Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3090/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 i art 219 .
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] września 2017r. Nr Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Spółki [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. (zwanej dalej "Spółka") utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Wójt Gminy [...] w/w postanowieniem rozpoznając sprawę ponownie (wobec uchylenia wcześniejszego rozstrzygnięcia), odmówił Spółce wydania zaświadczenia o zgodności wykonanych prac budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy [...] w 2003 roku dla działki [...] położonej w [...], gm. [...].

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że Spółka wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. zwróciła się do Wójta Gminy [...] o wydanie dwóch zaświadczeń:

1) o zgodności wykonanych prac budowlanych ze studium zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla działki [...] położonej w [...], gm. [...], oraz

2) o zgodności wykonanych prac budowlanych z decyzją ,u warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy [...] w 2003 roku dla działki [...] położonej w [...], gm. [...].

Wnioskodawca jako podstawę materialnoprawną swojego wniosku wskazał art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Organ I instancji wskazał, iż postępowanie z wniosku o wydanie zaświadczenia o zgodności wykonanych prac budowlanych ze studium zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla działki [...], położonej w [...], gm. [...] umorzył w odrębnym postępowaniu, na podstawie art. 105 k.p.a. Natomiast przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności wykonanych prac budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta Gminy [...] w 2003 roku dla ww. działki [...].

Organ I instancji wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] o warunkach zabudowy określono warunki dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, wytwórni podłoża do produkcji pieczarek oraz przyłącza wodociągowego dla zasilania w wodę projektowanej inwestycji na działce nr [...] położonej w [...], gm. [...]. Z przedstawionej przez Spółkę inwentaryzacji budowlanej powykonawczej robót budowlanych zespołu obiektów budowlanych firmy [...] wynika, że wykonano następujące roboty: nadbudowano istniejącą przybudówkę, przylegającą bezpośrednio do istniejących boksów, o wymiarach zewnętrznych 3,0 m x 9,60 m; zamontowano wagę przemysłową samochodową o wymiarach 16 m x 3 m, dostosowaną do ważenia ładunku do 60 ton; zwiększono powierzchnię utwardzoną, zgodnie ze zgłoszeniem do Starosty [...] w 2013 r., oraz o 60 m2 przy wjeździe (wykraczające poza zgłoszenie); zamknięto wrotami stalowymi przesuwnymi istniejące boksy otwarte, przykryte dachem; zlokalizowano separator koalescencyjny. W przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano, iż warunki wynikające z obowiązującego wówczas planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego określono jako "ORP - tereny najkorzystniejsze dla rozwoju produkcji rolniczej z istniejącą rozproszoną zabudową zagrodową i mieszkaniową. Tereny upraw rolnych z ograniczonym prawem zabudowy". Jednocześnie wskazano, iż w istniejącej zabudowie zagrodowej dopuszcza się uzupełnienie i wymianę, modernizację i rozbudowę istniejących obiektów, jeśli jest to uzasadnione potrzebami prowadzonego gospodarstwa rolnego, określając dla tych terenów funkcję rolniczą.

W ocenie organu I instancji roboty budowlane wykonane przez Spółkę na ww. działce nie były uzasadnione "potrzebami prowadzonego gospodarstwa rolnego", lecz potrzebami prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przetwarzania odpadów. W tym celu Spółka uzyskała zezwolenie na przetwarzanie odpadów w instalacji związanej z odzyskiem odpadów w zakresie fermentacji odpadów, udzielone decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...]. Z uwagi na wyżej wskazane niezgodności wykonanych robót budowlanych z funkcją działki, określoną w decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, organ I instancji postanowił odmówić wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę.

Zażalenie na to postanowienie złożyła Spółka, zarzucając mu naruszenie:

I. art. 219 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 poprzez wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia objętego 'przedmiotowym postępowaniem, w sytuacji gdy nie ziściły się przesłanki umożliwiające wydanie takiego postanowienia,

II. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. poprzez wydanie przez organ po raz kolejny postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności wykonywanych robót budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy dla działki [...] położonej w [...], gm. [...] w oparciu o kolejne, inne podstawy odmowy, w sytuacji gdy zgodnie z zasadą praworządności, prawdy obiektywnej, zasadą pogłębiania zaufania, zasadą udzielania informacji, organ już w pierwszym postanowieniu winien wskazać skarżącej wszystkie przesłanki, będące w jego ocenie, podstawą odmowy wydania wskazanych zaświadczeń istniejące w dacie rozpoznawania sprawy,

III. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na wywiedzeniu z zebranego materiału dowodowego wniosków z niego niewynikających, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy wydania zaświadczenia,

IV. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niezastosowanie się przez Wójta gminy [...] do wytycznych zawartych w orzeczeniach wiążących w sprawie.

