Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 593/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 9a, art. 124 ust. 1 , ust. 3, art. 124b, art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędzia WSA Leszek Kobylski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty R. znak [...] z dnia [...] marca 2021 r.; 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Ł. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2021 r. nr [...] Wojewoda M., po rozpatrzeniu odwołania Ł. K. od decyzji Starosty R. z [...] marca 2021 r. znak: [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości, położonej w miejscowości W. gmina J., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, poprzez zezwolenie PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w L., Odział [...] (dalej PGE Dystrybucja) na wykonanie prac budowlano-montażowych związanych z przebudową linii napowietrznej średniego napięcia na linię kablową, w oparciu o decyzję Wójta Gminy J. Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. i Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty R..

W podstawie prawnej wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 – dalej k.p.a.) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz.1990 ze zm. – dalej u.g.n.)

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Starosta R. decyzją z [...] marca 2021 r., na podstawie art. 124 ust 1 u.g.n.,

1.Ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości położonej

w miejscowości: W. gmina J., oznaczonej jako działka ewidencyjna Nr [...] stanowiącej własność: A. B. S., D. J. K., E.K., G. A. K.. K.K., Ł. K., P. P. K. i A. K. S. mającej urządzoną księgę wieczystą [...] poprzez zezwolenie PGE Dystrybucja na wykonanie prac budowlano-montażowych związanych z przebudową linii napowietrznej średniego napięcia na linię kablową na warunkach szczegółowo wskazanych w prawomocnej decyzji Wójta Gminy J. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii napowietrznej.

2. ustalił, że ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości polegać będzie na:

- udzieleniu PGE Dystrybucja zezwolenia na wykonanie prac budowlano-montażowych związanych z przebudową wskazanej w pkt. 1 decyzji linii elektroenergetycznej

- ustanowieniu prawa utrzymania na nieruchomości wszelkich urządzeń przesyłowych linii oraz prowadzenia eksploatacji tej linii, w tym prawie dostępu, wejścia przechodu i przejazdu (w tym sprzętem ciężkim) osób upoważnionych przez PGE Dystrybucja, w celu dokonania czynności związanych z budową konserwacją, remontem, modernizacją, przebudową, usuwaniem awarii linii i eksploatacją kabla energetycznego średniego napięcia 15KV.

- ustanowieniu ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa bezpieczeństwa linii, w tym zakazie wnoszenia w tym pasie budynków mieszkalnych

i budowli (w odległości 1 m od projektowanego kabla SN) a także korzystania

z nieruchomości w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi kabli elektroenergetycznych ( brak możliwości nasadzeń w pasie gruntu o szerokości 1m od projektowanego kabla energetycznego).

- prawie jednorazowego wstępu na nieruchomość celem demontażu przebiegającej linii napowietrznej średniego napięcia

3. określił tzw.: strefę bezpieczeństwa na działce [...] o szerokości 1,0 m

i długości 185 m w której nie należy wznosić obiektów budowlanych oraz podejmować żadnych działań mogących spowodować uszkodzenie linii elektroenergetycznej podczas jej użytkowania.

Zakres terytorialny orzeczonego ograniczenia sposobu korzystania

z nieruchomości zaznaczony został na mapach stanowiących załącznik graficzny do niniejszej decyzji.

4. zobowiązał wykonawcę, tj.: PGE Dystrybucja do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac budowlano-montażowych zawiązanych z realizacją przedmiotowej inwestycji.

Uzasadniając decyzję wyjaśnił, że rokowania prowadzone przed złożeniem wniosku nie doprowadziły do uzyskania przez inwestora zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie prac związanych z realizacją opisanej nieruchomości.

W odwołaniu od powyższej decyzji Ł. K. (dalej strona, skarżący) zarzucił decyzji naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 124 ust. 1 u.g.n. Wniósł

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W szczególności podkreślił brak uzasadnienia co do 1 m szerokości pasa bezpieczeństwa oraz precyzyjności decyzji.

