Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1252/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1, par. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. J.-K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 733/12 w sprawie ze skargi E. J.-K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2012 r. nr ITPB2/415-102a/12/IB w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. J.-K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 733/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę E. J. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2012 r. w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego.

Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco:

W dniu 2 lutego 2012 r. E.J.– dalej "Skarżąca"- złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie m.in. opodatkowania sprzedaży udziału w spadku.

W przedmiotowym wniosku oraz w jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny. W 1974 r. zmarł ojciec wnioskodawczyni. Postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po ojcu wydano w 1999 r. Rodzice ojca wybudowali przed wojną kamienicę w W., w której mieszkała siostra ojca. Brat ojca po wojnie osiedlił się w Kanadzie, zmarł w 1974 r., bezdzietnie. Dziadkowie wnioskodawczyni również w tym okresie już nie żyli. Grunty, na których stała kamienica zostały przejęte w 1948 r. przez Skarb Państwa na podstawie dekretu, a sama kamienica została przejęta w 1967 r. Po śmierci ojca wnioskodawczyni nie utrzymywała kontaktów z ciotką (siostrą ojca). Ciotka twierdziła, że wszystkie lokale przejęte nieprawnie przez Skarb Państwa zostały sprzedane. Ona również musiała wykupić mieszkanie w kamienicy wybudowanej przez dziadków, w którym mieszkała od dziecka. Wnioskodawczyni nigdy nie miała dostępu do dokumentów dotyczących kamienicy. W dniu 19 grudnia 2005 r. wnioskodawczyni udzieliła ciotce pełnomocnictwa (w formie aktu notarialnego) do reprezentowania jej w sprawie uzyskania odszkodowania za ww. nieruchomość. W tym okresie bowiem nasiliły się prace nad ustawą reprywatyzacyjną. Wnioskodawczyni nie wiedziała, że ciotka, wykorzystując ww. pełnomocnictwo, na podstawie wyroku sądu odzyskała w maju 2006 r. niesprzedane przez Skarb Państwa lokale w kamienicy dziadków tj. jeden lokal mieszkalny, suterenę oraz garaż. O fakcie tym dowiedziała się przypadkowo po trzech latach tj. w lipcu 2009 r. na rozprawie sądowej prowadzonej w innej sprawie. W tym czasie ww. mieszkanie, suterena i garaż były już zasiedlone przez córkę ciotki. W dniu 11 września 2006 r. działając na podstawie pełnomocnictwa oraz jak wskazano we wniosku – "bez wiedzy wnioskodawczyni" - ciotka wystąpiła w sądzie przeciwko W. o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokali. Wnioskodawczyni została wezwana na rozprawę w tej sprawie.

Odrębną kwestią była decyzja Prezydenta W. o ustanowienie na 99 lat prawa użytkowania wieczystego do przejętych nieprawnie gruntów, na których znajduje się kamienica, w równych częściach dla wnioskodawczyni i ciotki z "czynszem symbolicznym". Mimo wcześniejszych uzgodnień, nie doszło do podpisania we wrześniu 2010 r. umowy z przedstawicielami W. - córka (pełnomocnik) ciotki odmówiła podpisania umowy. Wnioskodawczyni postanowiła wystąpić do sądu z wnioskiem o podział masy spadkowej. Wobec braku możliwości ugodowego przeprowadzenia podziału spadku, wnioskodawczyni postanowiła sprzedać przysługujące jej udziały w spadku po ojcu.

W dniu 29 sierpnia 2011 r. wnioskodawczyni dokonała sprzedaży udziału w spadku po ojcu w rozumieniu art. 1052 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm.), zwanej dalej "K.c.", na rzecz ciotki. Skorzystała przy tym z możliwości określonych w art. 1051 K.c. W dniu 29 sierpnia 2011 r. wnioskodawczyni otrzymała na konto część ceny -1 ratę.

W związku z powyższym wnioskodawczyni zadała pytania, czy ma obowiązek zapłaty podatku z tytułu sprzedaży udziałów w spadku po ojcu; jeśli tak, to z jakiego tytułu, w jakiej wysokości i od jakiej kwoty, a w związku z tym, na jakim formularzu PIT powinna złożyć zeznanie podatkowe?

