Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1475/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15zzs[4] ust. 3, art. 15zzs[1], art. 15zzs[3]
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 1 § 1, art. 1 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 151, art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 189a § 2, art. 189a § 2 pkt 2, art. 138 § 1 pkt 1, art. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 92a, art. 93 ust. 1, art. 92a ust. 2, art. 92a ust. 4, art. 92a ust. 8, art. 39a ust. 1, art. 39j ust. 1, art. 39j ust. 2, art. 39j ust.4, art. 39m, art. 4 pkt 22, art. 7c,  art. 4 pkt 1, art. 4 pkt 11, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39a ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R. Y. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego ("GITD" lub "organ") z [...] maja 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ("[...]WITD") z [...] października 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej na R. Y. ("strona" lub "skarżąca") w wysokości 2000 zł (słownie: dwa tysiące złotych). Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, 77, 80 i 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwana dalej "kpa"), art. 4 pkt 22, art.39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust.1-3, art. 39m, art. 92a ust. 2,4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019, poz. 58 ze zm., zwanej dalej "utd") oraz lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do utd.

W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wskazał, że w [...] w dniu [...] lutego 2019 r. na parkingu przy [...] miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...], którym kierował skarżący. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził dwóch pasażerów realizując kurs na trasie: ul. [...] - ul [...]. Pasażerowie zapłacili za usługę opłatę w wysokości 6,41 zł. Jednocześnie kierujący nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób wydanych na jego rzecz. W związku z powyższym stwierdzono naruszenie przepisów utd. Kontrola została udokumentowana protokołem z [...] lutego 2019 r.

[...]WITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, które zakończył wydaniem decyzji administracyjnej z [...] października 2019 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł za naruszenia określone w lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do utd.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania.

Jak wskazano powyżej, GITD skarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję [...]WITD z [...] października 2019 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD podniósł, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz osób we własnym imieniu, a w chwili zatrzymania w pojeździe znajdował się jeden pasażer – J. K. Usługa została zamówiona za pośrednictwem aplikacji T. i skarżący realizował ten przewóz. Z zeznań pasażera przesłuchanego w charakterze świadka wynika, że zamówienie przejazdu nastąpiło za pomocą smartfona, a po zakończeniu kursu w aplikacji T. otrzymał on informację sms o pobraniu kwoty 6,41 zł za wykonaną usługę. Pasażer zeznał, ze przed przejazdem nie znał skarżącego, a samochód nie był oznakowany w sposób charakterystyczny dla taksówki. Posiadał 5 miejsc siedzących. Organ ustalił, iż skarżący nie posiadał orzeczenia lekarskiego, jak również orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Wynika to z protokołu kontroli. Jednocześnie, w ocenie organu, materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na zarobkowe wykonywanie przewozu osób - stąd za uzasadnione uznać należy nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2000 zł (po 1000 zł za każde naruszenie).

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, R. Y. zaskarżył ww. decyzję GITD w całości i zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 4.2 oraz lp. 4.3 załącznika nr 4 do utd, gdy skarżący nie musiał legitymować się orzeczeniami lekarskim i psychologicznym;

2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;

3) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

4) naruszenie art. 92a ust. 10 utd, gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli skarżącemu już wymierzono karę pieniężną w wysokości 12000 zł zgodnie z decyzją z [...] kwietnia 2019 r.,

5) Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji [...]WITD;

6) art. 107 § 3 kpa poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji [...]WITD w zakresie konieczności zweryfikowania czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji T./B.;

7) art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 P.p.s.a. o uchylenie poprzedzającej jej decyzji [...]WITD. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania od organu.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszym rzędzie Sąd wyjaśnia, że w związku z zagrożeniem epidemicznym na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Rozpoznanie sprawy było konieczne, gdyż dotyczy ona żywotnego i realnego interesu prawnego strony. Z uwagi na fakt, iż nie wiadomo, kiedy zakończy się stan zagrożenia epidemiologicznego, Sąd był zobligowany do skorzystania z rozwiązania procesowego, wprowadzonego na mocy art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID.

