Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 620/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie NSA Paweł Miładowski As. sąd. Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Marta Kmieciak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych, uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty S. z dnia [...]nr [...] w części odmawiającej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. /-/I. Kucznerowicz /-/P.Miładowski /-/M.Dybowski KB/


UZASADNIENIE

Decyzją Starosty S. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20.04.2004 r. (Dz. U. 2004 Nr 99 poz. 1001 ze zm. dalej zwaną ustawą) i art. 104 kpa orzeczono o nabyciu przez W.K. statusu osoby bezrobotnej i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu wskazano, że W.K. spełnia wymogi do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, natomiast suma okresowo, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 przypadająca w okresie 18 miesięcy przed dniem rejestracji jest krótsza niż 365 dni.

W.K. odwołał się od tej decyzji podnosząc, że w Jego przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 71 ust. 4 ustawy.

Decyzją Wojewody z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] na podstawie art. 71 ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy.

Po rozpatrzeniu odwołania, w oparciu o zebrany materiał dowodowy organ II instancji wyjaśnił, że zasiłek dla bezrobotnych nie przysługuje bezrobotnemu na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ponieważ nie udokumentował odbywania służby przez wymagany okres co najmniej 365 dni, a tylko przez 363 dni.

Zgodnie z w.w. art. do 365 dni zalicza się również okres zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej (...).

W przypadku strony nie może mieć zastosowania również przepis zawarty w art. 71 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym po odbyciu zasadniczej służby wojskowej, jeżeli okres jej odbywania wynosił co najmniej 240 dni. W ocenie organu II instancji okres służby kandydackiej w Policji nie jest okresem zasadniczej służby wojskowej, o której mowa w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Art. 59 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 21.11.1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP (Dz. U. z 2004 roku Nr 241 poz. 2416 ze zm.) stanowi, że odbywający zasadniczą służbę wojskową są żołnierzami w czynnej służbie wojskowej. Nie są nimi odbywający służbę w formacjach uzbrojonych tj. oddziały prewencji Policji.

Z powyższego wynika, że zasadnicza służba wojskowa nie jest tożsama z służbą w oddziale prewencji Policji. Są to dwie różne formacje.

Jak wynika z powyższego W.K., w ocenie organu odwoławczego, nie nabył prawa do zasiłku dla bezrobotnych ponieważ nie spełnił żadnego z w.w. warunku ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W.K. wniósł skargę na powyższą decyzję.

Jego zdaniem służba kandydacka jest równorzędna ze służbą w formacjach uzbrojonych, co w świetle ustawy o powszechnym obowiązku obrony stanowi że jest również równorzędna z zasadniczą służbą wojskową. W związku z tym okres służby 363 dni spełnia kryteria minimum co najmniej 240 dni, żeby otrzymać zasiłek dla bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sądu Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego.

Warunki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych określa art. 71 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 z 2004 r. ze zm.)

Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni m. in. odbywał zasadniczą służbę wojskową, nadterminową zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe absolwentów szkół wyższych, służbę wojskową pełnioną w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, ćwiczenia wojskowe, okresową służbę wojskową oraz zasadniczą służbę w obronie cywilnej i służbę zastępczą, a także służbę w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennictwa oraz ich rodzin.

Bezsporne jest, że skarżący w okresie od [...].06.2005 – [...].05. 2006 r. pełnił służbę kandydacką w Oddziale Prewencji Policji w P.

Istotą przedmiotowej sprawy jest ocena, czy osoba, która pełniła służbę kandydacką w Policji jest funkcjonariuszem w rozumieniu art. 71 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy czy też służbę tę należy traktować jako zasadniczą służbę wojskową.

W myśl art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej jest odbywanie zasadniczej służby wojskowej przez poborowych. Art. 56 ust. 1 tej ustawy stanowi, że równoznaczne ze spełnieniem obowiązku zasadniczej służby wojskowej jest pełnienie przez poborowych służby w formacjach uzbrojonych nie wchodzących w skład sił zbrojnych.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie określenia formacji uzbrojonych, w których pełnienie służby jest równoznaczne ze spełnieniem obowiązku zasadniczej służby wojskowej (Dz. U. z dnia 8.02.2002 r.) wskazuje na formacje uzbrojone niewchodzące w skład sił zbrojnych RP, w których pełnienie służby jest równoznaczne ze spełnieniem przez poborowych obowiązku zasadniczej służby wojskowej.

W myśl § 1 pkt 1 wyżej cytowanego rozporządzenia takimi formacjami są oddziały prewencji Policji, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

W związku z tym należy przyjąć, iż w przypadku Skarżącego ma zastosowanie art. 71 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zatrudnionym po odbyciu zasadniczej służby wojskowej, jeżeli okres jej odbywania wynosił co najmniej 240 dni i przypadał w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy.

Podkreślić należy też, iż decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty P. z dnia [...].06.2006 r. nr [...] orzekającej o uznaniu za osobę bezrobotną G.K. z dniem [...].05.2006 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda stwierdził, że w myśl przepisu art. 56 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony za równoznaczne ze spełnieniem zasadniczej służby wojskowej jest pełnienie przez poborowych służby w formacjach uzbrojonych nie wchodzących w skład Sił Zbrojnych.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

/-/I. Kucznerowicz /-/P.Miładowski /-/M.Dybowski

KB/