Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 303/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-06-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1  par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

C. T. wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2011 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 29 kwietnia 2011 r. (doręczone w dniu 12 maja 2011 r.), wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, pomiędzy małżonkami istnieje ustrój rozdzielności majątkowej, aktualnie jedynym źródłem utrzymania rodziny są dochody uzyskiwane przez żonę wnioskodawcy ze stosunku pracy w kwocie 1.032,34 zł netto miesięcznie (zaświadczenie od pracodawcy z dnia 12 maja 2011 r., zeznanie podatkowe za 2010 r. PIT-37), wnioskodawca z dniem 21 kwietnia 2011 r. został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku (odpis decyzji starosty z dnia 27 kwietnia 2011 r.), małżonkowie nie posiadają majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, pojazdów mechanicznych (dodatkowe oświadczenia z dnia 12 maja 2011 r.), udokumentowane miesięczne koszty związane z utrzymaniem małżonków, do których zaliczono opłaty za gaz, energię elektryczną, wodę, telefon oraz telewizję, wynoszą około 742 zł. Wśród miesięcznych wydatków nie uwzględniono alimentów płaconych przez wnioskodawcę na rzecz syna, gdyż skarżący nie przedstawił dokumentu okoliczność tę potwierdzającego (np. oświadczenia złożonego przez matkę dziecka).

Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że wnioskodawca wykazał, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez niego pełnych kosztów sądowych spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim wysokość dochodów małżonków. Istotnym jest, że aktualnie dochody uzyskiwane są wyłącznie przez żonę wnioskodawcy i stanowią główne źródło utrzymania małżonków. Nie bez znaczenia jest także, że żaden z małżonków nie posiada majątku, w tym oszczędności.

Z tych wszystkich względów uznano, iż wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.