Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1217/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. art. 68 ust. 1, art. 70c,
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) sędzia del. WSA Jarosław Szulc Protokolant starszy asystent sędziego Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1660/14 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu partii produktów 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od P. S. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 180 (sto osiemdziesiąt) złotych kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1660/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie nakazu wycofania produktu z obrotu.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w ramach postępowania kontrolnego inspektorzy reprezentujący [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w G. (dalej: WIIH) przeprowadzili w dniu [...] września 2013 r. czynności kontrolne w magazynie [...] przy ul. [...][...], należącym do skarżącego, polegające na sprawdzeniu m. in. wyposażenia i części pojazdów przeznaczonych dla konsumentów w zakresie uzyskania przez producenta potwierdzenia spełnienia wymagań technicznych. W toku kontroli inspektorzy stwierdzili w kontrolowanym magazynie przeznaczone do sprzedaży 162 sztuki haków holowniczych, przeznaczonych do samochodów [...],[...],[...]. Na podstawie faktury VAT [...] z dnia [...] marca 2013 r. przekazanej przez skarżącego, inspektorzy stwierdzili, że powyższe haki zostały zakupione od producenta w ilości 380 sztuk.

W oznakowaniu ww. haków holowniczych nr kat. [...], stwierdzono m.in. umieszczenie znaku homologacji "E8" oraz "CE 55 R-01". Mając na uwadze regulacje zawarte w pkt. 7.2., 8.5. oraz załączniku nr 3 Regulaminu nr 55 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) - Jednolite przepisy dotyczące homologacji mechanicznych elementów sprzęgających zespołów pojazdów (Dz. U. UE Nr L 227 z 28.8.2010 r., str. 1; dalej: regulamin 55), umieszczone w cechowaniu ww. haków oznaczenie wskazywało, że produkt został oznaczony znakiem homologacji "E" z numerem rozpoznawczym kraju "8" (oznaczającym wydanie homologacji przez jednostkę uprawnioną Republiki Czeskiej).

W dniu 11 września 2013 r. skarżący przekazał do siedziby WIIH korespondencję otrzymaną od producenta haków holowniczych, w której producent między innymi oświadczył, że nie posiada homologacji typu na ww. wyrób.

Pismem z dnia 24 września 2013 r. skarżący wniósł uwagi do protokołu kontroli, w którym podniósł m. in. możliwość samocertyfikacji, o której mowa w art. 1.1 Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r., ratyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską dnia 18 października 2000 r. (Dz. U. 2001 r. Nr 104, poz.1135).

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., Pomorski WIIH zarządził wycofanie z obrotu 150 sztuk haków holowniczych nr kat. [...] przeznaczonych do samochodów [...],[...],[...], wprowadzonych przez producenta w cenie detalicznej 195,00 zł/szt. o wartości 29.250 zł, znajdujących się w magazynie należącym do skarżącego, z uwagi, że ww. haki holownicze nie spełniają obowiązujących wymagań w zakresie posiadania przez producenta świadectwa homologacji, wymaganego na dzień wprowadzenia do obrotu, tj. 27 marca 2013 r. przez art. 68 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a dla haków holowniczych wprowadzonych do obrotu po dniu 22 czerwca 2013 r. przez art. 70c ww. ustawy i tym samym zagrażają interesom i bezpieczeństwu konsumentów, z uwagi na brak urzędowego potwierdzenia sprawności ww. haków holowniczych, co uniemożliwia ich bezpieczną eksploatację oraz nie gwarantuje, że używanie przedmiotowych haków holowniczych nie będzie zagrażało bezpieczeństwu uczestników ruchu drogowego, ani też nie narazi kogokolwiek na szkodę (art. 7 Prawa o ruchu drogowym).

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK), po rozpatrzeniu odwołania P. S., utrzymał w mocy decyzję [...] WIIH. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m. in., że miał na uwadze, iż producent haków holowniczych jeszcze przed wejściem Polski do UE posiadał obowiązujący wówczas stosownie do art. 13 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz. U. Nr 55, poz. 250) znak bezpieczeństwa, który potwierdzał zgodność z wymaganiami bezpieczeństwa. Jednak zgodnie z art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. Nr 166 poz. 1360). Jednakże w momencie wejścia Rzeczpospolitej Polskiej do UE, została uchylona ustawa o badaniach i certyfikacji, w związku z czym podstawa prawna regulująca kwestie znaków uległa zmianie.

