Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 288/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.217 i art. 218
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia 14 grudnia 2017 r. (znak: [...]), na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz

- art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 z późn. zm. – dalej jako: u.p.g.k.),

po rozpatrzeniu zażalenia A. M. i M. M. na postanowienie Starosty [...] z dnia 20 października 2017 r. (znak: [...]), orzekające o odmowie wydania zaświadczenia,

utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 3 września 2017 r. A. M. i M. M., powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zwróciły się do Starosty [...] z wnioskiem o sporządzenie informacji publicznej "o stanie zapisów istniejących w dokumentacji archiwalnej Powiatowego Zespołu Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Z. obejmujących: Protokół ustalenia stanu władania gruntami na terenie wsi S., gmina P., przeprowadzony przez zespół geodezyjny w składzie mgr inż. S. G. oraz mgr inż. S. K. – podpisany dnia 29.12.1967 r.; Operat geodezyjno-prawny z dnia 5 sierpnia 1969 r., zarejestrowany pod numerem [...]". Jak zaznaczył organ, wnioskodawczynie wskazały m.in., że domagają się wyszczególnienia wszystkich nieruchomości, które zostały zapisane podmiotom wymienionym we wniosku (m.in. [...] "P. ") wraz ze wskazaniem ich powierzchni, przeznaczenia oraz numeru arkusza ewidencyjnego, w którym zapisana została nieruchomość, jak również podania, czy opisany w podanych przez wnioskodawczynie dokumentach stan ewidencyjny, istniał w dacie 4 listopada 1971 r. oraz w dacie 26 lipca 1975 r. Podkreślono, że wnioskodawczynie podały także, iż ww. informacje są im niezbędne w celu przedłożenia w formie dowodu, do postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w Z..

Pismem z dnia 20 września 2017 r. (znak: [...]), Starosta [...] poinformował wnioskodawczynie o zasadach udostępniania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków, a także na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał je do sprecyzowania czy żądają one udzielenia informacji publicznej w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też udzielenia ich w trybie przepisów k.p.a. dotyczących zaświadczeń. W odpowiedzi na powyższe, wnioskodawczynie, w piśmie z dnia 1 października 2017 r. wskazały, iż ich wniosek dotyczy sprawy związanej z nieruchomością [...], obręb S., gmina P., o powierzchni 745 m2, która na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Z. (sygn. akt I Ns [...]), jako nieruchomość będąca spadkiem po zmarłej w 1964 r. A. B., jej syna J. i żony J. B., została przeniesiona na M. M. wraz z nieruchomością [...]. Wnioskodawczynie podniosły również, iż z arkusza ewidencyjnego G.32 ktoś wykreślił informacje o nieruchomości [...] zapisanej jako samoistne posiadanie J. B., syna S. i A. i wpisał informacje o tej nieruchomości do arkusza G.2 prowadzonego dla [...]". Następnie wnioskodawczynie sprecyzowały, iż w ich ocenie, w tym stanie rzeczy miały one prawo do uzyskania na potrzeby procesu sądowego w Sądzie Rejonowym w Z. zaświadczenia w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a., potwierdzającego określone fakty i stan prawny związane z arkuszem G.32 oraz G.2 a zwłaszcza: 1. w jakim konkretnie dniu ta manipulacja wpisami – związana z wykreśleniem/dopisaniem nieruchomości [...] została dokonana (zaznaczono przy tym, że zdaniem wnioskodawczyń ważność czynności wiąże się z datą jej powstania); 2. na podstawie jakiego dowodu urzędowego zmiany te zostały wprowadzone; 3. czy w zbiorach zasobu POZDGiK znajduje się dokument wskazany przez przepisy prawa, na podstawie którego wyłącznie można było dokonać zmiany EGiB (w tym zakresie wnioskodawczynie wniosły o jego ujawnienie, poprzez wskazanie kto i kiedy go wystawił oraz określenie rodzaju dokumentu); 4. ujawnienie i przekazanie dokumentu odpowiadającego prawu, o tym, że BSP nabyła prawa właściciela i z jakiego powodu nie ujawniono faktu, iż nieruchomość ma urządzoną KW i jest to [...], dalej [...], skoro w wypisie mgr inż. J. S. wpisał BSP P. jako właściciela nieruchomości; 5. wniosły o potwierdzenie zaświadczeniem: czy w zbiorach POZDGiK, znajduje się dokument wskazujący, iż BSP P. , przedłożyła wymagany prawem wypis z KW, a nadto w pkt 6. wniosły o poświadczenie tych informacji zaświadczeniem ze wskazaniem kiedy została dokonana zmiana przez Wójta Gminy P. i w oparciu o jaki dokument. Wyjaśniono przy tym, że wnioskodawczynie zaznaczyły też m.in., iż domagają się przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., które powinno polegać na ustaleniu zgodności z prawem badanego dokumentu, w tym wypadku arkuszy ewidencyjnych G.2 i [...] Dodatkowo nadmieniły, iż wydanie zaświadczenia, ze wskazaniem, że nie istnieją dowody uzasadniające dokonaną "manipulację ewidencyjną", też – ich zdaniem – należało uznać za stwierdzenie stanu faktyczno-prawnego.

