Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 103/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, 2, art. 6 ust. 1,2, art. 14 ust. 1, 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji do rozstrzygnięcia wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji na rzecz skarżącego A. S. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. S. (dalej w skrócie: "skarżący") jest bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej w skrócie: "KMP") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Z nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 8 czerwca 2021 r. do Komendy Miejskiej Policji w [...] wpłynął wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie na wskazany we wniosku adres, następujących dokumentów dotyczących sierż. szt. R. S.:

1) życiorysu,

2) statusu zatrudnienia,

3) kopii mianowania na stopnie policyjne,

4) kopii aktualnych badań psychiatrycznych,

5) informacji o uposażeniu i innych świadczeniach pieniężnych pobranych za miesiąc kwiecień 2021 r.,

6) informacji o karach dyscyplinarnych lub innych,

7) informacji o udzielonych zezwoleniach na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą.

W dniu 21 czerwca 2021 r. KMP przesłał na wskazany we wniosku adres pismo nr [...] w którym stwierdził, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej.

W dniu 13 lipca 2021 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność KMP w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, domagając się stwierdzenia bezczynności KMP poprzez nierozpoznanie wniosku w terminie 14 dni, zobowiązania KMP do rozpoznania wniosku oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 8 czerwca 2021 r. upływał z końcem dnia 22 czerwca 2021 r.

W odpowiedzi na skargę KMP wniósł o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

KMP podał, że pismo nr [...] opatrzone datą 21 czerwca 2021 r. zostało w tym dniu przekazane operatorowi pocztowemu, na dowód czego przedłożył dokument elektroniczny wygenerowany z systemu Poczty Polskiej S.A.

W piśmie procesowym z dnia 28 lipca 2021 r. skarżący podniósł zarzuty odnośnie treści pisma KMP z dnia [...] czerwca 2021 r. wskazując, że adresatem tego pisma był skarżący, jako pełnomocnik [...], natomiast wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożył jako osoba fizyczna, ponadto w piśmie wskazano, że stanowi ono odpowiedź na wniosek z dnia 20 czerwca 2019 r., podczas gdy wniosek został złożony w dniu 7 czerwca 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

Zakres kognicji sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji pod względem legalności, określają przepisy art. 3 § 2, 2a i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - zwanej dalej p.p.s.a.

Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność oznacza stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Skarżący zarzuca Komendantowi Miejskiemu Policji bezczynność powstałą na tle stosowania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176) - dalej: "u.d.i.p.", która reguluje tryb udostępniania informacji, stanowiąc, że udostępnianie na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany tego nie umożliwiają. Wówczas podmiot ten powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości przekazania informacji i wskazuje

w jakiej formie informacja może być udostępniona. W takim przypadku, jeżeli w ciągu 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2).

Sposobami załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w myśl ww. ustawy są zatem: albo udzielenie informacji, albo poinformowanie o braku możliwości udostępnienia informacji (art. 14 ust. 2) albo też wydanie decyzji odmownej (art. 16 ust. 1).

Nie ulega wątpliwości Sądu, że zakres żądania skarżącego wyznaczony został treścią jego wniosku z dnia 7 czerwca 2021 r., obejmującego 7 punktów dotyczących osoby sierżanta sztabowego R. S. - funkcjonariusza Policji. Bezsporne jest też, że wniosek wpłynął do Komendy Miejskiej Policji w [...] w dniu 8 czerwca 2021 roku. Autor wniosku – skarżący – zidentyfikował się we wniosku z imienia i nazwiska, podał również swój adres.

W terminie wyznaczonym treścią art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Komendant wystosował do skarżącego pismo z dnia 21 czerwca 2021 roku, z którego wynika, że jest skierowane do "A. S. Pełnomocnik Powiatowy [...]" i stanowi odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 20 września 2019 roku. Sąd zauważa, że takie oznaczenie pisma

z dnia 21 czerwca 2021 roku nie pozwala jednoznacznie zweryfikować go jako odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 8 czerwca 2021 roku; uniemożliwia to nieadekwatne do wniosku skarżącego oznaczenie go jako pełnomocnika stowarzyszenia, powołanie się na wniosek z 20 września 2019 roku oraz sama treść odpowiedzi organu. We wzmiankowanym piśmie Komendant ogólnie stwierdza, że wniosek skarżącego dotyczy sprawy indywidualnej, która nie odnosi się do informacji publicznej. W takim skonfigurowaniu Sąd nie ma może przyjąć, że pismo Komendanta z dnia 21 czerwca 2021 roku stanowi odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 8 czerwca 2021 roku. Już tylko z tego względu skargę należało uwzględnić.

