Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 841/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1688
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska.
article: art. 3 ust. 1 pkt 6, art. 3 ust. 1 pkt 14, art. 41 ust. 1, art. 66 ust. 1 i art. 67 ust. 1 pkt 1 a i b, art. 75 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 76 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi H. P. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie gospodarki odpadami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...], skierowanym do H. P., Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] (WIOŚ), zarządził:

1. Zaprzestać przetwarzania odpadów na terenie działki o nr ewid. [...], zlokalizowanej w msc. [...], do czasu uregulowania stanu formalnoprawnego w zakresie gospodarki odpadami.

2. W przypadku prowadzenia działalności wymagającej posiadania uregulowanego stanu formalno-prawnego w zakresie gospodarki odpadami, prowadzić wizyjny system kontroli miejsc magazynowania odpadów, zgodnie z art. 25 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz. U. z 2019 r. poz. 1755).

3. W przypadku wytwarzania odpadów lub będąc w posiadaniu odpadów, prowadzić na bieżąco za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami BDO ilościową i jakościową ewidencję odpadów, tj. karty ewidencji odpadów oraz karty przekazania odpadów, zgodnie z katalogiem odpadów określonym w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10).

4. W przypadku prowadzenia gospodarki odpadami (zbieranie, przetwarzanie, wytwarzanie odpadów) sporządzać i przekazywać Marszałkowi Województwa w określonym terminie za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO), "Roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami".

W zarządzeniu określono, że wszystkie powyższe obowiązki mają podlegać realizacji bezzwłocznie po otrzymaniu zarządzenia pokontrolnego. Jednocześnie wyznaczono termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 30 września 2021 r.

W uzasadnieniu zarządzenia organ wyjaśnił, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] w okresie od 5 lipca 2021 r. do 9 sierpnia 2021 r. na terenie działki o nr ewid. [...], zlokalizowanej w msc. [..], użytkowanej przez H. P., stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Po pierwsze ustalono, że na terenie działki o nr [...], H. P. przetwarza odpady w postaci bloków telekomunikacyjnych, nie posiadając uregulowanego stanu formalno-prawnego w zakresie gospodarki odpadami, tj. bez wymaganego zezwolenia Starosty [...], co stanowi naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o odpadach". W związku z powyższym należy zaprzestać przetwarzania odpadów do czasu uregulowania stanu formalno-prawnego w tym zakresie. Organ odwołał się do definicji ustawowej przetwarzania odpadów, zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach, a także definicji odzysku odpadów oraz wskazał, że wykonywane przez kontrolowaną czynności polegające na demontażu bloków telekomunikacyjnych w celu pozyskania wartościowych elementów do dalszego wykorzystania, wypełniają ustawową definicję przetwarzania odpadów.

Odnośnie punktu 2. zarządzenia podniesiono, że skarżąca jako posiadacz odpadów obowiązana do uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zobowiązana jest również do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania lub składowania odpadów. Brak takiego systemu jest niezgodny z art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach oraz przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz. U. z 2019 r. poz. 1755). W przypadku natomiast trwałego zaprzestania wykonywania działalności w zakresie przetwarzania odpadów nie będzie również obowiązku prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów.

Dalej podniesiono, że jak wykazała kontrola H. P. przetwarzając odpady w postaci bloków telekomunikacyjnych nie prowadzi ilościowej i jakościowej ewidencji, zgodnie z katalogiem odpadów, obejmującej karty ewidencji i karty przekazania odpadów, co stanowi naruszenie art. 66 ust. 1 i art. 67 ust. 1 pkt 1 a i b ustawy o odpadach. Zgodnie z tymi przepisami posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów określonym w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10). Ponadto zgodnie z art. 67 ust. 6 ustawy odpadach, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2020 r., dokumenty ewidencji odpadów sporządza się za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

