Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 6/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 1148
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi I. W. i M. W. na czynność Burmistrza Miasta z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie zorganizowania dowozu ucznia do specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] października 2019 r. I. W. i M. W. (skarżący), reprezentowani przez radcę prawnego, wystąpili do Burmistrza Miasta z wnioskiem o organizację przez gminę M. bezpłatnego dowozu ich syna P. W. zam. M. , [...] do Przedszkola Specjalnego wchodzącego w skład Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w S. (SOSW). Wnioskodawcy powołali się na treść art. 32 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1148 – dalej "p.o"), wyrok WSA w Białymstoku z 21 marca 2019 r. o sygn. II SA/Bk 778/18, wskazując, że istnieje możliwość zapewnienia dowozu ww. ucznia przy wykorzystaniu usług podmiotu, który ów dowóz dotychczas wykonywał (na zlecenie SOSW), niemniej zapewnianie i finansowanie przez SOSW dowozu ucznia jest w świetle art. 32 ust. 6 p.o. niedopuszczalne. Do wniosku dołączono zaświadczenie o zapisaniu dziecka do SOSW oraz orzeczenie nr [...] Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w M. z [...] lipca 2019 r. o potrzebie kształcenia specjalnego dziecka

Pismem z [...] października 2019 r. nr [...], Dyrektor Zespołu Obsługi Szkół i Przedszkoli w M., w oparciu o treść art. 32 ust. 6 p.o., poinformował, że wystąpił do dyrekcji Przedszkola nr [...] w M. z oddziałami specjalnymi i integracyjnymi, jako najbliższej placówki od miejsca zamieszkania dziecka, z prośbą o przekazanie informacji w zakresie możliwości realizacji wychowania przedszkolnego oraz orzeczenia o kształceniu specjalnym dla P. W.; ww. placówka realizuje obowiązki w zakresie edukacji przedszkolnej dzieci potrzebujących kształcenia specjalnego. Organ powołując się na stanowisko dyrektora Przedszkola nr [...] w M. wyjaśnił, że możliwa jest w tej placówce realizacja wychowania przedszkolnego niepełnosprawnego dziecka skarżących, z uwzględnieniem wszystkich wymogów określonych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Rodzice dziecka nie kontaktowali się jednak z ww. placówką. Poinformował, że gmina M. zapewnia wszystkim niepełnosprawnym dzieciom dowóz do najbliższej placówki spełniającej potrzeby edukacji dziecka, przy czym wybór innej placówki przez rodziców niesie za sobą obowiązek pokrycia przez nich kosztów dowozu do tej placówki. Organ zaproponował jednocześnie pokrycie części kosztów dowozu dziecka do wskazanej przez wnioskujących placówki, w zakresie w jakim odpowiadają kosztom drogi od miejsca zamieszkania do Przedszkola nr [...] w M..