Postanowieniem z dnia 20 października 2017 r. (znak: [...]), Starosta [...] orzekł o odmowie wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji, m.in. szczegółowo przedstawił historię wpisów w ewidencji gruntów i budynków dotyczących dz. nr [...], obręb [...], począwszy od jej założenia dla obrębu [...] w dniu 10 czerwca 1969 r. i uwidocznieniu ww. działki w rejestrze gruntów w jednostce rejestrowej G.32, gdzie jako władający wpisany został J. B. (s. S. i A.) – aż do ostatniej aktualizacji wpisu z dnia 16 marca 2012 r. Odnosząc się do zmiany wskazywanej przez wnioskodawczynie w piśmie z dnia 1 października 2017 r., organ wskazał, iż w wyniku aktualizacji danych ewidencyjnych, dz. nr [...] została przyłączona do jednostki rejestrowej gruntów G.32, gdzie jako właściciel wpisana była [...] w [...] Podkreślono przy tym, że jako numer dowodu i rok dokonania przedmiotowej zmiany zamieszczony został wpis o treści "[...]". Organ I instancji zaznaczył jednak, że nie był on w stanie jednoznacznie stwierdzić, w którym roku dokonano ww. zmiany oraz jaki dokument stanowił jej podstawę, gdyż w archiwum Starostwa Powiatowego w Z. brak było dokumentacji dotyczącej tej zmiany. Starosta [...] wskazał także, iż dokumentacja z lat 1965-1985, na którą składały się zawiadomienia o zmianach w ewidencji gruntów i budynków oraz dokumenty stanowiące podstawę tych zmian nie zostały nigdy przekazane Staroście [...] przez organy, które uprzednio prowadziły operat ewidencyjny, tj. Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. i Wójta Gminy P.. Podniesiono natomiast, że w skład materiałów przekazanych [...], wchodziły dowody zmian z lat 1985-2003, zaś materiały archiwalne, tj. rejestry gruntowe Gminy P. oraz dokumenty z lat 1965-1985 zostały w dniu 26 września 2002 r. przekazane przez Wójta Gminy P. do Archiwum Państwowego w N. T.. Dodano przy tym, że aktualnie materiały te znajdują się w Archiwum Narodowym w K. ekspozytura w [...], zaś organowi I instancji z urzędu wiadomo, iż w archiwum tym nie odnaleziono dokumentów, stanowiących podstawę zmiany nr "[...]". Ponadto Starosta [...] powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał również, iż w przypadku wniosku o wydanie zaświadczenia o określonej treści, nie jest dopuszczalne wydanie zaświadczenia uwzględniającego tylko część żądania wnioskodawcy. Dlatego też, w ocenie organu I instancji, w takiej sytuacji postępowanie może się zakończyć tylko na dwa sposoby, tj. wydaniem zaświadczenia lub przewidzianym w art. 219 k.p.a. postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia, którego organ nie może wydać, ze względu na niemożność potwierdzenia określonego stanu faktycznego, którego żąda wnioskodawca, a który nie wynika z materiału dowodowego, będącego w dyspozycji organu.

Zażalenie na ww. postanowienie wniosły A. M. i M. M., wskazując m.in., iż wnioskowane zaświadczenie powinno zostać wydane, natomiast w jego treści "powinno się stwierdzić, że np. Starostwo Powiatowe w Z. nie dysponuje żadnym dowodem zgodnym z prawem, który uzasadniałby dokonanie zmiany wpisu dot. nieruchomości [...] między arkuszami G.32 a G.2, nie dysponuje także dowodem wskazującym na datę związaną z 1979 r., dokonania tej machinacji wpisowej, gdyż nie ma dowodu aby ta data była rzeczywista/pewna. Nie dysponuje żadnym dowodem aby pierwotni właściciele nieruchomości [...] wyzbyli się nieruchomości [...] czy to na rzecz [...] czy też [...] a już na pewno nie na rzecz BSP P. , bo w czasie istnienia tejże BSP, spadkobiercą nieruchomości [...] została M. M., która skutecznie obroniła nieruchomość w [...] roku w sprawie [...] prowadzonej przez UG P. w związku z podjętym zamiarem bezprawnego jej przejęcia przez [...]".

