Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 790/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia w sprawie zgodności robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez J. R. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 5 sierpnia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające wydania skarżącemu zaświadczenia o zgodności zrealizowanych robót budowlanych z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących, istotnych dla sprawy, okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z 18 marca 2009 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy "dwóch ciągów ścian oporowych dla potrzeb niwelacji działki nr [[...]]" z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do wniosku załączył m. in. postanowienie organu nadzoru budowlanego z 24 lutego 2009 r., podjęte w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, zobowiązujące go do złożenia w określonym terminie w/w zaświadczenia. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, co następuje: "W okresie od maja 2007 r. do stycznia 2009 r. p. J. R. wybudował ściany oporowe z elementów prefabrykowanych, wzdłuż granicy wschodniej i zachodniej działki nr [[...]] położonej przy ul. G. w K. Powierzchnia działki wygrodzona pomiędzy ścianami oporowymi (odległość między wybudowanymi ścianami wynosi ok. 32 m) została wypełniona nawiezionym gruntem. Na granicy wschodniej działki wykonano mur oporowy z sześćdziesięciu elementów prefabrykowanych o grubości 0,15 m, wysokości 1,3 m oraz szerokości 1,0 m (...). Natomiast od strony zachodniej ustawiono sześćdziesiąt elementów prefabrykowanych o grubości 0,1 m, wysokości 1,3 m oraz szerokości 1 m". Oprócz w/w postanowienia skarżący przedstawił również pismo Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z 26 października 2007 r. zawierające opinię w sprawie możliwości podniesienia terenu działki nr [[...]] w którym wskazano, że możliwe jest podwyższenie i niwelacja części działki wyłącznie w rejonie projektowanego usytuowania budynku hotelu do maksymalnej rzędnej terenu + 1,60 m n.p.m., zaś poza obrębem tego budynku poziom terenu powinien łagodnie opadać w kierunku [[...]] tak, aby w otoczeniu m. in. obszarów 11.MU oraz 14.US/MU utrzymać naturalną rzeźbę terenu". Skarżący przedłożył również informację pisemną Urzędu Morskiego z 20 czerwca 2006 r. w którym organ ten zalecał uwzględnienie w projekcie budowlanym (dotyczącym inwestycji polegającej na budowie hotelu, budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na działce nr [[...]] ) warunków polegających na:1/ zastosowaniu rozwiązań technicznych zabezpieczających przedmiotową inwestycję przed wzrostem poziomu wód gruntowych do rzędnej +1,25 m n.p.m., 2/ zastosowaniu rozwiązań technicznych zabezpieczających przedmiotową inwestycję przed powodzią morską do rzędnej +2,00 m n.p.m. Pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. skarżący ponowił żądanie wydania mu zaświadczenia o zgodności wybudowanych murków z planem. Wyjaśnił, że murki nie są na stałe związane z gruntem, w każdym czasie mogą być rozebrane, a celowość ich utrzymania związana jest z koniecznością utrzymania zgromadzonego piasku w granicach działki.

Postanowieniem z 7 marca 2011 r. organ I instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówił wydania żądanego zaświadczenia. Powodem odmowy była stwierdzona niezgodność wykonanych robót z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że dla działki nr [[...]] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego pomiędzy ulicą G. a wodami [[...]] od działki nr [[...]] do działki nr [[...]] uchwalony przez Radę Miasta uchwałą nr [[...]] z 14 października 2005 r., zmieniony m. in. uchwałą nr [[...]] Rady Miejskiej z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego pomiędzy ul. G. a wodami [[...]] od działki nr [[...]] do działki nr [[...]] w K. dla fragmentów terenu położonych na południe od ul. G. (Dz. Urz. Woj. POM. Z 2009 r. nr 72, poz. 1477). Analizując postanowienia planu organ uznał, iż posadowienie ścian oporowych składających się z prefabrykowanych przęseł betonowych utworzonych dla potrzeb niwelacji terenu na granicy z działką nr [[...]] (przeznaczoną pod ogólnodostępny parking) wykracza poza określone na rysunku planu linie zabudowy oraz jest niezgodne z zapisem karty 11. MU pkt 4.1 f) tiret 3 planu, który wyklucza na tym terenie ogrodzenia betonowe. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że fakt budowy murków jest związany z podwyższeniem terenu działki, a zatem dla wydania zaświadczenia koniecznym jest również zbadanie zgodności podwyższenia terenu z planem. W tym zakresie organ wskazał, że stosownie do § 4 pkt 3 planu na przedmiotowym terenie znajdującym się w granicach Parku Krajobrazowego [[...]] obowiązują przepisy prawa powszechnie obowiązującego i miejscowego w kompetencji Wojewody, który pismem z dnia 26 października 2007 r. dopuścił niwelację terenu do rzędnej 1,6 m n.p.m. wyłącznie w rejonie projektowanego usytuowania budynku zgodnie z zapisem karty 11.MU pkt 4.1 h) tiret 1, jednak należy zwrócić uwagę, iż teren działki [[...]] nie został zniwelowany lecz nasypany. Plan mówi o rzędnej posadowienia parteru budynku, a nie o podwyższeniu działki co miało miejsce w badanym przypadku- podwyższenie działki nie miało związku z budową budynku i jest niezgodne z zapisem karty 11.MU pkt 6 a) oraz Rozporządzeniem Wojewody Nr 56/06 z 15 maja 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [[...]].

We wniesionym od w/w postanowienia zażaleniu skarżący podważył prawidłowość badania przez organ zgodności podwyższenia terenu działki z ustaleniami planu. Wskazał, że nie zwracał się do organu o wyrażenie opinii w sprawie niwelacji terenu, lecz o uznanie, iż wybudowane ściany oporowe nie pozostają w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił, że elementy ścian oporowych nie mogą być uznane za ogrodzenie, albowiem "nie wystają one ponad poziom terenu ukształtowany wyżej niż przyjęty poziom dopuszczalny 1,6 m n.p.m., czyli wyżej niż ukształtowany teren". Zaznaczył, iż ściany oporowe nie są ogrodzeniem, a jedynie mogą stanowić w przyszłości fundament dla ogrodzenia. Odnośnie uprawnienia do podwyższenia terenu działki skarżący powołał się na pismo Urzędu Morskiego załączone do pierwszego wniosku oraz na decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 9 maja 2006 r. załączoną do zażalenia.

Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu postanowienia na wstępie swoich rozważań prawnych stwierdziło, że ściany oporowe (konstrukcje oporowe) są budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Następnie Kolegium powołało się na ustalenia planistyczne zawarte w uchwałach Rady Miejskiej przywołanych w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji i wyjaśniło, że wybudowane ściany oporowe znajdują się na terenie działki nr [[...]] położonej w jednostce planistycznej 11.MU przeznaczonej jako tereny zabudowy usługowej, mieszkaniowej, jednorodzinnej, mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. W karcie terenu 11.MU do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego pomiędzy ul. G. a wodami [[...]] od działki nr [[...]] do działki nr [[...]] w K. dla fragmentów terenu położonych na południe od ul. G. w pkt 4.4.1 lit. d) określono linie zabudowy nieprzekraczalne w następujący sposób: warunkowana przebiegiem istniejącego kolektora kanalizacji sanitarnej, w odległości nie mniejszej niż 2 m od osi kolektora i zgodnie z rysunkiem zmiany planu". Z rysunku zmiany planu wynika, że na działce nr [[...]] nieprzekraczalną linię zabudowy ustalono m. in. w odległości 4 m od granicy z działką nr [[...]]. W myśl przepisu § 7 ust. 1 pkt 5 zmiany ww planu "linie zabudowy nieprzekraczalne" to linie ograniczające obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków lub budowli określonych w ustaleniach planu. Posadowienie zatem na działce nr [[...]] ścian oporowych na granicy z działką nr [[...]] w sytuacji, gdy ustalenia planu dopuszczają wznoszenie budowli w odległości 4 m od granicy, jest zatem niezgodne z ustaleniami powołanego planu. Już z tych względów organ I instancji nie mógł zaświadczyć o zgodności budowy ścian oporowych dla potrzeb niwelacji terenu działki nr [[...]] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej Kolegium wywiodło, że skoro ściany oporowe posadowione zostały na granicy z działką sąsiednią to faktycznie mogłyby stanowić jednocześnie ogrodzenie (lub jego część). W karcie terenu 11.MU w pkt 4.4.1. lit. f) zmiany planu dopuszczono jedynie ogrodzenia ażurowe z wykluczeniem betonowych. W tym kontekście budowa betonowych ścian oporowych posadowionych na granicy z działką nr [[...]] nie byłaby zgodna z miejscowym planem. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, iż elementy ścian oporowych funkcjonujące w przestrzeni do wysokości 1,6 m nie mogą pełnić roli ogrodzenia, gdyż nie wystają poza poziom terenu, a jedynie mogą stanowić w przyszłości fundament ogrodzenia Kolegium wskazało, że materiał dowodowy nie wyjaśnia czy ściany oporowe faktycznie stanowią ogrodzenie czy nie, a zatem nie można uznać –jak przyjął organ I instancji- że posadowione ściany oporowe są niezgodne z ustaleniami karty terenu 11.MU pkt 4.4.1 lit. f) zmiany planu. Kolegium stwierdziło również, że organ I instancji nie miał podstaw do badania zgodności podwyższenia terenu z planem i przepisami przywołanego rozporządzenia Wojewody. Zakres sprawy został wyznaczony w postanowieniu organu nadzoru budowlanego w którym na skarżącego nałożono obowiązek przedstawienia zaświadczenia o zgodności budowy ścian oporowych utworzonych dla potrzeb niwelacji terenu i tylko ta kwestia winna być przedmiotem oceny organów. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że budowa ścian oporowych na granicy z działką nr [[...]] jest niezgodna z ustaleniami karty terenu 11.MU pkt 4.4.1. lit. d zmiany miejscowego planu, bowiem rysunek zmiany ustala nieprzekraczalną linię zabudowy na działce nr [[...]] w odległości 4 m od granicy z działką nr [[...]].

W skardze na postanowienie organu II instancji skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów ewentualnie o zmianę ich rozstrzygnięć i orzeczenie przez sąd o zgodności budowy ścian oporowych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zakwestionował ustalenia organów dotyczące kwalifikacji wybudowanych ścian. Stwierdził, że posadowione przez niego na wschodniej i zachodniej granicy działki "liniowe murki" nie pełnią ani funkcji ogrodzenia ( nie bronią dostępu osób trzecich) ani konstrukcji oporowej (nie służą utrzymaniu stateczności nasypu), a jedynie zabezpieczają piasek przed rozwiewaniem i mogą być fundamentem pod przyszłe niebetonowe ogrodzenie. Tym samym zdaniem skarżącego nie było podstaw do uznania ich za budowlę i odmowy wydania zaświadczenia. W skardze zarzucono wadliwe zastosowanie przez organy art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez zaliczenie wybudowanych murków do kategorii budowli oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 6, 7, 8, 11 i 12 kodeksu postępowania administracyjnego przez wadliwe przeprowadzenie postępowania i niedostateczne wyjaśnienie kwalifikacji murków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący przedstawił fotografie wykonanych konstrukcji budowlanych na jego działce (k. 21 i 22 akt) i konstrukcji wzniesionych przez gminę na innej działce położonej przy ul. Korczaka (k. 23 i 24) dla której obowiązują te same uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił organom nierówność traktowania wobec prawa.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Prawidłowo organy obu instancji odmówiły skarżącemu wydania zaświadczenia o zgodności budowy wzniesionych na jego działce konstrukcji budowlanych z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu w sprawie nie ma decydującego znaczenia funkcja, jaką pełnią czy też mogą pełnić w przyszłości wybudowane murowane konstrukcje o wysokości 1,3 m. Z akt sprawy wynika natomiast, że ich realizacja związana była z uprzednim podwyższeniem terenu działki nr [[...]] oraz że ich celem jest zabezpieczenie przed osunięciem się ziemi z terenu wyżej położonego. W składanych wnioskach skarżący sam wskazywał, że murki "oporowe" mają służyć "utrzymaniu zgromadzonego piasku w granicach działki" (k. 11 akt administracyjnych organu I instancji). Taką też funkcję murków potwierdza dokumentacja fotograficzna przedłożona przez skarżącego (k. 21 i 22 akt sądowych). Prawidłowo zatem organy przyjęły, iż zrealizowana inwestycja jako konstrukcja oporowa odpowiada pojęciu budowli z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Kolegium słusznie także zwróciło uwagę, że wobec usytuowania tej budowli na granicy działki może ona pełnić również i inną rolę - ogrodzenia, lub jak twierdzi skarżący jedynie jego fundamentu. Rozważania skarżącego sugerujące jednak zgodność z planem wybudowanych betonowych murków o wysokości 1,3 m w przypadku przypisania im charakteru fundamentu są o tyle chybione, że wobec nierówności powierzchni graniczących działek (spowodowanej podwyższeniem terenu działki nr [[...]]) fundament ten tylko z jednej strony- od strony działki wyżej położonej- przykryty byłby ziemią. W kontekście zatem przywołanego przez organy przepisu prawa miejscowego ( pkt 4.4.1lit.f karty terenu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego między ulicą G. a wodami [[...]] od działki nr [[...]] do działki nr [[...]] w K. dla fragmentów położonych na południe od ul. G.- k. 26 akt organu II instancji) ) taki fundament wystający ponad powierzchnię terenu z jednej strony działki byłby sprzeczny z powołanym przepisem, który dopuszcza wyłącznie ogrodzenia ażurowe o wysokości 1,5 m z wykluczeniem betonowych. Należy też wskazać, że jedna konstrukcja budowlana może pełnić jednocześnie różne funkcje np. fundamentu ogrodzenia i konstrukcji oporowej. Dodatkowo trzeba także wyjaśnić, iż wyliczenie rodzaju budowli w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ma charakter jedynie przykładowy, co nie wyklucza zaliczenia do tej kategorii także innych obiektów ( w tym murków zabezpieczających roznoszenie piasku przez wiatr i betonowych fundamentów) nie będących budynkami, bądź obiektami małej architektury. W rozpatrywanej sprawie, jak zaznaczono na wstępie, określenie funkcji jaką w rzeczywistości spełniają wzniesione betonowe konstrukcje o wysokości 1,3 m nie ma większego znaczenia. Okoliczność ta mogłaby mieć pewne znaczenie dla sprawy prowadzonej przez organ nadzoru budowlanego, co jednak nie jest przedmiotem rozpatrywanej sprawy.

Kolegium właściwie zastosowało w rozpatrywanej sprawie przepisy prawa. Przywołane przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uregulowania prawa miejscowego obowiązujące dla działki nr [[...]] wykluczają możliwość uznania, iż wzniesione ściany oporowe pozostają w zgodzie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Treść przepisów gminnych została prawidłowo zinterpretowana przez organy. Uchwała Nr [[...]] Rady Miejskiej z 16 grudnia 2008 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego między ulicą G. a wodami [[...]] od działki nr [[...]] do działki nr [[...]] w K. dla fragmentów terenu położonych na południe od ul. G. wyjaśnia, że przez "linie zabudowy nieprzekraczalne" należy rozumieć linie ograniczające obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków oraz budowli określonych w ustaleniach planu (§7 ust. 1 pkt 5) i w tym zakresie stosownie do zapisu punktu 4.4.1. lit. d) karty terenu odsyła do rysunku planu. Z rysunku tego wynika, że owa nieprzekraczalna linia zabudowy od strony z działką nr [[...]] przeznaczoną na parking przebiega w odległości 4 metrów od granicy (najprawdopodobniej z uwagi na przewidziane w planie na działce nr [[...]] miejsce lokalizacji przegrody przeciwpowodziowej i przebieg ogólnodostępnych ciągów pieszych). Skoro wybudowany mur wzniesiony został z naruszeniem tej linii to nie można uznać, że inwestycja ta pozostaje w zgodności z przepisami prawa miejscowego. Zatem w rozpatrywanej sprawie organ nie mógł wydać żądanego zaświadczenia. Zdaniem Sądu, Kolegium nie dostrzegło jednak, że w przedmiotowej sprawie nie chodzi wyłącznie o jeden mur wybudowany wzdłuż granicy wschodniej działki nr [[...]] (od strony działki przeznaczonej na parking). Jak wynika z przywołanego na wstępie uzasadnienia postanowienia organu nadzoru budowlanego ściana oporowa o tej samej wysokości i konstrukcji została wzniesiona także wzdłuż granicy zachodniej działki nr [[...]]. Ze złożonych wniosków skarżącego wynika, że domagał się wydania zaświadczenia o zgodności budowy "dwóch ciągów ścian oporowych" wykonanych dla potrzeb niwelacji terenu (k. 1 akt organu I instancji). W piśmie z 7 kwietnia 2010 r. wskazywał, że wnosi "o udzielenie odpowiedzi na temat tymczasowych murków oporowych" (k. 11 akt organu I instancji). Mimo że rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu organu I instancji utrzymanym w mocy przez Kolegium odmawia wydania zaświadczenia o zgodności budowy ścian oporowych dla potrzeb niwelacji terenu, to w uzasadnieniu Kolegium odniosło się wyłącznie do ściany usytuowanej wzdłuż granicy wschodniej. Zdaniem Sądu okoliczność ta jednak nie uzasadniała uchylenia zaskarżonego postanowienia. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje bowiem, że organy nie miały podstaw do uznania zgodności z planem również ściany oporowej wzniesionej wzdłuż granicy zachodniej. Jak wyjaśniono wcześniej ściana oporowa z racji wzniesienia jej na granicy musiałaby w rzeczywistości spełniać również rolę fundamentu przyszłego ogrodzenia, ale fundamentu nie znajdującego się w całości w ziemi, lecz tylko z jednej jego strony tj. od strony działki podwyższonej. Zatem wbrew stanowisku Kolegium przywołany przez organ I instancji zapis planu ustanawiający na terenie 11.MU wymóg ogrodzeń ażurowych do wysokości 1,5 metra nie pozwalałby na uznanie, że wzniesiona wzdłuż granicy zachodniej betonowa konstrukcja o wysokości 1,3 m pozostaje w zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem to uchybienie przepisom postępowania w zakresie nie dość dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych naruszające art. 7 i 77 § 1 kpa, dostrzeżone przez Sąd z urzędu, nie mogło być uznane za mogące mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy i tym samym skutkować uwzględnieniem skargi. Jeszcze raz należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie dla oceny zgodności z planem nie ma znaczenia jaką funkcję wzniesionej konstrukcji przypisuje inwestor, ale jaką w rzeczywistości spełnia i może spełniać. W rozpatrywanej sprawie wzniesione wzdłuż granic betonowe ściany spełniają funkcję analogiczną jak konstrukcje oporowe wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a z racji usytuowania ich na granicy również mogą stanowić element (część) ogrodzenia. Zatem zasadnym było analizowanie ich zgodności z planem i w kontekście zapisu odnoszącego się do nieprzekraczalnej linii zabudowy, i w kontekście zapisu wprowadzającego zakaz betonowych ogrodzeń.

Wyjaśnić należy, że o zgodności wzniesionych ścian oporowych z planem nie przesądzają dokumenty złożone przez skarżącego. Ani decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, ani zalecenia Urzędu Morskiego, ani też opinia Konserwatora Przyrody nie dotyczą powyższej problematyki. Kwestia podniesienia terenu działki ( jak słusznie stwierdziło Kolegium na skutek zresztą argumentacji zawartej w zażaleniu skarżącego) pozostawała poza przedmiotem niniejszej sprawy. Na marginesie jedynie, aczkolwiek nie ma to specjalnego znaczenia, należy zauważyć, że w piśmie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z 26 października 2007 r. wskazuje się wprawdzie na możliwość podwyższenia terenu działki w rejonie projektowanego usytuowania budynku hotelu do maksymalnej rzędnej wskazanej w planie, jednak wyjaśnia się również, że poza obrębem projektowanego budynku poziom terenu powinien łagodnie opadać w tym celu aby w otoczeniu m. in. obszaru 11.MU utrzymać naturalną rzeźbę terenu. W świetle powyższej opinii podwyższony teren powinien więc łagodnie opadać bez potrzeby wznoszenia murków mających na celu "utrzymanie zgromadzonego piasku w granicach działki".

Wbrew wywodom skarżącego, nie można uznać, że wobec braku w planie zapisu "wykluczającego wybudowanie liniowych murków oporowych" ich wzniesienie należy uznać za zgodne z planem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stosownie do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustala przeznaczenie terenów i określa ich sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy. Plan miejscowy ogranicza prawo własności nieruchomości m. in. właśnie w ten sposób, że wskazuje dopuszczalny sposób jej zagospodarowania. Zatem nie można uznać, że to co nie jest wyraźnie zabronione w planie jest prawnie dopuszczone. W rozpatrywanej sprawie wzniesienie ścian oporowych związane z podniesieniem terenu działki nastąpiło z naruszeniem przywołanych wyżej zapisów planu i z tego względu organy nie miały podstaw do wydania żądanego zaświadczenia.

Legalności kontrolowanego postanowienia nie podważa też dokumentacja fotograficzna przedstawiona przez skarżącego. Sąd nie badał prawdziwości twierdzeń zawartych w piśmie z 8 grudnia 2011 r. odnoszących się do budowy na działce położonej przy ulicy K. Prawidłowość wzniesienia konstrukcji oporowej znajdującej się na tej działce i przedstawionej na fotografiach załączonych przez skarżącego (k. 23 i 24) nie mogła być przedmiotem oceny Sądu. Sąd w pełni podziela stanowisko skarżącego, że podmioty będące w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej powinny być przez organy administracji traktowane w jednakowy sposób. Nie mniej jednak wątpliwości skarżącego co do legalności budowy na działce przy ulicy K. powinny być rozstrzygnięte w innym postępowaniu administracyjnym. Pouczyć zatem należy skarżącego, że w sytuacji braku jego uprawnienia do zainicjowania właściwego postępowania administracyjnego prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem ma prokurator (art. 182 i nast. kodeksu postępowania administracyjnego).

Na zakończenie w odniesieniu do zawartego w skardze żądania zmiany zaskarżonego postanowienia i orzeczenia o zgodności wzniesionych konstrukcji z planem Sąd wyjaśnia, że w ramach swoich kompetencji nie jest władny do zmiany rozstrzygnięcia organu i merytorycznego załatwienia sprawy. Uznając, że zaskarżony akt narusza prawo sąd administracyjny ma uprawnienie jedynie do jego wyeliminowania z obrotu prawnego stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie jednak nie było ku temu podstaw i z tych względów Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 w/w ustawy.