Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 341/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Teresa Randak, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. S.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2011 rok po wznowieniu postępowania podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) orzeka, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej: SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 oraz art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r.,poz.60, obecnie t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej: O.p.) po rozpoznaniu odwołania Z. S. (dalej: skarżąca, podatniczka) utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie uchylenia w całości dotychczasowej decyzji z dnia [...] r., nr [...] i ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości położonych w C. przy ul. [...] i ul. [...] za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. na kwotę [...] zł.

Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest następujący:

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. ustalono skarżącej podatek od nieruchomości położonych w C.: przy ul. [...] oraz przy ul. [...] za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. w kwocie [...] zł.

Postanowieniem z dnia [...] r. wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta C. zostało wznowione postępowanie podatkowe dotyczące nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] za lata 2007-2012.

Kolejna decyzja z dnia [...] r., nr [...], wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta C. uchyliła w całości dotychczasową decyzję z dnia [...] r., nr [...], i ustaliła podatniczce wymiar podatku od nieruchomości położonych w C. przy ul. [...] i ul. [...] za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. na kwotę [...] zł.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik skarżącej. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy I instancji wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], w której uchylił decyzję z dnia [...] r., nr [...], i ustalił wymiar podatku od nieruchomości położonych w C. przy ul. [...] i ul. [...] za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. na kwotę [...] zł.,

Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik skarżącej. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium wydało decyzję w dniu [...] r., nr [...], w której uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] r. została wydana decyzja z upoważnienia Prezydenta Miasta C. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości dotychczasowej decyzji z dnia [...] r., nr [...] i ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości położonych w C. przy ul. [...] i ul. [...] za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. na kwotę [...] zł.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik skarżącej. W odwołaniu zarzucił on naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.).

SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wstępie omówiło przepisy Ordynacji podatkowej regulujące instytucję wznowienia postępowania (art. 240-246 O.p.). I tak Kolegium stwierdziło, że mający zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepis art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Brzmienie przepisu wskazuje, że o zaistnieniu powołanej przesłanki wznowienia można mówić wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie cztery warunki: (1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; (2) okoliczności (dowody) te nie były znane organowi, który wydał decyzję; (3) okoliczności (dowody) istniały w dniu wydania decyzji; (4) są one istotne dla sprawy.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji wznowił postępowanie w następstwie przeprowadzonej przez ten organ kontroli podatkowej w okresie od 17 lipca 2012 r. do 30 lipca 2012 r. W wyniku dokonanych w trakcie tej kontroli pomiarów ustalono inną niż w dotychczasowej decyzji powierzchnię użytkową budynków, znajdujących się na nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania (przy ul. [...]). Jak wskazał organ I instancji w trakcie tych pomiarów ustalono, że łączna powierzchnia użytkowa budynków zlokalizowanych na nieruchomości wynosi [...] m2. Tymczasem wydając pierwotną decyzję organ I instancji posiadał wiedzę, że powierzchnia budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi [...] m2, a powierzchnia budynków pozostałych wynosi [...] m2. Należy przy tym podkreślić, że pomimo posiadania tej wiedzy jedynie powierzchnia [...] m2 została opodatkowana według stawek przewidzianych dla powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a reszta tj. [...] m2 została opodatkowana według stawek przewidzianych dla gruntów pozostałych. W dacie wydania dotychczasowych decyzji organ I instancji posiadał zatem wyłącznie wiedzę o łącznej powierzchni budynków wynoszącej [...] m2 (nieruchomość przy ul. [...]) i nie wiedział, że powierzchnia tych budynków jest większa o [...] m2. Ponadto w złożonej w dniu 29 kwietnia 2014 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości skarżąca ujawniła powierzchnię [...] m2 budynków sklasyfikowanych jako "pozostałe" znajdujących się na nieruchomości przy ul. [...]. Powierzchnia ta istniała w dacie wydania decyzji pierwotnej i nie była znana organowi podatkowemu.

W ocenie Kolegium okoliczności faktyczne dotyczące istnienia opisanych powyżej dodatkowych powierzchni (powierzchni [...] m2 oraz powierzchni [...] m2) posiadają przymiot "nowości".

SKO podniosło, że w odniesieniu do tych okoliczności faktycznych spełnione zostały łącznie cztery warunki wynikającej z art. 240 § 1 pkt. 5 O.p.

