Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 339/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1, art. 30 ust. 5, art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 30 ust. 7
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 50 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 336, art. 344 par. 1
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 478
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Wojewody z dnia 28 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 stycznia 2013 r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) - dalej w skrócie jako "ustawa - Prawo budowlane", Prezydent Miasta - po rozpatrzeniu zgłoszenia A Spółki komandytowej z siedzibą w W., wniósł sprzeciw w sprawie montażu siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na czas remontu elewacji budynku przy ul. S. [...] od strony Al. G. i ul. S. (działki nr [...] i [...]) obręb [...] w G. - w pierwszym etapie: montaż siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym na czas wymiany stolarki okiennej wewnątrz mieszkań, w drugim etapie: montaż siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym na rusztowaniu na czas remontu elewacji budynku.

Po rozpatrzeniu odwołania A Spółki komandytowej z siedzibą w W. od ww. decyzji, Wojewoda - decyzją z dnia 28 marca 2013 r., wydaną na podstawie

art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", oraz art. 30 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji z uwagi na przekroczenie przez organ pierwszej instancji terminu do wniesienia sprzeciwu.

Skargę na powyższą decyzję wniosła B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., zgłaszając jednocześnie swój udział w postępowaniu w charakterze strony.

Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy błędnie przyjął, iż art. 30 ust. 5 ustawy

- Prawo budowlane nakazuje wniesienie sprzeciwu w terminie 30 dni od zgłoszenia, podczas gdy termin ten jest terminem do wydania przez uprawniony organ decyzji o sprzeciwie.

Uzasadniając swoją legitymację do występowania w niniejszej sprawie w charakterze strony skarżąca stwierdziła, że zawarła w dniu 30 lipca 2007 r. ze Wspólnotą Mieszkaniową Nieruchomości przy ul. S. [...] w G. (dalej w skrócie zwaną "Wspólnotą Mieszkaniową") umowę najmu ściany budynku zlokalizowanego przy ul. S. [...] w G. w celu ekspozycji na niej grafiki reklamowej. Wspólnota Mieszkaniowa w dniu 3 października 2012 r. wypowiedziała tę umowę. Sąd Rejonowy - wyrokiem z dnia 1 marca 2013 r. - nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej przywrócenie utraconego przez skarżącą posiadania ww. ściany, poprzez umożliwienie na niej ekspozycji grafiki reklamowej. Wspólnota Mieszkaniowa nie wywiązała się z obowiązku wynikającego z ww. wyroku.

Skarżąca wyjaśniła także, że Wspólnota Mieszkaniowa, wypowiadając umowę najmu skarżącej, równocześnie zawarła umowę z A Spółką komandytową z siedzibą w W., która to Spółka dwukrotnie zgłaszała zamiar montażu siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym na czas remontu elewacji ww. budynku.

W ocenie skarżącej, ma ona interes prawny w przystąpieniu do postępowania oraz wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, bowiem od treści rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zależy praktycznie możliwość realizacji praw spółki wynikających z postanowień zawartej przez nią umowy najmu powierzchni reklamowej. Utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji uniemożliwiłoby skarżącej realizację ww. praw.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wskazując, że skarżąca nie była i nie jest stroną postępowania w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę A Spółka komandytowa z siedzibą w W. wniosła o jej oddalenie wskazując, że skarżąca nie była i nie jest stroną postępowania w przedmiotowej sprawie, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Podniosła nadto, że wypowiedzenie umowy najmu ściany budynku położnego przy ul. S. [...] w G. jest przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym, niezakończonego prawomocnym wyrokiem.

Na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. skarżąca dodatkowo wyjaśniła, że w dniu 4 października 2013 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 1 marca 2013 roku. Stwierdziła również, że toczyło się tylko jedno postępowanie sądowe, które zostało zakończone powyższym wyrokiem. Jej zdaniem, z ww. wyroku wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa nie mogła przekazać przedmiotu najmu innemu podmiotowi, dlatego sprzeciw był zasadny.

Uczestnik postępowania Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. S. [...] w G. wniosła o oddalenie skargi.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z art. 50 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi do sądu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Stanowi to konsekwencję wyodrębnienia "interesu prawnego" w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako interesu we wniesieniu skargi. Stwierdzenie jego braku u strony skarżącej powoduje oddalenie skargi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2007 roku, sygn. akt II OSK 247/06, Baza Orzeczeń LEX nr 342607; z dnia 10 kwietnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 374/07, Baza Orzeczeń LEX nr 468574). Oznacza to również, że przepis art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera nie tylko normy określające podmioty uprawnione do wniesienia skargi, ale także normę proceduralną skierowaną do sądu administracyjnego pierwszej instancji, nakazującą zbadanie legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 374/07, Baza Orzeczeń LEX nr 468574).