Zdaniem wnioskodawczyni, dniem nabycia spadku po ojcu jest data jego śmierci, tj. 10 listopada 1974 r. Stwierdzenie nabycia spadku po ojcu zostało dokonane postanowieniem Sądu Rejonowego w dniu 9 lutego 1999 r. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), dalej zwanej "u.p.d.o.f.", podlegającym opodatkowaniu źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości jeżeli odpłatne zbycie zostało dokonane przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 ze zm.) zmieniono m.in. zasady opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a)-c) u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) do dnia 31 grudnia 2006 r. stosuje się zasady określone w ustawie o podatku dochodowym od osób. fizycznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r. Oznacza to zarazem, że nowe zasady opodatkowania mają zastosowanie do dochodów uzyskanych ze zbycia nieruchomości i praw nabytych po dniu 1 stycznia 2007 r. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. nie płaci się podatku dochodowego, jeśli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości lub ich części lub udziału w nieruchomości upłynęło 5 lat. W związku z powyższym, jeśli od końca roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości upłynęło 5 lat, sprzedaż tej nieruchomości lub udziału w niej nie podlega w ogóle opodatkowaniu. Przedstawiając własne stanowisko, wnioskodawczyni wskazała przy tym na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 27 marca 2009 r. Nr [...]

W interpretacji indywidualnej z dnia 25 kwietnia 2012 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów, nie podzielił stanowiska wnioskodawczyni, uznającje za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko organ przytoczył treść przepisów art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 7, pkt 8 lit. a)-c), art. 11 ust. 1, art. 18 u.p.d.o.f. oraz art. 922 § 1, art. 924, art. 925, ar. 1051, art. 1052 K.c., wskazując, że zawarte w powołanym wyżej art. 18 u.p.d.o.f. wyliczenie praw majątkowych ma charakter otwarty, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w szczególności". W związku z tym, według organu, należy przyjąć, że do katalogu praw majątkowych objętych zakresem regulacji art. 18 ww. ustawy można zaliczyć także inne prawa nie wymienione w tym przepisie. Jednocześnie treść tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zarówno przychody z wykonania (wykorzystania) tych praw jak również z ich sprzedaży. Następnie organ dokonał wykładni pojęcia "prawa majątkowe" i stwierdził, mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony we wniosku oraz powołany wyżej stan prawny, iż wnioskodawczyni dokonując sprzedaży udziału w spadku uzyskała przychód z praw majątkowych w rozumieniu art. 18 u.p.d.o.f. Przychód ten stanowią kwoty otrzymane lub postawione do dyspozycji z tytułu przedmiotowej sprzedaży. Zdaniem organu, wbrew opinii wnioskodawczyni, dokonana sprzedaż nie stanowiła zatem odpłatnego zbycia nieruchomości i praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-e) u.p.d.o.f. i w efekcie nie może być utożsamiana ze skutkami podatkowymi wynikającymi z takiego zbycia. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje moment nabycia spadku. Termin pięcioletni, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. odnosi się wyłącznie do odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w tym przepisie. Zgodnie z zasadą zawartą w art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f., dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają ich sumę. różnica jest stratą ze źródła przychodów. Dochód uzyskany ze sprzedaży udziału w spadku, stosownie do dyspozycji art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f., winien być zatem wykazany - wraz z pozostałymi dochodami podlegającymi opodatkowaniu według skali podatkowej w rocznym zeznaniu podatkowym PIT-36 składanym w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, w którym te dochody uzyskano. W tym samym terminie należy również wpłacić z tego tytułu podatek obliczony zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f.

Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, pismem z dnia 10 maja 2012 r. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na błędnym zakwalifikowaniu zbytego spadku do innych praw majątkowych niż określone w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.

