Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 216/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Orzeczono o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 1714
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu
article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi J. D. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa zł 80/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu;


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] z dnia [...] mocą której uchylono decyzję Prezydenta Miasta B. odmawiającą przyznania R. J. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego i przekazano sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania nakazując mu przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego.

Postanowieniem z dnia 12 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek R. J. o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata J. D.

W dniu 28 lipca 2017 r. wspomniana pełnomocnik przeglądała akta niniejszej sprawy, z kolei dnia 31 lipca 2017 r. złożyła do Sądu pismo procesowe, w którym wniosła o oddalenie skargi. W treści tego pisma podkreśliła, że podstawowym obowiązkiem adwokata jest działanie na korzyść klienta. W tym kontekście wywiodła, iż skarżący nie posiadający wiedzy prawniczej nie ocenił w sposób prawidłowy zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., która jest w istocie dla niego korzystna, a co za tym idzie, nie udzielając poparcia dla stanowiska wyrażonego przezeń w skardze, działa na jego korzyść.

Równocześnie adwokat J. D. zażądała przyznania kosztów zastępstwa adwokackiego oświadczając, że pomoc prawna udzielona skarżącemu nie została opłacona w całości ani w części.

Wyrokiem z dnia 5 września 2017 r. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.

W dniu 16 października 2017 r. pełnomocnik strony złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wspomnianego wyroku. W treści tej opinii również zażądała przyznania kosztów zastępstwa adwokackiego, także tym razem składając oświadczenie, że pomoc prawna udzielona skarżącemu nie została opłacona w całości ani w części.

Zarządzeniem z 26 października 2017 r. sędzia sprawozdawca uznała, że powyższa opinia została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.

Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.). Jak wynika z § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnik strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano jej zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w kwocie 442,80 zł, na co składa się

- opłata za udział w postępowaniu sądowym pierwszej instancji, ustalona na podstawie § 4 ust. 1 przywołanego rozporządzenia, w kwocie 240 zł określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c niniejszego aktu wykonawczego. Przyznając to wynagrodzenie uwzględniono równocześnie argumentację, którą wnioskująca umotywowała swoje stanowisko o braku poparcia skargi;

- opłata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, ustalona na podstawie § 4 ust. 1 w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b przywołanego rozporządzenia, w kwocie 120 zł odpowiadającej 50 % opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu.

Sumę powyższych opłat, wynoszącą 360 zł podwyższono o podatek od towarów i usług, w kwocie 82,80 zł, zgodnie z § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia.

Niniejsze rozstrzygnięcie podjęto nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.