Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1585/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej J. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 15 września 2014 r., znak [...], Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako K.p.a.) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako P.b.), uchylił w całości decyzję Starosty W. z dnia 30 września 2013 r. znak [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi A,. Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w R. i przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

I. Wnioskiem z dnia 3 września 2010 r. A. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Spółka) wystąpiła o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] na działce nr [...] w R. , w skład której miały wchodzić następujące elementy: wieża kratowa o wysokości 49,95 m n.p.t. wraz z fundamentem, zespół anten nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych, szafy telekomunikacyjne, przyłącze elektroenergetyczne wraz z wewnętrzną linią zasilającą.

II. Decyzją nr [...] z dnia 20 stycznia 2011 r. znak [...] Starosta W. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi A. Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w R.

W uzasadnieniu wskazał, że inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 7 października 2010 r. wydanym w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W postanowieniu tym między innymi sformułowano zarzuty o niezgodności projektu budowlanego z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, nieprzedłożeniu informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, braku oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Dodatkowo uznano, że inwestor nie wykazał, że spełnione są warunki wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymogów wynikających z § 3 ust. 10 i § 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy T.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka.

II. Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie zapadło przedwcześnie bez właściwego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Ponadto, organ II instancji wskazał, że w aktach znajdują się niektóre z dokumentów, których rzekomy brak legł u podstaw odmowy udzielenia pozwolenia na budowę przez organ I instancji.

III. Decyzją nr [...] z dnia 27 czerwca 2011 r. znak [...], wydaną w wyniku uchylenia przez Wojewodę decyzji nr [...] z dnia 20 stycznia 2011 r., Starosta W. ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi A. Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w R.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że inwestor w dalszym ciągu nie usunął nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia 13 maja 2011 r.

IV. W wyniku skargi A. Spółki z o.o. z dnia 6 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1118/11 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 20 kwietnia 2011 r.

Sąd w uzasadnieniu stwierdził, że organ odwoławczy nieprawidłowo zastosował przepis art. 138 § 2 K.p.a. Skoro organ odwoławczy doszedł do przekonania badając projekt budowlany zamierzenia inwestycyjnego, że wbrew ocenie organu pierwszej instancji projekt ten jest kompletny, a nałożone na inwestora obowiązki usunięcia nieprawidłowości nie znajdują uzasadnienia i oparcia w przepisach prawa, to nie mógł uchylić się od wydania decyzji o charakterze merytorycznym. W takiej sytuacji uchylenie decyzji organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, po to "by ponownie ocenić materiał dowodowy pod względem kompletności mając na względzie charakter inwestycji" nie znajduje odniesienia w przepisie art. 138 § 2 K.p.a.

Ponadto, w ocenie Sądu, organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie: nr [...], nr [...], nr [...], a także nie rozważył dopuszczalności inwestycji w aspekcie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864).

V. Decyzją z dnia 23 listopada 2011 r. znak [...] Wojewoda uchylił wskutek odwołania Spółki decyzję Starosty W. z dnia 27 czerwca 2011 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że ze względu na przesłanie akt administracyjnych do WSA w Krakowie w związku ze skargą na decyzję Wojewody z dnia 20 kwietnia 2011 r., organ orzekał w sprawie na materiale dowodowym, który w części stanowił kserokopie. Kopie dokumentów nie mogą stanowić wiarygodnego materiału dowodowego, a zatem wydaną na jego podstawie decyzję należało uchylić.

VI. Decyzją z dnia 19 marca 2012 r. znak [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty W. z dnia 20 stycznia 2011 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Organ odwoławczy podtrzymał swoje zastrzeżenia wyrażone w decyzji z dnia 20 kwietnia 2011 r., dotyczące wadliwości postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Starostę W. Część obowiązków nakładanych przez organ I instancji na inwestora uznał Wojewoda za pozbawione podstaw prawnych (np. konieczność wykupu gruntu, dostosowanie instalacji do krajobrazu i otaczającej zabudowy).

VII. Decyzją nr [...] z dnia 18 kwietnia 2013 r. znak [...] Starosta W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Sp. z o.o. A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce [...] w R.

