Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1052/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 15 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2019 roku sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr [...] z dnia [...].; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego K. B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 1052 /18

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 156 §1 pkt 2, art. 157 §1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.,U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: k.p.a.; art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) – dalej: p.r.d., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w wyniku rozpatrzenia wniosku K.B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] wydanej w przedmiocie skierowania K.B. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B w formie egzaminu państwowego składającego się z części teoretycznej i praktycznej przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 23 maja 2018 r. K. B. działając na podstawie art. 157 k.p.a. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] orzekającej o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B. Jako podstawę żądania wskazał art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Uzasadniając skarżący podniósł, iż Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] skierował go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B, w formie egzaminu państwowego obejmującego zarówno część teoretyczną, jak i część praktyczną. Decyzja ta została przesłana na adres miejsca zameldowania skarżącego, to jest [...], ul. [...] i uznana za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. Następnie z uwagi na niepoddanie się przez skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] orzekł o cofnięciu stronie uprawnienia do kierowania pojazdami wynikającego z posiadanej kategorii prawa jazdy. Powyższa decyzja również została przesłana na adres zameldowania skarżącego.

Przyczyny przesłania w/w decyzji na adres miejsca zameldowania skarżącego, są dla niego niezrozumiałe, gdyż od marca 2016 r. nie zamieszkiwał on pod adresem miejsca stałego zameldowania, lecz w miejscowości [...], ul. [...], gdzie mieszka nadal. Podniósł także, iż z niewiadomych przyczyn w dokumencie z 20 czerwca 2016 r. - wydruku z ewidencji ludności – jako adres jego zamieszkania widniał adres stałego zameldowania. Z informacji udzielonych stronie przez dyrektora Wydziału Komunikacji w [...] wynika, że był to błąd systemu. Na tej podstawie organ błędnie określił swoją właściwość. Tym samym skoro przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem właściwości miejscowej, to w sprawie zachodzi przesłanka stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Na zasadność swojego żądania skarżący przedstawił zaświadczenie sołtysa [...], z którego wynika, że strona zamieszkuje w miejscowości [...], ul. [...]

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności informacje zawarte w ewidencji ludności prowadzonej przez Urząd Miasta [...], czy informacje przedłożone przez Starostę [...], zarówno w zakresie daty przemeldowania się strony z [...] do [...], jak i przyczyn przekazania w czerwcu 2016 r. zgodnie z właściwością, wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji o skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, wskazuje bezspornie, iż organem właściwym do wydania decyzji z [...] której stwierdzenia nieważności żąda skarżący, był Prezydent Miasta [...] .Tym samym w sprawie nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy K. B. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie:

- art. 21 §1 ust. 3 w zw. z art. 156 § 1 ust. 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji gdy wydana została z rażącym naruszeniem przepisów o właściwości;

- art. 7 w zw. z art. 75, art. 80 i art. 81 k.p.a., poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w sposób powierzchowny i fragmentaryczny co doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia, iż strona w toku postępowania o cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi zamieszkiwała w [...] przy ul. [...];

- art. 78 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w toczący, się postępowaniu, a w szczególności zignorowanie zgłaszanych wniosków dowodowych istotnych dla sprawy;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia;

- art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej;

- art. 8 ustawy o ewidencji ludności poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wśród informacji ujawnionych w ewidencji PESEL ujawniony jest również adres zamieszkania.

Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] r. i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało decyzję własną z dnia [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium przedstawiło poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, a nadto przywołało przepisy k.p.a. regulujące instytucję procesową stwierdzenia nieważności decyzji oraz kwestie właściwości miejscowej i rzeczowej organów administracji publicznej. Dalej Kolegium wskazało, iż zasadniczą kwestią sporną niniejszego postępowania pozostaje kwestia miejsca zamieszkania skarżącego w dacie podejmowania przez Prezydenta Miasta [...] , to jest w dniu 28 lipca 2016 r., decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jady kat. B. W ocenie Kolegium zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje bezspornie, iż w dacie wydania powołanej decyzji skarżący był zameldowany, jak i zamieszkiwał w [...] przy ul. [...]. Za zasadnością powyższego stanowiska przemawiają zdaniem Kolegium znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, w szczególności: wniosek skarżącego z 15 lutego 2016 r. o wydanie dokumentu stwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami, w którym skarżący uprzedzony o wynikającym z art. 18 ust. 1 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami obowiązku poinformowania organu o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany w danych zawartych w dokumencie prawa jazdy ( w tym miejsca zamieszkania) wskazuje adres [...] w [...] i; informacja z ewidencji ludności z 5 lipca 2018 r. potwierdzająca fakt stałego zameldowania skarżącego, od 29 marca 2016 r., pod adresem [...] w [...] bez jednoczesnego wskazania innego miejsca pobytu czasowego w tym okresie; informacja z ewidencji ludności z dnia 20 czerwca 2016 r., z której także wynika, iż w tej dacie skarżący był zameldowany w [...]; notatka służbowa pracownika organu, z której wynika, że skarżący w dniu 13 czerwca 2016 r. poinformował o fakcie przemeldowania na pobyt stały do[...] przy ul. [...] i wskazał ten adres jako adres, na który należy kierować korespondencję. Powyższe w ocenie Kolegium czyni przedmiotowe żądanie niezasadnym, gdyż w sprawie nie wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Odnosząc się natomiast od zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium wskazało, iż wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego organ rozumie różnicę pomiędzy miejscem stałego zameldowania, jak i miejscem zamieszkania, oraz ma świadomość tego, że powyższe pojęcia nie są tożsame. Niemniej jednak nie jest rolą organu administracji poszukiwanie aktualnego miejsca zamieszkiwania, które jak wiadomo może zmieniać się każdego dnia, lecz dokonanie w tym zakresie ustaleń faktycznych w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który w niniejszej sprawie, jak wcześniej wskazano jest bezsporny, a przedłożone później przez skarżącego zaświadczenie sołtysa [...] w żaden sposób nie podważa jego wartości dowodowej. Tym samym przeprowadzenie zgłaszanych przez stronę wniosków dowodowych z przesłuchania świadków uznać należało za niezasadne. Odnosząc się do podniesionej kwestii wątpliwości, co do daty złożenia przez skarżącego oświadczenia osoby ubiegającej się o wydanie dokumentu stwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdami, Kolegium stwierdziło, iż wskazana w uzasadnieniu decyzji Kolegium z dnia 19 lipca 2018 r., data tego oświadczenia – "15-02-2018r.", stanowiła ewidentną omyłkę pisarską, gdyż pismo źródłowe nosi datę "15-02-2016r". Odnośnie pozostałych zarzutów naruszenia procedury administracyjnej, Kolegium również uznało je za nieuzasadnione. Natomiast, co do okoliczności wskazania przez skarżącego, w zeznaniu podatkowym z rok 2016, miejsca zamieszkania w [...], Kolegium wskazało, iż okoliczność ta nie była znana organom administracji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, ponowił zarzuty i argumentację przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniósł o uchylenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. zaskarżonej decyzji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...]na podstawie art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania oraz o dopuszczenie, na podstawie art. 106 p.p.s.a dowodu z dokumentu, to jest wyroku Sądu Okręgowego w [...] z 10 października 2018 r., [...], na okoliczność zaprezentowanej przez ten Sąd argumentacji , co do notatki z 13 czerwca 2016 r.

Uzasadniając wniesioną skargę pełnomocnik strony skarżącej zakwestionował przydatność na potrzeby niniejszej sprawy powołanego przez Kolegium wniosku jego mocodawcy o wydanie dokumentu stwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami. Wskazał, iż widoczna na tym wniosku pieczęć urzędowa pracownika przyjmującego pismo oraz umieszczona przy pieczęci data pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż pismo to pochodzi z 2018 r. i dotyczy innego postępowania, a argumentacja organu stanowi jedynie swoiste dopasowanie zebranego materiału dowodowego do przyjętej z góry koncepcji organu. Również powołana przez Kolegium informacja z 5 lipca 2018 r. zawiera jedynie dane zakresie miejsca stałego zameldowania skarżącego od 29 marca 2016 r. Brak w tej informacji natomiast jakichkolwiek danych, co do miejsca zamieszkania strony. Odnośnie powołanej przez Kolegium notatki służbowej z dnia 13 czerwca 2016 r. strona skarżąca odwołała się do stanowiska zawartego w w/w wyroku Sądu Okręgowego w [...] z 10 października 2018 r., uchylającego wyrok sądu I instancji skazujący K. B. za prowadzenie samochodu pomimo cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdów kat. B. Sąd Okręgowy w [...] uznał, że zmiana danych adresowych w rejestrze nie może nastąpić w formie rozmowy z urzędnikiem, lecz powinna nastąpić w sposób sformalizowany. Nadto jak wynika z pisma pochodzącego od Starostwa [...] z dnia 19 czerwca 2018 r., organ ten nie jest w posiadaniu oryginału notatki, co uniemożliwia jego dokładne zbadania. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika nawet kto ją podpisał. Zdaniem strony notatka służbowa nie może stanowić dowodu w sprawie. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych notatka służbowa sporządzona przez prowadzącego sprawę pracownika nie jest tego rodzaju dokumentem, który służy wyjaśnieniu merytorycznemu sprawy. Jest ona jedyne formą adnotacji sporządzona przez pracownika w trybie art. 72 k.p.a. Wobec tego do adnotacji nie stosuje się przepisów dotyczących dowodów. Ponadto pełnomocnik skarżącego powtórzył argumentację dotyczącą pozbawienia strony czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, pominięcia wniosków dowodowych skarżącego, braku tożsamości pomiędzy pojęciami miejsce stałego zameldowania i miejsce zamieszkania, jak i co do pominięcia przez Kolegium informacji z właściwego urzędu skarbowego, zgodnie z którą, w latach 2016-2018 skarżący w składanych zeznaniach podatkowych wskazywał swoje miejsce zamieszkania – [...], ul. [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w[...] wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] wydanej w przedmiocie skierowania K. B. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B w formie egzaminu państwowego składającego się z części teoretycznej i praktycznej przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego.

Jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia organ wskazał przepisy art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) - dalej: k.p.a.; art. 114ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) – dalej: p.r.d.

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 k.p.a.). W myśl art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 158 §1 k.p.a.).

Opisana w wyżej wymienionych przepisach instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi formę nadzoru i podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozstrzyga sprawę merytorycznie, natomiast w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem działania organu jest ustalenie, czy decyzja wydana została z kwalifikowanymi wadami, wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a., których wystąpienie uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Tym samym w toku tego postępowania nie dokonuje się, jak w postępowaniu zwykłym oceny przysługujących stronie praw, czy ciążących na niej zobowiązań, a jedynie ocenia się legalność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest także dopuszczalne by organ rozstrzygający w tym przedmiocie dokonywał nowych, bądź dodatkowych ustaleń faktycznych, jak również nie jest uprawniony do kwestionowania stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną, poddaną weryfikacji organu nadzoru. Istotą tego postępowania jest ocena, czy weryfikowana decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania i czy nie zawiera wad powodujących jej nieważność (por. wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., I OSK 2022/15; wyrok WSA w Olsztynie z 3 listopada 2016 r., II SA/Ol 928/16; wyrok WSA w Gdańsku z 16 listopada 2016 r., III SA/Gd 726/16; wyrok NSA z 2 września 2016 r., I OSK 689/15 – www.cbois.nsa.gov.pl).

Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie jest postępowaniem, w którym dokonywana jest kontrola decyzji pod kątem wszelkiego rodzaju wadliwości decyzji, ale postępowaniem o charakterze szczególnym, nadzwyczajnym, bowiem jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 ust. 1 k.p.a., zasadzie trwałości decyzji, można wzruszyć takie rozstrzygnięcie. Niemniej w powyższym zakresie organy administracji nie są zwolnione od stosowania podstawowych zasad postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 7, 77, 80 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a.

W ocenie sądu organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem przed jej wydaniem nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, a ponadto dokonał błędnej oceny części zebranych w sprawie dowodów.

K. B. uzasadniając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji podniósł niewłaściwość miejscową tego organu, a zatem naruszenie art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. Nie negował okoliczności zameldowania w [...] .Stwierdził jednak, że w dacie wydania tej decyzji mieszkał (i nadal mieszka) w [...]. Właściwy zatem do orzekania w jego sprawie był Starosta [...].