Tym samym organ uznał za prawidłowe wycofanie z obrotu spornych haków holowniczych z uwagi na fakt, że nie spełniały one obowiązujących wymagań w zakresie posiadania przez producenta świadectwa homologacji, wymaganego na dzień wprowadzenia do obrotu, tj. 27 marca 2013 r. przez obowiązujący wówczas art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), a dla haków holowniczych wprowadzonych do obrotu po dniu 22 czerwca 2013 r. przez art. 70c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.).

Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. S.

Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: ppsa), wskazał, że w sprawie podstawowe znaczenie ma data wprowadzenia spornych haków holowniczych do obrotu, ustalona przez odpowiednie organy inspekcji handlowej, a nie data ich faktycznego wprowadzenia do obrotu, czy też fakt, że haki holownicze, których dotyczy spór były produkowane i znajdowały się w ciągłej sprzedaży od 1996 r. Wspomniane fakty mają w rozpatrywanej sprawie wyłącznie znaczenie historyczne, w przeciwieństwie do ustalenia stanu prawnego obowiązującego w dniu wprowadzania wspomnianych haków holowniczych do obrotu (tj. 27 marca 2013 r.). Za bez znaczenia Sąd uznał również datę wydania ważności certyfikatu bezpieczeństwa na wspomniany hak holowniczy Nr [...] (19 kwietnia 2000 r.), gdyż certyfikat, o którym mowa, został wydany jeszcze przed wejściem Polski do UE i przed uchyleniem ustawy o badaniach i certyfikacji, której art. 13 ust. 1 pkt 1 nakładał obowiązek uzyskanie znaku bezpieczeństwa, potwierdzającego zgodność z wymaganiami bezpieczeństwa. Ponadto certyfikat Nr [...]został wydany na określony czas i upoważniał do oznaczania wyrobów znakiem bezpieczeństwa tylko w terminie od 1 maja 2000 r. do 30 kwietnia 2005 r.

Organy prawidłowo zdaniem WSA odwołały się więc najpierw do ustawy o badaniach i certyfikacji wskazując, że zgodnie z jej art. 13 ust. 1 pkt 1 obligatoryjne było uzyskanie znaku bezpieczeństwa, który potwierdzał zgodność z wymaganiami bezpieczeństwa. Jednak z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej ww. ustawa straciła moc, ważność utraciły więc również wydane na podstawie tej ustawie certyfikaty bezpieczeństwa. W tej sytuacji, w odniesieniu do pojazdów samochodowych, ich części i wyposażenia miejsce certyfikacji zajęła homologacja, a wymóg posiadania certyfikatu bezpieczeństwa zajął wymóg posiadania ważnego świadectwa homologacji.

W tym stanie rzeczy za zasadne Sąd I instancji uznał wycofanie przez organy z obrotu spornych haków holowniczych z uwagi na brak świadectwa homologacji, wymagany na dzień wprowadzenia do obrotu, tj. art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), a dla haków holowniczych wprowadzonych do obrotu po dniu 22 czerwca 2013 r. przez art. 70c ww. ustawy w odpowiednim brzmieniu.

W konsekwencji Sąd nie podzielił też zarzutu skarżącego, który dotyczył podważenia ważności certyfikatu na znak bezpieczeństwa [...], bez przytoczenia przepisu uprawniającego do takiego wniosku. W ocenie Sądu organ takie przepisy wskazał.

Z treści przepisu art. 68 Prawa o ruchu drogowym - obowiązującym w brzmieniu do dnia 22 czerwca 2013 r., tj., do dnia wejścia w życie przepisów ustawy (zwłaszcza art. 1 pkt 6) z dnia 10 października 2012, zmieniającej przepisy niniejszej ustawy (Dz. U z 2012, 1448) - Sąd I instancji wywiódł, że

- obowiązek uzyskania przez producenta lub importera nowego pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru, tramwaju lub przyczepy oraz przedmiotów ich wyposażenia lub części jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu tych pojazdów, przedmiotu ich wyposażenia i części świadectwa homologacji;

- wyłączna kompetencję ministra właściwego do spraw transportu do wydania takiego świadectwa;

- natomiast nie wynika, że mają to być przedmioty nowe, niewprowadzone dotychczas do obrotu w Polsce na podstawie świadectwa homologacji, co pomija w swoim żądaniu skarżący.

