Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 364/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Asesor WSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi A spółki z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga A. spółki z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w zakresie podatku od towarów i usług za listopad 2005r.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym:

W styczniu 2006 r. pracownicy Urzędu Skarbowego przeprowadzili w spółce z o.o. A. z siedzibą w G., kontrolę w zakresie rozliczeń z budżetem państwa za listopad 2005 r., w tym prawidłowości wykazanej w deklaracji V AT -7 za listopad 2005 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni, w wysokości [...]zł.

W konsekwencji ustaleń dokonanych w trakcie postępowania kontrolnego i podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...]decyzję, w której określił Spółce za listopad 2005 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...]zł.

W pierwszej kolejności organ podatkowy nie uznał prawa podatnika do zastosowania stawki podatku 0% w odniesieniu do świadczonych usług transportu i spedycji wykonywanych na terenie kraju, stanowiących część usługi transportu międzynarodowego w imporcie towarów do składu celnego, potwierdzonych fakturami VAT. Zdaniem organu podatkowego okazane w trakcie kontroli dowody nie dokumentowały transportu międzynarodowego w imporcie, a z dokumentów celnych SAD nie wynikało jednoznacznie, że wartość usługi transportu została wliczona do podstawy opodatkowania z tytułu importu towarów, czego wymaga przepis art. 83 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - zwana dalej "ustawa o VAT") , do zastosowania stawki podatku 0%. W konsekwencji organ I instancji uznał, iż usługi udokumentowane zakwestionowanymi fakturami winny być objęte stawką podatku 22% i wobec tego zarzucił Spółce zaniżenie podatku należnego o kwotę [...]zł.

Następnie zarzucił Spółce naruszenie przepisu art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o VAT poprzez przedwczesne wykazanie obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych w listopadzie 2005 r. usług transportowych oraz spedycyjnych. Według organu dla tych faktur obowiązek podatkowy powstał w grudniu 2005 r., tj. z chwilą otrzymania zapłaty bądź w przypadku jej braku 30 dnia od wykonania usługi, a nie jak wykazała Spółka w listopadzie 2005 r. czyli z chwilą wystawienia faktur dokumentujących wykonanie powyższych czynności. Uchybienie to skutkowało zawyżeniem w listopadzie 2005 r. kwoty podatku należnego o [...]zł.

Organ stwierdził też zaniżenie kwoty podatku należnego o [...]zł, gdyż w listopadzie 2005 r. powstał obowiązek podatkowy dla usług transportowych i spedycyjnych udokumentowanych fakturami wystawionymi w październiku 2005 r., co również naruszało przepis art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o VAT.

Końcowo organ podatkowy I instancji stwierdził, iż uwzględnił zastrzeżenia Spółki złożone do protokołu z kontroli, dotyczące usług wykonywanych na rzecz firmy B., natomiast pozostałe wyjaśnienia pozostawały bez wpływu na istotę sprawy.

Pełnomocnik Spółki złożył odwołanie od powyższej decyzji i wniósł o jej uchylenie w całości. W odwołaniu zarzucił organowi naruszenie art. 120, art. 121, art. 122 i art. 291 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 9, poz. 50 ze zm. - zwana dalej "Ordynacja podatkowa"). Odwołując się do treści art. 291 § 2 Ordynacji podatkowej stwierdził, że kontrolujący jest obowiązany rozpatrzeć zastrzeżenia w terminie 14 dni, a organ zamiast tego powiadomił Spółkę o przekazaniu jej zastrzeżeń do Działu Podatku.

Nadto zarzucono naruszenie prawa materialnego zawartego w art. 10(2) oraz art. 16(1)(B)(C) VI Dyrektywy z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru opodatkowania (77/388/EEC) - zwanej dalej "VI Dyrektywą", oraz art. 19 ust. 13 ust. 2 pkt b) i art. 108 z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Dyrektor Izby Skarbowej po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie uznał zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Odwołując się do przepisu art. 83 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT stwierdził, iż do usług transportu międzynarodowego stosuje się stawkę podatku w wysokości 0% pod warunkiem posiadania dokumentów, o których mowa w art. 83 ust. 5 tej ustawy. Organ odwoławczy uznał, iż ustawodawca, aby nie dopuścić do sytuacji podwójnego opodatkowania przy imporcie towarów usług transportu międzynarodowego na odcinku krajowym lub do całkowitego uniknięcia opodatkowania tych usług, uwarunkował zastosowanie stawki 0% od posiadania przez przewoźnika dokumentu celnego jednoznacznie świadczącego o wliczeniu usługi transportowej do podstawy opodatkowania z tytułu importu towarów.

