Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 501/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1,2,3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Artur Kot, Protokolant referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi [...] w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej [...] w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., w wyniku rozpatrzenia wniosku [...] "[...]" [...] w W. (dalej jako "wnioskodawca" lub "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Finansów (dalej także jako "organ odwoławczy", "Minister" lub "MF") utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. Ww. decyzjami organy odmówiły udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącej z dnia [...] stycznia 2014 r. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia Minister Finansów wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. Nr 98, poz. 267, zwana dalej "K.p.a.") oraz art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.").

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wyjaśnił, że skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., powołując się na przepisy u.d.i.p., wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie, ile obecnie wynoszą miesięczne wynagrodzenia zasadnicze:

1) łącznie sekretarzy stanu;

2) łącznie podsekretarzy stanu;

3) łącznie dyrektorów departamentów;

4) łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, zastępców dyrektorów departamentów, z podaniem ich liczby;

5) łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, naczelników wydziałów, z podaniem ich liczby;

6) łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, radców ministra, z podaniem ich liczby,

7) łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, radców prawnych, z podaniem ich liczby.

Wnioskodawca pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. został poinformowany, że odpowiedź na pytanie w zakresie punktów 1, 2 (w części dotyczącej sekretarzy stanu i podsekretarzy stanu) została przekazana w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. Natomiast w pozostałym zakresie objętym żądaniem wnioskodawcy, tj. w zakresie pkt 3, 4, 5, 6, 7 wniosku Minister nie posiada informacji, o które wnosi skarżąca. Wnioskodawca w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., został poinformowany, że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną i wezwany do wykazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, że uzyskanie żądanej przez niego informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. stwierdził, że żądane informacje o udostępnienie których wniósł są dostępne w systemie informatycznym bez żmudnych poszukiwań z uwagi na posiadany przez MF system kadrowo-płacowy, ponadto żądanie wykazania istotnego interesu publicznego jest nieuprawnione. Zdaniem wnioskodawcy nie stanowi informacji przetworzonej zebranie prostych informacji w postaci łącznych wynagrodzeń. Wskazał na ogólnikowość argumentacji w zakresie czynności jakie należałoby podjąć celem udostępnienia informacji, co uniemożliwia ocenę czy wnioskowana informacja jest w istocie informacją przetworzoną. Żądanie wykazania istotnego interesu publicznego uznał za nieuprawnione.

W ocenie organu wnioskodawca w swojej odpowiedzi na wezwanie, udzielonej pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. nie wykazał istotnego interesu publicznego w pozyskiwaniu żądanych informacji. Wobec powyższego, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Minister Finansów odmówił udostępnienia żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej przetworzonej określonej w pkt 3, 4, 5, 6, 7 powyższego wniosku, tj. obecnego miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego:

-) łącznie dyrektorów departamentów;

-) łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, zastępców dyrektorów departamentów, z podaniem ich liczby;

-) łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, naczelników wydziałów, z podaniem ich liczby;

-) łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, radców ministra, z podaniem ich liczby,

-) łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, radców prawnych, z podaniem ich liczby.

W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż organ nie dysponował gotową informacją w zakresie żądanym przez wnioskodawcę, nadto w celu przygotowania odpowiedzi konieczne będzie sporządzenie zestawienia wynagrodzeń zasadniczych pracowników Ministerstwa Finansów zatrudnionych na poszczególnych stanowiskach, o których mowa we wniosku (w tym podaniem liczby osób), analiza danych uwzględniająca m.in. status zatrudnienia i absencje wybranych osób oraz weryfikacja danych pod kątem zgodności z dokumentacją zawartą w aktach osobowych pracowników, a w dalszej kolejności podsumowanie wynagrodzeń zasadniczych oraz zredagowanie otrzymanych informacji. Również w ocenie Ministra w przedmiotowej sprawie brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego dla udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej przetworzonej.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wniosła o uchylenie tej decyzji w całości. Postawiła jej zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 61 ust. 1 - 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine K.p.a. Podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie podniosła, że żądanie przez organ wykazania istotnego interesu publicznego było nieuprawnione. Zdaniem skarżącej organ naruszył podstawowe zasady K.p.a oraz prawo do informacji publicznej.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. MF utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. Wszystkie zarzuty skarżącej uznał za niezasadne. Przywołując treść art. 3 u.d.i.p. zauważył, że przepisy tej ustawy nie zawierają definicji legalnej informacji publicznej przetworzonej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołał się na opinie doktryny w tym zakresie i poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Na tej podstawie wywiódł, że informacja przetworzona to taka informacja, która musi zostać "specjalnie" przygotowana dla wnioskodawcy, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Organ stwierdził, że w zakresie wnioskowanych informacji, nie dysponuje gotową informacją dotyczącą wniosku. Realizacja zawartego we wniosku żądania wiązałaby się z potrzebą przeprowadzenia szeregu czynności, m.in. dokonania głębokiej analizy dokumentów, sporządzenia zestawień danych, odpowiedniego zestawienia informacji i samodzielnego ich zredagowania, zaangażowania określonych środków osobowych oraz czasu.

Zabiegi te czynią zdaniem organu odwoławczego żądane informacje – informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego. Minister zwrócił uwagę, iż skarżąca nie wykazała istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, a organ po zbadaniu sprawy, również nie dopatrzył się istnienia takiego interesu.

Konieczne byłoby dokonanie wyodrębnienia informacji niezbędnych do przekazania poprzez przegląd materiałów źródłowych w których są zawarte, na dzień złożenia wniosku żądana informacja nie istnieje. Wymienione czynności podejmowane w tym zakresie wskazują na proces tworzenia nowej informacji, a więc informacji przetworzonej. Minister wskazał, że obsługujące kadry i płace systemy informatyczne Ministerstwa Finansów nie pozwalają na wytworzenie w sposób prosty żądanej przez wnioskodawcę informacji.

Minister zwrócił uwagę, że nie jest możliwe pobranie wprost z systemu kadrowo-płacowego [...] informacji, o których mowa w pkt 3-7 wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. Ponadto program kadrowo-płacowy [...] jest wykorzystywany w Ministerstwie Finansów pomocniczo, zaś wszystkie uzyskiwane w ten sposób informacje muszą zostać przeanalizowane, zweryfikowane z dokumentacją źródłową, a następnie opracowane. Przetworzenie informacji wiąże się z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Minister zauważył, iż wnioskodawca nie wykazał w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje, dotyczące obecnych, miesięcznych wynagrodzeń zasadniczych łącznie na poszczególnych stanowiskach: dyrektor departamentu, zastępca dyrektora departamentu, naczelnik wydziału, radca ministra, radca prawny (ze wskazaniem dla stanowisk od zastępcy dyrektora do radcy prawnego departamentu/biura oraz liczby osób), dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej oraz że przekazanie takiej informacji może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności.

Zdaniem Ministra Finansów, żądane informacje stanowią w świetle powyższego informacje publiczne przetworzone, do których udzielenia niezbędne jest wykazanie spełnienia przesłanki interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Skarżąca spełnienia takiej przesłanki nie wykazała. Wobec faktu, że żądanie skarżącej dotyczy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, a nie wykazała ona istnienia przesłanek, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a organ również nie dopatrzył się istnienia takiego interesu, brak jest podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] października 2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, wystąpiła o nakazanie organowi udostępnienia żądanej informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca postawiła zarzuty naruszenia przepisów:

1) art. 7 i art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1, ust. 2, ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP,

2) art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 10 ust. 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p.,

3) art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o finansach publicznych,

4) art. 6, art. 7, art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine K.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. oraz art. 140 K.p.a.

Uzasadniając skargę jej autor w pierwszej kolejności wskazał, że organ odmówił udostępnienia wnioskowanych informacji bowiem musiałby dokonać bliżej nieokreślonych analiz, zestawień, wyciągów. Twierdzenia organu przeczą zdrowemu rozsądkowi. W ocenie skarżącego, ustalenie kto, jakie otrzymał wynagrodzenie nie powinno stwarzać trudności. Organ powinien posiadać sposób ustalania takich wynagrodzeń. Inaczej należałoby przyjąć, że w ramach struktury Ministerstwa Finansów nie ma istniejącej informacji kto i ile otrzymał wynagrodzenia. Skarżący nie przyjmuje do wiadomości, że problemem jest brak możliwości wygenerowania wnioskowanych informacji z systemów informatycznych. Organ w uzasadnieniu decyzji zupełnie się do tego nie odniósł, a część poświęcona uzasadnieniu faktycznemu sprawy jest tak lakoniczna, że trudno ustalić jakie to informacje proste organ musi przetworzyć i w jaki sposób.

Zdaniem skarżącej ograniczenie wiedzy o wydatkach publicznych w ramach funkcjonowania organu zasługuje na szczególne napiętnowanie. W takim przypadku to organ winien wykazać w kontekście stanu faktycznego, że po stronie wnioskującej osoby nie istnieje szczególny interes publiczny. Konieczność wyszukania określonych kwot nie powoduje zakwalifikowania informacji publicznej jako informacji przetworzonej. Przyjęcie stanowiska, że kwoty wypłacane przez organ władzy publicznej stanowią informację publiczną przetworzoną prowadziłoby do wypaczenia idei prawa do informacji. Przepisy ustawy o finansach publicznych przesądzają w zasadzie o jawności gospodarki finansowej w sferze publicznej, czyniąc jako jedną z najważniejszych zasad w demokracji jawność gospodarki finansowej.

W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i wystąpił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy

nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). Dodać warto, że stosownie do art. 134 § 1 tej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi

oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że informacje, o których mowa w zaskarżonej decyzji, są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 i art. 4 u.d.i.p. Skarżąca wystąpiła o udostępnienie przez Ministra Finansów informacji publicznych dotyczących wynagrodzenia zasadniczego łącznie dyrektorów departamentów; łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, zastępców dyrektorów departamentów, z podaniem ich liczby; łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, naczelników wydziałów, z podaniem ich liczby; łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, radców ministra, z podaniem ich liczby; łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, radców prawnych, z podaniem ich liczby.

Istota sporu dotyczy zaś charakteru żądanych informacji, tj. czy są to informacje proste, czy też przetworzone. Charakter tych informacji może mieć bowiem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w przypadku uznania ich za informacje przetworzone, wymagane jest od wnioskodawcy wykazanie istnienia po jego stronie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Minister Finansów odmówił skarżącej udzielenia żądanych informacji publicznych, gdyż uznał, że stanowią one w całości informacje publiczne przetworzone. Skarżąca nie wykazała zaś spełnienia przesłanki interesu publicznego, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wystąpienia takiej przesłanki nie dopatrzył się także organ działając z urzędu. Natomiast zdaniem skarżącej, wystąpiła ona z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznych prostych.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zaś, z jakich względów MF przyjął, że skarżąca wystąpiła o udostępnienie informacji publicznych przetworzonych. Organ nie wskazał bowiem na jakiej podstawie potraktował ww. informacje za informacje przetworzone.

Prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 powołanej ustawy. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie z art. 16 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1), do których stosuje się przepisy K.p.a., z zastrzeżeniem przewidzianym w przepisach art. 16 ust. 2 u.d.i.p.

W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Wystąpiła zatem konieczność wyeliminowania tych aktów z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Minister Finansów nie wykazał bowiem w wyczerpujący i przekonywujący sposób, że informacje publiczne, o których mowa w jego decyzjach, mają charakter informacji przetworzonych, a nie informacji prostych. Sąd nie podziela stanowiska Ministra Finansów, że w świetle jego wyjaśnień charakter przetworzony ma informacja publiczna dotycząca wynagrodzenia zasadniczego łącznie dyrektorów departamentów; łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, zastępców dyrektorów departamentów, z podaniem ich liczby; łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, naczelników wydziałów, z podaniem ich liczby; łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, radców ministra, z podaniem ich liczby; łącznie, w każdym wymienionym z nazwy departamencie lub biurze, radców prawnych, z podaniem ich liczby.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Powyższe zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane

z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego (zob. wyrok WSA w Szczecinie

z 10 stycznia 2013 r., II SAB/Sz 51/12; Lex nr 1254775).

W realiach niniejszej sprawy Minister Finansów nie wykazał jednak w wyczerpujący i przekonywujący sposób, że wymaga zaangażowania dodatkowych sił i środków udzielenie informacji publicznej dotyczącej miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego łącznie osób wymienionych we wniosku. Organ uzasadniając zakwalifikowanie żądanych informacji jako informacji przetworzonych, wskazywał na takie niezbędne dla jej wytworzenia czynności jak: potrzeba przeprowadzenia analiz, zestawień, wyciągów, dokonanie wyodrębnienia informacji niezbędnych do przekazania poprzez przegląd materiałów źródłowych w których są zawarte, znaczna ilość informacji prostych która spowodowałaby znaczne zaangażowanie po stronie organu środków i zasobów koniecznych dla jego prawidłowego funkcjonowania.

W ocenie Sądu organ jedynie bardzo ogólnikowo, wręcz szablonowo uzasadnił dlaczego uważa żądane przez skarżącą informacje publiczne za informacje przetworzone. Przede wszystkim zaś organ nie wyjaśnił w wyczerpujący sposób jakie to konkretne analizy, zestawienia czy wyciągi musi przeprowadzić aby udzielić żądanej informacji. Argumentacja organu co wynika z uzasadnienia, czyni żądane informacje informacjami przetworzonymi, nie mniej powyższa argumentacja nie może zostać uznana za wystarczającą. Jest to tym bardziej uzasadnione, że jak podkreśla się w orzecznictwie, czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne lub biurowe, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać obowiązanych podmiotów z tego obowiązku (por. wyrok WSA w Opolu z 13 stycznia 2005 r., II SAB/Op 14/04, publ. /w:/ I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Dostęp do informacji publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych, LexisNexis 2007, s. 44) bowiem są to zwykłe czynności techniczne związane z rozpatrywaniem danego wniosku.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej co do możliwości systemu [...] organ stwierdza, że opisane przez skarżącą możliwości systemu zawierają wyrwane z kontekstu zdania, a znajomość tego systemu tylko z dokumentacji nie jest wystarczająca do poznania faktycznych możliwości systemu i określenia złożoności pozyskania danych w żądanym układzie. Nie wskazuje jednak, jakie są faktyczne możliwości tego systemu, nie uzasadnia w żaden sposób, że z systemu tego wynika brak możliwości uzyskania informacji żądanych przez skarżącą.

Zauważyć również należy, że z przepisów u.d.i.p. wynika jednoznacznie, iż wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej nie musi wiedzieć na etapie składania wniosku, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a zatem w momencie formułowania i kierowania wniosku nie jest zobligowany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Podkreślić należy, że przesłanka materialnoprawna "szczególnej istotności" niewątpliwie determinuje tryb postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Funkcjonalna wykładnia normy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. bezspornie nie pozwala na obciążenie strony wnioskującej o informację obowiązkiem wykazywania już na poziomie złożonego wniosku, że żądanie w nim zawarte dotyczy informacji szczególnie istotnej dla interesu publicznego. Obciążony takim obowiązkiem jest przede wszystkim podmiot dysponujący informacją i to on musi dokonać takiej kwalifikacji z chwilą otrzymania wniosku, ewentualnie po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia argumentacji w nim przedstawionej. Do organu należy nadto szczegółowe uzasadnienie braku istnienia tej przesłanki w decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej winien bowiem zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazał. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego (patrz - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1015/12, dostępny w internetowej bazie orzeczeń).

Tymczasem organ nie wykazał w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć w wystarczający i przekonywujący sposób, że sam zbadał przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Utrzymując w mocy swoją decyzję stwierdził jedynie, że wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, a organ po zbadaniu sprawy również nie dopatrzył się takiego interesu, wobec czego brak jest podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej przetworzonej. Organ nie podjął więc w tym zakresie wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy, nie zebrał i nie rozpatrzył w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego, naruszając tym samym art. 7 i art. 77 K.p.a. Takie stwierdzenia organu uznać też należy za dowolne, a jako takie naruszające art. 80 K.p.a. Dlatego też, uzasadnienia decyzji organu również w tym zakresie nie spełniają wymogów wskazanych w art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę Minister Finansów obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu, w szczególności co do rozumienia pojęcia informacji przetworzonej w kontekście informacji żądanych w sprawie niniejszej. W szczególności Minister Finansów będzie zobowiązany przyjąć, że w odniesieniu do informacji przechowywanych w zbiorach informatycznych nie można uznać za informacje przetworzone takich, które są możliwe do uzyskania w postaci zbiorczych danych, zestawień, wyników, przy uwzględnieniu zwykłej, przewidzianej instrukcją użytkowania, funkcjonalności stosownych systemów oprogramowania, ze stanowiska o najwyższych uprawnieniach dostępu do systemu. Organ powinien też mieć na uwadze, że nawet w przypadku, gdy niektóre z żądanych informacji mogą być uznane za informacje przetworzone, to nie zwalnia to organu z udostępnienia tych spośród wnioskowanych, które charakteru informacji przetworzonych nie mają. W przypadku wskazywania w odniesieniu do informacji przetworzonych na interes publiczny skarżącej w ich uzyskaniu, organ rozważy również i tę argumentację.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres, w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 p.p.s.a. (pkt 2). O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony przez skarżącą wpis stały od skargi [...] zł