Zdaniem Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy w obowiązującym stanie prawnym ukształtowanym przepisami u.p.o.l. uzasadniał opodatkowanie powierzchni [...] m2 według stawek dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w odniesieniu do powierzchni [...] m2zachodziły podstawy do opodatkowania według stawek przewidzianych dla gruntów "pozostałych". Stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Kolegium wskazało także na treść art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który definiuje, jak należy rozumieć pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z tym przepisem pod pojęciem tym należy rozumieć grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

SKO podkreśliło, że w odniesieniu do ujawnionej powierzchni [...] m2, która została opodatkowana według stawek przewidzianych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ I instancji powierzchnia tych budynków znajduje się na terenie gruntów, które w ewidencji gruntów i budynków oznaczone są symbolem Ba tj. tereny przemysłowe. Ponadto adres przy ul. [...] w C. jest wskazany jako dodatkowe miejsce wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej. Również oględziny przeprowadzone dwukrotnie przez organ I instancji wykluczyły, aby budynki znajdujące się przy ul. [...] (a zatem także i powierzchnia budynków [...] m2, której istnieniu przypisano w ramach niniejszego postępowania przymiot "nowości" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.) nie mogły być wykorzystywane w celach gospodarczych. Nie sposób zatem przyjąć, że ujawniona dodatkowa powierzchnia [...] m2 w roku podatkowym, którego dotyczy decyzja mogła być uznana za przeznaczoną na realizację niegospodarczych osobistych celów życiowych skarżącej. Przemawia także za tym okoliczność ustalona przez organ I instancji w trakcie oględzin dokonanych w dniu 16 kwietnia 2014 r., w trakcie których ustalono, że skarżąca przeprowadziła remonty dla potrzeb zaadaptowania części budynku na prowadzenie restauracji. Jakkolwiek okoliczność ta dotyczy stanu na dzień 16 kwietnia 2014 r. to jednak powinna być brana pod uwagę, gdyż świadczy o przeznaczeniu nieruchomości przy ul. [...] i przeczy tezie jakoby była ona przeznaczona na zaspakajanie potrzeb podatniczki nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem za zakwalifikowaniem ujawnionej powierzchni [...] m2 jako związanej z prowadzeniem działalności przemawia nie tylko jej posiadanie przez przedsiębiorcę, ale także faktyczny związek z działalnością gospodarczą, którego nie niweczy nawet czasowe zaprzestanie prowadzenia działalności na danej powierzchni.

Dodatkowo w kontekście zarzutów pełnomocnika skarżącej Kolegium wskazało, że w postępowaniu wznowieniowym nie tyle podlega rozstrzygnięciu kwestia zaistnienia ciężkich wad postępowania, lecz rozstrzygnąć należy, czy zaistniały ściśle określone przesłanki z art. 240 § 1 O.p. Skoro spełniona została przesłanka wynikająca z pkt 5 tego przepisu to zasadnym było opodatkowanie powierzchni budynków, której ujawnienie ma charakter "nowości", przy jednoczesnym powieleniu pozostałych elementów dotychczasowego rozstrzygnięcia podatkowego, nie podpadającego pod przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

W skardze na decyzję Kolegium, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił:

1. obrazę art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przez przyjęcie, że powierzchnia użytkowa budynków zlokalizowanych na nieruchomości należącej do skarżącej o wymiarze [...] m2 ma przymiot nowości i organowi nie było wiadomo w dacie wydania pierwotnej decyzji, że łączna powierzchnia budynków zlokalizowanych na przedmiotowej nieruchomości wynosi [...] m2, gdyż stan faktyczny nieruchomości nie uległ zmianie od lat 80-tych, a skarżąca w dacie wydania decyzji pierwotnej prowadziła działalność gospodarczą.

Wszystkie istotne okoliczności sprawy były zatem znane organowi podatkowemu w chwili wydawania decyzji nr [...], w szczególności treść ksiąg wieczystych, w tym Nr [...], ewidencja środków trwałych, fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą, stan budynków i ich przeznaczenie oraz zapisy w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla miasta C. i tym samym nie można stwierdzić, że stan faktyczny sprawy spełnia łącznie cztery warunki wynikające z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ponadto brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania, jakie faktycznie wiadomości o powierzchni budynków należących do skarżącej posiadał organ w dacie wydania decyzji pierwotnej. Zaskarżona decyzja opiera się wyłącznie na wiadomościach jakie przekazała podatniczka, ignorując pozostały materiał dowodowy, będący w posiadaniu organu. Powyższe zarzuty i okoliczności również dotyczą [...] m2 powierzchni budynków sklasyfikowanych jako "pozostałe" znajdujące się na nieruchomości przy ulicy [...]. Odnosi się to do kwestii, iż organ już w dacie wydania pierwotnej decyzji wiedział, że powierzchnia budynków wynosi łącznie [...] m2, gdyż wynikało to ze wskazanych powyżej dokumentów oraz skorowidzu budynków. Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał na błędne przyjęcie, że wykazane przez skarżącą powierzchnie gruntów i budynków w złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości stanowią całość nieruchomości jakie posiada skarżąca, gdy tymczasem w informacji tej wykazano jedynie powierzchnie gruntów i budynków faktycznie wykorzystywanych do celów działalności gospodarczej, która to powierzchnia zmieniała się każdego roku. I tak decyzją nr [...] zmniejszono dotychczasowy wymiar podatku od nieruchomości z kwoty [...] zł. do kwoty [...] zł. na podstawie informacji podatniczki, że w budynku niemieszkalnym o powierzchni [...] m2 nie jest już prowadzona działalność gospodarcza. Świadczy to jednoznacznie o tym, że od 2010 r. i w dacie wydania decyzji pierwotnej było organowi wiadomo, że podatniczka posiada więcej gruntów i budynków niż faktycznie opodatkowano stawką od prowadzonej działalności gospodarczej.

2. obrazę art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l., gdyż w dacie wydania decyzji pierwotnej skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, a więc wszystkie grunty, budynki, będące jej posiadaniu jako przedsiębiorcy należało zakwalifikować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stąd nie można naprawiać nieprawidłowości w zakwalifikowaniu istniejących w dacie wydania pierwotnej decyzji powierzchni gruntów i budynków w ramach wznowionego postępowania, a okoliczność ta nie ma przymiotu nowości.

Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO;

2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że skarżąca od kilkudziesięciu lat prowadzi działalność gospodarczą, od kilkudziesięciu lat jest również właścicielem nieruchomości położonych w C. przy ulicy [...] oraz [...]. Skarżąca jest płatnikiem podatku od nieruchomości, tym podatku od nieruchomości związanych z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Od lat 80-tych ubiegłego wieku stan faktyczny oraz prawny nie uległ zmianie. Nieruchomości położone przy ulicy [...] nie uległy rozbudowie. Natomiast zmianie w ostatnich pięciu latach uległa powierzchnia nieruchomości związana z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą z uwagi na wygaszanie prowadzonej przez nią działalności. W 2011 r. organ podatkowy wiedział, że cała powierzchnia budynków, będących w posiadaniu przedsiębiorcy wynosiła [...] m2. Błędne było zatem przyjęcie przez Kolegium, że stan faktyczny sprawy spełnia łącznie cztery warunki wynikające z art. 240 § 1 pkt. 5 O.p.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej można przyjąć, że doszło do wydania decyzji wadliwej, pomimo że organ podatkowy już z samej treści informacji podatnika w sprawie podatku od nieruchomości wiedział, że w posiadaniu przedsiębiorcy jest łącznie powierzchnia budynków wynosząca [...] m2. Wadliwość rozstrzygnięcia podatkowego, jaka powstała w następstwie takiej sytuacji, nie może być eliminowana w trybie wznowienia postępowania, gdyż nie mieści w zakresie pojęciowym nowych okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Nie ma przy tym znaczenia, że organ dopiero w toku czynności kontrolnych dowiedział się o wielkości powierzchni faktycznie zajętej na działalność gospodarczą, gdyż faktyczne zajęcie powierzchni budynku na działalność gospodarczą nie jest przesłanką istotną z punktu widzenia opodatkowania wyższymi stawkami przewidzianymi dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie "zajęcie na działalność gospodarczą" lecz posiadanie przez przedsiębiorcę jest przesłanką istotną z punktu widzenia podatku od nieruchomości. W okresie wydania pierwotnej decyzji organ wiedział, że łączna powierzchnia budynków wynosi [...] m2. W trakcie pomiarów (protokół kontroli) organ ustalił powierzchnię użytkową budynków na [...] m2. Wielkość [...] m2 dotychczas nie była w ogóle opodatkowana. Nie można zatem wznowić postępowania wobec rzeczy, które nie były w ogóle przedmiotem postępowania i ostatecznej decyzji.