W niniejszej sprawie, z uwagi na zastosowaną w imporcie towaru procedurę składu celnego, usługa transportu nie została opodatkowana poprzez wliczenie jej wartości do podstawy opodatkowania importu towarów, zatem skarżąca nie może posiadać dokumentów celnych potwierdzających wliczenie usługi transportowej do podstawy opodatkowania, stąd Spółka przedmiotowe usługi transportowe winna opodatkować według stawki 22% na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że ustawa o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. oraz VI Dyrektywa w zakresie stawki podatku, podstawy opodatkowania, prowadzenia zasad ewidencji, momentu powstania obowiązku podatkowego przy wykonywaniu usług transportu towarów oraz usług spedycyjnych regulują tę kwestię podobnie. Kwestie dotyczące stawki podatku dla usług transportowych do składów celnych, jak i momentu powstania obowiązku podatkowego w transporcie towarów, wbrew twierdzeniom Spółki są uregulowane w krajowych przepisach prawa podatkowego zgodnie z regulacjami wspólnotowymi, co przesądza, iż właściwe przepisy ustawy o podatku od towarów i usług winny stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. b) ustawy o VAT w zakresie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego nie jest sprzeczny z art. 10 (2) VI Dyrektywy oraz, iż wbrew stanowisku Spółki w sprawie nie ma zastosowania art. 108 ustawy o VAT.

Jego zdaniem, nie znajduje również potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym kolejny zarzut strony o naruszeniu prawa proceduralnego tj. art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 291 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż wszystkie dokumenty wskazane przez Spółkę w piśmie z dnia 10.02.2006 r. zawierającym zastrzeżenia do protokołu kontroli znajdują się w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, a organ I instancji wydając decyzję uwzględnił wszystkie wyjaśnienia strony.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze, ponownie zarzucono naruszenie prawa proceduralnego zawartego w art. 120, art. 121, art. 122, art. 291 Ordynacji podatkowej oraz prawa materialnego zawartego w art. 10(2) oraz art. 16(1)(B)(C) VI Dyrektywy oraz art. 19 ust. 13 ust. 2 pkt b) i art. 108 ustawy o VAT.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, iż zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami proceduralnymi postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie, a organy podatkowe obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa, udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa, w toku postępowania podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Spółka wskazała też, iż w piśmie z dnia 10.02.2006 r. złożyła zastrzeżenia do protokołu kontroli podpisanego w dniu 30.01.2006 r., co do których organ podatkowy nie ustosunkował się, jedynie poinformował o przekazaniu ww. pisma do Działu Podatku czym naruszył przepis art. 291 § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżąca zarzuciła, iż mimo podniesienia w odwołaniu faktu rażącego naruszenia prawa przez kontrolujących - organ odwoławczy nie ustosunkował się w ogóle do tego zarzutu, czym też rażąco naruszył prawo zawarte przepisach Ordynacji podatkowej.

W dalszej części skargi Spółka, podobnie jak w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, zarzuciła organom podatkowym obu instancji uwzględnienie w swoich decyzjach jedynie przepisów prawa krajowego z pominięciem prawa zawartego w przepisach wspólnotowych, które jej zdaniem mają zastosowanie w spornej sprawie.

Strona skarżąca nie zgodziła się z zastosowaniem stawki 22% w zakresie opodatkowania wykonywanych przez nią usług transportu towarów do składów celnych. W uzasadnieniu stwierdza, że błędnie przywołała w odwołaniu od decyzji organu I instancji art. 16(1)(B) VI Dyrektywy odnoszący się do opodatkowania dostawy towarów do składów celnych, zamiast art. 16(1)(B)(C) dotyczącego opodatkowania usług transportowych do składów celnych i zarzuciła organowi odwoławczemu, iż ten mimo spoczywającego na nim obowiązku określonego w art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej nie wskazał właściwego przepisu VI Dyrektywy lecz odniósł się do przywołanego przez skarżącą przepisu, który w sprawie nie ma zastosowania.

Zdaniem skarżącej Spółki, ze względu na brak w polskiej ustawie o VAT przepisów dotyczących opodatkowania usługi transportu towarów do składów celnych, Spółka zgodnie z przepisami unijnymi odniosła się bezpośrednio do przepisów VI Dyrektywy zawartych w art. 16 (1)(C), z których wynika zwolnienie związane z międzynarodowym przepływem towarów objętych procedurą składu celnego oraz świadczenia usług związanych z dostawami towarów objętych procedurą składu celnego.