I. W. i M. W., reprezentowani przez radcę prawnego, zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego czynność Burmistrza Miasta polegającą na odmowie zorganizowania dowozu P. W. do SOSW w S., wnosząc o stwierdzenie bezskuteczności czynności i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej czynności zarzucili naruszenie art. 39 ust. 4 pkt 1 oraz art. 127 ust. 7 p.o. poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że gmina może dowolnie proponować, których z obowiązków (dowożenie lub zwrot kosztów dowozu organizowanego przez rodzica) może wykonywać, uznaniu, że obowiązki gminy z art. 39 ust. 4 pkt 1 p.o. dotyczą wyłącznie najbliższej odległościowo szkoły, oraz uznaniu, że w świetle ww. przepisów gmina uprawniona jest do dokonywania zwrotu kosztów dowozu ucznia niepełnosprawnego w zakresie w jakim odpowiadają kosztom drogi od miejsca zamieszkania ucznia do najbliższego odległościowo przedszkola. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazali, że przepis art. 39 ust. 4 pkt 1 p.o. przyznaje rodzicom prawo do żądania, w przypadku niezapewnienia przez rodziców dowożenia dziecka do szkoły, ażeby gmina zapewniła dziecku bezpłatny transport. Stwierdzili, że nie są w stanie zorganizować owego transportu samodzielnie, a tym samym gmina M. jest obowiązana do zapewnienia ich dziecku bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły. Przywołali treść art. 127 p.o. Wskazali, że pojęcie "najbliższej szkoły" należy rozumieć przez pryzmat nie tylko położenia geograficznego, ale możliwości placówki do najpełniejszej realizacji zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. W ocenie skarżących taką placówką jest SOSW w S., przy czym również geograficzna odległość od miejsca zamieszkania jest do tej placówki krótsza (12,8 km) wobec Przedszkola nr [...] w M. (14,1 km). Skarżący zwrócili uwagę, że korzystne dla rozwoju ich dziecka będzie zachowanie ciągu edukacyjno-terapeutyczno-rehabilitacyjnego w tym samym miejscu, dziecko skarżących jest zaś wychowankiem SOSW w S. od 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie. Przywoławszy pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego co do wykładni pojęcia "najbliższej szkoły podstawowej i ponadpodstawowej", zgodnie z którym cecha bliskości placówki winna być interpretowana z uwzględnieniem indywidualnych uwarunkowań sprawy, w tym przede wszystkim charakteru niepełnosprawności dziecka oraz warunków panujących w danej placówce, organ wskazał, że Dyrektor Zespołu Placówek Specjalnych w S. potwierdził możliwość pełnej realizacji zaleceń orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydanego dla P. W. i jest to okoliczność niekwestionowana przez skarżących. Potwierdzając prawo wyboru rodziców dziecka placówki, do której dziecko to ma uczęszczać, organ wskazał, że pomoc w postaci świadczenia transportu jest powiązana z administracyjną organizacją wykonywania zadań oświatowych, w tym ustalonymi warunkami realizacji i finansowania takich świadczeń. W ocenie organu, o ile dziecko może nadal uczyć się w wybranej przez rodziców szkole, to gmina nie może być obarczona refundacją kosztów wykraczających poza zakres obowiązkowych zadań gminy. Organ zwrócił uwagę, że zaproponował skarżącym zwrot kosztów w zakresie transportu do najbliższej placówki w gminie, umożliwiającej pełną realizację zaleceń orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Wskazał też końcowo, że gmina M. nie ingerowała w wybór placówki, wykonuje swoje obowiązkowe zadania, a zaistniały spór wynika z odstąpienia przez Burmistrza S. od zawartego z rodzicami i realizowanego zobowiązania do dowożenia dziecka do swojej placówki.

Na rozprawie w dniu [...] marca 2020 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że zaskarżona czynność dokonana została przez Dyrektora Zespołu Obsługi Szkół i Przedszkoli w M. działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta, zobowiązując się do uzupełnienia akt w zakresie dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Wskazał, że uprzednio to sąsiednia Gmina S. organizowała dowóz uczniów zamieszkałych także m.in. w gminie M. do wskazanej placówki, jednak praktyka ta została zakwestionowana przez Regionalną Izbę Obrachunkową w B.. Podniósł, że w sprawie właściwy jest art. 36, a nie art. 39 p.o.

Na pytanie Sądu pełnomocnik skarżących stwierdził, że nie jest w stanie ocenić, jakich elementów orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego placówka w M. nie będzie mogła zrealizować. Podtrzymał zarzut braku podstaw do oferowania przez gminę zwrotu kosztów własnego dowozu do placówki w wymiarze odpowiadającym kosztom transportu do placówki w M.. Wskazał, że zarówno placówka w S. jak i w M. położone są w niedalekiej odległości od siebie.

Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko, że niewielka różnica odległości pomiędzy obiema placówkami ma znaczenie dla kosztów zorganizowania przez gminę M. dowozu do placówki zlokalizowanej w gminie S., albowiem dowóz do tej placówki wykracza poza zadania obowiązkowe gminy M..

Sąd odroczył rozprawę, zobowiązując pełnomocnika organu do wykazania umocowania Dyrektora Zespołu Obsługi Szkół i Przedszkoli w M. do działania w imieniu Burmistrza Miasta, a pełnomocników obu stron do wykazania twierdzeń dotyczących odległości od miejsca zamieszkania dziecka niepełnosprawnego do placówek w M. i S..

W piśmie z [...] marca 2020 r. pełnomocnik skarżących wskazał, że droga dojazdu od miejsca zamieszkania dziecka do placówki w M. wynosi, w zależności od wariantu 11,5 km/ 14,1 km, zaś do placówki w S. – 14 km, 14, 3 km lub 18,6 km.

Za pismem z [...] marca 2020 r. pełnomocnik organu przedłożył dokumenty celem wykazania upoważnienia Dyrektora do działania w imieniu Burmistrza Miasta, oraz wskazujące odległość 14,7 km (do placówki w S.) oraz 11,5 km (do placówki w M..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonej czynności dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać przy tym wypada, że odmowa zapewnienia zorganizowania uczniom dojazdu do szkoły jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności stanowił art. 32 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe. W brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zaskarżonej czynności stanowił on, że obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2 bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego albo zwrot kosztów przejazdu dziecka i opiekuna na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice. Stosownie do art. 31 ust. 1 p.o. wychowanie przedszkolne obejmuje dzieci od początku roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 3 lata, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat. Wychowanie przedszkolne jest realizowane w przedszkolach, oddziałach przedszkolnych w szkołach podstawowych oraz w innych formach wychowania przedszkolnego. W myśl art. 32 ust. 2 p.o. w przypadku dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wychowaniem przedszkolnym może być objęte dziecko w wieku powyżej 7 lat, nie dłużej jednak niż do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 9 lat. Obowiązek szkolny tych dzieci odracza się zgodnie z art. 38.

Jak wynika z akt sprawy, dziecko skarżących legitymuje się orzeczeniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego, wydanym przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną w M., zalecającym m.in. kształcenie specjalne z uwagi na niepełnosprawność sprzężoną: niepełnosprawność intelektualną w stopniu znacznym, autyzm. Nie budzi zatem wątpliwości, że do sytuacji skarżących odnosi się dyspozycja art. 32 ust. 6 p.o.

Przechodząc do merytorycznych rozważań należy najpierw stwierdzić, że Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela stanowisko wypracowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym na użyte w art. 32 ust. 6 p.o. pojęcie "bliskości" składa się nie tylko element dotyczący położenia geograficznego, tj. odległości placówki od miejsca zamieszkania niepełnosprawnego dziecka, ale również element posiadania przez daną placówkę warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z rozpoznanym rodzajem niepełnosprawności. Ten drugi element, jak zgodnie podnoszono w skardze i w odpowiedzi na nią, winien być oceniany indywidualnie w odniesieniu do treści orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, którego zaleceń, o charakterze quasi-opinii biegłych, nie może modyfikować organ reprezentujący gminę (vide: wyrok WSA z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt. III SA/Gd 897/18, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny: "szkołą najbliższą (...) jest tylko szkoła pozwalająca realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, a zatem dostosowana do zdolności psychofizycznych ucznia. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu cytowanego przepisu" (vide: wyrok NSA w Warszawie z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1961/14, dostępny jw.). Rozważania powyższe odnoszą się bez wątpienia również do "najbliższego przedszkola".

Specyfika niniejszej sprawy powoduje, że rozważania co do prawidłowej wykładni pojęcia "najbliższej" placówki przedszkolnej, z uwzględnieniem zaprezentowanego wyżej stanowiska, są kwestią niejako poboczną wobec problemu, na którym koncentruje się spór pomiędzy skarżącymi a organem – Burmistrzem Miasta M.. Realia rozpoznawanej sprawy wskazują bowiem, że placówki wskazane odmiennie przez organ oraz skarżących znajdują się w różnych gminach. Skarżący domagają się od organu zapewnienia dowozu ich dziecka do Przedszkola Specjalnego wchodzącego w skład Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w S., organ – odmawiając – wskazuje jako "najbliższe przedszkole" spełniające warunki realizacji orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego dziecka Przedszkole nr [...] w M., czyli na terenie gminy na terenie której dziecko zamieszkuje wraz z rodzicami (M. w G. ).