Odnośnie samego charakteru żądanej przez skarżącego informacji należy podać, że w odniesieniu do zakresu pojęcia informacja publiczna należy

w pierwszym rzędzie sięgnąć do art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Jest to przepis, którego brzmienie należy mieć na uwadze przy interpretacji regulacji w tym zakresie zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, przyjmując w konsekwencji, że pojęcie informacji publicznej jest bardzo szerokie. Wskazuje na to zresztą już sam art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowe dane, które ustawodawca uznał za informację publiczną zawiera art. 6 przedmiotowego aktu, stanowiąc m.in., że do takich zaliczone są informacje o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach.

Pojęcie "funkcjonariusza publicznego" zostało zdefiniowane w art. 115 § 13 Kodeksu karnego; jest nim:

1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej;

2) poseł, senator, radny; 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego;

3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy;

4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych;

5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe;

6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej;

7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej;

8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową, z wyjątkiem terytorialnej służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie;

9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe.

Policjant jest częścią umundurowanej i uzbrojonej formacji (Policji), której podstawowe zadania określa art. 1 ust. 2 ustawy 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 360), a wśród nich są: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń, czy wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców.

W doktrynie oraz orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że funkcjonariuszem publicznym jest każda osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą RP umowę międzynarodową (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2019 r., I OSK 4342/18).

W powołanym wyroku wyrażono również pogląd, że funkcjonariuszem publicznym jest osoba pełniąca funkcję publiczną rozumianą jako wykonywanie zadań publicznych polegających na podejmowaniu działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób (lub łączących się, co najmniej

z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów) lub gospodarowanie mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W zakresie pojęcia osoby pełniącej funkcje publiczne sądy wypowiedziały się w licznych orzeczeniach, w których zwraca się uwagę na konieczność szerokiej wykładni w tym przedmiocie. Osobą taką nie jest więc tylko funkcjonariusz publiczny w rozumieniu kodeksu karnego, lecz każda osoba mająca związek z realizacją zadań publicznych. Funkcja publiczna to bowiem funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań publicznych (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2020 r. I OSK 2634/18 (NSA), wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r., K 17/05). Podkreślenia wymaga, że w przypadku osób pełniących funkcje publiczne ograniczenie w dostępie do informacji publicznej ze względu na ich prywatność nie występuje, o ile informacje te mają ścisły związek z pełnieniem tych funkcji.

Niewątpliwie policjant należy do kategorii osób pełniących funkcje publiczne i co do zasady informacje dotyczące podejmowanych przez niego w ramach obowiązków służbowych działań - mieszczących się w ustawowych kompetencjach Policji - są informacją publiczną Konsekwencją natomiast takiego rozumienia funkcjonariusza publicznego oraz wykonywanych zadań publicznych, a także związku żądanej informacji o osobie pełniącej funkcję publiczną z pełnieniem tej funkcji jest uznanie, że informacje na temat posiadanego wykształcenia i doświadczenia zawodowego, przebiegu kariery zawodowej oraz stanu zdrowia, dające obraz kompetencji (kwalifikacji i predyspozycji) do pracy na określonym stanowisku, stanowią informację publiczną.

Z wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika zresztą wprost, że udostępnieniu podlega informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek

z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

Sąd zgadza się z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 6 maja 2021 r. sygn. akt II SAB/Rz 33/21, że informacje publiczne mogą wynikać nie tylko z dokumentów urzędowych sporządzonych przez uprawnionego funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji oraz skierowanych do innego podmiotu lub złożonych do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.), lecz także

z innych dokumentów, którymi podmioty publiczne posługują się w celu wykonywania powierzonych im zadań publicznych. W związku z powyższym informacje publiczne mogą wynikać również z dokumentów nieurzędowych wytworzonych w związku

z rozpoczęciem, trwaniem lub zakończeniem stosunku służbowego funkcjonariusza publicznego (np. policjanta), jeśli tylko dokumenty te stanowią część bazy informacyjnej wykorzystywanej przez dany podmiot publiczny. Do grupy powyższej zaliczyć można informacje o przebiegu drogi zawodowej policjanta.

Zasadniczo więc żądanie skarżącego udzielenia wnioskowanych informacji dotyczących: 1) życiorysu, 2) statusu zatrudnienia, 3) kopii mianowania na stopnie policyjne, 4) kopii aktualnych badań psychiatrycznych, 5) informacji o uposażeniu i innych świadczeniach pieniężnych pobranych za miesiąc kwiecień 2021 r.,

6) informacji o karach dyscyplinarnych lub innych, 7) informacji o udzielonych zezwoleniach na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą.

Dokonując ostatecznej oceny statusu powyższych danych jako źródła informacji publicznej, Sąd podtrzymuje stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 83/20. W orzeczeniu tym tut. Sąd potwierdził, że wskazane wyżej kategorie dokumentów stanowią co do zasady źródło informacji publicznych, natomiast odrębnymi zagadnieniami są dopuszczalność lub zakres udostępnienia tego rodzaju informacji na tle art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Dokumenty wskazane we wniosku skarżącego z dnia 8 czerwca 2021 r. stanowią albo dokumenty urzędowe, albo dokumenty, którymi organy policyjne posługują się w celu wykonywania swoich zadań publicznych w zakresie spraw kadrowych funkcjonariuszy policyjnych. Żądane przez skarżącego dane wyczerpują cechy informacji publicznych, jednak ostatecznej oceny skarżonego organu wymaga dopuszczalność lub zakres udostępnienia tego rodzaju informacji.

Dokonując uzupełnienia rozważań prawnych zawartych w cyt. wyżej wyroku, należy wskazać, że w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów wyraźnie wskazano, że sprawy osobowe policjantów dotyczą w szczególności:

1) przyjęcia do służby w Policji oraz zwolnienia z tej służby;

2) mianowania, wyznaczenia lub powołania na stanowisko służbowe, zwolnienia lub odwołania z tego stanowiska oraz należnego na nim uposażenia;

3) skracania okresu służby przygotowawczej policjanta, zwalniania go z odbywania tej służby lub przedłużania okresu tej służby;

4) okresowego opiniowania policjantów;

5) przenoszenia lub delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości;

6) delegowania do pełnienia służby poza granicami państwa;

7) oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją;

8) powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości;

9) zawieszania w czynnościach służbowych;

10) mianowania na stopnie policyjne, obniżania stopni policyjnych i ich przywracania;

11) udzielania zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą;

12) udzielania urlopów i zwolnienia od zajęć służbowych;

13) ustalania prawa do nagrody rocznej;

14) udzielania wyróżnień, przyznawania nagród motywacyjnych oraz wykonywania kar dyscyplinarnych.

Z kolei w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie badań okresowych i kontrolnych policjantów określono rodzaj, zakres i częstotliwość badań okresowych, wzór skierowania na badanie okresowe lub kontrolne oraz wzór orzeczenia lekarskiego. Istotne znaczenie dla kwalifikacji żądanych danych jako informacji publicznych jest również rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie trybu i warunków ustalania zdolności fizycznej i psychicznej policjantów do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych jednostek Policji. O statusie składanych do akt osobowych funkcjonariusza Policji dokumentów jako źródła informacji publicznej przesądza także treść zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 17 czerwca 2005 r. w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposobu prowadzenia akt osobowych. W § 3 ust. 1 powyższego zarządzenia postanowiono, że akta osobowe policjantów prowadzi się

z uwzględnieniem przepisów o ochronie danych osobowych oraz przepisów

o ochronie informacji niejawnych, natomiast same akta z trzech wyodrębnionych części, w których gromadzi się w szczególności następujące dokumenty: 1) w części pierwszej (m.in. dokumenty wytworzone w związku z prowadzeniem postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji, określone w odrębnych przepisach, akt ślubowania, dyplomy ukończenia studiów wyższych, studiów podyplomowych