Rozpatrując powyższe zażalenie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał w pierwszej kolejności, że w jego ocenie, organ I instancji dokonał prawidłowego ustalenia trybu, w jakim powinny zostać udostępnione dane archiwalne z operatu ewidencji gruntów i budynków. Podniesiono bowiem, że przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (ustanawiające odrębne w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, zasady i tryb udostępniania informacji publicznych z ewidencji gruntów i budynków), wskazują w art. 24 ust. 3 tej ustawy katalog form, w jakich udostępniane są informacje, zawarte w operacie ewidencyjnym. Organ odwoławczy podkreślił jednak, że podstawowa forma, w jakiej udostępniane są ww. informacje (tj. wypis z operatu ewidencyjnego), zawiera wyłącznie dane aktualnie ujawnione w ewidencji, dlatego też udostępnienie danych archiwalnych, powinno nastąpić w formie zaświadczenia, wskazanego w przepisach art. 217 i n. k.p.a. Następnie organ II instancji przytoczył treść art. 217, art. 218 i art. 219 k.p.a., w oparciu o które stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji, należy uznać za prawidłowe i utrzymać je w mocy. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że wnioskodawczynie zażądały zaświadczenia potwierdzającego datę dokonania w ewidencji gruntów i budynków zmiany dotyczącej dz. nr [...], polegającej na przeniesieniu jej z jednostki rejestrowej G.32 do jednostki G.2 oraz wskazania dokumentu będącego podstawą tej zmiany, bądź też wskazania, iż brak jest dowodów na potwierdzenie daty oraz dokumentu stanowiącego podstawę ww. wpisu, a także potwierdzenia, iż ww. wpis został dokonany niezgodnie z prawem. Niemniej jednak organ II instancji, biorąc pod uwagę stan faktyczny rozpatrywanej sprawy, a także charakter prawny samego zaświadczenia, uznał, iż zrealizowanie żądania wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawczynie treści nie było dopuszczalne. W tym zakresie podniesiono bowiem, że posiadane przez organ I instancji dokumenty, nie pozwalały na jednoznaczne potwierdzenie daty ww. zmiany, ani wskazanie dokumentu, w oparciu o który została ona dokonana. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podkreślił również, że znany był mu fakt nieodnalezienia w Archiwum Narodowym w K., dokumentacji umożliwiającej potwierdzenie ww. faktów, gdyż pismem z dnia 23 lutego 2015 r., występował on o ich odszukanie, w prowadzonej przez niego sprawie znak: [...] Dlatego też w ocenie organu odwoławczego, w tej sytuacji – wbrew twierdzeniom wnioskodawczyń – Starosta [...] nie mógł wydać zaświadczenia o braku możliwości potwierdzenia tych faktów, gdyż treść zaświadczenia może mieć wyłącznie charakter pozytywny, tj. potwierdzać stan faktyczny bądź prawny, wynikający z posiadanych przez organ rejestrów ewidencji lub innych dokumentów. Dodano przy tym, że przepisy k.p.a. określające zasady wydawania zaświadczeń nie przewidują możliwości wydania zaświadczenia o charakterze negatywnym, tj. stwierdzającego nieistnienie danych faktów lub niezajście stanu prawnego lub wskazującego niemożliwość ich potwierdzenia. Wyjaśniono także, że w sytuacji gdy organ administracji publicznej nie posiada zbiorów danych na podstawie, których mógłby potwierdzić w drodze zaświadczenia określone fakty lub stan prawny, bądź też z prowadzonych przez niego w postaci rejestrów lub ewidencji zbiorów danych, nie wynika możliwość ich potwierdzenia, jest on zobowiązany wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia.

Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie mógł również na skutek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, wydać zaświadczenia stwierdzającego, iż ww. wpis w ewidencji gruntów i budynków dotyczący nieruchomości nr [...] został dokonany niezgodnie z prawem. W tym zakresie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podzielił stanowisko Starosty [...], zgodnie z którym postępowanie wyjaśniające pełni jedynie funkcję pomocniczą przy ustaleniu treści zaświadczenia, gdyż odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia czy te dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów lub stanu prawnego, którego potwierdzenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry, mogą zawierać żądane dane. Tym samym wskazano, że postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw, natomiast nie może ono służyć do analizy zgodności z prawem stanu prawnego wynikającego z rejestrów lub ewidencji, prowadząc do ustalenia treści zaświadczenia dotyczącego oceny zgodności z prawem tych stanów prawnych. Zdaniem organu II instancji, powołującego się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zaświadczenie nie może dotyczyć sfery ocennej i rozstrzygać zagadnienia zgodności bądź niezgodności z prawem, stanów prawnych wynikających z prowadzonych przez organ zbiorów danych. Podkreślono bowiem, że dane, które zaświadczenie ma potwierdzać nie mogą być wynikiem oceny prawnej, gdyż taka ocena w tym rodzaju postępowania jest niedopuszczalna jako kształtująca stan prawny. Dodatkowo podniesiono, że wydanie zaświadczenia może dotyczyć wyłącznie urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wynikającego z informacji dostępnych temu organowi i prowadzonych w formie zbioru danych (ewidencji, rejestrów), a zatem informacji prostych, nieprzetworzonych o charakterze syntetycznym, stwierdzającym dany fakt, a nie poddającym go analizie. Stąd też, zdaniem organu odwoławczego, powyższe wykluczało możliwość wydania interpretacji prawnej w drodze zaświadczenia, o czym przesądzał także charakter postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń. Wyjaśniono bowiem, że postępowanie to jest postępowaniem uproszczonym, natomiast analizy, wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego może dokonać jedynie właściwy w sprawie organ, w formie decyzji administracyjnej orzekającej co do istoty sprawy, w określonym stanie faktycznym. Tymczasem organ II instancji zaznaczył, że w rozpatrywanej sprawie analiza prawidłowości dokonywanych w ewidencji gruntów i budynków wpisów, mogłaby się odbyć, jedynie w związku z nowym postępowaniem aktualizacyjnym. Dlatego też nie było możliwe zaświadczenie o zgodności lub niezgodności z prawem, dokonanego w przeszłości, a obecnie archiwalnego wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Wszystkie te okoliczności – w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego – uniemożliwiały wydanie wnioskodawczyniom zaświadczenia o wskazanej przez nie treści. Organ odwoławczy dodał, jednak, iż jego zdaniem brak jest przeszkód by w postępowaniu przed sądem cywilnym, przedstawiły one w celach dowodowych, postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, w którego uzasadnieniu, wyraźnie wskazano, na brak możliwości, potwierdzenia daty oraz podstaw zmiany danych ewidencyjnych, dotyczących nieruchomości nr [...].

