Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 738/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Hanna Raszkowska Alicja Jaszczak - Sikora Katarzyna Matczak (spr.) Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego prowadzonych robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. postanowieniem z dnia "[...]" r., działając na podstawie art. 50 ust. l pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. z 2004r. Nr 93, póz. 888) oraz art. 123 Kpa, orzekł o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego o poddasze użytkowe w D. przy ul. "[...]" (działka nr "[...]") realizowanej przez M. B., w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz nałożył na inwestorkę obowiązek zabezpieczenia obiektu przed dostępem osób trzecich.

W uzasadnieniu podano, że inwestorka przystąpiła, na podstawie decyzji nr "[...]" o pozwoleniu na budowę, do wykonywania robót budowlanych, które jak ustalono w trakcie przeprowadzonych kontroli prowadzone są w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w posiadanym pozwoleniu na budowę. Skutkuje to koniecznością ich wstrzymania. Wskazano, iż stwierdzone zmiany i odstępstwa obejmują: wykonanie robót odwadniających-ziemnych, rozbiórkę dobudówki od strony zachodniej budynku, zmiany w elewacji budynku, zmianę wysokości kalenicy, zmianę materiałów konstrukcyjnych stropów międzykondygnacyjnych oraz zmianę konstrukcyjną biegów schodowych. Odstępstwa te mają charakter istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego, które zgodnie z art. 36a ustawy Prawo budowlane są dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Ponieważ inwestor nie posiada stosownych zmian, uzgodnień i pozwoleń należało wstrzymać prowadzone roboty budowlane, przy czym pouczono, iż postanowienie niniejsze traci ważność po upływie 2 miesięcy od daty jego doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja (...).

Wobec 'wniesionego przez J. D. zażalenia, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia "[...]" r. Nr "[...]", umorzył postępowanie zażaleniowe. W motywach uzasadnienia wskazał, iż osoba żaląca się, stosownie do treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie posiada przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym związanym z wydanym pozwoleniem na rozbudowę o poddasze użytkowe budynku mieszkalnego położonego w D. przy ul. "[...]" (działka nr "[...]"). Wyjaśniono, iż wobec braku podstawy prawnej do uznania J. D. oraz R. D. za stronę

postępowania prowadzonego przez nadzór budowlany w stosunku do inwestora w trybie art. 50 prawa budowlanego, postanowiono o umorzeniu postępowania zażaleniowego.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się J. D. składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2005r. sygn. akt II SA/Ol 109/05 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Sąd podzielił pogląd strony skarżącej, iż w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż określa on krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowlanego, natomiast niniejsza sprawa dotyczy postępowania prowadzonego w ramach odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Sąd wskazał na konieczność ustalenia interesu prawnego skarżącej w tym postępowaniu w oparciu o art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Kolejnym wyrokiem z dnia 19 maja 2005r. sygn. akt II SA/Ol 161/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]". Nr "[...]", którym uchylono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia "[...]" r. w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego i umorzono postępowanie dotyczące prowadzonych robót budowlanych w związku z rozbudową budynku mieszkalnego w D. przy ul. "[...]", działka "[...]".

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia "[...]" r. Nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § l pkt 2 Kpa, uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia "[...]" r. w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego o użytkowe poddasze w D. przy ul. "[...]" (działka nr "[...]") w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i umorzył postępowanie w sprawie prowadzonych robót budowlanych dotyczących rozbudowy budynku mieszkalnego w D. przy ul. "[...]".

W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 50 ust. l ustawy Prawo budowlane zgodnie z którym, organ nadzoru budowlanego, w przypadkach innych niż określone w art. 48 i art. 49b ust. l, obowiązany jest postanowieniem wstrzymać prowadzenie robót budowlanych, określając przyczynę wstrzymania robót oraz ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń. Podano również, że na postanowienie powyższe służy stronom zażalenie, co nie wstrzymuje jednak jego wykonania zgodnie z ogólnymi zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowienie

o wstrzymaniu robót budowlanych traci jednak ważność, gdy w terminie 2 miesięcy od jego doręczenia organ nie wyda decyzji, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo art. 51 ust. 1. Podkreślono, iż okres 2 miesięcy jest okresem, w którym organ nadzoru budowlanego powinien przeprowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające i ewentualnie wdrożyć postępowanie naprawcze. Bezskuteczny upływ terminu powoduje, że zakaz prowadzenia robót budowlanych ustaje, gdyż nie ma już możliwości wydania decyzji zgodnie z art. 51 ust. l ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał, że stosownie do zasady "powagi rzeczy osadzonej" nie jest dopuszczalne także ponowne wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych opartego na tych samych przesłankach co poprzednie. Skoro inwestorzy postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych otrzymali w dniu 16 listopada 2004r. to termin do wydania decyzji przez organ I instancji upłynął w dniu 16 stycznia 2005r. Wobec nie wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązki należało umorzyć postępowanie w niniejszej sprawie.

Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył R. D. wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał, iż umorzenie postępowania nastąpiło postanowieniem, co rażąco narusza art. 105 Kpa. Podjęte rozstrzygnięcie narusza także art. 124 kpa, gdyż nie zawiera oznaczenia stron postępowania biorących udział w postępowaniu. Użyte w postanowieniu sformułowanie odnoszące się do osób, które postanowienie otrzymują według rozdzielnika nie odpowiada treści art. 124 § l Kpa. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy umorzył całe postępowanie dotyczące prowadzonych robót budowlanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego w D. przy ul. "[...]", gdy tymczasem zażaleniem objęte zostało tylko wykonanie robót odwadniających ziemnych i rozbiórka dobudówki od strony zachodniej. Nadto organ odwoławczy nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w kierunku ustalenia kręgu podmiotów, którym przysługuje status strony w rozumieniu art. 28 Kpa w tym postępowaniu, stosownie do zaleceń wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie sygn. akt II SA/01 161/05. W zaskarżonym postanowieniu organ II instancji nie wykazał bezprzedmiotowości postępowania powołując się jedynie na treść art. 51 ust. l i art. 50 ust. l Prawa budowlanego. Nie wykazano zaś, że utrata ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych upoważnia do umorzenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wyjaśnił, iż organ I instancji miał obowiązek w terminie 2 miesięcy od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych

wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Nie wydanie takiej decyzji we wskazanym wyżej terminie stanowi naruszenie prawa materialnego i organ musiał orzec o umorzeniu postępowania.

W dniu 5 grudnia 2005r. do Sądu wpłynęło pismo B. D., która zgłaszając swój udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym zarzuciła skarżonemu postanowieniu naruszenie prawa. Podała, iż posiada przymiot strony w toczącym się postępowaniu, a mimo tego nie brała udziału w postępowaniu przed organami orzekającymi w sprawie i tym samym została pozbawiona możliwości obrony swoich praw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone akty administracyjne pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.) zwanej dalej; ustawą o p.p.s.a. Wzruszenie postanowienia może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że narusza on przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy o p.p.s.a.).

Tego rodzaju naruszenia przepisów prawa Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydane na skutek zażalenia wniesionego na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia "[...]" r. wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego, o użytkowe poddasze w D. przy ul. "[...]" (dz. nr "[...]") w sposób istotnie odbiegający o ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, którym uchylił to postanowienie i umorzył postępowanie dotyczące prowadzonych robót budowlanych.

W wydanych w toku sprawy postanowieniach jako podstawę prawną wskazano przepis art. 50 ust. l pkt 4, ust. 2, 3 i 4 oraz art. 51 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207, póz. 2016, ze zm.). Stosownie do art. 50 ust. l pkt 4 tej ustawy w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. l lub w art. 49b ust. l właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Postanowienie to traci jednakże ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie

zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo art. 51 ust. l - (art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane).

Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych tej sprawy oraz oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie w dniu 8 grudnia 2005r. wynika, że do czasu wydania zaskarżonego postanowienia nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. l, bądź art. 50a pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Oznacza to zatem, że na skutek upływu terminu 2 miesięcy od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, który to termin upłynął z dniem 16 stycznia 2005r. skoro postanowienie o wstrzymaniu zostało doręczone w dniu 16 listopada 2004r., inwestor bez konieczności uzyskania jakiegokolwiek orzeczenia organu administracji publicznej mógł podjąć przerwane roboty budowlane związane z rozbudową budynku mieszkalnego położonego przy ul. "[...]" w D. W sytuacji natomiast, gdy termin 2 miesięcy upłynął przed rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 50 ust. 5 Prawa budowlanego i organ I instancji w tym czasie nie wydał stosownej decyzji, o której mowa wyżej, organ odwoławczy obowiązany jest umorzyć postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W tym zakresie Sąd podziela utrwalone orzecznictwo sądowe (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1999r. sygn. III RN 2/99, opublikowany OSNIAPiUS 2000r. nr 9, póz. 336, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2002r. sygn. SA/Sz 1871/00 niepublikowany), iż utrata ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych stanowi podstawę umorzenia postępowania. Takiej treści rozstrzygniecie podjął organ odwoławczy w niniejszej sprawie i odpowiada ono prawu.

Wyjaśnić należy bowiem, że utrata ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, które ma charakter czasowy, uniemożliwia organowi nadzoru budowlanego podjęcie jakiegokolwiek merytorycznego rozstrzygnięcia w tej sprawie. Istota wydanego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych polega na umożliwieniu organowi orzekającemu w sprawie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia decyzji co do dalszego toku postępowania w sprawie prowadzonych robót budowlanych w warunkach istotnych odstępstw od wydanego pozwolenia budowlanego. Stosownie do treści art. 51 ust. l ustawy Prawo budowlane przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. l właściwy organ w drodze decyzji:

1) nakazuje zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu

budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie do stanu poprzedniego albo

2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w

celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z

prawem, określając termin ich wykonania, albo

3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub

innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania,

obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego,

uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót

budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub

robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do

stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się

odpowiednio do zakresu tych zmian.

Upływ wskazanego wyżej terminu powoduje, iż organ nie może już wydać jakiejkolwiek decyzji zmierzającej do doprowadzenia prowadzonych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zatem w niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego I instancji z uwagi na upływ określonego terminu od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót nie mógłby podjąć już żadnego merytorycznego rozstrzygnięcia.

Jednocześnie wskazać należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko organu odwoławczego, iż fakt umorzenia postępowania w przedmiocie prowadzonych robót budowlanych stanowi powagę rzeczy osadzonej i nie jest możliwe ponowne wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z uwagi na te same przesłanki co poprzednio. Pogląd powyższy jest chybiony. Umorzenie postępowania z uwagi na upływ terminu określonego w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego nie jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy i w żadnym wypadku nie można przyjąć, iż nastąpiło już merytoryczne rozstrzygnięcie co do stwierdzonych odstępstw od zatwierdzonego projektu i udzielonego pozwolenia na budowę. Wręcz przeciwnie, utrata ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych nie pozbawia organu nadzoru budowlanego uprawnienia do ponownego wstrzymania ich prowadzenia. Taki podgląd został już wypowiedziany w orzecznictwie sądowym ( patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia l czerwca 2001r. sygn., II SA/Po 373/00, niepublikowany) i Sąd w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni podziela.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, iż organ odwoławczy w wydanym rozstrzygnięciu nie wypowiedział się w przedmiocie posiadania przymiotu strony przez skarżącego oraz jego małżonkę w prowadzonym postępowaniu zgodnie z wyrokiem WSA w Olsztynie sygn. akt II SA/01 161/05 wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą jednakże w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli spowoduje to, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (patrz wyrok Naczelnego Sądu

Administracyjnego z dnia 22 września 1999r. sygn. akt I SA 2019/98, opublikowany ONSA 2000, nr 3 póz. 129). Podobny skutek powoduje zmiana istotnych okoliczności faktycznych po wydaniu orzeczenia sądowego. W niniejszej sprawie doszło do zmiany stanu prawnego, bowiem w momencie ponownego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy upłynął już 2 miesięczny termin ważności kwestionowanego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych i nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. l Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze w momencie ponownego rozpatrywania niniejszej sprawy, organ odwoławczy nie mógł wykonać wskazań co do dalszego postępowania, które wyrażone zostały w wyroku Sądu, bowiem z uwagi na zmianę stanu prawnego zobligowany był do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie.

Kolejny zarzut podniesiony w piśmie procesowym uczestniczki postępowania – B. D. - z dnia 3 grudnia 2005r. dotyczący posiadania przez nią statusu strony, a mimo to nie uczestniczeniu w toczącym się postępowaniu w ocenie Sądu nie może być uznany za mający wpływ na wynik sprawy.

Jak wynika z oświadczenia skarżącego - pełnomocnika B. D., złożonego na rozprawie, współwłaścicielką nieruchomości położonej w D. przy ul. "[...]" stała się ona w dniu 14 listopada 2004r. Postępowanie w sprawie realizacji robót budowlanych związanych z rozbudową budynku przy ul. "[...]" w D. wszczęte zostało zaś w dniu 4 października 2004r. po informacjach zgłoszonych nadzorowi budowlanemu przez pozostałych współwłaścicieli sąsiedniej nieruchomości tj. skarżącego i jego małżonki. W takim wypadku to B. D. będąc zainteresowaną w sprawie, z chwilą uzyskania tytułu prawnego do nieruchomości sąsiadującej z prowadzoną inwestycją, winna zgłosić swój udział w tym postępowaniu, w celu ochrony swoich praw zwłaszcza, że prawo do nieruchomości nabyła od osób, na których wystąpienie postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane. Sąd nie ma wątpliwości, iż B. D. jest stroną postępowania w niniejszej sprawie jednakże okoliczność, iż organ orzekający w sprawie nie doręczył jej postanowienia będącego przedmiotem skargi nie ma istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 145 § l pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071, ze zm.) zwanej dalej: Kpa strona, która bez własnej winy nie brała udziału w sprawie może wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania. Warunkiem jednakże skuteczności takiego wniosku jest wykazanie, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz spełnienie przesłanek określonych w art. 148 Kpa.

Stosownie zaś do art. 145 § l ust. l lit b ustawy p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z analizy tego przepisu wynika

jednoznacznie, że podstawami do wznowienia postępowania są przesłanki określone w art. 145 § l i art. 145a § l Kpa, chyba że zachodzą okoliczności przewidziane w art. 146 § l lub § 2 Kpa (patrz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Komentarz, str. 458). W § l tego przepisu uregulowano terminy po upływie których nie może nastąpić uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, zaś z § 2 art. 146 Kpa wynika, że nie uchyla się decyzji, także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Na mocy art. 126 Kpa powyższą regulację stosuje się do postanowień, od których służy zażalenie. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, iż w następstwie wznowienia postępowania w sprawie wstrzymania robót budowlanych prowadzonych w warunkach istotnego odstąpienia od wydanego pozwolenia budowlanego nie mogłoby zapaść żadne inne rozstrzygnięcie z uwagi na upływ 2 miesięcznego terminu od daty wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznając wprawdzie uchybienie przepisów postępowania tj. art. 10 Kpa nie stwierdził jednakże aby naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i wobec powyższego działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.