Organ wskazał wreszcie, że kontrolowana nie sporządziła i nie przekazała Marszałkowi Województwa za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO), "Rocznego sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami" za rok 2020, co stanowi naruszenie art. 75 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 76 ust. 1 ustawy o odpadach. W związku z powyższym, w przypadku prowadzenia gospodarki odpadami (zbieranie, przetwarzanie, wytwarzanie odpadów) niniejsze dane należy corocznie sporządzać i przedkładać właściwemu marszałkowi województwa w terminie do 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe zarządzenie pokontrolne H. P. zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. - poprzez nieuzasadnione uznanie, że na działce nr [...], zlokalizowanej w miejscowości Wólka Bodzechowska (dalej jako nieruchomość), były przetwarzane odpady, podczas gdy nigdy na nieruchomości odpady nie były zbierane, przetwarzane czy wytwarzane, a okoliczność ta została potwierdzona przez Wójta Gminy [...] w opinii sporządzonej przez ten organ w dniu 10 czerwca 2021 roku (TI-T.6236.2.2021.EM1);

b) art. 7 i 77 k.p.a. - poprzez wydanie zarządzeń pokontrolnych na gruncie niewyjaśnionego stanu faktycznego, w szczególności poprzez całkowite nieuwzględnienie i pominięcie przyjętego przez inny organ administracji publicznej stanowiska, że działania podejmowane na nieruchomości w żadnym wypadku nie mogą uznane za przetwarzanie, zbieranie czy wytwarzanie odpadów;

c) art. 80 k.p.a. - poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów zebranych w sprawie i uznanie, że na nieruchomości prowadzone były czynności z zakresu przetwarzania odpadów, podczas gdy nigdy taka działalność nie była na nieruchomości prowadzona;

2. przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez błędne ustalenie, że elementy elektroniki znajdujące się na nieruchomości stanowiły odpad, podczas gdy przedmioty te nie posiadały znamienia odpadu.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o:

1. przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci opinii Wójta Gminy [...]

z dnia 10 czerwca 2021 roku, na okoliczność: (i) nieprowadzenia na nieruchomości działalności związanej z wytwarzaniem, przetwarzaniem oraz zbieraniem odpadów,

(ii) wydania przez organ administracji publicznej wiążącego stanowiska;

2. uchylenie w całości zarządzeń pokontrolnych Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 31 sierpnia 2021 roku;

3. zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając swe stanowisko skarżąca podniosła, że organ nie miał prawa do uznania wyrobów elektronicznych, znajdujących się na nieruchomości, za odpad. Tym samym nie miał prawa stosować przepisów ustawy o odpadach do zastanego stanu faktycznego. Elementy te nie posiadały walorów, pozwalających na uznanie ich za odpad. Ustawodawca pojęcie to zdefiniował jako (...) każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Organ nie dysponował i nie dysponuje w ramach prowadzonego postępowania jakimikolwiek informacjami dotyczącymi tego, że posiadacz wyrobów elektronicznych znajdujących się na nieruchomości zamierzał się ich pozbyć lub się ich pozbywał. Okoliczność ta nie została udowodniona lub chociażby uprawdopodobniona. Wobec tego na tym etapie postępowania próżno elementy te uznawać za odpad.

Zdaniem skarżącej organ nie zbadał w sposób wyczerpujący stanu faktycznego. Nie tylko nie przeprowadził należytych czynności wyjaśniających, dotyczących przeznaczenia elementów elektronicznych, ale pominął również stanowiska innych organów administracji publicznej, wydających stosowne akty władcze. Opinię w zakresie legalności działań na nieruchomości wydał Wójt Gminy [...] w piśmie z dnia 10 czerwca 2021 roku, którego kopię przedłożono. WIOŚ winien zapoznać się z tą opinią, a konsekwencją tego winno być uznanie elementów elektroniki, znajdujących się na nieruchomości, za towar nie będący odpadem. Jak bowiem wskazuje art. 8 § 2 organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W zastanym stanie faktycznym nie zaszły jakiekolwiek okoliczności, które pozwalałyby organowi w niniejszej sprawie odejść od stanowiska Wójta Gminy [...]. Ze stanowiska tego wynikało wprost, że elementy znajdujące się na nieruchomości nie są odpadem.

Opinia ta była dla skarżącej wiążąca i respektowała ją z poszanowaniem nie tylko przepisów prawa ale i stanowiska organu administracji publicznej. Nie ma zatem powodu, aby skarżąca ponosiła negatywne konsekwencje działania organów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i wskazując dodatkowo, że skarżąca przy formułowaniu zarzutów w przesłanej skardze pominęła zupełnie specyfikę postępowania kontrolnego oraz wydanego na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli zarządzenia pokontrolnego. To właśnie ustalenia kontroli są podstawą wydania zarządzenia pokontrolnego. Pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań zakres wiedzy specjalistycznej, zaś protokół kontroli jest dokumentem wypełniającym normy określone w art. 7 k.p.a. Ponadto protokół kontroli przeprowadzonej na terenie należącym do skarżącej został podpisany przez kontrolowaną, co oznacza, że potwierdza ona ustalenia inspektorów.

Podczas oględzin w dniu 5 lipca 2021 r. na kontrolowanej działce stwierdzono wytworzone w trakcie prowadzonego przez H. P. przetwarzania bloków telekomunikacyjnych m.in. odpady w postaci metali żelaznych i nieżelaznych, kondensatorów i cewek z bolcem, które następnie zwracane są w tej samej ilości do zleceniodawcy A. W trakcie wykonywania oględzin w garażu zlokalizowanym w budynku mieszkalnym stwierdzono stanowiska przygotowane do demontażu odpadów w postaci bloków telekomunikacyjnych, a na nich narzędzia takie jak: wkrętarki elektryczne, klucze nasadowe, kombinerki, nożyce i wkrętaki. Kontrola wykazała, że H. P. prowadzi od 31 lipca 2020 r. przetwarzanie odpadów w postaci bloków telekomunikacyjnych, na postawie umów o dzieło zawartych z firmą A. Przetwarzanie odpadów jest działalnością wymagającą uzyskania stosownych uregulowań formalno-prawnych w zakresie gospodarki odpadami i nie może być wykonywana jedynie na podstawie umów cywilnoprawnych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach przez przetwarzanie rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Spółka A przekazywała niniejsze bloki telekomunikacyjne jako odpad do dalszego ich odzysku, działania te wpisują się w ustawową definicje przetwarzania i odzysku. Argument skarżącej, że przetwarzane bloki telekomunikacyjne nie stanowią odpadu, gdyż posiadają wartość, nie jest właściwy ponieważ bardzo wiele rodzajów odpadów (jak np. złom metali żelaznych i nieżelaznych, akumulatory, katalizatory) jest towarem o bardzo dużej wartości, co nie zmienia faktu, iż są odpadem. Wartość towaru w żadnym stopniu nie przesądza, czy jest on odpadem, czy nie, a przesłankami do określenia statutu odpadu precyzyjnie określa ustawa o odpadach.

Według ustaleń firma A. posiada wpis do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (BDO). Zgodnie z informacjami zawartymi w ww. rejestrze Spółka posiada decyzję Marszałka Województwa udzielającą zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów na terenie zakładu w [...], posiadana decyzja i profil prowadzonej działalności jednoznacznie potwierdza, iż przedmiotowe bloki telekomunikacyjne stanowią odpad oraz przekazane zostały H. P. w celu ich dalszego przetwarzania.

Wójt Gminy [...], tj. autor pisma powoływanego w skardze, nie przeanalizował całokształtu materiału dowodowego w sprawie opierając się jedynie na informacjach otrzymanych z A, nie przeprowadził wnikliwie kontroli jak WIOŚ - wyspecjalizowany organ administracji rządowej w zakresie ochrony środowiska. Po ponownym przenalizowaniu sprawy organ ten pismem z dnia 9 września 2021 r. poinformował Inspektorat o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie usunięcia odpadów z kontrolowanej nieruchomości należącej do H. P..

