Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1546/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1 i par. 6 pkt 1, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 108
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia WSA del. Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2579/14 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty podatku do zapłaty w podatku od towarów i usług za listopad 2008 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 6626 (słownie: sześć tysięcy sześćset dwadzieścia sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania administracyjnego.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w Warszawie (skarżąca/Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2008 r.

1.2. W uzasadnieniu Sąd podał, że decyzją z 31 grudnia 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w VAT za listopad 2008 r. oraz kwotę podatku do zapłaty, o której mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej: ustawa o VAT). Weryfikacja rozliczenia skarżącej była następstwem zakwestionowania podatku należnego z faktury VAT wystawionej przez skarżącą w dniu 21 listopada 2008 r. na rzecz K. sp. z o.o. w K. Zdaniem organu kontroli skarbowej udokumentowana tą fakturą dostawa "Red Hat Enterprise Linux 5 Basic 3 lata - 400 szt., wsparcie techniczne PL STD do Red Hat 3 lata - 400 szt." nie miała miejsca. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 6 czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na zawieszenie biegu terminu w związku ze śledztwem toczącym się pod sygn. Ap V Ds 48/10. Nadto Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w W. pismem z dnia 23 października 2013 r., doręczonym skarżącej 25 października 2013 roku zawiadomił Spółkę, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od listopada do grudnia 2008 r. został zawieszony z dniem 31 lipca 2013 r.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji

2.1. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie:

1) art. 70 § 1 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej O.p.) przez określenie zobowiązania podatkowego wygasłego ze względu na przedawnienie,

2) art. 208 § 1 w związku z art. 70 § 1 O.p., przez brak umorzenia postępowania podatkowego w sytuacji, gdy było ono bezprzedmiotowe ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego,

3) art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. przez naruszenie zasady prawdy materialnej

4) art. 191 O.p., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów,

5) art. 121 § 1 O.p. przez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych,

6) art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. w wersji obowiązującej na 2008 rok, przez jego bezpodstawne zastosowanie.

3. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W odniesieniu do zarzutu przedawnienia wskazał, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za listopad 2008 r nie upłynął wraz z zakończeniem 2013 r., ponieważ nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z uwagi na śledztwo w sprawie doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzania mieniem Skarbu Państwa w wielkim rozmiarze w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w okresie od stycznia 2008 r. do 17 lutego 2009 r., w G., G. i innych miastach, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w związku z realizacją procedur dotyczących zamówienia publicznego na wyłonienie dostawców oprogramowania edukacyjnego dla szkół.

3.2. Sąd wskazał, że z pism z 31 lipca 2013 r. i 3 października 2013 r. Prokuratury Apelacyjnej w G., kierowanych do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wynika, że postępowanie przygotowawcze objęło także postępowania o przestępstwa skarbowe za listopad - grudzień 2008 r. tj. o czyny z art. 9 § 1 i 3 k.k.s w związku z art. 62 § 2 k.k.s. w zbiegu z art. 61 § 1, art. 271 § 1 i 3 k.k. w zbiegu z art. 273 k. k. w związku z art. 12 k.k. oraz art. 11 § 2 k.k. i inne, a zarzuty objęły wystawienie nierzetelnych faktur poświadczających nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, datowanych na dzień 1 grudnia 2008 r., dotyczących zakupu i sprzedaży licencji na oprogramowanie do nauki języków obcych, w ramach zamówienia publicznego z M., a wystawianych pomiędzy szeregiem podmiotów gospodarczych, w tym skarżącej. Sąd wskazał, że 24 października 2013 r. wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów wiceprezesowi Spółki i jego pełnomocnikowi, wystawiania nierzetelnych (poświadczających nieprawdę) faktur VAT, wystawionych przez S. Sp. z o.o. dla skarżącej, dla P. Sp. z o.o. oraz dla O. z siedzibą we W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez poszczególne spółki. Z powołanych pism Prokuratury wynika, że mimo, iż postępowaniem objęto faktury datowane na grudzień 2008 roku, to wiązały się one z czynnościami, które faktycznie miały miejsce w listopadzie 2008 r.

3.3. W ocenie Sądu, dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nie ma znaczenia, czy członkowi zarządu postawiono zarzuty co do konkretnych faktur, bowiem termin przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega zawieszeniu w związku ze wszczęciem postępowania karno-skarbowego wiążącego się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego, a nie z chwilą przedstawienia zarzutów podejrzanemu. To, że zarzutami prokuratorskimi, nie objęto faktury FA/SK-09/00000005 z dnia 21 listopada 2008 r., nie oznacza, że nie była ona przedmiotem śledztwa i że śledztwo nie dotyczyło przestępstw karnych skarbowych popełnionych w listopadzie 2008 r. Pismo Prokuratury Apelacyjnej w G. jest dokumentem urzędowym. Skoro śledztwo objęło, jak wskazuje Prokuratura, listopad i grudzień 2008 r. i wskazuje jednoznacznie o jakie przestępstwa skarbowe chodzi oraz, że dotyczą one skarżącej, to w ocenie Sądu trafnie organy podatkowe przyjęły, iż pierwsza przesłanka zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego została spełniona.

