Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 230/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz - Frymus Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant Referent Joanna Andrzejak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], 2. stwierdza, że decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] może być wykonana w punkcie 2 (drugim). /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/E. Makosz-Frymus /-/M. Dybowski


UZASADNIENIE

Decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2008 r.) Dowódca Jednostki Wojskowej [...] (dalej organ I instancji bądź Dowódca JW [...]) na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (j.t. Dz. U. 141/08/892 ze zm. - dalej ustawa o służbie wojskowej lub uswżz), § 1 w związku z § 4 pkt 1a, § 5 ust. 1, § 10a ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 08 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. 141/04/1497 ze zm.- dalej rozporządzenie MON) i na podstawie § 2 ust. 1 i § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 07 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia [zasadniczego] żołnierzy zawodowych (Dz. U. 29/08/171 – dalej rozporządzenie zmieniające), przyznał [...] S. S. , pełniącemu zawodową służbę wojskową w jednostce Wojskowej [...], zajmującemu stanowisko służbowe [...] (NIS: [...]), dodatek specjalny za wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych (dalej dodatek specjalny bądź dodatek), ustalony przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej w wysokości 0,10, tj. w kwocie 140 zł miesięcznie, zwiększony o mnożnik kwoty bazowej w wysokości 0,10 tj. w kwocie 140 zł miesięcznie, tj w łącznej kwocie 280 zł miesięcznie.

Jednocześnie ustalił: 1) dodatek specjalny przyznany niniejszą decyzją przysługuje od dnia [...] grudnia 2007 r., na czas zajmowania stanowiska służbowego uprawniającego do ww dodatku; 2) datę objęcia stanowiska uprawniającego do otrzymywania ww dodatku na dzień [...] września 2007 r.; 3) w przypadku zmiany kwoty bazowej odrębna decyzja nie będzie wydawana.

W uzasadnieniu Dowódca JW [...] wskazał, że [...]. S. S. w ramach obowiązków służbowych wykonuje bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych, ukończył szkolenie specjalistyczne i dnia [...] grudnia 2007 r. został dopuszczony do wykonywania bezpośredniej obsługi samolotu [...]. Zainteresowany objął stanowisko służbowe o specjalności wojskowej –[...] w [...] września 2007 r., tj. uprawniające do otrzymywania ww dodatku zgodnie z § 10a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 i 3 pkt 9 rozporządzenia MON (k. 80-80v akt personalnych).

Decyzją [...] grudnia 2008 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2008 r.) Dowódca Jednostki Wojskowej [...], na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (j.t. Dz. U. 141/08/892 ze zm.), § 1 w związku z § 4 pkt 1a, § 5 ust. 1, § 10a ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 3 pkt 8, ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 08 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. 141/04/1497 ze zm.), po rozpatrzeniu z urzędu sprawy st. chor. S. S. o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznej oraz o przyznanie dodatku specjalnego za wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych:

1. stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] czerwca 2008 r. własnej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie przyznania [...] S. S. dodatku specjalnego za wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych;

2. przyznał [...] S. S. dodatek specjalny za wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych na okres od dnia [...] lipca 2008 r. do dnia [...] sierpnia 2010 r. w wysokości 0,20 mnożnika kwoty bazowej, tj. w kwocie 300 zł miesięcznie, zwiększony o mnożnik kwoty bazowej w wysokości 0,10 tj. w kwocie 150 zł miesięcznie – w łącznej kwocie 450 zł miesięcznie.

Jednocześnie ustalił: 1) [...] S. S. pobiera dodatek specjalny za wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych liczony od dnia [...] lutego 1997 r. tj. [...]; 2) dodatek przyznany niniejszą decyzją przysługuje od dnia [...] lipca 2008 r. na czas zajmowania stanowiska służbowego uprawniającego do tego dodatku; 3) datę objęcia stanowiska uprawniającego do otrzymania opisywanego dodatku specjalnego na dzień [...] września 2007 r.; 4) w przypadku zmiany kwoty bazowej odrębna decyzja nie będzie wydawana.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że [...] S. S. w ramach obowiązków służbowych wykonuje bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych, ma ukończone szkolenie specjalistyczne i w dniu [...] grudnia 2007 r. został dopuszczony do wykonywania bezpośredniej obsługi samolotu [...]. Dnia [...] września 2007 r. objął stanowisko służbowe o specjalności wojskowej [...], uprawniające do otrzymywania opisywanego dodatku specjalnego – zgodnie z § 10a ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 pkt 9 rozporządzenia MON (k. 89-89v akt personalnych= k. 7-7v akt IV SA/Po 230/09).

W odwołaniu z dnia [...] grudnia 2008 r. [...] S. S. zakwestionował ustalony w decyzji z [...] grudnia 2008 r. okres pobierania dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych między [...] 02.1997 a [...] .6.2008 r. tj. [...]. Przedstawione przez Odwołującego się Szefowi Sekcji [...] dokumenty wskazują faktyczny okres pełnienia służby na stanowiskach uprawniających do pobierania dodatku za bezpośrednią obsługę SP i dokumentują faktyczne pobieranie dodatku. Odwołujący pobierał ów dodatek w okresie od [...] września 1993 r. do [...] listopada 1999 r. Od dnia [...] listopada 1999 r. do [...] czerwca 2004 r. pobierał ów dodatek w macierzystej jednostce w [...] i w niej znajduje się dokumentacja dotycząca tego okresu. Okres pobierania ww dodatku [...] września 1993 r. do [...] czerwca 2004 r. to [...]. Od dnia [...] lipca 2004 r. do dnia wywiedzenia odwołania pełnił służbę na stanowiskach objętych prawem do pobierania dodatku (nr SW[...]) i okres ten ([...]) winien być także zaliczony do wysługi. Okres ten (do dnia [...] grudnia 2008 r.) wynosi [...] (k. 43 akt IV SA/Po 230/09).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] stycznia 2009 r.) Dowódca Jednostki Wojskowej [...] (dalej Dowódca JW [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 98/00/1071 ze zm. - dalej kpa), § 4 pkt 1a, § 5 ust. 1 w zw. z § 10a ust. 1 pkt 2, § 10a ust. 2-3, 5 rozporządzenia MON, utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2008 r. W uzasadnieniu wskazał, że Strona w odwołaniu zakwestionowała wyliczony okres pobierania dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych. Strona miała wskazać okres [...], jako, że nie został zaliczony okres po [...] lipca 2004 r. czyli [...]. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji uczynił prawidłowo, nie zaliczając okresów pełnienia służby na stanowiskach uprawniających do pobierania dodatku, bowiem w tym okresie Odwołujący się zajmował inne stanowisko służbowe, nie uprawniające do otrzymywania dodatku a w okresie od [...] września 2007 r. do [...] grudnia 2007 r. nie był dopuszczony do bezpośredniej obsługi statków powietrznych (k. 95-96 akt personalnych= k. 5-6 akt IV SA/Po 230/09).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] S. S. podał, że w decyzji z [...] stycznia 2009 r. ustalono okres pobierania dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych między [...] grudnia 1997 r. a [...] czerwca 2008 r. co daje łącznie okres pobierania dodatku: [...]. Posiadane przez Skarżącego dokumenty i przedstawione organowi I instancji ustalają faktyczny okres pełnienia służby na stanowiskach uprawniających do pobierania dodatku na okres od dnia [...] września 1993 r. do [...] listopada 1999 r. Od dnia [...] listopada 1999 r. do dnia [...] czerwca 2004 r. Skarżący pobierał dodatek w macierzystej jednostce w [...] i w tej jednostce znajduje się dokumentacja dotycząca tego okresu. Zatem pobierał dodatek w okresie od [...] września 1993 r. do [...] czerwca 2004 r. a więc [...]. Nadto od [...] lipca 2004 r. Skarżący pełnił służbę na stanowiskach służbowych objętych prawem do pobierania dodatku zatem okres [...] również powinien być zaliczony do wysługi, która łącznie wynosi [...]. Nie jest zgodne z prawdą to, że w okresie którego nie zaliczono Skarżącemu do wysługi lat przy obsłudze wojskowych statków powietrznych, Skarżący zajmował inne stanowisko służbowe, nie uprawniające do otrzymywania dodatku. W ocenie Skarżącego przez cały okres służby zajmuje stanowiska służbowe objęte prawem do owego dodatku specjalnego (k. 3-9 akt IV SA/Po 230/09).

