Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1444/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-03-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Powołane przepisy: article: art. 252 par. 1 art. 249a art. 258 par. 1 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 marca 2016 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2014 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012; postanawia umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 roku referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy Skarżącemu, gdyż złożone przez niego oświadczenie majątkowe nie pozwalało ustalić rzeczywistej sytuacji majątkowej i rodzinnej strony postępowania. Ogólnikowe oraz nieudokumentowane zapewnienia o braku środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania budziły wątpliwości oraz nie pozwalały ocenić zdolności płatniczych Wnioskodawcy (k.31 - 33 akt sądowych).

Działając na skutek wniesionego sprzeciwu, postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny również odmówił przyznania prawa pomocy Skarżącemu (k. 53 - 56 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 02 października 2015 roku oddalił zażalenie Skarżącego na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy (k. 74 - 76 akt sądowych).

W uzasadnieniu postanowienia NSA wyjaśnił, że oświadczenie majątkowe złożone na formularzu wniosku o prawo pomocy było niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej skarżącego. Wnioskodawca nie przedstawił dokumentacji, o którą został wezwany w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie dołożył należytej staranności w wykazaniu, że jest osobą, która nie może ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W piśmie z dnia 04 marca 2016 roku R. P. zawarł ponowne żądanie przyznania prawa pomocy oraz wskazał, że jego sytuacja jeszcze bardziej się pogorszyła (k. 119 akt sądowych).

Skarżącemu został przesłany do wypełnienia urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Skarżący odesłał formularz wniosku, w którym wypełnił jedynie rubrykę 2.1 (adres i nazwa wnioskodawcy) oraz rubrykę 14 i 15 (miejscowość, data oraz podpis wnioskodawcy). Zatem pomimo wezwania Skarżący nie złożył oświadczenia o stanie majątkowym oraz rodzinnym, czyli pozostawił niewypełnione rubryki formularza wniosku od poz. 3 do poz. 11 (125-126 akt sądowych).

Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, co następuje.

Skarżący ma świadomość, że składane przez niego oświadczenia majątkowe są niewystarczające i budzą wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny już wielokrotnie, także w niniejszej sprawie, oddalał zażalenia wnoszone przez Skarżącego na orzeczenia dotyczące odmowy przyznania mu prawa pomocy.

W tej sytuacji nie może budzi żadnych wątpliwości, że niewypełnienie urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy w zakresie dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodach Wnioskodawcy, w tym dokładnych danych o stanie rodzinnym, należy potraktować jako dalsze świadome uchylanie się Skarżącego od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego.

Skoro strona uchyla się od przedłożenia wyczerpującego i rzetelnego oświadczenia o sytuacji majątkowej i rodzinnej, to powinna liczyć się z tym, że sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy.

W konsekwencji brak współpracy ze strony Wnioskodawcy ujawniony już na etapie wezwania do usunięcia braków ponownego wniosku o prawo pomocy skutkuje uznaniem, że Skarżący nadal uchyla się od rzetelnego przedstawienia swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej. Z tych względów rozpoznanie kolejnego już wniosku o przyznanie prawa pomocy jest zbędne, a postępowanie w tej sprawie należało umorzyć.

Z tych względów, na podstawie art. 252 §1, art. 249a oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.