Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 824/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną po rozpatrzeniu wniosku B. L. – P. o sprostowanie danych objętych ewidencją gruntów i budynków działki nr [...] położonej w L., obręb T. przy

ul. M. R. [...]. Prezydent Miasta L. działając na podstawie art. 7d, art. 20 i art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), § 47 ust. 3, § 46 ust. 1, § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.) oraz

art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o wprowadzeniu z urzędu zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla miasta L., w odniesieniu do nieruchomości położonej w L., w obrębie T., oznaczonej geodezyjnie jako działka numer[...], o powierzchni 0,0692 ha, stanowiącej własność Gminy L., będącej w użytkowaniu wieczystym D.T. Ś. w udziale do 34/100 części, małżonków F. G. oraz H. G. w udziale do 33/100 części, małżonków F. P. oraz B. A.L.-P. w udziale do 33/100 części, dla której Sąd Rejonowy w L. Wydział VI Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr[...], w części dotyczącej nowego oznaczenia nieruchomości, w miejsce dotychczasowych danych:

- inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem Bi-pow. 0,0692 ha,

należy wpisać oznaczenie nowe:

- tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem B-pow. 0,0692 ha

w części dotyczącej kartoteki budynku nr [...] na działce nr [...] w miejsce dotychczasowych danych:

- funkcja budynku: budynki biurowe,

należy wpisać oznaczenie nowe:

- funkcja budynku: budynki mieszkalne.

W osnowie decyzji Prezydenta Miasta L. postanowił również, że kartoteka budynku pozostaje bez zmian.

Z uzasadnienia decyzji wynika m.in., że dokonana w toku podjętych w tej sprawie czynności, analiza dokumentów znajdujących się w zasobie Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L., stanowiących podstawę zmiany użytku oraz przeprowadzony wywiad terenowy wykazały, iż wykaz zmian danych ewidencyjnych wykonanych dla działki [...] zawiera błędny wpis dotyczący użytku (inne tereny zabudowane Bi), ponieważ budynek ten posiada trzy lokale i są to lokale mieszkalne. Fakt ten znalazł – jak podał w uzasadnieniu organ orzekający – potwierdzenie w aktach notarialnych dotyczących sprzedaży poszczególnych lokali w tym budynku, nabywanych jako lokale mieszkalne.

Od opisanej powyżej decyzji odwołanie wniósł D. Ś. zarzucając naruszenie przy jej wydawaniu przepisów:

§ 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) oraz artykułu 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), poprzez brak przeprowadzenia szczegółowego postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego i oparcie się w istocie rzeczy na wniosku pani B. L. – P. z dnia [...] r. o sprostowanie danych objętych ewidencją, pomimo konieczności uzyskania wyjaśnień nie tylko ze stron zainteresowanych, ale również uzyskania dodatkowych dowodów;

§ 44 pkt 2; 45 ust. 1 i 2; a w szczególności art. 46 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia poprzez wprowadzenie z urzędu zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków po przeprowadzeniu analizy dokumentów znajdujących się w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L., w tym również w postaci aktów notarialnych dotyczących sprzedaży, zakupów poszczególnych lokali w budynku, podczas gdy dokonanie zmian w operacie ewidencyjnym i to z urzędu jest możliwe tylko w razie zaistnienia nowych okoliczności wpływających na stan faktyczny i prawny tych gruntów i to udokumentowanych wyłącznie dokumentami, o których mowa w § 46 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia, a przy tym dokumentów mających charakter nowości, tzn. nie znajdujących się w dokumentacji Urzędu;

§ 68 ust. 3 pkt 1 i 3 oraz ust. 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków

poprzez wpisanie w części dotyczącej oznaczenia nieruchomości w miejsce dotychczasowych danych "inne tereny zabudowane oznaczone symbolem Bi - powierzchnia 0,0692 ha" mimo, że brak było podstaw do dokonania tej zmiany z urzędu wobec braku zaistnienia nowych dokumentów ściśle określonego rodzaju do dokonania takiej zmiany;