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie wskazując, że Skarżący w okresie, w którym nie pobierał przedmiotowego dodatku, zajmował inne stanowisko służbowe, nie uprawniające do otrzymywania dodatku a w okresie od [...] września 2007 r. do [...] grudnia 2007 r. nie był dopuszczony do bezpośredniej obsługi statków powietrznych (k. 10-11 akt IV SA/Po 230/09).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153/02/1269, zm. 169/05/1417), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym

i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Kontrola ta sprowadza się

do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej

nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym

na wynik sprawy. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności,

czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 153/02/1270 ze zm.- dalej ppsa). Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze.

Już pod rządem ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (j.t. Dz. U. 5/92/18 ze zm.) w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ... (Dz. U. 110/99/1255), powszechnie akceptowany był pogląd, że przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (j.t. Dz. U. 5/92/18 ze zm.), a w szczególności art. 7 ust. 2 tej ustawy, nie stwarzają podstawy do zmiany wysokości przyznanego żołnierzowi uposażenia przez obniżenie stawki lub innego składnika wynagrodzenia, ustalonych ostateczną decyzją administracyjną, gdy uposażenie to zostało określone niezgodnie z warunkami ustawy bądź przepisami wykonawczymi. Zmiana uposażenia żołnierza w takim wypadku jest dopuszczalna tylko w warunkach zmiany, uchylenia bądź stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 145 § 1, art. 154, 156 § 1 bądź art. 162 § 1 kpa - wyrok NSA z 4.8.1995 SA/Wr 436/95- ONSA 4/96/155, akceptowany przez Zespół- pod red. A. Wróbla "Kpa orzecznictwo piśmiennictwo" Zakamycze 2002 s. 714 uw. 22).

Janusz Borkowski wskazał w szczególności, że współstosowanie przepisów kpa z przepisami procesowymi ustawy z 21.11.1967 r. o powszechnym obowiązku obrony (j.t. Dz. U. 30/88/207 ze zm.) i z uregulowaniami proceduralnymi aktów wykonawczych do tej ustawy (pod warunkiem niesprzeczności) daje podstawę do ustalenia pełnego zakresu unormowania procedury regulującej działania organów w sprawach powszechnego obowiązku obrony kraju. W takim rozwiązaniu tkwi sens noweli z 1990 r. do kpa, bo sprawiła ona, że głównym wzorcem standardu uregulowania procedury są przepisy kpa, a są one dopełniane odrębnymi postanowieniami ustawy z 21.11.1967 r. i weryfikowanymi pod względem zgodności z kpa przepisami aktów wykonawczych (w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16.5.1991 r. – SA/Wr 371/91, opublikowanej w OSP 2/92/29 – zwłaszcza s. 59).

Pogląd ów, mimo zmiany stanu prawnego i wypowiedzenia go na tle innej ustawy wojskowej, pozostaje użyteczny przy dekodowaniu norm prawnych na tle ustawy o służbie wojskowej i kpa.

Stwierdzenie wygaśnięcia bezprzedmiotowej decyzji następuje z mocy art. 162 § 1 pkt 1 kpa albo na podstawie przepisu odrębnego, albo zgodnie z oceną wymagań interesu społecznego lub interesu strony przez organ administracyjny. W przypadku pierwszym uregulowanie prawne ma charakter odsyłający (glosa Barbary Adamiak do wyroku NSA z 11.X.1985 r. – SA/Wr 556/85 – OSP 9-10/86/179 s. 391), a w drugim – jest samodzielną podstawą prawną stwierdzenia wygaśnięcia decyzji (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski "Postępowanie administracyjne i sądowo administracyjne" Wwa 2008 s. 350).