Tak zarysowaną oś sporu potwierdzają stanowiska stron wyrażone na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. oraz pismach procesowych.

Zasadniczo należy podzielić stanowisko organu, zgodnie z którym brak jest podstaw prawnych do żądania od gminy zapewnienia bezpłatnego dowozu dziecka niepełnosprawnego do placówki położonej w większej odległości od miejsca zamieszkania i dodatkowo w innej gminie w sytuacji, gdy w gminie zamieszkania dziecka, funkcjonuje przedszkole pozwalające realizować wszystkie z wytycznych zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego danego dziecka i możliwa jest nauka dziecka w tej placówce. Nie zostało w sprawie podważone, że zarówno Przedszkole Specjalne wchodzące w skład Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w S., jak i Przedszkole nr [...] w M. zapewniają warunki pełnej realizacji zaleceń opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, zawartych w orzeczeniu nr [...]. W odniesieniu do placówki w M. wyczerpujące informacje (jak i gotowość do przyjęcia dziecka) przedstawił Dyrektor Przedszkola nr [...] w M. w piśmie z dnia [...] października 2019 r., nr [...] (pismo w aktach sprawy). Co istotne, skarżący w toku postępowania sądowego nie zakwestionowali skutecznie możliwości realizowania zaleceń orzeczenia przez Przedszkole nr [...] w M.. Nie przedstawili również żadnych dowodów negujących stanowisko organu w tym zakresie. Należy dodatkowo wskazać, że nie podważyli również twierdzenia gminy, iż nie kontaktowali się z ww. palcówką w sprawie realizacji nauczania dziecka w niej.

W zakresie obowiązków ustawowych gminy M. znajdują się sprawy edukacji publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), których emanacją są obowiązki wskazane w ustawie Prawo oświatowe, i gmina wykonuje te obowiązki przy wykorzystaniu optymalizowanego m.in. pod te obowiązki budżetu własnego. Należy zatem uznać jej uprawnienie do skutecznej realizacji tych obowiązków również w drodze wskazywania rodzicom dziecka niepełnosprawnego najbliższej placówki spełniającej zindywidualizowane kryteria odczytywane na podstawie prawidłowo (tj. zgodnie z wcześniej przytoczonym stanowiskiem) wykładanego art. 32 ust. 6 p.o. Taka interpretacja spójna jest z art. 127 pkt 14 p.o., zgodnie z którym jeżeli orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zaleca kształcenie dziecka odpowiednio w przedszkolu specjalnym albo w przedszkolu lub szkole podstawowej, ogólnodostępnych lub integracyjnych, odpowiednią formę kształcenia, na wniosek rodziców, zapewnia jednostka samorządu terytorialnego właściwa ze względu na miejsce zamieszkania dziecka, do której zadań własnych należy prowadzenie przedszkoli lub szkół.

Jednostką samorządu terytorialnego właściwą ze względu na miejsce zamieszkania dziecka skarżących jest gmina M.. Art. 32 ust. 6 p.o. wyraźnie stanowi o obowiązku zapewnienia niepełnosprawnym dzieciom bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do placówki "najbliższej", a nie wskazanej przez rodziców dziecka. Taką placówką na terenie gminy M. jest wskazywane przez organ Przedszkole nr [...] w M., przy czym spełnia ona zarówno warunek odległości geograficznej od miejsca zamieszkania dziecka (najbliższe), jak i warunek możliwości urzeczywistnienia zaleceń zawartych w orzeczeniu nr [...].

