Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 971/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Edyta Anyżewska po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 428/08 odrzucającego skargę P. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 428/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. T. z powodu nieuzupełnienia w terminie jej braków formalnych, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a.

W motywach orzeczenia Sąd wojewódzki wskazał, że skargę strona złożyła za pośrednictwem pełnomocnika (matki – K. T.), który nie przedłożył wraz ze skargą stosownego umocowania. Termin do uzupełnienia tego braku formalnego upłynął w dniu 19 marca 2008 r. Pełnomocnictwo złożono zaś w dniu 1 kwietnia 2008 r.

W skardze kasacyjnej strona zażądała uchylenia w/w postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucając naruszenie:

- art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 1 tego artykułu oraz art. 49 § 1 i art. 67 § 5 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga została wniesiona z niezachowaniem warunków formalnych;

- art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że skarga została wniesiona przez matkę skarżącego, która nie miała umocowania do działania w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

W uzasadnieniu środka odwoławczego skarżący podniósł, że w dniu 4 stycznia 2008 r. matka skarżącego (która wniosła skargę w imieniu strony, jako jej pełnomocnik) doznała poważnego urazu głowy i pozostaje pod stałą kontrolą lekarską (neurologiczną). Na poparcie tego twierdzenia przedstawiono zaświadczenie lekarskie. Wskazany uraz nie pozwala pełnomocnikowi normalnie funkcjonować. Stan zdrowia uniemożliwił dochowanie ustawowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i stanowi okoliczność przemawiającą za uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo podkreślono, że kontakt z mocodawcą jest utrudniony, ponieważ mieszka on w Stanach Zjednoczonych. Sąd wojewódzki nie uwzględnił powyższych okoliczności, co uzasadnia naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Fakt uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi (złożenia pełnomocnictwa procesowego) jest w sprawie niesporny – potwierdza go w istocie w skardze kasacyjnej sama strona. Skarżący usiłuje jednak dowieść w środku odwoławczym, że niedopełnienie czynności procesowej w terminie było usprawiedliwione w okolicznościach sprawy (choroba pełnomocnika).

Nie jest jednak właściwym trybem dla tego typu argumentacji skarga kasacyjna od postanowienia odrzucającego skargę do Sądu pierwszej instancji, w tym bowiem zakresie Sąd odwoławczy bada jedynie – w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.) – poprawność ustaleń będących podstawą odrzucenia skargi strony. Nie analizuje natomiast w żaden sposób, czy powody dla których to odrzucenie nastąpiło (np. niedopełnienie braków formalnych skargi) miały charakter zawiniony, czy też niezawiniony.

Okoliczności wskazane przez stronę na usprawiedliwienie opóźnienia w złożeniu pełnomocnictwa mogłyby ewentualnie uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej, nie zaś zarzuty powołane w ramach niniejszej skargi kasacyjnej. Argumentacja strony nie odnosi się bowiem w żaden sposób do treści przepisów w ich ramach powołanych.

Do treści art. 49 § 1 P.p.s.a. (regulującego tryb uzupełniania braków formalnych pism procesowych), czy art. 67 § 5 tej ustawy (nakazującego dokonywanie doręczeń pełnomocnikowi strony) wywody środka odwoławczego nie nawiązują nawet pośrednio, toteż niemożliwa jest jakakolwiek polemika z tymi zarzutami, skoro nie zostały one w ogóle uzasadnione (z uwagi na związanie granicami środka odwoławczego).

W ramach zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd kasacyjny nie jest natomiast władny analizować przyczyn nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi – kontroluje jedynie, czy owo nieuzupełnienie istotnie miało miejsce (co nie budzi w niniejszej sprawie wątpliwości). Przepis ten stanowi bowiem, że "sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi".

W związku z powyższym nie sposób uznać, że Sąd wojewódzki naruszył art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. (określające obligatoryjne elementy postanowienia) nie odnosząc się do okoliczności choroby pełnomocnika. Pomijając już to, że nie sposób wymagać od Sądu aby uwzględniał okoliczności, o których nic mu nie wiadomo, fakt ten nie jest prawnie relewantny z punktu widzenia orzeczenia, w którym oceniana jest dopuszczalność skargi.

Z tych względów postanowiono jak w sentencji, stosownie do art. 184 P.p.s.a.