Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 327/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 272, art. 282
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2021 r. sprawy ze skarg M.P. – G. i J.P. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2020 r. sygn. I SA/Rz 687/20 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok oddala skargi.


UZASADNIENIE

Skarżący: J. P. i M. P. wystąpili ze skargą o wznowienie postepowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem z 3 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Rz 687/20, ponowne rozpatrzenie swojej sprawy i uchylenie zapadłego w niej wyroku.

Skarżący oparli swoją skargę na podstawie art. 272 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.), uzasadniając ją tym, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19 orzekł o niezgodności z Konstytucją RP aktu prawnego będącego podstawą wydania wyroku w ich sprawie. Stwierdził bowiem, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 – dalej zwanej u.p.o.l.) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W przedmiotowej sprawie Burmistrz [...] przeprowadził postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata: 2015 i 2016, które zakończył decyzjami skierowanymi do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości: M. i M. M., R. i M., J., J. P. i M. P. oraz J. H.

Decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...], ustalił podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 793 zł, za okres od 1 lipca do 31 grudnia, od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 1 571 m2, według stawki 0,84 zł/m2 (659,82 zł) oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 13 353,50 zł według stawki 2% (133,54 zł). Decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] ustalił natomiast zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 793 zł, za okres od 1 stycznia do 30 czerwca, od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, o pow. 1 571 m2,według stawki 0,84 zł/ m2 (659,82 zł) oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 13 353,50 zł według stawki 2% (133,54 zł).

Z ustaleń faktycznych organu I instancji wynikało, że 29 czerwca 2015 r. "A" sp. z o.o. w R. sprzedało M. i M. M. cały swój dotychczasowy udział (wynoszący 4/8 części) w nieruchomościach oznaczonych nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (łączna powierzchnia – 1 571 m2) położonych w N. M. M. nabył ww. nieruchomości z przeznaczeniem na prowadzoną działalność gospodarczą pod firmą: "B" M. M. Pozostałe udziały w nieruchomościach przysługiwały: R. i M. J. (udział wynoszący 1/8), J. P. (udział 3/16), M. P.(udział 1/16) oraz J. H. (udział 1/8).

Do czerwca 2015 r. włącznie, zobowiązanie w podatku od nieruchomości podlegało zasadom samoobliczenia przez podatników i składania deklaracji podatkowych przez wszystkich współwłaścicieli, także przez osoby fizyczne, stosownie do art. 6 ust. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Od momentu ww. transakcji sprzedaży zasada ta przestała obowiązywać. Podatek od osób fizycznych podlegał ustaleniu w drodze decyzji organu podatkowego, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 ustawy), czyli od początku lipca do końca 2015 r. Stanowiące przedmiot opodatkowania działki sklasyfikowane były jako użytki rolne - grunty orne R lllb, pastwiska Ps lll i Ps lV. Na działkach tych ww. spółka prowadziła działalność gospodarczą - budowę domów jednorodzinnych. Wyodrębniono z nich drogi wewnętrzne (budowlę, o wartości początkowej przyjętej dla celów amortyzacji przez M. M. w kwocie 13 353,50 zł), w których wykonano infrastrukturę wod-kan.

Zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej, zdaniem organu, oznacza jego wyłączenie z produkcji rolnej, poprzez czynności faktyczne. Ww. nieruchomości, pomimo że w ewidencji gruntów nadal sklasyfikowane są jako użytki rolne, zostały zajęte na działalność gospodarczą inną niż rolnicza i były w posiadaniu przedsiębiorcy. Podlegały zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołań R. J. i M. J., J. P. i M. P., decyzjami z [...] lipca 2020 r. utrzymało decyzje organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że odwołujący się zarzucili, że organ I instancji wadliwie przyjął, że sporne nieruchomości są zajęte i związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Działki te były związane z działkami zabudowanymi budynkami mieszkaniowymi, są związane z budownictwem mieszkaniowym. Ich współwłaścicielem jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą i znajduje się na nich budowla, ale nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem według najwyższej stawki, ponieważ do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych i gruntów związanych z tymi budynkami. Grunt i znajdująca się nim droga służy zaspokajaniu potrzeb ogółu mieszkańców. Zapewnia niezbędną obsługę budynku i mieszkańców w zakresie właściwego skomunikowania, zabezpieczenia porządku, rekreacji oraz zaspokajaniu potrzeb związanych z korzystaniem z budynku. Budowla - droga, nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, a sam fakt ujęcia jej w ewidencji środków trwałych przedsiębiorcy nie rodzi obowiązku w podatku od nieruchomości według wyższych stawek.