Nadmienić należy, że nie jest wykluczone, iż za najbliższą jednostkę, o której mowa w art. 32 ust. 6 p.o., uznane będzie przedszkole znajdujące się na terenie innej gminy, a nawet powiatu lub województwa, jeżeli na terenie gminy, w której dziecko niepełnosprawne mieszka, w najbliższej geograficznie odległości nie byłoby placówki zapewniającej dziecku niepełnosprawnemu realizację zaleceń dotyczących jego wychowania i kształcenia, wydanych z uwagi na stwierdzone niepełnosprawności dziecka (vide: wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 223/19, dostępny jw.) Taka sytuacja jednak bez wątpienia nie ma w niniejszej sprawie miejsca.

Nie zasłużyły na uwzględnienie zarzuty skarżących wyartykułowane w skardze. Organ nie naruszył art. 39 ust. 4 pkt 1 p.o., albowiem przepis ten nie był właściwy w sprawie i nie stanowił podstawy zaskarżonej czynności (przepis art. 39 ust. 4 pkt 1 p.o. dotyczy dzieci objętych obowiązkiem szkolnym). Argumentację powyższego zarzutu odnieść należało do art. 32 ust. 6 p.o., który – jak wyjaśniono – został przez organ zinterpretowany i zastosowany a contrario prawidłowo. W ocenie Sądu nie doszło też do naruszenia art. 127 ust. 7 p.o. - zarzut naruszenia tego przepisu nie został w skardze uargumentowany, sam zaś przepis nie miał w sprawie zastosowania, albowiem dotyczy sytuacji, w której dziecko legitymuje się opinią o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju.

Zarzut braku podstaw do zaoferowania skarżącym zwrotu kosztów w zakresie, w jakim odpowiadają kosztom drogi do Przedszkola nr [...] w M., uznać należy za nietrafny z tego powodu, że zgodnie z art. 32 ust. 6 p.o. kwestia rozliczeń pomiędzy organem a rodzicami co do kosztów należy do sfery umownej pomiędzy organem a rodzicami. Wskazana okoliczność stanowiła zatem propozycję umownego rozwiązania spornej kwestii, której podstawy upatrywać należy w art. 36 ust. 6 in fine p.o. w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zaskarżonej czynności. Zauważyć zresztą należy, że organ – poprzez swoją propozycję – urzeczywistnił prawo skarżących do wyboru placówki przedszkolnej, tj. nie ograniczył go tylko do właściwego skarżącym, ze względu na miejsce zamieszkania, Przedszkola nr [...] w M., ale zaproponował finansowe rozwiązanie wspierające kontynuację edukacji dziecka skarżących w SOSW w S., mimo, że nie najbliższego, jednak zgodnie z wolą rodziców dziecka niepełnosprawnego.

W odniesieniu do wywodu skargi wskazującego na najlepsze przygotowanie SOSW w S. do realizacji opieki przedszkolnej nad dzieckiem skarżących, wskazać należy, że Sąd dostrzega, iż zmiana środowiska przedszkolnego dziecka skarżących może wiązać się z trudnościami w adaptacji dziecka w nowym miejscu. Powtórzyć jednak należy, że przy ustalaniu placówki "najbliższej" bierze się pod uwagę najbliżej położoną placówkę, która jest w stanie zapewnić realizację wszystkich zaleceń zawartych w danym orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, a nie taką, która zapewni to w mniemaniu rodziców dziecka najlepiej. Wniosek taki jest zgodny z ogólnymi założeniami udzielania świadczeń pomocowych finansowanych ze środków publicznych (a do takich świadczeń z pewnością zalicza się organizacja, normowanego w art. 32 ust. 6 p.o., bezpłatnego dowozu i opieki do placówki zapewniającej wychowanie przedszkolne), które ograniczają się zwykle do świadczeń "niezbędnych", a nie "najlepszych z możliwych". Zauważyć przy tym należy, że przekonanie skarżących o "lepszych" możliwościach SOSW w S. muszą być rozpatrywane w kategoriach subiektywnej opinii, albowiem brak jest w sprawie dowodów podważających rzeczywistą możliwość realizacji zaleceń orzeczenia, w przypadku którejkolwiek z placówek. Można oczywiście wskazać na brak dostatecznie wnikliwego odniesienia się do poszczególnych zaleceń orzeczenia i form ich realizacji w treści skarżonej czynności, jednak wraz ze stanowiskiem Dyrektora Przedszkola nr [...] poprzedzającym jej dokonanie, nie może ona tylko z tego powodu być uznana za naruszającą prawo i to w stopniu skutkującym stwierdzenie bezskuteczności tej czynności.

