Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1083/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2019 poz 122
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skarg D. Z. i K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 czerwca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie obciążenia kosztami utrzymania psa I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. Z. kwotę 5240 zł (słownie: pięć tysięcy dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy Z. decyzją z dnia 28 stycznia 2019 r., wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 122) orzekł o obciążeniu K. Z. i D. Z. opłatą w wysokości 14 079,02 zł brutto należną z tytułu kosztów utrzymania psa rasy mieszaniec owczarka niemieckiego, który w dniu 25 kwietnia 2014 r. został im czasowo odebrany z posesji z [...] (aktualnie: K. , ul. [...]), jako opiekunom zwierzęcia i przekazany do Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w K..

W uzasadnieniu decyzji organ opisał przebieg postępowania i przedstawił wszystkie podejmowane w sprawie czynności oraz uzyskane dowody. I tak, podał, że w dniu 25 kwietnia 2014 r. przedstawiciele [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami wraz z policjantem Komisariatu Policji w Z. oraz w obecności pracowników Urzędu Gminy Z., uznając, że warunki w jakich przebywa pies stanowią zagrożenie dla jego życia i zdrowia, odebrali go czasowo opiekunom K. i D. Z.. Odebrane zwierzę zostało przewiezione zgodnie z sugestiami [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami do Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w K. przy ul. [...] w K.. Wójt Gminy Z. w dniu 24 lipca 2015 r. wydał decyzję o czasowym odebraniu przedmiotowego psa. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak: [...] z dnia 31 sierpnia 2015 r. ww. decyzja została utrzymana w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1341/15 oddalił skargę.

W okresie od dnia 25 kwietnia 2014 r. do dnia 5 stycznia 2016 r. pies

przebywał w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w K., a za jego utrzymanie, w tym opiekę i leczenie należności regulował Wójt Gminy Z., zgodnie z fakturami wystawianymi przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w K..

W dniu 25 kwietnia 2017 r. Wójt Gminy Z. wydał decyzję obciążającą K. Z. i D. Z. kwotą 14 112,42 zł z tytułu kosztów utrzymania psa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 września 2017 r. utrzymało ww. decyzję w mocy. Podstawą wyliczenia opłaty był uśredniony koszt pobytu psa w schronisku – obliczony jako iloraz całkowitych kosztów schroniska wraz z wyżywieniem w danym miesiącu, dzielony przez ilość dni w miesiącu, dzielony przez ilość zwierząt przebywających w schronisku w danym miesiącu. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt. II SA/Kr 1566/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Organ I instancji podał następnie, że przyczyną uchylenia decyzji przez Sąd było dokonanie oceny, że wyliczenia przedstawione w decyzji Wójta z 25 kwietnia 2017 r. były niemożliwe do zweryfikowania, gdyż nie pozwalały na to dane podane w wystawionych przez schronisko fakturach.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wójt uzupełnił materiał dowodowy o kolejne wyjaśnienia i wyliczenia [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. W szczególności przytoczył treść pisma KTOZ z dnia 3 sierpnia 2018 r., w którym w odniesieniu do każdej wystawionej Wójtowi Gminy Z. faktury, przedstawiono wyliczenie kosztów jego utrzymania jako iloczyn uśrednionej stawki dziennej i ilość dni jego pobytu w schronisku objętych fakturą.

Wójt opisał kolejne pisma kierowane do schroniska oraz odpowiedzi KTOZ. Stwierdził, że faktura [...], na skutek błędu księgowej KTOZ, została zawyżona o 135,95 zł a faktura [...] na kwotę 228 zł nie dotyczy przedmiotowego psa.

Zacytował także treść pisma KTOZ z dnia 29.10.2018 r., że nie jest ono w stanie bardziej uszczegółowić kosztów dotyczących odebranego psa, gdyż "technicznie niemożliwe jest wyodrębnienie poszczególnych kosztów. Koszt utrzymania zwierzęcia jest składową różnych kosztów (wyżywienia, leków, wynagrodzeń pracowników schroniska, środków czystości etc)".

W końcowej części uzasadnienia organ odniósł się do zastrzeżeń stron postępowania.

Organ I instancji stwierdził, że "ponosząc koszty związane z utrzymaniem i opieką nad zwierzęciem (...) wydatkował środki publiczne, a następnie działając na podstawie określonych przepisów dochodzi od właściciela lub opiekuna zwierzęcia zwrotu poniesionych kosztów (art.7 ust.1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt)."

Od powyższej decyzji odwołania osobnymi pismami wnieśli D. Z. oraz K. Z.. Obydwoje odwołujący domagali się uchylenia decyzji.

D. Z. podniosła, że wydana decyzja jest "niesłuszna, niezgodna z duchem prawa i nie mająca nic wspólnego ze sprawiedliwością". Zarzuciła, że organ nie ustalił właściciela psa, bezzasadnie uznając ją i jej małżonka za opiekunów psa.

K. Z. zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie: art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Odwołujący zakwestionował sposób wyliczenia kosztów utrzymania psa w schronisku, wskazując, że organ I instancji nie zastosował się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartych w wyroku z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1566/17.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 czerwca 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 7 ustawy o ochronie zwierząt oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przedstawił uregulowania prawne odnoszące się do sprawy. Następnie ocenił, że organ I instancji zastosował się do treści wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. II SA/Kr 1566/17 i podjął czynności związane z uzupełnieniem materiału dowodowego, co umożliwiło wyliczenie kosztów utrzymania psa w schronisku. Mając na uwadze korespondencję organów - w tym korekty "rozbieżności" ustalono finalnie, że koszty utrzymania psa wynosiły 14 079,02 zł brutto. Organ I instancji wyjaśnił zasady wyliczenia w/w kosztów. Z treści zawartej w aktach dokumentacji możliwe jest - zdaniem Kolegium - w oparciu o dostępne materiały wyliczenie przedmiotowych kosztów. Tak więc na kwotę 14 079,02 zł składają się kolejno: faktura [...] na kwotę 1760,30 zł brutto za okres od 25 kwietnia 2014 r. do 31 lipca 2014 r.; faktura [...] na kwotę 1235,38 zł brutto za okres od 1 sierpnia 2014 r. do 30 września 2014 r.; faktura [...] na kwotę 630,54 zł brutto wskazano stawkę kosztów za okres od 1 października 2014 r. do 31 października 2014 r.; faktura [...] na kwotę 1370,46 zł za okres od 1 listopada 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.; faktura [...] na kwotę 778,10 zł brutto za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 stycznia 2015r.; faktura [...] na kwotę 682,64 zł brutto za okres od 1 lutego 2015 r. do 28 lutego 2015 r.; faktura [...] za okres od 1 marca 2015 r. do 31 marca 2015 r. na kwotę 783,06 zł brutto; faktura [...] na kwotę 666,00 zł brutto za okres od 1 kwietnia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r.; faktura [...] za okres od 1 maja 2015 r. do 31maja 2015 r. na kwotę 680,76 zł brutto; faktura [...] za okres od 1 czerwca 2015 r. do 30 czerwca 2015 r. na kwotę 746,10 zł brutto; faktura [...] za okres 1 lipca 2015 – 31 lipca 2015 r. na kwotę 656,27 zł brutto; faktura [...] za okres od 1 sierpnia 2015 r. do 31sierpnia 2015 r. na kwotę 682,31 zł brutto (po korekcie -0,62 zł); faktura [...] za okres od 1 września 2015 r. do 30 września 2015 r. na kwotę 732,90 zł brutto (po korekcie -1,50 zł); faktura [...] za okres od 1 października 2015 r. do 31 października 2015 r. na kwotę 804,14 zł brutto; faktura [...] za okres od 1 listopada 2015 r. do 30 listopada 2015 r. na kwotę 772,80 zł brutto; faktura [...] za okres od 1 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. na kwotę 961,31 zł brutto; faktura [...] za okres od 1 stycznia 2016 r. do 5 stycznia 2016 r. na kwotę 135,95 brutto po korekcie.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli: D. Z. i K. Z..