Dowódca JW [...] jako podstawę prawną wydania decyzji z [...] grudnia 2008 r. wskazał art. 80 ust. 6 uswżz i § 1 w związku z § 4 pkt 1a, § 5 ust. 1, § 10a ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 3 pkt 8, ust. 5 rozporządzenia MON. Tymczasem art. 80 ust. 6 uswżz stanowi jedynie delegację ustawową dla Ministra Obrony Narodowej, by w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określił, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki otrzymywania dodatków do uposażenia zasadniczego oraz ich wysokość. Rozporządzenie winno przede wszystkim określić szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej uprawniające do otrzymywania dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stanowiska służbowe, których zajmowanie uprawnia do dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oraz okresy czynnej służby wojskowej, od których jest uzależniona wysokość dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, a także szczegółowe warunki i tryb ich przyznawania, zawieszania, obniżania i wstrzymywania. W ustawie o służbie wojskowej, jak i w rozporządzeniu MON, brak jakiegokolwiek przepisu, upoważniającego do stwierdzania wygaśnięcia decyzji ostatecznych, przyznających dodatki do uposażenia zasadniczego. Delegacja z art. 80 ust. 6 uswżz nie upoważnia Ministra Obrony Narodowej do uregulowania w rozporządzeniu zagadnienia stwierdzania wygaśnięcia decyzji ostatecznych, przyznających dodatki do uposażenia zasadniczego.

Skoro takiego unormowania nie ma w przepisach szczególnych, należy rozważyć, czy nie znajduje się ono w kpa. Choć decyzje z dnia: [...] grudnia 2008 r. i [...] stycznia 2009 r. nie wskazują przepisów kpa, pozwalających na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, organy obu instancji mogły mieć na uwadze jedynie art. 162 § 1 pkt 1 kpa. W rzeczywistości norma wywiedziona z art. 162 § 1 pkt 1 kpa nie mogła być podstawą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. W doktrynie trafnie wskazuje się, że bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialno prawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji, z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek; bezprzedmiotowość decyzji powstaje zawsze po jej wydaniu (B. Adamiak "Postępowanie administracyjne," s. 350; T. Woś "Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej (art. 162 kpa)"PiP 7/92/s. 51-54). Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. W szczególności nie była przesłanką bezprzedmiotowości tej decyzji zmiana stanu prawnego, bowiem nie powodowała ona takiego skutku (T. Woś "Stwierdzenie wygaśnięcia," – zwłaszcza s. 53-54; B. Adamiak w: "Kpa. Komentarz" s. 631 nb 3). Należy bowiem zauważyć, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 2008 r. nadal istniał ten sam stosunek administracyjnoprawny (służby wojskowej żołnierza zawodowego), a jedynie – w stosunku do stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji z [...] kwietnia 2008 r. - od dnia [...] lipca 2008 r. wzrosła kwota bazowa (z kwoty 1.400 zł – ustalonej w § 2 rozporządzenia MON w brzmieniu pierwotnym, do kwoty 1.500 zł – ustalonej w § 1 pkt 1 i § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 czerwca 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych - Dz.U. 147/08/934 – dalej rozporządzenie MON z 30 czerwca 2008 r.) oraz wszedł w życie ust. 5 § 10a, dodany § 1 pkt 2 rozporządzenia MON z 30 czerwca 2008 r., stanowiący, że do okresu służby uprawniającego do przyznania dodatku specjalnego, o którym mowa w ust. 1, wlicza się okres pobierania przez żołnierza zawodowego dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych, na podstawie obowiązujących przed dniem 1 lipca 2004 r. przepisów w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy. Normodawca wprost postanowił, że podwyższanie dodatków specjalnych i służbowych wynikające ze zmiany wysokości kwoty bazowej nie wymaga wydawania nowych decyzji (§ 2 ust. 1 rozporządzenia MON z 30 czerwca 2008 r.). Ani ust. 5 § 10a rozporządzenia MON, ani jakikolwiek inny przepis rozporządzenia MON z 30 czerwca 2008 r., ani wzgląd na całokształt nowego unormowania danej materii, nie przemawiały za stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji z dnia 20 kwietnia 2008 r. Ustalenie, że wliczenie do okresu służby uprawniającego do przyznania dodatku specjalnego, o którym mowa w ust. 1 § 10a, okresu pobierania przez żołnierza zawodowego dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych, na podstawie obowiązujących przed dniem 1 lipca 2004 r. przepisów w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, skutkuje przyjęciem, że pełnił służbę wojskową na stanowiskach objętych prawem do dodatku od 10 lat do 20 lat (§ 10a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MON, mogło przemawiać jedynie za zmianą w tej części decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., nie zaś stwierdzeniem jej wygaśnięcia. W decyzjach z dnia: [...] grudnia 2008 r. i [...] stycznia 2009 r. brak jakichkolwiek rozważań, przemawiających za uznaniem, że doszło do bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. i że leżało to w interesie społecznym lub w interesie strony (T. Woś "Stwierdzenie wygaśnięcia," s. 55 pkt 7).

Ostatecznie organy obu instancji prawidłowo przyznały Skarżącemu dodatek specjalny w oparciu o nowy mnożnik (0,20 - § 10a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MON), trafnie zwiększyły ów mnożnik o 0,10 na podstawie § 10a ust. 2 rozporządzenia MON i prawidłowo uwzględniły nową kwotę bazową (§ 2 rozporządzenia MON w brzmieniu nadanym § 1 pkt 1 rozporządzenia MON z 30 czerwca 2008 r.). W sentencji decyzji z [...] grudnia 2008 r. Dowódca JW [...] błędnie wskazał punkt 8 ustępu 3 § 10a rozporządzenia MON (trafnie wskazując w uzasadnieniu punkt 9 ustępu 3 § 10a rozporządzenia MON- k. 89v akt personalnych, bowiem Skarżący pracował na stanowiskach służbowych eksploatacji i naprawy osprzętu lotniczego).

Jednakże organy obu instancji z naruszeniem art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa, całkowicie pominęły w ocenie i w ustaleniach faktycznych, znajdujące się w aktach personalnych, zaświadczenia Głównych Księgowych: Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. i Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. Dokumenty te mają istotne znaczenie dla ustalenia sytuacji faktycznej i prawnej Skarżącego, bo choć nie wpływają na wysokość mnożnika w dniu wydania decyzji z dnia: [...] grudnia 2008 r. i [...] stycznia 2009 r., to określają na przyszłość, w jakiej dacie Skarżący skorzysta z mnożnika 0,30 (§ 10a ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MON). By nie doszło do prekluzji stanu faktycznego, wobec jednoznacznej treści ustalenia zawartego w punkcie 1) ustaleń decyzji z [...] grudnia 2008 r., należało zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą uchylić, bowiem wskazane uchybienia stanowiły inne naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa).

Rozpatrując sprawę ponownie Dowódca JW [...] starannie oceni zebrane w sprawie dowody (w tym znajdujące się w aktach personalnych Skarżącego i ewentualnie w jednostkach wojskowych, w których służył), dokona precyzyjnych ustaleń, którym da wyraz w dokładnym uzasadnieniu, spełniającym wymogi art. 107 § 1 i 3 kpa. Przeszkodą dla uwzględnienia uprawnień żołnierza zawodowego do wliczenia do okresu służby uprawniającego do przyznania dodatku specjalnego, o którym mowa w ust. 1 § 10a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 08 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. 141/04/1497 ze zm.- dalej rozporządzenie MON), okresu pobierania przez żołnierza zawodowego dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych, na podstawie obowiązujących przed dniem 1 lipca 2004 r. przepisów w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (§10a ust. 5 rozporządzenia MON), nie może być brak harmonizacji nazewnictwa stanowisk służbowych, określonych w ust. 3 § 10a rozporządzenia MON, dodanym z dniem 8 marca 2008 r. przez § 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. 29/08/171), z nazewnictwem używanym w przepisach obowiązujących przed dniem: 1 lipca 2004 r. i 8 marca 2008 r. Istotne dla przyznania owych uprawnień jest jedynie rzeczywiste wykonywanie bezpośredniej obsługi statków powietrznych także przed dniem 1 lipca 2004 r. Zarówno wzgląd na interes społeczny, jak i słuszny interes obywatela (art. 7 kpa) przemawia za tym, by należycie wyszkolony żołnierz zawodowy, otrzymywał dodatek specjalny adekwatny do nabytego przezeń doświadczenia praktycznego, związanego z wieloletnią obsługą wojskowych statków powietrznych.

Ponieważ decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. w punkcie 2 odpowiada prawu materialnemu, przeto na podstawie art. 152 ppsa orzeczono, że w tej części może być wykonana.

/-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ M. Dybowski

JH