3.4. Sąd wskazał, że w sprawie powiadomiono Spółkę o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym pismem z 23 października 2013 r., doręczonym jej w dniu 25 października 2013 r. Powołując się na art. 121 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. zawiadomił, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za okres od listopada do grudnia 2008 r. został zawieszony z dniem 31 lipca 2013 r., co spełnia warunek wskazany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. o sygn. akt P 30/11.

3.5. Zdaniem Sądu nie doszło też do naruszenia zasady neutralności VAT. Powołując się na art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE wskazał, że krajowe organy administracyjne i sądowe powinny odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie udowodnione, na podstawie obiektywnych przesłanek, że skorzystanie z tego prawa wiązałoby się z celami nieuczciwymi, przestępstwem lub nadużyciem. W tym kontekście Sąd uznał, że organy podatkowe, wyczerpująco opisały zaistniały w sprawie stan faktyczny uwypuklając wszelkie elementy decydujące o końcowej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego.

3.6. Sąd wskazał, że zebrane dowody pozwalają na ustalenie, iż transakcja udokumentowana fakturą nr FA/SK-09/00000005 z dnia 21 listopada 2008 r. wystawioną przez skarżącą na rzecz K. Sp. z o.o. nie miała miejsca w rzeczywistości. W konsekwencji kwota podatku wykazana na tej fakturze, nie podlega rozliczeniu w deklaracji podatkowej VAT-7 jako kwota podatku należnego, tylko podlega wpłacie na mocy art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Przedstawione przez organy dowody wskazują, że przedmiotem dostawy do firmy W. były serwery z zainstalowanym oprogramowaniem Red Hat Enterprise Linux, nabytym od C. S.A. Spółka zakupiła od C. S.A. łącznie oprogramowanie z opcją wsparcia, dla sprzedawcy cały pakiet stanowił towar podlegający sprzedaży. Z tego względu niemożliwe było dokonanie ponownej sprzedaży tego oprogramowania z opcją wsparcia na rzecz K. Sp. z o.o. stąd zakwestionowanie przedmiotowej faktury, jako niedokumentującej rzeczywistej czynności. Wykazana w tej fakturze kwota nie stanowi kwoty podatku należnego podlegającego rozliczeniu w deklaracji VAT-7, ale podlega wpłacie, zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną

4. Skarga kasacyjna.

4.1. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła wyrok w całości zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej jako: ustawa p.p.s.a.) naruszenie prawa:

- procesowego w postaci art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. wobec wadliwego i niepełnego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia;

- procesowego w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 151 ustawy p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 70 § 1 i art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

- procesowego w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku art. 151 ustawy p.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 121 § 1 O.p.;

- materialnego tj. art. 70 § 1 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wszczęcie jakiegokolwiek postępowania karnego skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki w VAT za listopad 2008 r.,

- materialnego tj. art. 108 ust. 1 ustawy o VAT

4.2. Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu sądowi; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 ustawy p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

4.3. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy p.p.s.a.

5.2. W ramach zarzutów procesowych skarżąca podniosła naruszenie art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit a) oraz lit. c) (przez ich niezastosowanie) w związku z art. 151 ustawy p.p.s.a. (przez jego zastosowanie) w związku z naruszeniem art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 O.p. oraz przepisami art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 121 § 1 O.p. Zarzuty te wynikały ze stanowiska skarżącej w dwóch kwestiach: po pierwsze uznaniu, że Sąd pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej kontroli w zakresie ustaleń faktycznych dotyczących okoliczności, które, zdaniem organu, wpłynęły na brak przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za listopad 2008 r. w kontekście zaaprobowania stanowiska, że doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania. Z tym zarzutem korespondował zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczący błędnej wykładni i nieprawidłowego zastosowania art. 70 § 1 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. polegający na uznaniu, że wszczęcie jakiegokolwiek postępowania karnego skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego.

5.3. Drugą sporną kwestią pozostawały ustalenia organu, które zaaprobował w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji, o nierzetelności transakcji dostawy przez skarżącą oprogramowania Red Hat Enterprise Linux 5 Basic udokumentowanej fakturą z dnia 21 listopada 2008 r. wystawioną na rzecz K. sp. z o.o. w K. Z tym ostatnim zarzutem procesowym wiązał się zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci nieprawidłowego zastosowania w sprawie art. 108 ust 1 ustawy o VAT.