Skargę na ww. postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca – M. M., domagając się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu:

I. świadome unikanie rzetelnego postępowania administracyjnego, jakie wynika, jej zdaniem, chociażby z dyspozycji art. § 44 pkt 2 i § 45 ust. 1 pkt 3 i kolejne rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 z późn. zm) w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 22 ust. 1 i inne u.p.g.k., które powinno umożliwić organowi Starostwa, jak i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uzyskanie dowodów umożliwiających udzielenie rzetelnej odpowiedzi;

II. świadome unikanie wykonania dyspozycji art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w powiązaniu z lex specialis, tj. ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm. – dalej jako: u.d.i.p.);

III. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosku o wszczęcie koniecznego postępowania, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

Uzasadniając skargę strona skarżąca wskazała, że organy załatwiające sprawę pominęły fakt, że postępowanie przy wprowadzaniu istotnych zmian takich jak: zmiana właściciela, zmiana powierzchni działki, itp. ma charakter administracyjny co oznacza, że musi być zakończone decyzją organu prowadzącego EGiB, wynikłą z przepisów zawartych w k.p.a.

Skarżąca podnosi, że w takim przypadku organ może: wydać decyzję pozytywną, jeśli wniosek był poprawny pod względem formy i treści i został poparty prawem wymaganymi dokumentami; wezwać podmiot do uzupełnienia wniosku, jeśli stwierdzono w nim niejasności, na przykład zauważono, że nie dostarczono dokumentów dokumentujących zmiany; albo wydać decyzję negatywną odmawiającą wpisu zmian w przypadku, gdy wniosek jest bezzasadny (na przykład, gdy wnioskodawca zgłaszający zmiany nie dostarczył dowodu dokumentującego zaistnienie sugerowanej zmiany i inne).

Uzasadniając drugi z zarzutów skarżąca wskazała, że żądane przez nią dane nie są danymi, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., a mając na uwadze brzmienie art. 5 ust. 3 u.d.i.p. nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne – w zakresie tych zadań lub funkcji.

Argumentując na rzecz trafności zarzutu naruszenia przepisów postępowania, skarżąca podniosła, że doszło do tego poprzez nieuwzględnienie wniosku o wszczęcie koniecznego postępowania, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W jej ocenie, jest to unikanie wdrożenia postępowania administracyjnego w celu ukrycia wszystkich dowodów oraz niedopuszczenia skarżącej do wpływu na postępowanie zwłaszcza dowodowe gwarantowane przepisami k.p.a.

Skarżąca podniosła, że nie może zrozumieć jak mogło dojść do dokonania zmiany ewidencyjnej bez podania: daty jej zaistnienia, dowodu źródłowego uzasadniającego taki wpis i bez wyjaśnienia z jakiego powodu fakt dokonanej zmiany nie został przekazany do osoby władającej nieruchomością [...].

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wskazać w tym miejscu należy, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu(tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK [...]). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia(art. 135 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części(art. 151 p.p.s.a.).

Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK [...]).

Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu z powodów wskazanych poniżej.

Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 14 grudnia 2017 r. (znak: [...]), którym to postanowieniem, po rozpatrzeniu zażalenia A. M. i M. M. na postanowienie Starosty [...] z dnia 20 października 2017 r. (znak: [...]), orzekające o odmowie wydania zaświadczenia, organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Przedmiotowy zakres odmowy wydania zaświadczenia wynika z treści uzasadnienia kontrolowanych postanowień.

