Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1301/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 40 ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi G. U. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania -oddala skargę-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2015r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców, działając na podstawie art. 89p ust. 1, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2012 r, poz. 680), dalej także jako: "ustawa" oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania G. U. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy w RP wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta objęła małoletnie dziecko cudzoziemca, ur. [...] stycznia 2015r. M. U.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Cudzoziemiec złożył pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy skierowany do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu 7 maja 2013r. Motywując wniosek stwierdził, że wyjechał gdyż zabili jego brata oraz brata ciotecznego. Stwierdził, że w [...] nie ma możliwości spokojnego życia i nie chce tam dalej żyć. Cudzoziemiec wyjechał z kraju pochodzenia w maju 2013r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu [...] lutego 2014r. wydał decyzję o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, o braku zgody na pobyt tolerowany oraz o wydaleniu z terytorium RP. Wskutek odwołania wniesionego przez cudzoziemca od powyższego rozstrzygnięcia Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2014r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie w dniu 25 czerwca 2014r. cudzoziemiec złożył drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Oświadczył, że nie władze w [...] nie mogą zapewnić mu bezpieczeństwa. W 2008 r lub 2009r. zatrzymały go służby bezpieczeństwa w związku z zamieszkami w G. Kuzynowi, który pracował w [...] MSZ podłożono bombę, w wyniku której zginął tenże kuzyn oraz wujek. Sprawcy zamachu grozili, że rozprawią się ze skarżącym, jeśli ich ujawni. Organ wskazał, że obecnie rozpatrywana sprawa jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014r. Obydwa złożone wnioski dotyczą tego samego żądania i oparte są na tej samej podstawie prawnej. Ta sama jest również podstawa faktyczna, na którą składają się informacje odnoszące się do indywidualnej sytuacji cudzoziemca tj. obawa przed ewentualnym prześladowaniem i aresztowaniem po powrocie do [...].

Odwołanie od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o umorzeniu postępowania złożył G. U. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 40 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że wniosek obecny oparty jest na tych samych podstawach i wobec tego jest niedopuszczalny,

- art. 13 i 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez ich niezastosowanie.

Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie jego sytuacji w kraju pochodzenia oraz poprzez interpretowanie wszelkich niejasności na jego niekorzyść oraz art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ swobodnej oceny dowodów.

Dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w tym ponowne jego przesłuchanie. Załączył także wezwanie na przesłuchanie adresowane do niego, gdzie wzywającym jest Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Wnioskował także o przeprowadzenie badania przez biegłego psychologa, który mógłby stwierdzić prawdziwość składanych przez niego oświadczeń oraz doznanej przemocy fizycznej i psychicznej.

W uzasadnieniu cudzoziemiec zakwestionował rozstrzygnięcie organu I instancji odnoszące się do uznania, iż ma miejsce tożsamość spraw - organ I instancji nie odniósł się bowiem do aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia. Ponadto uległa zmianie jego sytuacja osobista, gdyż deklaruje zamiar zawarcia związku małżeńskiego z ubiegająca się o status uchodźcy L. E. Co więcej cudzoziemcy spodziewają się dziecka. Wnioskodawca nawiązał także do wciąż istniejących zagrożeń prześladowaniem, na dowód czego złożył przy odwołaniu stosowne dokumenty. W toku postępowania odwoławczego dołączył także kserokopię skróconego odpisu aktu urodzenia syna.

Rozpatrując odwołanie strony od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Rada uznała, że jest ono bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie bowiem ponowny wniosek oparty został na tych samych podstawach. Organ podkreślił, że w tym postępowaniu dokonuje się porównania materiału dowodowego przedstawionego w ramach pierwszego postępowania z materiałem dowodowym zgromadzonym w ramach postępowania wszczętego poprzez złożenie nowego wniosku. Następnie należy rozstrzygnąć czy zaistniała przesłanka "tych samych podstaw" obydwu wniosków. Jako podstawy wniosku należy rozumieć okoliczności faktyczne i prawne, które określają całokształt sytuacji tego samego wnioskodawcy w danych okresach czasu, które organ poddaje analizie porównawczej.