Przekazywanie odpadów w postaci bloków telekomunikacyjnych przez Spółkę A do H. P. (nieuprawnionego podmiotu), w tym demontowanie ich przez stronę, należy kwalifikować jako przyczyniające się do funkcjonowania tzw. "szarej strefy" w zakresie gospodarki odpadami. Kontrolowana nie posiadała uregulowanego stanu formalno-prawnego w zakresie przetwarzania odpadów w postaci bloków telekomunikacyjnych, nie posiadała stosownego zaplecza technicznego i organizacyjnego pozwalającego należycie wykonywać działalność w tym zakresie, zatem dokonywanie takich czynności może stanowić realne zagrożenie dla środowiska. Zalecenia zawarte w kwestionowanym zarządzeniu pokontrolnym stanowią konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości i wskazują działania jakie kontrolowany winien podjąć, aby doprowadzić do wyeliminowania naruszeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1017) bada przede wszystkim, czy:

1) kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ;

2) treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli;

3) treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.

W niniejszym przypadku nie było sporu co do kompetencji organu do przeprowadzenia kontroli, jak również zasadniczo co do ustaleń faktycznych poczynionych w jej trakcie, natomiast istota sporu dotyczyła oceny prawnej w zakresie tego, czy bloki telekomunikacyjne stwierdzone na nieruchomości skarżącej, tj. działce nr [...], winny zostać uznane za odpady, a działalność skarżącej polegająca na rozbiórce tych bloków, powinna być zakwalifikowana jako przetwarzanie odpadów. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, który udzielił pozytywnej odpowiedzi na te pytania, konsekwencją czego było wydanie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.

Otóż zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Przez przetwarzanie odpadów, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 21 tej samej ustawy, ustawodawca nakazuje rozumieć procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Z kolei odzysk, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy, to jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie, o kwalifikacji danego przedmiotu jako odpadu rozstrzyga przesłanka "pozbycia się", mogącego być działaniem faktycznym, zamierzonym lub nakazanym. Przesłankę tę można stwierdzić wyłącznie na podstawie zachowania posiadacza przedmiotu, z uwzględnieniem okoliczności obiektywnych umożliwiających odtworzenie zamiaru, jaki mu przyświecał w stosunku do tego przedmiotu. Nie chodzi tu przy tym o utratę kontroli nad przedmiotem, lecz zasadniczą zmianę jego wykorzystania, odmienną od głównego przeznaczenia, do którego przestał on się nadawać (wyrok WSA w Łodzi z 7 maja 2021 r., sygn. II SA/Łd 728/20). Do kategorii odpadów włączyć należy nie tylko te przedmioty, które ich dotychczasowy posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale także te podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, po poddaniu ich procesowi odzysku (wyrok WSA w Łodzi z 26 sierpnia 2021 r., sygn. II SA/Łd 209/21).

W świetle treści przytoczonych przepisów oraz ich wykładni, którą Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela, nie ulega wątpliwości, że ocena dokonana przez WIOŚ, polegająca na zakwalifikowaniu działalności skarżącej jako przetwarzanie odpadów, jest prawidłowa. Świadczy o tym w pierwszej kolejności treść protokołu kontroli, gdzie stwierdzono m.in., że kontrolowana demontując bloki telekomunikacyjne na przygotowanych stanowiskach (stoły drewniane) i przy pomocy odpowiednich narzędzi (wkrętarki, klucze, kombinerki, nożyce, śrubokręty) wytworzyła m.in. odpady w postaci metali żelaznych i nieżelaznych, kondensatorów, cewek z bolcem. Ocena ta znajduje potwierdzenie także w dokumentacji fotograficznej, gdzie uwidoczniono uporządkowane na nieruchomości bloki telekomunikacyjne przed rozbiórką, elementy już zdemontowane, stanowiska do demontażu oraz narzędzia. Rodzaj prowadzonej działalności dokumentują zgromadzone umowy o dzieło, z których wynika, że skarżąca zobowiązywała się do rozbiórki bloków telekomunikacyjnych, w tym dzielenia ich na odzyskane metale szlachetne, stal i aluminium. Wreszcie wyjaśnienia samej skarżącej nie pozostawiają wątpliwości co do kwalifikacji prowadzonej działalności w świetle przytoczonych przepisów ustawy o odpadach. Przyznała ona, że prowadzi działalność w zakresie rozbiórki bloków telekomunikacyjnych dla firmy A. (firma ta, jak ustalił organ, posiada decyzję Marszałka Województwa udzielającą zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów na terenie zakładu w msc. [...]). Bloki dostarczane jej są w całości przez zleceniodawcę, a następnie rozkłada je wymontowując poszczególne części, tj. metale, cewki z bolcem, nierdzewkę, miedzionikiel z końcówkami srebra (rzadko). Rozbiórkę prowadzi w garażu za pomocą wkrętarki elektrycznej. Bloki dostarczane są co 2-2,5 miesiąca w ilości ok. 5-6 ton, co stanowi ok. od 320 do 400 sztuk takich bloków. Towar przed dostarczeniem ważony jest przez zleceniodawcę, a skarżąca oddaje taką samą ilość elementów rozebranych. Odpady złomu pochodzące z rozbiórki magazynuje głównie luzem na utwardzonym placu magazynowym oraz w mniejszej ilości w garażu zlokalizowanym w budynku mieszkalnym. Nie posiada żadnych decyzji w zakresie gospodarowania odpadami, teren działki [...] nie jest wyposażony w jakikolwiek system monitoringu, nie prowadziła też ewidencji odpadów i nie składała rocznego sprawozdania.