W ocenie Sądu orzekającego prawo wyboru placówki edukacyjnej określone w art. 70 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) nie może być odczytywane bez uwzględnienia innych regulacji prawnych, w tym określonych w ustawie – Prawo oświatowe. Mając na względzie treść powoływanego wyżej art. 32 ust. 6 ustawy trudno oczekiwać, aby organy orzekające były zobowiązane do zapewnienia dowozu niepełnosprawnych dzieci i zapewnienia opieki w każdym przypadku, gdy rodzice wskażą - ich zdaniem - najbardziej odpowiednią placówkę oświatową. Regulacja ta wyraźnie stanowi o obowiązku zapewnienia niepełnosprawnym dzieciom bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do placówki "najbliższej" a nie wskazanej przez rodziców dziecka. W niniejszej sprawie organowi nie można więc postawić zarzutu działania niezgodnie z przepisami prawa. Obowiązujące regulacje normatywne nie nakładają bowiem na gminę obowiązku zapewnienia bezpłatnego transportu do placówki wskazanej przez rodziców, gdy są inne, bliższe placówki zapewniające odpowiedni dla potrzeb dziecka poziom edukacji i opieki. Taka sytuacja miała właśnie miejsce w rozpatrywanej sprawie.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności stanowisk obu stron wynikające pośrednio z akt sprawy, jak również twierdzeń stron na rozprawie podłoże obecnego konfliktu. Przed sądem toczy się bowiem jednocześnie kilka analogicznych spraw ze skarg rodziców dzieci niepełnosprawnych zamieszkałych na terenie Gminy M., których dzieci w poprzednim roku pobierały naukę w SOSW w S., a placówka ta ze środków budżetowych Gminy S. zapewniała pokrycie kosztów dowozu dzieci, także z zamieszkałych w sąsiedniej Gminie M.. Z uwagi na znaczące kłopoty finansowe Gminy S. i zakwestionowanie tego typu wydatków przez RIO w B., praktyki tej zaniechano. Ta jednak okoliczność nie stanowi samodzielnej przesłanki do, jak się zdaje oczekiwanego przez skarżących, przejęcia uprzednich zobowiązań Gminy S. do zapewnienia bezpłatnego dowozu dzieci do SOSW w S. – przez sąsiednią Gminę M..

Należy dodać, że kwestia ustalenia odległości miejsca zamieszkania dziecka od obu wskazanych wyżej placówek, mimo pierwotnych wątpliwości wynikających z rozbieżnych danych wskazywanych przez skarżących oraz organ, została w toku postępowania wykazana dokumentami poglądowymi przez obie strony postępowania. W konsekwencji w zasadzie jako spójne należy ocenić wskazania, że odległość od miejsca zamieszkania dziecka (M. ) do Przedszkola nr [...] w M. wynosi około 11,5 km, a do SOSW w S. (ul. [...]) powyżej 14 km.