W ocenie organu II instancji odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Jego zdaniem, mając na względzie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, za grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty i budynki, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ponadto opodatkowaniu podatkiem rolnym nie podlegały grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Tymczasem M. M. był przedsiębiorcą i posiadał sporne grunty, zaś grunt pod sporną drogą był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej z uwagi na jej utwardzenie oraz poprowadzenie w niej infrastruktury. Na działce usytuowano linowy obiekt budowlany - drogę, będącą budowlą związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sporne działki były w 2015 r. i 2016 r. zajęte na prowadzenie działalności w związku z istniejącą na nich budowlą, a utwardzenia nie stwierdzono tylko na części działki prowadzącej do działek [...], [...], [...] i [...].

Budowla ta była środkiem trwałym podlegającym amortyzacji dla celów podatku dochodowego i była w posiadaniu przedsiębiorcy. Opodatkowanie działek rolnych nastąpiło w związku z ustaleniem ich "zajęcia" na działalność gospodarczą. Poza tym gruntów pełniących funkcje drogi nie można uznać jako związanych wyłącznie z budynkami mieszkalnymi. Burmistrz [...] przeprowadził postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2015 i 2016, które zakończył decyzjami wymiarowymi skierowanymi do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości: M. i M. M., R. i M., J., J. P. i M. P.oraz J. H.

Sąd, oddalając wyrokiem z 3 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Rz 687/20, skargi na opisane wyżej decyzje ostateczne, nie stwierdził podstaw do zakwestionowania ich legalności.

W wyroku zaznaczono, że w trakcie postępowania organy przeprowadziły oględziny zakwalifikowanej następnie jako budowla - drogi i wykazały jej cechy, które w ich ocenie przemawiają za koniecznością uznania je za budowlę w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 upoi. Wskazały, ze składa się na nią wywieziony, rozłożony i utwardzony kamień, który utwardza szlak drożny, jak także wskazały, że po obu stronach szlaku założono krawężniki uniemożliwiające poszerzanie się rozłożonego materiału utwardzającego. Z czynności oględzin sporządzano protokół i wykonano zdjęcia. Z dowodów tych wynika, że na przedmiotowych działkach istotnie została zbudowana droga tworząca pas ruchu po którym mogą poruszać się pojazdy, jak także został on wyodrębniony na swoim przebiegu do poszczególnych posesji. Sąd stwierdził, że takie wyodrębnienie w przestrzeni i utwardzenie części jezdnej drogi stanowi, że jest ona budowlą, w rozumieniu powołanego wyżej przepisu.

Z tych względów sąd uznał, że stworzony obiekt może podlegać opodatkowaniu jako budowla drogi w rozumieniu powyżej wskazanych przepisów. Znajduje się on w posiadaniu przedsiębiorców, z których jeden włączył go do ewidencji środków trwałych. Stąd też będzie ona podlegała opodatkowaniu jako związana z działalnością gospodarczą. Zarówno grunt, jak i droga podlegać będą opodatkowaniu stawką podatku właściwego dla obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wskazanych w przepisach art.5 ust.1 pkt 1 lit a upoi oraz 5 ust.1 pkt 3 upoi. Grunt z uwagi na jego zajęcie do prowadzenia działalności gospodarczej, zaś budowla jako związana z prowadzeniem takiej działalności.

Sąd podkreślił ponadto, że nie może budzić wątpliwości to, że w takiej sytuacji, w której nieruchomość stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. (art. 3 ust. 4 upoi). Wydana decyzja musi obejmować wszystkich współwłaścicieli, jednakże może zostać zastosowana jedna stawka podatku wobec wszystkich. Nie jest dopuszczalna sytuacja, w której zastosowano by inna stawkę wobec przedsiębiorców, a inną wobec pozostałych współwłaścicieli. Wynika to z tego, że przedmiot opodatkowania albo jest zajęty na potrzeby działalności gospodarczej albo nie. Tak samo albo jest w posiadaniu przedsiębiorcy albo nie. Nie można odnieść tego określenia do części nieruchomości bądź udziału w niej. Jedna stawka musi być zastosowana nawet sytuacji, gdy oznaczać to będzie konieczność zapłaty podatku według wyższej stawki przez osoby nie będące przedsiębiorcami.

W omawianym zakresie Sąd podkreślił, że gdy nieruchomość jest we współwłasności, decydujące znaczenie dla określenia wysokości stawki podatku musi mieć faktyczne powiązanie nieruchomości z prowadzona działalnością gospodarczą.