W świetle powyższych dowodów całkowicie trafne jest stanowisko organu co do tego, że skarżąca prowadziła przetwarzanie odpadów w powyższym rozumieniu, tj. jej działania miały prowadzić do zmiany głównego przeznaczenia przedmiotów i powtórnego wykorzystania drobniejszych elementów bloków telekomunikacyjnych, na skutek ich demontażu (rozbiórki), stanowiącego proces odzysku. Trafnie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę, że wartość towaru w żadnym stopniu nie przesądza, czy jest on odpadem, czy nie, a przesłanki do określenia statutu odpadu precyzyjnie określa ustawa o odpadach. Z kolei wykonywanie tego rodzaju działalności jak opisana, bez formalnego uregulowania w zakresie gospodarki odpadami, może stanowić realne zagrożenie dla środowiska.

W świetle powyższych rozważań na nieuzasadnione należy uznać odwoływanie się do stanowiska Wójta Gminy [...] zawartego w piśmie z dnia 10 czerwca 2021 r., gdzie organ ten stwierdził, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie widzi podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania, a działalność pod adresem Wólka Bodzechowska 12 prowadzona jest legalnie na podstawie umowy, zaś elementy podlegające rozbiórce nie są odpadem. Po pierwsze jest to jednostkowe stanowisko Wójta Gminy i z pewnością nie można tu mówić o "utrwalonej praktyce rozstrzygania spraw", o jakiej stanowi powoływany w skardze art. 8 § 2 k.p.a. Poza tym, jak się okazuje, Wójt opierał swe stanowisko wyłącznie na informacji uzyskanej od firmy A. (legalność działania oceniał w zasadzie na podstawie umowy cywilnoprawnej) i następnie stanowisko to uległo zmianie, o czym świadczy treść pisma organu z 9 września 2021 r., gdzie Wójt zapowiedział podjęcie stosownych działań dotyczących usunięcia odpadów z działki [...]. Nie można zatem twierdzić, że WIOŚ jako organ wyspecjalizowany i prowadzący szczegółową kontrolę w ramach swych kompetencji, miałby być związany stanowiskiem Wójta Gminy [...] wyrażonym w piśmie z 10 czerwca 2021 r.

Mając na uwadze powyższe rozważania, za prawidłowe należy uznać zarządzenia zawarte w poszczególnych punktach skarżonego aktu, oparte na konieczności sformalizowania prowadzonej przez skarżącą działalności w kontekście przepisów ustawy o odpadach. Chodzi tu przede wszystkim o art. 41 ust. 1 tej ustawy, wymagający uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, a także art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz. U. z 2019 r. poz. 1755), art. 66 ust. 1 i art. 67 ust. 1 pkt 1 a i b ustawy o odpadach oraz art. 75 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 76 ust. 1 tej ustawy, z których to przepisów wynikają obowiązki, o których mowa w punktach 1-3 zaskarżonego zarządzenia, a których spełnienie jest konieczne w przypadku prowadzenia działalności wymagającej posiadania uregulowanego stanu formalno-prawnego w zakresie gospodarki odpadami.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.