Rozpoznając powyższe zażalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w jego ocenie organ I instancji prawidłowo ustalił, że w świetle zapisów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] wydanej przez Wójta Gminy [...] wykonane przez Spółkę roboty budowlane na działce nr [...] w [...], są niezgodne z funkcją określoną dla przedmiotowej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wskazaną w tej decyzji.

Analiza treści wskazanej wyżej decyzji zdaniem organu prowadzi do wniosku, że dopuszcza ona lokalizację nowej zabudowy zagrodowej rolniczej, lecz jedynie niezbędnej dla prowadzenia gospodarstwa rolnego oraz dopuszcza uzupełnienie i wymianę zabudowy oraz modernizację i rozbudowę istniejących obiektów, ale tylko wtedy, gdy jest to uzasadnione potrzebami prowadzonego gospodarstwa rolnego.

Natomiast wykonane roboty budowlane na działce o nr ewid. [...], wymienione w przedstawionej przez żalącą inwentaryzacji budowlanej powykonawczej robót budowlanych zespołu obiektów budowlanych Spółki, zgodnie z projektem zagospodarowania, wprawdzie mieszczą się w ramach inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, wytwórni podłoża do produkcji pieczarek oraz przyłącza wodociągowego dla zasilania w wodę projektowanej inwestycji, określonej w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] wydanej przez Wójta Gminy [...] - bowiem mogą stanowić modernizację i rozbudowę istniejących obiektów - to jednak nie mieszczą się w funkcji określonej dla tej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wskazanej w przedmiotowej decyzji. Wykonane roboty budowlane nie są bowiem uzasadnione potrzebami prowadzonego gospodarstwa rolnego, lecz zrealizowane zostały w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie przetwarzania odpadów.

W ocenie Kolegium Odwoławczego, z uwagi na fakt, że niezgodność jest częściowa, uniemożliwia to wydanie zaświadczenia wnioskowanej treści.

Kolegium wskazało także, że nie ma znaczenie dla rozstrzygnięcia argument, iż w piśmie z dnia [...].10.2013 r. organ I instancji, odpowiadając na pismo Starosty [...], wskazał, że dla inwestycji pn. "[...]" na działce nr [...] nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż pismo to dotyczyło innego postępowania.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka [...] Sp.z o.o. z siedzibą w W., zarzucając mu naruszenie przepisów materialnych, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 219 k.p.a. zw. z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (tekst jedno Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) poprzez wydanie postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia, w sytuacji gdy nie ziściły się przesłanki, umożliwiające wydanie takiego postanowienia.

Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji zgodnie z art 135 p.p.s.a i stosownie do art. 145a § 1 p.p.s.a. zobowiązanie Wójta Gminy [...] do wydania w terminie 7 dni zaświadczenia o wnioskowanej treści.

Skarżąca domagała się także zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca opisała stan faktyczny sprawy. Odnosząc się do stanu prawnego wskazała zaś, że w zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przychyliło się do argumentacji Wójta Gminy [...], który po raz kolejny bezpodstawnie odmówił wydania wnioskowanego przez Skarżącą Spółkę zaświadczenia, naruszając przy tym szereg przepisów, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Pomimo przychylnego stanowiska Organów II instancji a także sądu administracyjnego postępowanie legalizacyjne w zakresie robót budowlanych, wykonanych przez Spółkę na działce nr [...] toczy się już od ponad dwóch lat. Co istotne Skarżąca spotyka się z odmową wydania zaświadczenia o zgodności wykonanych robót budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2003 r., za każdym razem opartą na innej podstawie. Tym razem w zaskarżonym postanowieniu SKO w [...] przychyliło się do argumentacji Wójta Gminy [...] w przedmiocie niezgodności wykonanych robót z funkcją wskazaną w decyzji - funkcją rolniczą terenu.