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa, w tym dotyczącymi oddziaływania projektowanej instalacji na środowisko. Prowadzenie działalności usługowej przy wykorzystaniu obiektu budowlanego, który ma powstać w wyniku realizacji planowanego zamierzenia budowlanego, nie będzie powodować powstawania uciążliwości wykraczających poza granice działki, do której A. ma tytuł prawny. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne wytwarzane przez anteny sektorowe projektowanej stacji bazowej będą występować tylko w miejscach niedostępnych dla ludności oraz w miejscach gdzie potencjalna zabudowa nie powstanie. Stacja nie będzie emitować do otoczenia zanieczyszczeń gazowych, pyłu ani hałasu. Zamierzenie budowlane jest dopuszczalne do realizacji w aspekcie wymagań wynikających z norm Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., Nr 219, poz. 1864 r. ze zm.). Projektowane usytuowanie wieży kratowej zapewnia spełnienie wymagań w zakresie ochrony przed polami elektromagnetycznymi. Normy obowiązujące w tym zakresie wynikają z Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr. 192 poz. 1883 z późn. zm.) w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

Odwołanie od powyższej decyzji odwołanie złożyła J.K. zarzucając naruszenie: § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 ze zm.) poprzez jego nie uwzględnienie; art. 6 kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż organ architektoniczno-budowlany dokonuje kwalifikacji inwestycji do mogąco znacząco oddziaływać na środowisko bez wskazania podstawy prawnej, oraz pominięcie faktu, iż organ nie może wydać postanowienia o obowiązku przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 63 ust 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska; 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; art. 28 kpa w zw. z art. 28 ust 2 oraz 3 pkt. 20 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 144 ust 1, 144 ust 2 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez niedokonanie własnych ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji, a w szczególności nie ustalenie mocy wszystkich anten w tym radioliniowych, niezsumowania ich mocy, niewskazania innych źródeł, nieokreślenia metody obliczeniowej ze wskazaniem jej maksymalnego błędu, nieuwzględnienia odbić w terenie; art. 63 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska poprzez odstąpienie od jego analizy w sytuacji, w której organ winien był jednoznacznie wyjaśnić czy w odległości wskazanej w rozporządzeniu wystąpią jakiekolwiek ograniczenia inwestycyjne dla terenów, co do których inwestor nie posiada tytułu prawnego; art. 5 ust 1 pkt. 9 Prawa budowlanego w związku z art. 140,143,144 kc w zw. z art. 21, 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm) w zw. z art. 144 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, iż inwestycja wprowadzi trwale uciążliwości dla terenów sąsiednich; art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane poprzez niewłaściwe dokonanie oceny zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie uciążliwości z uwagi na nieustalenie faktycznego obszaru oddziaływania inwestycji.

VIII. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 18 kwietnia 2013 r. w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Organ odwoławczy podniósł, że w chwili orzekania przez organ I instancji obowiązywało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DZ. u. Nr 213 poz. l ze zm.) jednak zgodnie z § 4 tego rozporządzenia do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października

2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro więc przedmiotowe postępowanie wszczęte zostało w dniu 3 września 2010 r., to w niniejszej sprawie zastosowanie ma rozporządzenie z 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znaczące oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zarzuty odwołania zasługują więc na uwzględnienie w kwestii naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Oceny, czy objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie należy do znacząco oddziałujących na środowisko, należy dokonać mając na względzie postanowienia § 2 lub 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zastosowanie znajduje również przepis § 4 ww. rozporządzenia zgodnie z którym sumuje się parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych m terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych. Tymczasem Starosta W. nie dostrzegł, że w postępowaniu nie przedstawiono stosownego opracowania pozwalającego na ocenę czy spełnione zostały wymagania ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ I instancji nie dokonał też oceny, czy w przedmiotowym przypadku nie zachodzi konieczność zsumowania parametrów poszczególnych anten sektorowych, które miałyby zostać zrealizowane w ramach projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji naruszył przepis art.

7 K.p.a., gdyż w sposób niepełny przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, dlatego uchylić należało przedmiotową decyzję i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

IX. W dniu 9 sierpnia 2013 r. do WSA w Krakowie wpłynęła skarga A. Spółki z o.o. na decyzję Wojewody z dnia 5 czerwca 2013 r.

X. W dniu 30 września 2013 r. Starosta W. wydał, po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskutek decyzji kasatoryjnej Wojewody z dnia

5 czerwca 2013 r., decyzję znak [...], którą odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce [...] w R.

W uzasadnieniu wskazano, że inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 19 czerwca 2013 r. dostarczenia opracowania zawierającego zsumowanie mocy poszczególnych anten, tj. wskazania czy nie zachodzi kumulacja pola elektromagnetycznego pomiędzy poszczególnymi antenami sektorowymi i radiolinii.

XI. W dniu 18 października 2013 r. A. Spółka z o.o. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, formułując zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa:

- art. 7, 8, 77 oraz 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. z uwagi na brak właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, iż projekt budowlany nie spełnia wymagań określonych w przepisach prawa, podczas gdy spełniał on wszystkie wymagania wynikające z obowiązujących przepisów prawa, a ponadto brak rzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, jak również nieprzytoczenie treści przepisów stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji oraz jej niewyjaśnienie;

- art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przedstawionych przez skarżącą w niniejszym postępowaniu i dowolne ustalenie, iż inwestor nie spełnił jednak nałożonego obowiązku,

- art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 K.p.a. oraz 8 K.p.a. poprzez niedziałanie przez organ I instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo tj. nałożenie na inwestora obowiązków dotyczących przedłożenia dokumentacji nieprzewidzianej przez przepisy prawa, co spowodowało prowadzenie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania obywateli do organów Państwa;

- art. 15 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie i nierozstrzygnięcie sprawy administracyjnej dwukrotnie, tylko bezrefleksyjne zastosowanie się przez organ I instancji do nietrafnych wskazówek zawartych w uzasadnieniu decyzji Wojewody z dnia 5 czerwca 2013 roku;

- art. 6, 7, 8, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprawie w sytuacji, gdy organ nie dysponował aktami postępowania (oryginałami akt postępowania), a zatem orzekał w sprawie na podstawie materiału dowodowego nieskładającego się z oryginałów dokumentów czy jego odpisów, a jedynie kopii,

- art. 35 ust. 3 P.b. w zw. z art. 35 ust. 1 P.b., poprzez nieprawidłowe zastosowanie i ponowne wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w odniesieniu do robót budowlanych, co do których nie występują naruszenia określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 - 4 P.b.;

- art. 35 ust. 4 P.b. poprzez niezastosowanie pomimo spełnienia przez Spółkę wymagań określonych w art. 35 ust. 1 P.b. oraz w art. 32 ust. 4 P.b.;

- art. 4 P.b. poprzez niezastosowanie w sytuacji wykazania przez skarżącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodności jej zamierzenia budowlanego z przepisami, w tym wymogami przepisów ochrony środowiska.

XII. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1072/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody z dnia

5 czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja narusza prawo, bowiem została podjęta bez należytej podstawy. Organ odwoławczy nie zakwestionował poprawności postępowania w I instancji poza jednym tylko obszarem: wytknął mianowicie, że niedostatecznie wyjaśniona została kwestia zakwalifikowania zamierzonej inwestycji do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko w rozumieniu mającego w sprawie zastosowanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, bowiem w sprawie nie przedstawiono stosownego opracowania. Z takiego lakonicznego stwierdzenia organu odwoławczego nie wynika, czy i dlaczego organ ten uznał, że zgromadzony w sprawie materiał, w tym wskazywane w skardze opracowanie, jest niewystarczające dla dokonania prawidłowej kwalifikacji zamierzenia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy w ogóle dokument ten poddał analizie i aby podjął chociażby próbę wyjaśnienia we własnym zakresie ewentualnych wątpliwości związanych z jego treścią.

Wyrok nie jest prawomocny, została złożona skarga kasacyjna.

XIII. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia 15 września 2014 r. znak [...] Wojewoda uchylił w całości decyzję Starosty W. z dnia 30 września 2013 r. znak [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi A. Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w R. i przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji) ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a zatem uzasadnione jest, aby materiał dowodowy został najpierw oceniony przez organ I instancji, tak aby zachować zasadę dwuinstancyjności.

XIV. Skargę na powyższą decyzję wniosła do WSA w Krakowie J.K. , podnosząc naruszenie następujących przepisów prawa:

- § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, iż nie może mieć on zastosowania z uwagi, iż stanowisko prezentowane przez WSA w Krakowie oraz w licznych wyrokach NSA jest pozbawione podstaw prawnych z uwagi, iż to rację ma pełnomocnik spółki A. . Ponadto organ nie udowodnił wykluczając stosowanie w/w przepisu, że energia anten sektorowych oraz radioliniowych nie wchodzi w superpozycję;

- art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie, iż nie da się dokonać superpozycji pomiędzy antenami sektorowymi oraz radioliniowymi bez wskazania, w jaki sposób można energię anten rozdzielić z uwagi, iż fizycznie jest to niemożliwe. Ponadto organ nie wskazał, jaki jest błąd metody obliczeniowej oraz czy wyliczenia uwzględniają zjawisko odbić;

- art. 35 ust. 3 P.b. poprzez pozostawienie w obiegu prawnym postanowienia organu l instancji z dnia 19 czerwca 2013 r. w sytuacji, w której inwestor nie wykonał nałożonych na niego obowiązków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga została uwzględniona.

Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja z 15 września 2014 r., Wojewody , który działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako K.p.a.) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako P.b.), uchylił w całości decyzję Starosty W. z dnia 30 września 2013 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi A. Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w R. i przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji.