K. Z. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 7 k.p.a. - poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, w szczególności:

- nierozpoznanie istoty sprawy w zakresie wysokości konkretnych kwot za utrzymanie konkretnego psa w schronisku dla bezdomnych zwierząt prowadzonego przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami - w rozbiciu na poszczególne miesiące, podstawy faktycznej, z której miałyby wynikać te koszty. Wójt Gminy Z., a w ślad za nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze - przyjęło, że koszt pobytu psa w krakowskim Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt został policzony jako iloraz całkowitych kosztów schroniska wraz z wyżywieniem w danym miesiącu, dzielonych przez ilość dni w miesiącu oraz dzielonych przez ilość zwierząt przebywających w schronisku w danym miesiącu, pomimo wyraźnego zalecenia zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt: II SA/Kr 1566/17 że koszty te mają zostać ustalone jako konkretne, określone kwotowo koszty, które zobowiązany jest uiścić właściciel lub opiekun psa, a nie jako iloraz całkowitych kosztów schroniska wraz z wyżywieniem w danym miesiącu, dzielonych przez ilość dni w miesiącu oraz dzielonych przez ilość zwierząt przebywających w schronisku w danym miesiącu;

- odnośnie ustalenia, czy pies przyjęty do Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w K., prowadzonego przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami - był rzeczywiście psem zabranym w dniu 25 kwietnia 2014 r. z miejscowości K., (pies [...]);

b) art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i tym samym nie pogłębianie zaufania skarżącego do organów państwa;

c) art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w niniejszej sprawie, wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, przyjęcie za podstawę obciążenie kosztami utrzymania psa w schronisku skarżącego nieprawidłowych faktur VAT, które zostały bezkrytycznie przyjęte przez Wójta Gminy Z., a w konsekwencji nałożenie obowiązku zapłaty na skarżącego i jego żonę.

d) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - poprzez brak de facto w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego, nie wskazanie faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oracz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie - w oparciu o przepisy art. 138 § 2 k.p.a. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, ze wskazaniem, że organ ten winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, z uwzględnieniem dowodów i okoliczności wskazanych przez skarżącego oraz przede wszystkim z uwzględnieniem zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt: II SA/Kr 1566/17.

W uzasadnieniu skargi przytoczone wyżej zarzuty zostały rozwinięte.

D. Z. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako niemożliwej do zweryfikowania. Decyzji zarzuciła "brak rzetelności, brak podstaw merytorycznych do jej podjęcia, zlekceważenie wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1566/17 oraz wielokrotne złamanie obowiązującego w Polsce prawa".

W uzasadnieniu skargi D. Z. wywodziła, że pies został ukradziony z jej posesji, natomiast jego właścicielem był M. Ł., który zmarł 15 listopada 2016 r. Skarżąca zaznaczyła, że nikt jej nie informował o kosztach utrzymania psa, które są rażąco wysokie. Nie zgodziła ze sposobem wyliczenia kosztów.

W odpowiedzi na skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skarg i podtrzymało wcześniejsze stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Wskazać również należy, że stosownie do art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30.11.2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206).

Wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Wskazania te nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy.

Dlatego też koniecznym będzie dokładne przytoczenie oceny prawnej sformułowanej przez Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. II SA/Kr 1566/17.

Aktualnym pozostaje pogląd Sądu, że "w rozpoznawanej sprawie sąd nie ma uprawnień do badania czy skarżący byli opiekunami odebranych zwierząt, bowiem rozstrzygnięcie co do osoby odpowiedzialnej za psa umieszczonego w schronisku zostało już podjęte i podtrzymane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2015 roku sygn. akt II SA/Kr 1341/15" oraz, że "jeżeli decyzja o odebraniu zwierząt jest ostateczna i wykonalna to organ administracji ma obowiązek orzec o obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia - dotychczasowego właściciela lub opiekuna tego zwierzęcia."

W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. II SA/Kr 1566/17 sąd stwierdził również, że "wyliczenia zaprezentowane przez organ I instancji, co do wysokości kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranego zwierzęcia - są niemożliwe do zweryfikowania."