Sąd podkreśla, iż zastosowanie trybu procedowania przewidzianego w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID nie wymaga ani wniosku stron, ani ich zgody, ani też ich wcześniejszego poinformowania przez sąd – rozwiązanie proceduralne procedowania przed sądem administracyjnym jest w tym zakresie odmienne niż przed sądem powszechnym – por. a contrario przepisy art. 15zzs1 i 15zzs3 ustawy COVID.

Dlatego też Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno skarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja [...]WITD nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanych rozstrzygnięć.

Przedmiotem sporu jest decyzja nakładająca karę pieniężną.

Zgodnie z art. 189a § 2 kpa w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. W odniesieniu zaś do wysokości kary, należy zauważyć, iż art. 92a ust. 2, 4 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do utd określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do utd. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 89d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e kpa oraz art. 189f kpa. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a utd w zw. z art. 93 ust. 1 utd mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92b ust. 1 utd. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 kpa, która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa kpa w tym zakresie nie stosuje się.

Zgodnie z art. 39a ust. 1 utd przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta w myśl punktu 3 i 4 nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Stosownie do art. 39j ust. 1 utd kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Według art. 39j ust. 2 utd badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962), zwanej dalej "Kodeksem pracy". Zgodnie z art. 39j ust. 3 utd zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Według art. 39j ust. 4 utd badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane:

1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat;

2) po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy.

Zgodnie z art. 39k ust. 1 ww. ustawy kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Stosownie do art. 39k ust. 3 ww. ustawy badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane:

1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat;

2) do ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy.

Co istotne w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 39m utd wymagania, o których mowa w art. 39a-391, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

W myśl art. 4 pkt 22 utd przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

Według art. 92a ust. 2 utd zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości do 2000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć 3000 zł.

Zgodnie z art. 92a ust. 8 ww. ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozi drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane: w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do utd.

W myśl lp. 4.2 załącznika nr 4 do utd wykonywanie przewozu drogowego przez który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł (jeden tysiąc złotych).

Stosownie do treści lp. 4.3 załącznika nr 4 do utd wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł (jeden tysiąc złotych).

Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu [...] lutego 2019 r. kierujący pojazdem R. Y. wykonywał okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym. Według ustaleń wynikających z protokołu kontroli nr [...] kontrolujący stwierdzili, że kierujący pojazdem nie posiada ważnych na dzień kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Pismem z [...] lutego 2019 r. [...]WITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W piśmie zawarto informację o stwierdzonych naruszeniach, uprawnieniach strony i możliwości przedłożenia przez skarżącego ważnych na dzień kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy celem uniknięcia odpowiedzialności za brak badań. Do dnia wydania decyzji przez GITD strona nie przedłożyła dowodów na okoliczność posiadania ważnych badań lekarskiego i psychologicznego w dniu kontroli drogowej.

Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdza, że [...]WITD słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 2.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 2, 4 i 8 utd za naruszenie lp. 4.2 załącznika nr 4 do utd (kara pieniężna za naruszenie w wysokości 1.000 zł) oraz lp. 4.3 załącznika nr 4 do utd (kara pieniężna za naruszenie w wysokości 1.000 zł), a GITD utrzymał w mocy decyzję [...]WITD.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, Sąd wskazuje, że protokół kontroli drogowej z [...] lutego 2019 r. jest istotnym dowodem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Należy wskazać, że kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli, ale nie skutkuje to przyjęciem, iż protokół przestaje stanowić wiarygodny dowód w przedmiotowej sprawie. Protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanym w wyroku z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 89/08: "protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 kpa". Protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Co więcej, zgodnie z art. 74 § 2 utd, brak podpisania protokołu ze strony osoby kontrolowanej nie stanowi przesłanki nieważności tego protokołu, jak i nie podważa ustaleń w nim zawartych. Ponadto, stosownie do art. 74 § 4 utd kontrolowany ma prawo wnieść zastrzeżenia do protokołu, a w niniejszej sprawie kierujący z tego prawa nie skorzystał.