§ 49 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez brak poinformowania właściwego organu podatkowego o tych zmianach w sytuacji, gdy mają one istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości;

§ 66 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez przyjęcie, że wyżej wymieniony budynek przy ul. R. [...]należy zaklasyfikować pod względem podstawowej funkcji użytkowej jako budynek mieszkalny, mimo że należałoby go zaklasyfikować jako budynek biurowy, albo co najmniej inny budynek niemieszkalny z tego względu, iż większa część powierzchni użytkowej tego budynku oraz jego otoczenia jest wykorzystywana dla potrzeb niemieszkalnych;

art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji jaki dokument posłużył za podstawę zmiany użytku w działce [...] z terenów mieszkaniowych (B) na inne tereny zabudowane (Bi) i dlaczego obecnie dokonuje się zmiany tego użytku klasyfikując go na powrót na tereny mieszkalne (B).

Powołując się na przedstawione w odwołaniu zarzuty D. Ś. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez pozostawienie dotychczasowych danych w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla miasta L. w odniesieniu do nieruchomości położonej w L. w obrębie T., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr[...], o powierzchni 0,0692 ha w części dotyczącej oznaczenia nieruchomości w postaci ,,inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem Bi – powierzchnia 0,0692 ha", zaś w części dotyczącej kartoteki budynku nr[...] na działce nr [...] - ,,funkcja budynku – budynki biurowe", ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Z odwołania wynika ponadto, że zaskarżona decyzja jest w ocenie wnoszącego je nieuzasadniona.

Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...]r.

Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 7b ust. 2 pkt 2 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne utrzymał w mocy zaskarżaną decyzję.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił szczegółowo stan faktyczny sprawy, a motywując rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 pkt 8 powoływanej ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, celem ewidencji gruntów i budynków jest stworzenie jednolitego dla kraju, systematycznie aktualizowanego zbioru informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Zgodnie z art. 7d ust. 1 i art. 22 ust. 1 wyżej powołanej ustawy, do zadań starosty należy w szczególności prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Wydane z upoważnienia wskazanej ustawy rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) w § 44-47 nakłada na starostę obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, przy czym aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Stosownie do § 47 ust. 3 ww. rozporządzenia, w przypadku gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje zapisy art. 22 ust. 3 ustawy. Postępowanie takie prowadzi się również w przypadku prostowania błędu w operacie ewidencyjnym.

W myśl art. 24a ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów.

Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta L. przeprowadził modernizację operatu ewidencji gruntów i budynków, polegającą na założeniu ewidencji budynków i lokali oraz aktualizacji użytków gruntowych dla Miasta L. Organ dopełnił obowiązku wynikającego z przepisów art. 24a ust. 2-6 i 9 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i poprawnie zawiadomił uczestników postępowania, o możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Strony miały zatem możliwość zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranej dokumentacji w sprawie operatu ewidencji gruntów i budynków.

Ostatnim etapem tego postępowania było ogłoszenie informacji Prezydenta Miasta L., że z mocy prawa (art. 24a ust. 8 wyżej cytowanej ustawy) dokumentacja wykonana w toku modernizacji stała się operatem opisowo-kartograficznym ewidencji gruntów i budynków dla miasta L., opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa D. w dniu [...] r. pod Nr [...] poz.[...].

Wobec tego, że w toku modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków, strony nie skorzystały z możliwości złożenia wniosków, uwag do projektu operatu geodezyjno-kartograficznego lub zarzutu do operatu ewidencji gruntów i budynków w przewidzianych terminach, postępowanie to zostało ostatecznie zakończone.

Zarzuty wniesione po terminie traktuje się jako wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. W dalszej części uzasadnienia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, że podstawę zaliczenia do poszczególnych użytków gruntowych stanowią przepisy § 67 i 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz załącznik nr 6 do tego rozporządzenia. Zgodnie z pkt 3 ppkt 1 tego załącznika, do terenów mieszkaniowych, oznaczonych symbolem B, zalicza się grunty niewykorzystane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne, urządzenia funkcjonalne związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe.

