Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1409/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji; uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2004 r. J.J.(dalej Skarżący) złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w W. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004, zwanego w dalszej części "wnioskiem". Producent ubiegając się o przyznanie jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej zadeklarował działki rolne położone na działkach ewidencyjnych o nr [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] , znajdujące się w województwie [...], powiecie W., gminie K., L., obrębie B., K., R. oraz M.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Kierownik BP ARiMR w W. wydał w dniu [...] stycznia 2005 r. decyzję o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości.

Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. Kierownik BP ARiMR w W. wznowił z urzędu postępowanie zakończone ww. decyzją tego organu. Powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. organ wskazał, iż znane mu są dowody wskazujące innego producenta jako użytkownika działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] deklarowanych przez Producenta we wniosku. Wynikiem wznowionego postępowania było wydanie przez Kierownika BP ARiMR w W. w dniu [...] grudnia 2005 r. decyzji Nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Powyższe rozstrzygniecie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W., który na skutek odwołania strony wydał w dniu [...] kwietnia 2006 r. w tym przedmiocie decyzję Nr [...].

Na powyższe rozstrzygnięcie Producent wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 listopada 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (sygn. akt IV SA/Wa 1229/06). WSA stwierdził, że dowody które wskazał organ jako podstawę wznowienia (tj. oświadczenie sołtysa wsi B. oraz oświadczenie Z.J.) nie były nowymi dowodami, które w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. istniały w dniu wydania decyzji w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich.

Wskazując na ww. orzeczenie Kierownik BP ARiMR w W. na mocy wydanej w dniu [...] września 2014 r. decyzji Nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] stycznia 2005 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości.

Następnie, zawiadomieniem z dnia [...] września 2014 r. Dyrektor [...] OR ARiMR w W. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika BP ARiMR w W. Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej tego organu Nr [...] z dnia [...] styczna 2005 r.

Wynikiem wszczętego w dniu [...] września 2014 r. postępowania było wydanie przez Dyrektora [...] OR ARiMR w W. decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika BP ARiMR w W. Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej w całości. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiła treść art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 K.p.a.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał, iż Kierownik BP ARiMR w W. nie przeanalizował istnienia nowych okoliczności, które znajdują potwierdzenie w oświadczeniu sołtysa wsi B oraz oświadczeniu Z.J., z których treści wynika, iż faktycznym użytkownikiem spornych gruntów był Z.J. W ten sposób naruszono art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a także art. 149 K.p.a.

Ponadto naruszono art. 7 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a., albowiem nie ustalono stanu faktycznego w oparciu o przepis art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, co może prowadzić do konieczności podwójnego dotowania tych samych gruntów rolnych w zakresie tego samego działania.

Wszelkie odstępstwa od Wspólnej Polityki Rolnej UE, zarówno na korzyść jak i niekorzyść producenta rolnego, stanowią rażące naruszenie prawa, zaś przepisy prawa unijnego i krajowego nie dopuszczają uznaniowości w ustalaniu wysokości płatności bezpośrednich.

W efekcie wniesionego odwołania przez J.J. Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. – stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymał w mocy zaskarżony akt administracyjny.

W motywach stwierdzono, że wprawdzie w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r. stwierdzono, że istotne dowody (oświadczenie Sołtysa i oświadczenie Z.J. nie istniały w dniu wydania decyzji, tj. [...] stycznia 2005 r., to jednak – w ocenie Prezesa – jest to stanowisko nieprawidłowe.

Następnie podjęto próbę wykładni art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. dochodząc do przekonania, że Kierownik BP ARiMR w W. rażąco naruszył ten przepis; nie dokonał wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, czym rażąco naruszył przepisy art. 7, 77 K.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach.

W skardze – żądając uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć i zwrotu kosztów postępowania – zwrócono uwagę, że decyzja pozostaje w ewidentnej sprzeczności z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r., który uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji stwierdzając, iż brak było podstaw do uchylenia w ramach postępowania wznowionego decyzji ostatecznej dnia [...] stycznia 2005 r. wydanej przez Kierownika BP ARiMR w W., przyznającej płatności na rok 2004.

Argumenty zawarte w przedmiotowej decyzji są niespójne i wyjątkowo tendencyjne. Przywołany w uzasadnieniu pkt. 2 art. 156 par. 1K.pa. nie może mieć zastosowania, gdyż materiał dowodowy, którym dysponuje ARiMR w sposób oczywisty potwierdza, że oprócz niekwestionowanego prawa własności Skarżący był w posiadaniu oraz użytkowaniu przedmiotowych gruntów rolnych. Wobec powyższego przywołany fragment z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 26 września 2000 r. sygn. akt V SA 2998/99 "Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego prawa powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny" także nie może mieć zastosowania. Jest oczywiste, że nie można w tej sytuacji stwierdzić jasności i jednoznaczności.

Ponadto stwierdził, że argumentacja zawarta w przedmiotowej decyzji, nie ma podstaw prawnych, gdyż tzw. "nowe okoliczności w sprawie" były znane organom ARiMR, co potwierdził w swoim wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Prezes ARiMR przedmiotową decyzją w swej istocie kwestionuje prawomocny wyrok Sądu.

