Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 955/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 31
journal: Dz.U. 1997 nr 123 poz 776
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędziowie NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), NSA del. Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. spółki z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt VIII SA/Wa 116/07 w sprawie ze skargi S. spółki z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 23 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2001 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta R. decyzją z dnia 26 września 2005 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2001 roku do 31 grudnia 2001 r. dla "S." Spółki z o.o. (Spółka) w wysokości 38 264,90 zł.

Zdaniem organu, decyzja Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia 16 sierpnia 1995 r. nie uprawniała Spółki do zwolnienia z podatku od nieruchomości nabytej przy ul. G. w R., ponieważ nieruchomość ta nie została ujęta w ww decyzji Pełnomocnika. Organ powołał art.28 ust.2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych i podkreślił, że Spółka nie przedłożyła stosownych dokumentów potwierdzających, że sporna nieruchomość wchodzi w skład zakładu pracy chronionej. W czasie kontroli stwierdzono również, że lokale znajdujące się w spornym budynku Spółka wynajmowała innym podmiotom gospodarczym.

Spółka pismem z dnia 14 października 2005 roku zaskarżyła powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu podniesiono, że status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej wraz z wynikającymi uprawnieniami i obowiązkami jest przyznawany pracodawcy w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy a zwolnienie ma charakter podmiotowo – przedmiotowy. Utrata przez Spółkę prawa do skorzystania ze zwolnienia z tytułu władania sporną nieruchomością mogłaby zostać spowodowana jedynie poprzez wydanie przez wojewodę na podstawie art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej. Dopóki wojewoda jako jedyny organ administracji właściwy w tym zakresie nie twierdzi utraty statusu zakładu pracy chronionej, organy podatkowe oraz kontroli mają obowiązek respektowania zwolnień podatkowych przysługujących Spółce, a wynikających bezpośrednio z przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. oraz ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia 5 grudnia 2005 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania uznając, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził odrębnego postępowania, czym naruszył art. 21 § 3, 122, 187 oraz 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej Ord.pod)., co w konsekwencji uniemożliwiło merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji.

Prezydent Miasta R., decyzją z dnia 22 maja 2006 r. ponownie uznał, że na Spółce ciąży zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości korygując jego wysokość do kwoty 34.077,00 zł.

Spółka zaskarżyła powyższą decyzje zarzucając jej naruszenie art. 28, 30, 31 ust.1 pkt2 ust.2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, przez błędną wykładnię powyższych przepisów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 23 sierpnia 2006 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 28, 30, 31 ust.1 pkt 1 i ust.2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej

1 społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez błędną

wykładnię tych przepisów przyjmując, że skarżąca nie jest zwolniona od podatku od

nieruchomości za 2001 r. odnośnie spornego budynku oraz naruszenie art. 120 w zw. art. 233 § 1 pkt. 1 Ord. pod. poprzez utrzymanie w mocy podlegającej uchyleniu decyzji naruszającej normy postępowania oraz normy prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 lutego 2007 r., sygn.akt. VIII SA/Wa 116/07, oddalił skargę.

Sąd dokonał analizy art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, i uznał, że zwrot prowadzący zakład jest zwolniony m.in. od podatków "w stosunku do tego zakładu". z językowego punktu widzenia należy odczytać jako dodatkowy warunek zwolnienia podatkowego, prowadzący do zawężenia jego zakresu przedmiotowego. Sąd podkreślił, że mając na uwadze racjonalność ustawodawcy należy przyjąć, że użycie słów "w stosunku do tego zakładu" było zabiegiem celowym i miało charakter zawężający i precyzujący, powołał także uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2001 r., sygn. akt FPS 7/01. Sąd uznał, że w sytuacji gdy Spółka swoją działalność gospodarczą dotyczącą spornej nieruchomości ograniczała do wynajmu lokali innym podmiotom, organ zasadnie określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na zasadach ogólnych.

Spółka wniosła skargę kasacyjną i zaskarżyła powyższy wyrok w całości w oparciu o art.173 § 1 ustawy z.30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. dalej p.p.s.a.), zarzucając mu błędną wykładnię prawa materialnego tj. art.28 i 31 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych poprzez przyjęcie, że skarżący nie korzystał ze zwolnienia podatku od nieruchomości w stosunku do spornej nieruchomości oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi zgodnie z art 188 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. O wyniku przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej przesądziły zasadnicze ułomności, by nie powiedzieć błędy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Sformułowano w niej mianowicie zarzut błędnej wykładni prawa materialnego, tj. art. 28 i 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, "poprzez przyjęcie, że skarżący nie korzystał ze zwolnienia od podatku od nieruchomości w stosunku do nieruchomości położonej przy ul. G. o oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy" (s. 2 skargi kasacyjnej). Już samo to stwierdzenie wskazuje na niedostosowanie treści zarzutu do wskazanej podstawy kasacyjnej. Wynika bowiem z niego, że podniesiony zarzut łączony jest raczej z uchybieniami natury procesowej czy nawet błędem subsumcji (niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego). Wnioski te potwierdza analiza uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej. Brak w nim jakiejkolwiek próby wykazania, że dopuszczono się błędu wykładni wspomnianych wcześniej przepisów prawa, w tym przedstawienia prawidłowej – w ocenie autora skargi kasacyjnej – wykładni tych przepisów. Przedmiotem krótkiego omówienia jest jedynie zespół przepisów odnoszących się do sprawy, której dotyczył zaskarżony wyrok, z ogólnym odwołaniem się do jej stanu faktycznego. Wobec powyższego, przypisywane sądowi administracyjnemu naruszenia prawa wymykają się spod jakiejkolwiek kontroli instancyjnej, co musi skutkować uznaniem skargi kasacyjnej za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Mając na względzie tę okoliczność, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.