Natomiast, zgodnie z pkt 3 ppkt 3 załącznika nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do innych terenów zabudowanych, oznaczonych symbolem Bi, zalicza się grunty zajęte pod budynki i urządzenia związane z administracją służbą zdrowia, handlem, kultem religijnym, rzemiosłem, usługami, nauką oświatą kulturą i sztuką, wypoczynkiem, łącznością itp., czynne cmentarze, grzebowiska zwierząt oraz inne grunty zabudowane, niewymienione w pkt 1 i 2.

Przynależność budynków do odpowiedniego rodzaju budynków, wyodrębnionych w § 65 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków ze względu na ich podstawową funkcję użytkową, ustala się zgodnie z zasadami ustalonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2010 r. Nr 242, poz. 1622).

Zgodnie z tym rozporządzeniem budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki sklasyfikowany jest jako niemieszkalny zgodnie z jego przeznaczeniem.

Do budynków biurowych zalicza się:

- banki, urzędy pocztowe, urzędy miejskie, gminne, samorządowe, ministerstwa itp. budynki o charakterze administracyjnym,

- przeznaczone na administracyjną obsługę działalności biura, sekretariatu itp., różnych podmiotów gospodarczych,

- centrów konferencyjnych i kongresów,

- sądów i parlamentów.

Rodzaj ten nie obejmuje lokali biurowych mieszczących się w budynkach przeznaczonych głównie do celów innych niż biurowe, sklasyfikowanych w odpowiednim grupowaniu KŚT, zgodnie z przeznaczeniem tego budynku.

Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stan faktyczny ustalony w sprawie uprawnia do stwierdzenia, iż wykaz zmian danych ewidencyjnych wykonany w ramach modernizacji w 2007 r. dla działki [...] zawiera błędny wpis dotyczący użytku (inne tereny zabudowane Bi), ponieważ budynek ten posiada 3 lokale i są to lokale mieszkalne, a ponadto z wypisów z kartoteki lokali, aktualnych na dzień [...] r. wynika, że lokale położone w L. przy ul. R. [...] zakwalifikowane zostały w toku modernizacji jako lokale mieszkalne.

Jednocześnie organ orzekający wskazał, że według kartoteki budynków w tym samym czasie budynek zakwalifikowano jako biurowy, co jest sprzeczne z kartotekami lokali i błąd ten prostuje się zaskarżoną decyzją, a z notatki służbowej sporządzonej w dniu [...] r. wynika, że do Wydziału Gospodarki Przestrzennej Architektury i Budownictwa do obecnego dnia nie wpłynął wniosek o zmianę sposobu użytkowania lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. R. [...].

W zakończeniu uzasadnienia organ odwoławczy odpowiadając na zarzut D.Ś. dotyczący naruszenia § 47 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w tym zakresie mogło być prowadzone przy zastosowaniu § 47 ust. 3 rozporządzenia co wyjaśniono na wstępie. W przedmiotowej sprawie przeprowadzono szczegółowe postępowanie administracyjne i zmian tych dokonano w oparciu o analizę dokumentów znajdujących się w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. oraz przeprowadzony wywiad terenowy dnia [...]r. Podczas wywiadu terenowego stwierdzono, że na działce numer[...], położonej w L., obręb T., przy ul. M. R.[...], znajduje się budynek mieszkalny wraz z budynkiem gospodarczym przylegającym do południowej ściany budynku mieszkalnego. W pomieszczeniach piwnicznych zajmujących połowę powierzchni znajduje się wydawnictwo "E.". Pozostałe pomieszczenia znajdujące się w budynku wykorzystywane są jako lokale mieszkalne.