Wojewoda M. po rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] maja 2021 r., wskazaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią złożonego wniosku wraz

z załącznikami, planowana inwestycja w obrębie polegać ma na demontażu przebiegającej linii napowietrznej średniego napięcia oraz ułożeniu w ziemi kabla średniego napięcia 3xXRUHAKXSlx120mm² w rurze ochronnej SRS-160. Zakres ograniczenia określono jako pas gruntu o powierzchni [...] m² tj. [...] m (długość linii) × 1 m (szerokość pasa jaką należy zarezerwować do wybudowania urządzenia).

Organ odwoławczy przytaczając treść art. 124 u.g.n., podał, że ustawodawca umożliwia przymusowe, wbrew woli właściciela nieruchomości, ograniczenie jego uprawnień właścicielskich dla realizacji inwestycji celu publicznego, gdy podmiot ten nie wyraża na to zgody. Celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest jednak rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie, albo też którędy konkretnie będzie przebiegać, gdyż kwestie te powinny być sprecyzowane uprzednio, albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Następnie wyjaśnił, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w sposób określony w omawianym przepisie art. 124 u.g.n. możliwe jest tylko przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek:

1. planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n.,

2. ograniczenie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

3. właściciel nie wyraża zgody na realizację inwestycji na jego działce, co potwierdzają udokumentowane rokowania pomiędzy inwestorem a właścicielem.

W ocenie organu odwoławczego Starosta R. słusznie uznał, że budowa sieci elektroenergetycznej jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. PGE Dystrybucja realizuje zadanie inwestycyjne celu publicznego, polegające na przebudowie linii elektroenergetycznej średniego napięcia m.in.. na działce [...].Nadto zdaniem organu odwoławczego spełniony został także w niniejszej sprawie warunek,

o którym mowa w art. 124 ust. 3 ustawy - inwestor wykazał, iż przed złożeniem wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości podjął próby rokowań z jej współwłaścicielami w celu uzyskania zgody na wykonanie planowanych prac.

Ostatecznie nie doszło do zawarcia umowy, gdyż strony postawiły sobie warunki, których nie chciały zaakceptować. Brak porozumienia w powyższym zakresie był wystarczający do stwierdzenia, że złożenie wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 124 u.g.n. było poprzedzone etapem nieskutecznych negocjacji. Organ odwoławczy stwierdził, iż obowiązek przeprowadzenia rokowań obciąża PGE Dystrybucja, w tym dotyczy również kwestii wykazania, że prowadzone rokowania były bezskuteczne

i zakończyły się niepowodzeniem. Obie te okoliczności zostały, zdaniem organu II instancji, wykazane.

Odnosząc się do zarzutów odwołującego, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem decyzji wydawanej na podstawie art.124 u.g.n. jest udzielenie zezwolenia na wybudowanie urządzeń infrastruktury technicznej. Jest to zezwolenie o skutkach dopuszczalności czasowego zajęcia cudzej nieruchomości i posadowienia na niej tych urządzeń, które po ich wybudowaniu stają się odrębnym od gruntu przedmiotem własności przedsiębiorstwa.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, ani treść zaskarżonej decyzji, a tym bardziej treść art. 124 u.g.n., nie dają podstaw do wysnucia przypuszczenia, że to współwłaściciele obciążonej nieruchomości mają być podmiotem zobowiązanym do utrzymywania tych urządzeń przesyłowych. Urządzenia te, po ich wybudowaniu, nie są bowiem częścią składową gruntu, ale częścią majątku przedsiębiorstwa przesyłowego - PGE Dystrybucja.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił stronie odwołującej rozumienie pojęć pasa zajętości linii, pasa technicznego (inaczej eksploatacyjnego) oraz pasa ochronnego linii (pasa bezpieczeństwa). Pas zajętości linii to inaczej szerokość linii elektroenergetycznej, która w przypadku linii kablowej oznacza odległość skrajnych kabli ułożonych w ziemi.

Natomiast szerokość pasa eksploatacyjnego powinna być przyjęta w taki sposób, aby zapewnić prawidłowy, nieskrępowany dostęp dla wykonywania czynności eksploatacyjnych, tj. oględzin, niezbędnych napraw, przeglądów i konserwacji oraz do usuwania awarii. Szerokość pasa służebności nie wynika wprost z obowiązujących przepisów prawnych lub norm i występuje tu kolizja interesów właściciela linii, czyli zarządcy sieci, któremu zależy, aby szerokość tego pasa była jak najmniejsza,

i właściciela, któremu zależy zwykle na jak najszerszym pasie służebności.

Pas ochronny linii jest to natomiast pas o szerokości większej niż pas zajętości,

a więc o szerokości przekraczającej szerokość linii energetycznej. Pojęcie to uwzględnia potrzebę zachowania bezpiecznych odstępów izolacyjnych będących pod napięciem przewodów fazowych linii od innych obiektów (np. budynków, rurociągów itp.). Szerokość pasa ochronnego jest ustalana indywidualnie dla danej linii.

Szerokość pasa ograniczenia dla konkretnej linii powinna być zatem ustalona przez inwestora - przedsiębiorstwo przesyłowe, który jest najlepiej zorientowany, jaki pas gruntu jest konieczny dla prowadzenia prawidłowej eksploatacji linii. Pas ten powinien umożliwiać nieskrępowany dostęp do linii dla prowadzenia czynności eksploatacyjnych: przeglądów, pomiarów, wykonania wykopu i odłożenia ziemi

z wykopu itp. oraz uwzględniać bezpieczeństwo właściciela gruntu i ograniczenia

w korzystaniu z tego obszaru, jakie powstają w związku z posadowieniem linii.

Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że całkowita powierzchnia obszaru ograniczenia obejmuje zasadniczą strefę pod urządzeniami oraz strefę pasa technologicznego, w której obowiązują pewne ograniczenia.

W świetle dokonanych ustaleń faktycznych i prawnych organ uznał zarzuty odwołania za pozbawione podstaw, bowiem organy orzekające o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, z mocy samego przepisu art. 124 u.g.n. badają jedynie ziszczenie się przesłanek, o których mowa w tym przepisie.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w związku z przedstawionym stanem faktycznym i prawnym, decyzja Starosty nie narusza art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. jak również przepisów k.p.a.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Wojewody M. Ł. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej: naruszenie prawa materialnego art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Starosty.

Uzasadniając decyzję skarżący podkreślił, że Wojewoda nie odniósł się do większości jego zarzutów, podtrzymał swoje stanowisko w zakresie redakcji decyzji pierwszoinstancyjnej – Starosty R.. Wyjaśnił przy tym, że zdaniem Wojewody, budząca jego wątpliwości redakcja decyzji Starosty R., nie świadczy o jej wadliwości i nie wymaga merytorycznej korekty rozstrzygnięcia, a analiza użytych pojęć oparta wyłącznie na ich słownikowym znaczeniu nie znajduje uzasadnienia wobec systemowej wykładni prawa (str. 6 uzasadnienia). Jak stwierdził skarżący pierwszeństwo zawsze ma wykładnia gramatyczna, czyli dekodowanie normy prawnej w oparciu o reguły językowe, przede wszystkim zasady semantyki i syntaktyki języka.

Ponadto nie zgodził się z Wojewodą w zakresie, w jakim organ ten twierdzi, że szerokość pasa ograniczenia dla konkretnej linii powinna być ustalona przez inwestora - przedsiębiorcę przesyłowego, który jest najlepiej zorientowany, jaki pas gruntu jest konieczny dla prowadzenia prawidłowej eksploatacji linii (str. 5 zaskarżonej decyzji). Wyznaczając szerokość pasa ograniczenia Wojewoda w pierwszej kolejności winien ustalić, czy w tym zakresie obowiązują przepisy prawa, a jeśli takowych brak, powołać biegłego dla określenia szerokości tego pasa. Skarżący nie podzielił również wywodów Wojewody, że istnieje duża dowolność w określaniu szerokości pasów ograniczeń.

W jego ocenie art. 124 u.g.n. nie może być podstawą do wydania blankietowej zgody na modernizację i przebudowę linii elektroenergetycznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowana w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, prowadzi do wniosku, że skarga jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę wydania skażonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 u.g.n. Stosownie do jego treści starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji,

a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii. Tak więc okoliczność istnienia napowietrznej linii energetycznej nie może stać na przeszkodzie, aby inwestor prowadził roboty budowlane przy tej inwestycji związane z jej przebudową.