W odpowiedzi na ww. wezwanie z dnia 12 czerwca 2012 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W skardze na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości oraz uznanie, że zbycie udziału w spadku, w skład którego wchodzą nieruchomości podlega opodatkowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. przez przyjęcie, że przychód uzyskany w wyniku zbycia przez podatnika udziału w spadku, w skład którego wchodzą wyłącznie nieruchomości gruntowe, stanowi odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż nieruchomości lub ich części oraz udział w nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - dalej jako "P.p.s.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że organ prawidłowo przyjął, iż dokonując zbycia udziałów spadku, Skarżąca nie zbyła konkretnego przedmiotu (składnika majątkowego) wchodzącego w skład masy spadkowej, a jedynie ogół przysługujących jej praw i obowiązków związanych z odziedziczonym spadkiem. Wbrew zatem stanowisku Skarżącej, dokonana sprzedaż udziałów nie stanowiła odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., gdyż Skarżąca zbyła jedynie ogół praw i obowiązków jej przysługujących z tytułu nabycia udziałów w spadku po ojcu, stwierdzonego postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia 11 lutego 1999 r., sprzedaż bowiem tego udziału nastąpiła bez dokonania działu spadku (jak wskazała bowiem we wniosku Skarżąca, brak było możliwości ugodowego przeprowadzenia działu spadku). Nie ma przy tym znaczenia prawnego, że udział w nieruchomości wyczerpywał udział w masie spadkowej. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zbycie udziału spadkowego pociąga za sobą następstwo prawne pod tytułem ogólnym pomiędzy spadkobiercą a nabywcą spadku, co oznacza, że na nabywcę przechodzą, na podstawie umowy zbycia spadku, nie poszczególne prawa do konkretnych przedmiotów spadkowych, a jedynie ogół praw i obowiązków majątkowych, jakie przysługiwały spadkobiercy (w wyniku dziedziczenia, tj. stwierdzenia nabycia spadku po zmarłym spadkodawcy), w miejsce którego nabywca wstępuje, w tym również np. w miejsce praw i obowiązków strony w toczących się postępowaniach sądowych. A zatem, Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z twierdzeniem Skarżącej, że w przedstawionym stanie faktycznym sprawy doszło do uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Tym samym, organ prawidłowo przyjął w zaskarżonej interpretacji, że dokonując zbycia udziału spadkowego Skarżąca uzyskała przychód z praw majątkowych w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 u.p.d.o.f., podlegający opodatkowaniu wraz z innymi dochodami za rok podatkowy, w którym został osiągnięty. Wykładnia językowa przepisu art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. prowadzi do wniosku, że źródłem przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest sprzedaż i zamiana praw majątkowych innych niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. Z kolei z literalnego brzmienia przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. wynika, że dotyczy on nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości. Przepis ten nie wymienia udziału w spadku, który stanowi ogół praw i obowiązków i jako taki jest zaliczany do kategorii praw majątkowych, do których ma zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. Określenie "odpłatne zbycie nieruchomości", zawarte w art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f., wskazuje i ma określoną treść, a mianowicie, chodzi tu o przeniesienie jej własności na nabywcę (por. 155 § 1 i następne K.c). Oczekiwane przez Skarżącą zastosowanie art. 10 ust 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. nie znajduje żadnego oparcia w przedstawionym stanie faktycznym, a w szczególności w postanowieniach umowy sprzedaży z dnia 29 sierpnia 2011 r. ani też w racjach prawnych. Zapłata należnego z mocy ustawy podatku od dochodu uzyskanego ze zbycia prawa majątkowego (art. 10 ust 1 pkt 7 u.p.d.o.f.) nie oznacza zatem naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony własności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2197/08).

