Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2298/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 3a, art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 86 ust. 13
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: par. 50 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 1999 nr 109 poz 1245
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 120, art.121, art. 128, art.210   par. 4, art. 241 par. 2 pkt 2,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi F. s.c. P. M., C. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Op") w zw. z art. 19 ust. 1, 3 i 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej "ustawa o VAT z 1993 r.") oraz art. 86 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "ustawa o VAT z 2004 r."), utrzymał w mocy, skierowaną do "F." s.c. P. M., C. M. ("Skarżącej" w niniejszej sprawie), decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] lipca 2007 r. w przedmiocie określenia zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy za kwiecień 2001 r. w kwocie [...] zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie następującego stanu faktycznego.

Urząd Skarbowy w P., który w dniach 17-18.05.2001 r. przeprowadził u Skarżącej kontrolę podatkową obejmującą okres wrzesień-grudzien 2000 r., podważył zasadność odliczenia podatku naliczonego z faktur w miesiącach wrzesień i październik 2000 r., wystawionych przez Towarzystwo Budowlano-Mieszkaniowe B. Sp. z o.o. przed powstaniem obowiązku podatkowego, określonego w art. 6 ust. 8 ustawy o VAT z 1993 r. Organ podatkowy uznał, iż faktury dokumentujące wpłaty zaliczek należy uznać za wystawione w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r., a to oznacza, iż zgodnie z dyspozycją § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U Nr 109, poz. 1245 ze zm.; dalej "rozporządzenie"), podatek naliczony z nich wynikający nie podlega odliczeniu.

Wobec powyższego decyzją z [...] lipca 2001 r. US w P. określił Skarżącej kwoty zobowiązania podatkowego, kwotę zaległości oraz odsetki za zwłokę za wrzesień i październik 2000 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie za te miesiące. Decyzją z [...] sierpnia 2001 r. Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy ww. rozstrzygnięcie organu I instancji.

W 20 sierpnia 2004 r. pełnomocnik Skarżącej zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2001 r. z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 czerwca 2004 r., sygn. akt SK 22/03, zgodnie z którym przepis § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w zakresie, w jakim pozbawia prawa do obniżenia podatku należnego podatnika VAT nabywającego towar lub usługę od podmiotu, który wystawił fakturę wraz z kwotą podatku, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku, a kwota wykazana na fakturze została zapłacona, jest niezgodny z art. 64 ust. 2, art. 64 ust. 3 w zw. z art. 84 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] sierpnia 2004 r. odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie z uwagi na upływ terminu uprawniającego do złożenia takiego żądania. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją z [...] kwietnia 2005 r., WSA w Warszawie wyrokiem z 25 sierpnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1627/05 oddalił skargę na tę decyzję.

W dniu 13 stycznia 2006 r. do Urzędu Skarbowego W. wpłynęła korekta deklaracji VAT-7 za kwiecień 2001 r. z wykazaną do zwrotu kwotą w wysokości 56.123 zł. Zgodnie z wyjaśnieniami Skarżącej korekta deklaracji została złożona w zw. z wyrokami Trybunału Konstytucyjnego: z 25 października 2004 r., sygn. akt SK 33/03 oraz z 21 czerwca 2004 r., sygn. akt SK 22/03. W złożonej korekcie powiększono podatek naliczony o kwotę 28.445 zł, wynikający z dwóch faktur wystawionych przez Towarzystwo Budowlano-Mieszkaniowe B. Sp. o.o. Faktura nr [...] z [...].09.2000 r., VAT w kwocie 6.968,23 zł dotyczyła częściowej wpłaty z tytułu umowy o współinwestowaniu w budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego w W., przy ul. [...] Natomiast faktura nr [...] z [...].10.2000 r. na kwotę VAT 21.477,59 zł dotyczyła zaliczki na zakup lokalu użytkowego w W. przy ul. [...] W wyniku powyższych działań kwota do zwrotu na rachunek bankowy podatnika zwiększyła się i wyniosła 56.123 zł (poprzednio 27.678 zł).

Po zapoznaniu się z powyższą korektą deklaracji VAT-7, decyzją z [...] lipca 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił prawidłową kwotę zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2001 r. w wysokości 27.678 zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktury nr [...] z [...].09.2000 r. przysługiwało w miesiącu wrześniu bądź październiku 2000 r., natomiast z faktury nr [...] z [...].10.2000 r. w miesiącu październiku bądź listopadzie 2000 r., co wynika z brzmienia art. 19 ust. 3 i ust. 3a ustawy o VAT z 1993 r.

Wobec powyższego - w ocenie organu I instancji - obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z ww. faktur w kwietniu 2001 r. spowodowało naruszenie ww. przepisów prawa podatkowego.

W odwołaniu ww. decyzji pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie art. 120 i art. 121 Op w zw. z art. 86 ust. 13 ustawy o VAT z 2004 r. oraz art. 19 ustawy o VAT z 1993 r. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik Skarżącej wskazał, iż zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług została złożona korekta deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 2001 r. W korekcie zostały uwzględnione kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur wystawionych w dniach [...].09.2000r. oraz [...]10.2000 r. Stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego W. stwierdzające, że podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z ww. faktur zgodnie z przepisem art. 19 ust. 1 oraz ust. 3 i 3a ustawy o VAT z 1993 r. jest sprzeczne z rozstrzygnięciem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., który takiego prawa podatnika pozbawił. Zatem w ocenie Skarżącej oba stanowiska wzajemnie się wykluczają, co stanowi o naruszeniu przez organy podatkowe przepisu art. 121 Op.

Złożenie korekty deklaracji VAT-7 za kwiecień 2001 r. wynikało wprost z uzasadnienia decyzji US w P. i było realizacją podstawowego prawa podatnika podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano bowiem, że podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w ww. fakturach w miesiącu, w którym suma nakładów przekroczy 50% wartości lokalu - co nastąpiło w kwietniu 2001 r.

Natomiast rozstrzygnięcie dokonane przez organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z przepisem art. 86 ust. 13 ustawy o VAT z 2004 r., który przyznaje prawo do odliczenia podatku naliczonego w ciągu 5 lat za pomocą korekt deklaracji, a ponadto narusza przepis art. 120 Op.

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, jednak z przyczyn odmiennych niż w nim wskazane. Odnosząc się do podstawowego zarzutu Skarżącej dotyczącego rozbieżnego stanowiska organów podatkowych w sprawie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur z [...].09.2000 r. oraz [...]10.2000 r. zwrócił uwagę na fakt, iż w tej kwestii należy mieć na uwadze skutki wynikające z zasady trwałości decyzji ostatecznej oraz powagi rzeczy osądzonej. Przypomniał, że kontrola podatkowa przeprowadzona przez pracowników US w P. za okres wrzesień-grudzień 2000 r. wykazała, iż wartość wpłaconych przez Skarżącą zaliczek na poczet zakupu lokalu użytkowego w wysokości 38.642 zł w dniu 15.09.2000 r. oraz 119.103,40 zł w dniu 10.10.2000 r. nie przekraczała 50 % ceny zakupu ww. lokalu, a dokonanie ww. wpłat nie spowodowało powstania obowiązku podatkowego. Tym samym ustalono, że ww. faktury dokumentujące wpłaty ww. zaliczek nie powinny być wystawione, a obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług nie powstał. W związku z tym stwierdzono, że ww. faktury nie stanowiły podstawy do odliczenia podatku naliczonego z nich wynikającego zarówno w miesiącach wrzesień jak i październik 2000 r. Ponadto stwierdzono, że powyższe faktury są fakturami wystawionymi w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. i stosownie do przepisu § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku naliczonego. Takie rozstrzygnięcie podjął US w P., a Izba Skarbowa w W. utrzymała tę decyzję w mocy. Skarżąca z kolei nie skorzystała z możliwości zaskarżenia tej ostatniej, co oznacza, że decyzją tą prawomocnie rozstrzygnięto kwestię możliwości odliczenia podatku naliczonego z ww. faktur.

Ponadto ostateczna decyzja Izby Skarbowej została poddana weryfikacji w związku z wnioskiem Skarżącej o wznowienie postępowania. Po rozpatrzeniu tego wniosku Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wznowienia postępowania, z uwagi na uchybienie terminowi, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 Op. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, po rozpatrzeniu którego organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie to stało się prawomocne wskutek oddalenia skargi przez WSA w Warszawie wyrokiem z 25.08.2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1627/05, a następnie oddalenia skargi kasacyjnej Skarżącej przez NSA wyrokiem z 17.10.2006 r., sygn. akt I FSK 1144/05.

Z powyższego organ wywiódł, że w niniejszej sprawie mamy doczynienia z prawomocnością rozstrzygnięcia, bowiem droga sądowa dobiegła końca oraz z zasadą powagi rzeczy osądzonej i wynikającym z niej skutkiem związania organu. Podniósł jednak, że w treści uzasadnienia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zabrakło odniesienia do ww. kwestii.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej wykazania, w ocenie Skarżącej zgodnie z zaleceniami US w P., w korekcie deklaracji VAT-7 za kwiecień 2001 r. faktur cząstkowych z września i października 2000 r. (których nie pozwolono odliczyć w miesiącach wrzesień i październik 2000r.) organ odwoławczy stwierdził, że z uzasadnienia przedstawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zaskarżonej decyzji z [...].07.2007 r. wynika, że zgodnie z art. 19 ust. 3a ustawy o VAT z 1993 r. odliczenie podatku naliczonego z faktur z [...].09.2000 r. oraz z [...].10.2000 r. przysługiwało w miesiącach ich otrzymania bądź w następnym, o ile spełniony został warunek o którym mowa w art. 6 ust. 8 ww. ustawy o VAT z 1993 r. Zauważył przy tym, iż w omawianej sprawie decydujące znaczenie ma fakt, że obie faktury wystawiono przed powstaniem obowiązku podatkowego, określonego w ostatnim z powoływanych przepisów, zostały ocenione jako dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 1 ww. ustawy. Konsekwencją zaś posiadania takiego dokumentu po stronie nabywcy towaru lub usługi jest utrata prawa do odliczenia podatku naliczonego z niego wynikającego. W świetle powyższego Skarżąca dysponując takimi fakturami nie może zgodnie z przepisem § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia odliczyć podatku naliczonego.

Niezależnie od powyższego chybiony organ uznał także zarzut naruszenia art. 86 ust. 13 ustawy o VAT z 2004 r., wskazując że Skarżąca nie miała podstaw do korygowania deklaracji VAT-7 za kwiecień 2001 r., gdyż w miesiącu tym nie wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony wynikający ze spornych faktur, a to z uwagi na ich charakter wynikający z art. 33 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r.

Niezgadzając się powyższą decyzją Skarżąca wniosła skargę do WSA w Warszawie, w której wskazała na naruszenie art. 120 i art. 121 Op w zw. z art. 190 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 86 ust. 13 ustawy o VAT z 2004 r. i art. 19 ustawy o VAT z 1993 r.

W uzasadnieniu skargi jej autor, powołując się na wyrok w sprawie o sygn. akt SK 22/03, argumentował, że orzeczenia TK mają charakter powszechnie obowiązujący i są ostateczne, każdy ma zaś prawo podjąć wszelkie dostępne środki prawne w celu doprowadzenia do usunięcia naruszenia Konstytucji RP. W realiach niniejszej sprawy takim środkiem była korekta deklaracji VAT-7 za kwiecień 2001 r., służąca zapewnieniu neutralności VAT. Rozwiązanie takie wynikało wprost z decyzji US w P.

Jednocześnie pełnomocnik Skarżącej podkreślił, że stanowiska organów podatkowych, tj. US w P. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wzajemnie się wykluczają co stanowi o naruszeniu art. 121 Op.

Pełnomocnik Skarżącego powołał także wyrok TK w sprawie o sygn. akt SK 33/03 dotyczący art. 19 ust. 3b ustawy o VAT z 1993 r.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 86 ust. 13 ustawy o VAT z 1993 r. autor skargi wyjaśnił, że przepis ten jednoznacznie statuuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w ciągu 5 lat poprzez złożenie korekt deklaracji. Oznacza to, że odmowa skorzystania z tego prawa dokonana przez organ I instancji stanowi o naruszeniu art. 120 Op. W tym względzie pełnomocnik Skarżącej podkreślił, że § 50 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w zw. z wyrokiem TK w sprawie o sygn. akt SK 22/03 przestał być obowiązującą norma prawną. Zatem powoływanie tej podstawy prawnej w rozstrzygnięciu narusza art. 120 i art. 121 Op.

Mając powyższe na uwadze pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie decyzji w całości i wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalanie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W punkcie wyjścia zaznaczyć należy, że rolą sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli nad działaniami organów administracji publicznej w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Jego rolą nie jest zatem wydawanie decyzji. Zastępowanie organów stanowiłoby bowiem naruszenie konstytucyjnej zasady trójpodziału władz. Powyższa uwaga jest szczególnie istotna z uwagi na zawarte w skardze żądanie wydania decyzji w sprawie, którego Sąd – co wynika z powyższego- nie mógł uwzględnić.

W sprawie istotnym jest również, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "ppsa"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Dokonując kontroli ww. zakresie w rozpoznawanej sprawie, skład orzekający nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

W ocenie Składu orzekającego, zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Sąd w pełni podziela argumentację zaprezentowaną w powyższym rozstrzygnięciu.

Należy bowiem zauważyć, że Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, z przyczyn odmiennych niż w nim wskazane. W tym względzie swoje stanowisko uzasadnił, zgodnie z art. 210 § 4 Op, w sposób pełny i poprawny logicznie.

W związku z powyższym za chybione Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 120 i art. 121 Op, w szczególności poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, jak również poprzez nieuwzględnienie rozbieżnych stanowisk organów podatkowych w sprawie prawa do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur z [...].09.2000 r. oraz z [...]10.2000 r.

Powyższą kwestię – na co słusznie zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej – należy bowiem oceniać przez pryzmat zasady trwałości decyzji ostatecznej wynikającej z art. 128 Op oraz powagi rzeczy osądzonej, która wynika z wydanych w sprawie orzeczeń sądów administracyjnych.

Przypomnienia wymaga zatem, jak wykazała kontrola podatkowa, że wartość wpłaconych przez Skarżącą zaliczek na poczet zakupu lokalu użytkowego w wysokości 38.642 zł w dniu 15.09.2000 r. oraz 119.103,40 zł w dniu 10.10.2000r. nie przekraczała 50 % ceny zakupu ww. lokalu, a dokonanie ww. wpłat nie spowodowało powstania obowiązku podatkowego. Powyższe ustalenie stało się podstawą do stwierdzenia w decyzji US w P. z [...].07.2001 r., że ww. faktury nie powinny być wystawione, a obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług nie powstał. Co za tym idzie faktury te nie stanowiły podstawy do odliczenia podatku naliczonego z nich wynikającego zarówno w miesiącach wrzesień jak i październik 2000 r. Znamiennym jest, że powyższe rozstrzygnięcie stało się ostateczne i prawomocne wskutek utrzymania ww. decyzji przez Izbę Skarbową i brak skutecznego wniesienia skargi przez Skarżącą. Z powyższych okoliczności należy zatem wywieść, że w ten oto sposób prawomocnie rozstrzygnięto kwestię możliwości odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur dokumentujących wpłaty zaliczek na poczet kupna lokalu użytkowego.

W tym miejscu należy podkreślić, że ww. ostateczna decyzja Izby Skarbowej została poddana formalnej weryfikacji w trybie wznowienie postępowania. Organy obu instancji nie uwzględniły wniosku Skarżącej w tym zakresie poprzez odmowę wznowienia postępowania, z uwagi na uchybienie terminowi, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 Op. Także to rozstrzygnięcie, wydane w trybie nadzwyczajnym, uzyskało przymiot ostateczności i prawomocności wobec oddalenia skargi i skargi kasacyjnej Skarżącej odpowiednio przez WSA w Warszawie (wyrokiem z 25.08.2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1627/05) i NSA (wyrokiem z 17.10.2006 r., sygn. akt I FSK 1144/05).

Należy zatem zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Do wzruszenia prawomocności rozstrzygnięcia nie mogą w niniejszej sprawie – jak oczekuje tego Skarżąca – służyć przepisy Ustawy Zasadniczej, tj. art. 190 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP.

Pierwszy z powoływanych przepisów stanowi bowiem, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Drugi zaś, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (podkreślenie Sądu).

Przyjęcie stanowiska zaprezentowanego przez Skarżącą, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, stanowiłoby zatem nie tylko naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, ale także art. 128 Op. Jak bowiem wspomniano i co nie jest sporne między stronami wniosek Skarżącej o wznowienie postępowania został rozpatrzony odmownie z uwagi na uchybienie terminowi, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 Op.

Nie ma racji Skarżąca twierdząc, że orzeczenia TK uprawniały ją do złożenia korekty deklaracji VAT-7 za kwiecień 2001 r. faktur cząstkowych z września i października 2000 r. (których nie pozwolono odliczyć w miesiącach wrzesień i październik 2000 r.) oraz że postępowanie takie jest zgodne z zaleceniami Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., gdyż właśnie w kwietniu 2001 r. suma nakładów na zakup nieruchomości przekroczyła 50%.

Godzi się zauważyć, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w decyzji z [...].07.2007 r. wskazał, że zgodnie z art. 19 ust. 3a ustawy o VAT z 1993 r. odliczenie podatku naliczonego ze spornych faktur przysługiwało w miesiącach ich otrzymania bądź w następnym, o ile spełniony został warunek o którym mowa w art. 6 ust. 8 ww. ustawy. W poddanej ocenie tutejszego Sądu sprawie decydujące znaczenie ma fakt, że obie z ww. faktur jako że wystawiono je przed powstaniem obowiązku podatkowego, zostały ocenione jako dokumenty, o których mowa w art. 33 ust.1 ustawy o VAT z 1993 r. Zgodnie z tym przepisem, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest ona zobowiązana do jego zapłaty także wówczas, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona z podatku.

W tym stanie rzeczy, konsekwencją posiadania takich faktur po stronie nabywcy towaru lub usługi była utrata prawa do odliczenia podatku naliczonego z niego wynikającego. Podmiot dysponujący takimi fakturami nie może zgodnie z przepisem § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia odliczyć podatku naliczonego, co zostało wskazane w powoływanych powyżej rozstrzygnięciach.

Z tego też względu, zdaniem Sądu, niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 86 ust. 13 ustawy o VAT z 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo wyjaśnił bowiem, że Skarżąca nie miała podstaw do korygowania deklaracji VAT-7 za kwiecień 2001 r., gdyż w miesiącu tym nie wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony wynikający ze spornych faktur. O niemożności uwzględnienia zasadności korekty deklaracji VAT-7 za kwiecień 2001 r., przesądzał specyficzny charakter spornych faktur wynikający z art. 33 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. Faktury te nie stanowiły podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający.

W tych warunkach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodne z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Wydając rozstrzygnięcie, organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów Państwa i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art.151 ppsa nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, orzekł jak w sentencji.