Bezspornym jest, że R. Y. w dniu kontroli drogowej wykonywał przewóz okazjonalny we własnym imieniu. Istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy jest ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażerów za pośrednictwem aplikacji T. zrealizował skarżący, za co została przez pasażera wniesiona opłata w kwocie 6,41 zł (słownie: sześć złotych czterdzieści jeden groszy). Potwierdza to protokół kontroli drogowej, protokół przesłuchania świadka Pana J. K., który był pasażerem. Podkreślić należy, że zeznania były składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Sąd wskazuje, że transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (art. 4 pkt 1 utd). Bezspornym jest zatem, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 11 utd przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wbrew przekonaniu strony częstotliwość realizacji przewozów okazjonalnych nie ma wpływu na uznanie, że przewóz nie spełnia przesłanki przewozu okazjonalnego.

Odnosząc się do zarzutu, iż organ nie ustalił czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, a także braku weryfikacji przez organ, czy skarżący w dniu kontroli posiadał status przedsiębiorcy, Sąd podnosi, że jest nieistotne dla sprawy. Sąd przyjmuje w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 16 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Op 529/12, zgodnie z którym: "Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 i st. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym".

Odnosząc się do argumentacji skarżącego odnośnie samej aplikacji T. wymaga wskazania, na podstawie faktów znanych Sądowi z urzędu w innych sprawach, że dzięki tejże aplikacji dochodzi do "skojarzenia" kierowcy wykonującego przewóz osób z potencjalnymi klientami. Aplikacja ta jest zatem sposobem porozumiewania się pomiędzy wykonującym usługę, a pasażerem. Na gruncie sprawy niniejszej przewóz był realizowany na zamówienie klienta poprzez aplikację T., samochodem osobowym, który nie był taksówką.

Powyższe wskazuje, ze dla oceny popełnienia deliktu administracyjnego przez skarżącego nie ma znaczenia okoliczność, że nie pobrał on należności pieniężnej za przewóz pasażera. Istotne jest to, że kierowca i klient nie uzgadniają ceny przewozu (cena jest wskazywana automatycznie w aplikacji), zaś kierowca nie pobiera od klienta gotówki po zakończeniu przejazdu. Po wykonanym przewozie kierowca w aplikacji kończy kurs, zatwierdza kwotę za wykonywaną usługę, co skutkuje automatycznym pobraniem pieniędzy z konta klienta. Usługa jest zatem usługą świadczoną odpłatnie.

Należy przy tym uznać, że o odpłatnym, a więc zarobkowym charakterze opisanego przejazdu przesądza fakt, że opłata za wykonanie usługi przewozu została określona w aplikacji. Bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia organów obu instancji pozostaje przy tym fakt, że zapłata została określona za pośrednictwem platformy internetowej T..

Wbrew twierdzeniom skarżącego, że zapłata za przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej T., nie zaś na rzecz kierowcy (czyli skarżącego), nie ulega wątpliwości, że skarżący jako kierowca otrzymywał stosowne wynagrodzenie za przejazd. Świadczył zatem swoje usługi odpłatnie. Podkreślić ponownie należy, że działania faktyczne, których celem jest zarobkowy przewóz osób nie muszą być połączone z prowadzeniem legalnej działalności gospodarczej, charakteryzującej się wszelkimi cechach wymienionymi przez skarżącego, w tym cechą trwałości, czy też ciągłości. Kluczowy dla oceny stanu faktycznego sprawy jest fakt stwierdzony kontrolą: podejmowanie przez skarżącego realnych działań prowadzących do realizacji usługi przewozu i to w istocie oznacza prowadzenie działalności gospodarczej, skoro ma charakter zarobkowy. Istotne było więc prawidłowe ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji T. miał zrealizować skarżący, za co miała zostać przez pasażera wniesiona oplata. To zaś ustalenie jest bezsporne. Powyższe oznacza, że organy prawidłowo ustaliły, że skarżący w dniu [...] lutego 2019 r. wykonywał przewóz okazjonalny osób we własnym imieniu, mieszczący się w pojęciu krajowego transportu drogowego.

