Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 371/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant: Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. P. o wymierzenie grzywny Gminie Miejskiej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I. P. w dniu 21 marca 2006 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której domagała się "zastosowania grzywny w związku z niewykonaniem prawomocnych wyroków sądowych w sprawie sygnatura akt II SA/Gd 561/05".

Skarżąca wywodziła, że Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 12 marca 1990 r. I Ns 458/98 oraz Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Gdańsku wyrokiem z dnia 23 marca 2000 r. w sprawie II SA/Gd 359/99 orzekły, że pawilon usytuowany na działce nr [...] w W., stanowiący jej własność, jest obiektem stałym, wybudowanym na podstawie pozwolenia na budowę i przeznaczony został do rozbiórki w wydanej przez Prezydenta Miasta decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...], bez wiedzy skarżącej i sprzecznie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r.

Skarżąca domagała się "wymierzenia Urzędowi Miasta grzywny w wysokości 10000 zł."

W uzasadnieniu skargi I. P. wskazała, że każde prawomocne orzeczenie sądu powodowało podjęcie przez Radę Miasta uchwały negującej te wyroki.

Skarżąca wywodziła w szczególności, że uchwała Rady Miasta z 27 września 2005 r. stwierdzała, że jej pawilon został przeznaczony do rozbiórki.

Do skargi załączono szereg pism i rozstrzygnięć organów administracji.

W odpowiedzi na tą skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie, wywodząc, że błędny jest pogląd, iż nie realizuje on opisanych wyżej wyroków sądu.

Z orzeczeń przywołanych w skardze wynika, że pawilon usytuowany na działce [...] w W., stanowi własność skarżącej i jest obiektem wybudowanym na podstawie pozwolenia na budowę.

Stan prawny ustalony w wyżej wymienionych orzeczeniach Prezydent Miasta w pełni respektuje oraz uważa, że brak jest przeszkód prawnych do podejmowania przez organy Gminy Miasta przewidzianych przepisami aktów prawnych porządkujących ład przestrzenny w mieście. Takim aktem jest między innymi uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2001 r. sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. – Ś. część północna.

Realizacja tego planu wymaga między innymi rozbiórki pawilonu stanowiącego własność skarżącej, czego konsekwencją była decyzja z dnia 16 maja 2006 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla tej nieruchomości.

Prezydent Miasta stał na stanowisku, że brak jest podstaw do uwzględniania zarzutu, iż miasto W. nie realizuje wymienionych na wstępie odpowiedzi na skargę orzeczeń sądów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle opisanych wyżej zarzutów skargi nie ulega wątpliwości, że I. P. domagała się wymierzenia Gminie grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stanowiącego, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Z przytoczonej wyżej normy prawnej wynika, że podstawowym warunkiem wniesienia skargi na tej szczególnej podstawie prawnej jest "pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy".

W świetle dowodów zebranych w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, aby skarżąca, przed wniesieniem skargi do sądu, wezwała właściwy organ do wykonania wyroku.

Przytoczona wyżej treść skargi oraz brak jednoznacznego uprzedniego, pisemnego wezwania właściwego organu w rozumieniu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) spowodowały to, że Sąd pismem z dnia 14 czerwca 2006 r. (k. 49) wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, między innymi, przez oznaczenie organu, o ukaranie którego wnosiła. W piśmie tym pouczono skarżącą, że "Urząd Miasta nie jest organem administracji publicznej", a nie usunięcie braków spowoduje odrzucenie skargi.

W odpowiedzi na to wezwanie I. P. pismem z dnia 23 czerwca 2006 r. wskazała, że organem, o którego ukaranie wnosi jest Gmina Miasta (k.52).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuci skargę, między innymi w przypadku gdy, nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych, gdyż jako podmiot, którego ukarania grzywną się domaga wskazała Gminę Miasta.

Tymczasem cytowany wyżej przepis art. 154 § 1 P.p.s.a. wymaga, aby wskazać ściśle określony organ Gminy, właściwy do rozpatrzenia określonej kategorii spraw, który pozostawałby w bezczynności po uwzględnieniu skargi na bezczynność lub po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności.

Prawidłowe wskazanie konkretnego, właściwego organu gminy, o którego ukaranie ubiega się strona na wskazanej wyżej podstawie związane jest również integralnie z określeniem strony przeciwnej w postępowaniu przed sądem. Inaczej mówiąc tylko właściwy do załatwiania danej sprawy organ gminy mógłby ewentualnie pozostawać w bezczynności w wykonaniu wyroku sądu, gdyby został uprzednio, pisemnie wezwany do jego wykonania. Przy czym wskazać należy, iż wezwanie to musiałoby być skierowane do tego samego organu gminy, którego ukarania grzywną strona domaga się w skardze.

Wyjaśnić należy również skarżącej, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że przed wniesieniem skargi do sądu na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. uprzednio pisemnie wezwała ten organ do wykonania konkretnego wyroku sądu administracyjnego, wydanego w jej sprawie.

Sąd nie posiada natomiast kompetencji do poszukiwania jaki organ byłby właściwy w tak skonstruowanej skardze, jak w sprawie niniejszej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Gmina Miasta nie jest organem administracji publicznej, jest tylko jednostką samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 16 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ogół mieszkańców jednostki zasadniczego podziału terytorialnego stanowi z mocy prawa wspólnotę samorządową, a samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej.

Stosownie natomiast do art. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. tekst Dz.U. z 2000 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową. Ilekroć zaś w ustawie jest mowa o gminie, należy przez to rozumieć wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium.

Z przedstawionych wyżej przepisów prawa wynika, że jednostka samorządu terytorialnego, jaką jest Gmina Miejska, nie jest organem administracji publicznej, na który mogła by być nałożona grzywna z powodu ewentualnego niewykonywania wyroków sądów administracyjnych przez organy tej gminy, w trybie i na zasadach określonych w art. 154 § 1 P.p.s.a.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na wskazanych wyżej podstawach prawnych, skargę odrzucił.

Wyjaśnić należy również skarżącej, że odrzucenie skargi w niniejszej sprawie nie pozbawia jej możliwości ponownego uruchomienia procedury domagania się wymierzenia ściśle określonemu organowi grzywny w trybie i na zasadach określonych w art. 154 § 1 P.p.s.a. oraz ewentualnego wniesienia skargi, pod warunkiem ścisłego zachowania przedstawionego wyżej trybu uprzedniego wezwania konkretnego organu administracji publicznej, tj. Rada Miejskiej lub Prezydenta Miasta oraz skierowania skargi do sądu za pośrednictwem tego organu, jak tego wymaga art. 54 § 1 P.p.s.a.