Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 301/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od grudnia 2011 r. do października 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...] 2) umarza postępowanie administracyjne; 3) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz J. M. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 8 stycznia 2020 r. J.M. (dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "Organ odwoławczy") z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") za okresy rozliczeniowe od grudnia 2011 r. do października 2012 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

1.1. Decyzją z [...] czerwca 2017 r. Prezes Zarządu PFRON (dalej: "Organ pierwszej instancji") określił wysokość zobowiązań Strony jako byłego prezesa zarządu za zaległości R. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka") z tytułu wpłat na PFRON za okresy od 2011/12 do 2012/10 wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji.

1.2. Od ww. decyzji Strona złożyła odwołanie, podnosząc zarzuty naruszenia:

- art. 122 oraz 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm., dalej: "O.p.") poprzez niepodjęcie wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i przyjęcie, że Skarżący pomimo bardzo złego stanu zdrowia ([...] ), następnie przebytego [...] oraz w konsekwencji niemożności sprawowania w sposób aktywny funkcji w zarządzie, mógł przy dołożeniu należytej staranności uzyskać niezbędne dane i informacje umożliwiające ocenę, czy wystąpiły przesłanki złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki już w lutym 2012 r., a tym samym, że miał wpływ na dokonanie we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy Skarżący z uwagi na bardzo zły stan zdrowia i liczne hospitalizacje nie miał możliwości i nie pełnił faktycznie w tym czasie obowiązków członka zarządu;

- art. 116 § 1 O.p. poprzez przyjęcie, iż Skarżący pomimo bardzo złego stanu zdrowia ([...] ), następnie przebytego [...] oraz w konsekwencji niemożności sprawowania w sposób aktywny funkcji w zarządzie, mógł przy dołożeniu należytej staranności uzyskać niezbędne dane i informacje umożliwiające ocenę, czy wystąpiły przesłanki złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki już w lutym 2012 r., a tym samym, że miał wpływ na dokonanie we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy Skarżący z uwagi na bardzo zły stan zdrowia i liczne hospitalizacje nie miał możliwości i nie pełnił faktycznie w tym czasie obowiązków członka zarządu;

- art. 116 § 2 O.p. poprzez przyjęcie, iż Skarżący ponosi odpowiedzialność, jako były członek zarządu Spółki, za jej zaległości z tytułu wpłat na PFRON powstałe w czasie pełnienia przez Skarżącego obowiązków członka zarządu, podczas gdy Skarżący w bardzo złym stanem zdrowia ([...]), w tym następnie przebytym [...] oraz w konsekwencji niemożnością sprawowania w sposób aktywny funkcji w zarządzie, faktycznie nie pełnił obowiązków członka zarządu Spółki, ani też nie miał możliwości pełnienia tych obowiązków w tym czasie.

Wskazując na powyższe naruszenia, Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

1.3. Organ odwoławczy decyzją z [...] listopada 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia wysokości odsetek od Spółki z tytułu wpłat na PFRON za okresy 2011/12-2012/10 i określił wysokość odsetek za okres:

- 2011/12 od kwoty głównej 1618,00 zł w kwocie 409,00 zł;

- 2012/01 od kwoty głównej 312,00 zł w kwocie 75,00 zł;

- 2012/02 od kwoty głównej 312,00 zł w kwocie 72,00 zł;

- 2012/03 od kwoty głównej 328,00 zł w kwocie 72,00 zł;

- 2012/04 od kwoty głównej 328,00 zł w kwocie 68,00 zł;

- 2012/05 od kwoty głównej 328,00 zł w kwocie 64,00 zł;

- 2012/06 od kwoty głównej 209,00 zł w kwocie 38,00 zł;

- 2012/07 od kwoty głównej 156,00 zł w kwocie 27,00 zł;

- 2012/08 od kwoty głównej 156,00 zł w kwocie 25,00 zł;

- 2012/09 od kwoty głównej 96,00 zł w kwocie 14,00 zł,

naliczonych na dzień przed ogłoszeniem upadłości Spółki, tj. [...] lutego 2014 r. W pozostałej części Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zobowiązania Spółki z tytułu wpłat na PFRON za okresy od 2011/12 do 2012/10 są w dacie wydania niniejszej decyzji wymagalne z uwagi na przerwanie biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 70 § 3 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych przerywa ogłoszenie upadłości, zaś po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. W przedmiotowej sprawie postanowienie w przedmiocie zakończenia postępowania upadłościowego Spółki stało się prawomocne [...] marca 2017 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie są sporne ustalenia Organu pierwszej instancji, iż w okresie od 17 stycznia 2006 r. do 14 czerwca 2013 r. Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu w Spółce, zaś zobowiązanie Spółki za okresy od 2011/12 do 2012/10 powstało w ww. czasie. Wobec powyższego Organ odwoławczy stwierdził spełnienie pierwszej pozytywnej przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości Spółki.