Wskazać zatem należy, że w uzasadnieniu decyzji z dnia 25 kwietnia 2017 r. organ I instancji przedstawił poniesione przez Wójta Gminy Z. koszty utrzymania psa w formie tabeli, w której zamieszczono: numer wystawionej na rzecz Wójta faktury, okres objęty fakturą oraz kwotę płatności w złotych. W uzasadnieniu tej decyzji podano również, że zgodnie z pismem KTOZ z dnia 4 kwietnia 2016 r. "koszt pobytu przedmiotowego psa naliczany był jako iloraz całkowitych kosztów schroniska wraz z wyżywieniem w danym miesiącu, dzielonych przez ilość dni w miesiącu oraz dzielonych przez ilość zwierząt przebywających w schronisku w danym miesiącu, a dokumentem potwierdzającym była faktura VAT wystawiana raz w miesiącu, uwzględniająca ww. koszty".

Zauważyć również należy, że w aktach sprawy znajdują się kserokopie faktur wystawionych przez KTOZ, w których znajduje się informacja, że dotyczą one utrzymania psa z miejscowości K. w schronisku dla bezdomnych zwierząt z wyszczególnieniem okresu, którego dotyczą.

Znając ten sposób wyliczenia kosztów utrzymania odebranego skarżącym psa (na podstawie uśrednionej stawki dziennej wyliczonej w uwzględnieniu kosztów działalności całego schroniska: wyżywienia, leków, wynagrodzeń pracowników schroniska, środków czystości i innych), sąd w sprawie prowadzonej do sygn. II SA/Kr 1566/17 wyraził ocenę, że "krytycznie należy ocenić zastosowane przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami kryteria obliczenia kosztu pobytu przedmiotowego psa, który naliczany był jako iloraz całkowitych kosztów schroniska wraz z wyżywieniem w danym miesiącu, dzielonych przez ilość dni w miesiącu oraz dzielonych przez ilość zwierząt przebywających w schronisku w danym miesiącu. Taki sposób ustalenia wysokości opłaty za transport, utrzymanie i konieczne leczenie zwierzęcia nie spełnia wymogu podstawowej określoności i nie sposób dokonać oceny jego merytorycznej zasadności" oraz "za właściwe postępowanie nie może być uznane ustalenie wysokości opłaty w oparciu wyłącznie o fakturę przedstawiającą koszty utrzymania całego schroniska poprzez zastosowanie algorytmu związanego z ilością dni oraz liczbą zwierząt przebywającą w danym miesiącu w schronisku".

Sąd wyraził też ocenę prawną, że "wysokość tych kosztów winna odpowiadać realnie ponoszonym z tego tytułu wydatkom, mającym wyłącznie uzasadniony faktycznie i prawnie charakter. Nie sposób uznać za sprawiedliwe obciążania dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia kosztami nieznajdującymi faktycznego uzasadnienia i wynikającymi wyłącznie z zaakceptowania przez organ administracji stawek za utrzymanie zwierzęcia arbitralnie ustalonych przez podmiot, któremu je przekazano. W związku z powyższym, z akt sprawy musi wynikać sposób obliczenia kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych zwierząt i wyliczenie to musi poddawać się weryfikacji. Takich dowodów brak w aktach sprawy, przez co Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, a także decyzję organu I instancji, w części, w której decyzja Wójta została zaskarżona".

W cytowanym wyroku sąd zawarł również wskazania co do dalszego postępowania, wiążące w sprawie sąd oraz organ. Stwierdził, że "w szczególności organy winny rozważyć celowość zwrócenia się do Schroniska celem uzyskania szczegółowych informacji w kwestii wyszczególnionych w przepisie kosztów utrzymania, transportu i leczenia i celem otrzymania wyliczenia, które wskazywałoby na konkretne kwoty, zwłaszcza w zakresie utrzymania i leczenia, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy. Dopiero dysponując niezbędnymi danymi organ będzie mógł merytorycznie rozpoznać sprawę, w tym w szczególności orzec co do kosztów transportu, utrzymania i leczenia odebranego zwierzęcia. Stanowisko to musi być oparte na analizie wszystkich elementów materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) w ich wzajemnym powiązaniu. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawi w sposób klarowny tok rozumowania ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśni podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa."