Po tej dacie zastosowanie w sprawie miały już nowe przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowy, dotyczące wprost homologacji (rozdział 1a), a zwłaszcza art. 70c tej ustawy, zgodnie z którym potwierdzenie spełnienia wymagań technicznych następuje przez wydanie dla:

2) przedmiotu wyposażenia lub części:

a) świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części,

b) świadectwa homologacji typu EKG ONZ;

3) sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem - świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem.

WSA miał na uwadze, że skarżący powołał się na przepis art. 1 ust. 1 Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych. Na tej podstawie skarżący uznał, że metodą homologacji, która może mieć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, jest alternatywna procedura samocertyfikacj.

W tym zakresie Sąd podzielił ocenę organu odwoławczego, że procedura samocertyfikacji, stosowana w niektórych krajach EKG, nie została wdrożona w Polsce, w której przyjęto jako podstawę obowiązek uzyskania przez producenta lub importera nowego pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru, tramwaju lub przyczepy oraz przedmiotów ich wyposażenia lub części odpowiedniego świadectwa homologacji typu WE. Polska nie dopuściła zatem możliwości stosowania innych alternatywnych metod, w tym samocertyfikacji, jako procedur potwierdzających zgodność wyrobu z danym regulaminem. Zasadą ogólną, przynajmniej w odniesieniu do nowych pojazdów samochodowego, ciągników rolniczych, motorowerów, tramwajów lub przyczep oraz przedmiotów ich wyposażenia lub części jest procedura uzyskiwania odpowiedniego świadectwa homologacji.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd I instancji nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. S. Wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 141 § 4 ppsa, poprzez zbyt lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodnoszące się do wszystkich istotnych, podnoszonych zarzutów,

b) art. 145 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na tym, iż Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania organu nie zastosował ww. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że postępowanie administracyjne i decyzja były wadliwe,

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa w zw. z art. 107 § 1 kpa poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo, iż nie zwierała prawidłowej podstawy prawnej, a w konsekwencji, prowadzone przez organ postępowanie odnosiło się do niewłaściwych przepisów prawa,

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo nieprzeprowadzenia przez organ w należyty sposób postępowania dowodowego,

2) naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 68 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz art. 70c Prawa o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że przepisy te wprowadziły wymóg homologacji dla towarów - haków holowniczych produkowanych i sprzedawanych od 1996 roku, a w konsekwencji błędne zastosowanie;

b) przepisów art. 1 ust. 1 Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych przez niezastosowanie.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że powołana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna, tj. przepisy art. 68 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), a dla haków holowniczych wprowadzonych do obrotu po dniu 22 czerwca 2013 r. przez art. 70c Prawa o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), jest niewłaściwa, albowiem przepisy te mogą być stosowane wyłącznie do nowych typów produktów.

Autor skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 141 § 4 ppsa dopatrzył się w nieodniesieniu się przez Sąd do twierdzeń dotyczących właściwego prawa i argumentacji skarżącego, odnośnie do interpretacji wyrażenia "nowy typ". Sąd przytoczył obszernie wyżej wskazane przepisy, a także poprzednio obowiązujące przepisy art. 54 i 55 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r., jednocześnie stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a wywody skarżącego mają znaczenie historyczne. Przytaczając przepisy nie wyjaśnił jednak, które z przepisów (z jakiego okresu) winny znaleźć zastosowanie. Wnioski i argumentacja Sądu powinny być zaś jednoznaczne. W razie uznania, że powinny zostać zastosowane przepisy ww. ustawy z 1 lutego 1983 r. i jej aktów wykonawczych, powinno zostać przeprowadzone postępowanie dowodowego uwzględniające powyższe regulacje prawne.