Kolejnym dowodem potwierdzającym, że organy ARiMR działają w tej sprawie w sposób co najmniej niekonsekwentny jest fakt, że w następnych dziesięciu latach płatności na przedmiotowe działki otrzymywał w sposób bezdyskusyjny.

Oprócz aspektu prawnego chciałby zwrócić także uwagę na elementy moralno-etyczne, które pojawiły się w toku procedowania w niniejszej sprawie. Do tej pory nie otrzymał odpowiedzi na kilka pytań. Dlaczego ARiMR wraca do tej sprawy po upływie ponad dziesięciu lat? Dlaczego organy ARiMR nie złożyły skargi kasacyjnej od wyroku sądu w tej sprawie? Dlaczego zastosowano dwa różne tryby odwoławcze dla tej samej sprawy, różniącej się jedynie rodzajem płatności?

Kolejnym dowodem wskazującym na elementarny brak profesjonalizmu lub działanie w złej wierze ze strony ARiMR jest pismo z dnia [...] września 2014 r. zawiadamiające o wszczęciu postępowania z urzędu, w którym zawarta jest niejednoznaczna informacja: "Należy wyjaśnić, iż wydanie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji nie jest równoznaczne z obowiązkiem zwrotu środków finansowych przyznanych w dotychczasowej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR". Tymczasem w decyzjach z dnia [...] listopada 2014 r. oraz [...] grudnia 2014 r. Kierownik BP ARiMR informuje, że zostanie wszczęte postępowanie windykacyjne w celu zwrotu środków pobranych. Zastanawiająca jest niespójność podejmowanych decyzji przez różne organy tej samej instytucji. Nawet sam Prezes ARiMR przyznał w decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., iż w sentencji zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2014 r. podległy mu organ nieprawidłowo podał nazwę decyzji, której stwierdził nieważność.

Zdumiewające jest również – zdaniem Skarżącego - dlaczego Kierownik BP ARiMR w dniu [...] września 2014 r. podjął decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej w całości, natomiast w dniu [...] grudnia 2014 r. oraz [...] grudnia 2014 r. podjął decyzje całkowicie sprzeczne z dotychczasowymi, argumentując je "Ponowną dogłębną analizą niniejszej sprawy, po zapoznaniu się z całokształtem materiałów dowodowy." Skarżący wskazał, że wciągu kilkudziesięciu dni między całkowicie sprzecznymi ze sobą decyzjami w niniejszej sprawie nie pojawiły się żadne nowe dowody ani okoliczności.

Wszystkie przytoczone fakty skłaniają do smutnej konstatacji, że w strukturach ARiMR panuje chaos decyzyjno-organizacyjny, którego efektem jest niniejsza sprawa. Statutowe zadanie ARiMR o wspieraniu działalności rolniczej, w tym konkretnym przypadku istnieje jedynie w teorii. Jest oczywiste, że środki, które otrzymał w roku 2004 r. zostały przeznaczone na rozwój gospodarstwa rolnego i domaganie się ich zwrotu w chwili obecnej jest działaniem wysoce niekorzystnie wpływającym na jego stabilność finansową.

W odpowiedzi na skargę – postulując jej oddalenie – Prezes ARiMR – podniósł argumenty zbieżne z motywami rozstrzygnięć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.) sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy – zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tego aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obowiązującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwieniem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych – co do zasady - sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje – w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych – kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność ( a niekiedy bezczynność) tego organu. Nie może zatem – co do zasady – zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy.

II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.).

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy.

Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych – w pierwszym rzędzie weryfikowana poprzez pryzmat podstawowych zasad postępowania administracyjnego - stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparaty administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa (vide P. Piszczek: Zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego w świetle orzecznictwa NSA, Episteme 2008, nr 79, s. 21-54).

III. W powyższym kontekście – stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. – należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego – Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm. ( dalej k.p.a.) lub w innych przepisach (np. w art. 247 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej o.p.). Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływ na wynik sprawy.

Za usprawniające tok postępowania administracyjnego należy uznać rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w art. 145 § 3 p.p.s.a. polegające na tym, że w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 tego przepisu, Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza to postępowanie.

IV. Kolejną - istotną zmianą - służącą usprawnieniu postępowania administracyjnego jest przyznanie sądom administracyjnym uprawnienia do merytorycznego orzekania (art. 145a p.p.s.a.), które stanowi odstępstwo od funkcjonującego równolegle modelu kasacyjnego. Celem zmian jest przyznanie sądowi – w zakresie objętym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 p.p.s.a. - uprawnienia zobowiązania organu w kwestii wydania decyzji lub postanowienia o wskazanym rozstrzygnięciu w określonym przez Sąd terminie. O ile okoliczności sprawy będą uzasadniały wydanie stosownego rozstrzygnięcia, Sąd nie tylko może uchylić zaskarżony akt administracyjny, ale wskazać - w wiążący sposób - tryb załatwienia sprawy, albo jej rozstrzygnięcie. Regulacja ta przyznaje więc Sądowi prawo do merytorycznego rozstrzygnięcia, które jest jednak wyłączone, gdy przepisy pozostawiają to uznaniu organu.

V. Istotnym – z punktu widzenia zakresu przedmiotowego kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne I instancji – jest art. 134 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – wprowadzony został wyjątek od tej zasady dotyczący skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Przeprowadzona zmiana wynika z brzmienia dodanego art. 57a p.p.s.a., który wprost stanowi o związaniu sądu administracyjnego granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną w tego rodzaju sprawach.

VI. Jak wynika z motywów wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1229/06 "zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w postępowaniu wznowieniowym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Tak więc przedmiotem tego postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania

administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 620, 621).

Podstawę prawną wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2005 r. stanowił art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Według powołanego artykułu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Zgodnie z zacytowanym art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wznawia się postępowanie na wskazanej podstawie tylko wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki:

- po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla

sprawy są nowe, tzn. nowo odkryte w stosunku do przeprowadzonego

postępowania w trybie zwykłym,

- po drugie, istniały w dniu wydania ostatecznej decyzji,

- po trzecie, nie były znane organowi, który wydał ostateczną decyzję.

Organy rozpoznające sprawę w trybie wznowieniowym oparły się na dwóch dowodach, których ujawnienie - ich zdaniem - czyniło zasadnym wszczęcie postępowania wznowieniowego. Dowody te stanowiły:

- oświadczenie sołtysa gminy K. z dnia [...] kwietnia 2005 r., w którym

stwierdził, iż Z.J. dzierżawi działki nr [...],[...],[...],[...],[...],

- oświadczenie Z.J. z dnia [...] grudnia 2005 r., w którym

stwierdził, iż jest faktycznym użytkownikiem działek o nr [...],[...], [...],[...] i

[...].

W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ podkreślił, iż organ rozpoznający sprawę w trybie zwykłym, czyli w momencie wydawania decyzji o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednich, nie wiedział o istnieniu wymienionych dowodów, gdyż wyszły one na jaw dopiero przy rozpatrywaniu odwołania drugiego producenta rolnego, tj. Z.J.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., które uzasadniałyby wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., albowiem na taką podstawę wskazuje treść rozstrzygnięcia, zaś organ błędne powołuje w podstawie prawnej art. 151 § 2 K.p.a. Organy rozpoznające sprawę w trybie wznowieniowym nieprawidłowo przyjęły, iż opisane wyżej dowody mieszczą się w pojęciu ujawnionych, nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji. Jak już wyżej podkreślono, aby można było uznać owe dowody za spełniające wszystkie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. winny one również istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Tymczasem dowody, na które powołują się organy, stanowiące - jak wyraźnie podkreślają w uzasadnieniach decyzji - podstawę wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. - nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej w sprawie skarżącego, tj. [...] stycznia 2005 r., albowiem jeden z nich pochodzi z [...] kwietnia 2005r., zaś drugi z [...] grudnia 2005 r.

Powyższe oznacza, iż brak było podstaw do uchylenia w ramach postępowania wznowieniowego decyzji ostatecznej przyznającej J.J. płatności bezpośrednich w pomniejszonej wysokości, jednocześnie odmowy przyznania płatności na rok 2004 w oparciu o opisane dowody, jako stanowiące podstawę zainicjowania postępowania wznowieniowego".

VII. Nie ulega wątpliwości, że Organy ARiMR są związane treścią powyższego wyroku. Z jego treści niezbicie wynika, iż brak było podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

ARiMR – uważając, iż to rozstrzygnięcie WSA w Warszawie narusza prawo– mogła wnieść skargę kasacyjną. Skoro tego nie uczyniła to ma zastosowanie treść art. 170 p.p.s.a.

VIII. W konsekwencji w dniu [...] września 2014 r. Kierownik BP ARiMR w W. wydał decyzję, którą odmówił uchylenia decyzji wydanej przez siebie w dniu [...] stycznia 2005 r. (w ocenie Sądu prawidłowo działając winna zapaść decyzja o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 K.p.a.). Wadliwość rozstrzygnięcia jest nieistotna albowiem i to podjęte, jak i postulowana przez Sąd zmierza ku temu, aby je zakończyć z uwagi na brak przesłanek do wznowienia postępowania.

IX. Narusza natomiast prawo treść postanowienia Dyrektora OR ARiMR w W., a także wydane decyzje Organów obu instancji, które wskazują na podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. W szczególności, co jeszcze raz należy podkreślić, oświadczenia: sołtysa wsi B. z dnia [...] kwietnia 2005 r., a także Z.J. z [...] grudnia 2005 r. były jest przedmiotem oceny WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. IV SA/Wa 1229/06, z treścią którego ARiMR się zgodził nie wnosząc skargi kasacyjnej.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ma również treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia [...] stycznia 2000 r., [...].

X. Końcowo wskazać należy, iż celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy. Stąd bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest analiza art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r., nr 6, poz. 40),zwłaszcza w kontekście art. 7 i 77 k.p.a.

XI. Mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji