Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1576/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1576/02 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie: NSA Józef Michaldo, WSA Maria Zawadzka (spr), Protokolant: Iwona Sadowska –Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2005r., sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "R" Spółka z o.o. w K, na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 24 maja 2002r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1999r., -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy w dniu[...] lutego 2000 roku wydał decyzję Nr [...]określającą Przedsiębiorstwu "R" Spółka z o.o. różnicę podatku od towaru i usług do zwrotu w kwocie 120.687 zł oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 1.133,10 zł, jednakże w wyniku kontroli przeprowadzonej przez Inspektora Kontroli Skarbowej wyszły na jaw nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania i rozliczania przez skarżącego podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999 roku, istniejące w chwili wydania przedmiotowej decyzji. Dlatego Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2001 roku Nr [...] wznowił postępowanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 roku.

Decyzją Nr [...] z dnia[...] czerwca 2001 roku Urząd Skarbowy działając na podstawie art. 53 § 1 i 4, art. 47 § 1, art. 207, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz. U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz art. 27 ust.5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm./ uchylił w całości decyzję z dnia [...] lutego 2000 roku Nr [...] i określił Przedsiębiorstwu "R" Spółka z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999 roku:

• kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 222.595,00 zł

• kwotę zaległości podatkowej w wysokości 343.282,00 zł wraz z odsetkami, w wysokości 206.932,20 zł, na dzień wydania decyzji

• ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 104.117,00 zł

W trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego, Urząd Skarbowy stwierdził, iż istnieją przesłanki do uchylenia w całości w/w decyzji i wydania nowej decyzji. W deklaracji VAT-7 za grudzień 1999 roku Spółka wykazała podatek należny z tytułu sprzedaży towarów i usług, w tym budowlano-montażowych w kwocie 632.098,00 zł. W dniu [...] grudnia 1999 roku skarżąca Spółka R. dokonała aktem notarialnym Rep. A [...] sporządzonej w Kancelarii Notarialnej W. K. odpłatnego zbycia na rzecz Spółki z o.o. "R-I" nieruchomości położonych przy ul. K.Z. w K., zabudowanych częściowo wykonanymi budynkami mieszkalno-usługowymi. Umowa dotyczyła nieruchomości objętych księgami wieczystymi: kw [...], kw [...], kw [...], na których "R." budowała, w ramach prowadzonej działalności deweloperskiej budynki mieszkalno-usługowe. Żaden z lokali nie był przeznaczony na potrzeby własne Spółki. Do dnia[...] listopada osoby fizyczne dokonały z tytułu zawartych umów wpłat na kwotę 3.244.113,21 zł.

W maju 1999 roku dla potrzeb zabezpieczenia kredytu wartość przedmiotowych nieruchomości wraz z nakładami została wyceniona na kwotę 4.351.173,00 zł. W listopadzie 1999 roku wartość przedmiotowych gruntów, wynosiła wg wyceny 1.396.837,00 zł i taką kwotę wskazano w akcie notarialnym. Dodatkowo w załączniku 4 do tej umowy, określono wartość nakładów na kwotę 4.347.276,20 zł, co oznacza, iż świetle art. 191 k.c., wartość przedmiotowej nieruchomości wynosiła 5.744.113,32 zł. Wcześniej Spółka "R." zaciągnęła w Banku X. S.A. z siedziba w W. kredyt w kwocie 2.500.000 zł, a dodatkowo, z tytułu pobranych od osób fizycznych przedpłat (na poczet przedwstępnych umów sprzedaży lokali) dlatego była dłużnikiem, na łączną kwotę 3.244.113,21 zł. W § 4 umowy notarialnej stwierdzono, iż "R.-I." spółka z o.o. przejmie zadłużenie kredytowe, ponieważ bank nie wyraził zgody na zmianę dłużnika, a nadto przejęła dług wobec osób fizycznych, poprzez zobowiązanie się do wybudowania budynku i wyodrębnienia w nich lokali.

W umowie notarialnej przenoszącej własność nieruchomości, mimo, iż przywołuje w swej treści umowę o przejęciu inwestycji, (w której wartość gruntu wraz z nakładami podana jest na łączną kwotę 5.744.113,21 zł), wartość nieruchomości określona jest na kwotę 1.396.837 zł i do takiej kwoty zwalnia nabywcę "R-I" sp. z o.o. i do takiej kwoty zwalnia nabywcę z obowiązku kontynuowania budowy. Urząd Skarbowy w wyniku analizy przedmiotowych umów, ustalił iż:

• "R.-I. " Sp. z o.o., jako częściowy wydatek na nabycie przedmiotowych nieruchomości i koszty swej działalności budowlanej uznał całą kwotę 4.347.276,21 zł, wykazując ją jednocześnie na koncie zobowiązań spółki

• na koncie należności uznano wykazano: kwotę 3.244.113,21 zł - wpłaty dokonane przez osoby fizyczne oraz 2.500.000 zł, uznając, iż mają one wpłynąć do "R-I", jako kwoty należne. W rzeczywistości kwota 2.500.000 zł jest dwustronnym przeksięgowaniem części zobowiązania na nabycie nieruchomości odpowiadającego wartości "nakładów inwestycyjnych" na konto zobowiązań na nabycie nieruchomości odpowiadającej wartości "nakładów inwestycyjnych" na konto zobowiązań, odpowiadającej przyszłej spłacie kredytu

• równocześnie kwotę 3.244.113,21 zł R.-I. wykazała jako przychody przyszłych okresów, powstałe z tytułu zarachowania wpłat ludzi, powstałych przed dokonaniem sprzedaży przez nowego właściciela nieruchomości (gruntu wraz z nakładami), zapis ten odpowiednikiem zobowiązania finansowego w stosunku wpłacających

W oparciu o pismo z dnia [...]stycznia 2000 roku dokonano kompensat wzajemnych należności powstałych w związku z zawarciem przedmiotowych umów na kwotę 5.744.113,21 zł, odpowiadającej łącznej wartości nieruchomości. Pisma tego spółka nie ujawniła w trakcie kontroli, a kompensat tych nie zaksięgowano w 1999 roku. Według ustaleń, kompensacie podlegać mogła jedynie kwota 3.244.113,21 zł, ponieważ tylko taka kwota, będąca należnością od Spółki przysługiwała "R.-I. Sp. z o.o. Na tej podstawie Urząd Skarbowy uznał, iż spółka dokonała sprzedaży nieruchomości zabudowanej częściowo zaawansowaną inwestycją (budynek mieszkalno-usługowy) na rzecz "R.-I." Sp. z o.o. i nie odprowadziła należnego podatku z tego tytułu. Wartość tej nieruchomości wynosi 5.744.113,21 zł. Składa się na nią suma wartości gruntu - 1.396.837 zł -potwierdzona fakturą nr [...] oraz ujawnionych w umowie nakładów inwestycyjnych - 4.347.276,21 zł, potwierdzonych notą 970-2023 "R.-I." dokonało zapłaty za przedmiotową nieruchomość w części stanowiącej kwotę 2.500.000 zł poprzez spłatę kredytu - 2.500.000 zł. Natomiast zapłata pozostałej części tj. kwoty 3.244.113,21 zł nastąpi poprzez dokonanie kompensaty wpłat dokonanych przez osoby fizyczne. Zgodnie z art. 4 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, za sprzedaż towarów uważa się również dostawę, odpłatne świadczenie usług oraz wykonanie innych czynności określonych w art. 2 ustawy. Zatem sprzedażą w rozumieniu ustawy jest również wydanie towarów w zamian za czynności nie podlegające opodatkowaniu. Zdaniem Urzędu Skarbowego, rozpoczęta inwestycja jest towarem, w rozumieniu ustawy. W zamian za wydanie przez Spółkę tak rozumianego towaru (rozpoczętej inwestycji), "R.-I." zobowiązała się do spłaty kredytu i wybudowania lokali mieszkalnych i użytkowych na rzecz osób fizycznych, zgodnie z zawartymi umowami, w imieniu Spółki "R.". W myśl art. 15 ust. 1 ustawy podstawą opodatkowania jest obrót, a zgodnie z art. 15 ust. 2a w przypadku sprzedaży budynków lub budowli, z podstawy opodatkowania wyłącza się wartość gruntu.

Zatem obrót ustalony na podstawie tych przepisów stanowi 5.744.113,21 -1.396.837,0 zł -4.347.276,21 zł.

Obiekt budowany przez "R.", a następnie zbyty "R.-I." należy stosownie do art. 51 ust. 1 pkt. 2 lit. b i c ustawy podlega opodatkowaniu wg stawki 7%. Zatem podatek należny od tej sprzedaży wynosi 284.401,00 zł.

