Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SO/Wr 9/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy z wniosku V. K. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 600 zł (sześćset złotych); II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz wnioskodawcy kwotę 597zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

V. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny za nieprzekazanie jego skargi z dnia 30 lipca 2021 r. na bezczynność tegoż organu w przedmiocie wniosku skarżącego o zezwolenie na pobyt czasowy pracę wraz z aktami sprawy. Jednocześnie zawnioskowano o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu pełnomocnik podał, że Wojewoda nie zastosował się do obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a i nie przekazał do sądu, skargi z dnia 30 lipca 2021 r. w terminie 30 dni od jej otrzymania wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy. Tymczasem w stanie faktycznym sprawy, skarga powinna być przekazana w dniu 2 września 2021 r. Pełnomocnik wyjaśnił, że według posiadanych przez niego informacji do dnia sporządzenia niniejszego wniosku, Wojewoda nadal nie przekazał skargi. Naruszenie obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi zatem podstawę dla wymierzenia grzywny na postawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości. W ocenie strony taka wysokość grzywny może osiągnąć zamierzony skutek.

Pismem z dnia 16 grudnia 2021 r. Sąd wezwał organ administracji o ustosunkowanie się do złożonego wniosku.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Wojewoda Dolnośląski reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o jego oddalenie. Pełnomocnik przyznał, że przedmiotowa skarga wpłynęła, co prawda, do organu jeszcze w dniu "8 sierpnia 2021 r." lecz później, prawidłowo udzielono pisemnej odpowiedzi na tę skargę a następnie w ustawowym terminie przekazano ją do Sądu. Z tego też względu wniosek jako całkowicie niezasadny nie zasługuje na uwzględnienie.

Dodać należy, że z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że ww. skarga z dnia 30 lipca 2021r. na bezczynność Wojewody, wpłynęła do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę Wojewody i aktami administracyjnymi w dniu 8 listopada 2021 r. Skarga zarejestrowana została pod sygn. akt II SAB/Wr 1084/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a).

Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy.

Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości – art. 154 § 6 p.p.s.a), to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Sąd nie może przy tym zadziałać w tej kwestii z urzędu, bez stosownego wniosku skarżącego.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy zauważyć należy, że skarga na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego została nadana 30 lipca 2021r. i wpłynęła do organu w dniu 3 sierpnia 2021 r. co potwierdza załączona do skargi kserokopia koperty i widniejące na niej pieczęcie organu oraz załączony do wniosku o wymierzenie grzywny dowód nadania przesyłki poleconej i wydruk ze strony Poczty Polskiej, "śledzenie przesyłek". Od tej daty rozpoczął się zatem bieg 30 dniowego terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy, który upłynął z dniem 2 września 2021 r. (czwartek). Tymczasem skarga z aktami administracyjnymi oraz z odpowiedzią na skargę sporządzoną w dniu 2 listopada 2021 r., przekazana została do Sądu dopiero 8 listopada 2021r. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika organu skarga nie została więc przekazania do Sądu w terminie ustawowym (30 dni od jej wpływu do organu) ale dopiero po upływie 90 dni – a więc prawie z dwumiesięcznym opóźnieniem.

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 600 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), okres uchybienia terminowi przekazania skargi oraz okoliczności faktyczne które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni bowiem także funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu w przyszłości naruszeniu prawa zarówno przez organ ukarany, jak i inne organy (por. uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009r. II GPS ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 2). W ocenie Sądu, grzywna w wymierzonej wysokości – uwzględniając czas zwłoki i jej okoliczności – winna w dostateczny sposób zapewnić osiągnięcie wskazanych celów.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę orzekając o tym w punkcie I sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.