Według art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 utd przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Stosownie do art. 39j ust. 1 utd kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 39k ust. 1 utd kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39m utd wymagania, o których mowa w art. 39a-391, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

W związku z jednoznaczną treścią przywołanych wyżej przepisów, stwierdzić należy, że bezspornym jest, że na dzień kontroli, tj. [...] lutego 2019 r., strona nie posiadała ważnych badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Ocenie organu podlega przy tym stan faktyczny z chwili przeprowadzenia kontroli drogowej. Należy stwierdzić, że zmiana rozstrzygnięcia mogłaby nastąpić wtedy, gdyby strona w toku postępowania przedstawiła dowód na posiadanie stosownych badań lekarskich i psychologicznych ważnych na dzień kontroli drogowej, co jednak nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie.

Prawidłowo zatem nałożono na skarżącego karę pieniężną przewidzianą w utd, ponieważ był podmiotem świadczącym jednoosobowo przewóz drogowy w rozumieniu ww. ustawy bez ważnych badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 utd w zw. z Ip. 4.2. i lp. 4.3 załącznika nr 4 do utd jest zatem bezzasadny.

GITD słusznie stwierdził, że błędnym jest pogląd, iż to wyłącznie na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na korzyść strony i mogą być podstawą do zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej. Zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza bowiem, że w jego toku strona może zachowywać się biernie, ponieważ to na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń z których wywodzi ona określone, korzystne dla siebie skutki prawne. Przytoczony wyżej pogląd potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2020/06, w którym wskazał, iż: "Zasada określona w art. 77 § 1 kpa, nie może być bowiem tak rozumiana, iż nawet jeśli strona mająca w sprawie interes prawny, niezależnie od tego, czy działa osobiście, czy też przez pełnomocnika, to organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwać dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony". Strona nie może zatem zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów, przy całkowitej bierności strony.

Sąd doszedł nadto do przekonania, iż organy nie naruszyły także przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wyjaśniły bowiem wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 kpa. Znajduje to odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, która zawiera wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 107 § 1 kpa. Z tego powodu zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa Sąd uznał za bezzasadny. W szczególności, wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji w sposób pełny i wyczerpujący odniósł się do postulatu skarżącego w zakresie konieczności zweryfikowania, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy. Organ w sposób nie budzący wątpliwości ustalił, w jaki sposób zainicjowano realizację usługi, co nastąpiło za pośrednictwem aplikacji T.. Bezspornym również jest, że skarżący pełnił rolę wykonawcy przewozu, a nie tylko kierowcy. Przewóz był wykonywany przez niego osobiście, o czym niezbicie świadczą wyniki kontroli potwierdzonej protokołem - to skarżący prowadził kontrolowany pojazd. Stąd bezzasadny także jest zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Niezasadność zarzutów skargi i zgodność z prawem decyzji obu instancji, prowadzi także do wniosku, że organy w niniejszej sprawie nie naruszyły art. 8 kpa, gdyż nie prowadziły postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Nie stanowi zaś naruszenia tej zasady fakt, iż strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu.

Wobec powyższego bezzasadny jest zarzut, że organy nie zebrały w sposób pełny materiału dowodowego, a ustalenia oparły jedynie na protokole kontroli, z którego - w ocenie skarżącego - nie wynika, by wykonywała on transport drogowy. W ocenie Sądu, materiał dowodowy, na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, został zgromadzony prawidłowo i w zakresie pozwalającym na rzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy pozwalały na przyjęcie, że wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, która polegała na wykonywaniu transportu drogowego, tj. transportu okazjonalnego.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 92a ust. 10 utd, Sąd wskazuje co następuje.

Obecnie obowiązująca utd przewiduje odrębną odpowiedzialność za działania i zaniechania kierowcy, osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym oraz podmiotu wykonującego przewóz drogowy. W załączniku nr 3 do utd został zamieszczony wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych, które nakładane są na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Załącznik nr 1 do utd stanowi wykaz wykroczeń oraz wysokość grzywien za poszczególne naruszenia, których dopuścił się kierujący. Natomiast w załączniku nr 4 do ww. ustawy ustawodawca przewidział wykaz naruszeń i wysokość kar nakładanych na osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Ukaranie strony (działającej jako podmiot wykonujący przewóz drogowy) karą administracyjną za naruszenia określone w załączniku nr 3 w żadnej mierze nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania wobec strony (jako innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym) za naruszenia określone w załączniku nr 4. Jak bowiem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 8 maja 2007 r., VI SA/Wa 393/07, wszczęcie wymienionych w art. 75 utd rodzajów postępowań nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego także wobec przedsiębiorcy, w trybie art. 92a ust. 3 utd. W powołanym przepisie jest mowa o naruszeniach stwierdzonych w trakcie jednej kontroli drogowej, co oznacza, że wyniki kontroli drogowej wobec kierowcy mogą być wykorzystane do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na przedsiębiorcę. Analogicznie można stwierdzić o nałożeniu kar na przedsiębiorcę oraz na osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym.

W myśl art. 92a ust. 1-4 i 10 utd (w brzmieniu na dzień naruszenia):

"1. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.

2. Zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.

3. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.

4. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych.

10. Jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1".

Niniejsze postępowanie odnosi się tylko do nałożonej kary administracyjnej na stronę jako osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 utd, i maksymalna kara pieniężna została ograniczona do kwoty wskazanej w art. 92a ust. 4 utd, tj. 3.000 zł, czego organ nie naruszył.

Wprawdzie decyzją z [...] lipca 2019 r. GITD utrzymał w mocy decyzję [...]WITD z [...] kwietnia 2019 r. nakładającą na tę samą stronę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł tytułem naruszeń z załącznika nr 3 do utd (na podstawie art. 92a ust. 1 utd czyli działającej jako podmiot wykonujący przewóz drogowy), to jednak ustawodawca nie przewidział możliwości łączenia kar takich, jak orzeczone w tych dwóch postępowaniach. Ograniczenie kwotowe, o którym mowa w art. 92a ust. 3 utd odnosi się do maksymalnej kary pieniężnej, nakładanej tylko i wyłącznie z załącznika nr 3 do utd. Wyjątkiem może stanowić sytuacja, o której mowa w art. 92a ust. 10 utd, jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do utd, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do utd, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie, albowiem w tym przypadku naruszenia strony z załącznika nr 3 do utd (wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie usługi przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego) nie są tożsame z naruszeniami z załącznika nr 4 do tej ustawy (brak wymaganych prawem orzeczeń lekarskich i psychologicznych). Zdaniem Sądu, tożsamość naruszeń zachodzi np. w przypadku naruszeń z punktu 5.3 ppkt 4 załącznika nr 3 do utd (Przekroczenie dopuszczalnego tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu za każdą rozpoczętą godzinę od 14 godzin – 550 zł) i punktu 11 załącznika nr 4 do utd (Przekroczenie przez kierowcę dopuszczalnego tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o co najmniej 14 godzin – 1000 zł). Tylko w takiej sytuacji może mieć zastosowanie norma kolizyjna z art. 92a ust. 10 utd w przypadku, gdy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będzie jednocześnie osobą, o której mowa w art. 92a ust. 2. Wówczas nakłada się jedną karę. Taka sytuacja nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty pełnomocnika skarżącego naruszenia prawa materialnego wskazanego w skardze (art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 w związku z lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d. oraz art. 92a ust. 3 utd). Jak wskazano, w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy art. 92a ust. 2, ust. 4 i ust. 8 w związku z lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do utd. Norma kolizyjna z art. 92a ust. 10 utd wobec braku tożsamości naruszeń nie mogła mieć zastosowania.

Sąd nie stwierdził zatem w niniejszej sprawie naruszenia przez GITD przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W związku z niezasadnością skargi oraz brakiem stwierdzenia z urzędu innych naruszeń prawa, skutkujących uchyleniem skarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.