Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2527/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 53, art. 57
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1a i pkt 1b, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi N. H. reprezentowanej przez N. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącej N. H. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] sierpnia 2013 r. nr. [...], na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53b ust. 1 pkt 2, ust 5 i 5a ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011r., Nr 264, pozycja 1573, z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania małoletniej N. H., (dalej małoletnia skarżąca, cudzoziemka), od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

W dniu 30 października 2012 r. małoletnia skarżąca reprezentowana przez rodziców wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Polski.

Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], odmówił udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż wobec cudzoziemki zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach uzasadniające odmowę udzielenia zgody na zamieszkanie, bowiem jej rodzice nie posiadają stabilnego i regularnego (legalnego) i wystarczającego źródła dochodów w granicach o jakich mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (D.U. z 2012, poz. 823), dalej Rozporządzenie.

Od powyższego rozstrzygnięcia Wojewody [...] pełnomocnik cudzoziemki wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucając decyzji naruszenie przepisów ustawy o cudzoziemcach i przepisów postępowania – art. 7 i 77 K.p.a. W odwołaniu wskazał, że rodzice małoletniej skarżącej pracują legalnie w Polsce, kupili mieszkanie i spłacają zaciągnięty na ten cel kredyt. Poza tym posiadają pieniądze, które są im przekazywane z [...] a które wystarczają na zabezpieczenie ich życia w Polsce.

Szef Urzędu ds. Cudzoziemców decyzją z [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe było wynikiem następujących ustaleń organu.

1. małoletnia skarżąca urodziła się w [...] [...] lipca 2006r. i pozostaje na utrzymaniu obojga rodziców. N. H. i N. M. Mieszka z nimi także małoletni brat cudzoziemki urodzony [...] lutego 2008 r.

2. Cudzoziemka do dnia [...] stycznia przebywała w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego jej [...] stycznia 2011r. przez Wojewodę [...] decyzją [...]. Jej ojciec przebywa na terenie Polski na podstawie zezwolenia na osiedlenie się. Matka od dnia [...] stycznia 2007 r. na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony - ostatniego, udzielonego [...] września 2012 r. nr [...] ważnego do [...] września 2014r. w trybie art. 53 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Małżonkowie deklarują zamieszkanie w ich własnym lokalu przy ulicy [...] w W.

3. Powołując przepisy art. 53 ust. 1 pkt 7 i ust 2 pkt 2 i 3, 53b ust 1 pkt 1 i 2 i 54 pkt 1 i 4, 57 ust. 1 pkt 1, 60 ust 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, organ uznał, że małoletnia jest członkiem rodziny cudzoziemca o jakim mowa w ustawie, posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniu opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych jednakże rodzina nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodów wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Warunek ten jest spełniony gdy dochód na każdego z członków rodziny jest większy niż kwota 456 zł miesięcznie. Dochód ten oblicza się po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadających na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca gdy jest osobą samotną. Dochód musi być wyższy niż wysokość dochodu od którego przyznaje się świadczenie pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (D.U. z 2013r, poz. 823). Koszty zamieszkania, zgodnie z art. 53b ust. 5a ustawy o cudzoziemcach obejmują co najmniej wysokość stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu na liczbę osób w nim zamieszkujących, w tym, koszty opłat za energię, gaz, wodę, odbiór ścieków, odpadów i nieczystości.