W ocenie Rady, w kolejnym wniosku o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemiec nie wskazał na żadne nowe okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, czy udzielenia ochrony uzupełniającej. Na podstawie oświadczeń złożonych w nowym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak też na podstawie wniesionego odwołania, zdaniem organu brak było jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że kolejny wniosek dawał podstawę do wydania kolejnej decyzji rozstrzygającej co do istoty.

W pierwszej sprawie cudzoziemiec przedstawiał okoliczności odnoszące się do prześladowań, zatrzymywania, torturowania go w związku z zaangażowaniem jego braci oraz w pewnym stopniu jego samego w czasie II wojny [...]. Następnie opisywał wydarzenia związane ze śmiercią wuja oraz kuzyna, którzy byli funkcjonariuszami [...]. W przedmiotowej sprawie nie przedstawił żadnych nowych wątków w relacji do całego materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszym postępowaniu i tamże ocenionego.

W kwestii nowych okoliczności – planów zawarcia związku małżeńskiego, faktu urodzenia się dziecka w trakcie procedury uchodźczej – nie mogą mieć one żadnego wpływu na ocenę sytuacji aplikanta w perspektywie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej. W katalogu przesłanek do udzielenia tych form ochrony brak jest jakichkolwiek związków z tematyką rodzinną.

Odnosząc się do złożonego przy odwołaniu dokumentu w postaci wezwania na przesłuchanie do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych [...] Republiki, na ile fakt ten może stanowić novum w relacji do badanych już okoliczności wskazano, że wątki związane z zatrzymywaniami i przesłuchaniami cudzoziemca były przedmiotem analizy organów prowadzących pierwsze postępowanie o nadanie statusu uchodźcy. Obawy i zagrożenia związane z możliwością dalszych prześladowań ze strony struktur siłowych kraju pochodzenia stanowiły zasadniczą podstawę jego argumentacji zarówno w poprzednim wniosku, jak i obecnym. Wobec tego przedstawiony dokument ma stanowić dowód na poświadczenie okoliczności, które były już badane w poprzednim postępowaniu. Poza wszystkim analiza tego dokumentu budzi poważne i uzasadnione wątpliwości co jego autentyczności.

W kwestii wniosku o ponowne przesłuchanie cudzoziemca podano, że jest on bezprzedmiotowy. Ponadto przepisy ustawy nie przewidują w tym momencie przeprowadzenia wywiadu statusowego.

Odnosząc się do kwestii zbadania aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia organ odwoławczy przyznał, że w tym zakresie zauważono braki w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym. Jednak w przekonaniu Rady w ciągu ostatnich dwóch lat w [...] nie odnotowano okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie tezy o pojawieniu się nowej podstawy wniosku, dowodzącej lub uprawdopodobniającej obawę cudzoziemca przed prześladowaniem. Tym samym zaprezentowany obraz kraju pochodzenia w liście znajomej cudzoziemca jest jedynie zapisem osobistych refleksji autorki, nie odnosi się natomiast do ogólnej sytuacji w kraju. Zdaniem organu ocena sytuacji w kraju pochodzenia zawarta w ostatecznej decyzji Rady Uchodźców kończącej pierwsze postępowanie uchodźcze jest adekwatna również w tym postępowaniu. Nie nastąpiły żadne nowe okoliczności, ze względu na które można przyjąć, że nastąpiło pogorszenie stanu przestrzegania praw człowieka i wzrostu niebezpieczeństw o charakterze powszechnym.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. U., zarzucając Radzie wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa materialnego:

art. 40 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu w/w artykułu i nieuwzględnienie nowej okoliczności w sprawie, którą jest urodzenie dziecka; w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji, w której uznano wniosek skarżącego za niedopuszczalny, nie rozpatrując wszystkich podanych przeze mnie okoliczności,

art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niewłaściwe zastosowanie przesłanek do nadania statusu uchodźcy i uznanie w konsekwencji, iż nie wykazał zasadności obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia;

art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niewłaściwe zastosowanie przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej i uznanie, iż w kraju pochodzenia skarżący nie będzie narażony na doznanie poważnej krzywdy z przyczyn wymienionych w tym artykule.

Zaskarżonej decyzji zarzucono także istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy:

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie jego sytuacji w kraju pochodzenia oraz poprzez interpretowanie wszelkich niejasności na niekorzyść;

- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ swobodnej oceny dowodów.

Skarga wnosi o uchylenie decyzji organu II instancji, a także o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014 r. ([...]), w której umorzono postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację mającą uzasadniać podniesione przez niego zarzuty. W szczególności zwrócił uwagę na fakt urodzenia dziecka, co oznacza że zmieniły się uwarunkowania faktyczne. W związku z tą okolicznością przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014r. (sygn. akt IV SA/Wa 1493/14), który zapadł w analogicznej sprawie. Mianowice w toku ponownej procedury uchodźczej skarżącemu urodziło się dziecko.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, zgodnie z którymi jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach.

Nie budzi wątpliwości sformułowana w piśmiennictwie (M.Jaśkowska, A.Wróbel, Komentarz LEX 2009, komentarz do art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego) definicja, iż rozstrzyganie w postępowaniu administracyjnym polega na zastosowaniu obowiązującego prawa do ustalonego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. W ten sposób organ administracji publicznej realizuje cel postępowania administracyjnego, jakim jest urzeczywistnienie obowiązującej normy prawnej w zakresie stosunków administracyjnoprawnych. Stosownie do tego celu postępowania administracyjnego, jak i istoty decyzji administracyjnej, można odróżnić podstawę faktyczną i podstawę prawną decyzji administracyjnej. Podstawę faktyczną stanowią dokonywane przez organ administracji publicznej ustalenia faktyczne, a podstawę prawną stanowią te przepisy prawne, które organ przyjął w danym wypadku za obowiązujące i zastosował w swym orzeczeniu.

A zatem na gruncie art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP należy wysnuć wniosek iż, gdy istotne elementy poprzednio wydanej decyzji (tożsamość stron, stan faktyczny, stan prawny) nie zmieniły się, to wniosek wszczynający nową sprawę o nadanie statusu uchodźcy jest niedopuszczalny. Tak więc nowy wniosek oparty na tych samych podstawach to wniosek oparty na tych samych podstawach faktycznych i prawnych. Postępowanie w sprawie z wniosku opartego na tych samych podstawach faktycznych i prawnych winno być umorzone na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy.

Przy czym w świetle zarzutów skargi istotne znaczenie ma kwestia zakresu tego nowego postępowania, co wiąże się z tożsamością stosowanych przepisów prawa. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w postępowaniu wszczętym nowym wnioskiem o nadanie statusu uchodźców zakres badania podobieństwa wniosków nie pozostaje ograniczony do przesłanek statusu uchodźcy (art. 13 ust. 1 ustawy). Przy ponownym wniosku obligatoryjnej ocenie organu podlegają również te okoliczności, które pozwalają objąć cudzoziemca ochroną uzupełniającą (art. 15 ustawy) bądź do dnia 1 maja 2014r. udzielić mu zgody na pobyt tolerowany (vide wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014r., sygn. akt II OSK 431/13).

Ponieważ w rozpatrywanej sprawie drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy został złożony po dniu 1 maja 2014r. znajdą zastosowanie przepisy znowelizowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Mianowicie z dniem 1 maja 2014r. przepis art. 97 i nast. regulujące w omawianej ustawie ochronę międzynarodową polegającą na udzieleniu zgody na pobyt tolerowany utraciły moc z dniem 30 kwietnia 2014r. (art. 484 pkt 35). Nastąpiło to w związku z wejściem w życie z dniem 1 maja 2014r. ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013r. poz. 1650). Stosownie do art. 522 ostatnio powołanej ustawy weszła ona w życie z dniem 1 maja 2014 r., z wyjątkiem art. 470 pkt 3 lit. a w zakresie art. 3a pkt 3, art. 470 pkt 3 lit. b oraz art. 470 pkt 4, 5 i 11-16, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia. Tym samym z dniem 1 maja 2014r. instytucja zgody na pobyt tolerowany została z procedury uchodźczej jako ochrona szczególna wycofana. Została także wyłączona z kompetencji Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców jako organu I instancji. Przepisy o zgodzie na pobyt tolerowany zostały recypowane do wspominanej ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach w dwóch formach prawnych: zgody na pobyt ze względów humanitarnych (art. 348 tej ustawy) oraz zgody na pobyt tolerowany (art. 351 tej ustawy). Przy czym stosownie do art. 355 w sprawach, o których mowa w art. 348 i art. 351, organami właściwymi są komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej. Natomiast organem wyższego stopnia, w rozumieniu k.p.a., w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej jest Szef Urzędu.

Ze względu na powyższe zmiany ustawodawcze, które miały miejsce przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie ocena tożsamości obydwu spraw mogła dotyczyć wyłącznie przesłanek uchodźczych oraz ochrony uzupełniającej. Słusznie zatem w zaskarżonej decyzji organ ocenił tożsamość podstaw obydwu wniosków ograniczając się do tych dwóch form ochrony, a pomijając zgodę na pobyt tolerowany. Na str. 6 oraz 7 decyzji organ zasadnie stwierdził, że podnoszone okoliczności rodzinne nie mogą mieć żadnego wpływu na ocenę zdolności danego wnioskodawcy do stania się podmiotem ochrony jaką jest status uchodźcy oraz ochrona uzupełniająca. Należy się w pełni zgodzić z tym stanowiskiem, bowiem w obecnym stanie prawnym zgoda na pobyt tolerowany uzyskała autonomiczny charakter i nie jest już pochodną procedury uchodźczej. Przesłanki udzielenia tej zgody uregulowane są w ustawie o cudzoziemcach i ich spełnienie podlega ocenie w odrębnym postępowaniu. Zmiana zatem stanu faktycznego podawana przez cudzoziemca tj. narodziny dziecka nie mogła wpłynąć na wynik niniejszego postępowania, gdyż prawnie pozostaje obojętna, co wynika z dyspozycji art. 13 i 15 ustawy.

Jedynie należy zaznaczyć, że przywołany w skardze wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014r. (sygn. akt IV SA/Wa 1493/14) zapadł w odmiennym stanie prawnym. Co prawda okoliczności faktyczne tamże podane pozostają w zgodzie z udowodnionymi obecnie przez skarżącego okolicznościami, bowiem zarówno w jego sprawie, jak i podanej wyżej, przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku uległa zmianie sytuacja rodzinna ubiegającego się o status uchodźcy poprzez narodzenie dziecka. Niemniej wskazywane postępowanie administracyjne toczyło się pod rządami ustawy o udzielaniu ochrony przed istotną nowelizacją wprowadzoną z dniem 1 maja 2014r., kiedy zgoda na pobyt tolerowany stanowiła ochronę akcesoryjną przy badaniu przesłanek do udzielenia statusu uchodźcy.

Podstawą faktyczną obecnie składanego wniosku są te same okoliczności faktyczne jakie wskazywał cudzoziemiec poprzednio. Zarówno poprzednio, jak i obecnie eksponuje obawę przed prześladowaniem ze względu na zaangażowanie jego braci oraz jego samego w II wojnie [...], kwestię śmierci wuja oraz kuzyna, którzy byli funkcjonariuszami [...], zatrzymania w 2008r. Nie przedstawił on żadnych nowych wątków w stosunku do całego materiału dowodowego zgromadzonego w ramach pierwszego postępowania. Zarówno poprzednio, jak i obecnie boi się powrotu do kraju pochodzenia ze względu na ewentualne prześladowania przez struktury siłowe.

Na tę okoliczność przedłożył nowy dokument, którym nie dysponował organ w poprzednim postępowaniu. Organ dokonał jego oceny przede wszystkim jako wzbudzającego poważne i uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności. Poza tym dowód ten ma potwierdzać te okoliczności, które były już badane w poprzednim postępowaniu. Jak wskazuje się w orzecznictwie charakter "nowości" uzasadniający przeprowadzenie postepowania co do istoty, będą miały tylko te okoliczności wskazywane w nowym wniosku, które zaistniały po wydaniu decyzji ostatecznej. Powoływanie się na nowe (niejawnione) fakty i dowody, jeżeli odnoszą się one do zdarzeń uwzględnionych przez organ w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną nie tworzy nowej sprawy administracyjnej. W takim wypadku organ powinien rozważyć wznowienie postępowania na podstawie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (vide wyroki NSA z dnia 30 października 2013r. sygn. akt II OSK 1275/12 oraz z dnia 28 sierpnia 2014r. sygn. akt II OSK 431/13). Poza zatem kwestią wiarygodności tego dowodu jako istotną należy wskazać fakt, że dowodem tym skarżący potwierdza okoliczności podawane w pierwszej procedurze. Obawa przed organami ścigania była zdarzeniem badanym w poprzednim postępowaniu i wówczas organ nie uznał, aby twierdzenia te były usprawiedliwione. Z tego względu dokument ten nie stanowi nowej podstawy w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy, co umożliwiło organowi umorzenie postępowania.

Jako prawidłowe należy uznać odniesienie się organu odwoławczego do sytuacji w kraju pochodzenia. Nie jest co prawda w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyczerpujące, jednak możliwe jest wywiedzenie z niego, że sytuacja w [...] omówiona w poprzedniej decyzji uchodźczej o odmowie nie uległa zmianie. Tym samym nie uległa zmianie podstawa żądania uzyskania statusu uchodźcy.

Jeżeli chodzi o zarzuty skargi to zarzucono naruszenie – poza art. 40 ustawy zastosowanym w zaskarżonej decyzji – przepisów prawa materialnego tj. art. 13 i 15 ustawy. Skarżący upatruje ich naruszenia poprzez nie zastosowanie ich przez organy, bowiem jego zdaniem wystąpiły przesłanki do objęcia go ochroną międzynarodową. W pierwszej kolejności jednak wywodzi, że błędnie organ umorzył postępowanie. Gdyby nie zakończył postępowania umorzeniem zostałaby otwarta droga do merytorycznego rozpoznania jego sytuacji faktycznej i prawnej oraz przyznania mu tej ochrony w formie obecnie dopuszczalnej przez przepisy. Twierdzenia te są bezpodstawne. Jak bowiem wywiedziono wyżej ponowny wniosek został oparty na tych samych podstawach co obligowało organ do umorzenia postępowania i tym samym wyłączyło możliwość orzekania o statusie uchodźcy czy ochronie uzupełniającej.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi zasadnie orzekające w sprawie organy uznały, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie przedstawił we wniosku żadnych nowych podstaw i okoliczności, niż te, których dotyczył wcześniejszy wniosek. Przy czym Rada przeanalizowała materiał dowodowy, w tym zeznania skarżącego, składane w pierwszym postępowaniu. Odniosła się też do wszystkich okoliczności i dowodów przedstawionych przez cudzoziemca w postępowaniu wszczętym ostatnim wnioskiem, w tym złożonych w odwołaniu, jak również wyjaśniła dlaczego odmawia przeprowadzenia dowodów z przesłuchania cudzoziemca oraz przeprowadzenia badania przez biegłego psychologa. Co prawda organ nie wyjaśnił dokładnie stronie z jakiego powodu podlega obecnie badaniu jedynie kwestia nadania statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej, a poza jego kompetencją pozostaje zgoda na pobyt tolerowany i okoliczności z tego punktu widzenia istotne, niemniej wadliwość ta nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Uległ co prawda zmianie stan prawny ale w taki sposób, że nie wymagał on przeprowadzenia postępowania in meritum. Zmiana ta polegała jedynie na ograniczeniu badania tożsamości spraw. Dopóty bowiem ustawa przewidywała instytucję zgody na pobyt tolerowany dopóty stwierdzenie, że wniosek o nadania statusu uchodźcy został oparty na tych samych podstawach wymagał ustalenia przez organ, że w sprawie nie zmieniła się podstawa faktyczna wniosku nie tylko w zakresie nadania statusu uchodźcy, ale również udzielenia ochrony uzupełniającej oraz zgody na pobyt tolerowany. Obecnie natomiast pozostaje badanie tożsamości wniosków jedynie w zakresie statusu uchodźcy oraz ochrony uzupełniającej, co organ uczynił.

Reasumując, w ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, iż okoliczności powołane w trakcie postępowania przed organem I i II instancji nie zawierają istotnych dla rozpoznawanej sprawy elementów i nie doszło do naruszenia zarzucanych przepisów.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.