Jak wykazują akta sprawy, i liczba wydanych w niej decyzji administracyjnych i wyroków WSA w Krakowie, sprawa z wniosku z dnia 3 września 2010 r. A. Spółki z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Spółka) o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] na działce nr [...] w R. , w skład której miały wchodzić następujące elementy: wieża kratowa o wysokości 49,95 m n.p.t. wraz z fundamentem, zespół anten nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych, szafy telekomunikacyjne, przyłącze elektroenergetyczne wraz z wewnętrzną linią zasilającą – posiada długotrwały przebieg w czasie, a w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ I i II instancji kilkakrotnie wydawał decyzję w przedmiotowej sprawie.

Tym razem kontroli Sądu poddana jest decyzja kasacyjna Wojewody , która uchyla odmowną, wobec wniosku inwestora, decyzję organu pierwszej instancji, przy czym strona skarżąca nie zgadza się przede wszystkim ze swoistymi wytycznymi, wykładnią prawa, zawartymi w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, a dotycząca powinności zastosowania w sprawie postanowień § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.)

Mając na uwadze, że w/w decyzja Wojewody podjęta została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., i to w odniesieniu do decyzji odmownej, negatywnej względem wniosku inwestora, z ustaleniami zmierzającymi w stronę wydania przez organ I instancji decyzji pozytywnej - w pierwszej kolejności Sąd odniesie się do warunków uprawniających organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej.

Sposób wydawania przez organ administracji decyzji w postępowaniu odwoławczym reguluje przepis art. 138 § 1 k.p.a. Określa on sposoby zakończenia postępowania odwoławczego po ustaleniu, że odwołanie jest dopuszczalne i zostało wniesione przez odwołującego się w terminie. Wówczas organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo uchylić tę decyzję i bądź merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, bądź wydać jedno z dwóch rozstrzygnięć procesowych: umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (art. 138 § 2 k.p.a.).

Stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Sąd administracyjny w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ocenia, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne.

Organ odwoławczy co do zasady, a wynika to z treści art. 138 § 1 k.p.a., jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. Odstępstwem od tej zasady jest wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej.

Obecna konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej opiera się na dwóch kumulatywnych przesłankach, a mianowicie: wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksowych lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, oraz uznaniu przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wobec tego samo naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.

Chodzi więc o sytuacje, gdy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. To zaś oznaczałoby, że sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji, a więc strona nie mogłaby kwestionować wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania.

Organ odwoławczy, który z istoty rzeczy nie przeprowadza własnego, odrębnego postępowania dowodowego, za to może wyciągać z zebranego przez organ pierwszej instancji materiału zupełnie inne wnioski niż organ pierwszej instancji, zastępowałby w praktyce ten organ, pozbawiając stronę prawa podważania tych ustaleń w drodze zwyczajnego środka prawnego (zob. też W. Chróścielewski "Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r.", opubl. ZNSA rok VII nr 4 (37)/2011, str. 19). Odnotować również warto, że w uzasadnieniu projektu nowelizacji przepisu art. 138 § 2 k.p.a. wskazano m.in. że zmierza ona do większego skrępowania organu odwoławczego w podejmowaniu decyzji kasacyjnej, zawężając możliwość podjęcia decyzji kasacyjnej w stopniu maksymalnym. Ogranicza ją bowiem do sytuacji, w której rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy byłoby nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Nowelizacja ta oparta zatem została na kryterium nienaruszalności zasady dwuinstancyjności. Tak więc art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Wpływ na podjęcie decyzji kasacyjnej ma treść art. 136 k.p.a., określającego granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Powyższe poglądy są zbieżne ze stanowiskiem sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt. II SA/Gd 387/14).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że organ odwoławczy, czyli Wojewoda , poprawnie ocenił, że pomimo tego, iż postępowanie wyjaśniające zostało uzupełnione przez Wojewodę w obszernym zakresie, należy je przeprowadzić w związku z uzupełnieniem dokumentacji projektowo-budowalnej w zakresie sprawy mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie w całości, na nowo przez organ I instancji, a to właśnie z uwagi na wymogi zachowania zasady dwuinstancyjności.

Za taki zakres sprawy mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie - organ II instancji trafnie uznał ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji jako mające istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a zatem uzasadnione jest, zdaniem Sądu, aby pełny materiał dowodowy w tym przedmiocie został najpierw oceniony przez organ I instancji, tak aby zachować zasadę dwuinstancyjności.

Sąd podkreśla, w tym miejscu, że chodzi o pełny materiał dowodowy w przedmiocie dokumentacji względem ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, w której to analizie obowiązkiem inwestora i organu jest uwzględnienie ewentualnie występującego zjawiska superpozycji (czyli sumowania pól elektromagnetycznych) – co jest wykonywane w oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych (....) a także względem weryfikacji wymogu uzyskania decyzji środowiskowej, co ma miejsce w przypadku kontrolowanym w oparciu m.in. o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (....) zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 sierpnia 2007 r.