Bezsporne w sprawie jest to, że skarżąca M. M. wraz z A. M. domagała się wydania zaświadczenia, świadczy o tym w szczególności pismo procesowe z dnia 4 października 2017r. (data wpływu do organu) znajdujące się w aktach organu I instancji (k.9-10), a stanowiące odpowiedź na wezwanie organu o uzupełnienie braków pisma inicjującego postępowanie. Na podstawie przedłożonych pism można również ustalić zakres przedmiotowy żądanego zaświadczenia. Skarżąca domagała się by w zaświadczeniu znalazło się potwierdzenie określonych faktów i stanu prawnego, sprowadzające się do wskazania, w którym dniu dokonano czynności polegającej na zmianie danych znajdujących się w Ewidencji Gruntów i Budynków, a dotyczącej działki nr [...] oraz na podstawie jakich dokumentów czynność ta została przeprowadzona. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że ww. wnioskodawczynie, w tym skarżąca, w piśmie z dnia 1 października 2017 r. wskazały, iż ich wniosek dotyczy sprawy związanej z nieruchomością [...], obręb S., gmina P., o powierzchni 745 m2, która na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Z. (sygn. akt I Ns [...]), jako nieruchomość będąca spadkiem po zmarłej w 1964 r. A. B., jej syna J. i żony J. B., została przeniesiona na M. M. wraz z nieruchomością [...]. Wnioskodawczynie podniosły również, iż z arkusza ewidencyjnego G.32 ktoś wykreślił informacje o nieruchomości [...] zapisanej jako samoistne posiadanie J. B., syna S. i A. i wpisał informacje o tej nieruchomości do arkusza G.2 prowadzonego dla [...] "P. ". Następnie wnioskodawczynie sprecyzowały, iż w ich ocenie, w tym stanie rzeczy miały one prawo do uzyskania na potrzeby procesu sądowego w Sądzie Rejonowym w Z. zaświadczenia w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a., potwierdzającego określone fakty i stan prawny związane z arkuszem G.32 oraz G.2 a zwłaszcza: 1. w jakim konkretnie dniu ta manipulacja wpisami – związana z wykreśleniem/dopisaniem nieruchomości [...] została dokonana (zaznaczono przy tym, że zdaniem wnioskodawczyń ważność czynności wiąże się z datą jej powstania); 2. na podstawie jakiego dowodu urzędowego zmiany te zostały wprowadzone; 3. czy w zbiorach zasobu POZDGiK znajduje się dokument wskazany przez przepisy prawa, na podstawie którego wyłącznie można było dokonać zmiany EGiB (w tym zakresie wnioskodawczynie wniosły o jego ujawnienie, poprzez wskazanie kto i kiedy go wystawił oraz określenie rodzaju dokumentu); 4. ujawnienie i przekazanie dokumentu odpowiadającego prawu, o tym, że BSP nabyła prawa właściciela i z jakiego powodu nie ujawniono faktu, iż nieruchomość ma urządzoną KW i jest to [...], dalej [...], skoro w wypisie mgr inż. J. S. wpisał BSP P. jako właściciela nieruchomości; 5. wniosły o potwierdzenie zaświadczeniem: czy w zbiorach POZDGiK, znajduje się dokument wskazujący, iż BSP P. , przedłożyła wymagany prawem wypis z KW, a nadto w pkt 6. wniosły o poświadczenie tych informacji zaświadczeniem ze wskazaniem kiedy została dokonana zmiana przez Wójta Gminy P. i w oparciu o jaki dokument. Wnioskodawczynie zaznaczyły też m.in., iż domagają się przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., które powinno polegać na ustaleniu zgodności z prawem badanego dokumentu, w tym wypadku arkuszy ewidencyjnych G.2 i [...] Dodatkowo nadmieniły, iż wydanie zaświadczenia, ze wskazaniem, że nie istnieją dowody uzasadniające dokonaną "manipulację ewidencyjną", też – ich zdaniem – należało uznać za stwierdzenie stanu faktyczno-prawnego.

Przedmiotem wymagającym oceny i rozstrzygnięcia przez Sąd jest to, czy organ I instancji miał podstawy do tego, by odmówić wnioskowi skarżącej o wydanie zaświadczenia, a w efekcie, czy zgodne z prawem jest postanowienie organu II instancji utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...]. W tym miejscu zauważyć należy zdaniem Sądu I instancji, że o ile twierdzenia skarżącej sformułowane w toku postępowania o wydanie zaświadczenia, w tym w środku odwoławczym od rozstrzygnięcia organu I instancji nawiązywały wprost do kwestii uzyskania informacji/zaświadczenia od organu, o tyle zarzuty podniesione w skardze w uproszczeniu odnosiły się również do kwestii ewentualnego postępowania aktualizacyjnego związanego z zarzucanymi nieprawidłowościami w Ewidencji Gruntów i Budynków. Zaznaczyć zatem należy, że zgodnie z prawem i z żądaniem strony organ rozpoznał jej wniosek o wydanie zaświadczenia, i nie wszczynał on natomiast postępowania jurysdykcyjnego, a tym samym nie rozstrzygał w tej drodze kwestii związanych z aktualizacją Ewidencji Gruntów i Budynków. W związku z tym w kontrolowanej sprawie nie wystąpiło świadome unikanie rzetelnego postępowania administracyjnego, jakie wynika, nietrafnym w realiach kontrolowanej sprawy zdaniem skarżącej, z dyspozycji § 44 pkt 2 i § 45 ust. 1 pkt 3 i kolejnych rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 z późn. zm) w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 22 ust. 1 i inne u.p.g.k., które według skarżącej powinno umożliwić organowi Starostwa, jak i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uzyskanie dowodów umożliwiających udzielenie rzetelnej odpowiedzi.

Sąd podkreśla, że kwestia wydawania zaświadczeń uregulowana jest w dziale VII k.p.a. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W tym drugim przypadku organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (218 § 1 k.p.a.). Wydając zaświadczenie o którym mowa w art. 218 § 1 k.p.a organ może stosownie do § 2 wskazanego przepisu, przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Postępowanie to sprowadza się do zbadania okoliczności wynikających z ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia czy te dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów lub stanu prawnego, którego potwierdzenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry, mogą zawierać żądane dane. W kontekście postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. trafnie wskazuje się, iż pełni ono jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia(,,konieczny zakres"), bowiem zaświadczeniem organ nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Co więcej, w postępowaniu tym niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu(por. wyrok NSA z dnia 26 lutego sygn. akt I OSK [...], CBOSA. [...]). Zaświadczenie jest aktem wiedzy organu, który poprzez nie potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu(faktycznego, prawnego) na podstawie posiadanych danych(por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 listopada 2017r. sygn. akt III SA/Kr [...], wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 marca 2018r. sygn. akt III SA/Kr [...], CBOSA, [...]).

Wskazać należy, że w orzecznictwie pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organy interpretowane jest ściśle. Nie są to zatem nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a.(por. wyrok WSA w Białymstoku z 11 lutego 2010r. sygn. akt II SA/Bk [...], CBOSA [...]), ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów(wyrok NSA z 29 października 2003r. IV SA [...], CBOSA, [...]) ani też, co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie(wyrok NSA z 21 stycznia 1997r. SA/Ł [...], OSP 1998, nr [...], poz. 106, lex nr 22224886). Wszystko to związane jest z ograniczeniem ewentualnego postępowania wyjaśniającego do elementów wyłącznie koniecznych, zmierzających do sprawdzenia własnego zasobu informacyjnego nie zaś bardziej dogłębnego ustalania określonych faktów, czy też stanów prawnych. Podkreślić należy, że zaświadczenie jest aktem informacji, zaś decyzja jest aktem kształtowania i ustalania aktów prawnych. W przypadku aktu informacji zasadne jest jedynie uproszczone postępowanie, tak aby podkreślić granicę między zaświadczeniem a decyzją, która wydawana jest w normalnym trybie postępowania administracyjnego/jurysdykcyjnego.

Wniosek o wydanie zaświadczenia może być przez organ załatwiony bądź poprzez czynność materialno - techniczną polegającą na jego wydaniu, bądź też poprzez postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Zgodnie bowiem z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

W doktrynie i orzecznictwie powszechnie wyróżnia się trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie; gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych(por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014r. sygn. akt I OSK [...], CBOSA, [...]).

W pierwszej kolejności należy powtórzyć, że nie budzi wątpliwości, iż skarżąca ubiegała się o wydanie przez organ zaświadczenia. Świadczą o tym zarówno powoływane przepisy jak i sformułowania użyte w piśmie z dnia 01.10.2017r. Autorki pisma wyraziły się wówczas jasno, że ubiegają się o zaświadczenie (str.2 ww. pisma, k. 10 akt administracyjnych organu I instancji) i domagają się wszczęcia postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 218 § 2 kpa (str.3 ww. pisma, k. 9 akt administracyjnych organu I instancji), a zatem zmierzającego do wydania zaświadczenia. Zatem w kontrolowanej sprawie administracyjnej należało stosować przepisy związane z wydawaniem zaświadczeń. Wskazać w tym miejscu należy, że ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz.U.2017.2101.tj z późn. zm., dalej jako p.g.k.) zawiera autonomiczne przepisy związane z udostępnianiem informacji publicznej. Zgodnie z art. 24 ust. 3 p.g.k. Starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formach wyszczególnionych w tym przepisie, zaś art. 24 ust. 4 p.g.k. przyznaje co do zasady każdemu prawo do żądania informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Niemniej jednak skoro podstawowa forma w jakiej udostępniane są te informacje, to wypis z operatu, który zawiera wyłącznie dane aktualne, to dane archiwalne powinny być udostępniane w oparciu o przepisy dotyczące wydawania zaświadczeń. Trafnie zatem, w ocenie Sądu I instancji, organ I instancji powołał się na przepisy zamieszczone w dziale VII k.p.a.

