Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 65/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-03-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżący wniósł skargę na opisaną w osnowie decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. W skardze tej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że po pierwsze w świetle załączonej do skargi opinii technicznej zatrzymane urządzenie stanowiące jego własność nie jest grą o charakterze losowym i jako gra zręcznościowa nie podlega ustawie o grach hazardowych. Po wtóre wskazał, że "wykonanie decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i doprowadziłoby do trudnych do odwrócenia skutków". Skarżący wskazał również, iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi straty i przeprowadzenie egzekucji w kwocie 12 000 zł musiałoby doprowadzić do wstrzymania przez niego działalności gospodarczej. Wstrzymanie zaś prowadzenia przez niego działalności gospodarczej – wskutek niewypłacalności spowodowanej egzekucja kwoty 12 000 zł – wywołałoby negatywne skutki nie tylko dla niego, lecz również dla jego rodziny. Posiada on bowiem na utrzymaniu trzy osoby, gdyż jest ojcem trójki niepracujących dzieci, jak również wspomaga finansowo swoją 18 letnią córkę, która jest matką pozamałżeńskiego dziecka, którego jest równocześnie opiekunem prawnym. Niezależnie od powyższego skarżący – jak wskazał – jest zobowiązany wyrokiem sądowym do alimentowania K. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., 270, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący wprawdzie uzasadnił wniosek, aczkolwiek na poparcie twierdzeń w nich zawartych nie przedstawił żadnych dowodów (np. aktów urodzenia dzieci, wyroku w sprawie alimentacji K. P.). Nie wskazał również, czy pozostaje w związku małżeńskim, czy prowadzi z żoną wspólne gospodarstwo domowe, czy żona pozyskuje wynagrodzenie z pracy i czy partycypuje w koszty utrzymania dzieci. Powyższe okoliczności pozwalałyby natomiast na ustalenie rzeczywistej sytuacji rodzinnej skarżącego oraz na ustalenie sposobu jej finansowania. Przywołując zaś wielokrotnie kwotę nałożonej kary pieniężnej (12 000 zł) skarżący ograniczył się w zasadzie do powtórzenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., polemiki merytorycznej z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w żaden sposób nie udokumentował swojej aktualnej sytuacji majątkowej. Tymczasem dopiero po udokumentowaniu rzeczywistej sytuacji majątkowej, w której znajduje się skarżący, Sąd mógłby odnieść się do oceny wpływu jaki wywiera na nią wykonanie zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 63 § 3 p.p.s.a. Gołosłowne zatem twierdzenia skarżącego wskazujące w zasadzie jakie – prawdopodobnie – skutki mogą wystąpić, gdy decyzja zostanie wykonana, niepoparte żadnymi dokumentami źródłowymi odnoszącymi się do sytuacji finansowej skarżącego i jego rodziny – która jak twierdzi pozostaje na jego wyłącznym utrzymaniu – nie są wystarczające do przyjęcia przez Sąd, że wniosek ten jest zasadny.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest nawet wystarczający wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04).

Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 I FZ 219/11, z dnia 26 listopada 2007 II FZ 338/07).

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.