Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 348/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 154 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: asystent sędziego Grzegorz Dubaniowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2022 r. sprawy ze skargi Y. K. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 193/21 I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 100 zł (sto złotych); II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 10 marca 2022 r. Y. K. (dalej skarżący) zwrócił się o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny oraz przyznanie od organu na jego rzecz kosztów postępowania w kwocie 697 zł z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 193/21.

W przywołanym wyroku Sąd: I. stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdził, że bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznał od Wojewody na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 1200 zł; V. zasądził od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wskazany wyrok uprawomocnił się dnia 31 grudnia 2021 r. i został, wraz z aktami administracyjnymi, doręczony Wojewodzie w dniu 20 stycznia 2022 r.

Sprawa skarżącego została załatwiona przez Wojewodę decyzją datowaną na 6 kwietnia 2022 r.

Pismami z dnia 24 stycznia 2022 r., a następnie 18 lutego 2022 r. skarżąca wezwała Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia jej sprawy.

Pismem z dnia 25 stycznia 2022 r. Wojewoda zwraca się do Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o informacje przewidziane ustawą u cudzoziemcach.

Odpowiedź od organu Policji wpływa do Wojewody dnia 18 lutego 2022 r.

W aktach administracyjnych znajduje się pismo z dnia 26 stycznia 2022 r., w którym Inspektor DUW prosi skarżącego o stosowny nr konta bankowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu skarga na niewykonanie wyroku jest przedwczesna, bowiem wezwania do wykonania wyroku wpłynęły do organu jeszcze przed zaistnieniem stanu niewykonania wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Podstawy prawne i zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., która w art. 175 sytuuje sądy administracyjne w systemie wymiaru sprawiedliwości, a poprzez art. 184 nakazuje sądom administracyjnym, w zakresie określonym w ustawie, sprawować kontrolę działalności administracji publicznej. Ustawą, o której mowa w Konstytucji jest przede wszystkim ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej także jako p. p. s. a.). Jak stanowi art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 ustawy p. p. s. a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg na, między innymi, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.

Podstawę prawną do oceny wniesionej skargi stanowi art. 154§1 ustawy p. p. s. a. w następującym brzmieniu: w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W §3 powołanego wyżej przepisu stanowi się, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.

Skarga została uwzględniona ponieważ zaistniały przesłanki wskazane w przepisie art. 154 p. p. s. a.

Mianowicie, skoro prawomocny wyrok dotarł do Wojewody w dniu 20 stycznia 2022 r., to zgodnie z jego treścią, 30 –dniowy termin wykonania orzeczenia Sądu upłynął dnia 19 lutego 2022 r. Tym samym w dniu wniesienia skargi, czyli dnia 10 marca 2022 r., wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uwzględniający skargę na bezczynność, o sygn. II SAB/Wr 193/21, nie był jeszcze wykonany.

Uprzednie, pisemne wezwaniu organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, którego wymaga przepis, zmaterializowało się poprzez dwa, wskazane wyżej pisma skarżącego wzywające Wojewodę do załatwienia sprawy. Uprzednie, zgodnie ze regułami znaczeniowym języka polskiego, to takie, które miało miejsce wcześniej, przed czymś. W ocenie Sądu, jeżeli ustawodawca stanowi o uprzednim wezwaniu, to chodzi o uprzedniość względem wniesienia skargi. Innymi słowy, wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy musi poprzedzać skargę sądową. Temu warunkowi skarżący zadośćuczynił, co przynosi wypełnienie kolejnej przesłanki umożliwiającej wniesienie skargi w przedmiotowej sprawie. Nie jest uzasadniona interpretacja, że wezwanie do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy można wystosować dopiero po zaistnieniu stanu niewykonania wyroku ponieważ nie znajduje ona potwierdzenia w literalnym, dosłownym brzmieniu przepisu art. 154 § 1 p. p. s. a.

Wezwanie do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy nastąpiło w formie pisemnej, co uwidaczniają akta sprawy, a tym samym ziszczona zostaje kolejna przesłanka dla wniesienia skargi sądowej.

W takim stanie rzeczy Sąd przyjmując skargę dostrzegł, że zarzut niewykonania wyroku jest zasadny, co potwierdza wskazana wyżej chronologia zdarzeń w sprawie, i czego zresztą nie kwestionuje Wojewoda w odpowiedzi na skargę.

W konsekwencji Sąd uwzględnił skargę oraz żądanie skarżącego, i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 zł. Wziął przy tym pod uwagę, że organ zaraz po otrzymaniu akt sprawy podjął działania w celu jej załatwienia, i finalnie zrealizował wyrok, czego dowodem jest obecna w aktach decyzja. Oprócz tego Sąd nie potraktował bezczynności organu w wykonaniu wyroku jako jaskrawej, bardzo znacznej, co sprawiło, że nie orzeczono o rażącym naruszeniu prawa.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p. p. s. a. w związku z art. 205 §1 p. p. s. a. zasądzając kwotę 697 zł, na która składa się wpis od skargi (200 zł), koszty zastępstwa (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).