W załączonym do akt sprawy piśmie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] znajduje się wyjaśnienie, że Starosta [...] ,po otrzymaniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, pismem z dnia 7 czerwca 2016 r., zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie sprawdzenia kwalifikacji. Pismo to zostało doręczone na adres [...], ul. [...]. O doręczeniu przesyłki świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru.

W przekazanych sądowi aktach administracyjnych brak ww. zawiadomienia oraz dowodu doręczenia go stronie na adres [...] ul. [...].

Załączenie do akt sprawy ww. dokumentów umożliwiłoby zweryfikowanie prawdziwości notatki służbowej sporządzonej w [...] w dniu 13 czerwca 2016 r. Wiarygodność tej notatki podważa skarżący, który twierdzi, że nie powiadamiał nikogo w Starostwie Powiatowym w [...] o zmianie miejsca zamieszkania i zmianie adresu do doręczeń korespondencji, bowiem cały czas mieszka w [...].

W zaistniałej sytuacji nie można wykluczyć, jak zauważył Sąd Okręgowy w [...] w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 października 2018 r. sygn. akt [...], że notatka ta powstała wyłącznie po to, aby upozorować zasadność przekazania sprawy przez Starostę [...] innemu organowi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w skarżonej obecnie decyzji z dnia [...] uznało notatkę służbową z dnia 13 czerwca 2016 r. za jeden z istotnych dowodów na okoliczność zamieszkiwania skarżącego w [...] przy ul. [...]

W ocenie sądu przedmiotowej notatce nie można przyznać mocy dowodu w sprawie. Jak trafnie podnosi skarżący notatka taka jest jedynie formą adnotacji sporządzonej przez pracownika w trybie art. 72 k.p.a. W przypadku przedmiotowej notatki, wobec podpisania jej w sposób nieczytelny, nie wiadomo nawet czy sporządził ją pracownik organu. Ustalenie osoby, która notatkę sporządziła pozwoliłoby na wyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności dotyczących faktycznego miejsca zamieszkania skarżącego i treści udzielonych przez niego informacji w dniu 13 czerwca 2016 r., jeśli okaże się, iż rzeczywiście w tym dniu był obecny w urzędzie starostwa i rozmawiał z jego pracownikiem.

Sporządzenie notatki, zdaniem sądu, uprawdopodabnia iż skarżący w dniu 13 czerwca 2016 r faktycznie był obecny w Starostwie Powiatowym w [...] i przeprowadził rozmowę z urzędnikiem zajmującym się sprawą sprawdzenia jego kwalifikacji do kierowania pojazdami.

Przed wydaniem orzeczenia w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji należało zatem podjąć próbę ustalenia tożsamości autora notatki. Ustalenie takie zdaniem sądu jest możliwe. Wymaga jednak zażądania do Starosty [...], by wskazał pracownika lub pracowników urzędu, którzy zajmowali się w czerwcu 2016 r. sprawami dotyczącymi uprawnieniami do kierowania pojazdami. Od pracownika, który podpisał notatkę należy odebrać pisemne oświadczenie wyjaśniające okoliczności sporządzenia przedmiotowej notatki. W szczególności, czy K. B poinformował pracownika organu o zmianie dotychczasowego miejsca zamieszkania (z [...] na [...]) i adresu na jaki należy doręczać mu korespondencję. Pisemne oświadczenie pracownika organu stanowić będzie dowód w niniejszej sprawie w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a.

Aktualnie istnieje także inna możliwość ustalenia powyższych okoliczności. Sąd Okręgowy w [...] uchylając wyrokiem z dnia [...]., sygn. akt [...] wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 19 marca 2018 r. sygn. akt [...] zobowiązał ten sąd, by badając rzetelność przedmiotowej notatki z dnia 13 czerwca 2016 r. oraz notatki z 14 czerwca 2016 r. odebrał zeznania od pracownika spisującego notatki i ewentualnie skonfrontował go z oskarżonym K. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze może wystąpić do Sądu Rejonowego w [...] o udostępnienie protokołu z zeznań pracownika organu w charakterze świadka.

Organ jako kolejny dowód świadczący o tym, iż skarżący mieszka w [...] przy ul. [...] uznał jego wniosek o przyjęcie oświadczenia osoby ubiegającej się o wydanie dokumentu stwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdami, złożony w Urzędzie Miasta [...] Departamencie Obsługi i Administracji Wydziale Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów.

