Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 858/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r., nr [...], wydaną z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej , zobowiązującą J. Ż. do zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz osób uprawnionych: P. Ż. i E. Ż. w okresie od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r., w łącznej wysokości 6.012,52 zł, wraz z ustawowymi odsetkami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. Ż.– reprezentowany przez [...] M. C. – wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji organu odwoławczego w całości, ze względu na niebezpieczeństwo spowodowania dla skarżącego trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając ten wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, że łączny dochód skarżącego oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wynosi ok. 6.200 zł, zaś comiesięczne wydatki (bez uwzględniania kosztów zakupu żywności, artykułów higienicznych czy odzieży) wynoszą ok 5.000 zł. Należność, do zwrotu której skarżący został zobowiązany na mocy decyzji organów obu instancji, stanowi zatem, w jego sytuacji finansowej, kwotę bardzo wysoką, której uiszczenie pozbawiłoby skarżącego, a przede wszystkim jego najmłodszego dziecka, bieżących środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 tego unormowania sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności skarżący nie wykazał, by wykonanie tego orzeczenia niosło za sobą niebezpieczeństwo znacznej szkody. Przedmiotowy wniosek strona uzasadniła bowiem jedynie w sposób ogólny, powołując się na brak wystarczających środków finansowych pozwalających na jednorazowe uiszczenie wymaganej zaskarżoną decyzją należności. Ewentualne pogorszenie sytuacji finansowej skarżącego samo w sobie nie może jednak stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za przesłanki takie mogłyby być uznane dopiero zilustrowane przez stronę stosownymi dokumentami konkretne okoliczności, wskazane jako następstwa wykonania skarżonej decyzji.

Należy przy tym podkreślić, że konieczność zwrotu należności z tytułu wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w każdym przypadku, niezależnie od zamożności strony, łączy się z obniżeniem dochodu, a nawet ewentualnymi trudnościami w sferze majątkowej. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów.

Trudno również przyjąć, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wywołać trudne do odwrócenia skutki, skoro dochodzona od skarżącego należność ma charakter pieniężny i podlegać będzie zwrotowi w razie wydania przez Sąd korzystnego dla niego rozstrzygnięcia, co z kolei będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego.

Podstawy dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą również stanowić zawarte w skardze zarzuty wobec jej legalności, albowiem argumenty te mogą być przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi.

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.