W trakcie przeprowadzonego postępowania ustalono ponadto, iż Spółka dokonała w grudniu odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT, które faktycznie wpłynęły do Spółki w styczniu 2000 roku, co jest sprzeczne z art. 19 ust. 3 ustawy. Dotyczyło to faktur:

• faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku wystawiona przez E. S.A. z siedzibą w Ch. wartości netto 13.748,86 zł, VAT 3.024,75 zł

• faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku wystawiona przez E. S.A. z siedzibą w Ch. wartości netto 1.110,85 zł , VAT 244,39 zł. Obie faktury zostały wysłane do Spółki listem poleconym w dniu[...] stycznia 2000 roku

• faktura VAT [...]z dnia [...] grudnia 1999 roku, wystawiona przez "E." s.c. z siedzibą w K. - o wartości 271.317,46 zł VAT 59.689,84 zł wpłynęła do Spółki[...] stycznia 2000 roku

Z powyższego tytułu zawyżono podatek naliczony o 62.958,98 zł.

Nadto Spółka odliczyła w grudniu 1999 roku podatek naliczony wynikający z dwóch faktur VAT wystawionych przez Zakład Pracy Chronionej "P." J. P. z siedzibą St.G.które nie zostały zapłacone za pośrednictwem konta bankowego w grudniu 1999 roku.:

• faktura nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku o wartości netto 20.381,60 zł i VAT 1.426,71 zł

• faktura nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku o wartości netto

25.520,80 zł i VAT 1.786,46 zł.

Stanowi to naruszenie § 54 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 156 poz. 1024 ze zm./.

Po uwzględnieniu wszystkich okoliczności do rozliczenia za grudzień 1999 roku przyjęto podatek naliczony w kwocie 693.904 zł, a nadwyżkę podatku należnego do zapłaty na kwotę 222.595,00 zł.

W odwołaniu pełnomocnik Spółki domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i określenia kwoty zwrotu różnicy podatku na rzecz podatnika w kwocie 61.806 zł oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania w wysokości 17.664 zł z tytułu zawyżenia kwoty do zwrotu, zarzucając:

• rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 pkt. 1 i 8, art. 6 ust. 1 lub 4, art. 15 ust. 1, art. 26 i art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym,

• naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 120, art. 120 pkt 4 i 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik skarżącego ,podniósł, iż nie ma żadnych podstaw prawnych do opodatkowania wydania nieruchomości gruntowej z rozpoczętą budową budynku mieszkalno-użytkowego, dokonaną na podstawie umowy notarialnej, będącej konsekwencją wcześniejszej umowy o przejęciu inwestycji z dnia [...] listopada 1999 roku, gdyż nie ma żadnej podstawy prawnej do uznania, że wydanie rozpoczętej budowy jest towarem. Jest natomiast oczywistym, zdaniem pełnomocnika, iż rozpoczęta budowa nie jest budynkiem, bo może nim być obiekt budowlany zakończony i nadający się do zamierzonego użytku. Jest również oczywiste, iż wynikające z umowy notarialnej wydanie nieruchomości nie jest sprzedażą w rozumieniu ustawy VAT. Nadto brak jest także prawnego uzasadnienia dla ustalonej podstawy opodatkowania na kwotę 4.347.276,21 zł, bowiem w pkt. IV umowy notarialnej strony ustaliły wartość nieruchomości na kwotę 1.396.837 zł. Jednak wartość ta jest wartością gruntu, a ten podlega wyłączeniu z podstawy opodatkowania, co decyzja uwzględnia. Przyjęto na kwotę 4.347.276,21 zł obrót, jednak niczym nie wykazano, iż jest to kwota "należna z tytułu sprzedaży" i z umowy będącej podstawą tego opodatkowania, taka cena w żaden sposób nie wynika. Jest bowiem oczywiste, że Spółce "R." nic się nie należy, skoro "R.-I." przejął jego prawa i obowiązki.

Decyzją NR [...] z dnia [...] maja 2002 roku, Izba Skarbowa działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a. Ordynacji podatkowej uchyliła w całości decyzje organu pierwszej instancji i określiła w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999 roku:

• zobowiązanie podatkowe w kwocie 200.294,00 zł

• zaległość podatkową w kwocie 321.081,00 zł

• odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej w kwocie 193.303,80 zł

• oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 97.457,00 zł

W uzasadnieniu Izba Skarbowa stwierdziła, iż Urząd Skarbowy słusznie ustalił, iż zgodnie z art. 4 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, za sprzedaż towarów uważa się również dostawę, odpłatne świadczenie usług oraz wykonanie innych czynności określonych w art. 2 ustawy. Zatem sprzedażą w rozumieniu ustawy jest również wydanie towarów w zamian za czynności niepodlegające opodatkowaniu a, rozpoczęta inwestycja jest towarem, w rozumieniu ustawy.

Nadto zgodnie z pismem Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...] kwietnia 1999 roku [...] obiekt budowlany rozpoczęty, który po zmianie właściciela nadal będzie kontynuowany, może być klasyfikowany według Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (KOB).

Z tych względów w ocenie Izby Skarbowej, spełnione zostały przesłanki z art. 2 ust. 3 pkt. 5a ustawy, a zatem Urząd Skarbowy słusznie uznał, iż nastąpiła sprzedaż nieruchomości. Nie zmienia tego fakt, iż zawarta w formie aktu notarialnego umowa nosiła nazwę "umowy przeniesienia nieruchomości". Jednocześnie na przyjętą w przedmiotowej sprawie podatkowej ww. kwalifikację czynności tj. wydanie towaru w zamian za czynności niepodlegające opodatkowaniu nie wpływa również fakt, iż Sąd Okręgowy w wyroku z dnia 22 marca 2002 roku sygn. akt 1 C 689/01, orzekł, że umowa z dnia 23 grudnia 1999 roku jest umową nienazwaną. Przedmiotem umowy był budynek mieszkalny, który podlegał opodatkowaniu wg stawki 7% - zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Obrót z tytułu ww. czynności, której przedmiotem była nieruchomość organ I instancji słusznie ustalił na kwotę 4.347.276 zł, wyłączając z podstawy opodatkowania wartość gruntu. Urząd Skarbowy wyczerpująco przedstawił przesłanki działania. Uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji zawiera umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Dlatego zarzuty pełnomocnika skarżącej Spółki nie zasługują na uwzględnienie.

Nadto Urząd Skarbowy stwierdził liczne nieprawidłowości w zakresie podatku naliczonego, których istnienia Spółka nie kwestionuje w odwołaniu. Z uwagi na fakt, iż Inspektor kontroli Skarbowej wydał decyzję za miesiąc listopad 1999 rok Nr [...] w której określił zobowiązanie podatkowe w prawidłowej wysokości, co oznacza, iż w rozliczeniu za grudzień 1999 rok winien zostać uwzględniony podatek naliczony nie ujęty w decyzji za miesiąc listopad 1999 rok w kwocie 22.200 zł. Stanowiło to podstawę zmiany zaskarżonej decyzji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, pełnomocnik skarżącej Spółki w upadłości, zarzucając decyzji :

• nieważność postępowania z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej

• naruszenie prawa materialnego art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 pkt. 1 i 8, art. 6 ust. 1 lub 4, art. 15 ust. 1, art. 26 i art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym

• naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 120, art. 120 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy

i w oparciu o te podstawy wniósł, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, uchylenie jej w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W skardze pełnomocnik skarżącej podniósł, iż co prawda Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 20001 roku wznowił z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie i decyzją z dnia [...]czerwca 2001 roku uchylił swoją decyzję z dnia [...] lutego 2001 roku. Jednakże Izba Skarbowa uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2001 roku, ale nie rozstrzygnęła o decyzji z dnia [...] lutego 2001 roku. Oznacza to, że decyzja ta jest nadal ostateczna. W tym stanie rzeczy Izba Skarbowa dopuściła się rażącego naruszenia prawa. W zakresie prawa materialnego skarżącego procesowego pełnomocnik skarżącego powołał się na te same argumenty, co w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w całości potrzymała swoje stanowisko i wniosła ojej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza, zdaniem Sądu, prawa materialnego znajdującego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a jej wydanie poprzedzone zostało należycie przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym.

Na wstępie zauważyć należy, iż sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na przepis art. 97 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./, który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 12707.

Podniesiony przez pełnomocnika skarżącej Spółki zarzut, w przedmiocie nieważności postępowania nie jest zasadny.

Zgodnie z treścią art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność ostatecznej decyzji, która dotyczy spraw już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Faktem jest, iż Urząd Skarbowy [...] w dniu [...] lutego 2000 roku wydał decyzję Nr [...] określającą Przedsiębiorstwu "R. Spółka z o.o. różnicę podatku od towaru i usług do zwrotu w kwocie 120.687 zł oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 1.133,10 zł, jednakże w wyniku kontroli przeprowadzonej przez Inspektora Kontroli Skarbowej wyszły na jaw nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania i rozliczania przez skarżącego podatku od towarów i za miesiąc grudzień 1999 roku, istniejące w chwili wydania przedmiotowej decyzji, co stanowiło podstawę do wznowienia postępowania podatkowego, zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w myśl którego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli, wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Ponieważ okoliczności te w niniejszej sprawie miały miejsce, dlatego Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia[...] kwietnia 2001 roku Nr [...] wznowił postępowanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 roku, a następnie decyzją z dnia 9 czerwca 2001 roku uchylił swoją decyzję z dnia [...] lutego 2000 roku Nr [...] i jednocześnie określił zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999 roku.

Odnośnie zarzutu pełnomocnika skarżącej Spółki, iż nie ma żadnej podstawy prawnej do uznania, że wydanie rozpoczętej budowy jest towarem, natomiast jest oczywistym, że rozpoczęta budowa nie jest budynkiem, bo może nim być tylko obiekt budowlany zakończony i nadający się do zamierzonego użytku, stwierdzić należy, iż zgodnie z pismem Głównego Urzędu Statystycznego Departamentu Standardów, Rejestrów i Informatyki z dnia [...] kwietnia 1999 roku Nr [...], obiekt budowlany rozpoczęty, który po zmianie właściciela nadal będzie kontynuowany, może być klasyfikowany, według Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (KOB). KOB jako wspólny język o obiektach budowlanych ułatwia wymianę informacji między uczestnikami procesu inwestycyjnego na i między różnymi poziomami informacyjnymi. W chwili sprzedaży obiekt budowlany wznoszony na podstawie wydanej decyzji administracyjnej zezwalającej na budowę określonego budynku, w określonym miejscu, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym jest tym obiektem w określonym stopniu zaawansowania robót budowlanych. Z powyższego pisma wynika, iż sprzedaż nie zakończonego obiektu budowlanego jest w istocie sprzedażą obiektu w określonym stopniu zaawansowania robót, przy czym rodzaj obiektu wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego. Interpretacja ta jest odmienna od interpretacji wcześniejszej, zgodnej z opinią Głównego Urzędu Statystycznego zawartej w piśmie z dnia [...] września 1998 roku Nr ]] (w myśl której, sprzedaż nie zakończonego obiektu budowlanego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jednak problem polega na tym, że skoro obiekt ten nie został ukończony, trudno do niego stosować stawkę właściwą ze względu na Klasyfikację Obiektów Budowlanych). Podkreślić jednak należy, iż skutki pozostają takie same i polegają na konieczności opodatkowania dokonywanej sprzedaży, której przedmiotem jest budynek mieszkalny (w różnym stopniu zaawansowania robót) według stawki 7%.

Jeśli bowiem dokonywaną sprzedaż potraktowalibyśmy, jako sprzedaż robót budowlanych dotyczących realizacji projektu "budynek mieszkalny", stawka 7% obowiązywałaby na podstawie art. 51 ust. l pkt 2 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jeśli natomiast - zgodnie z nowym podejściem zaprezentowanym przez Główny Urząd Statystyczny - potraktujemy transakcję, jako sprzedaż obiektu budownictwa mieszkaniowego, w określonym stopniu zaawansowania robót budowlanych, stawką właściwą będzie również stawka 7%, wynikająca jednak z art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. c powołanej ustawy /Leksykon VAT 2000 Janusza Zubrzyckiego/.

Uznanie zatem przez organy podatkowe, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 2 ust. 3 pkt 5a oraz, że przedmiotem umowy przeniesienia nieruchomości był budynek mieszkalny, który zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym opodatkowaniu stawką 7% jest prawidłowe. Organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego, a w toku postępowania w sposób prawidłowy zebrały w sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) dokonały jego analizy, a także wyczerpująco i wszechstronnie uzasadniły swoje rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.