Haki holownicze, których dotyczy przedmiotowy spór były produkowane i znajdowały się w ciągłej sprzedaży od 1996 r. Powołane przez organ przepisy odnoszą się zaś do nowych typów produktów. Analizując treść przepisów art. 68 ww. ustawy w brzmieniu przed nowelizacją, tj. przed 22 czerwca 2013 r. oraz przepisy Prawa o ruchu drogowym obowiązujące po tej dacie, w tym art. 70b, 70c, 70d, należy zdaniem autora skargi kasacyjnej stwierdzić, że odnoszą się one do nowych typów przedmiotu, wyposażenia i części. Użycie słów "nowy typ" w art. 68 i 70 ma kluczowe znaczenie w interpretacji powyższych przepisów, a co za tym idzie praw i obowiązków strony. Nabyte przez skarżącego haki nie są nowym typem wyrobu, a nie została przeprowadzona ani przez organ, ani przez WSA wnikliwa analiza sprawy w tym zakresie. W szczególności nie zostały poddane analizie przepisy ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 1992 r. Nr 11, poz. 41 ze zm.) oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Ponadto przepisy te nie zawierały zakazu wprowadzania do obrotu.

Uzasadniając zaś zarzut naruszenia art. 1 Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych poprzez niezastosowanie, skarżący wskazał, że producent spornych haków złożył oświadczenie, w którym powołał się na ww. przepisy oraz zgodność produktu z stosownym regulaminem tj. regulaminem 55 EKG ONZ. Samocertyfikacja (self-certifikcation) jest zaś procedurą alternatywną, za pomocą której producent oświadcza, bez uprzedniej kontroli administracyjnej, że każdy produkt wprowadzony na rynek odpowiada danemu regulaminowi. Innymi słowy te same cechy i właściwości może posiadać zarówno produkt posiadający homologację, jak i produkt wprowadzony do obrotu na podstawie samocertyfikacji. Obie te procedury - jak wskazuje art. 1 ust. 1, 5 akapit Porozumienia z Genewy - prowadzą bowiem do wprowadzenia na rynek bezpiecznego produktu, tyle że przy zastosowaniu odmiennych procedur. Samocertyfikacja jest przy tym procedurą uproszczoną, choć także wiąże się z koniecznością zgodności produkowanego wyrobu z stosownymi regulaminami.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna - z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw - nie mogła zostać uwzględniona.

Przede wszystkim nietrafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa.

Jak przesądził Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taki stan rzeczy w sprawie nie ma miejsca.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może też stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że strony postępowania pozbawione są możliwości wdania się w spór a nadto niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Z tego punktu widzenia niewątpliwie w uzasadnieniu wyroku, szczególnego znaczenie przypisać należy wskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnieniu. Uzasadnienie posiadające istotne braki w tym zakresie nie realizuje bowiem ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji perswazyjnej. Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku jednak także nie zachodzi.

Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku jednoznacznie świadczy bowiem o tym, że Sąd I instancji wskazał na treść art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji handlowej - powołany w podstawie prawnej kontrolowanej decyzji - w myśl którego organ może zarządzić w toku kontroli ograniczenie wprowadzania do obrotu, wstrzymanie wprowadzania do obrotu lub wycofanie z obrotu produktów albo wstrzymanie świadczenia usług, albo niezwłoczne usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, jeżeli jest to konieczne ze względu na bezpieczeństwo lub interes konsumentów albo interes gospodarczy państwa.

Z kolei w kwestii bezpieczeństwa oraz interesu konsumentów - w rozumieniu powołanego wyżej przepisu - wskazano na brak spełniania przez haki holownicze, o wycofaniu z obrotu których orzeczono, wymagań w zakresie posiadania przez producenta świadectwa homologacji - wymaganego na dzień wprowadzenia do obrotu tj. art. 27 marca 2013 r. przez art. 68 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a dla haków wprowadzonych do obrotu po dniu 22 czerwca 2013 r. przez art. 70c powołanej ustawy.

Usprawiedliwiony nie jest też zarzut błędnej wykładni powyższych przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 68 ust. 1, tej ustawy, producent lub importer nowego pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru, tramwaju lub przyczepy oraz przedmiotów ich wyposażenia lub części jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu tych pojazdów, przedmiotu ich wyposażenia i części świadectwo homologacji wydane przez ministra właściwego do spraw transportu.