Skarżąca stanęła na stanowisku, iż organy podatkowe nie zbadały, jakimi procedurami celnymi zostały objęte towary, na których Spółka świadczyła usługę transportową i czy usługa ta została wliczona w cenę towaru, bowiem świadczona usługa mogłaby zostać dwukrotnie opodatkowana - raz jako usługa transportu podatkiem 22%, drugi raz jako składnik wartości importowanego towaru stawką właściwą dla danego towaru w momencie objęcia go inną procedurą celną niż składu celnego.

Strona nie zgodziła się również z zarzutem przedwczesnego odprowadzenia podatku należnego z tytułu wykonania usług spedycyjnych lub transportowych. Jej zdaniem przepis art. 19 ust. 13 pkt 2 lit a) i b) ustawy o VAT jest sprzeczny z art. 10(2) VI Dyrektywy. Powołując treść tego przepisu VI Dyrektywy skarżąca stwierdziła, iż powstanie obowiązku podatkowego przypisuje on tylko jednemu zdarzeniu, w przypadku, gdy faktura nie została wcześniej wystawiona tj. nie później niż w chwili wystawienia faktury lub nie później niż w chwili otrzymania zapłaty lub w ustalonym okresie od daty wystąpienia zdarzenia podlegającego opodatkowaniu. Natomiast przepisy dotyczące powstania szczególnego obowiązku podatkowego, zawarte w polskiej ustawie o VAT wprowadzają dwa warunki łącznie (termin zapłaty i datę wystąpienia zdarzenia podlegającego opodatkowaniu) oraz pomijają warunek wystawienia faktury.

Wobec powyższego skarżąca wykazuje obowiązek podatkowy i odprowadza podatek należny w miesiącach wystawienia faktur, gdyż według niej jest to postępowanie właściwe i nie naraża Skarbu Państwa na straty.

W udzielonej odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i w całej rozciągłości podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Na wstępie Sąd pragnie odnieść się do podniesionej przez skarżącą kwestii relacji pomiędzy prawem krajowym i regulacjami prawa unijnego oraz rozstrzygania sytuacji, w których brak jest regulacji w prawie krajowym lub gdy są one sprzeczne z prawem Unii Europejskiej.

W tym celu należy przypomnieć, iż wraz z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej tj. z dniem 1 maja 2004 r., częścią polskiego porządku prawnego stał się autonomiczny system prawa wspólnotowego, tzw. acquis communautaire, do przestrzegania którego zobowiązane są wszystkie organy państwa polskiego. Na dorobek wspólnotowy składają się m.in. ogólne zasady prawa wspólnotowego, w tym zasady bezpośredniego skutku tego prawa oraz jego pierwszeństwa przed prawem państw członkowskich, wywiedzione z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, zwłaszcza z wyroków z dnia 5 lutego 1963 r., 26/62 Van Gend & Loos (ECR 1963, s. 00001) i z dnia 15 lipca 1964 r., 6/64 Costa v. E.N.E.L. (ECR 1964, s. 00585). Z zasad tych wynika, że przepisy prawa wspólnotowego, cechujące się bezpośrednią skutecznością, w razie sprzeczności z normami prawa krajowego mają pierwszeństwo w zastosowaniu; sąd krajowy ma obowiązek pominąć w takiej sytuacji przepis prawa krajowego i oprzeć swe orzeczenie na prawie wspólnotowym.

Z powyższego wynika, iż zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego nad prawem krajowym ma zastosowanie w sytuacji braku odpowiedniej regulacji w prawie krajowym lub, gdy przepisy unijne zostały co prawda inkorporowane do ustawodawstwa krajowego lecz w sposób nieprawidłowy, sprzeczny z ideą prawa unijnego. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z żadną z tych sytuacji.

W art. 10(2) VI Dyrektywy uregulowano podstawową zasadę podatku od towarów i usług, iż zdarzenie podatkowe ma miejsce i podatek staje się wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług. Dalej przepis ten przewiduje, że na zasadzie odstępstwa od powyższych przepisów, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że podatek staje się wymagalny dla niektórych transakcji lub dla niektórych kategorii podatników:

- nie później niż z datą wystawienia faktury, lub

- nie później niż w momencie pobrania ceny, lub

- w przypadku, kiedy faktura nie jest wystawiona lub jest wystawiona z opóźnieniem, w określonym terminie od daty zdarzenia podatkowego.