Sąd zarazem zauważa, w odniesieniu do ustalania obszaru odziaływania inwestycji, że do przepisów odrębnych, wprowadzających związane z obiektem budowlanym ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego niewątpliwie należy zaliczyć rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W szczególności, § 314 tego rozporządzenia przewiduje, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Przepis powyższy ma zatem znaczenie dla stosowania art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane także w przypadkach, gdy inwestor planuje realizację inwestycji innej niż budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w terenie, gdzie znajdują się takie budynki.

Idąc dalej trzeba wskazać, że jest przy tym oczywiste, że ustalenia w zakresie wymogu uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych mają znacznie dla ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji i dla ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę. Wynika to z materialnoprawnego sprzężenia tych dwóch decyzji administracyjnych i ich powiązań materialnoprawnych. Zatem w kontrolowanej sprawie istotna jest kwestia jednoznacznego, bezsprzecznego ustalenia wymogu powinności uzyskania przez inwestora decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Tezy formułowane przez organ II instancji o braku tej potrzeby bezzasadnie i autorytatywnie pomijają konieczność zastosowania w tej kwestii postanowień § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.)

Zaskarżona decyzja kasacyjna organu II instancji zawiera, co prawda, wskazania uzasadniające - z uwagi na wymogi zasady dwuinstancyjności – dlaczego zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji. Jednakże, obok wyjaśnienia dlaczego sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia, organ II instancji zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji wskazania interpretacyjne, które w przekonaniu Sądu są sprzeczne z prawem i stosowaną przez kontrolujący Sąd wykładnią postanowień § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) i mają wpływ na rozpatrzenie sprawy.

Odnosząc się do argumentów podnoszonych przez Z.G. w wystąpieniu z dnia 25 maja 2014 r., w którym Z.G. podnosi kwestię braku analizy § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a w konsekwencji braku sumowania parametrów tego samego rodzaju, przy czym jak stwierdzono

" chodzi zarówno o anteny sektorowe jak i radioliniowe, których energia w danym miejscu głównej wiązki promieniowania się sumuje" i dalej zarzut Z.G. , że inwestor "Nie sumował ERIP anten sektorowych oraz radioliniowych" - organ drugiej instancji stawia, w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji - następującą poniższą tezę. Organ II instancji stwierdza, że czym innym jest analiza dokumentacji pod kątem ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, w której to analizie obowiązkiem inwestora i organu jest uwzględnienie ewentualnie występującego zjawiska superpozycji (czyli sumowania pól elektromagnetycznych) – co jest wykonywane w oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych (....) a czym innym weryfikacja wymogu uzyskania decyzji środowiskowej, co ma miejsce w przypadku kontrolowanym w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (....) zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 sierpnia 2007 r.

Następnie odnośnie analizy § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (której brak faktycznie zarzucano w przytoczonych fragmentach wyroków sądów cytowanych w wystąpieniu Z. G. ) organ II instancji zgadza się ze stanowiskiem pełnomocnika inwestora - jako jedynym możliwym do przyjęcia, jego zdaniem- gdyż organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa, a które zostało wyrażone w piśmie z dnia 18 października 2013 r.

Organ II instancji następnie w swoim uzasadnieniu kontrolowanej decyzji cytuje treść stanowiska pełnomocnika in extenso " Organ pierwszej instancji (......) przyjął natomiast, iż zamierzone przedsięwzięcie, mimo iż nie spełnia przesłanek do zakwalifikowania go do przedsięwzięć, o których mowa w treści § 2 ust. 1 pkt 7 , czy też § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. Rozporządzenia wymaga zastosowania dyspozycji normy prawnej z § 4 Rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stanowisko takie jest nieuprawnione. Według wspomnianego przepisu "parametry tego samego rodzaju charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych sumuje się. Ergo aby zastosować dyspozycję z normy wynikającej z § 4 rozporządzenia konieczne jest łączne zaistnienie następujących przesłanek: musi być mowa o co najmniej dwóch przedsięwzięciach, oba przedsięwzięcia muszą być tego samego rodzaju, oba przedsięwzięcia muszą być położone na terenie jednego zakładu lub obiektu. Tymczasem w stanie faktycznym sprawy nie został spełniony żaden z koniecznych warunków zastosowania tego przepisu (.....) nadto mając na uwadze regulację zawartą w cytowanym rozporządzeniu, zarzut nieuwzględnienia § 4 rozporządzenia jest chybiony i z innej przyczyny. Stosowanie bowiem zarówno § 2 ust. 1 pkt 7 jak i § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. Rozporządzenia podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia, jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu może być wymagane jest równoważna moc promieniowania izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny z wyłączeniem radiolinii. Dla kwalifikacji tej nie ma więc znaczenia obecność w pobliżu innych anten, a zwłaszcza anten radioliniowych".