W ocenie Organu odwoławczego druga pozytywna przesłanka odpowiedzialności członka zarządu Spółki, tj. bezskuteczność egzekucji przeciwko samej Spółce została wykazana postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w [...] Wydział [...] Gospodarczy z [...] lutego 2017 r., sygn. akt [...], w przedmiocie zakończenia postępowania upadłościowego Spółki, w obliczu faktu, iż wierzytelność wobec PFRON nie została zaspokojona ostatecznym planem podziału. Organ odwoławczy wskazał, że uznanie egzekucji za bezskuteczną może nastąpić także w przypadku, kiedy wierzyciel nie uzyskał pełnego zaspokojenia w wyniku zakończenia postępowania upadłościowego, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Ponadto z pisma ZUS z 25 listopada 2019 r. wynika, że w styczniu 2012 r. Spółka posiadała zadłużenie względem ZUS za 8-12/2011, które w kolejnych miesiącach systematycznie rosło. Wobec powyższego 3 lutego 2012 r, wierzycieli Spółki, będących osobami prawnymi, było co najmniej dwóch.

Wobec nieuiszczenia zapłaty za okres 2011/12 wymagalnej 20 stycznia 2012 r., wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zostać złożony do 3 lutego 2012 r. Wniosek w tym terminie nie został złożony. Dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości liczy się od dnia, w którym wystąpiła podstawa ogłoszenia upadłości, a więc dłużnik stał się niewypłacalny. Dniem tym jest dzień, w którym nastąpiło zaprzestanie wykonywania wymagalnych, bądź w którym zobowiązania przekroczyły wartość majątku dłużnika. Dlatego też powoływanie się przez Stronę na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości w dniu 28 czerwca 2013 r. jest bezzasadne, gdyż wniosek ten został, w ocenie Organu odwoławczego, złożony zbyt późno.

Odnosząc się zaś do przesłanek ekskulpacyjnych Organ odwoławczy stwierdził, że przedłożona dokumentacja medyczna obejmuje okres od listopada 2012 r., natomiast w przedmiotowej sprawie właściwym czasem na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki był okres do 3 lutego 2012 r. Tak więc nie można stwierdzić braku winy w nieterminowym złożeniu wniosku przez Stronę, ponieważ w aktach sprawy nie znajdują się dokumenty wskazujące, iż w dacie upływu terminu określonego w art. 21 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., Dz. U. z 2015 r., poz. 535, dalej: "P.u.n"), tj. 2 lutego 2012 r., Strona znajdowała się w stanie uniemożliwiającym wpływ na podejmowane przez Spółkę działania, w tym zmierzające do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.

W ocenie Organu odwoławczego prowadzone postępowanie dowiodło okoliczności pełnienia przez prezesa zarządu obowiązków, w czasie którym upływał termin płatności zobowiązania oraz wykazało, iż pomimo że została ogłoszona wobec Spółki upadłość obejmująca likwidację majątku dłużnika, to w wyniku prowadzonej egzekucji uniwersalnej wierzyciel nie otrzymał należnych mu środków, co świadczy o bezskuteczności egzekucji. Po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że zarzuty podniesione przez Stronę w odwołaniu dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego przez Organ pierwszej instancji nie zasługują na uwzględnienie. Skarżącemu należało zatem przypisać winę nieumyślną w postaci niedbalstwa, gdyż nie dołożył należytej staranności w realizacji swoich funkcji prezesa zarządu. Ponadto Strona ani nie spłaciła zaległości zobowiązanej Spółki, ani nie wskazała mienia realnie istniejącego w momencie postępowania toczącego się w stosunku do członka zarządu, ani jego usytuowania.

2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący sformułował żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj:

a) art. 11 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 P.u.n. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż wobec nieuiszczenia zapłaty jednego zobowiązania podatkowego za okres 2011/12, wymagalnego 20 stycznia 2012 r. zaistniał trwały stan niewypłacalności Spółki, obligujący dłużnika, jako członka zarządu do złożenia w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości do 3 lutego 2012 r., podczas gdy samo opóźnienie w płatności jednego zobowiązania za okres 2011/12 w terminie do 20 stycznia 2012 r. nie jest równoznaczne z niewypłacalnością Spółki już 21 stycznia 2012 r., albowiem wówczas - jak ustalił organ - Skarżący miał tylko jedno wymagalne zobowiązanie za okres 2011/12, które nie zostało uregulowane w terminie;

b) art. 122 i 187 § 1 O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez niepodjęcie wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i przyjęcie, iż Skarżący pomimo bardzo złego stanu zdrowia (tętniaki mózgu), następnie przebytego [...] oraz w konsekwencji niemożności sprawowania w sposób aktywny funkcji w zarządzie, mógł, przy dołożeniu należytej staranności, uzyskać niezbędne dane i informacje umożliwiające ocenę czy wystąpiły przesłanki złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki już w lutym 2012 r., a tym samym, że miał wpływ na dokonanie we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy Skarżący z uwagi na bardzo zły stan zdrowia i częste hospitalizacje nie miał możliwości i nie pełnił faktycznie w tym czasie obowiązków członka zarządu;