Powyższą zasadę ustawodawca krajowy powtórzył w art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, który stanowi, iż obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Natomiast w kolejnych ustępach tego przepisu uregulowane zostały odstępstwa od wskazanej zasady. I tak np. art. 19 ust. 13 pkt 2 przewiduje, iż obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia, licząc od dnia wykonania usług:

a) transportu osób i ładunków kolejami, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi, środkami transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej, promami, samolotami i śmigłowcami,

b) spedycyjnych i przeładunkowych.

Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę nieuzasadniony jest zarzut strony skarżącej, o sprzeczności art. 19 ust. 13 pkt 2 lit a) i b) ustawy o VAT z art. 10(2) VI Dyrektywy, gdyż w istocie określając odmienny od podstawowego moment powstania obowiązku podatkowego realizuje prawo wynikające z regulacji wspólnotowych.

Sąd nie stwierdza także naruszenia przepisu dotyczącego możliwości zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania podatkiem VAT w stosunku do świadczonych przez Spółkę usług. Art.83 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT przewiduje stawkę podatku w wysokości 0 % w odniesieniu do usług transportu międzynarodowego. Przez usługi transportu międzynarodowego, o których mowa w ust. 1 pkt 23, rozumie się:

1) przewóz lub inny sposób przemieszczania towarów:

a) z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Wspólnoty,

b) z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium Wspólnoty do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) na terytorium kraju,

c) z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium Wspólnoty do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Wspólnoty, jeżeli trasa przebiega na pewnym odcinku przez terytorium kraju (tranzyt),

d) z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Wspólnoty lub z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium Wspólnoty do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli trasa przebiega na pewnym odcinku przez terytorium kraju;

3) usługi pośrednictwa i spedycji międzynarodowej, związane z usługami, o których mowa w pkt 1 i 2. Zgodnie zaś z art. 83 ust. 5 ustawy o VAT dokumentami stanowiącymi dowód świadczenia usług, o których mowa w ust. 1 pkt 23, są w przypadku transportu:

1) towarów przez przewoźnika lub spedytora - list przewozowy lub dokument spedytorski (kolejowy, lotniczy, samochodowy, konosament morski, konosament żeglugi śródlądowej), stosowany wyłącznie w komunikacji międzynarodowej, lub inny dokument, z którego jednoznacznie wynika, że w wyniku przewozu z miejsca nadania do miejsca przeznaczenia nastąpiło przekroczenie granicy z państwem trzecim, oraz faktura wystawiona przez przewoźnika (spedytora), z zastrzeżeniem pkt 2;

2) towarów importowanych - oprócz dokumentów, o których mowa w pkt 1, dokument potwierdzony przez urząd celny, z którego jednoznacznie wynika fakt wliczenia wartości usługi do podstawy opodatkowania z tytułu importu towarów.

Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż prawo podatnika do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług nie jest nieograniczone. Aby zastosować dla usług transportu międzynarodowego stawkę 0% konieczne jest bowiem dopełnienie określonych warunków w zakresie dokumentowania tych usług. Niezbędne jest posiadanie określonych dokumentów potwierdzających wykonanie i charakter usługi. W przypadku usług transportu towarów przez przewoźnika lub spedytora dowodami świadczenia usług są: list przewozowy lub dokument spedytorski (kolejowy, lotniczy, samochodowy, konosament morski, konosament żeglugi śródlądowej), stosowany wyłącznie w komunikacji międzynarodowej, lub inny dokument, z którego jednoznacznie wynika, że w wyniku przewozu z miejsca nadania do miejsca przeznaczenia nastąpiło przekroczenie granicy z państwem trzecim, oraz faktura wystawiona przez przewoźnika (spedytora). Jeśli przewożone towary mają charakter towarów importowanych, wówczas dowodem świadczenia usługi transportu międzynarodowego, obok dokumentów wymienionych powyżej, jest dokument potwierdzony przez urząd celny, z którego jednoznacznie wynika fakt wliczenia wartości usługi do podstawy opodatkowania z tytułu importu towarów.

