Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 490/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 5 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na czynność Starosty z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. zatytułowanym "Pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym" M. C. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o orzeczenie nakazem zapłaty, że pozwany Starosta ma zapłacić na jego rzecz kwotę [...] złotych.

Z uzasadnienia pisma skarżącego wynika, że uiścił opłatę za wydanie karty pojazdu dla samochodu osobowego marki H. A., o numerze rejestracyjnym LBI [...] w kwocie [...] zł. Fakt, że opłata ta była pobierana w zawyżonej wysokości został potwierdzony wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt 6/04, który uznał za niezgodne z Konstytucją i ustawą przepisy rozporządzenia wykonawczego ustalające wysokość opłaty. Po zmianie przepisów opłatę zmniejszono do kwoty 75 zł, w związku z czym w jego ocenie, kwota 500 zł jaką musiał uiścić za wydanie karty pojazdu jest zawyżona i pobrana sprzecznie z prawem. Zasadne jest zatem żądanie zwrotu kwoty 425 zł wynikającej z różnicy pomiędzy wniesioną kwotą opłaty, a wynikającą z obowiązującego prawa. Zdaniem skarżącego roszczenie o zwrot zawyżonej opłaty znajduje oparcie w art. 405 i 410 Kodeksu cywilnego dotyczących bezpodstawnego wzbogacenia.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, iż pismo skarżącego nie spełnia wymagań formalnych, niezbędnych do uznania go za skargę do sądu administracyjnego (brak oznaczenia stron, rodzaju pisma, odzwierciedlenia wniosków). W ocenie organu, przedłożone pismo jako "pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym" kwalifikuje się do rozstrzygnięcia przez sąd powszechny. W przypadku nieuwzględnienia przez sąd wniosku o odrzucenie skargi, Starosta wniósł o jej oddalenie.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 września 2011 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez sprecyzowanie, czy przedmiotem skargi jest żądanie zasądzenia określonej kwoty pieniężnej od Starosty , czy też czynność Starosty (z jakiego dnia) polegająca na odmowie zwrotu należności za wydanie karty pojazdu.

W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 15 września 2011 r. skarżący oświadczył, że przedmiotem skargi jest żądanie zasądzenia określonej kwoty pieniężnej od Starosty , czyli 425 zł za bezpodstawne pobranie części opłaty w kwocie 500 zł za wydanie karty pojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z niżej przytoczonych powodów.

W świetle utrwalonej linii orzeczniczej sprawy dotyczące kwestii zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu mogą być rozstrzygane w postępowaniu zarówno przed sądami powszechnymi, jak i administracyjnymi, w zależności od treści żądania. W uchwale z dnia 16 maja 2007 r. (sygn. akt III CZP 35/07; OSNC 2008/7-8/72) Sąd Najwyższy stwierdził, że dopuszczalna jest droga sądowa do dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.). Z kolei w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. (sygn. akt I OPS 3/07; ONSA i WSA 2008/2/21) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd zgodnie z którym, kierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie zastrzegł, że przyjęcie takiego stanowiska nie oznacza, iż tym samym droga sądowa przed sądem powszechnym dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu jest niedopuszczalna.

Należy zatem przyjąć, że w zależności od treści sformułowanego żądania, do rozpoznania sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu właściwy będzie - sąd powszechny (w przypadku gdy żądanie ma postać roszczenia cywilnoprawnego), bądź sąd administracyjny (w sytuacji, gdy skarga dotyczy legalności czynności organu administracji publicznej polegającej na odmowie zwrotu opłaty).

W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego pismo określone jako: "pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym". W piśmie tym skarżący żądał orzeczenia nakazem zapłaty, że pozwany (Starosta ) ma zapłacić na rzecz powoda (skarżącego) kwotę 425 złotych wskazując jako podstawę prawną roszczenia unormowania art. 405 i art. 410 Kodeksu cywilnego, dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia. W odpowiedzi na wezwanie sądu do sprecyzowania skargi, w piśmie z dnia 15 września 2011 r. skarżący w sposób jednoznaczny wyraził swoje stanowisko oświadczając, że przedmiotem skargi jest żądanie zasądzenia określonej kwoty pieniężnej od Starosty . Powyższe wskazuje na cywilnoprawny, a nie administracyjnoprawny charakter żądania skarżącego.

Skoro żądanie skarżącego nie ma charakteru administracyjnoprawnego, to tym samym brak jest właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy.

Zgodnie z art. 58 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak na wstępie.