W myśl art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić

z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty

z przeprowadzonych rokowań.

Przywołany wyżej przepis reguluje kwestie związane z ograniczaniem praw do nieruchomości w związku z budową ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji m.in. energii elektrycznej. Przy czym należy mieć na uwadze, że co do zasady celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo też którędy konkretnie będzie przebiegać. Kwestie te powinny być bowiem sprecyzowane wcześniej albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma jedynie uwzględniać te wcześniejsze regulacje i rozstrzygnięcia i umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości. Decyzja ta daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym stwarza warunki do wystąpienia o pozwolenie na budowę i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża na to zgody, jak również stanowi dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Dopiero na etapie udzielenia pozwolenia na budowę organy architektoniczno-budowlane analizują techniczne możliwości zrealizowania sieci oraz tryb, formę i zakres koniecznych działań, których podjęcie będzie niezbędne do usunięcia ewentualnych przeszkód (por. E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2020 i powołane tam orzecznictwo).

Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca umożliwia przymusowo,

a więc wbrew woli właściciela nieruchomości, zrealizowanie inwestycji celu publicznego. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości określone w art. 124 ust. 1 u.g.n. możliwe jest jednak przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek:

1. planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n.,

2. ograniczenie ma być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (w jego braku z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego),

3. właściciel nie wyraża zgody na realizację inwestycji na jego działce, co potwierdzają udokumentowane rokowania pomiędzy inwestorem a właścicielem.

Co istotne, w ustawie nie wskazano dokumentów, które inwestor ma przedstawić właścicielowi gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nałożono na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Także w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie umieszczono jakichkolwiek reguł w zakresie prowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez zaproponowanie przez jedną ze stron stronie przeciwnej stosownego odszkodowania. Nie określono w ustawie momentu zakończenia rokowań. Mogą więc one być zakończone w dowolnym czasie, np. gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (zob. wyrok NSA z 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 1165/17, dostępny w na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. organ bada jedynie, czy zostały w sprawie przeprowadzone rokowania w przedmiocie zawarcia umowy umożliwiającej inwestorowi realizację inwestycji i jej utrzymanie. Nie jest natomiast przedmiotem kontroli sam tryb prowadzenia tych rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia umowy pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego.

Stwierdzić należy, że inwestycja, w związku z którą wydano przedmiotowe zezwolenie, stanowi inwestycję celu publicznego, która to przesłanka nie jest przedmiotem sporu między stronami, jak również Sąd nie powziął wątpliwości w tym zakresie.

Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa

i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów

i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W orzecznictwie wskazuje się natomiast, że realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Ma bowiem na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Mamy tu zatem do czynienia zarówno

z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja tego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 20 września 2019 r., I OSK 2713/17; z dnia 14 lutego 2019 r., I OSK 2146/18; z dnia 8 marca 2017 r., I OSK 2418/16, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc do meritum sprawy, stwierdzić należy, że we wniosku o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, wnioskujący domagał się ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości poprzez wydanie dla PGE Dystrybucja zezwolenia w celu wykonania prac budowlano – montażowych związanych z przebudową linii napowietrznej na kablową średniego napięcia 15 kV, na działce skarżącego (współwłaściciela) zgodnie z decyzjami o lokalizacji inwestycji celu publicznego (wskazując nr i daty decyzji). Do przedmiotowego wniosku załączono mapę do celów projektowych z naniesionym przebiegiem inwestycji. Jak wynika z pisma projektanta dołączonego do wniosku prace na działce [...] obejmują ułożenie kabla długości 185 m. Dodatkowo w powyższym piśmie podano, że istniejąca linia napowietrzna SN przebiegająca nad działką zostanie zdemontowana.

Z kolei z decyzji organu I instancji wynika, że Starosta ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości działki nr [...], poprzez zezwolenie PGE Dystrybucja na wykonanie prac budowlano – montażowych związanych z przebudową linii napowietrznej średniego napięcia na linię kablową na warunkach szczegółowo wskazanych w prawomocnych decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (punkt 1 decyzji). Nie wskazano w zakresie ograniczenia ani

w uzasadnieniu decyzji, że linia napowietrzna zostanie zdemontowana, a prace na działce obejmują ułożenie kabla na długości 185 m.

Racje należy więc przyznać stronie skarżącej, że decyzja Starosty jest nieprecyzyjna, bowiem nie wyjaśnia stronie do której jest skierowana zakresu prac na działce stanowiącej jej współwłasność.

W decyzji wydawanej na podstawie art. 124 u.g.n., zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, co oznacza, że musi ona wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji.

Ponadto Sąd stwierdza, że w punkcie 3 decyzji określono tzw. strefę bezpieczeństwa na działce [...] o szerokości 1,0 m i długości 185 m w której nie należy wznosić obiektów budowlanych oraz podejmować żadnych działań mogących spowodować uszkodzenie linii elektroenergetycznej. Jednocześnie w punkcie 3 decyzji widnieje zapis: zakres terytorialny ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zaznaczony został na mapach stanowiących załącznik graficzny do niniejszej decyzji.

Do decyzji Starosty dołączono jeden załącznik w postaci jednej mapy, która nie zawiera szczegółowej legendy.

Organ odwoławczy rozpoznający odwołanie wyjaśnił, że planowana inwestycja będzie polegała na demontażu przebiegającej linii napowietrznej średniego napięcia oraz ułożeniu w ziemi kabla średniego napięcia w rurze ochronnej SRS-160. Podał także, że zakres ograniczenia określono jako pas gruntu o powierzchni [...] m², tj. [...] m długość × 1 m szerokość pasa jaką należy zarezerwować do wybudowania urządzenia.

Wprawdzie do wniosku inwestora dołączono załączniki graficzne w tym fragment projektu z naniesionym przebiegiem inwestycji, to zdaniem Sądu załączona do decyzji Starosty mapa - stanowiąca załącznik do decyzji nie zawiera zakresu ograniczenia działki. Strona otrzymując decyzję powinna mieć możliwość dokładnego zapoznania się z przebiegiem linii i zakresem ograniczenia. Nie wynika z zaskarżonej decyzji ani decyzji Starosty, że skarżący otrzymał załączniki graficzne do decyzji lokalizacyjnych. Jeśli natomiast organy stoją na stanowisku, że skarżący winien otrzymać jedynie załącznik graficzny – załączony do decyzji, to powinna być czytelna legenda mapy, ze wskazanym przebiegiem linii oraz obszarem nieruchomości na którym następuje ograniczenie sposobu korzystania. Ta okoliczność skutkowała uchyleniem decyzji organów.

Mapa w postępowaniu administracyjnym, która stanowi załącznik do rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. musi jednoznacznie określać ograniczenie sposobu korzystania (zajęcia) nieruchomości. Należy uszanować prawa właściciela do udokumentowania i wyjaśnienia zakresu uszczuplenia jego własności

i przedstawić mu to obrazowo. Wymagają tego także standardy wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Racje ma również skarżący wskazując na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., w tym

w szczególności poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Starosty.

Jednocześnie Sąd nie podziela zarzutów skargi odnoszących się do szerokości pasa ograniczenia i konieczności powołania biegłego dla określenia szerokości pasa. Brak jest przepisów prawa określających szerokość pasów technologicznych, pasów ochronnych dla linii elektroenergetycznych, pasy ochronne każdorazowo wyznaczane są przez inwestora. Określenie parametrów pasa technologicznego ustawodawca świadomie pozostawił dysponentom sieci elektroenergetycznych, którzy jego szerokość i długość określają każdorazowo w zależności od indywidualnych potrzeb.

W rozpoznawanej sprawie pas technologiczny został wytyczony przez inwestora – proporcjonalnie do potrzeb zakładania i przeprowadzania oraz dalszego funkcjonowania przewodów i urządzeń w tym wykonywania prac konserwatorskich czy też prac związanych z usuwaniem awarii. Stanowisko takie wyraził NSA w wyroku z dnia 17 listopada 2020 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1184/20 i wyroku z dnia 31 maja 2017 r.

w sprawie sygn. akt I OSK 2618/16.

W związku z omówionym wyżej uchybieniem organów w zakresie załącznika graficznego, Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U.

z 2019 r. poz 2325 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty R..