Kluczowe w przedmiotowej sprawie jest to, że jak ustalił organ I instancji działka ewidencyjna nr. [...] została przyłączona do jednostki rejestrowej gruntów nr [...], gdzie jako właściciel wpisana była [...] w P. i [...] zaś jako numer dowodu i rok przedmiotowej zmiany wpisano [...]. To jest informacja, którą organ mógłby zaświadczyć, ponieważ wynika z posiadanych dokumentów. Dodatkowo organ był w stanie poświadczyć również dalsze zmiany, które nastąpiły w latach po 1997r., a które zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji. Natomiast organ I instancji wskazał, że nie jest w stanie zaświadczyć o faktach, których poświadczenia domagała się skarżąca, bowiem w archiwum starostwa powiatowego w Z. brak jest dokumentacji dotyczącej zmiany określonej jako [...], z uwagi na fakt, iż dokumentacja z lat 1969-1985, na którą składają się zawiadomienia o zmianach w ewidencji gruntów i budynków oraz dokumenty stanowiące podstawę tych zmian nie zostały nigdy przekazane Staroście [...] przez organy, które uprzednio prowadziły operat ewidencyjny tj. Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. oraz Wójta Gminy P.. Jak wynika z poczynionych ustaleń (odpowiedź na pismo z dnia 23.02.2015r. k.19 akt organu odwoławczego) również w Archiwum Narodowym w K. (w którym powinny być obecnie przechowywane te dokumenty) brak jest dokumentacji, która pozwoliłaby na ustalenie faktu w oparciu o które można byłoby wydać żądane przez skarżącą zaświadczenie. Podkreślić należy, że organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Skoro zatem organ danych takich nie posiada, to nie może on zaświadczyć o określonym stanie faktycznym. Na marginesie wskazać należy, że również informacja publiczna musi być oparta na konkretnych danych posiadanych przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia.

W ocenie Sądu I instancji również niezasadne było domaganie się wydania zaświadczenia o treści negatywnej tj. że organ nie posiada dokumentów (czy też dowodów, jak to określają autorki zażalenia) stwierdzających określone okoliczności. Przy czym podkreślić należy, że określenie żądanej treści jako pozytywna lub negatywna nie ma nic wspólnego z jej przełożeniem bądź to na sytuację organu wydającego zaświadczenie bądź na sytuację podmiotu żądającego zaświadczenia. Treść określona jako pozytywna oparta jest na danych posiadanych przez organ, natomiast treść określona jako negatywna oparta byłaby wyłącznie na fakcie nieposiadania określonych danych przez organ. Wskazać przy tym należy, że organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego. Niewątpliwie nieposiadanie jakiegoś dokumentu, czy szerzej ujmując jakichś danych jest również faktem. Faktem jest bowiem to co zaszło w rzeczywistości, stwierdzenie konkretnego stanu rzeczy(www.sjp.pwn.pl). Niemniej jednak fakt ten musi wynikać z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Słowo "wynikać" jest w tym przypadku kluczowe, ponieważ wprowadza związek między danymi posiadanymi przez organ, a faktem poświadczonym w zaświadczeniu. Fakt w znaczeniu przepisów o zaświadczeniu musi być zatem oparty o istniejący stan rzeczy. Fakt nieposiadania określonych danych jest faktem samoistnym, a zatem nie wynika z danych posiadanych przez organ. Na marginesie jedynie należy wskazać, że okoliczność nieposiadania przedmiotowych dokumentów jednoznacznie wynika z uzasadnienia postanowienia organu I jak i II instancji. Zarówno rozstrzygnięcia zawarte w tych postanowieniach jak i ich uzasadnienie mogą ew. stanowić dowód na potrzeby toczącego się postępowania, na które to powoływała się skarżąca uzasadniając swój interes prawny.

Zdecydowanie za niedopuszczalne uznać należy żądanie zaświadczenia, w którym organ stwierdziłby, że przedmiotowy wpis w ewidencji gruntów i budynków dotyczący nieruchomości nr [...] został dokonany niezgodnie z prawem. Zauważyć należy, że taka ocena byłaby teoretycznie możliwa jedynie wówczas, gdyby organ był w stanie dokonać odtworzenia stanu faktycznego na podstawie, którego zastosowano konkretne przepisy prawa umożliwiające dokonanie tego wpisu. Mając na uwadze potencjalny czas, w którym ta zmiana miała nastąpić - dokonanie takiej czynności jest, realnie i racjonalnie oceniając, niecelowe w oparciu o inne środki niż dokumenty, a tych ostatnich organ nie posiada. Przede wszystkim jednak wskazać należy, że jest to kwestia ocenna nie mieszcząca się w istocie oświadczenia jako instytucji prawnej k.p.a. Z tego względu omawiany zarzut jest nieuzasadniony i nie znajduje oparcia w prawie. Jak już wskazano powyżej postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym, w którym organ poświadcza informacje, które posiada, nie dokonuje natomiast ocen prawnych, bowiem ocena taka jest elementem kształtowania prawa, co jest niedopuszczalne w tego rodzaju postępowaniu.