5.4. Rozpoczynając ocenę zarzutów kasacyjnych od najdalej idącego zarzutu, dotyczącego przedawnienia zobowiązania będącego przedmiotem kontrolowanej w zaskarżonym wyroku decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał go za uzasadniony, zarówno w sferze prawa materialnego, jak i procesowego. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest zobowiązanie w VAT za listopad 2008 r., co oznacza, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. termin przedawnienia tego zobowiązania podatkowego upływał z końcem 2013 r.

5.5. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (w wersji obowiązującej w 2008 r.), bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Prokonstytucyjnej wykładni tego przepisu dokonał Trybunał Konstytucyjny w powołanym przez obie strony wyroku z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11, akcentując konieczność powiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania karno-skarbowego, by mógł w efekcie mieć świadomość, że z upływem terminu przewidzianego w art. 70 § 1 O.p. nie dojdzie do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Stanowisko Trybunału stanowiło reakcję na brak, na gruncie procedury karnej, obowiązku informowania podatnika o wydaniu postanowienia w przedmiocie wszczęcia postępowania karno-skarbowego.

5.6. Ustalając, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku wskazał na okoliczność trwania śledztwa nadzorowanego przez Prokuraturę Apelacyjną w G. (sygn. akt Ap V Ds. 48/10) w sprawie doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa w wielkim rozmiarze, tj. kwocie 98.016.487 zł w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w okresie od stycznia 2008 r. do 17 lutego 2009 r. w G., G. i innych miastach, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w związku z realizacją procedur dotyczących zamówienia publicznego nr 31656-2008-Pl, na wyłonienie dostawców oprogramowania edukacyjnego do szkół.

5.7. Sąd pierwszej instancji wskazał na pisma tejże Prokuratury z 31 lipca 2013 r. oraz 3 października 2013 r., skierowane do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. informujące, że postępowanie przygotowawcze objęło także postępowania o przestępstwa skarbowe za listopad - grudzień 2008 r. tj. o czyny z art. 9 § 1 i 3 k.k.s w związku z art. 62 § 2 k.k.s. w zbiegu z art. 61 § 1, art. 271 § 1 i 3 k.k. w zbiegu z art. 273 k. k. w związku z art. 12 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. i inne, a zarzuty objęły wystawienie nierzetelnych faktur poświadczających nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, datowanych na dzień 1 grudnia 2008 roku, dotyczących zakupu i sprzedaży licencji na oprogramowanie do nauki języków obcych, w ramach zamówienia publicznego z M., a wystawianych pomiędzy szeregiem podmiotów gospodarczych, w tym skarżącej. Niesporna pozostaje okoliczność, że 24 października 2013 r. wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów wiceprezesowi Spółki i jego pełnomocnikowi w zakresie wystawiania nierzetelnych (poświadczających nieprawdę) faktur VAT, w tym wystawionej przez S. Sp. z o.o. dla skarżącej, dla P. Sp. z o.o. oraz dla O. z siedzibą we W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez poszczególne spółki.

5.8. Odnosząc się do tej argumentacji na potwierdzenie okoliczności, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za listopad 2008 r., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przedstawione zdarzenia, nie spełniają warunków przewidzianych w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wskazane postępowania karne nie dotyczą zobowiązania podatkowego za listopad 2008 r. Opisane nieprawidłowości wiążą się z zamówieniem publicznym nr 31656-2008-PL realizowanym na rzecz M. Tymczasem sporna faktura dotyczy zamówienia publicznego nr 45/BAF-VI/PN/07 dla M. na dostawę serwerów.

5.9. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego gdyby nieprawidłowości objęte opisanym wyżej postępowaniem karnym odnosiły się w jakimś zakresie do rozliczeń Spółki w podatku od towarów i usług za listopad 2008 r., to oprócz zakwestionowanej w sprawie faktury, musiałyby znaleźć się także ustalenia dotyczące zamówienia realizowanego dla M., tymczasem w zaskarżonej decyzji nie ma takich ustaleń, tudzież weryfikujących w oparciu o nie wyliczeń, zobowiązania podatkowego.