W ocenie Skarżącej argumentacja przyjęta przez organ w zaskarżonym postanowieniu nie znajduje żadnego oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Skarżąca podkreśliła, że Wójt Gminy [...] prowadząc niniejsze postępowanie wydał do tej pory pięć postanowień, w których odmówił Skarżącej wydania zaświadczenia o zgodności wykonanych robót budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2003 r. Za każdym razem wskazując inną podstawę rozstrzygnięcia. Odmowa wydania zaświadczenia w pierwszym postanowieniu Wójta Gminy [...] była uzasadniona brakiem informacji w posiadanych przez organ rejestrach, ewidencjach i innych zbiorach dokumentów. Drugie postanowienie zawierało stwierdzenie, że ze zgromadzonych przez Organ danych wynika, iż wykonane przez Spółkę roboty budowlane są nie zgodne zarówno ze studium zagospodarowania przestrzennego, jak i decyzją o warunkach zabudowy - jednak Organ nie wskazał z czego wynika owa niezgodność. Odmowa wydania zaświadczenia po raz trzeci nastąpiła z powodu niezgodności zapisów w przedłożonej inwentaryzacji - braku wskazania z jakich materiałów Skarżąca wykonała obiekty. Czwarte rozstrzygnięcie Wójta Gminy [...] opierało się na twierdzeniach, iż decyzja nr [...] nie obejmowała urządzeń towarzyszących, montażu wagi czy jakichkolwiek separatorów. Co więcej inwestycja zrealizowana przez Spółkę narusza interesy osób trzecich. W końcu, w piątym postanowieniu Wójt odmówił wydania zaświadczenia z powodu niezgodności inwestycji z funkcją rolniczą, określoną w decyzji.

Do tej pory, rozstrzygnięcia Wójta Gminy [...] były kwestionowane, nie tylko przez organy wyższej instancji, ale również przez sąd administracyjny - w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2016 r. (sygn. akt IV SA/Wa 3486/15).

Jednak Wójt Gminy [...], rozpoznając kolejne wnioski objęte przedmiotem niniejszego postępowania w żaden sposób nie uwzględniał wytycznych zawartych w orzeczeniach wiążących w sprawie - w tym w postanowieniu SKO w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2016 r. ( sygn. akt IV SA/Wa 3486/15) oraz postanowieniu SKO w [...] z [...] stycznia 2017 r., co do dalszego prowadzenia postępowania. SKO w jednym z postanowień wskazało, że z uwagi na niemożność wydania przez Kolegium zaświadczenia, o które wnioskuje Spółka, możliwym jest jedynie uchylenie niewątpliwe wadliwego rozstrzygnięcia Wójta i zobowiązanie go do ponownego rozpoznania sprawy. Jednak tym razem, SKO w [...] przychyliło się do wadliwej argumentacji Wójta, uzasadniając tym samym wniesienie skargi.

Skarżąca wskazała, że w jej ocenie argumentacja Organu, opierająca się na stwierdzeniu, iż roboty budowlane wykonane na działce nr [...] są niezgodne z funkcją rolniczą określoną w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2003 r. jest nie do zaakceptowania.

Sprawy prowadzone na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane mogą zostać zakończone wydaniem decyzji administracyjnej na podstawie ust. 1 i 4 (nakaz rozbiórki) lub postanowienia na podstawie ust. 2 i 3 (wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych i określenie obowiązków umożliwiających legalizację budowy lub tylko określenie tych obowiązków w przypadku budowy zakończonej). Wykonanie obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej, określonej wart. 49, i jej zakończenie w drodze odpowiedniej decyzji administracyjnej (zatwierdzenie projektu budowlanego i ewentualnie pozwolenie na wznowienie robót albo nakaz rozbiórki). Istotą postępowania legalizacyjnego jest sprawdzenie możliwości doprowadzenia, a następnie doprowadzenie budowy do stanu zgodnego z prawem.