W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż skarżąca Spółka nie dysponowała dokumentami świadczącymi o wliczeniu wartości usługi transportowej do podstawy opodatkowania z tytułu importu towarów. Zdaniem Sądu, brak spełnienia wskazanego warunku dawał organom podatkowym podstawę do odmowy zastosowania stawki wynikającej z art. 83 ust.1 pkt 23 ustawy o VAT.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, iż z uwagi na brak odpowiednich regulacji w prawie krajowym w sprawie winny zostać zastosowane regulacje wynikające z VI Dyrektywy. Art. 16 VI Dyrektywy stanowi, że "bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie mogą, w oparciu o konsultacje przewidziane w art. 29, przedsięwziąć szczególne środki w celu zwolnienia z podatku od wartości dodanej wszystkich wymienionych transakcji lub ich części, pod warunkiem że ich przeznaczeniem nie jest ostateczne wykorzystanie i/lub konsumpcja oraz, że kwota podatku od każdej z tych transakcji pobierana jest w momencie przywozu lub na terytorium kraju:

B. dostawy towarów, które mają

a) być objęte cłem oraz, tam gdzie jest to stosowne, procedurą czasowego magazynowania;

b) podlegać umieszczeniu w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym;

c) podlegać przepisom dotyczącym umieszczenia w składzie celnym lub przepisom regulującym zasady uszlachetnienia czynnego;

d) być wprowadzone na wody terytorialne:

- w celu ich zainstalowania na platformach wiertniczych lub produkcyjnych, do celów budowy, naprawy, konserwacji, zmiany lub wyposażania takich platform lub do połączenia takich platform wiertniczych lub platform produkcyjnych ze stałym lądem,

- w celu dostaw paliwa lub zaopatrywania platform wiertniczych lub produkcyjnych;

e) podlegającym przepisom magazynowania innym niż przepisy celne.

Miejsca określone w lit. a), b), c) i d) są określane przez obowiązujące przepisy prawa celnego Wspólnoty;

C. świadczenie usług związanych z dostawami towarów, określonych w B".

Sąd pragnie odwołać się do komentarza do art. 83 ust. 23 ustawy o VAT (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, VAT. Komentarz, wydawnictwo LEX, 2007, str. 624) gdzie autor w odniesieniu do wynikającej z art. 83 ust. 23 ustawy o VAT stawki 0% stosowanej względem usług transportu międzynarodowego stwierdził, iż analogicznego zwolnienia z prawem do odliczenia brak jest w przepisach VI Dyrektywy. Możliwość objęcia usług transportowanych stawką 0% Polska zagwarantowała sobie w traktacie akcesyjnym. Nie ma w tym uregulowaniu okresu przejściowego, gdyż możliwość stosowania stawki 0% jest jak na razie nieograniczona żadnym terminem.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w wyniku kontroli sądu decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania.

Odnosząc się w kontekście powyższego przepisu do zarzutu skargi o naruszeniu przez organ podatkowy art. 291 § 2 Ordynacji podatkowej, który nakazuje kontrolującemu rozpatrzenie zastrzeżenia do protokołu kontroli w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania oraz zawiadomienie kontrolowanego o sposobie ich załatwienia, Sąd stwierdza, iż nie może on stanowić podstawy do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Wypowiedzenie się co do zastrzeżeń strony skarżącej dopiero w decyzji, nie pozbawiło jej prawa do obrony swojego stanowiska i nie stanowi w ocenie Sądu naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu organy podatkowe obu instancji prowadząc postępowanie nie naruszyły też przepisu art. 120 Ordynacji podatkowej nakazującego im działanie na podstawie przepisów prawa oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, który zobowiązuje organy podatkowe do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Końcowo Sąd pragnie zauważyć, iż nie może być skutecznie podniesiony argument, że postępowanie skarżącej nie naraża Skarbu Państwa na straty, czego dowodem jest kwota nadpłaty należna Spółce powstała w wyniku korekt dokonanych w deklaracjach za październik, listopad i grudzień 2005 r. Pamiętać należy, iż podatek od towarów i usług jest rozliczany w okresach miesięcznych, przy czym rozliczenie takie musi być dokonane w prawidłowej wysokości, zgodnie z przepisami dotyczącymi momentu powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli strona dokonała rozliczenia podatku wcześniej lub później niż przewidują to przepisy, ma prawo dokonać korekty tak jak uczyniła to skarżąca. Podkreślić należy, iż w wyniku działań organów podatkowych strona nie została bezpowrotnie pozbawiona możliwości rozliczenia podatku naliczonego i należnego, musiała jedynie dokonać tego we właściwym terminie.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.