4. Ojciec małoletniej wykonuje pracę na podstawie umowy z H. Spółki z.o.o. na czas określony do 31 grudnia 2013 r. na ½ etatu z miesięcznym wynagrodzeniem 1500 zł brutto tj. 1 111,86 zł netto. Od stycznia 2013 r. jego wynagrodzenie kształtowało się na poziomie 1 1811 zł netto. Jego żona wykonuje pracę na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu 10.10 2011 r. z "A" Spółką z.o.o., przedłużonej następnie aneksem do 4 września 2014r. w pełnym wymiarze czasu pracy z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 2500 zł brutto (1 1898,86 zł netto). Pracę wykonuje na podstawie zezwolenia na pracę wydanego [...] lipca 2012 r. przez Wojewodę [...]. Łączne dochody małżonków uzyskiwane z tytułu wynagrodzenia za pracę wynoszą obecnie 2 989,48 zł. Po pomniejszeniu ich o koszty eksploatacji lokalu tj. o kwotę 901,97 zł pozostaje im kwota 2 017,99zł. Do kosztów zamieszkania rodziny należy nadto zaliczyć kosztu kredytu zaciągniętego na zakup lokalu przy ul. [...] w wysokości ok. 3 295 zł (cała rata). Dokonano także szczegółowej analizy kont bankowych obojga małżonków na których odnotowano wpłaty w kwotach od 890,75 zł do 40 000 zł. Były to wpłaty własne cudzoziemców. Zdaniem organu ulokowane na tych kontach środki nie stanowią, w rozumieniu art. 53b ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach źródła dochodu poza przypadkiem kapitalizacji odsetek, ponieważ nie znane jest źródło ich pochodzenia. Zgromadzone na ich kontach środki nie przynoszą im jednak dochodu z tytułu kapitalizacji odsetek. Małżonkowie nie udokumentowali źródła pochodzenia tych pieniędzy. Wyłącznie dochody z pracy stanowią stabilne i regularne źródło dochodu jednakże dochody te nie są wystarczającymi dochodami w rozumieniu art. 53b ust. 5 i 5a ustawy o cudzoziemcach – co stanowi przesłankę negatywną do odmowy udzielenia zgody na zamieszkanie na czas określony a podjęcie takiej decyzji przez organ jest obligatoryjne.

5. Takiej decyzji nie sprzeciwia sią interes społeczny ponieważ decyzja nie ma charakteru uznaniowego (organ ma obowiązek wydania decyzji odmownej).

6. Rozstrzygnięcie nie narusza art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, gdyż decyzja nie nakłada na cudzoziemkę zobowiązania do opuszczenia kraju a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia jej zgody na zamieszkanie. Konwencja nie rodzi dla cudzoziemki konkretnych praw, które możnaby uwzględnić z pominięciem właściwych w sprawie przepisów ustawy o cudzoziemcach. Podstawy tej nie stanowi także art. 37 Konstytucji R.P. Norma konstytucyjna może stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia dopiero gdy jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej zastosowanie.

Na powyższe rozstrzygnięcie małoletnia cudzoziemka, w której imieniu działał ojciec, wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze zarzucono:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

- art., 53b ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 53b ust. 5 i 5b ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 8 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżąca nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków jej rodziny w sytuacji w które dochód rodziny znaczenie przekracza wymaganą wysokość;

- art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez naruszenie życia prywatnego rodziny małoletniej nie będące ingerencją władzy publicznej w życie rodzinne człowieka w stopniu nieproporcjonalnie dużym do koniecznej ochrony bezpieczeństwa społecznego;

- naruszenie Konwencji o Ochronie Praw Dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. poprze nieuwzględnienie interesu prawnego małoletniej w toku postępowania administracyjnego.

II. Naruszenie prawa procesowego:

- art. 80 K.p.a. polegające na błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie części dowodów, które uzasadniały udzielenie cudzoziemce zgody na zamieszkanie na czas oznaczony;

- art. 7 i 77 K.p.a. polegającego na nie podjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nie uwzględnienie pisma rodziców małoletniej z 26 listopada 2012 r. i nie przesłuchanie ich, podczas gdy dokument ten oraz zeznania potwierdziłyby fakt posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodów.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi powołano przede wszystkim na to, że cała rodzina zamieszkuje w Polsce legalnie. Małżonkowie zaciągnęli kredyt w wysokości 480 000 zł na zakup mieszkania a więc wykazali się dużą zdolnością kredytową, którym to okolicznościom (w tym prowadzonym w [...] przez rodziców małoletniej inwestycjom, które przynoszą regularne dochody finansowe), nie zaprzeczał organ wydając małżonkom zgodę za zamieszkanie. Organ pominął w rozstrzygnięciu dobro rodziny jako okoliczność przemawiającą na udzieleniem zgody na zamieszkanie, w sytuacji w której rodzice małoletniej pracują, mieszkają w Polsce i chcą w niej pozostać a ich sytuacja finansowa kształtuje się na wysoki poziomie. Zasada ochrony rodziny wyrażona w art. 8 Konwencji ma pierwszeństwo przed unormowaniami dotyczącymi łączenia rodziny zawartych w ustawie o cudzoziemcach. Rozstrzygnięcie powinno uwzględniać więzi rodzinne, które wyznaczają granice ochrony sfery życia prywatnego o jakiej mowa w art. 8 Konwencji. Zaskarżona decyzja nie zawiera argumentacji wskazującej na to, że w tej sprawie ingerencja Państwa poprzez odmowę wydana zgody na zamieszkanie dziecka przy rodzicach jest społecznie uzasadniona (proporcjonalna i konieczna). Także art. 72 Konstytucji, który gwarantuje ochronę praw dziecka, oraz art. 3 ust. 1 i 9 .1 Konwencji o Ochronie Praw Dziecka, w którym mowa jest o nadrzędności zabezpieczenia interesów dziecka, uzasadniają udzielenie małoletniej ochrony i o wyjątkowości sytuacji w której możliwe jest oddzielenia dziecka od rodziców. Także z przepisów ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy (art. 92 i 95) wynika, że małoletnie dziecko pozostaje pod opieką rodziców, którzy zobowiązani są do wykonywania pieczy nad nim i jego majątkiem. Ponadto z art. 26 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców.