Oceniając działania organu Sąd zauważa ponadto, że organ uwzględniając specyficzne okoliczności sprawy oraz wolę rodziców prawidłowo – zgodnie z zasadą dobrej administracji oraz zasadą pogłębiania zaufania podmiotów inicjujących postępowanie administracyjne do władzy publicznej - zaproponował skarżącym alternatywne rozwiązanie poprzez zaoferowanie zwrotu kosztów w wysokości odpowiadającej odległości do najbliższej placówki za przejazd dziecka do wskazanego przez rodziców ośrodka. Propozycja ta stanowi wyraz troski i zrozumienia dla trudnej sytuacji życiowej skarżących, którzy nie zostali pozostawieni bez jakiejkolwiek pomocy ze strony organu administracji publicznej. Podkreślić należy, że w realiach tej konkretnej sprawy organ nie był zobowiązany do zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dziecka skarżących do ośrodka w S.. Skorzystał natomiast z przewidzianych prawem środków aby w znacznej części zrefundować koszty przejazdu dziecka i opiekuna w drodze umowy. W pewnym sensie organ wyszedł zatem naprzeciw oczekiwaniom skarżących, korelując dokonany przez nich wybór placówki z własnymi możliwościami finansowymi.

W ocenie Sądu, uwzględniając treść skarżonej czynności wyrażonej w piśmie z [...] października 2019r. podpisanym przez Dyrektora Zespołu Obsługi Szkół i Przedszkoli w M., skargi, odpowiedzi organu na skargę oraz dokumentów przedłożonych za pismem z [...] marca 2019r. nie zachodzi wątpliwość (mimo niewłaściwego wskazania organu), że skarżona czynność została dokonana w imieniu Burmistrza Miasta i z jego upoważnienia, zgodnie z zakresem uprawnień wynikającym ze Statutu Zespołu Obsługi Szkół i Przedszkoli w M. nadanym uchwałą nr XIX/194/16 Rady Miejskiej w Mogilnie z dnia 13 kwietnia 2016r. (vide § 4 pkt 4 lit. e Statutu – k. 48 akt sądowych). Jak wynika z treści skargi, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, także skarżący nie mieli wątpliwości, że skarżona czynność jest czynnością dokonaną z upoważnienia Burmistrza Miasta podjętą w odpowiedzi na ich wniosek w sprawie zapewnienia dowozu niepełnosprawnego dziecka do SOSW w S..

Końcowo należy wskazać na nieadekwatność do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, okoliczności sprawy wskazywanej w piśmie procesowym skarżących z [...] czerwca 2020 r., jako wyznaczającej obowiązki gminy wobec rodzica dziecka niepełnosprawnego oraz oczekiwany czy też konieczny zakres szczegółowości wyjaśnienia przez organ gminy sposobu realizacji przez poszczególne placówki zalecanych zajęć. Podkreślenia wymaga, iż przywołany w sprawie wyrok WSA w Kielcach z 28 listopada 2018 r. sygn. II SA/Ke 661/18 dotyczy sprawy, w której uprzednio jednoznacznie stwierdzono, że pierwotna placówka nie zapewniała dziecku nie tylko realizacji zakresu zajęć określonych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego tj. odpowiednich metod pracy i zajęć, ale przede wszystkim nie zapewniała z uwagi na rodzaj schorzeń dziecka i konieczność związanych z tym warunków i zabiegów pielęgnacyjnych. W sprawie tej z powyższych względów rodzice przenieśli dziecko do innej, dalszej placówki realizującej wszystkie niezbędne wymogi i warunki uwzględniając stan zdrowia i niepełnosprawność dziecka. Spór opierał się na tym, że w kolejnym roku w związku z rozpoczęciem nauki szkolnej rodzice dziecka domagali się zapewnienia bezpłatnego dowozu dziecka do tej nowej placówki, a organ utrzymywał, że dawna placówka po remoncie i reorganizacji zapewnia realizację wszystkich zaleceń dla tego dziecka i jest zatem placówką najbliższą. W sprawie tej istniały zatem pierwotnie konkretne, istotne, udowodnione zastrzeżenia i zarzuty do prawidłowości realizacji nauczania względem tego dziecka. Do takiej zatem, oczywiście odmiennej niż w niniejszej sprawie, sytuacji faktycznej odnosił się sąd rozpoznając przywołaną w piśmie sprawę.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.