Sąd odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przepis art. 1aust.1 pkt 3 upol w związku z art. 5 ust.1 pkt 1 lit a u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką do zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie takiej działalności przez osobę będącą jego współwłaścicielem jest niezgodny z art. 2 w zw. Z art. 64 ust.1 i 2 oraz 84 Konstytucji.

Orzeczenie to zapadło w stanie faktycznym, gdzie współwłaścicielami gruntu byli małżonkowie, z których tylko jeden był przedsiębiorcą, zaś grunt został zakupiony do majątku prywatnego i nie był w żaden sposób powiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą. W takim przypadku przy istniejącej współwłasności, zgodnie z regułami wykładni prokonstytucyjnej, nie może być on opodatkowany stawką przewidzianą dla działalności gospodarczej. Jednocześnie jednak w uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że: "Jeżeli osoba fizyczna współposiada nieruchomość, która wchodzi w skład przedsiębiorstwa innego współposiadacza, to osoba taka jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce. O tym, że nieruchomość taka wchodzi w skład przedsiębiorstwa świadczy np.: wprowadzenie jej do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i rozpoznawanie wydatków na jej utrzymanie jako kosztów uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, treść aktu notarialnego, źródła sfinansowania zakupu".

Jeżeli więc nieruchomość stanowi współwłasność kilku osób, będących i niebędących przedsiębiorcami, to wówczas fakt włączenia jej do przedsiębiorstwa jednej z nich powoduje obowiązek zapłaty podatku według stawki najwyższej solidarnie przez wszystkich.

Sąd stwierdził, że taka też sytuacja zaistniała w rozpoznawanej przez niego sprawie. Jeden ze współwłaścicieli wprowadził bowiem budowlę w postaci drogi do ewidencji środków trwałych, co jest równoznaczne z wprowadzeniem jej do przedsiębiorstwa, a to spowodowało skutki podatkowe wobec wszystkich współwłaścicieli.

Wnosząc skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu z 3 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Rz 687/20, na podstawie art. 272 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.), tj. ze względu na stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją, aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, skarżący powołali się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, OTK-A 2021, nr 14, w którym to Trybunał orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący podkreślili, że choć będące przedmiotem opodatkowania, zarówno grunt, jak i budowla, w postaci drogi, są ze sobą połączone, to jednak ich sytuacja prawa winna być i jest odmienna.

Odnośnie gruntu skarżący podkreślili, że Trybunał Konstytucyjny zakwestionował opodatkowanie gruntu według stawek właściwych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tylko na tej podstawie, że grunt jest przedmiotem posiadania przedsiębiorcy i nie musi być wykorzystywany do prowadzonej przez niego działalności. Dodał, że przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku tylko z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności.

Skarżący w całości podzielili przedmiotowe stanowisko i na nim oparli swoje żądanie. W ich ocenie skoro wydając wyrok z 3 grudnia 2020 r. Sąd uznał, że szczególnie opodatkowanie budowli najwyższą stawką wynika z faktu posiadania jej przez przedsiębiorcę, to obecnie stanowisko to jest nie do pogodzenia z wnioskami wynikającymi z wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Skarżący podkreślili, że podtrzymują zarzuty zawarte w skardze, w zakresie uznania gruntu objętego opodatkowaniem, za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie związany z budownictwem mieszkaniowym. Wnoszą więc o ponowne rozpoznanie sprawy, z uwzględnieniem wykładni dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Rozstrzygana przez Sąd sprawa została zainicjowana skargą o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem z 3 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Rz 687/20, oddalającym skargi podatników na decyzje w przedmiocie ustalenia im zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości, za lata 2015 i 2016.

Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2021 r. Sąd, kierując się art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) połączył badanie dopuszczalności wznowienia postępowania w sprawie z jej rozpoznaniem. O ile jednak stwierdził, iż sama skarga o wznowienie była dopuszczalna (została wniesiona przez uprawnione do tego osoby, w terminie na to przewidzianym, a przy tym była oparta na ustawowej przesłance wznowienia, wskazane w art. 272 P.p.s.a.), to jednak brak było podstaw do uchylenia, we wznowionym postępowaniu, prawomocnego wyroku Sądu z 3 grudnia 2020 r.

