Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2188/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową, sportową i myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2008 r., Nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego

Z. L., skarżącego w niniejszej sprawie, od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową, sportową i myśliwską - utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lutego 2008 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej, sportowej i myśliwskiej. Podstawą wszczęcia postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] była informacja, z której wynikało, iż skarżącemu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 258 § 1 k.k., 271 § 1 i 3 k.k., 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., art. 228 § 3 i 4 k.k. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. i art. 73 § 1 k.p.a. prawach.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym m.in. opinii środowiskowej (k. 121 akt administracyjnych) opinii koła łowieckiego (k. 119 akt administracyjnych), postanowieniu o przedstawieniu zarzutów (k. 24 akt administracyjnych), orzeczenia lekarskiego i psychologicznego (k. 129 i 130 akt administracyjnych) Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] lipca 2008 r. decyzję nr [...], na mocy której – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji - cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej, sportowej i myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący stoi pod zarzutem popełnienia szeregu przestępstw umyślnych stypizowanych w art. 258 § 1 k.k., 271 § 1 i 3 k.k., 286 § 1 k.k., art. 228 § 3 i 4 k.k. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, nakładającym na jej posiadaczy szczególne obowiązki, w tym przede wszystkim obowiązek przestrzegania przepisów prawa. Zdaniem organu pozwolenia na broń nie powinna posiadać osoba, która łamie ustanowiony porządek prawny, a tym samym budzi obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie organu fakt postawienia skarżącemu zarzutów w postępowaniu karnym powoduje, iż nie posiada on cechy nieskazitelności, która wymagana jest od posiadaczy broni. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji obliguje to w konsekwencji organ administracji do cofnięcia stronie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2008 r. skarżący odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] skarżący zarzucił organowi naruszenie:

- art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez oczywiście i rażąco błędne, oraz bezpodstawne przyjęcie, iż sam fakt przedstawienia zarzutów stronie świadczy o jej lekceważącym stosunku do porządku prawnego obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej;

- art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez wydanie zaskarżonej decyzji - mimo, iż nie zachodzi realna obawa, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - a zatem, bez uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy na co wskazuje choćby fakt iż czyn, który został zarzucony stronie nie ma najmniejszego związku z bronią;

- art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania sprawy w sposób uwzględniający całokształt okoliczności sprawy, oraz jej indywidualny charakter - co w efekcie doprowadziło do wadliwości zaskarżonej decyzji, której uzasadnienie pomija, m.in. oczywisty brak realnej obawy o jakiej mówią art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, o czym przecież bezsprzecznie świadczy całe dotychczasowe - wzorowe -postępowanie strony w odniesieniu do broni;

- wywołany w/w naruszeniami prawa procesowego - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji i mający wpływ na jej treść – polegający na wadliwym (jaskrawo niepełnym) przyjęciu, iż wobec skarżącego zachodzi obligatoryjna podstawa do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej, sportowej i myśliwskiej.

W uzasadnieniu wskazał, iż czyn, który został zarzucony stronie nie ma związku z bronią. Zatem ani z opisu zarzuconego czynu, ani też z treści aktu oskarżenia nie może wypływać realna - rzeczywista i obiektywna - obawa, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] września 2008 r., decyzję Nr [...], utrzymującą w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - stwierdził, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący jest oskarżony o popełnienie szeregu przestępstw w tym z art. 286 § 1 k.k. i 294 § 1 k.k., a więc przestępstw przeciwko mieniu. Według Komendanta Głównego Policji strona, jako osoba, która jest podejrzana o popełnienie szeregu czynów zabronionych, w tym przestępstwa wymierzonego przeciwko mieniu – nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy w przyszłości. Konsekwencją tego jest przekonanie organów Policji, że strona nie daje gwarancji bezpiecznego używania posiadanej broni palnej, a co za tym idzie, budzi obawę, że broń ta może być przez nią użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu odwoławczego od posiadaczy broni oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Komendanta Głównego Policji oceny wyrażonej przez organy Policji nie może zmienić zarówno pozytywna opinia z miejsca zamieszkania wydana przez właściwy organ Policji, jak i dobra opinia z macierzystego koła łowieckiego, gdyż nie eliminują one faktu oskarżenia skarżącego o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, z którym to ustawodawca związał uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa porządku publicznego.

Pismem z dnia [...] września 2008 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący w pełni podtrzymał argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie - podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ, powołując się na dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – stwierdził, iż ustawodawca jednoznacznie wskazał, że sam fakt oskarżenia osoby o popełnienie tego rodzaju przestępstw, jak m.in. przestępstwa przeciwko mieniu, rodzi już obawę, że osoba dopuszczająca się tych czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przypadku takim – zdaniem organu – nie jest wymagane ujawnienie w toku postępowania innych okoliczności wskazujących na taką obawę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Z. L. nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Komendanta Głównego Policji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Mając na względzie powyższe przepisy ustawy, należy uznać, iż w aktualnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca przesądził, jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie ulega wątpliwości, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstwa należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym, ugruntowanym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (tak m.in. /w:/ wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 76/07), jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06, a także wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 356/07).

W ocenie Sądu z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący stoi pod zarzutem popełnienia szeregu przestępstw opisanych w art. 258 § 1 k.k., 271 § 1 i 3 k.k., 286 § 1 k.k., art. 228 § 3 i 4, a więc toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie przestępstw także przeciwko mieniu.

Skoro organy Policji prawidłowo ustaliły, że skarżący w dacie decyzji był osobą przeciwko, której prowadzone było postępowanie karne o popełnieni przestępstw przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji fakt ten przesądzał, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa.

W tej sytuacji należy zgodzić się z organami obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną gazową, sportową i myśliwską.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący stojąc pod zarzutem popełnienia przestępstw karnych cechy powyższej nie posiada, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania.

Według Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...], nie dopuścili się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparli się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Należy uznać jednocześnie, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Należy podkreślić także, iż prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, a jego przyznanie jest ściśle reglamentowane i obwarowane spełnieniem szeregu warunków. Taki stan rzeczy podyktowany jest oczywistą okolicznością, iż z każdym posiadaniem broni wiążą się zagrożenia jej niewłaściwego użycia, a spełnienie warunków ustawowych ma te zagrożenia minimalizować. Z tych względów, chroniąc interes społeczny, ustawodawca zakazał wydawania pozwoleń na broń m.in. osobom, co do których prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwa przeciwko mieniu. Uznał, że takie osoby, choć niewinne, nie powinny dysponować bronią. Ustawodawca uznał, że interes publiczny ma tu bezwzględny priorytet przed interesem ubiegających się o pozwolenie na broń. Zasada ta obowiązuje także w stosunku do osób, które już pozwolenie na broń uzyskały. Jeżeli utraciły przymiot całkowitej nieskazitelności, gdyż toczy się przeciwko nim postępowanie o przestępstwa przeciwko mieniu, to choć są nadal niewinne - nie mogą dysponować bronią. Prowadzenie postępowania karnego przeciwko określonej osobie, mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności, stwarza co do tej osoby wątpliwość, co do jej dotychczasowej nieskazitelności. Sama ta wątpliwość, zdaniem ustawodawcy, wystarcza, aby ze względu na ochronę szeroko rozumianego interesu społecznego tj. bezpieczeństwa innych osób, cofnąć takiej osobie wyjątkowe uprawnienie, jakim jest prawo do posiadania broni. W ocenie Sądu priorytet interesu społecznego, którym jest podyktowane pozbawienie prawa do posiadania broni osób, którym postawiono określone zarzuty karne, jest zgodny z zasadami Państwa prawa i zasadą domniemania niewinności oraz Europejską Konwencją Ochrony Praw Człowieka. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest potwierdzeniem winy, tylko odebraniem uprawnienia, które w szczególnych okolicznościach toczącego się postępowania karnego, może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa społecznego.

Reasumując powyższe uznać należy, że w sprawie niniejszej, skarżący należał do grupy osób, co do których sam ustawodawca rozstrzygnął, że ponieważ są podejrzane o przestępstwa przeciwko mieniu, to istnieje co do nich uzasadniona obawa zagrożenia.

Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie naruszając przy tym rygorów procedury administracyjnej.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.