W tej sprawie nie zostało przeprowadzone wnikliwe postępowania w zakresie ustalenia sytuacji osobistej dziecka, jego sytuacji rodzinnej, skutków jakie niesie dla rodziny oddzielenia dziecka od rodziców. Gdyby organ w sposób prawidłowy dokonał oceny zebranego materiału dowodowego doszedłby do przekonania że wniosek o udzielenie zgody na zamieszkanie jest należycie uzasadniony. Organ naruszył przepisy postępowania, ponieważ nie wyjaśnił w sposób należyty sytuacji małoletniego dziecka oraz nie przesłuchał rodziców na te okoliczności jak i na okoliczności związane z sytuację materialną rodziny, w tym nie wziął pod uwagę, że matka małoletniej uzyskała zgodę na zamieszkanie na czas oznaczony dlatego, że uwzględniono jej dobrą sytuację finansową, w tym wpływy środków na jej utrzymanie z [...]. Nieuzasadnione były twierdzenia organu, iż środki które wpływały na konto były nieregularne i niestabilne ponieważ były znaczne i wpływały także w czasie gdy organ administracji nie żądał udokumentowania tych środków w banku.

Organ rozpoznając sprawę nie rozpatrzył zebranych dowodów w sposób wyczerpujący a sprawę rozpoznał kierując się z góry przyjętym założeniem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty skargi zostały przez sąd uwzględnione.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu, ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).

Oceniając trafność, a tym samym zgodność z prawem, decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Sąd uznał, że rozpoznając sprawę organ dopuścił się przede wszystkim naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 8 Konwencji poprzez jego nie zastosowanie, co miało wypływ na wynik sprawy. Okoliczność ta uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji.

W procedurze administracyjnej zmierzającej do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie organ w pierwszej kolejności bada czy nie zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia. A te wymienione są w art. 57 ustawy o cudzoziemcach. Jedną z przyczyn odmowy udzielenia zgody na zamieszkanie jest nie spełnienie wymogów o jakich mowa w art. 53-53b ustawy czyli w tym wypadku posiadania stosownego ubezpieczenia zdrowotnego, stabilnego i regularnego źródła dochodów wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostającego na jego utrzymaniu.

Przyjmuje się, że użyty w art. 57 zwrot "cudzoziemcowi odmawia się" jasno wskazuje, że w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie organ musi, a nie może odmówić uwzględnienia wniosku (por. wyrok WSA z 01.07.2009 SA/WA 1276/08, Lex nr. 562857).

Jednakże, w ocenie sądu, nawet gdyby uznać, że zebrany materiał dowodowy oceniony przez pryzmat tych przepisów nie pozwala wprost na wydanie pozytywnej decyzji, gdyż nie spełnione zostały przesłanki ustawowe do uwzględnienia wniosku, to w świetle obowiązujących, bo ratyfikowanych przez Polskę umów międzynarodowych a przede wszystkim Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i prymatu umowy międzynarodowej nad ustawodawstwem krajowym, wynikającym z art. 91 Konstytucji, organ powinien także rozważyć czy w świetle tej umowy nie zachodzą okoliczności uzasadniające bezpośrednie stosowanie umowy międzynarodowej. Polska ratyfikując tę umowę przejęła na siebie obowiązek jej przestrzegania a co za tym idzie stworzenia ustawodawstwa, które będzie gwarantowało jednostce zachowanie i przestrzeganie niezbywalnych jednostce praw o jakich mowa w Konwencji.