c) art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż Skarżący ponosi winę w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, a tym samym, że Skarżący nie wykazał, iż została spełniona przesłanka ekskulpująca, podczas gdy z przedłożonej przez Skarżącego dokumentacji w tym medycznej, świadectwa pracy Skarżącego z 31 stycznia 2014 r., opinii [...] z [...] listopada 2015 r. wynika, iż z uwagi na stan zdrowia Skarżący miał [...] by we właściwym czasie złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, a zatem niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie nastąpiło z winy Skarżącego;

d) art. 191 O.p. poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów poprzez błędne przyjęcie, iż przedłożona przez Skarżącego dokumentacja medyczna, świadectwo pracy, a także opinia [...] z[...] listopada 2015 r. nie stanowi dowodu na brak winy Skarżącego jako byłego Prezesa zarządu Spółki w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, a także błędne przyjęcie, iż dokumenty te obejmują okres wyłącznie od listopada 2012 r., podczas gdy z dokumentów tych wynika, iż Skarżący począwszy od 2 listopada 2011 r. w sposób ciągły chorował i w związku z tym przebywał na zwolnieniu lekarskim aż do 11 kwietnia 2012 r., natomiast w okresie co najmniej od 21 lutego 2012 r. do 20 grudnia 2013 r. Skarżący miał [...] .

II. błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że:

a) w przedmiotowej sprawie właściwym czasem na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki przez Skarżącego był okres do 3 lutego 2012 r. wobec nieuiszczenia zapłaty za okres 2011/12 wymagalnej 20 stycznia 2012 r., podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, nie wynika, aby w dacie 20 stycznia 2012 r. (w związku z faktem nieuiszczenia przez Spółkę jednego wymagalnego zobowiązania podatkowego za okres 2011/12 z tytułu wpłaty na PEFRON) powstał stan trwałej niewypłacalności dający podstawę do złożenia wniosku o ogłoszenia upadłości spółki, albowiem w tej dacie istniało tylko jedno wymagalne zobowiązanie Spółki, co wszak nie może przesądzać o trwałej niewypłacalności dłużnika w rozumieniu P.u.n.,

b) przedłożona dokumentacja medyczna obejmuje okres od listopada 2012 r., podczas gdy:

- z treści opinii [...] z [...] listopada 2015 r. sporządzonej przez biegłych sądowych specjalistów [...] dla Prokuratury Rejonowej w [...] w związku z podejrzeniem popełnienia przez Skarżącego m.in. przestępstwa skarbowego z art. 77 § 2 w zw. z art. 6 § 2 i art. 9 § 3 kks, wynika, iż w okresie objętym czynem, w okresie od 21 lutego 2012 r. do 20 grudnia 2013 r. Skarżący miał [...] , a tym samym, że Skarżący nie ponosi winy za niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie;

- ze złożonych do akt dokumentów, tj. karty informacyjnej ze Szpitala Miejskiego w [...] z 4 listopada 2011 r. i świadectwa pracy z 31 stycznia 2014 r. wynika, iż Skarżący w okresie od 2 listopada 2011 r. do 4 listopada 2011 r., przebywał w szpitalu, a następnie w sposób ciągły, począwszy od 2 listopada 2011 r. do 11 kwietnia 2012 r. przebywał na zwolnieniu chorobowym, a zatem w okresie powstania zaległości podatkowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania Skarżący z powodu bardzo złego stanu zdrowia nie sprawował w sposób aktywny funkcji w zarządzie Spółki i nawet przy dołożeniu należytej staranności nie mógł uzyskać w tym okresie niezbędnych danych i informacji umożliwiających mu ocenę czy wystąpiły przesłanki złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki już w lutym 2012 r.

2.2. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

4. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy z uwagi na stan zdrowia Strona może ponosić winę za niezgłoszenie wniosku o upadłość we właściwym czasie.

5. Zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Organ zbyt wcześnie przyjmuje właściwy czas na wnioskowanie o upadłość. Wysokość i regularność powstawania zaległości nakazywała organowi przyjąć, że ten właściwy czas przypadał nie wcześniej niż na początku II kwartału 2012 r. O wyniku sprawy przesądza jednak to, że istnieją niezbite dowody na okoliczność złego stanu zdrowia Skarżącego, które ewidentnie wskazują na brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość we właściwym czasie.

6. W pierwszej kolejności Sąd nie będąc związanym zarzutami skargi zweryfikował możliwość orzekania w niniejszej sprawie pod kątem przedawnienia, o którym mowa w art. 118 § 1 i 2 O.p. Weryfikacja ta jest pozytywna dla zaskarżonej decyzji. Decyzja orzekająca odpowiedzialność Skarżącego (organu pierwszej instancji) została wydana przed upływem okresu przedawnienia zobowiązania Spółki. Na podstawie art. 70 § 3 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania Spółki został przerwany ogłoszeniem upadłości Spółki. Decyzja organu pierwszej instancji orzekająca odpowiedzialność podatkową została wydana przed upływem terminu wskazanego w art. 118 § 1 O.p.

7.1. Istotą postępowania w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółek kapitałowych jest badanie przesłanek pozytywnych i negatywnych mających znaczenie dla określenia istnienia odpowiedzialności konkretnego członka zarządu. Przesłanki odpowiedzialności osób trzecich - członków zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tych spółek określa art. 116 § 1 O.p. Według postanowień tego przepisu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości lub postępowanie układowe albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

7.2. Pozytywną przesłanką obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu jest nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym może to nastąpić jedynie po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08 - wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl"). Zatem o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 O.p., nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wydanie, w jego konsekwencji, postanowienia w sprawie umorzenia tego postępowania. Mogą za tym przemawiać inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Muszą one jednak nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2007 r., II FSK 233/06 i wyrok Sądu Najwyższego z 23 marca 2012 r., II UK 152/11).

7.3. Przed przystąpieniem do rozważenia sporu wyjaśnić należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we "właściwym czasie", o którym mowa w art. 116 § 1 O.p., powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego i układowego, które obecnie regulowane jest przepisami ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze.

Aby członkowi zarządu spółki kapitałowej można było przypisać odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki powstałe w okresie pełnienia przez niego funkcji, spółka w okresie tym musi znajdować się w stanie uzasadniającym wystąpienie o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Wynika to z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09, w świetle której członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może również po zakończeniu pełnienia tej funkcji uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe powstałe w tym czasie, jeżeli wykaże w postępowaniu podatkowym, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe).

W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "zgodnie z art. 5 § 1 Prawa upadłościowego przedsiębiorca zobowiązany jest nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego może nastąpić wtedy, gdy wystąpią ustawowe przesłanki. Czasem właściwym do podjęcia tych czynności jest czas, w jakim zarząd spółki, niebędący w stanie zrealizować zobowiązań względem jej wierzycieli, powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wierzycieli. Celem postępowania upadłościowego jest ochrona praw wierzycieli oraz zaspokojenie roszczeń wobec upadłego w sposób przewidziany przepisami. Termin 14 dni na złożenie przez przedsiębiorcę wniosku o ogłoszenie upadłości, liczony od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, ma na celu ograniczenie do niezbędnego minimum okresu, w którym dłużnik może rozporządzać swoim majątkiem w sposób odmienny, niż czyniłby to syndyk po ogłoszeniu upadłości. Członkowie zarządu dłużnika będącego osobą prawną, nie dochowując tego terminu i rozporządzając majątkiem przedsiębiorcy, narażają prawa wierzycieli. W związku z powyższym należy zaznaczyć, że rygor zawarty w art. 5 § 1 Prawa upadłościowego jest emanacją naczelnej zasady tego rozporządzenia (tj. ochrony praw wierzycieli) i jako taki powinien być interpretowany w świetle art. 116 Ordynacji podatkowej".

W świetle powołanych przepisów, jeżeli dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia w stosunku do niego upadłości. Dla określenia stanu niewypłacalności nieistotne jest, czy dłużnik nie wykonuje wszystkich swoich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich, jak też, jaka jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn (por. A. Jakubecki, F. Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze, Kraków 2003, s. 41 i 42).

7.4. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2011 r., I GSK 1033/12, ciężar wykazania istnienia przesłanek negatywnych odpowiedzialności członka zarządu spółki spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od odpowiedzialności. Istnienie lub nieistnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. nie ma charakteru okoliczności uzupełniającej, lecz jest okolicznością zasadniczą, która podlega badaniu na etapie postępowania zakończonego decyzją organu, a następnie jest w postępowaniu sądowym kontrolowana, zaś ciężar dowodu ich istnienia spoczywa wyłącznie na członku zarządu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 grudnia 2009 r., III UK 51/09, LEX nr 578159; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 515/12).

Z powyższego wynika m.in., że organ tylko wtedy może wydać decyzję o odpowiedzialności członka zarządu, gdy wykaże, że wystąpiły okoliczności uzasadniające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości i z winy członka zarządu taki wniosek nie został złożony. Dlatego też, określając zakres obowiązków dowodowych organów podatkowych w rozpoznanej sprawie, których niespełnienie zarzucał Skarżący, Sąd wziął również pod uwagę konieczność wykazania istnienia przesłanek upadłości Spółki w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji w zarządzie.

7.5. Na podstawie art. 208 § 2 Kodeksu spółek handlowych każdy członek zarządu spółki posiada prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki, co jednocześnie oznacza, że odpowiada za wszystkie istotne sprawy spółki, w tym również związane z jej sytuacją ekonomiczno-finansową. Natomiast zgodnie z art. 293 § 2 K.s.h., członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przy wykonywaniu swoich obowiązków powinien dołożyć szczególnej staranności będącej wynikiem zawodowego charakteru i w czasie trwania mandatu stale monitorować dokumentację spółki i stan jej finansów.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 16 czerwca 2009 r., III SA/GI 1513/08, członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki jedynie wtedy, gdy wykaże, że nie przewidywał i nie mógł w żaden sposób z przyczyn obiektywnych - przewidzieć, że zaistniała w Spółce sytuacja finansowa wymagała zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcia postępowania układowego w celu zapewnienia ochrony interesów jej wierzycieli przed niewypłacalnością. Profesjonalizm wymagany od członka zarządu spółki kapitałowej, a także wynikająca z niego podwyższona staranność, pozwala na przyjęcie, że jest on obowiązany kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (wyrok Sądu Najwyższego z 16 września 2008 r., sygn. akt II UK 381/07).

8. Przenosząc na grunt rozpatrywanej sprawy powyższe poglądy odnośnie do prawa materialnego, które Sąd podziela i przyjmuje za własne, podkreślenia wymaga to, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych toczy się z uwzględnieniem zasad ogólnych Ordynacji podatkowej. Oznacza, to, że organ podatkowy prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) i jego kompleksowej oceny (art. 191 O.p.).

Dotyczy to także ustalenia przesłanki bezskuteczności egzekucji w całości lub w części, z uwzględnieniem oceny dowodów stwierdzających lub podważających tę przesłankę oraz okoliczność "właściwego czasu" na wystąpienie o ogłoszenie upadłości oraz kwestii braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość we właściwym czasie

9. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązań Spółki wobec PFRON wynikających ze składanych deklaracji.

Decyzja prawidłowo też wyjaśnia bezskuteczność egzekucji wobec Spółki, co wynika z bezskuteczności postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych wobec Spółki oraz niezaspokojenia zobowiązań w toku postepowania upadłościowego.

Organ prawidłowo ustalił przesłanki pozytywne odpowiedzialności Skarżącego. Nie jest to przedmiotem sporu.

10. 1. Organ błędnie przyjmuje, że właściwy czas na wnioskowanie o upadłość przypada 3 lutego 2012 r., a więc w sytuacji istnienia jednej zaległości wobec PFRON w kwocie 1.618 zł za grudzień 2011 r.

Należy tu wskazać na regulacje art. 21 oraz art. 11 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1361 ze zm., dalej "P.u.n."), w brzmieniu mającym zastosowanie w tej sprawie. W ramach wyjaśnienia podstaw prawnych wyroku w tej materii należy przywołać orzeczenia sądów administracyjnych, które zapadały na gruncie art. 116 § 1 O.p. W pierwszej kolejności należy wskazać na wyrok z 14 stycznia 2016 r., II FSK 3063/13, w którym Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "współstosowanie z art. 116 § 1 ust. 1 lit. a) Ordynacji podatkowej oraz odpowiednich przepisów ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze jest niezbędne i uzasadnione, ponieważ przepis ten nie definiuje i nie wyjaśnia terminów i pojęć: zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości - zagadnienia te są natomiast całościowo uregulowane w powoływanym Prawie upadłościowym, tak więc bez odwołania się do niego zastosowanie wymienionego na początku przepisu prawa podatkowego nie byłoby możliwe".

Zgodnie z art. 11 ust. 1 P.u.n., dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.

W ocenie Sądu zasadnicze znaczenie ma w tym miejscu zwrot "we właściwym czasie" użyty w art. 116 § 1 O.p. W przekonaniu Sądu, właściwego czasu na wnioskowanie o upadłość nie należy wiązać ze sporadycznym, krótkotrwałym wstrzymaniem się od płacenia zobowiązań na skutek przejściowych trudności, czy niedopatrzenia. W świetle art. 10 oraz art. 11 ust. 1 P.u.n. musi dojść do stanu trwałej niewypłacalności.

Zdaniem Sądu ma znaczenie wysokość niepłaconego w terminie zobowiązania. Niewypłacalność może spowodować nawet nieuregulowanie jednego zobowiązania, ale zobowiązania o znacznej kwocie. Jeżeli jednak mowa o drobniejszych zaległościach, jak to ma miejsce w rozstrzyganej sprawie, aby uniknąć doszukiwania się niewypłacalności w zwykłych przeoczeniach terminu lub błędu księgowości Spółki należy brać pod uwagę cykliczność i systematyczność występowania zaległości. Pod tym kątem można ocenić, czy sytuacja niewywiązywania się z wymagalnych zobowiązań ma przymiot trwałości.

10.2. W orzecznictwie jest prezentowany pogląd o wiązaniu przesłanki wnioskowania o upadłość już tylko z jednym niezapłaconym zobowiązaniem.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2014 r., I FSK 1603/13 niewypłacalność w rozumieniu przepisu art. 11 ust. 1 P.u.n. istnieje tylko wtedy, gdy dłużnik z braku środków nie wykonuje przeważającej części swoich zobowiązań. Wprawdzie literalna wykładnia art. 11 ust. 1 P.u.n. może doprowadzić do wniosku, że niezapłacenie choćby jednego, wymagalnego zobowiązania pieniężnego powoduje niewypłacalność dłużnika w rozumieniu tego przepisu, to jednak wykładnia celowościowa wskazuje na to, że niewykonywanie zobowiązań, prowadzące do uznania dłużnika za niewypłacalnego winno mieć charakter trwały i dotyczyć przeważającej części zobowiązań. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę wyrażeń "niewykonywanie", a nie "niewykonanie" i użycie liczby mnogiej "zobowiązań", a nie liczby pojedynczej "zobowiązania". Dopiero wystąpienie przesłanki "trwałości" zaprzestania wykonywania zobowiązań przez dłużnika powoduje konieczność ogłoszenia jego upadłości.

Przykładowo, w wyroku NSA z 9 września 2016 r., I FSK 1522/14 wskazano, iż zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 1 P.u.n. dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W świetle tej definicji niezrealizowanie zobowiązań w wymaganych terminach będzie skutkował uznaniem, że w przypadku dłużnika zachodzi stan jego niewypłacalności. Nie ma tutaj znaczenia, z jakiego powodu nie wypełnia on swoich wymagalnych zobowiązań, jaki jest okres tego opóźnienia, ani też, jaka jest wysokość długu w porównaniu do stanu jego aktywów. Nie ma również znaczenia, czy są to zobowiązania publicznoprawne, czy cywilnoprawne oraz to, czy są one stwierdzone tytułem egzekucyjnym, czy wykonawczym. Trzeba jednak podkreślić, że w sprawie, w której wydano wskazany wyrok chodzi o zaległości w wysokości ok. 3 mln zł za okresy rozliczeniowe powstające ciągiem przez pół roku.

Dalej, wyrok NSA z 6 marca 2020 r. II FSK 2144/19 dotyczy sprawy, w której zobowiązania jakkolwiek w niewielkich kwotach (ok. 3 tys. zł) to jednak powstawały za 6 kolejnych miesięcy. Inny wyrok NSA z 1 lutego 2019 r., II FSK 3042/18 dotyczy sprawy, w której zobowiązania, jakkolwiek w niewielkich kwotach, to jednak powstawały za 15 kolejnych miesięcy. W wyroku NSA z 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1545/16 orzekano w sprawie, w której zobowiązania wynikały z wielu tytułów, wobec różnych wierzycieli.

10.3. Powyższe przykłady przywołano dla wykazania, że nie można schematycznie przyjmować poglądu, że każda, nawet jednorazowa, zaległość powoduje stan niewypłacalności wymagający składania wniosku o ogłoszenie upadłości.

Organ błędnie rozumie art. 11 ust. 1 P.u.n. wywodząc, że nawet niewykonanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza trwałą niewypłacalność dłużnika w rozumieniu art. 11 ust. 1 P.u.n.

Organ uznaje, że już tylko brak zapłaty jednego zobowiązania (za grudzień 2011 r. w wysokości 1.618 zł) prowadzi do stanu niewypłacalności Spółki. Z tego wywodzi właściwy czas na wnioskowanie o upadłość w odniesieniu do tego jednego zobowiązania.

Wskazana kwota nie jest zupełnie bagatelna, ale nie można też uznać, że brak zapłaty takiej kwoty czynił od razu Spółkę niewypłacalną. Skrajne rozumienie tej okoliczności prezentowane w zaskarżonej decyzji, a więc wiążące niewypłacalność z jednym zobowiązaniem, we wskazanej wysokości, mogłoby praktycznie sparaliżować działalność gospodarczą doprowadzając do wnioskowania o upadłość zdecydowaną większość przedsiębiorstw, które wcale nie są niewypłacalne.

Zaznaczyć należy, że wysokość stałej opłaty sądowej od wniosku o ogłoszenie upadłości wynosi 1000 zł. Wnioskowanie o upadłość w stanie, w którym Spółka nie zapłaciła na rzecz PFRON kwoty 1618 zł byłoby nieracjonalne.

Organ wskazuje przy tym, że we wskazanym czasie Spółka miała jeszcze inne wymagalne zobowiązania wobec ZUS za sierpień – grudzień 2011 r. W aktach administracyjnych zalega pismo ZUS z 25 listopada 2019 r. (karta nr 137) , ale w tym piśmie wskazano jedynie okresy, w których wystąpiły zaległości Spółki. Co istotne pismo nie podaje kwot tych zaległości. Nie wiadomo więc, czy są to kwoty znaczące, czy bagatelne.

10.4. Zdaniem Sądu, nieuregulowanie należności za jeden tylko miesiąc wobec PFRON nie spowodowało powstania sytuacji objętej dyspozycją art. 11 ust. 1 P.u.n., ponieważ wartość tych zobowiązań nie była znaczna. Odpowiedzialność członka zarządu jako osoby trzeciej w rozumieniu art. 107 § 1 O.p. może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do Spółki wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości.

Zdaniem Sądu o trwałej niewypłacalności można by mówić, jeżeli dochodzi o nieuregulowania kolejnych następujących po sobie zobowiązań. Wówczas bez znaczenia jest już ich wysokość. Systematyczność generowania zaległości wskazuje, że nie jest to sytuacja sporadyczna, wynikająca np. z błędu księgowości lub przeoczenia terminu, ale stan który się utrwala.

O niewypłacalności Spółki można więc mówić ujmując trzy kolejne zobowiązania za grudzień 2011 r., za styczeń i luty 2012 r. Z uwagi na termin płatności zobowiązania za luty przypadający w marcu 2012 r. to na początek II kwartału 2012 r. należało przyjmować czas, w którym wystąpiły podstawy do wnioskowania o upadłość. Skarżący w tym czasie wniosku o upadłość nie złożył. Taki wniosek złożono 28 czerwca 2013 r., ale organ uważa go za spóźniony.

10.5. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że organ naruszył art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. oraz art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. w związku z art. 11 ust. 1 P.u.n. w związku z art. 21 ust. 1 P.u.n., bo w okolicznościach faktycznych uznanych za udowodnione i opisanych w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ winien był uznać, że właściwy czas na wnioskowanie o upadłość przypadał na początku II kwartału 2012 r. a nie na początku lutego 2012 r.

10.6. Nie jest jednak sporne, że nawet ten późniejszy okres przypadał w czasie pełnienia funkcji w zarządzie przez Stronę. Z tego względu, słuszna argumentacja podniesiona w skardze co do zbyt wczesnego ustalenia właściwego czasu na wnioskowanie o upadłość nie mogła przesądzić o wyniku sprawy. Zgadzając się ze Stroną co do tego, że właściwy czas na ogłoszenie upadłości nie może być ulokowany już na początku lutego 2012 r. nie można jednak przyjąć, że ten właściwy czas wypadał 28 czerwca 2013 r., gdy wniosek został faktycznie złożony, ani po 14 czerwca 2013 r., a więc pod dacie formalnej rezygnacji Skarżącego z zarządzania Spółką. W tym czasie Spółka miała już wymagalne zobowiązania wobec PFRON za dziesięć kolejnych okresów rozliczeniowych. Ewidentna jest regularność narastania zaległości, o czym zarząd, zdolny do pełnienia swoich obowiązków, powinien wiedzieć skoro te zobowiązania były deklarowane przez Spółkę.

Z tych względów naruszenia prawa wyżej wskazane, same w sobie, nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, o ile Skarżący byłby fizycznie zdolny do pełnienia swojej funkcji w zarządzie Spółki.

11.1. Przechodząc do oceny zasadniczych zarzutów skargi należy przypomnieć, że na gruncie art. 116 § 1 pkt 2 O.p. ciężar wykazania istnienia przesłanek negatywnych odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od odpowiedzialności. Istnienie lub nieistnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. nie ma charakteru okoliczności uzupełniającej, lecz jest okolicznością zasadniczą, która podlega badaniu na etapie postępowania zakończonego decyzją organu, a następnie jest kontrolowana w postępowaniu sądowym.

W indywidualnych sytuacjach skutki choroby osoby zarządzającej mogą wpływać na zdolność postrzegania i kierowania sprawami zarządzanej spółki. Tak było np. w sprawie rozstrzyganej wyrokiem NSA z 7 kwietnia 2017 r., I FSK 1061/15, gdzie z: "opinii lekarza [...] sporządzonej (...) (na zlecenie sądu w sprawie gospodarczej - dopisek Sądu) wynikało, że choroba skarżącego powodowała [...], [...] , to istotne jest, czy również w okresie dla złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości stan zdrowia skarżącego pozwalał ocenić prawidłowo sytuację zarządzanej przez skarżącego spółki pod kątem jej wypłacalności." Ta sprawa została prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem WSA w Olsztynie z 27 lutego 2018 r., I SA/Ol 21/18.

11.2. Jak wskazuje treść decyzji organ nie neguje złego stanu zdrowia Skarżącego, ale wywodzi, że przedłożona dokumentacja medyczna obejmuje okres od listopada 2012 r.

Skarżący zarzuca organowi błąd w ocenie zebranych dowodów. Twierdzi, że z treści opinii [...] z [...] listopada 2015 r. (akta administracyjne, karta nr 126-123) sporządzonej przez biegłych sądowych specjalistów [...] dla Prokuratury Rejonowej w [...] w związku z podejrzeniem popełnienia przez skarżącego m.in. przestępstwa skarbowego z art. 77 § 2 w zw. z art. 6 § 2 i art. 9 § 3 Kks, wynika, iż w okresie objętym czynem, a właściwie dwoma czynami, w okresie od 21 lutego 2012 r. do 25 lutego 2014 r. biegli stwierdzili, że [...] (czyli w dacie sporządzenia opinii).

Skarżący twierdzi też, że z karty informacyjnej ze Szpitala Miejskiego w [...] z 4 listopada 2011 r. i świadectwa pracy z 31 stycznia 2014 r. wynika, iż skarżący w okresie od 2 listopada 2011 r. do 4 listopada 2011 r., przebywał w szpitalu, a następnie w sposób ciągły, począwszy od 2 listopada 2011 r. do 11 kwietnia 2012 r. przebywał na zwolnieniu chorobowym.

Dokumentacja medyczna obejmuje więc okres od listopada, ale roku 2011 a nie 2012, jak błędnie odczytuje organ.

11.3. Kluczowym dla wyniku sprawy jest ustalenie, kiedy zdrowie Skarżącego uległo [...] i czy mogło to mieć wpływ na wykonywanie obowiązków w zarządzie Spółki, w tym na rozpoznanie właściwego czasu na wnioskowanie o upadłość.

Na podstawie przedłożonej przez Stronę dokumentacji medycznej organ winien był kierunkowo ocenić, czy sytuacja zdrowotna Strony jest trudna, nawet bez szczegółowego roztrząsania aspektów medycznych. Mieści się to w zasadzie swobodnej oceny dowodów z uwzględnieniem logiki i doświadczenia życiowego.

Zdaniem Sądu, z przedłożonej przez Stronę dokumentacji medycznej nie sposób przyjąć inaczej niż to, że na początku listopada 2011 r. Skarżący przebył [...] , który skutkował w kolejnych miesiącach poważnymi [...] wymagającymi wielomiesięcznego leczenia i niezdolności do pracy. Problemy okazały się tak poważne, że [...] Skarżącego w kolejnych miesiącach i latach. Na podstawie zebranych dowodów należało przyjąć, że dwa ostatnie miesiące 2011 r., cały 2012 i 2013 r. (co zawiera w sobie okres powstawania zobowiązań objętych skarżoną decyzję) Skarżący, z powodu bardzo złego stanu zdrowia, faktycznie nie mógł pełnić obowiązków w zarządzie Spółki. Skoro Skarżący od listopada 2011 r. do kwietnia 2012 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, a od lutego 2012 r. zazębiało się to ze stanem ograniczonej poczytalności to nie można przyjąć, że przy dołożeniu należytej staranności, w tym okresie, mógł uzyskać niezbędne dane i informacje umożliwiające mu ocenę czy wystąpiły przesłanki złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Nie ma tu znaczenia czy ten właściwy czas na wnioskowanie o upadłość lokowany jest w lutym (jak chce organ) czy na początku II kwartału 2012 r. – co wynika z prawidłowej oceny dowodów i wykładni Prawa upadłościowego.

12.1. Z powyższych względów Sąd stwierdza zasadność zarzutów naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. prowadzących do tego, że istotna dla sprawy okoliczność faktyczna podnoszona przez Stronę, a dotycząca zdolności do wywiązywania się ze swojej roli zawodowej w okresie listopad 2011 - czerwiec 2013 r. oraz zdolności do obiektywnego rozpoznawania rzeczywistości nie została prawidłowo oceniona przez organ.

Z uwagi na treść art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., naruszenia przepisów procesowych miały wpływ na wynik sprawy. Prawidłowa ocena zebranych dowodów powinna była doprowadzić organ do wniosku, że Skarżący nie ponosi winy za niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. Stwierdzając inaczej organ naruszył też art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p.

12.2. Wskazane naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego miały istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowa ocena zebranych dowodów i prawidłowa wykładnia i zastosowanie prawa materialnego powinna doprowadzić do umorzenia postępowania w tej sprawie. Decyzja zaskarżona wymaga uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Decyzja organu pierwszej instancji także jest dotknięta wadami takimi samymi wadami jak decyzja ostateczna i wymaga uchylenia na podstawie art. 135 P.p.s.a.

Jednocześnie Sąd wobec ewidentnego istnienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność Strony, nie znajdując przesłanek do prowadzenia dalszego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, umarza je na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a.

13. Na wniosek strony skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis w wysokości 500 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł (art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

14. Sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym. W związku z dynamicznym wzrostem zagrożenia epidemicznego na terenie województwa mazowieckiego, mając na uwadze, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374), zarządzono zmianę trybu rozpoznania niniejszej sprawy na niejawny.