Dla wskazania zasadności zacytowanego fragmentu z wypowiedzi pełnomocnika inwestora, organ II instancji wskazuje treść wyroku NSA z dnia 9 maja 2013 roku, sygn. akt. II OSK 2696/11 z której wynika, że " (.....) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (.....) stwierdza, w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, uwzględniając rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Tym samym ocenie podlega odziaływanie pomiędzy przedsięwzięciami, a przedsięwzięciem w niniejszej sprawie jest stacja bazowa telefonii komórkowej jako jedno urządzenie w określony sposób oddziałujące na środowisko, a nie jako zbiór urządzeń".

Skład rozpoznający sprawę raz jeszcze podkreśla, że kwestią sporną w kontrolowanej sprawie - z punktu widzenia treści wniesionej skargi - jest możliwość zastosowania w sprawie postanowień § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko (Dz. U. 2013, 1235 ze zm.) " 1. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie,

c) wykorzystywania zasobów naturalnych,

d) emisji i występowania innych uciążliwości,

e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii;

2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:

a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych,

b) obszary wybrzeży,

c) obszary górskie lub leśne,

d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,

e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody,

f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone,

g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,

h) gęstość zaludnienia,

i) obszary przylegające do jezior,

j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej;

3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z:

a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,

b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,

c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej,

d) prawdopodobieństwa oddziaływania,

e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.

2. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

3. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza się obligatoryjnie, jeżeli możliwość realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, jest uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

4. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W tym przypadku stosuje się przepisy art. 68.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, organ wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

6. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 5, nie przysługuje zażalenie".

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), znajdującego zastosowanie w sprawie z uwagi na datę wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie:

"1. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

7) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 20.000 W".

Z kolei, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko:

"1. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

8) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

9) instalacje do przetwarzania lub przechowywania odpadów promieniotwórczych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 8 lit. f".

Jednocześnie w myśl § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko: "Parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się".

Zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko " 1. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.

2. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko".

Zgodnie z art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko " 1. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem:

1) decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.).(.....)"

Dla kontrolowanej przez Sąd decyzji organu II instancji - jest charakterystyczne, że organ ten podzielił stanowisko inwestora w przedmiocie nie zaistnienia w sprawie przesłanek na wydawanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych a dokonane ustalenia zostały podjęte na podstawie dokumentu sporządzonego przez inwestora, z którego wynika, że zamierzone przedsięwzięcie nie zalicza się, w myśl obowiązującego prawa do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jaki i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Stanowisko to organ sformułował pomimo tego, że w przedłożonym dokumencie inwestora [...] Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21.08.2007 (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) zmieniającego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9.11. 2004 (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) - brak jest zastosowania treści § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zdaniem organu II instancji, inwestor wykazał w nim jednoznacznie, że przedmiotowa stacja bazowa nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej". W przekonaniu Sądu, teza organu II instancji jest przedwczesna. Byt prawny postanowienia organu l instancji z dnia 19 czerwca 2013 r. mającego związek z art. art. 35 ust. 3 P.b. - uzasadnia prowadzenie w sprawie odpowiedniego postępowania wyjaśniającego, przy czym nie uwalnia właściwych organów od dokonywania samodzielnych ocen materiału dowodowego sprawy.

W przedmiocie tego w/w braku organ II instancji wypowiedział się w realiach kontrolowanej sprawy, że jego stosowanie nie jest konieczne, gdyż "żeby zastosować dyspozycję z normy wynikającej z § 4 rozporządzenia konieczne jest łączne zaistnienie następujących przesłanek: musi być mowa o co najmniej dwóch przedsięwzięciach, oba przedsięwzięcia muszą być tego samego rodzaju, oba przedsięwzięcia muszą być położone na terenie jednego zakładu lub obiektu. Tymczasem w stanie faktycznym sprawy nie został spełniony żaden z koniecznych warunków zastosowania tego przepisu (.....) nadto mając na uwadze regulację zawartą w cytowanym rozporządzeniu, zarzut nieuwzględnienia § 4 rozporządzenia jest chybiony i z innej przyczyny. Stosowanie bowiem zarówno § 2 ust. 1 pkt 7 jak i § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. Rozporządzenia podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia, jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu może być wymagane jest równoważna moc promieniowania izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny z wyłączeniem radiolinii. Dla kwalifikacji tej nie ma więc znaczenia obecność w pobliżu innych anten, a zwłaszcza anten radioliniowych".

Tymczasem, przeciwnym zdaniem Sądu, do koncepcji/wykładni organu II instancji, na kwalifikację przedsięwzięcia, a tym samym wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego ma znaczenie treść § 4 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w myśl którego parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się.

Wojewoda stwierdza w swojej decyzji, że sumowanie pól elektromagnetycznych jest bezpodstawne, gdyż omawiane rozporządzenie warunkuje konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko w oparciu o parametry określone dla pojedynczej anteny, co uczynił, jednakże zdaniem Sądu, w oderwaniu od systemowej wykładni tego rozporządzenia i z pominięciem treści § 4. Ten sposób rozumowania organu II instancji może, zdaniem Sądu, doprowadzić potencjalnie do błędu w kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia - dokonanej w projekcie budowlanym - która to kwalifikacja należy do organów administracji publicznej. Po to jest prowadzone postępowanie wyjaśniające, aby możliwość zaistnienia tego błędu została wyeliminowana.

Wojewoda wziął pod uwagę w kontrolowanej sprawie wyłącznie literalnie i wąsko wyłożoną, w ślad za opinią inwestora, treść postanowień § 3 ust. 1 pkt 8 i § 2 ust. 1 pkt 7 omawianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przywołanych powyżej.

Świadomie, kierując się opinią pełnomocnika inwestora, którą podzielił, nie rozważył jednak prawidłowo, jaki wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia, a tym samym wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego ma przepis § 4 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w myśl którego parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się.

Wojewoda stwierdza w swojej decyzji, że sumowanie pól elektromagnetycznych jest bezpodstawne, gdyż w/w rozporządzenie warunkuje konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko w oparciu o parametry określone dla pojedynczej anteny.

Skład rozpoznający jest innego zdania. Przyjęta przez organ II instancji, jako jego, wykładnia inwestora, opiera się na wąsko rozumianej wykładni językowej, pomijającej systemowy i celowościowy wydźwięk przepisów omawianego w/w rozporządzenia. Miejsce usytuowania paragrafu 4 w systematyce rozporządzenia, właśnie po § 2 i § 3, jego samodzielny charakter względem regulacji zawartych powyżej, wskazuje na cel jego bytu prawnego, którym jest dodatkowa modyfikacja o jakiej w nim mowa, stosowania postanowień § 2 i § 3 w/w rozporządzenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na konieczność uwzględnienia § 4 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w sytuacjach analogicznych jak w sprawie niniejszej, w której o kwalifikacji przedsięwzięcia decydują określone parametry (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Łodzi z 13 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 505/10, w Gorzowie Wielkopolskim z 10 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Go 999/09, w Poznaniu z 16 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 1080/10 w Szczecinie z 9 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 633/10 - dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie, rozpoznającym niniejszą sprawę poglądy te podziela.

W przekonaniu Sądu, skoro organ administracyjny w myśl § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - ma możliwość oceny sumowania parametrów tego samego rodzaju, charakteryzujących skalę przedsięwzięcia i odnoszących się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych - to tym samym, na podstawie wnioskowania argumentum a maiori ad minus, ma prawo oceny sumowania odziaływania na siebie parametrów tego samego rodzaju i charakteryzujących skalę samego rozpatrywanego przedsięwzięcia nadających się do tego sumowania tj. parametrów poszczególnych elementów samej instalacji jaką obecnie w rozumieniu art. 3 pkt 6 lit. b u.p.o.ś. jest stacja bazowa telefonii komórkowej.

Sąd w tym miejscu zauważa, że według art. 46 u.p.o.ś. obowiązującego na czas wydawania analizowanego rozporządzenia (obecnie nieobowiązujący) " 1. Wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga, z zastrzeżeniem ust. 7, przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. 2. Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o przedsięwzięciu, rozumie się przez to inwestycję budowlaną lub inną ingerencję w środowisko, polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin, wymagającą decyzji, o której mowa w ust. 4. 2a. Przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. 3. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o których mowa w ust. 4.

W myśl obecnie obowiązującej u.p.o.ś. zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawo ochrony środowiska instalacji, ilekroć w ustawie jest mowa o instalacji - rozumie się przez to:

a) stacjonarne urządzenie techniczne,

b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami.

Pojęciem przedsięwzięcia posługuje się art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (.....), który stanowi, że ilekroć jest mowa o przedsięwzięciu - rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

Powyższe regulacje uzasadniają tezę, że można sumować odziaływanie na siebie parametrów tego samego rodzaju i charakteryzujących skalę samego rozpatrywanego przedsięwzięcia - nadających się do tego sumowania parametrów poszczególnych elementów tego rozpatrywanego, wnioskowanego przedsięwzięcia, gdyż ono w swej istocie jest pewnym systemem, w którym w zależności od jego rodzaju i specyfiki mogą znajdować się takie elementy będące nośnikami przedmiotowych parametrów. Oczywiście trzeba mieć na uwadze okoliczność polegającą na tym, że regulacja § 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) nie może być stosowana mechanicznie i wprost do wszelkiego rodzaju parametrów charakterystycznych przedsięwzięcia, ale dotyczy ona tych parametrów, które ze względu na swoją specyfikę nadają się do sumowania (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1680/10).

Organ administracji publicznej w kontrolowanej sprawie, w osobie Wojewody był zatem zobowiązany do faktu uwzględniania parametrów wszystkich anten radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych planowanych w ramach przedmiotowej inwestycji dla dokonania jej właściwej kwalifikacji na tle regulacji przewidzianej w § 2 w ust. 1 pkt 7 i § 3 w ust. 1 pkt 8 powyższego rozporządzenie w brzmieniu nadanym w związku z życiem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), którym dokonano dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z 05.07.1985, str. 40; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, str. 248). Wojewoda w swoich rozważaniach bezzasadnie przy tym pominął kwestię wpływu instalacji anten linii radiowej na obszar oddziaływania obiektu budowlanego.

Wojewoda wskazał w uzasadnieniu wydanej decyzji, że zgodnie z rozporządzeniem w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko anteny linii radiowej nie zostały ujęte w zbiorze inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie podlegają rozpatrywaniu według przepisów ochrony środowiska.

Rzeczywiście, z § 2-3 powyższego rozporządzenia wynika, że anteny linii radiowej jako takie samodzielnie nie podlegają jego przepisom. Powyższe oznacza, w przekonaniu Sądu, że przepisów rozporządzenia nie stosuje się wówczas, kiedy inwestycja obejmuje wyłącznie wykonanie radiolinii, natomiast ich istnienie i parametry należy uwzględniać przy stosowaniu regulacji z § 4.

Pomijając przy rozpoznaniu sprawy dyspozycję z § 4 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, Wojewoda - z naruszeniem zasad wynikających z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. - nie poczynił w kontrolowanej sprawie prawidłowych ustaleń istotnych w świetle brzmienia przepisu § 4 w/w rozporządzenia.

Ta okoliczność, pomimo kasacyjnego charakteru kontrolowanej decyzji przyczyniła się do uchylenia decyzji organu II instancji. Zawarta w niej błędna wykładnia prawa mogła bowiem przyczynić się do błędnej wykładni prawa przez organ I instancji. Co prawda wytyczne interpretacyjne organu II instancji nie są wiążące dla organu I instancji, który ma prawo do własnej interpretacji prawa, ale z uwagi na długi w czasie przebieg postępowania w sprawie, Sąd postanowił w ramach kontroli wypowiedzieć się w przedmiocie zawartej w niej błędnej wykładni przepisu § 4 w/w rozporządzenia, co skutkowało jej uchyleniem.

To uchybienie jako związane bezpośrednio z kwestią ustalenia powinności wydawania w sprawie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, ma także znaczenie - w związku z powyższym - dla ustalenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a tym samym ma wpływ na prawidłowość ustaleń koniecznych dla właściwego zastosowania art. 28 ust. 2 - ustawy Prawo budowlane.

Kontrolowana decyzja organu II instancji zawiera pewne poważne niekonsekwencje w związku błędną wykładnią prawa.

Z jednej strony organ II instancji trafnie widzi potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji, a to z uwagi na przeprowadzenie z zachowaniem wymogu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ustaleń w przedmiocie obszaru oddziaływania inwestycji.

Z drugiej strony przychylając się biernie przez zacytowanie opinii inwestora odgórnie ustala, że zamierzone przedsięwzięcie nie zostało ujęte w zbiorze inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie podlega rozpatrywaniu według przepisów ochrony środowiska, stwierdzając zarazem, że żądanie od inwestora wypowiedzi co do charakteru inwestycji pod kątem treści przepisu § 4 w/w rozporządzenia jest nieuzasadnione.

Takie działanie organu II instancji oznacza błędną wykładnię przepisu § 4 w/w rozporządzenia w stopniu mogącym mieć wpływ na załatwienie sprawy. Sposób uzasadnienia decyzji polegający na zacytowaniu stanowiska inwestora i uznaniu go za własne oznacza zarazem, że organ nie dokonał samodzielnej wykładni prawa, zastąpił swoją wykładnię wykładnią dokonaną przez inwestora dla potrzeb rozstrzygnięcia jego wniosku.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyżej wykazane naruszenia, w tym § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w sposób mający wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O zwrocie koszów postępowania, jak w punkcie II sentencji, orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.