Zgodnie z art. 8 tej Konwencji "każdy ma prawo do poszanowania swego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralność lub ochronę praw i wolności innych osób". Znaczy to tyle, że prawo do życia rodzinnego jest wartością zagwarantowaną konwencyjnie a ograniczenie tego prawa jest możliwe w ściśle określonych sytuacjach, gdy zagrożone jest lub dobro państwa lub dobro i moralność innych osób. Tylko w takich sytuacjach państwo może dopuścić się ograniczenia tych praw. Oczywiście Konwencja nie gwarantuje nieograniczonej ochrony przed rozłączeniem rodziny jednakże nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu jednostki i interesu społecznego przez pryzmat wymienionych w art. 8 pkt 2 Konwencji środków i celów ochrony.

Odnosząc to do niniejszej sprawy należy uznać, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, że nie zachodzi żadna z sytuacji wymienionych w pkt. 2 art. 8 Konwencji a zatem władza publiczna nie ma przesłanek uzasadniających pominięcie prawa małoletniego dziecka do życia rodzinnego rozumianego jako prawa do wychowywania się z rodzicami czyli prawa do życia w pełniej rodzinie, korzystania z ich opieki, który to obowiązek nakładają na rodziców, powoływanie w skardze przepisy ustawy kodeks rodzinny i opiekuńczy. Ponadto państwo udzielając wcześniej rodzicom zgody na zamieszkanie na czas oznaczony a ojcu nawet zgody na osiedlenie się uznało, że osoby te mają jako rodzina prawo do zamieszkania w Polsce i ułożenia sobie w niej życia rodzinnego, tym bardziej że w Polsce pracują, płacą podatki, a nawet spłacają wysoki kredyt. W ocenie Sądu nie udzielenie dziecku zgody na zamieszkanie z rodzicami powoduje z jednej strony konieczność rozłączenia małego dziecka z rodzicami a z drugiej prowadzi do naruszenia zaufania obywateli do Państwa. Naturalnym wydaje się, że skoro Państwo raz zgodziło się na zamieszkanie rodziców w Polsce to nie powinno pozbawić tej możliwości małego dziecka, które nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować z uwagi na wiek i idącą za tym nieporadność. Dopiero gdyby zaistniały przesłanki do opuszczenia kraju przez rodziców możnaby uznać że okoliczności tego rodzaju odnoszą skutek w stosunku do dziecka, które "podąża" za rodzicami. Z taką sytuacją nie mamy w niniejszej sprawie do czynienia. Państwo powinno być w takich sytuacjach konsekwentne w swych decyzjach – co nie ma miejsca w tym przypadku.

Sąd w tej konkretnym przypadku nie podziela poglądu, że brak jest podstaw do stosowania przez organy uregulowań międzynarodowych (Konwencji) ponieważ umowy te mają prymat nad ustawodawstwem krajowym, co wynika z art. 91 Konstytucji R.P. Prymat ten zobowiązuje stronę umowy do respektowania jej postanowień, w szczególności wtedy gdy uregulowania prawa wewnętrznego są z tymi postanowieniami niespójne. Przepis art. 8 Konwencji jasno wskazuje kryteria jakimi ma się kierować Państwo przy ograniczeniu praw osobistych strony ponieważ typizuje te sytuacje. Norma ta jest więc możliwa do zastosowania wprost.

Umowa międzynarodowa, jako stanowiąca część polskiego porządku prawnego, na podstawie art. 91 ust. 1 Konstytucji R.P. może być, co do zasady, podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia. Żadne racje o których mowa w pkt 2 art. 8 nie zostały przez organ wykazane, a zatem wyłączona została w tym konkretnym wypadku możliwość ingerencji władzy publicznej w prawo małoletniego dziecka do poszanowania życia rodzinnego rozumianego jako prawa do zamieszkania i życia z rodzicami. Czyni to niezasadnymi wywody decyzji co do braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie unormowań Konwencji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że:

- organ prawidłowo przyjął, że przedmiotem jego oceny mogą być wyłącznie dochody legalne, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowo administracyjnym. Mimo prawidłowego wniosku w tym zakresie organ wadliwie przyjął, że dochody z kapitalizacji odsetek mogłyby być uwzględniane przy ustalaniu wysokości dochodów. Skoro bowiem kwoty wpłacane przez małżonków na ich konta pochodzą z nieznanego źródła a więc w świetle prawa z nieuwiarygodnionego, to i dalsze przychody czerpane z posiadania tych samych pieniędzy na koncie mają taki sam charakter ;