Pełnomocnik skarżącej wskazał, że inną sprawą jest, czy organ miał wiedzę w dacie wydania pierwotnej decyzji, że łączna powierzchnia budynków wynosi [...] m2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ takiej wiedzy nie posiadał. Organ w tym uzasadnieniu nie odtworzył stanu wiedzy na dzień wydania decyzji ostatecznej. SKO milczy na temat materiałów dowodowych posiadanych w chwili wydania decyzji ostatecznej.

Błędne zakwalifikowanie powierzchni gruntów oraz budynków przez organ w chwili wydawania pierwotnej decyzji, nie może być podstawą do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 O.p. Organ miał pełne dane co do powierzchni faktycznie posiadanych gruntów i budynków przez podatniczkę już w 2011 r.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej toczące się obecnie postępowanie wznowieniowe jest następstwem obrazy art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż w dacie wydania decyzji pierwotnej skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, a więc wszystkie grunty, budynki będące w jej posiadaniu jako przedsiębiorcy należało zakwalifikować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stąd nie można naprawiać nieprawidłowości w zakwalifikowaniu istniejących w dacie wydania pierwotnej decyzji powierzchni gruntów i budynków w ramach wznowionego postępowania, a okoliczność ta nie ma przymiotu nowości.

Pełnomocnik skarżącej powołał się także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wyroki: z dnia 9 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 889/04 - dotyczący rozumienia przesłanki wznowienia postępowania w postaci nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów oraz z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 1831/00, w którym wskazano, że: "Nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). Jeżeli jednak dowody te były, a organ orzekający ich nie zbadał, to nie można takich dowodów w postępowaniu wznowieniowym uważać za nowe, choćby organ w postępowaniu poprzednim z dowodami tymi się nie zapoznał albo niewłaściwie je ocenił".

Zdaniem pełnomocnika skarżącej stan faktyczny odnoszący się do nieruchomości położonej przy ul. [...] nie uległ zmianie. Nie uległ zmianie również jej stan prawny. Nieruchomość ta była wpisana od 1 stycznia 1999 r. w ewidencji środków trwałych skarżącej jako użyczenie budynku na cele gospodarcze bez prawa amortyzacji. A więc nie była amortyzowana przez skarżącą w jej działalności gospodarczej. Treść księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości również nie uległa zmianie od 2011 r. Nic nowego nie pojawiło się w księgach podatkowych skarżącej. Brak więc nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby wznowienie postępowania.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/postanowienie zostało wydane

z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu jest przede wszystkim kwestia, czy w sprawie istniały przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zdaniem Kolegium okoliczności faktyczne dotyczące istnienia dodatkowych powierzchni: [...] m2 (nieruchomość przy ul. [...]) oraz [...] m2 (nieruchomość przy ul. [...]) posiadają przymiot "nowości". Pełnomocnik skarżącej kwestionuje stanowisko Kolegium twierdząc, że wskazane powyżej okoliczności faktyczne nie mają cech "nowości", że istniały w dacie wydania decyzji podatkowych i były znane organom podatkowym.

Natomiast okoliczność, że skarżąca jest przedsiębiorcą jest okolicznością bezsporną. Skarżąca bowiem prowadzi działalność gospodarczą, co potwierdza wpis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP. Z wpisu tego wynika również, że skarżąca wskazała adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności gospodarczej: C. ul. [...] i [...].

Na wstępie rozważań należy podkreślić, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, odstępstwem od zasady trwałości - jednej z fundamentalnych zasad postępowania podatkowego. Wyrażona w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie nie tylko dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, ale i dla całego istniejącego porządku prawnego. W systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja podatkowa korzysta z domniemania prawidłowości (legalności). Wszelkie decyzje ostateczne organów podatkowych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo, wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1867/09).

Tak więc wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzji, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 240 O.p. W rozpoznawanej sprawie wznowienie postępowania nastąpiło w oparciu o przesłanki, określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z powołanego przepisu wynika, iż aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności:

1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami,

3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji,

4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.

