Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1706/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

Dnia 27 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi Z.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a: 1/ umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 2/ wypłacić skarżącemu – Z.M. kwotę 5 (pięć) zł tytułem zwrotu połowy uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1706/03

U Z A S A D N I E N I E

W wyniku odwołania Z.M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta-Gminy S. Nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie instalacji zbiornikowej na gaz płynny propan wraz z instalacją do ogrzewania budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w S., przy ul. A, działka nr 312.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł m.in., iż w rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że dla terenu obejmującego przedmiotową nieruchomość obowiązuje plan zagospodarowania dla gminy S. zatwierdzony Uchwalą Rady Narodowej Miasta i Gminy w Strykowie nr XVI/64/90 z dnia 30 kwietnia 1990 r. (Dz. Urzęd. Woj. Łódzk. nr 14, poz. 115 z dnia 05.05.1990 r.). W świetle zaś ustaleń tego planu ww. nieruchomość położona jest na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i letniskowej, gdzie m.in. przewiduje się adaptację istniejącej zabudowy mieszkaniowej, letniskowej z możliwością uzupełnień, co pozwala stwierdzić, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego.

Ponadto zdaniem organu odwoławczego realizacja zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie instalacji do ogrzewania istniejącego budynku mieszkalnego pozostaje bez wpływu na dotychczasową funkcję terenu i nie powoduje zmiany jego przeznaczenia. Tym samym oświadczenie odwołującego się wyrażające brak zgody na wykonanie projektowanej inwestycji nie może stanowić w niniejszym postępowaniu argumentu skutkującego uchyleniem decyzji organu I instancji.

Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania organ podkreślił, że w przypadku, gdy inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, brak uprawnienia do terenu po stronie inwestora, nie stanowi przeszkody do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania może bowiem złożyć każdy niezależnie od przysługujących mu uprawnień do nieruchomości. Wynika to bowiem z faktu, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy.

Skargę na powyższą decyzję złożył Z.M. W skardze tej podniósł, iż otrzymał decyzję Burmistrza Miasta-Gminy S. nr [...] bez załącznika w postaci mapy do celów projektowych. Brak tej mapy uniemożliwia mu dokładne umiejscowienie budynku K.M., zlokalizowanie planowanej inwestycji, a także stwierdzenie istnienia linii rozgraniczających teren inwestycji. Ponadto wskazał, iż K.M. występował o ustalenie warunków zabudowy na działce nr 313, nie zaś na działce nr 312.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 27 stycznia 2005 roku, Z.M. po zapoznaniu się z treścią mapy załączonej do decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] i wyjaśnieniu mu kwestii oznaczenia działki objętej planowaną inwestycją oświadczył, że cofa skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, żadna z wymienionych okoliczności, wyłączających uwzględnienie woli skarżącego, w rozpatrywanej sprawie nie występuje.

Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.

O zwrocie połowy wpisu sądowego skarżącemu orzeczono na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).