5.10. Stanowisko Sądu pierwszej instancji oparte na zapewnieniu opartym na pismach Prokuratury, że mimo, iż postępowaniem objęto faktury datowane na grudzień 2008 roku, to wiązały się one z czynnościami, które faktycznie miały miejsce w listopadzie 2008 r., pozostaje gołosłowne. Trafne co do samej zasady stwierdzenie, że dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego "nie ma znaczenia, czy członkowi zarządu postawiono zarzuty co do konkretnych faktur, bowiem termin przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega zawieszeniu w związku ze wszczęciem postępowania karno-skarbowego wiążącego się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego", nie uprawnia do pominięcia ustalenia, jakich okresów dotyczą te postępowania i czy wpływają na zobowiązania podatkowe danego okresu. Twierdzenie Sądu, powtórzone za stanowiskiem organu, że jakkolwiek zarzutami prokuratorskimi, nie objęto faktury FA/SK-09/00000005 z dnia 21 listopada 2008 r., to nie oznacza, że nie była ona przedmiotem śledztwa, które nie dotyczyło przestępstw karnych skarbowych popełnionych w listopadzie 2008 r., nie zostało poparte żadnymi dowodami. Ogólne w treści pismo Prokuratury Apelacyjnej w G. takiego dowodu nie zastępuje. W szczególności wątpliwości Sądu pierwszej instancji wzbudzić powinien brak przełożenia efektów ustaleń z postępowania karnego ewidentnie odnoszącego się do innych dostaw, na wymiar podatkowy Spółki za listopad 2008 r.

5.11. W kontekście powyższego, Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu wyroku, że w sprawie powiadomiono Spółkę o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym pismem z 23 października 2013 r., doręczonym jej w dniu 25 października 2013 r. Powołując się na art. 121 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. organ zawiadomił, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od listopada do grudnia 2008 r. został zawieszony z dniem 31 lipca 2013 r. Wskazane pismo, realizujące obowiązek procesowy wynikający z obowiązującego na tym etapie postępowania, art. 70c O.p. nie tworzy materialnoprawnej podstawy zawieszenia biegu terminu przedawnienia w oparciu o przesłankę z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Brak wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, takiego, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy, nie prowadzi do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Pismo wystosowane do podatnika na podstawie art. 70c O.p. musi odzwierciedlać rzeczywiste przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia, ponieważ samo nie kreuje przesłanki zawieszenia z art. 70 § 1 pkt 6 O.p.

5.12. Także powołana przez Sąd pierwszej instancji okoliczność, że w dniu 24 października 2013 r. wydane zostały postanowienia o przedstawieniu zarzutów wiceprezesowi skarżącej i pełnomocnikowi Prezesa Zarządu (ogłoszone w dniach 12 i 15 listopada 2015 r.) niczego do sprawy nie wnosi. Z pisma Prokuratury Apelacyjnej w G. z dnia 24 lutego 2014 r. (k. 57 – 56 akt), które nadesłane zostało w następstwie zapytania wystosowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. o zakres sprawy prowadzonej pod syg. akt Ap.V Ds.48/10 – wynika, że przedstawione zarzuty dotyczą poświadczających nieprawdę faktur nr 2008/12/01/01 wystawionej przez S. sp. z o.o. w G. dla skarżącej oraz dwóch innych wystawionych dla innych spółek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez poszczególne spółki. Wskazana faktura dotyczy jednak grudnia 2008 r., a nie listopada 2008 r, który jest odrębnym okresem rozliczeniowym.

5.13. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 O.p. Przy ponownym rozstrzyganiu w sprawie Sąd pierwszej instancji powinien ponownie przeanalizować zgromadzony materiał dowodowy pod kątem, czy w stanie faktycznym sprawy zachodzą inne zdarzenia, które wpływałyby na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki za listopad 2008 roku.

5.14. Oceniając pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, odnoszące się bezpośrednio do ustaleń faktycznych skutkujących wnioskiem o nierzetelności faktury nr FA/SK-09/00000005 z dnia 21 listopada 2008 r., wystawionej przez skarżącą na rzecz K. Sp. z o.o., Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za zasadne w zakresie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. Rację bowiem ma skarżąca, że wywody Sądu pierwszej instancji dotyczące akceptacji ustalenia organu, że transakcja udokumentowana przedmiotową fakturą nie miała w rzeczywistości miejsca, nie zawierają uzasadnienia i nie pozwalają na weryfikację przez Sąd kasacyjny zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a. w związku z przepisami Ordynacji podatkowej: art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 121 § 1. Przedstawiony w końcowej części uzasadnienia, krótki wywód co do poprawności oceny organów w odniesieniu do transakcji o skomplikowanym charakterze, bez odniesienia się do argumentacji skarżącej podważającej stanowisko organów, nie odpowiada wymogom właściwym dla wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe stanowisko, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł także poddać kontroli zarzutu naruszenia art. 108 ust.1 ustawy o VAT. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w zależności od wyniku ustalenia okoliczności dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego, Sąd pierwszej instancji zobowiązany będzie do wnikliwej analizy przedmiotu transakcji objętej sporną fakturą.

5.15. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 7 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013 r., poz. 490). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę 6.626 zł składa się: uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 1.126 zł, opłata kancelaryjna za odpis wyroku z uzasadnieniem w kwocie 100 zł, oraz koszty zastępstwa w wysokości 5.400 zł.