Kolegium błędnie przyjęło jako datę wniesienia tego wniosku dzień 15 lutego 2016 r.

W ocenie sądu wniosek ten został złożony w dniu 15 lutego 2018 r., a zatem nie może on stanowić dowodu na okoliczność, iż skarżący w 2016 r. mieszkał w [...]. Po przeprowadzeniu analizy treści dokumentu stwierdzić należy, iż oświadczenie przyjęte zostało przez pracownika organu inspektor I.G., która obok złożonego przez nią podpisu zamieściła datę "15.02.2018" ( odcisk datownika). Ponadto w treści wniosku o przyjęcie oświadczenia znajdują się informacje o publikacji aktów prawnych po 2016 roku, to jest kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2017 roku, poz. 978) oraz ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 roku, poz. 978).

Powyższe okoliczności podważają stanowisko organu dotyczące złożenia przez stronę wniosku o przyjęcie oświadczenia w 2016 roku. Zapewne błędne odczytanie daty złożenia ww. wniosku wynikało z mało czytelnej daty wpisanej osobiście przez stronę w górnej części dokumentu.

Także przyjęta jako dowód w sprawie informacja z ewidencji ludności z dnia 5 lipca 2018 r. nie potwierdza, iż miejsce zameldowania skarżącego w 2016 r. było jednocześnie miejscem jego zamieszkania. Przedmiotowa informacja dotyczy jedynie adresu zameldowania. Z jej treści nie można wywodzić, iż adres zameldowania strony był tożsamy z adresem zamieszkania.

Ostatni z dokumentów, na który powołuje się organ, to wydruk z ewidencji z dnia 20 czerwca 2016 r. W wydruku znajduje się informacja o miejscu zamieszkania strony w [...] ,ul. [...]. Organ przyznając temu dokumentowi moc dowodową nie odniósł się jednak do zarzutów strony przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła ona, że katalog informacji jakie można uzyskać z ewidencji ludności zawarty jest w art. 8 ustawy o ewidencji ludności. W żadnym z 26 punktów tego artykułu nie ma mowy o adresie zamieszkania. Dlatego nie jest możliwe, żeby informacja ta wynikała z wypisu z ewidencji. Przyjęte przez organ stanowisko w powyższym zakresie powinno zostać uzasadnione. Tylko wtedy strona mogłaby zapoznać się z przyczyną uznania przez organ, iż na podstawie przepisów ustawy o ewidencji ludności można także ustalać miejsce zamieszkania osób fizycznych. Zasadność argumentacji organu w tym zakresie podlegałaby ocenie sądu.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sąd uznał, że dokonana odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nie została poprzedzona ustaleniem, czy faktycznie skarżący w 2016 roku zmienił miejsce zamieszkania na [...], ul. [...]. Tylko w takim przypadku organem właściwym miejscowo do wydania decyzji o skierowaniu strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B byłby Prezydent Miasta [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając ponownie sprawę uwzględni powyższe rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku. W szczególności ustali tożsamość osoby, która podpisała notatkę służbową w dniu 13 czerwca 2016 r., a następnie przyjmie od niej oświadczenie dotyczące dokładnych okoliczności sporządzenia notatki oraz informacji uzyskanych od skarżącego na temat miejsca jego zamieszkania. Również załączy do akt sprawy wymienione w piśmie Urzędu Miasta [...] Departamentu Obsługi Administracji Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów zawiadomienie z dnia 7 czerwca 2016 r. oraz potwierdzenie doręczenia zawiadomienia stronie. Po uzupełnienie materiału dowodowego o ww. dokumenty organ oceni wartość dowodową załączonego do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zaświadczenia sołtysa [...] o miejscu zamieszkania skarżącego oraz informacji Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 10 lipca 2018 r. także dotyczącego miejsca zamieszkania strony. Organ przed wydaniem decyzji umożliwi stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona w skardze zasadnie podniosła, iż przed wydaniem decyzji nie została powiadomiona przez organ o takiej możliwości w trybie art. 10 k.p.a. Wydaną decyzję organ uzasadni zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a.

Uwzględniając powyższe okoliczności sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą uznając to za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

ab/