Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 513/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia 28 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 sierpnia 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził u A. S. chorobę zawodową - alergiczne kontaktowe zapalenie skóry rąk.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "A" Spółkę z o.o. w Ch. decyzją z dnia 28 września 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zarówno karta oceny narażenia zawodowego jak i orzeczenie lekarskie zostały sporządzone przez uprawnione do tego jednostki. A. S. pracowała od 1990 do 2000 r. bez narażenia na czynniki o działaniu uczulającym, zaś od 2002 r. zatrudniona jest w skarżącej spółce w narażeniu na alergeny. Jednostka orzecznicza ustaliła etiologię zawodową choroby na podstawie dodatnich wyników testów na alergeny zawodowe tj. siarczan niklawy i chlorek kobaltu, dodatniego testu reekspozycji zawodowej, stwierdzenia klinicznych objawów rozpoznanego schorzenia, które nie występowały przed podjęciem pracy zawodowej. Kłopoty ze zdrowiem pojawiły się u badanej 2 lata po rozpoczęciu pracy w Spółce, z wyraźnym nasileniem podczas pracy i reemisją, gdy nie pracowała. Organ wskazał, że przypadek A. S. należy rozpatrywać indywidualnie, a powszechne występowanie alergenów w środowisku domowym ma niewielkie znaczenie, bowiem nie występowały u niej zmiany alergiczne przed podjęciem pracy w skarżącej Spółce. Wskazał, że w przypadku chorób alergicznych nie ma konieczności przeprowadzania badań w środowisku pracy, wystarczy stwierdzić kontakt z czynnikiem o działaniu uczulającym w czasie pracy.

"A" Spółka z o. o. w Ch. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie.

Skarżąca zarzuciła, że dwa lata po podjęciu pracy u skarżącej A. S. zaczęła leczenie, co nie oznacza, że wówczas dopiero wystąpiło u niej uczulenie, a ponadto żadne okoliczności nie wskazują na to, że alergia ustępuje gdy A. S. nie pracuje.

Zdaniem skarżącej spółki A. S. ma kontakt z alergenami powodującymi uczulenie częściej w domu niż w pracy. Ponadto tylko u A. S. wystąpiły objawy choroby, a zatrudnionych jest prawie 300 kobiet. Uczulenie powinno u pani S. wystąpić od początku jej pracy, a nie dopiero po 2 latach. Organy nie przeprowadziły badań na potwierdzenie stanu poprzedzającego wystąpienie uczulenia. Pani S. nie pracuje w skarżącej Spółce od 2007 r., a nie przeprowadzono żadnych badań, jaki jest aktualny stan jej zdrowia.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W mysi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie w sprawie choroby zawodowej ma na celu ustalenie, czy osoba, która cierpi na jakieś schorzenie, cierpi na chorobę zawodową. Wykaz chorób zawodowych stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 105, poz. 869), które weszło w życie z dniem 3 lipca 2009 r.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w 2007 r. Należy wobec tego mieć na uwadze, że § 11 ust. 1 tegoż rozporządzenia stanowi, że do postępowań w sprawie (...) chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia , stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Wydane w sprawie orzeczenie lekarskie stwierdza, że A. S. cierpi na alergiczne kontaktowe zapalenie skóry rąk. Cierpi ona, co jest niesporne, na schorzenie, które jest wymienione w wykazie chorób zawodowych. Organy, wbrew zarzutom skargi, w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy. W toku postępowania ustalono, że A. S. nie cierpiała na stwierdzoną u niej chorobę przed podjęciem pracy w skarżącej spółce, a podczas pracy w niej miała niewątpliwy kontakt z materiałami uczulającymi. Po wykryciu pierwszych objawów alergii została przeniesiona na inne stanowisko pracy i wyposażona w bawełniane rękawiczki.

W sposób prawidłowy ustalone zostało, że A. S. pracowała w skarżącej Spółce w narażeniu zawodowym. Pierwsze zmiany na skórze wystąpiły u chorej po dwóch latach pracy. Środkiem narażenia i uczulenia były narzędzia krawieckie, części maszyn, materiały tapicerskie, w skład których wchodzą nikiel oraz kobalt. Wykonane testy na alergeny zawodowe były dodatnie.

Tak więc zarzut, że choroba ma etiologię pozazawodową i wynika z kontaktów z urządzeniami domowymi jest bezzasadny. O zawodowej etiologii choroby świadczy też fakt reemisji w okresach, gdy A. S. nie pracowała zawodowo, np. w weekendy, kiedy to najczęściej wykonuje się różnorodne prace domowe. Skoro więc ustalono, że podczas przerw w pracy zawodowej następowała reemisja, nie było podstaw do ustalania aktualnego stanu zdrowia A. S., która już nie pracuje w skarżącej Spółce. Zarzut, że tylko u tej jednej pracownicy stwierdzono uczulenie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem istotny jest fakt zachorowania A. S., a nie brak zachorowań u innych osób. Zarzut, że nie przeprowadzono żadnych badań w celu ustalenia stanu A. S. przed wystąpieniem u niej uczulenia jest chybiony, bowiem w toku postępowania dotyczącego choroby zawodowej nie przeprowadza się tego rodzaju badań, a ponadto orzeczenie lekarskie wydawane w sprawie wydawane jest na podstawie całej dostępnej dokumentacji lekarskiej.

Mając powyższe na względzie Sąd, nie podzielając zarzutów skargi i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.