Reasumując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że udział w spadku nie mieści się w katalogu praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f., a tym samym, należy je zakwalifikować do praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. w związku z art. 18 u.p.d.o.f. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z twierdzeniami zawartymi w skardze, zgodnie z którym przyjęcie wykładni prezentowanej przez organ prowadzi do uprzywilejowania podatników, którzy dokonują zbycia nieruchomości lub praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f nabytych w inny sposób niż w drodze dziedziczenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie doszło bowiem do zbycia nieruchomości (konkretnego składnika nieruchomego spadkobiercy), lecz udziału spadkowego (ogółu praw i obowiązków spadkobiercy), na skutek czego nie można wywodzić tezy o nierównym traktowaniu podatników dokonujących zbycia nieruchomości lub praw wskazanym w wyżej powołanym przepisie.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organ także prawidłowo wskazał, że dochód uzyskany ze sprzedaży udziału w spadku, stosownie do dyspozycji art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f., winien być zatem wykazany - wraz z pozostałymi dochodami podlegającymi opodatkowaniu według skali podatkowej w rocznym zeznaniu podatkowym PIT-36 składanym w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, w którym te dochody uzyskano. W tym samym terminie należy również wpłacić z tego tytułu podatek obliczony zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżąca zaskarżyła w całości wyżej wymieniony wyrok zarzucając mu w trybie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. naruszenie:

1. art. 1052 K.c., poprzez nietrafne przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie do czynności dokonanej przez Skarżącą w dniu 29 sierpnia 2011 r. w formie aktu notarialnego Repertorium [...]

2. przepisów postępowania przed sądem administracyjnym – art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie w sprawie przepisu art. 1036 K.c. umożliwiającego spadkobiercy rozporządzanie udziałem w przedmiocie należącym do spadku, jakim są nieruchomości zabudowane w W. przy ul. [...]i [...]

Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie, iż zbycie udziału w spadku, w skład którego wchodzą nieruchomości podlega opodatkowaniu na podstawie art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd I instancji wadliwie przyjął w zaskarżonym wyroku, że Skarżąca zbyła spadek na podstawie art. 1052 K.c., gdy w rzeczywistości zbyła Ona udział w przedmiocie należącym do spadku, który stanowił nieruchomość, do której ma zastosowanie art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. Przy czym w podstawach kasacyjnych nie wymieniono art. 133 § 1 P.p.s.a. regulującego kwestię prawidłowości podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia.

Zgodnie z powyższym przepisem Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2.

Według komentowanego przepisu sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (zob. uwagi do art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. (zob. uwagi do art. 106 § 3 p.p.s.a.). Wyjątek od zasady orzekania na podstawie akt sprawy stanowi sytuacja określona w art. 55 § 2 p.p.s.a., gdy sąd, na żądanie skarżącego, rozpoznaje sprawę na podstawie odpisu skargi (zob. uwagi do art. 55 § 2 p.p.s.a.) – Andrzej Kabat, Komentarz do art. 133 Ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydanie V, Lex 2013.

Naczelny Sad Administracyjny zauważa, że przedmiotem oceny Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie była indywidualna interpretacja prawa podatkowego wydana na zasadach określonych w art. 14b – 14p ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "O.p.".

Postępowanie o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie wszczynane jest na wniosek podmiotu wymienionego w art. 14b § 1 O.p., a więc w niniejszej sprawie - Skarżącej. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o interpretację jest obowiązany m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (A. Kabat {w:} J S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, komentarz wydanie 5, Lexis Nexis, Warszawa 2009, s. 105). Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę.

Z wniosku Skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w niniejszej sprawie wynika wyraźnie, że sprzedaż dotyczyła udziału w spadku po ojcu w rozumieniu art. 1052 § 1 K.c. (karta 43 akt administracyjnych). Skarżąca wskazała tam również, że nie doszło do podziału spadku – "... Niestety podział rzeczowy równo po połowie (...) nie wchodził w grę..." (karta 17 akt administracyjnych).

Jak wyżej wskazano Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżony wyrok był związany stanem faktycznym opisanym we wniosku Skarżącej, o którym wyżej mowa. Chybione jest zatem stanowisko prezentowane w skardze kasacyjnej, że Sad I instancji winien był przyjąć jako podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny odmienny od przedstawionego przez Skarżącą, a mianowicie taki, że sprzedaż dotyczyła nieruchomości stanowiącej udział w przedmiocie należącym do spadku.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjnych orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a., a w zakresie kosztów posterowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).