Organ odwoławczy wskazał również, że zarzut co do naruszenia § 44 pkt 2; 45 ust. 1 i 2; a w szczególności § 46 ust. 2 powoływanego rozporządzenia należy uznać za bezzasadny, bowiem z przepisów tych wynika, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2) a katalog dokumentów, na podstawie których dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11, wymieniony jest w § 46 pkt 2 tego rozporządzenia. Aktualizację operatu ewidencyjnego, która następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, dokonuje się niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów, z których wynikają zmiany. Jednak nie wyklucza to możliwości skorygowania błędu popełnionego przy pierwotnym zaklasyfikowaniu użytku.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisu § 68 ust. 3 pkt 1 i 3 oraz załącznika nr 6 omawianego rozporządzenia organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzony wywiad terenowy, wykazał, iż wykaz zmian danych ewidencyjnych wykonany w toku modernizacji dla działki [...] zawiera błędny wpis dotyczący użytku (inne tereny zabudowane Bi), ponieważ budynek ten posiada 3 wyodrębnione lokale mieszkalne.

Zdaniem organu orzekającego nie jest trafny także zarzut naruszenia przepisów § 49 ust. 1 pkt 1 powoływanego rozporządzenia, bowiem przepis ten mówi jednoznacznie o zawiadomieniu o dokonanych zmianach, a w tym przypadku może to być dokonane gdy decyzja zaskarżona stanie się ostateczna.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu prawa w postaci § 66 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ w omawianej sprawie więcej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej budynku wykorzystywana jest na cele mieszkalne.

W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się również do

zawartych w odwołaniu zarzutów, dotyczących naruszenia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przepisów procesowych tj. art. 7 i art. 77 § 1 kpa oraz przepisu art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), uznając je za nieuzasadnione i przedstawiając stosowną argumentację.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował D. Ś. poprzez skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W petitum skargi – powołując się na przepis art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze późn. zm.) – D. Ś. zarzucił naruszenie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji tych samych przepisów prawa materialnego i procesowego, które wskazał wcześniej w odwołaniu wniesionym od decyzji Prezydenta Miasta L. wydanej w tej sprawie tj. przepisów: art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficznej (tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), § 44 pkt 2, § 45 ust. 1 i 2, § 46 ust. 2, § 47 ust. 3, § 68 ust. 3 pkt 1 i 3 oraz ust. 6 i załącznika nr 6 ust. 3 pkt 3, § 66 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.), oraz art. 7 i art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego, podając dodatkowo, że naruszenie wskazanych przepisów formalnych w postępowaniu odwoławczym nastąpiło poprzez pominięcie wskazanych przez stronę w odwołaniu dowodów, które zostały załączone do odwołania w postaci kserokopii decyzji Nr [...] i[...], a także okoliczności podniesionych w odwołaniu co do tego, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dzielnicy T. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. D. Nr [...], poz.[...]) wyraźnie przyjęto, że nieruchomość zabudowania zlokalizowana na działce nr [...] o powierzchni 692 m² leży w obszarze rehabilitacji zabudowy śródmiejskiej i przeznaczona jest na cele zabudowy mieszkaniowej i usługowej.

Każdy z zarzutów został w sposób wyczerpujący opisany.

Powołując się na sformułowane w skardze zarzuty D. Ś. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja mająca wykazać zasadność zarzutów zawartych w petitum skargi.

W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 18 listopada 2011 r. D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przyjęte w sprawie oraz argumentację zwartą w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej.

Na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. uczestnicy postępowania B.L.– P. i F. P. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 powołanej wcześniej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny Sądu prowadzonej w rozpoznawanej sprawie była decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Kartograficznego z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. Nr [...] orzekającą o wprowadzeniu z urzędu zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla miasta L. w odniesieniu do nieruchomości położonej w L. w obrębie T., oznaczonej geodezyjnie jako działka numer[...], o powierzchni 0,0692 ha w części dotyczącej oznaczenia nieruchomości.

Sprawy dotyczące ewidencji gruntów i budynków reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) - zwana dalej ustawą - oraz przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), zwanym dalej rozporządzeniem wykonawczym. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne celem ewidencji gruntów i budynków jest stworzenie jednolitego dla kraju i systematycznie aktualizowanego zbioru informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich w właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy, dla obszaru całego kraju sporządza się i aktualizuje ewidencję gruntów i budynków, mapę zasadniczą oraz mapy topograficzne, stanowiące podstawę do wykonywania innych rodzajów map. W świetle treści art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, w ewidencji gruntów wskazuje się informacje dotyczące między innymi położenia gruntów, ich granic i powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, a także oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. W myśl art. 20 ust. 2 pkt 1 w ewidencji gruntów i budynków wskazuje się także właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Z kolei jak to wynika z art. 22 ust. 1 i 2 cytowanej

ustawy oraz z § 44 - 49 rozporządzenia wykonawczego do obowiązków organów prowadzących ewidencję gruntów (starostów) należy utrzymywanie operatu ewidencji w aktualności, czyli jej aktualizowanie i wprowadzanie w niej zmian zgodnie z obowiązującymi przepisami. Aktualizacja ta dotyczy m.in. danych o jakich mowa w art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Aktualizacji tej organy dokonują z urzędu lub na wniosek, przy czym w myśl § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, wprowadza się z urzędu. Aktualizacji operatu ewidencyjnego, na podstawie § 47 ust. 1 dokonuje się niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów, określających zmiany danych ewidencyjnych.

W przypadku, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne ( § 47 ust. 3 rozporządzenia).

W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji zgodnie z przepisem § 47 ust. 3 rozporządzenia przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalono, że w trakcie przeprowadzania w 2007 r. przez Prezydenta Miasta L. modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w projekcie operatu opisowo – kartograficznego przyjęto błędne oznaczenia nieruchomości położonej w L., w obrębie T., oznaczonej geodezyjnie jako działka numer[...], o powierzchni 0,0692 ha, w zakresie danych dotyczących gruntu i budynku nr[...]. W projekcie dla nieruchomości gruntowej przyjęto klasyfikację ,,inne tereny zabudowane" oznaczone symbolem Bi, a dla usytuowanego na tym gruncie budynku nr [...]przyjęto w kartotece funkcję biurową. Takie dane zostały później wprowadzone do operatu opisowo – kartograficznego ewidencji gruntów i budynków dla miasta L. W toku prawidłowo przeprowadzonej procedury modernizacyjnej żaden z uprawnionych podmiotów nie zgłosił w ustawowo zastrzeżonych terminach wniosków ani usług do projektu operatu geodezyjno-kartograficznego ani zarzutu do operatu ewidencji gruntów i budynków.

W tych okolicznościach organy orzekające w postępowaniu instancyjnym prawidłowo stwierdziły – na podstawie treści aktów notarialnych dotyczących sprzedaży lokali znajdujących się w budynku nr [...] przy ul. M. R. [...] w L. oraz ustaleń dokonanych podczas wizji terenowej – konieczność dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla miasta L. w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości w zakresie wskazanym w osnowie decyzji. W ocenie Sądu materiał sprawy, na podstawie którego – zgodnie z przepisem art. 133 § 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeka sąd administracyjny wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że w istniejących okolicznościach faktycznych konieczna była – wobec ustawowej powinności organów administracji geodezyjno-kartograficznej aktualizowania danych ewidencyjnych – korekta informacji o przedmiotowej nieruchomości w dokonanym decyzyjnie zakresie tzn. poprzez wpisanie w miejsca danych o terenie oznaczenia tereny mieszkaniowe – symbol B, a w części dotyczącej kartoteki budynku nr[...], jako jego funkcji oznaczenia – mieszkalne.

Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów właściwych instancyjnie naruszeń prawa, które mogłyby skutkować potrzebą wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd – mając również na względzie uprzednie zamieszczenie ich w treści odwołania – wyjaśnia, że w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Przedstawiona przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odniesieniu do każdego z zarzutów argumentacja jest wyczerpująca, logiczna i zasługuje na całkowitą aprobatę.

Sąd – wbrew stwierdzeniom skarżącego – nie dopatrzył się tez żadnej sprzeczności pomiędzy zaskarżoną czynnością organów orzekających w sprawie, a ustaleniem dotyczącym przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na cele zabudowy mieszkaniowej i usługowej, zawartym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dzielnicy T.

Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

PM 24.02.2012 r.