Wznowione w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 O.p. postępowanie podatkowe ma szczególny charakter. Zakres przedmiotowy takiego postępowania nie jest nieograniczony, lecz wyznaczony okolicznościami faktycznymi lub dowodami, z uwagi na które zaszły przesłanki do jego wznowienia. Organ podatkowy wznawiając postępowanie podatkowe odnośnie określenia wysokości zobowiązania podatkowego nie dokonuje kompleksowej weryfikacji prawidłowości zadeklarowanego przez podatnika podatku, lecz prowadzone przezeń czynności dowodowe powinny zmierzać do wszechstronnego wyjaśnienia jedynie tych kwestii, które legły u podstaw dokonanego wznowienia. Postępowanie wznowieniowe nie służy do ponownej weryfikacji wydanego już uprzednio rozstrzygnięcia pod względem prawidłowości dokonanej w nim wykładni przepisów i oceny zebranego materiału dowodowego, lecz do jego korekty w zakresie, w jakim wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. W rozpoznawanej sprawie postępowanie podatkowe zostało wznowione na skutek przeprowadzonej u podatniczki kontroli podatkowej w okresie od 17 lipca 2012 r. do 30 lipca 2012 r. Podczas kontroli dokonano pomiarów powierzchni budynku położonego w C. przy ul. [...]. W wyniku przeprowadzonych pomiarów ustalono inną niż w dotychczasowych decyzjach powierzchnię użytkową budynku - [...] m2. Trzeba jednak z całą stanowczością podkreślić, że ujawnienie nieprawidłowego opodatkowania nieruchomości nie jest samo w sobie nową okolicznością faktyczną. Nowym dowodem nie jest także protokół kontroli z dnia 30 sierpnia 2012 r., gdyż protokół ten powstał po dacie wydania decyzji podatkowej.

Postępowanie zostało wznowione postanowieniem z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2007- 2012 z nieruchomości położonej w C. przy ul. [...]. Zakres postępowania wyznaczają przesłanki wznowienia. Tak więc zważywszy na treść wydanego postanowienia nie było możliwe zweryfikowanie podatku dotyczącego nieruchomości położonej przy ul. [...] w C. Tym bardziej, że informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 rok podatniczka złożyła dopiero w dniu 29 kwietnia 2014 r., gdzie wykazała [...] m2 powierzchni budynku położonego przy u. [...] jako budynki pozostałe.

Tak więc okoliczność, którą organy podatkowe potraktowały jako nową okoliczność faktyczną, będącą podstawą wznowienia postępowania zaistniała już po wznowieniu postępowania podatkowego. Ponadto okoliczność ta dotyczyła nieruchomości przy ul. [...], której nie dotyczyło wydane postanowienie o wznowieniu postępowania.

Już z tych względów decyzja organu odwoławczego musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

W tym miejscu należy także zaznaczyć, że zarówno budynek przy ul. [...] jak i [...] nie były rozbudowywane. Ostatnia bowiem rozbudowa budynku przy ul. [...] miała miejsce w 2003 r., co potwierdza skorowidz budynków. Natomiast budynek przy ul. [...] był budowany w latach 1960 – 1970, co również wynika ze skorowidzu budynków. Zatem nie zmieniła się powierzchnia budynków podlegająca opodatkowaniu. Poddając analizie składane przez skarżącą informacje w sprawie podatku od nieruchomości Sąd stwierdza, że określała ona corocznie powierzchnię budynków wykorzystywanych przez nią do prowadzenia działalności gospodarczej. O wyższych stawkach podatkowych nie decyduje jednak zajęcie nieruchomości na działalność gospodarczą, ale posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę, za wyjątkiem nieruchomości, które z mocy ustawy nie podlegają tym stawkom. Pomimo tego organy podatkowe nie weryfikowały powierzchni budynków podawanych przez podatniczkę, chociaż w kolejnych latach podatkowych podawała ona inne powierzchnie, jako wykorzystywane do działalności gospodarczej, a nie zmieniały się okoliczności faktyczne, tzn. podatniczka nadal była właścicielem tych samych nieruchomości i nadal była przedsiębiorcą.

Organ odwoławczy powinien zatem szczegółowo rozważyć, czy większa powierzchnia budynku położonego przy ul. [...] niż ta, którą wykazywała skarżąca istotnie jest nową okolicznością faktyczną w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Z uwagi na uchylenie decyzji z powodu wskazanego powyżej pozostałe zarzuty zawarte w skardze nie mają wpływu na rozstrzygnięcie, w związku z czym bezcelowe jest ustosunkowywanie się do nich.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 457 zł, na które składa się uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 zł, opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł, określone w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461).