- nie ma zastosowania w niniejszej sprawie art. 72 Konstytucji choćby z tego powodu że dotyczy sytuacji ekstremalnych związanych z przemocą, demoralizacją czy wyzyskiem a ta w niniejszej sprawie nie występuje;

- unormowania Konwencji o Ochronie Praw Dziecka niewątpliwie stoją na straży praw dziecka jednakże charakter tych unormowań jest ogólny. Sygnatariusze tej Konwencji zobowiązują się jedynie do "przychylnego" rozpoznawania wniosków dotyczących dzieci natomiast, w przeciwieństwie do wyżej powołanej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka nie określają granic w jakich ochrona ta małoletnim przysługuje;

- ma rację skarżący, że organy oceniając czy istnieją przesłanki do udzielenia zgody na zamieszkanie osoby pozostającej pod władzą rodzicielską, powinny rozważyć przede wszystkim sytuację rodzinną dziecka a nie ograniczać się wyłącznie do analizy sytuacji osobistej a przede wszystkim ekonomicznej rodziców. Pamiętać należy, że przedmiotem oceny organu jest ocena sytuacji dziecka, które samodzielnie nie jest w stanie się utrzymać i tylko i wyłączne z tego powodu jego sytuacji oceniana jest przez pryzmat sytuacji jego rodziców;

- zasadny jest zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. ponieważ organ w sposób nienależyty ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie doszedł do błędnych wniosków – co do istnienia przesłanek do odmowy udzielenia zgody na dalsze zamieszkiwanie dziecka z rodzicami. Przyjęta koncepcja organu bezpodstawnie narusza prawa jednostki poprzez nieuprawnione w świetle Konwencji pozbawienie jej prawa do życia w pełnej rodzinie. Bez istotnego znaczenia jest to, że w decyzji nie ma mowy o wydaleniu, a zatem jak wywodzi w decyzji organ, nie ma ona wpływu na możliwość zamieszkiwana córki z rodzicami. Umknęło uwadze organu, że odmowa wydania zgody na zamieszkanie na czas oznaczony jest równoznaczne z nielegalnym pobytem dziecka na terenie Polski. Pobyt nielegalny kończy się zazwyczaj decyzją o wydaleniu;

- nie zasadny jest zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ przy ustalaniu wysokości dochodów kwot, które wpływały na konta rodziców małoletniej z [...], gdyż nie byli oni w stanie, mimo wzywania do tego przez organ, udokumentować ich pochodzenia. Organ nie przesłuchał na te okoliczności rodziców małoletniej jednakże wada ta nie miała istotnego znaczenia przy rozstrzygnięciu, w sytuacji w której nie byli oni w stanie, poza własnymi twierdzeniami, udokumentować źródła ich pochodzenia. Okoliczności te, (legalność pochodzenia środków), powinny być wykazane nie przez organ ale przez stronę gdyż to tylko strona a nie organ wie jakie jest pochodzenie pieniędzy wpłacanych na konta. Zwrócić należy uwagę, że wpłaty te nie były przelewami bankowymi dokonanym przez inne osoby (np. kontrahentów), ale wpłatami własnymi, co świadczy o tym, że zostały w jakiś bliżej nie określony sposób pozyskane przez rodziców skarżącej prawdopodobnie w Polsce. Złożone przy piśmie z 26 listopada 2012 r. kopie paszportów nie stanowią dowodu na legalność tych środków, gdyż wynika z nich jedynie że skarżący przekraczali wielokrotnie granicę. Twierdzenia zawarte w tym piśmie są w dalszym ciągu wyłącznie twierdzeniami a nie dowodami.

Tym samym ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego niewadliwie doprowadziła organ do ustalenia, że rodzice skarżącej nie mają stabilnego i przekraczającego minimum ustawowe źródła dochodu, jednakże wadliwego uznania, że jest to wystarczająca przesłanka do odmowy udzielania zgody na zamieszkanie na czas oznaczony.

Z tych względów decyzja podlegała uchyleniu.

Przy ponownym rozpoznaniu spawy organ uwzględni powyższe rozważania, a w sytuacji w której nie nastąpiłyby zmiany w zakresie ustalonego przez organ stanu faktycznego, wyda decyzję pozytywną.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270), dalej p.p.s.a Sąd orzekł jak w wyroku.

O koszach sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.