Pierwszą z przesłanek legalizacji samowoli budowlanej, jest zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla celów legalizacji, gdy nie ma planu miejscowego, potrzebna jest decyzja o warunkach zabudowy, która w istocie powinna uwzględniać stan faktyczny i prawny dla inwestycji realizowanej lub już zrealizowanej samowolnie. W przypadku braku zgodności samowoli budowlanej z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy legalizacja obiektu nie jest możliwa (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 marca 2011 r., II SA/Ke 39/11, LEX nr 1098914). Gdy ustalenia tych aktów w sposób jednoznaczny wykluczają możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego powinien wydać na podstawie ust. 1 art. 48 nakaz rozbiórki bez wszczynania postępowania legalizacyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 października 2010 r., II SA/Gl 457/10, LEX nr 752818). Niemniej należy mieć na uwadze, że to nie organ nadzoru budowlanego stosujący art. 48 pr. bud. jest właściwy do stwierdzenia zgodności samowoli budowlanej z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy. Tym organem jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta, wydający zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt l komentowanego artykułu. Dlatego też jeśli ewentualny brak zgodności z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy nie jest rażący, widoczny w sposób oczywisty, należy dopuścić możliwość dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego, w tym uzyskania stosownego zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. (Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2017). Przy czym związanie organu architektoniczno-budowlanego decyzją o warunkach zabudowy odnosi się do władczego rozstrzygnięcia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym obowiązującym dla miejsca jej realizacji.

Drugą przesłanką umożliwiającą legalizację samowoli budowlanej, jest brak naruszenia przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. O ile o zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co do zasady przesądza zaświadczenie wydane przez inny organ, o tyle organ nadzoru budowlanego ma możliwość pełnego badania i dokonania własnej oceny ewentualnego naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, jego charakteru i skutków (PlucińskaFilipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2017)

Powyższy schemat czynności legalizacyjnych prowadzi zdaniem strony do wniosku, iż Wójt Gminy [...], podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie wydania zaświadczenia powinien poddać ocenie charakter robót budowlanych i ich dopuszczalność ze względu na ład przestrzenny, ustalony dla działki nr [...] w [...], gmina [...]. Kwestia zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi jest badana przez Wójta, jednak na późniejszym etapie ocenia ją wiążąco dopiero organ nadzoru budowlanego. Nie ma natomiast mowy o badaniu sposobu użytkowania obiektu - czego Wójt Gminy [...] dokonał w ostatnim postanowieniu i co zostało pominięte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym postanowieniu.

W ocenie skarżącej nie budzi żadnych wątpliwości fakt, iż roboty wykonane przez Spółkę mieszczą się w ramach inwestycji, polegającej na budowie budynku gospodarczego do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, wytwórni podłoża do produkcji pieczarek oraz przyłącza wodociągowego dla zasilania w wodę projektowanej inwestycji, określonej w decyzji nr [...] - co zresztą zostało wyraźnie podkreślone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w zaskarżonym postanowieniu. Organ ten wskazał jednoznacznie, iż mogą one stanowić modernizację i rozbudowę istniejących już obiektów.

Jednocześnie ten sam organ podkreślił, iż nie może uznać zgodności wykonanych przez Skarżącą robót budowlanych z decyzją z [...] lipca 2003 r., ze względu na to, iż nie stanowią one kontynuacji funkcji określonej dla przedmiotowej działki w planie zagospodarowania przestrzennego wskazanej w niniejszej decyzji. Zdaniem Skarżącej, zarówno Wójt Gminy [...], jak i organ II instancji, mylnie definiują pojęcie funkcji, określonej w decyzji o warunkach zabudowy, utożsamiając ją ze sposobem użytkowania obiektu.

Rzeczywiście Organ dokonując oceny zgodności robót budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy powinien wziąć po uwagę, czy planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Jednak w niniejszej sprawie kwestie te nie powinny budzić żadnych wątpliwości.

Inwestycja, wykonana przez Spółkę spełnia wszystkie parametry techniczne, dotyczące obiektów budowlanych, w tym budynku, będącego przedmiotem postępowania legalizacyjnego. Po drugie wykonane roboty budowlane nie doprowadziły do zmiany warunków zabudowy zagospodarowania terenu określonych w decyzji z [...] lipca 2003 r. Po trzecie został spełniony wymóg w zakresie kontynuacji funkcji określonej w niniejszej decyzji. Inwestycja ta polegała bowiem na modernizacji i rozbudowie istniejących już obiektów pieczarkarni. Dokonane przez Spółkę modyfikacje jak najbardziej mieszczą się w ramach inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, wytwórni podłoża do produkcji pieczarek oraz przyłącza wodociągowego dla zasilania w wodę - a dokonane modyfikacje można zakwalifikować jako uzasadnione potrzebami gospodarstwa rolnego.

Natomiast co do rzeczywistego sposobu użytkowania obiektu - kwestia ta jest na tym etapie nieistotna, ponieważ ocena sposobu użytkowania obiektu jest czynnością następczą po jego wybudowaniu. Zatem dokonując oceny zgodności wykonanych robót budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy, zarówno Wójt Gminy [...] jak i Organ II instancji powinni ocenić jedynie czy Spółka mogła wznieść określone obiekty, zachowując ład przestrzenny obowiązujący dla terenu, na którym zostały wzniesione.

A zatem u podstaw rozstrzygnięcia organu powinna znaleźć się ocena tego czy na działce nr [...] Spółka mogła wykonać roboty budowlane w takim zakresie, jaki został zrealizowany ze względu na ład przestrzenny ustalony dla działki. W ocenie Skarżącej właśnie ta kwestia powinna stanowić istotę postępowania w sprawie wydania zaświadczenia.

Wszystkie wskazane powyżej okoliczności świadczą o tym, iż Spółka realizując inwestycję, będącą przedmiotem niniejszego postępowania spełniła wszelkie kryteria, określone w decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Zaś rozważania Wójta Gminy [...], jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zaskarżonym postanowieniu, które doprowadziły do odmowy wydania zaświadczenia odnoszą się do kwestii, które w ogóle nie powinny zostać oceniane w przedmiotowym postępowaniu. Sposób użytkowania obiektu nie jest bowiem przedmiotem postępowania o wydanie zaświadczenia, wymaganego na podstawie art. 48 ust. 3 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane. Użytkowanie obiektu to przedmiot odrębnego postępowania, którego podstawę stanowi art. 71 Prawa budowlanego -Wójt Gminy [...] oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie powinni utożsamiać tych kwestii.

Skarżąca wskazała także, że nie może się również zgodzić z twierdzeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...].10.2013 r. jest nie istotne w niniejszej w sprawie, bo dotyczyło odrębnego postępowania. Wręcz przeciwnie, pismo dotyczyło robót budowlanych, planowanych na działce nr [...], a więc tej działki której dotyczy niniejsze postępowanie. Skarżąca zwróciła się do Wójta z zapytaniem, czy planowana inwestycja wymaga decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odpowiedź Organu była poprzedzona zapytaniem skierowanym do Skarżącej: czy prace w danym zamierzeniu budowlanych spowodują zmianę sposobu zagospodarowania terenu bądź użytkowania obiektu budowlanego. Spółka przedłożyła założenia planowanego przedsięwzięcia. W oparciu o jego zapisy Wójt Gminy [...] stwierdził, iż dla planowanych przez Skarżącą robót budowlanych nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem jak domniemywa Skarżąca Organ powyższym stwierdzeniem potwierdził, iż roboty są dopuszczalne, ponieważ nie naruszają obecnego ładu przestrzennego, ustalonego dla działki nr [...]. Zatem kierując wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego Spółka działała w przekonaniu, iż wydanie zaświadczenia o żądanej przez Skarżącą treści pozostaje jedynie formalnością.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem oceny sądu administracyjnego.

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3486/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2015r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

W myśl postanowień art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną, o której mowa w przywołanym przepisie, powszechnie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast będące konsekwencją oceny prawnej wskazania, co do dalszego postępowania mają na celu uniknięcie błędów już raz popełnionych w postępowaniu przez organ oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie (tak A. Kabat w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013). W orzecznictwie podkreśla się, że rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych m.in. z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 1350/12; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt I SA/Bk 332/13, oba orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Powyższe oznacza to, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

Dodać ponadto należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ratio legis tej regulacji polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (zob. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 170, WK 2016, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 498626).

Uwzględniając powyższe uwagi należy wskazać, że w wydanym w tej sprawie wyroku WSA w Warszawie uchylając postanowienie SKO w [...] wskazał, że cyt. "Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Kolegium zobowiązane będzie w prawidłowy sposób ustalić stan faktyczny sprawy określając, czy wykonane przez skarżącą roboty budowlane są zgodne z decyzją Wójta z [...] lipca 2003 r. W przypadku uznania, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, Kolegium powinno uchylić postanowienie Wójta z [...] czerwca 2015 r. i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, ponieważ kompetencja organu administracji publicznej do wydania zaświadczenia nie może być przeniesiona na organ drugiej instancji rozpatrujący zażalenie na postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia (wyrok NSA z 27 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 443/08, Lex nr 529867). Uznanie natomiast, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą Kolegium powinno zostać poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego oraz prawnego, czego wyrazem powinno być pisemne uzasadnienie wydanego postanowienia".

Wskazać należy, że rozpoznając ponownie sprawę na skutek uchylenia postanowienia Kolegium przez Sąd, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2016r. Nr [...] uchyliło postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2015r., ale nie dlatego, że uznało, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, ale scedowało na organ I instancji obowiązek dokonania ustaleń o ocen czy postanowienia i ustalenia zawarte w treści decyzji o warunkach zabudowy nr [...] wydanej na budowę budynku gospodarczego do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, wytwórni podłoża do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię oraz przyłącza wodociągowego dla zasilania w wodę pokrywają się ze stanem faktycznym sprawy tj. z inwestycją realizowaną przez Spółkę. Zobowiązało także organ I instancji do dokonania oceny czy roboty budowlane prowadzone na działce nr [...] są zgodne z ustaleniami i szczegółowymi zasadami zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającymi z przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy.

W konsekwencji zaskarżonym obecnie w sprawie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] odmawiające wydania skarżącej zaświadczenia o zgodności wykonanych prac budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy [...] w 2003 roku dla działki [...] położonej w [...], gm. [...].

Rozpoznając przedmiotową sprawię należy wskazać, że problematyka wydawania zaświadczeń uregulowana została w dziale VII k.p.a. Postępowanie w przedmiocie wydawania zaświadczeń ma charakter uproszczony i odformalizowany w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego. Zaświadczenie jako urzędowe potwierdzenie istniejących faktów lub stanu prawnego nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza, gdy istnieje spór co do ich występowania w konkretnym wypadku. Zaświadczenie jest aktem wiedzy upoważnionego do jego wydania organu administracji publicznej, a nie aktem woli, ponieważ nie kształtuje ono stosunku prawnego, tylko jest jego potwierdzeniem albo zaprzeczeniem.

Zgodnie z art. 217 §1 i 2 k.p.a., zaświadczenie wydawane jest jedynie na wniosek, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy zgodnie

z art. 218 §1 k.p.a., chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia organ ten stosownie do art. 218 § 2 k.p.a. może w koniecznym zakresie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Ma ono na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, istniejących już faktów lub stanu prawnego (wyrok NSA z 10 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1139/10, lex nr 1082571 oraz J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 688).

Zgodnie z art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W świetle tego przepisu w doktrynie i orzecznictwie powszechnie wyróżnia się trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie; gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych.

Na gruncie niniejszej sprawy bezsporną jest okoliczność, że we wniosku inicjującym postępowanie administracyjne z [...] lutego 2015r. skarżąca uzasadniła konieczność wydania zaświadczenia nałożeniem takiego obowiązku postępowaniem prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego. Następnie uzupełniając ww. wniosek [...] lutego 2015 r. skarżąca wyraźnie podała, że do przedłożenia wnioskowanego zaświadczenia została zobowiązana orzeczeniem PINB wydanym w toku postępowania legalizacyjnego.

Jak słusznie wskazała skarżąca w skardze, sprawy prowadzone na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane mogą zostać zakończone wydaniem decyzji administracyjnej na podstawie ust. 1 i 4 (nakaz rozbiórki) lub postanowienia na podstawie ust. 2 i 3 (wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych i określenie obowiązków umożliwiających legalizację budowy lub tylko określenie tych obowiązków w przypadku budowy zakończonej). Wykonanie obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej, określonej w art. 49, i jej zakończenie w drodze odpowiedniej decyzji administracyjnej (zatwierdzenie projektu budowlanego i ewentualnie pozwolenie na wznowienie robót albo nakaz rozbiórki). Istotą postępowania legalizacyjnego jest sprawdzenie możliwości doprowadzenia, a następnie doprowadzenie budowy do stanu zgodnego z prawem.

Pierwszą z przesłanek legalizacji samowoli budowlanej, jest zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla celów legalizacji, gdy nie ma planu miejscowego, potrzebna jest decyzja o warunkach zabudowy, która w istocie powinna uwzględniać stan faktyczny i prawny dla inwestycji realizowanej lub już zrealizowanej samowolnie. W przypadku braku zgodności samowoli budowlanej z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy legalizacja obiektu nie jest możliwa (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 marca 2011 r., II SA/Ke 39/11, LEX nr 1098914). Gdy ustalenia tych aktów w sposób jednoznaczny wykluczają możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego powinien wydać na podstawie ust. 1 art. 48 nakaz rozbiórki bez wszczynania postępowania legalizacyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 października 2010 r., II SA/Gl 457/10, LEX nr 752818). Niemniej należy mieć na uwadze, że to nie organ nadzoru budowlanego stosujący art. 48 pr. bud. jest właściwy do stwierdzenia zgodności samowoli budowlanej z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy. Tym organem jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta, wydający zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt l komentowanego artykułu. Dlatego też jeśli ewentualny brak zgodności z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy nie jest rażący, widoczny w sposób oczywisty, należy dopuścić możliwość dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego, w tym uzyskania stosownego zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. (Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2017). Przy czym związanie organu architektoniczno-budowlanego decyzją o warunkach zabudowy odnosi się do władczego rozstrzygnięcia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym obowiązującym dla miejsca jej realizacji.

Drugą przesłanką umożliwiającą legalizację samowoli budowlanej, jest brak naruszenia przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. O ile o zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co do zasady przesądza zaświadczenie wydane przez inny organ, o tyle organ nadzoru budowlanego ma możliwość pełnego badania i dokonania własnej oceny ewentualnego naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, jego charakteru i skutków (PlucińskaFilipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2017)

Wskazać należy, że na gruncie rozpoznawanej sprawy skarżąca w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru na którym położna jest działka [...] nie wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w celu legalizacji wykonanych na niej prac budowlanych, lecz domagała się stwierdzenia zgodności ich wykonania z decyzją o warunkach zabudowy, którą otrzymała dla tego terenu w 2003r. tj. w decyzji nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2003 r. (k.14). Decyzją tą ustalone zostały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, wytwórni podłoża do produkcji pieczarek oraz przyłącza wodociągowego dla zasilania w wodę projektowanej inwestycji w ramach założenia siedliska zagrodowego na terenie działki oznaczonej nr ew. [...]. Jednocześnie w decyzji tej ustalono warunki wynikające z ustaleń planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego Uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. Rady Gminy [...]. Zgodnie z ustaleniami wskazanego planu miejscowego, przedmiotowa działka znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem ORP, określonym jako tereny najkorzystniejsze dla rozwoju produkcji rolniczej z istniejącą rozproszoną zabudową zagrodową i mieszkaniową. Są to tereny upraw rolnych z ograniczonym prawem zabudowy. Na obszarze tym możliwa jest lokalizacja nowej zabudowy zagrodowej rolniczej, niezbędnej dla prowadzenia gospodarstwa rolnego. W istniejącej rozproszonej zabudowie dopuszcza się uzupełnienie i wymianę zabudowy, modernizację rozbudowę istniejących obiektów uzasadnione potrzebami prowadzonego gospodarstwa rolnego. Ustalono linię rozgraniczającą - wynoszącą 7,5 m od osi drogi gminnej oznaczonej nr ew. [...] oraz linię zabudowy - minimum 10 m od granicy działki z drogą gminną nr ew. [...].

Z przedłożonej zaś przez Spółkę "Inwentaryzacji budowlanej powykonawczej dotyczącej robót budowlanych" z października 2014 wynika, że dokonała ona na działce nr [...] następujących robót budowlanych:

1) nadbudowa istniejącej przybudówki przyległej bezpośrednio do istniejących boksów, o wymiarach zewnętrznych 3,0 m x 9,60 m;

2) zamontowanie wagi przemysłowej samochodowej o wymiarach 16m x 3 m, dostosowanej do ważenia ładunku do 60 ton;

3) zwiększenie powierzchni utwardzonej;

4) zamknięcie wrotami stalowymi przesuniętymi istniejących boksów otwartych, przykrytych dachem;

5) zlokalizowanie separatora koalescencyjnego.

Dodatkowo z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] grudnia 2013r. Starosta [...] zezwolił skarżącej na przetwarzanie odpadów w instalacji związanej z odzyskiem odpadów w zakresie fermentacji odpadów w instalacji zlokalizowanej na w/w działce [...]. Z decyzji tej wynika również, że skarżąca na niniejszej działce prowadziła już instalację związaną z odzyskiem odpadów - kompostowanie odpadów na podstawie decyzji z [...] października 2013r.

Zgodnie zatem z żądaniem Skarżącej organ wydając zaświadczenie winien był ustalić, czy wykonane na działce [...] prace budowlane są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta Gminy [...] w 2003 roku.

W ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym w skardze, zasadnie orzekające w sprawie organy uznały, iż w świetle okoliczności niniejszej sprawy nie można uznać, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane na działce o nr ewid. [...], wymienione w przedstawionej przez skarżącą inwentaryzacji budowlanej powykonawczej mimo, iż co do zasady mogą być uznane za modernizację i rozbudowę istniejących obiektów określonych w decyzji z 2003r. - to jednak nie można uznać, iż zostały one wykonane na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego a tym samym, iż są one bowiem zgodne z rodzajem funkcji określonej dla tej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wskazanej w przedmiotowej decyzji. tj. jako tereny najkorzystniejsze dla rozwoju produkcji rolniczej. Z akt sprawy wynika bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że zostały one zrealizowane w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie przetwarzania odpadów, a nie w celu prowadzenia produkcji rolnej. Brak jest zaś podstaw do przyjęcia, tak jak domaga się tego skarżąca, że rolą organu nie było odnoszenie się faktycznie do rzeczywistego przeznaczenia tych budynków.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określała:

1) rodzaj inwestycji,

2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony,

3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych,

4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich,

6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali,

7) okres ważności decyzji.

Stosownie zaś do art. 1 ust. 2 tej ustawy w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniało się zwłaszcza:

1) wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury,

2) walory architektoniczne i krajobrazowe,

3) wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także wymagania osób niepełnosprawnych,

4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury,

5) walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności,

6) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa.

Tym samym wbrew zarzutom skargi orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, iż podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie wydania zaświadczenia poddały także ocenie charakter robót budowlanych i ich dopuszczalność ze względu na ład przestrzenny, tj. spełnienia wskazanych w decyzji warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na tym terenie dopuszczał jedynie w zabudowie zagrodowej jej uzupełnienie i wymianę, modernizację i rozbudowę istniejących obiektów uzasadnioną potrzebami prowadzonego gospodarstwa rolnego, a więc wskazywał konkretne przeznaczenie, funkcję. W oparciu o posiadane przez organy dokumenty, nie można zatem uznać, tak jak domaga się tego skarżąca, że wykonane przez nią na działce [...] prace budowlane są zgodne z decyzją Wójta Gminy [...] z 2003r. w powyższym zakresie. Po pierwsze decyzja określała wprost rodzaj inwestycji - budynek gospodarczy do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, po drugie dopuszczony w niej konkretny rodzaj inwestycji wynikał z wymagań ładu przestrzennego - obszar na którym znajduje się działka [...] w m.p.z.p oznaczony był jako teren najkorzystniejszy dla produkcji rolnej z istniejącą zabudową zagrodową i mieszkalną, dla którego znacznie ograniczono prawo zabudowy jedynie do zabudowy niezbędnej do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Tym samym zasadnie organy uznały, iż decyzja z 2003r. nie uprawniała skarżącej do wybudowania budynków z przeznaczeniem innym niż rolnicze. Co w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadniało odmowę wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści.

Reasumując Sąd nie uwzględnił podniesionych przez skarżącą zarzutów naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. a art. 144 k.p.a. oraz art. 219 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia.

W ocenie Sądu zasadnie także Kolegium uznało, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia argument, iż w piśmie z dnia [...].10.2013 r. organ I instancji, odpowiadając na pismo Starosty [...], wskazał, że dla inwestycji pn. "[...]" na działce nr [...] nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Po pierwsze pismo to dotyczyło innego postępowania, a po drugie w rozpoznawanej sprawie organ związany był żądaniem skarżącej, w zakresie wydania zaświadczenia o konkretnej treści.

Tym samym, po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.