Analogicznie kwestię tę uregulowano w rozdziale 1a ustawy - Prawo o ruchu drogowym dodanym z dniem 22 czerwca 2013 r. przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 października 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod pojęciem "nowego typu" pojazdów, przedmiotu ich wyposażenia i części należy rozumieć pojazdy, przedmioty ich wyposażenia i części - nowe - w stosunku do tych, które posiadają uprzednio uzyskane już stosowne świadectwa homologacji. Tylko taka interpretacja odpowiada bowiem celowi wprowadzenia wymogu posiadania przez producenta homologacji tzn. celowi szeroko rozumianego bezpieczeństwa produktów wprowadzanych do obrotu.

Nie można się zatem zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że konieczność posiadania stosownego atestu nie dotyczy towarów produkowanych i sprzedawanych przed wprowadzeniem tego wymogu (jak wskazano od 1996 r.).

W tym stanie rzeczy, skoro w rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że producent haków holowniczych - znajdujących się podczas kontroli w dniu [...] września 2013 r. i zakupionych w dniu [...] marca 2013 r. - nie posiadał homologacji na wyżej wymienione wyroby, a certyfikat [...] ([...] kwietnia 2000 r.) został wydany tylko na czas określony i upoważniał do oznaczania wyrobów znakiem bezpieczeństwa w terminie od 1 maja 2000 r. do 30 kwietnia 2005 r. - to znaczy, że nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe ich zastosowanie.

Przedstawiona interpretacja przepisów świadczy o tym, że w sprawie dokonano prawidłowych ustaleń w zakresie niezbędnym do jej załatwienia - nie uchybiając art. 7 i 77 § 1 kpa - co znalazło wystarczające odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej do WSA decyzji.

W ocenie składu orzekającego NSA - wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej - zasadnie też w sprawie przyjęto, że o posiadaniu homologacji przez producenta wyżej wymienionych haków holowniczych nie świadczy fakt, że po dacie kontroli haki te oznakowano zapisem "certyfikat producenta" - ze wskazaniem: podstawa prawna Dz. U. Nr 104, poz. 1135 art. 1.1 z 2001 r.

Niewątpliwie zgodnie z treścią art. 1 Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, "Umawiające się Strony ustalą, poprzez Komitet Administracyjny utworzony z wszystkich Umawiających się Stron zgodnie z przepisami określonymi w aneksie 1 i na podstawie niżej wymienionych artykułów i ustępów, regulaminy dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach. Jeśli będzie to niezbędne, wymagania techniczne będą zawierać alternatywy oraz w miarę możliwości będą ukierunkowane na właściwości techniczne oraz będą zawierać metody badań. Do tych regulaminów będą włączone warunki dotyczące udzielania oraz wzajemnego uznawania homologacji typu przez Umawiające się Strony, które wybiorą te regulaminy do stosowania w ramach homologacji typu. /.../ Stosowanie regulaminów może następować poprzez różne procedury administracyjne alternatywne do homologacji typu. Jedyną powszechnie znaną procedurą alternatywną stosowaną w niektórych państwach członkowskich Europejskiej Komisji Gospodarczej jest samocertyfikacja, za pomocą której producent oświadcza, bez uprzedniej kontroli administracyjnej, że każdy produkt wprowadzany na rynek odpowiada danemu regulaminowi; właściwe władze administracyjne mogą sprawdzać, w drodze losowego badania rynku, czy wyroby samocertyfikowane są zgodne z wymaganiami danego regulaminu.

Jednakże Sąd I instancji zasadnie wskazał, że procedura samocertyfikacji nie została wdrożona w Polsce, w konsekwencji Polska nie dopuściła możliwości stosowania innych alternatywnych metod, w tym samocertyfikacji, jako procedur potwierdzających zgodność wyrobu z danym regulaminem. Zasadą ogólną – jak trafnie wywiedziono - w odniesieniu do nowych, w przedstawionym wyżej rozumieniu, pojazdów samochodowych /.../ oraz przedmiotów ich wyposażenia lub części jest procedura uzyskiwania odpowiedniego świadectwa homologacji.

Wobec powyższego, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 li. a i c ppsa – bowiem kontrolowaną decyzją organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ani przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekła jak w pkt.1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).