Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 28/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-02-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1, par 3 , par 4 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "G" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo akcyjna na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towaru postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

"G" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo akcyjna, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] określającą skarżącej spółce prawidłową kwotę podatku akcyzowego z tytułu importu (1A1) w wysokości 279.815,00 PLN; prawidłową kwotę podatku od towarów i usług VAT (typ B00) w wysokości 128.308,00 PLN należnego z tytułu importu.

W skardze spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że poza niniejszą sprawą dotyczącą kwoty łącznie 344.173,00 zł należności podatkowych, aktualnie Dyrektor Izby Celnej rozstrzygnął odwołania w dwóch innych sprawach dotyczących również podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu wykonywanego przez R.P. (pod firmą R R.P.), w których skarżąca działała jako przedstawiciel pośredni. W pozostałych dwóch sprawach łączne kwoty podatków do zapłaty wynoszą odpowiednio 352.390,00 zł, a także 282.680,00 zł. Oznacza to, że w krótkim czasie skarżąca została postawiona wobec konieczności zapłaty na podstawie ostatecznych decyzji podatkowych danin w łącznej kwocie 979.243,00 zł wraz z odsetkami.

Skarżąca podniosła, że uzyskiwane przez nią dochody z działalności gospodarczej, a także zgromadzony majątek nie pozwalają na zapłatę tak dużej kwoty bez trudnych do przewidzenia i odwrócenia negatywnych skutków. Nadto wskazała, że w związku z prowadzoną działalnością ma zaciągnięte zobowiązania kredytowe i inne, które bezwzględnie wymagają bieżącej spłaty. Skarżąca stwierdziła, że aby wykonać zaskarżoną decyzję oraz decyzje w pozostałych sprawach zachodziłaby konieczność sprzedaży aktywów prowadzonego przedsiębiorstwa, albo też zaciągnięcia kolejnego kredytu bankowego, przy czym z uwagi na obecne zobowiązania skarżącej, może ona nie mieć wystarczającej zdolności kredytowej. Zaś sprzedaż składników przedsiębiorstwa, może uniemożliwić kontynuowanie działalności.

W ocenie skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez dochodzenie na drodze egzekucji w administracji spłaty określonych w decyzji kwot podatków, gdyż w aktualnej sytuacji finansowej skarżącej wykonanie tak znacznego zobowiązania stwarza realne zagrożenie bytu skarżącej. Oznacza to, że spłata bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji grozi nieodwracalnymi skutkami polegającymi na tym, że skarżąca popadnie w zwłokę z zaplata należności pracowniczych albo publicznoprawnych (zaliczki na podatek, składki na ZUS), jak również zostanie pozbawiona części środków na prowadzenie bieżącej, niecierpiącej zwłoki działalności, z której działalność agencji celnej jest poboczną działalnością, ponieważ skarżąca prowadzi przede wszystkim działalność przewozową i zatrudnia kierowców, spedytorów i obsługę administracyjną tej działalności.

Skarżąca stwierdziła, że nawet gdyby kwoty podatków określonych w niniejszej sprawie miałaby być jej w przyszłości zwrócone, nie odmieni to skutków faktycznych o znacznym rozmiarze, jakie wywoła spłata należności na rzecz organu podatkowego, ale dopiero w odległej perspektywie czasu ze względu na tok postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z kolei zgodnie z regulacją § 4 art. 61 P.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wskazała, że w krótkim czasie została postawiona wobec konieczności zapłaty na podstawie ostatecznych decyzji podatkowych danin w łącznej kwocie 979.243,00 zł wraz z odsetkami. Podniosła, że uzyskiwane przez nią dochody z działalności gospodarczej, a także zgromadzony majątek nie pozwalają na zapłatę tak dużej kwoty bez trudnych do przewidzenia i odwrócenia negatywnych skutków. Nadto wskazała, że w związku z prowadzoną działalnością ma zaciągnięte zobowiązania kredytowe i inne, które bezwzględnie wymagają bieżącej spłaty. Skarżąca stwierdziła, że aby wykonać zaskarżoną decyzję oraz decyzje w pozostałych sprawach zachodziłaby konieczność sprzedaży aktywów prowadzonego przedsiębiorstwa, albo też zaciągnięcia kolejnego kredytu bankowego, przy czym z uwagi na obecne zobowiązania skarżącej, może ona nie mieć wystarczającej zdolności kredytowej. Zaś sprzedaż składników przedsiębiorstwa, może uniemożliwić kontynuowanie działalności. Zdaniem skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez dochodzenie na drodze egzekucji w administracji spłaty określonych w decyzji kwot podatków, gdyż w aktualnej sytuacji finansowej skarżącej wykonanie tak znacznego zobowiązania stwarza realne zagrożenie bytu skarżącej. Oznacza to, że spłata bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji grozi nieodwracalnymi skutkami polegającymi na tym, że skarżąca popadnie w zwłokę z zaplata należności pracowniczych albo publicznoprawnych (zaliczki na podatek, składki na ZUS), jak również zostanie pozbawiona części środków na prowadzenie bieżącej, niecierpiącej zwłoki działalności.

W ocenie Sądu skarżąca, pomimo obszernego uzasadnienia wniosku, nie wykazała, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową. Nie wskazała w jakiej wysokości dochody uzyskuje ani jaki jest majątek spółki. Okoliczności te nie wynikają również z akt administracyjnych zgromadzonych przez organ. Trudno zatem zweryfikować czy wskazywane przez skarżącą trudne do odwrócenia skutki mogłyby faktycznie wystąpić. Wobec braku danych dotyczących aktualnej sytuacji finansowej Spółki, za przedwczesne należy uznać twierdzenie, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji może prowadzić do utraty płynności finansowej Spółki, co z kolei groziłoby jej upadłością (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 56/16 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej oczeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić trzeba, że to obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, iż na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, a tego w ocenie Sądu skarżąca nie uczyniła.

Zaznaczyć również należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego w wysokiej kwocie nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej oczeczenia.nsa.gov.pl). Nadto, z zaskarżonej decyzji wynika, że skarżąca spółka zobowiązana jest do uregulowania wskazanej kwoty należności solidarnie wraz z importerem "R R.P.".

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.