I tak zauważyć należy, że występując o wznowienie postępowania sądowego, w oparciu o art. 272 P.p.s.a. skarżący powołali się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, którym to Trybunał stwierdził niekonstytucyjność art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, rozumianego w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego wyroku, za niezgodną z Konstytucją uznano taką wykładnię definicji ustawowej gruntów, budowli i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (zawartą w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), która opiera się na automatycznym kwalifikowaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wyłącznie w oparciu o tę cechę ich posiadacza, jaką jest przysługujący mu status przedsiębiorcy, a więc w oderwaniu od faktycznego przeznaczenia i sposobu użytkowania danego gruntu, budynku lub budowli.

W takim przypadku Trybunał stwierdził, że aby uznać dana nieruchomość, będącą w posiadaniu przedsiębiorcy, za związaną z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, zgodnie z konstytucyjnymi standardami, konieczne jest ustalenie, że w ten właśnie sposób jest ona wykorzystywana. Tym samym, w omawianym zakresie przyznano prymat faktycznemu sposobowi wykorzystywania gruntów, budowli i budynków.

Prezentując swoje stanowisko w omawianej kwestii Trybunał Konstytucyjny zauważył, że sam status przedsiębiorcy nie ma bezpośredniego związku ze sposobem wykorzystania przedmiotu opodatkowania i nie wpływa na wartość nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe, a także okoliczności przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, wyrażone we wskazanym w skardze o wznowienie wyroku z 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, nie pozwala na stwierdzenie, że skarga ta, wniesiona przez skarżących, zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć bowiem należy, że Sąd, wydając wyrok z 3 grudnia 2020 r., za prawidłowe uznał ustalenia poczynione w obu sprawach, że budowla, w postaci drogi, jak również grunt na którym przedmiotowa droga została posadowiona, były we współposiadaniu przedsiębiorcy (jednego ze współwłaścicieli), który rzeczywiście wykorzystywał je na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

W przypadku budowli, za która uznano drogę, zauważyć należy, co podkreślił Sąd w wydanym przez siebie wyroku z 3 grudnia 2020 r., że była ona ujęta w ewidencji środków trwałych tego przedsiębiorcy, przez co została wprowadzona do składników jego przedsiębiorstwa, natomiast grunt był faktycznie wykorzystywany na potrzeby prowadzonej przez niego działalności, a więc zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Grunt, stanowiący jeden z przedmiotów opodatkowania, był we współposiadaniu zarówno tego przedsiębiorcy, jak i innych osób fizycznych, w przypadku których brak jest podstaw do uznania ich za przedsiębiorców. Przy tym tenże grunt faktycznie służył prowadzonej przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości działalności gospodarczej, skoro na nim usytuowana została budowla, wchodząca w skład jego przedsiębiorstwa

Z tego więc względu, mając na uwadze konieczność tożsamego traktowania wszystkich podatników, w odniesieniu do jednego przedmiotu opodatkowania, grunt ten winien być opodatkowany stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 6 ust. 11 u.p.o.l).

Podstawą do podważenia zasadności stanowiska wyrażonego w tym względzie przez organy podatkowe, a zaakceptowanego przez Sąd, w wyroku z 3 grudnia 2020 r., nie może być więc wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19. Odnosi się on bowiem do sytuacji, w której przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie tylko nie są, ale również potencjalnie nie mogą być w ogóle wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, a związanie ich z działalnością gospodarczą jest wyprowadzane przez organy podatkowe wyłącznie z faktu posiadania przez ich posiadacza statusu przedsiębiorcy. Z sytuacją tego rodzaju nie mamy jednak do czynienia na gruncie okoliczności niniejszej sprawy, w której stwierdzono faktyczne ich wykorzystywanie, także przez przedsiębiorcę – współwłaściciela nieruchomości (jednocześnie z innymi osobami, niebędącymi przedsiębiorcami), do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Tak więc niewykorzystanie gruntu i budowli do prowadzenia działalności gospodarczej przez pozostałych jego współwłaścicieli nie może wpłynąć na zmianę kwalifikacji tegoż gruntu. Tego rodzaju stanowisko znajduje także oparcie w innym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, z 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15, w którym Trybunał również za decydujące uznał faktyczne wykorzystanie gruntu.

Końcowo wskazać także należy, że powołany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie może być podstawą podważenia poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Podstawa prawna wznowienia, o której mowa w art. 272 P.p.s.a., służy bowiem korygowaniu zapadłych w konkretnych sprawach orzeczeń z uwagi na zakwestionowanie ich podstawy prawnej, nie zaś poczynionych ustaleń faktycznych.

Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 282 P.p.s.a., oddalił skargi.