Sąd oceniając legalność działań podjętych przez organy administracji publicznej I i II instancji nie dopatrzył się naruszenia art. 217, art. 218 i art. 219 k.p.a., a w przypadku organu II instancji art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. Organy w sposób przekonywujący i merytorycznie trafny odniosły się w uzasadnieniach podjętych przez siebie postanowień do podstawy faktycznej i prawnej tych rozstrzygnięć.

Organy administracji I i II instancji nie naruszyły przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków(Dz.U. 2016.1034 t.j. z późn. zm.) oraz norm p.g.k., których naruszenie podniosła skarżąca w jednym z sformułowanych zarzutów. Organy nie mogły naruszyć przytoczonych w skardze przepisów, ponieważ ani wskazane powyżej rozporządzenie ani normy p.g.k., nie miały zastosowania w kontrolowanej sprawie. Przypomnieć należy, że skarżące domagały się uzyskania informacji od organu administracji publicznej wydanej w formie zaświadczenia. Nie była to natomiast sprawa administracyjna zmierzająca do aktualizacji operatu ewidencyjnego.

Nietrafny był również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 78 § 1 k.p.a. Podkreślić należy, że przepisy części ogólnej stosowane są w postępowaniu o wydawanie zaświadczeń odpowiednio, a więc z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania. Przeprowadzenie koniecznego postępowania wyjaśniającego, a w jego ramach ewentualnych dowodów, byłoby celowe tylko wówczas, gdyby służyło dopełnieniu informacji potrzebnych do ustalenia określonych faktów lub stanu prawnego w oparciu o dane, którymi dysponuje organ. Skoro organ administracji nie dysponował kluczowymi danymi pozwalającymi na udzielenie żądanych informacji, to przeprowadzenie postępowania o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. było bezcelowe. Tym samym organ nie naruszył wskazanych przepisów postępowania administracyjnego. Z podobnego względu niezasadne jest naruszenie wskazanych w skardze przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić należy, że organ nie odmówił dostępu do informacji przez siebie posiadanych, powołując się na art. 5 ust. 1 i 2 u.d.p., a odmówił wydania informacji w formie zaświadczenia z uwagi na brak możliwości stwierdzenia faktów, które miałby się w treści tego zaświadczenia znaleźć, a które wynikałyby

z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Zatem ani podniesione przez skarżącą zarzuty, ani też ocena dokonana przez Sąd na podstawie art. 134 p.p.s.a. nie przemawiały za uwzględnieniem skargi.

Nie sposób nie zauważyć, że skarżąca podnosi szereg zarzutów odnoszących się do prawidłowości działań organów administracji publicznej, niemniej jednak przede wszystkim dotyczących zdarzeń przeszłych a konkretnie spornej zmiany w ewidencji gruntów, traktując ją jako fikcyjną – nieopartą o podstawę prawną. Nie oceniając trafności tych zarzutów, gdyż wykraczają one poza granice kontrolowanej sprawy, podkreślić należy, że ani postępowanie o wydanie zaświadczenia, ani też związane z udostępnieniem informacji publicznej nie ma być surogatem postępowania mającego na celu ustalenie nieprawidłowości w wywiązywaniu się przez organy administracji z nałożonych na nie obowiązków. Skarżąca wszczynając postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia nie może dążyć do przeprowadzenia w trybie administracyjnym postępowania dowodowego, na okoliczność faktyczne, które nie wynikają wprost z prowadzonych przez organ rejestrów lub ewidencji. Jednoznacznie podkreślić należy, że ani wniosek o wydanie zaświadczenia, ani żądania wystosowane przez stronę w pismach procesowych składanych w toku postępowania o wydanie takiego zaświadczenia, nie mogą skutecznie służyć temu, by przymusić konkretne osoby (pełniące funkcję w organie mającym wydać zaświadczenie) do składania quasi zeznań, czy też quasi wyjaśnień.

Na sam koniec, jedynie informacyjnie dla skarżącej, wskazać należy i jednocześnie podzielić trafny pogląd wyrażony przez NSA m.in. w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 stycznia 2011r.(I OSK [...], CBOSA, [...]). Naczelny Sąd Administracyjny słusznie wskazał, że ,,organy administracji publicznej, prowadząc ewidencję gruntów, rejestrują jedynie stany prawne w oparciu o określone dokumenty (...) ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji (por. art. 20, art. 22 i art. 24 p.g.k.), a rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów i stąd też ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny (...) ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw.(...) ochronie i rejestracji praw podmiotowych służą księgi wieczyste, a spory na tle własności i sposobu korzystania z nieruchomości, mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi lub w innych odrębnych postępowaniach, np. administracyjnym postępowaniu rozgraniczeniowym".

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku