Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 485/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 1 art. 1a ust. 1 pkt 1 art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a)
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 122, art. 187 i art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi Lasów Państwowych Nadleśnictwo C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [....] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (Kolegium) decyzją z

[...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z [...] nr [...] w sprawie określenia Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe (Nadleśnictwo C., skarżący) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2017

w kwocie 18 976 zł.

W uzasadnieniu decyzji przedstawiając stan faktyczny sparwy, Kolegium wskazało, że opodatkowaniem objęto: grunty pozostałe o pow. 39 895 m2, budynki pozostałe o pow. 631,13 m2, budowle o wartości 159 543,90 zł. Przy czym organ zwolnił z opodatkowania budynek garażowo-gospodarczy a opodatkował stawką tzw. pozostałą budynek administracyjny o powierzchni użytkowej 631,13 m2.

Odwołanie od w/w decyzji złożył skarżący kwestionując jej prawidłowość oraz wyjaśniając, że budynki pozostające w zarządzie Nadleśnictwa C. tj. budynek garażowo - gospodarczy oraz budynek administracyjny jako całość są zwolnione z opodatkowania na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit.a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U.2016 r., poz. 716 z późn. zm.), dalej jako ,,u.p.o.l.", jako budynki gospodarcze służące działalności leśnej.

Badając w trybie odwoławczym sprawę Kolegium podkreśla, że przedmiotem sporu w sprawie jest ustalenie czy znajdujący się w posiadaniu podatnika budynek administracyjny, może korzystać ze zwolnienia przewidzianego w

art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l.

Rozstrzygając sprawę, Kolegium przytoczyło treść przepisu art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U z 2015 poz. 520), który za: ,,podstawę planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Jednocześnie powołało się na uchwałę NSA z 27 kwietnia 2009r. sygn. akt

II FPS 1/09 (ONSA i WSA 5(32)2009 poz. 88), w której stwierdzono, że "biorąc pod uwagę art. 21 ustawy - Prawo geologiczne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków". Jedynie

"w przypadku nie wpisania budynku do ewidencji gruntów i budynków organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalania charakteru budynku do celów podatkowych". Kolegium podkreśliło, poszukując znaczenia pojęcia "budynek gospodarczy", że należy odwołać się do definicji zawartej w prawie budowlanym a nie tylko w ustawie Prawo budowlane. Kwestię zakresu zastosowania w sprawach podatkowych (na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) przepisów prawa budowlanego rozstrzygnięto w uchwale NSA z 27 kwietnia 2009 r.

sygn. akt II FPS 1/09. Zasadnie zatem organ I instancji w niniejszej sprawie wskazał na możliwość zastosowania, na podstawie odesłania zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., przepisów prawa budowlanego definiujących pojęcie "budynku gospodarczego", w tym przepisów rangi podustawowej. W tym miejscu Kolegium przywołalo treść § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.:Dz. U. z 2013 r. poz. 926) - wydanego na podstawie

art. 7 Prawa budowlanego. Stosownie do ww. przepisu: ,,budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Przywołując także wyrok WSA we Wrocławiu z 07,09.2016r syg akt

I SA/Wr 415/161, Kolegium uznało, że budynek gospodarczy w potocznym jego znaczeniu należy raczej rozumieć jako budynek dodatkowy, pomocniczy (a nie siedzibę, czy główny budynek firmy), użytkowany w celu magazynowania, przechowywania sprzętu, towaru, zapasów, wykonywania prostych prac warsztatowych.

W takiej sytuacji, zdaniem kolegium nie można uznać, że kwestionowany w niniejszej sprawie budynek administracyjno - biurowy spełnia kryteria budynku gospodarczego. Prawidłowość takiego rozgraniczenia potwierdza ponadto

§ 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca

2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 545 z późn. zm.), w którym obok kategorii "budynki biurowe" wskazano odrębną kategorię "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa" i "inne budynki niemieszkalne".

Kolegium stwierdziło nadto, że w przedmiotowej sprawie brak jest kartoteki opodatkowanego budynku, zatem jego funkcję (administracyjną) i przeznaczenie, określa decyzja Starosty K. z 08.10.2012 r. Znak; B-I.6740.12.80.2012. Powołało się także na załączoną do akt sprawy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. udzielającą Lasom Państwowym Nadleśnictwo C. pozwolenia na użytkowanie budynku administracyjnego oraz budynku garażowo - gospodarczego (...) na działce nr 158/2012 znak: B-I.6740.12.80.2012 udzielonego 08.10.2012 r. przez Starostę K..

Kolegium podkreśliło, że nie ma znaczenia w sprawie, iż budynek administracyjny służy przede wszystkim prowadzeniu działalności w zakresie leśnictwa polegającej na sprzedaży drewna, sporządzaniu planów pozyskiwania drewna, planowaniu zabiegów pielęgnacyjnych, itp. Argumentacja powyższa nie jest trafna, albowiem wskazane czynności są czynnościami typowo "biurowymi, administracyjnymi". Czym innym jest "urządzanie lasu" czy wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych" a czym innym sporządzanie planów, kalkulacji odnośnie do tych czynności oraz dokonywanie transakcji sprzedaży drewna. Z uwagi na powyższe w okolicznościach niniejszej sprawy nie było potrzeby "indywidualnego konstruowania pojęcia budynku gospodarczego".

Skoro zatem budynek administracyjny (biurowy) nie jest budynkiem gospodarczym w którym może być prowadzona w/w działalność, w ocenie Kolegium nie przysługuje mu zwolnienie o jakim mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l., co dodatkowo potwierdza także pismo MF z 25 października 2001 r.,

sygn. LK--1693/LP/01/IP. Odnosząc się do zarzutu odwołania kolegium podkreśliło, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe stanowią wyjątek od zasady równości

i powszechności opodatkowania i dlatego należy interpretować je ściśle, nie dokonując wykładni rozszerzającej. Kolegium zwróciło uwagę, że powoływany przez skarżącego w odwołaniu wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23.10.2007 r. sygn. akt.

I SA/Bk 382/07, został uchylony wyrokiem NSA z dnia 28.05.2009r. II FSK 160/08 (dostępnym w CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku tym NSA stwierdził jednoznacznie, że budynek biurowy nie może być uznany za budynek gospodarczy.

Biorąc powyższe pod uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jak na wstępie.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z

10 lipca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wniosło Nadleśnictwo C., zarzucając:

1). naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. poprzez błędną jego wykładnię a w efekcie jego niezastosowanie w sprawie

i przyjęcie przez organ, że budynek skarżącego o pow. użytkowej 631, 13 m kw, nie korzysta ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie, gdyż nie jest budynkiem gospodarczym służącym działalności leśnej, w efekcie czego budynek ten został opodatkowany;

2). naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 187

i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, (t.j. Dz. U.

z 2017 r. poz. 201), mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na braku jakichkolwiek ustaleń własnych organów obu instancji poczynionych w kierunku określenia charakteru budynku wykorzystywanego dla potrzeb gospodarki leśnej przez Nadleśnictwo C. i powołanie się na definicję budynku zawartą w przepisach prawa budowlanego, z zupełnym pominięciem zapisów ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r., poz. 788 t.j.), która w przypadku skarżącego podatnika ma zastosowanie z pierwszeństwem przed przepisami innych ustaw.

W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji z dnia 16.03.2017 r. w części dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotowego budynku. Wniósł także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, Nadleśnictwo C. przywołując treść art. 4 ust. 1

i ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach podkreśliło, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym stwierdziło, że w obowiązującym stanie prawnym w zakresie gospodarki lasami

i gruntami leśnymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa ustawa o lasach ma pierwszeństwo w stosowaniu, dopiero w zakresie nieuregulowanym tą ustawą, inne powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Podkreśliło także, że dla wykazania czy określona nieruchomość jest wykorzystywana na cele związane z gospodarką leśną nie jest koniecznym utożsamianie jej z językową wykładnią definicji zawartej w

art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach. Wystarczającym jest ustalenie, że grunt ma związek pośredni z gospodarką leśną i wykorzystywany jest dla potrzeb gospodarki leśnej. Skoro zatem grunt jest zabudowany budynkami administracyjnymi wykorzystywanymi przez jednostkę organizacyjną Lasów Państwowych oraz budynkami mieszkalnymi służącymi zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych jej pracowników związek taki uznać należy za spełniony. Przywołano wyrok NSA oz. We Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1118/95, publ. Glosa 1997/2 str.27; wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 1270/03, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19.04.2012 r. sygn. akt II SA/OI 190/12).

Kolegium zarzuciło organom podatkowym, że w ogóle nie dokonały własnych ustaleń w celu określenia, czy przedmiotowy budynek wykorzystywany jest dla potrzeb gospodarki leśnej, lecz a priori zakwalifikowały go jako budynek administracyjny, zaś czynności gospodarki leśnej określone w ustawie o lasach autonomicznie oceniły jako czynności biurowe. Tymczasem to właśnie w nadleśnictwie, jako podstawowej jednostce PGL LP prowadzona jest gospodarka leśna. Skarżący argumentował dalej, że o ile dyskusyjnym może być prowadzenie bezpośredniej gospodarki leśnej w budynkach zajmowanych przez regionalne dyrekcje LP czy Dyrekcję Generalną LP, które zajmują się nadzorem i koordynacją, o tyle nadleśnictwo realizuje gospodarkę leśną w czystej postaci, ograniczając czynności administracyjne do niezbędnego minimum, bez którego niemożliwe byłoby prowadzenie skutecznej gospodarki leśnej. Nie ma zatem znaczenia fakt powołania się przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji na uchylone już orzeczenie WSA w Białymstoku. Orzeczenie to bowiem nie miało stanowić podstawy prawnej orzekania w niniejszej sprawie, a wskazówkę interpretacyjną dla organów podatkowych, które winny dokonać własnych ustaleń w toku postępowania, a czego nie uczyniły.

Skarżący dalej zarzuca, że organy podatkowe obu instancji nie wykazały w sprawie, iż przedmiotowy budynek nie jest wykorzystywany dla potrzeb gospodarki leśnej, gdy tymczasem siedziba Nadleśnictwa C. służy zarówno bezpośredniemu gospodarowaniu jak i administrowaniu gospodarką leśną, co jednak jest w obu przypadkach równoznaczne z prowadzeniem gospodarki leśnej w rozumieniu ustawy o lasach. Niczym nie poparte i nie przekonywujące dla skarżącego jest autorytarne stwierdzenie organów podatkowych, że prowadzenie działalności w zakresie leśnictwa polegające na sprzedaży drewna, sporządzaniu planów pozyskiwania drewna, planowaniu zabiegów pielęgnacyjnych itp., to czynności administracyjne i biurowe, odmienne od pielęgnacji lasu czy urządzania lasu. Bez czynności planowania, kalkulowania itp., nie byłoby możliwe wykonywanie czynności technicznych w terenie. Czynności wykonywane w budynku nadleśnictwa są więc nierozerwalnie, funkcjonalnie związane z finalnymi czynnościami wykonawczymi gospodarki leśnej, stanowiąc jej całość, której nie da się rozdzielić. Odmienna interpretacja służy jedynie wykreowaniu korzystnej dla organu podatkowego sytuacji prawnej, polegającej na nieuzasadnionym i nie popartym przepisami i stanem faktycznym stworzeniu sytuacji dogodnej dla poboru podatku od podmiotu, który realizując w imieniu Skarbu Państwa zadania publiczne w zakresie gospodarki leśnej, od takiego podatku winien być zwolniony.

Ostatecznie w podsumowaniu skargi podniesiono, że brak poczynienia ustaleń faktycznych, o których mowa powyżej, jest uchybieniem proceduralnym, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaś utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, spowoduje szerzenie się niekorzystnej praktyki opodatkowywania budynków nadleśnictw, które jako podstawowa jednostka organizacyjna PGL LP realizują publiczne zadania w zakresie gospodarki leśnej i jak dotąd nie podlegały podatkowi.

Z tych względów przedmiotową decyzję poddano kontroli sądowej, wnosząc jak na wstępie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując dotychczasową argumentację wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. - dalej jako ,,P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 10 lipca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z 16.03.2017 r. określająca Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2017 w kwocie 18 976 zł.

W złożonej skardze, skarżący kwestionując prawidłowość zaskarżonej decyzji zarzucił, że brak jest w sprawie ustaleń czy znajdujący się w posiadaniu podatnika budynek administracyjny, może korzystać ze zwolnienia przewidzianego w

art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l. Jednocześnie poprzez zawartą w uzasadnieniu skargi argumentację Nadleśnictwo C. prezentuje stanowisko, że budynek administracyjny będący w jego posiadaniu korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie ww. przepisu u.p.o.l.

Kolegium prezentuje odmienne stanowisko i powołując się na definicję budynku gospodarczego zawartą w przepisach prawa budowlanego, przyjmuje, że budynek administracyjny będący w posiadaniu podatnika nie jest budynkiem gospodarczym. Dlatego brak podstaw do zastosowania zwolnienia z

art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy budynek administracyjny może zostać uznany za budynek gospodarczy w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem: zwolniono z podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej. Należały zatem zbadać czy w przedmiotowej sprawie zaistniały kumulatywnie obie przesłanki określone w tym przepisie i czy w tym zakresie prawidłowe są ustalenia i stanowisko organów co do braku podstaw zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l. Niespełnienie jednej z przesłanek pozbawia podatnika możliwości zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie ww. przepisu.

Podzielając stanowisko Kolegium o braku podstaw do zastosowania w sprawie zwolnienia z ww. przepisu, Sąd zauważa, że u.p.o.l. nie definiuje wprost pojęcia "budynek gospodarczy". Jednakże ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 1 tej ustawy odesłał w zakresie ustalenia znaczenia wskazanego pojęcia do definicji legalnej "budynku" zawartej w przepisach prawa budowlanego. W żadnym miejscu u.p.o.l., której zakresem regulacji jest między innymi podatek od nieruchomości, nie odsyłała do innych przepisów poza wskazanymi przepisami prawa budowlanego, np. do ustawy o lasach. Brak zatem podstaw prawnych aby legalnej definicji budynku gospodarczego poszukiwać, jak tego oczekuje skarżący, w ustawie o lasach. Brak również uzasadnienia prawnego by ustaleń faktycznych co do charakteru przedmiotowego budynku dla potrzeb zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l., dokonywać z uwzględnieniem treści powoływanych w skardze art. 4 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach. Na taki zabieg interpretacyjny nie zezwala wyżej wskazana treść art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz wykładnia językowa tego przepisu. Mając na uwadze treść art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., należało poszukiwać definicji pojęcia "budynek gospodarczy" w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestię zakresu zastosowania w sprawie podatkowej (na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) przepisów prawa budowlanego rozstrzygnięto w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podobnie jak NSA w wyroku z 28 maja 2009 r. II FSK 160/08, stwierdza, że istniejące od dnia 1 stycznia 2003 r. w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych odwołanie do pojęcia budynku ustalonego na gruncie prawa budowlanego ma bowiem charakter pełny, a nie wybiórczy (a więc nie ogranicza się jedynie do Prawa Budowlanego) – dotyczy zarówno ogólnej definicji budynku, jak

i poszczególnych kategorii budynków. Zasadnie zatem Kolegium w niniejszej sprawie wskazało na możliwość zastosowania, na podstawie odesłania zawartego w

art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., przepisów prawa budowlanego definiujących pojęcie "budynku gospodarczego", w tym przepisów rangi podustawowej. Zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – wydanego na podstawie art. 7 Prawa budowlanego - budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Podobnie brzmi także potoczne znaczenie pojęcia ,,budynek gospodarczy", które zostało wyżej przytoczone. W świetle powyższego za zasadne należy uznać stanowisko Kolegium, że budynek administracyjny nie jest budynkiem gospodarczym.

Ponadto uznając za niezasadne zarzuty skargi wskazujące na naruszanie

art. 122, art. 187 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, wskazać należy, że Kolegium ustalając charakter przedmiotowego budynku w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołało się na dowód w postaci decyzji Starosty K. z 8.10.2012 r. Znak:

B-I.6740.12.80.2012. Decyzją tą zatwierdzono projekt budowlany

i udzielono Lasom Państwowym Nadleśnictwa C. pozwolenia na budowę budynku administracyjnego oraz budynku garażowo-gospodarczego zlokalizowanych na działce nr ewid. 113/1 położonej w miejscowości C.. Powołało się także na załączoną do akt sprawy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. udzielającą Lasom Państwowym Nadleśnictwo C. z 29.09.2014 r. pozwolenia na użytkowanie budynku administracyjnego oraz budynku garażowo - gospodarczego (...) na działce nr 113/1 położonej w miejscowości C., nawiazując do ww. decyzji Starosty K.. Ponadto prawidłowość takiego rozgraniczenia kategorii budynków potwierdza powoływany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego

i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w którym obok kategorii "budynki biurowe" wskazano odrębną kategorię "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa" i "inne budynki niemieszkalne". Wobec braku kartoteki opodatkowanego budynku, zasadnie organy obu instancji jego funkcję (administracyjną) i przeznaczenie, ustaliły na podstawie wyżej omówionych decyzji administracyjnych.

Skoro budynek administracyjny nie może być uznany za budynek gospodarczy, zasadnie Kolegium odmówiło zastosowania w sprawie zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l. Jak wyżej podkreślono niespełnienie jednej z przesłanek zwolnienia, skutkuje opodatkowaniem przedmiotowego budynku. W takiej sytuacji bez wpływu na wynik sprawy jest badanie czy organy podatkowe obu instancji wykazały w sprawie, że przedmiotowy budynek nie jest wykorzystywany dla potrzeb gospodarki leśnej.

Z powyższych względów Sąd uznając skargę za niezasadną orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.