Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 60/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 72, art. 49 par 2, art. 87 par 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 118/06, w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 17 stycznia 2006 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do listopada 1998 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 118/06, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pozostawił wniosek M. B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, bez rozpoznania.

W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że skarżący, pomimo wezwania, w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, co uniemożliwiło nadanie mu właściwego biegu.

2. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący wniósł o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.). Podniósł, że nie uzupełnił braków pisma bowiem nie doręczono mu wezwania do ich uzupełnienia. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi a ten go skarżącemu nie przekazał. W ocenie skarżącego, wezwanie należało skierować na jego adres.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z dnia 6 listopada 2009 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbiory wynika, że pismo zaadresowano: "M. B.; ul. W. [...] G. [...] B.". Odebrane zaś zostało przez M. B., który podpisał się jako pełnomocnik. Umieszczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru adnotacja doręczyciela, wskazuje również, że pismo doręczono osobie uprawnionej do odbioru pism sądowych. Z podanego stanu faktycznego jednoznacznie zatem wynika, że wezwanie właściwe zaadresowano. Wysłano je bowiem do skarżącego – M. B., prawidłowo oznaczając jego adres. Inną kwestią jest fakt, że pod podanym przez skarżącego adresem przebywała osoba, która – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – była uprawniona do odbioru pism skarżącego. Doręczenie wezwania takiej osobie było prawidłowe. Po myśli bowiem art. 72 u.p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Przepis ten tworzy domniemanie, że podjęcie się przez dorosłego domownika oddania przesyłki adresatowi jest równoznaczne w skutkach prawnych z doręczeniem przesyłki samemu adresatowi. Niedochowanie zaś należytej staranności przez osobę uprawnioną przez ustawodawcę do odbioru poczty i zobowiązującej się do przekazania adresatowi przesyłki nie stanowi okoliczności mającej wpływ na bieg terminów w postępowaniu (por.: postanowienie NSA z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 174/09).

W świetle powyższych wskazań, nie można uznać, aby zaskarżone zarządzenie naruszało prawo. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wobec nie uzupełnienia przez skarżącego braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, prawidłowo, po myśli art. 49 § 2 w zw. z art. 87 § 4 u.p.p.s.a., pozostawił wniosek bez rozpoznania.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.