Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1435/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Szef Sztabu Generalnego WP, działając na podstawie art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, mając na uwadze brzmienie art. 219 § 1 kpa, postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania S. O. zaświadczenia żądanej treści.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż S. O. w dniu [...] marca 2009 r. wystąpił o wydanie zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego dotyczącego wartości wyżywienia przysługującego za okres służby nadterminowej od dnia [...] kwietnia 1964 r. do dnia [...] kwietnia 1966 r. na okręcie ORP [...], w celu przedłożenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w R.

Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, wskazując na brak danych pozwalających na wydanie tego dokumentu oraz interesu prawnego do urzędowego potwierdzenia faktów dotyczących wysokości równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie w tym okresie.

W zażaleniu od powyższego postanowienia S. O. wyjaśnił, iż powyższe zaświadczenie jest niezbędne do ustalenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru emerytury przez ZUS w R.

Po rozpoznaniu zażalenia Szef Sztabu Generalnego WP wskazał, iż żądanie wnioskodawcy nie może być zrealizowane ze względu na brak wskazanych przez wnioskodawcę informacji. Organ wyjaśnił, iż w trakcie postępowania zwracano się do różnych instytucji, m.in. do Archiwum [...] oraz Szefostwa [...] Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, jednak dokumentacja finansowa [...] za lata 1964-1966 została zniszczona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie odnaleziono również zapisów dotyczących wysokości równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie przysługujące żołnierzom pełniącym służbę wojskową w tych latach. Powyższe uniemożliwia wydania zaświadczenia żądanej treści. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż ewentualne ustalenie pobierania przedmiotowego równoważnika przez wnioskodawcę nie będzie miało wpływu na wysokość pobieranego przez niego świadczenia emerytalnego, ponieważ świadczenie to zostało ustalone w oparciu o lata 1988-1997, tymczasem okres ewentualnego pobierania przedmiotowego równoważnika mieści się w latach 1964-1966.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. O. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jako niezgodnego z prawem i naruszającego jego interes prawny. Stwierdził, że skoro zachowały się dokumenty wskazujące na fakt, iż pełnił nadterminową służbę na określonym stanowisku, to brak jest, jego zdaniem, okoliczności wyłączających możliwość przeprowadzenia w postępowaniu cywilnym dowodu z opinii biegłego księgowego i wydanie żądanego zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę uznać należy za niezasadną.

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy po stronie organu administracji istniały przesłanki ku temu, aby odmówić wydania skarżącemu zaświadczenia żądanej treści. W myśl art. 218 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Z powyższego przepisu wprost wynika, iż ustawodawca uzależnił możliwość wydania zaświadczenia od tego, czy organ posiada wiedzę odnośnie faktów czy stanu prawnego, jaki miałby podlegać określeniu w zaświadczeniu. Brak zaś wiedzy w tym zakresie umożliwia organowi administracji wydania decyzji nieuwzględniającej wniosku.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy podkreślić ponownie należy, iż wniosek z którym wystąpił skarżący dotyczył wydania zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego dotyczącego wyżywienia przysługującego za okres służby nadterminowej na okręcie [...] w latach 1964 – 1966. Wobec takiego ukształtowania przedmiotu sprawy przez skarżącego w złożonym wniosku, organ administracji ograniczył swoje działania do ustalenia stanu faktycznego objętego wnioskiem. Stąd też również przedmiotem badania Sądu Administracyjnego mogła być tylko materia określona przez wnioskodawcę we wniosku.

Materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy wskazuje, iż organ administracji nie naruszył prawa przy wydawaniu skarżonego postanowienia. Wyjaśnił sprawę w sposób staranny i wszechstronny. Podjął bowiem wszelkie kroki w celu ustalenia faktów, o których potwierdzenie w zaświadczeniu wnosił skarżący. Przeprowadził poszukiwania materiałów źródłowych zarówno w swoich zasobach, jak również w zasobach archiwalnych Archiwum [...]. Powyższe czynności doprowadziły zaś do ustalenia, iż organ nie dysponuje materiałami źródłowymi dotyczącymi przedmiotu wniosku. Materiały te zostały bowiem zniszczone. To zaś spowodowało, iż organ prawidłowo przyjął, że zaistniała w sprawie przesłanka negatywna do wydania zaświadczenia żądanej treści. Brak stosownych materiałów źródłowych powoduje bowiem, iż żądanie strony jawi się jako niewykonalne.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut zawarty w skardze, iż organ winien dopuścić dowód z opinii biegłego, dla ustalenia wysokości przedmiotowego równoważnika. Co prawda skarżący ma rację, iż organ w myśl art. 218 § 2 k.p.a. może przeprowadzić w wymaganym zakresie postępowanie wyjaśniające, a więc również posłużyć się wiedzą szczególną posiadaną przez biegłych sądowych, jednakże możliwość ta nie znajdzie zastosowania w sprawie niniejszej. Aby bowiem móc dopuścić powyższy dowód i umożliwić biegłemu określenie wysokości omawianego równoważnika pieniężnego, organ musiałby uprzednio posiadać materiały źródłowe, które podlegałyby ocenie biegłego. Brak zaś takich materiałów sprawiał, iż biegły nie dysponowałby stosownym materiałem, jaki mógłby stanowić podstawę wydania żądanej opinii. Za prawidłową więc uznać należy decyzję organu, który nie dopuścił przedmiotowego wniosku dowodowego.

Za nietrafne uznać również należy wywody strony, iż organ nie posiadając materiałów źródłowych mógł określić żądane dane w sposób hipotetyczny. Takiego sposobu wydawania zaświadczeń ustawa bowiem nie przewiduje. W myśl wyżej powołanego art. 218 § 1 k.p.a. organ w zaświadczeniu może jedynie potwierdzić fakty albo stan prawny wynikający z ewidencji czy rejestrów będących w posiadaniu organu. Stąd uznać należy, iż przedmiotem zaświadczenia nie mogą być dane o charakterze hipotetycznym, a jedynie potwierdzone stosownymi dokumentami.

W związku z powyższymi wywodami, w ocenie tutejszego Sądu, organ administracji wydając skarżone postanowienie nie naruszył przepisów obowiązującego prawa. Na marginesie podnieść zaś należy, iż przedmiotem oceny Sądu nie mogły być pozostałe argumenty podnoszone w skardze, a dotyczące wysokości otrzymywanego przez skarżącego uposażenia. Ta kwestia nie była bowiem objęta zakresem złożonego wniosku. Sąd nie miał więc uprawnień do tego, aby wypowiadać się w tej materii.

W tym stanie sprawy, uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).