. (...) Wójt Gminy W.-W., po ponownym rozpoznaniu wniosku Anny Cz.-K. i Andrzeja K., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. regionalna zagroda rolnicza o funkcji agroturystycznej, mającej być zrealizowaną w Cz., na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. 458/1 i 453, działając na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm. - t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./, odmówił powyższemu wnioskowi.

Odwołanie Anny Cz.-K. i Andrzeja K. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 22.12.1999 r., (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje wywodząc w uzasadnieniu co następuje:

1/ warunkiem koniecznym wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku zaś, gdy planowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ obowiązany jest wydać decyzję odmawiającą ustalenia tychże warunków, bowiem decyzja sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna /art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym,

2/ działki, na których miała być przeprowadzona inwestycja tj. dz.ewid. 458/1 i 453 położone są w strefie oznaczonej symbolem "R" oznaczającym tereny upraw polowych i ogrodniczych W strefie tej dopuszcza się realizację nowych gospodarstw rolnych tj. lokalizację nowych zagród tylko wyjątkowo i pod następującymi warunkami:

a/ warunkiem spełnienia wymogów ochrony środowiska i krajobrazu ;

b/ na gruntach poniżej III klasy bonitacyjnej;

c/ gospodarstwo rolne w skład którego wchodzi działka objęta inwestycją jest gospodarstwem wysokotowarowym, bądź liczy co najmniej 3 ha gruntów.

3/ odwołujący się, posiadają łącznie obszar gruntów rolnych mniejszy niż 3 ha. Ustalenia takie poczynione zostały w oparciu o wypis z rejestru gruntów i kopii odpisów aktów notarialnych dotyczących gruntów rolnych stanowiących własność. W ocenie Kolegium dowody sposób jednoznaczny pozwalają ustalić przez organ wielkość obszarową gruntów stanowiących własność odwołujących się, wobec czego zarzut podniesiony w odwołaniu a dotyczący faktu, że "nikt nie pytał ich" o ilość posiadanych gruntów jest w ocenie Kolegium bezzasadny. Grunty posiadane przez Państwo K. nie wchodzą również w skład gospodarstwa wysokotowarowego.

4/ działki mające być zainwestowanymi położone są w obrębie gruntów klasy bonitacyjnej IIIb - co wynika z wypisu z rejestrów gruntów, jak również stwierdzenia samych odwołujących się, którzy w odwołaniu podają, że jest to właśnie ta klasa bonitacyjna. Ustalenia organu I instancji poczynione w tym zakresie niewłaściwe gdy stwierdzają w uzasadnieniu decyzji, że dz.ewid. 453 i 458/1 w Cz. położone są w obrębie gruntów II klasy bonitacyjnej. Niemniej jednak plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację nowych budowli na przedmiotowym terenie, na gruntach poniżej III klasy bonitacyjnej. Klasa IIIb nie jest klasą niższą niż klasa III, a jest jedynie rodzajem III klasy bonitacyjnej - wynika to z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów /Dz.U. nr 19 poz. 97 ze zm./.

5/ w tej sytuacji nie można uznać, że wnioskodawcy spełniają wszystkie warunki konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na przedmiotowych działkach. Fakt ten jednoznacznie przesądza sprawę kwestii ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

6/ w zakończeniu podniesiono, że choć taka decyzja z ekonomicznego punktu widzenia na podstawie oceny sytuacji polskiego rolnictwa i poszukiwania pomysłów na rozwój nowych form jego rozwoju wydaje się być niewłaściwą, to jednak jest zgodną z prawem, które w tym przypadku nie pozostawia niestety organom administracyjnym żadnego luzu decyzyjnego, jak to ma miejsce przy decyzjach uznaniowych.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli Andrzej K. i Anna Cz.-K. i nie precyzując żądania skargi, zarzucili co następuje:

1/ zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy W.-W. sprecyzowane są warunki lokalizacji siedlisk zagrodowych na terenie oznaczonym w tym planie lit. "R". W ustaleniach tych nie ma mowy o klasach gruntu.

2/ we wniosku z dnia 15.12.1998 r., deklarowali, że docelowo zamierzają prowadzić gospodarstwo rolne o powierzchni min. 10 ha, a więc organ I instancji winien w decyzji zaznaczyć, że warunkiem otrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę jest m.in. wykazanie przez inwestorów prawem do dysponowania areałem o minimalnej powierzchni 3 ha,

3/ w decyzji z dnia 19.08.1999 r., /decyzja wcześniejsza Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą uchylono decyzję Wójta Gminy W.-W. z dnia 19.05.1999 r./ Kolegium stwierdziło, że inwestor nie obowiązku legitymowania się prawem do dysponowania gruntem, natomiast w zaskarżonej decyzji Kolegium twierdzi, że warunkiem lokalizacji nowej zagrody jest posiadanie gospodarstwa o powierzchni min. 3 ha, a więc zdaniem skarżących są to sprzeczne stanowiska Kolegium, poza tym jest to stanowisko sprzeczne z ustawać zagospodarowaniu przestrzennym,

4/ twierdzenie Kolegium, że zarzut odwołujących się iż nie byli pytani o powierzchnie gruntów jest bezzasadny, gdyż organ I instancji w oparciu o wyrys z ewidencji gruntów i kopie aktów notarialnych ustalił wielkość posiadanego przez skarżących areału gruntów, ale organ I instancji nie posiada ewidencji gruntów gmin przyległych i w związku z tym, organ I instancji winien wezwać skarżących o udokumentowanie wielkości posiadanego areału, gdyż są oni dysponują oni areałem gruntów o powierzchni 3 ha,

5/ w zakończeniu podnieśli, że w innych przypadkach wydawano decyzję pozytywne, mimo, że wnioskodawcy nie odpowiadali tym rygorom, które narzuca się skarżącym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu dodatkowo podnosząc, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi żadnego tytułu prawnego do terenu i inwestor nie musi się takim tytułem wykazywać ale konkretny plan może wymagać od przyszłego inwestora posiadania określonej ilości gruntu i od tego uzależnić wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tak jest właśnie w sprawie niniejszej, gdzie plan stawia wymóg posiadania określonego areału gruntu i przesłanka ta musi być spełniona już na etapie ustalania przedmiotowych warunków. Jeżeli zaś chodzi o konieczność uwzględniana klasy gleby - to konieczność ta wynika z zapisu szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W.-W., odnoszącego się nie do obszaru oznaczonego symbolem "R" a do strefy rolniczej oznaczonej symbolem "R".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skargę należy uznać za nieuzasadnioną, aczkolwiek nie wszystkie argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały podzielone przez Sąd. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji, stoi na stanowisku, że dwie przesłanki sprzeciwiają się uwzględnieniu wniosku skarżących o ustalenie wnioskowanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Mianowicie plan dopuszcza realizację nowych zagród tylko wyjątkowo i pod następującymi warunkami, pierwszym - zachowania wymogów ochrony środowiska i krajobrazu; drugim -lokalizacja może być realizowana na gruntach poniżej III klasy bonitacyjnej; i trzecim -gospodarstwo rolne w skład którego wchodzi działka objęta inwestycją jest gospodarstwem wysokotowarowym, bądź liczy co najmniej 3 ha gruntów.

Kolegium utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje odmawiającą ustalenia żądanych warunków, stanęło na stanowisku, że wnioskodawcy nie spełniają wszystkich warunków opisanych w zdaniu poprzednim, bowiem zamierzona inwestycja ma być realizowana na gruntach klasy bonitacyjnej IIIb, a ponadto, wnioskodawcy, posiadają łącznie obszar gruntów rolnych mniejszy niż 3 ha.

Sąd w całości podziela pogląd Kolegium, że uwzględnieniu wniosku sprzeciwia się zapis planu, dopuszczający jedynie realizacje inwestycji na gruntach poniżej III klasy bonitacyjnej. Z dokumentacji akt sprawy wynika, że grunty zaliczone są do IIIb klasy bonitacyjnej. Podniesiona na rozprawie w dniu 4.12.2003 r., okoliczność, że obecnie grunty te są zaliczone do IV klasy, nie ma dla sprawy znaczenia bowiem Sąd orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjny skarżąca przyznała, że wymóg określający klasę gruntów wynika, z zapisu szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. W. Tak więc zarzut skargi, że plan zagospodarowania przestrzennego nie mówi o klasach gruntu jest nieuzasadniony.

Natomiast nie podziela Sąd poglądu Kolegium, że już na etapie ustalenia warunków zabudów i zagospodarowania terenu, konieczne jest legitymowanie się przez- inwestora posiadaniem określonego areału gruntów. Z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, może wystąpić każdy i warunki te można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy /art. 46 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/. Sam więc plan nie może zawężać kręgu wnioskodawców, skoro nie czyni tego ustawa. Natomiast w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, konieczne jest określenie warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu - a takim właśnie warunkiem dla uzyskania pozwolenia na budowę jest posiadanie określonego areału gruntu /art. 42 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy/.

Za uwzględnieniem skargi nie może przemawiać okoliczność, że w innych przypadkach wydawano decyzję pozytywne. Przedmiotem skargi jest konkretna sprawa administracyjna i jej zgodność z prawem jest przedmiotem badania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie ma Sąd możliwości kontroli innych decyzji zapadłych w innych sprawach nawet dotyczących tego samego terenu. Nie oznacza to, że nie ma innych organów które w ramach swojej właściwości takiej kontroli mogłyby dokonać.

Nie mniej jednak, wyżej omówiona przesłanka - zamiaru realizacji inwestycji na gruntach zaliczonych do klasy IIIb, przesądza o tym, że wydane w sprawie decyzje w rezultacie są zgodne z prawem, co w konsekwencji musi doprowadzić do oddalenia skargi, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.