Legitymacja procesowa podmiotów, o których mowa w art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma charakter co do zasady materialny, za wyjątkiem prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich i organizacji społecznych, których legitymacja procesowa oparta została w tym przepisie na przesłankach formalnych. Legitymacja do złożenia skargi wynikająca z tego przepisu dla strony skarżącej oparta jest na kryterium interesu prawnego. Przy czym podkreślenia wymaga, że o istnieniu legitymacji procesowej strony skarżącej w świetle tego przepisu nie decyduje fakt naruszenia jej interesu prawnego, lecz samo istnienie tego interesu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 roku, sygn. akt II OSK 69/7, Baza Orzeczeń LEX nr 466377).

Pojęcie "interes prawny" użyte w art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmuje swoim zakresem pojęcie interesu prawnego z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a." (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 grudnia 2007 roku, sygn. akt I OSK 1387/07, Baza Orzeczeń LEX nr 365847).

Pojęcie "interesu prawnego" nie zostało ustawowo zdefiniowane, jednakże wielokrotnie było przedmiotem rozważań zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądownictwa administracyjnego. Interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wynikać musi z przepisów prawa, przy czym są to zazwyczaj przepisy prawa materialnego, choć w orzecznictwie przyjmuje się również, że mogą to być także przepisy procesowe lub ustrojowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 roku, sygn. akt II OSK 69/07, Baza Orzeczeń LEX nr 466377).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2004 roku (sygn. akt OSK 919/04, ONSAiwsa 2005/5/92) uznał, że "istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa (może to być norma należąca do każdej dziedziny prawa, nie tylko prawa administracyjnego), na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem". Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Ponadto w orzecznictwie podkreśla się, że interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, bezpośredni, realny, czyli nie dopiero przewidywany w przyszłości, ani hipotetyczny, i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2007 roku, sygn. I OSK 755/06, Baza Orzeczeń LEX nr 337023; z dnia 2 lutego 1996 roku, sygn. IV SA 846/95, OSP 1997/4/83; z dnia 8 października 1987 roku,

sygn. IV SA 498/87, GAP 1988, nr 16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2005 roku, sygn. IV SA/Wa 1321/05, Baza Orzeczeń LEX nr 217393). Innymi słowy mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2007 roku, sygn. akt I OSK 1387/07, Baza Orzeczeń LEX nr 365847). Od tak pojmowanego interesu należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że skargę może wnieść podmiot, który wykaże interes prawny pojmowany nie tylko jako uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd, lecz gdy wykaże, że interes ten polega na istnieniu związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Aby można było mówić o interesie prawnym uprawniającym dany podmiot do wniesienia skargi, podmiot ten musi zatem wykazać, że winien brać udział w postępowaniu administracyjnym (które będzie się toczyło po ewentualnym uchyleniu zaskarżonej decyzji) i w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jako strona tych postępowań. Istnienie tak rozumianego interesu prawnego jest warunkiem nie tylko wszczęcia postępowania lecz również materialną przesłanką uwzględnienia skargi, a zatem interes prawny podmiotu, który wszczął postępowanie sądowoadministracyjne, musi istnieć w dacie rozpoznawania skargi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1171/08, Baza Orzeczeń LEX nr 564007; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 marca 2011 roku, sygn. akt IV SA/Wr 715/10, Baza Orzeczeń LEX nr 950603).

Mając na uwadze poczynione powyższe uwagi, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził, że legitymację materialnoprawną - zarówno w postępowaniu administracyjnym, którego dotyczy skarga, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ma niewątpliwie inwestor tj. A Spółka komandytowa z siedzibą w W. Natomiast skarżąca, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie w żaden sposób nie wykazała związku pomiędzy jej sytuacją prawną, a przedmiotem prowadzonego postępowania, który uzasadniałby jej legitymację do występowania w sprawie. Argumentacja podnoszona przez skarżącą oceny tej nie mogła zmienić albowiem uzasadniała jedynie jej interes faktyczny.

Przede wszystkim podkreślić wymaga, że przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek dokonanego przez A Spółkę komandytową z siedzibą w W. zgłoszenia zamiaru montażu siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na czas remontu elewacji budynku przy ul. S. [...] w G. Stroną tego postępowania była zatem niewątpliwie ta Spółka - jako inwestor.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że żaden podmiot, oprócz inwestora, nie może dochodzić swoich praw w postępowaniu prowadzonym na podstawie zgłoszenia robót budowlanych. Taki pogląd wyraził m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 2379/11 (Baza Orzeczeń LEX nr 1310476). W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny - analizując postępowanie w przedmiocie dokonania organowi architektoniczno-budowlanemu zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, podkreślił, że: "Z zakresu ustawowej regulacji tej instytucji wynika, iż dotyczy ona jedynie postępowania pomiędzy inwestorem (dokonującym zgłoszenia), a organem administracyjnym. Uproszczona forma postępowania zgłoszeniowego w porównaniu do regulacji Prawa budowlanego dotyczącej pozwolenia na budowę, jak również ograniczenie uczestników postępowania jedynie do inwestora i organu, wynika z podstawowego dla tej formy reżimu prawnego założenia, iż zgłoszenie dotyczy przedsięwzięć o małym stopniu skomplikowania i znikomym oddziaływaniu na otoczenie. Na konsekwencje prawne dotyczące pozostałych, zainteresowanych prowadzonym w tym trybie postępowaniem osób, zwracał również uwagę Trybunał Konstytucyjny, dokonując analizy obecnie obowiązującego porządku prawnego. Jak wskazywał Trybunał "nietrudno jednak dostrzec, że z uwagi na charakter prawny zgłoszenia, poziom ochrony prawnej osób trzecich, które nie są nawet o nim powiadamiane, jest w przypadku tej instytucji zdecydowanie niższy niż w sytuacji stosowania konstrukcji prawnych zorientowanych na uzyskanie rozstrzygnięcia organu władzy publicznej w postaci decyzji administracyjnej" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt k.p. 7/09, OTK-A 2011 r., z. 3, poz. 26). Ochrona bowiem interesu prawnego osób trzecich, przede wszystkim w zakresie zabezpieczenia wartości takich jak bezpieczeństwo ludzi lub mienia, warunki zdrowotno-sanitarne, czy też przed ograniczeniami lub uciążliwościami dla terenów sąsiednich została powierzona tylko i wyłącznie organom rozpoznającym zgłoszenie w ramach kontroli prewencyjnej (art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego). Natomiast żaden inny podmiot, poza inwestorem nie ma prawa do dochodzenia swoich praw w postępowaniu prowadzonym w tym trybie, co powoduje, iż stroną postępowania, o jakim mowa w art. 30 Prawa budowlanego jest tylko inwestor. Powyższa regulacja nie oznacza przy tym, iż na gruncie postępowania administracyjnego inne podmioty domagające się od organów administracyjnych ochrony swoich praw, czy też kwestionujące legalność realizowanych robót budowlanych pozbawione są jakichkolwiek uprawnień. Mogą one stać się stronami wszczynanego tak z urzędu, jak i na wniosek postępowania w trybie

art. 50- 51 Prawa budowlanego, w którym to postępowaniu organy nadzoru budowlanego, dokonają kontroli legalności robót budowlanych."

Co do zasady akceptując przedstawiony powyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotową sprawę przyjął jednak, że w niniejszej sprawie organy zasadnie uznały za stronę postępowania - oprócz inwestora, również Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości przy ul. S. [...] w G.

W niniejszej sprawie bowiem inwestorem jest Spółka, która nie jest właścicielem budynku położonego przy ul. S. [...] w G., a dokonane przez nią zgłoszenie dotyczy zamiaru wykonania robót budowlanych w części wspólnej nieruchomości, w której funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa. Z tych przyczyn, w ocenie Sądu, ww. Wspólnota posiadała interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do występowania w sprawie dotyczącej robót budowlanych wykonywanych w części wspólnej nieruchomości, a co za tym idzie - została uznana za stronę również w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Organy zasadnie uznały zatem za strony przedmiotowego postępowania administracyjnego jedynie A Spółkę komandytową w W. czyli inwestora oraz Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości przy ul. S. [...] w G. Natomiast B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. nie posiadała interesu prawnego, niezbędnego do uzyskania statusu strony w tymże postępowaniu. W konsekwencji nie była również legitymowana do wniesienia skargi na decyzję dotyczącą dokonanego zgłoszenia.

Zdaniem Sądu brak jest przepisów, z których skarżąca mogłaby wywodzić własny interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej decyzji. Skarżąca posiadałaby bowiem legitymację skargową jedynie wówczas gdy sama dokonała zgłoszenia zamiaru montażu siatki z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem, działając we własnym imieniu, jako inwestor. Wówczas rzeczą organu administracji architektoniczno-budowlanej byłoby zbadanie czy przysługuje jej prawo do dysponowania częścią wspólną nieruchomości budynkowej objętej przedmiotowym postępowaniem administracyjnym. W konsekwencji skarżąca mogłaby być stroną postępowania jako podmiot dokonujący zgłoszenia, a tym samym - byłaby legitymowana do zaskarżenia aktów administracyjnych zapadłych w zainicjowanym jej zgłoszeniem postępowaniu do sądu administracyjnego. Z akt administracyjnych sprawy wynika jednak jednoznacznie, że skarżąca nie dokonała zgłoszenia ww. inwestycji, a swoją legitymację skargową w niniejszej sprawie wywodziła przede wszystkim z tytułu zawartej ze Wspólnotą Mieszkaniową Nieruchomości przy ul. S. [...] w G. umowy najmu ściany budynku w celu ekspozycji grafiki reklamowej, jak również z treści orzeczeń sądów powszechnych nakazujących Wspólnocie Mieszkaniowej przywrócenie skarżącej posiadania ww. ściany poprzez umożliwienie na niej ekspozycji grafiki reklamowej.

Podkreślić należy, że - jak wynika z twierdzeń samej skarżącej, umowa najmu ściany budynku przy ul. S. [...] w G. pod powierzchnię reklamową - zawarta przez skarżącą ze Wspólnotą Mieszkaniową, została wypowiedziana przez Wspólnotę jeszcze przed dokonaniem zgłoszenia w przedmiotowej sprawie przez A Spółkę komandytową z siedzibą w W. Z umowy tej skarżąca nie mogła zatem wywodzić podstaw legitymacji skargowej w niniejszej sprawie.

Z kolei uzyskanie przez skarżącą prawomocnego wyroku sądu powszechnego przywracającego Spółce utracone posiadanie przedmiotu ww. umowy najmu, poprzez nakazanie Wspólnocie Mieszkaniowej umożliwienia skarżącej wykonania na niej ekspozycji reklamowej, nie oznacza, że skarżącej służy jakiekolwiek prawo podmiotowe oparte na normie prawa materialnego, z której może ona wywodzić swój interes prawny w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, które dotyczy zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych przez inny podmiot. Zgodnie bowiem z treścią art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), posiadanie rzeczy jest jedynie stanem faktycznym, który - choć podlega ochronie sądowej (art. 344 § 1 k.c.), to nie jest źródłem jakiekolwiek uprawnienia materialnego, będącego z kolei źródłem interesu prawnego o jakim mowa w art. 28 k.p.a. Ponadto z treści art. 478 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296 ze zm.) jednoznacznie wynika, że w sprawach o naruszenie posiadania sąd bada jedynie ostatni stan posiadania i fakt jego naruszenia, nie rozpoznając samego prawa ani dobrej wiary pozwanego. Orzeka zatem w sferze faktów, a nie praw. Co za tym idzie wydanie przez sąd powszechny wyroku przywracającego skarżącej posiadanie ściany przedmiotowego budynku nie daje jej legitymacji ani do udziału w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Jedynie na marginesie powyższych rozważań, Sąd zważył, że przywołany przez skarżącą pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 860/10 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), nie dotyczy kwestii kręgu stron postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, lecz legitymacji skargowej opartej na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 roku, poz. 594 ze zm.), nie mógł zatem prowadzić do odmiennej oceny legitymacji skarżącej we wniesieniu rozpoznawanej skargi.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej skarżącego, rozumianej jako konkretyzacja uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno-prawnego, którymi są organ administracji publicznej oraz podmiot administrowany. W ramach postępowania w przedmiocie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych organ administracji architektoniczno-budowlanej konkretyzuje jedynie uprawnienia i obowiązki inwestora, ewentualnie podmiotu, który jest właścicielem nieruchomości, na której inwestor ma zrealizować zgłoszoną inwestycję. Dlatego skarżąca nie ma legitymacji skargowej w niniejszej sprawie albowiem jej skarga nie została wniesiona we własnej sprawie skarżącej, lecz w sprawie dotyczącej praw innego podmiotu, tj. A Spółki komandytowej z siedzibą w W.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd zważył nadto, że skoro prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym przysługuje jedynie legitymowanemu podmiotowi, spór o zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd mógłby rozstrzygać tylko wówczas, gdyby skargę złożył podmiot mający legitymację skargową w rozumieniu art. 50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak legitymacji skargowej po stronie skarżącej spowodował, że przedmiot rozpoznania i rozstrzygnięcia Sądu został ograniczony tylko do oceny jej interesu prawnego. Sąd nie mógł zatem przejść do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. oddalił albowiem skarżąca nie posiadała legitymacji do jej wniesienia.