Analiza zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wskazuje, że organy do wyżej zacytowanych ocen i wskazań co do dalszego postępowania się nie zastosowały.

Organy ponownie bowiem wyliczyły należność z tytułu kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia przedmiotowego psa (art.7 ust.4 ustawy o ochronie zwierząt) na podstawie uśrednionego kosztu utrzymania jednego zwierzęcia przebywającego w schronisku według zakwestionowanego przez sąd algorytmu, a to ilorazu całkowitych kosztów schroniska wraz z wyżywieniem w danym miesiącu, dzielonych przez ilość dni w miesiącu oraz dzielonych przez ilość zwierząt przebywających w schronisku w danym miesiącu. Zatem w dalszym ciągu wysokość obliczonych kosztów nie odpowiada realnie ponoszonym wydatkom na odebranego skarżącym psa.

Treść pisma z dnia 23 lipca 2018 r. skierowanego przez organ I instancji do [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami jest wadliwa. Organizacja nie może bowiem być świadkiem w sprawie. Nadto, treść wezwania nie odpowiada zaleceniu sądu, gdyż pomija wezwanie KTOZ do podania "konkretnych kwot, zwłaszcza w zakresie utrzymania i leczenia psa" przebywającego w schronisku od 25 kwietnia 2014 r do 5 stycznia 2016 r.

Organ I instancji, wbrew wskazaniu sądu, nie przedstawił w uzasadnieniu decyzji "w sposób klarowny toku rozumowania ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej". Wójt Gminy Z. w uzasadnieniu decyzji streścił bowiem akta sprawy, opisując przedsięwzięte czynności i cytując uzyskane odpowiedzi KTOZ.

Nadto, uzasadnieniem wyliczenia wysokości opłaty za koszty transportu, utrzymania i leczenia, obciążającej skarżących nie może być to, że "ponosząc koszty związane z utrzymaniem i opieką nad zwierzęciem (...) wydatkował środki publiczne, a następnie działając na podstawie określonych przepisów dochodzi od właściciela lub opiekuna zwierzęcia zwrotu poniesionych kosztów (art.7 ust.1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt)." Fakt zaakceptowania przez Wójta Gminy Z. faktur wystawionych przez schronisko nie może obciążać opiekunów psa.

Treść umowy zawartej przez Wójta Gminy Z. ze schroniskiem w żaden sposób nie może determinować obliczenia kosztów z art.7 ust.4 ustawy, którymi należy obciążyć opiekunów psa. Nadto, zwrócić należy uwagę, że stosownie do zapisów przedłożonych przez KTOZ umów o prowadzenie schroniska dla bezdomnych zwierząt zawartych z Gminą Miejską K. (k.139, 131 a.a.), KTOZ zobowiązany był do sporządzania projektu planu rzeczowo-finansowego, zawierający m.in. wykonane w roku poprzedzającym sporządzenie planu i w I półroczu, w którym opracowany został plan wielkości, a w szczególności: rzeczowy zakres realizowanych zadań wraz ze specyfikacją kosztów, specyfikację wpływów, wielkość wyniku finansowego, wielkość i strukturę zatrudnienia, dzienną liczbę zwierząt przetrzymywanych w schronisku, kalkulację dziennej stawki utrzymania jednego zwierzęcia, w tym stawki żywieniowej oraz część opisową uzasadniającą zaplanowany poziom kosztów (§5). Z powyższego wynika, że osobno wykazywane były koszty wyżywienia zwierzęcia, inne jego koszty utrzymania oraz wynagrodzenia pracowników. W myśl § 10 ust.1 i 2 umowy schronisko mogło przyjmować zwierzęta z innych gmin, gdy gminy te zobowiążą się do pokrywania kosztów ich utrzymania. Koszty te obciążały schronisko zgodnie z algorytmem: iloczyn liczby dni pobytu w schronisku zwierzęcia spoza Gminy Miejskiej K. oraz średniej dziennej stawki przeznaczonej przez Gminę Miejską K. na utrzymanie jednego zwierzęcia w danym miesiącu. Z kolei w § 9 umów statuowano zasadę, że w przypadku odebrania właścicielowi lub opiekunowi zwierzęcia na podstawie decyzji właściwego organu administracji publicznej, o której mowa w art.7 ust.1 i 3 ustawy o ochronie zwierząt KTOZ zobowiązany jest dołożyć wszelkich starań związanych z wyegzekwowaniem od właściciela lub opiekuna obowiązku pokrycia kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia.

Zestawienie powyższych przepisów oraz treści pisma KTOZ z dnia 4 kwietnia 2016 r. wskazuje, że czym innym jest koszt utrzymania zwierzęcia, w tym koszt leczenia, a czym innym koszt pobytu liczony na podstawie całkowitych kosztów schroniska. Płyną z tego dwa wnioski. Po pierwsze, do wyliczenia kosztów utrzymania psa przyjętego do schroniska z innej gminy istotna jest średnia dzienna stawka przeznaczona przez Gminę Miejską K. na utrzymanie jednego zwierzęcia w danym miesiącu. Nie wiadomo, czy stawki podane przez KTOZ są stawkami przeznaczonymi przez Gminę Miejską K. na utrzymanie jednego zwierzęcia w danym miesiącu, czy też stawkami obliczonymi przez schronisko. Po drugie, sposób wyliczenia kosztu pobytu zwierzęcia w schronisku nie odpowiada "kosztowi transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia", o którym mowa w art.7 ust.4 ustawy o ochronie zwierząt. Jak wcześniej przedstawiono, koszt ten musi być realny, konkretny, odnoszący się do określonego zwierzęcia, innymi słowy – zindywidualizowany.

Tak więc zarzuty skargi K. Z. były w tym zakresie uzasadnione.

Niezasadne były natomiast zarzuty skargi K. Z. w zakresie braku ustalenia przez organy, czy pies przyjęty do Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w K., prowadzonego przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami - był rzeczywiście psem zabranym w dniu 25 kwietnia 2014 r. z miejscowości K., (pies [...]). Ustalenie organu w tym przedmiocie jest prawidłowe. Jak wynika z karty zwierzęcia nr [...] (k.74 i k.2 akt administracyjnych) pies, któremu nadano imię [...] (mix owczarka niemieckiego) został odebrany w dniu [...] kwietnia 2014 r. z nieruchomości w K. nr [...] przez pracowników KTOZ B. P. i R. F. i przyjęty do schroniska. Został oznaczony czipem nr [...]. Do dnia wydania go w dniu 5 stycznia 2016 r. osobie adoptującej przebywał w schronisku (k.77 a.a., k.80 a.a.).

Nie mógł również zostać uwzględniony zarzut skargi D. Z. kwestionujący przyjęcie przez organy statusu skarżących jako opiekunów odebranego psa. W prawomocnych wyrokach WSA w Krakowie wydanych w sprawach prowadzonych do sygn. II SA/Kr 1230/14, II SA/Kr 1341/15 oraz II SA/Kr 1566/17 wyrażono bowiem ocenę prawną, że D. Z. i K. Z. byli opiekunami przedmiotowego psa.

Jeżeli skarżący nie podzielali dokonanej przez Sąd oceny powinni skorzystać z przysługujących im środków zaskarżenia wyroku. Skoro zaś z możliwości tej nie skorzystali, zgodnie ze wskazanym wyżej art. 153 p.p.s.a., ponownie rozpoznając sprawę Sąd jest związany oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyżej przedstawionych orzeczeniach Sądu.

Reasumując, zarzuty naruszenia art.153 p.p.s.a., jak i przywołanych w skardze przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. były uzasadnione.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ dokona oceny z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego przez Sąd w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. II SA/Kr 1566/17 oraz w wyroku niniejszym.

Wobec stwierdzonych uchybień prawa materialnego i procesowego, zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone w pkt II wyroku koszty w wysokości 5240 zł składa się kwota 423 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu, kwota 4800 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącego, ustalona na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).