i innych oraz dyplomy, zaświadczenia i świadectwa ukończenia szkół, kursów

i aplikacji, zaświadczenia lekarskie dotyczące badań profilaktycznych); 2) w części drugiej (m.in. poświadczenia bezpieczeństwa lub zaświadczenia stwierdzające odbycie przeszkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych); 3) w części trzeciej (m.in. wniosek o przyjęcie do służby w Policji i wnioski personalne sporządzone

w toku służby, rozkazy personalne o nawiązaniu, zmianach i rozwiązaniu stosunku służbowego, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzające ukończenie szkoleń zawodowych oraz inne dokumenty dotyczące tych szkoleń, raporty o skierowanie na egzamin na stopień policyjny, świadectwa złożenia tego egzaminu oraz inne dokumenty dotyczące tych egzaminów, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzające ukończenie kursów lub szkoleń w ramach doskonalenia zawodowego, opinie służbowe oraz oceny okresowe, orzeczenia komisji lekarskich).

Informacja dotycząca uposażenia policjanta jest informacja dotyczącą majątku publicznego. Informacja o majątku publicznym stanowi informację publiczną. W skład tego majątku wchodzą wynagrodzenia policjantów wraz ze wszystkimi składnikami

(w tym także nagrody za szczególne osiągnięcia) finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 z późn. zm.). Skoro wynagrodzenia policjantów wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, to należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym, a zatem żądana informacja mieści się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej. Wnioskowana w tym zakresie informacja stanowi informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych na rzecz osoby zatrudnionej w Komendzie Miejskiej Policji, jest więc informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Mieści się bowiem w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h) u.d.i.p.). W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, iż wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP Zatem Stowarzyszenie słusznie twierdzi, że informacja o wysokości wynagrodzeń poszczególnych pracowników, finansowanych ze środków publicznych, w tym również dodatkowych nagród, stanowi informację publiczną. Pogląd ten jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo wyrażono go w wyrokach NSA: z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1577/19, z 14 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 578/19, z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 240/19, z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 3451/18, z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2929/17, z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt 2737/17, z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt 1705/17, z 14 października 2019 r. sygn. akt I OSK 4205/18, z 5 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 840/17, z 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1432/17, z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 1775/16, z 21 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 2945/16, z 27 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3193/15 i z 22 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2273/15. Należy jednak zwrócić uwagę na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w którym wskazano, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Zatem część informacji dotyczącej sfery prywatnej jest informacją publiczną, której udostępnianie podlega jednak ograniczeniu. Ograniczenie to nie obejmuje informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji (art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p.).

Powyższe ustalenia i oceny nie przesądzają zatem - co oczywiste -

o bezwarunkowej i pełnej dopuszczalności udostępnienia żądanych przez skarżącego danych. Przede wszystkim skarżony organ jest zobowiązany do wnikliwej oceny wskazanych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przesłanek negatywnych udostępnienia informacji publicznych. Konieczne jest zatem rozważanie, czy i w jakim zakresie udostępnienie żądanych przez skarżącego danych mogłoby prowadzić do naruszenia przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.) lub do naruszenia prywatności wskazanego we wniosku skarżącego funkcjonariusza w takim zakresie, w jakim żądane informacje nie mają bezpośredniego związku z pełnieniem funkcji i zadań policyjnych, chyba że funkcjonariusz ten rezygnuje z przysługującej mu ochrony prywatności (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej dotyczącej osoby pełniącej funkcje publiczne nie dotyczy informacji "mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". Do skarżonego organu należy więc ocena, czy należy wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (w całości albo w części powyższych żądań), czy też dopuszczalne jest co najmniej częściowe udostępnienie powyższych danych (np. w postaci częściowo zanonimizowanej).

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał w punkcie pierwszym wyroku skarżony organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 8 czerwca 2021 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w punkcie drugim wyroku orzeczono, że bezczynność skarżonego organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, albowiem organ ten miał subiektywnie uzasadnione podstawy do wątpliwości prawnych w zakresie żądania skarżącego.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku, zasądzając na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zwrot tych kosztów od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej.