Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3261/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1 pkt 9, art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie: NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), WSA del. Alina Rzepecka, Protokolant Magdalena Sadzyńska, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V. L. i J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Po 58/14 w sprawie ze skargi V. L. i J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 15 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od V. L. i J. L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 58/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę V. i J.L. (dalej: "Skarżący", "Podatnicy") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 15 listopada 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 40.440 zł.

W uzasadnienia wymienionego wyroku przedstawiono stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że J.L., proszący pozarolniczą działalność gospodarczą, nie wykazał za rok 2007 r. przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej z tytułu świadczonych usług na rzecz P. Sp. z o.o. w kwocie 62.454,47 zł oraz na rzecz E. Sp. z o.o. w kwocie 59.556,12 zł (łącznie 122.020,59 zł).

W trakcie postępowania podatkowego dokonano analizy umów zawartych przez firmę P. oraz innych dokumentów związanych z podpisanymi umowami. Ustalono, że w dniu 14 czerwca 2006 r. zawarto umowę pomiędzy P. Sp. z o.o. z siedzibą w P., jako zamawiającym, a firmą J.L. - jako wykonawcą.

Zgodnie z umową zamawiający zlecił, a wykonawca przyjął do wykonania zgodnie z opracowaną przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa "Instrukcją realizacji kontroli obszarowych i ONW" wersja 4.0 z 10 maja 2006 roku następujące prace: kontrole obszarowe wskazanych działek rolnych (§ 1 ust. 1a umowy), kontrole z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (§ 1 ust. 1b umowy).

Ponadto nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 4 grudnia 2009 r. sygn. akt I Nc 188/09 Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział I Cywilny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa J.L. przeciwko P. Sp. z o.o. o zapłatę, nakazał zapłatę pozwanemu kwoty 76.194,45 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 19 kwietnia 2007 r.

Organ pierwszej instancji przeanalizował również umowę nr 46/UD/2006 (brak daty zawarcia) zawartą przez podatnika (podwykonawca) z firmą E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. Zgodnie z umową powierzono podwykonawcy wykonanie na rzecz firmy E. usług polegających na przeprowadzeniu kontroli na miejscu w ramach systemu IACS na potrzeby Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR i podległego mu biura powiatu słupeckiego dla obszaru wstępnie określonego na 2.500 ha. Z dokumentu umowy wynika, że została ona zawarta na okres od dnia jej podpisania do 30 grudnia 2006 r.

W aktach podatkowych znajdował się również protokół końcowy zgodnie z par. 7 umowy nr 46/UD/2006, datowany na dzień 30 marca 2007 r. Protokół zawiera wyspecyfikowane 9 zleceń o łącznej wartości netto 59.566,12 i łącznej wartości brutto 72.670,67 i podpisany został między innymi przez V-ce Prezesa Zarządu K.K.

Ponadto organ ustalił, że zgodnie z wyrokiem z 15 września 2011 r. sygn. akt : I C 4/10 Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny, po rozpoznaniu powództwa wzajemnego, zasądził od firmy E. S.A. na rzecz J.L. kwotę 76.670,66 zł. zł z ustawowymi odsetkami od 24 kwietnia 2007 r. Natomiast od J.L. na rzecz firmy E. S.A. zasądzono kwotę 31.614,08 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 czerwca 2007 r.

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt: I ACa 268/12 Sąd Apelacyjny w Katowicach Wydział Cywilny, po rozpoznaniu apelacji od ww. wyroku z dnia 15 września 2011 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, iż zasądzona należność od J.L., na rzecz E. S.A. stanowi kwotę 69.832,80 zł (zamiast 31.614,08 zł).

Dokonując analizy wyżej opisanych dokumentów organ pierwszej instancji uznał na podstawie przepisu art. 14 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity : Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. – dalej : u.p.d.o.f.), że uzyskany przez podatnika przychód nieudokumentowany fakturą z tytułu świadczenia ww. usług na rzecz P. Sp. z o.o. w kwocie 59.566,12 zł oraz na rzecz E. Sp. z o.o. w kwocie 59.566,12 zł netto jest przychodem należnym za rok 2007.

W odwołaniu podatnicy zarzucili naruszenie:

- art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej: "O.p.") poprzez prowadzenie postępowania podatkowego i wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa,

- art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f. poprzez pominięcie wynikającej z tego przepisu zasady pierwszeństwa powstania przychodów podatkowych,

- art. 59 § 1 pkt 9 w związku z art. 70 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych, mimo wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w związku z jego przedawnieniem.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu pismem z dnia 30 września 2013 r. wezwał pełnomocnika podatnika do przedstawienia dowodów (poza dotychczas przedstawionymi) dokumentujących poniesienie kosztów uzyskania przychodu związanych z realizacją zawartych umów z firmami: P. Sp. z o.o., oraz E. Sp. z o.o.

Decyzją z dnia 15 listopada 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie dopiero w momencie kiedy przychody stały się przychodami należnymi (wymagalnymi) można mówić o powstaniu przychodu w ogóle. Zdaniem organu odwoławczego o zakończeniu wykonywania usług - na co wskazuje przepis art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f. - można mówić dopiero w momencie podpisania protokołów końcowych, o których mowa w § 7 ust. 6 umowy zawartej z Firmą E. i § 4 ust. 3 pkt b umowy zawartej ze spółką V. lub też w momencie, w którym te protokoły mogły być podpisane. Powyższe stanowiło ostateczne zrealizowanie umów (wykonanie usług).

Ostateczne wykonanie umowy (zrealizowanie usług) nastąpiło - w ocenie organu odwoławczego - w momencie bądź to podpisania protokołów końcowych podatnika z kontrahentem bądź też w momencie kiedy te protokoły mogły zostać podpisane.

Zdaniem organu dopiero w roku 2007 przychody wynikające z zawartych umów stały się przychodami należnymi, a ponadto dopiero w tym roku nastąpiło ostateczne zrealizowanie umów (wykonanie i przyjęcie usług), a tym samym powstał - zgodnie z art. 14 ust. 1 i ust. 1c u.p.d.o.f. - przychód do opodatkowania.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:

- art. 120 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego i wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa,

- art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f. poprzez pominięcie wynikającej z tego przepisu zasady pierwszeństwa powstania przychodów podatkowych,

- art. 59 § 1 pkt 9 w związku z art. 70 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych, mimo wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w związku z jego przedawnieniem.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostaje to, kiedy strona faktycznie uzyskała przychody będące efektem zawartych umów z firmami wyżej wskazanymi. W opinii skarżących usługi bezspornie świadczone były wyłącznie w roku 2006, ponieważ na taki okres umowy te zostały zawarte, w tej sytuacji uznać należy, że usługi te zrealizowane zostały w całości w roku 2006. Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę wskazał, że wbrew zarzutom skargi w badanej sprawie nie doszło do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych za 2007 r. Wpłata podatku dochodowego za rok 2007 winna nastąpić do 30 kwietnia 2008 r., stąd też ustawowy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2007 - liczony od końca roku 2008 (art. 70 § 1 O.p.) - upływa z dniem 31 grudnia 2013 r.

W dalszej kolejności WSA w Poznaniu odniósł się do głównego wątku sprawy, to jest oceny zasadności przyjęcia za przychód roku 2007 kwot należnych od spółek E.i V., z tytułu świadczonych przez podatnika usług na rzecz tych firm. W ocenie nadto Sądu, analiza akt postępowania nie daje podstaw dla stwierdzenia, że organy podatkowe zaniechały niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego lub nie dopuściły dowodu, który mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zdaniem WSA w Poznaniu organ wywiódł, na podstawie zgromadzonej dokumentacji, że dopiero w momencie kiedy przychody stały się przychodami należnymi (wymagalnymi) można mówić o powstaniu przychodu w ogóle. W ocenie WSA w Poznaniu nie można zgodzić się z zarzutami zawartymi w skardze, zgodnie z którymi organy podatkowe niewłaściwie oceniły stan faktyczny sprawy.

Konkludując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że dopiero w roku 2007 przychody wynikające z zawartych umów stały się przychodami należnymi, a ponadto dopiero w tym roku nastąpiło ostateczne zrealizowanie umów (wykonanie i przyjęcie usług). Tym samym przychód do opodatkowania powstał – zgodnie z art. 14 ust. 1 i ust. 1c u.p.d.o.f. - w 2007 r.

Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżących wniósł skargę kasacyjną, w której zarzucił:

- na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego i wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa i przepisów art. 14 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez pominięcie, wynikającej z tego przepisu zasady pierwszeństwa powstawania przychodów podatkowych;

- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a., poprzez nie uwzględnienie skargi i nie uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzez wadliwe uznanie, że zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów art. 59 § 1 pkt 9 w związku z art. 70 § 1 Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych mimo wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w związku z jego przedawnieniem.

Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, w pierwszej kolejności wypada przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowo-administracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu tej sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone zostały przez wskazane w niej zarzuty naruszenia art. 59 § 1 pkt 9 w związku z art. 70 § 1 Ordynacja podatkowa oraz art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f.

W świetle przywołanego art. 183 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 174 oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna musi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Należy zatem precyzyjnie określić, jaki konkretnie przepis prawa miał naruszyć zaskarżony wyrok oraz uargumentować dlaczego zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną wojewódzki sąd administracyjny dokonał błędnej wykładni lub niewłaściwie zastosował przepis prawa materialnego (podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo/i naruszył przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Strona podniosła jednakowoż w skardze kasacyjnej również zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 9 w zw. z art. 70 § 1 O.p. (wadliwie zaliczając te regulacje do przepisów prawa procesowego), wskazując że w jej ocenie decyzja określająca zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych została wydana, mimo wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, w związku z jego przedawnieniem (stwierdza, że termin przedawnienia upłynął 31 grudnia 2012 r.).

Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego wymaga rozpoznania w pierwszej kolejności. Stosownie do przepisu art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Skutkiem przedawnienia jest definitywne wygaśnięcie zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 9 O.p.). Z punktu widzenia treści art. 70 § 1 O.p. istotne znaczenie ma ustalenie terminu płatności podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Nie ulega natomiast wątpliwości, że podatek ten jest zobowiązaniem, które powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W konsekwencji podatek taki - co do zasady - podatnik obowiązany jest sam obliczyć i dokonać jego wpłaty. Zastosowanie zatem znajduje art. 47 § 3 O.p., zgodnie z którym jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić. Z kolei tymi, odnoszącymi się do realiów niniejszej sprawy, "przepisami prawa podatkowego", regulującymi termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych, są art. 45 ust. 4 pkt 1 w zw. z ust. 1 u.p.d.o.f. Z przepisów tych wynika, że w terminie przewidzianym do składania urzędowi skarbowemu zeznania podatkowego, tj. do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym (art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f.) podatnik obowiązany jest wpłacić różnicę między podatkiem należnym wynikającym z tego zeznania, a sumą należnych za dany rok zaliczek, w tym również sumą zaliczek pobranych przez płatników. Przedmiotem niniejszej sprawy jest zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Stosownie do przytoczonych regulacji, obowiązek zapłaty podatku za ten rok upływał w dniu 30 kwietnia 2008 r. Skoro zatem w świetle art. 70 § 1 O.p., bieg terminu przedawnienia należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tzn. od 31 grudnia 2013 r., wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, pięcioletni okres, o którym mowa w tym przepisie upływał z dniem 31 grudnia 2013 r., a nie rok wcześniej. Tymczasem objęta skargą decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu została wydana 15 listopada 2013 r. i doręczona adresatowi przed upływem tego roku.

Z tych też względów za całkowicie chybione należy uznać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 59 § 1 pkt 9 w zw. z art. 70 § 1 O.p.

Główny wątek sporny w sprawie dotyczy kwestii rozpoznania jako przychód podatkowy roku 2007 kwot w wysokości 62,454,47 zł. oraz 59.556,12 zł., należnych od spółek V.i E., z tytułu świadczenia na ich rzecz przez podatnika usług. W tym miejscu zauważyć wypada, że formułując zarzuty skargi kasacyjnej, strona nie podważa stanu faktycznego ustalonego przez organy, a przyjętego przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania, jak też dokonanej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na konstatację, że realizowane przez skarżącego (na podstawie umów zawartych w 2006 r.) usługi na rzecz spółek V. oraz E., zostały faktycznie wykonane w 2007 r. Potwierdzają to nie tylko protokoły powykonawcze, lecz również takie dowody, jak: wydany w dniu 4 grudnia 2009 r. przez Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział I Cywilny nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, którym Sąd nakazał spółce V. zapłatę podatnikowi kwoty 76.194,45 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 19 kwietnia 2007 r., czy też wyrok z dnia 15 września 2011 r. Sądu Okręgowego w Katowicach I Wydział Cywilny, zasądzający m.in. od firmy E. S.A. na rzecz J.L. kwotę 76.670,66 zł. zł z ustawowymi odsetkami od 24 kwietnia 2007 r. Ze wskazanego nakazu zapłaty oraz wyroku wynika, że zobowiązania spółki V. oraz E. względem skarżącego stały się wymagalne, nie później niż w kwietniu 2007 r., skoro od tego miesiąca rozpoczęło się naliczanie odsetek.

Data wymagalności roszczenia ma natomiast zasadnicze znaczenie przy ustalaniu momentu powstania przychodu podatkowego z tytułu wykonanych przez podatnika usług. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. - w brzmieniu obowiązującym w roku 2007 - za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Z kolei w świetle art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f. za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h i 1i, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: 1) wystawienia faktury albo 2) uregulowania należności. Rację przyznać przy tym należy Sądowi pierwszej instancji, że przepisy art. 14 ust. 1e, 1h i 1i u.p.d.o.f. nie mają w niniejszej sprawie zastosowania (stwierdzenia tego zresztą strona nie podważa za pomocą stosownych zarzutów skargi kasacyjnej).

Z treści art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika, iż za przychody należy uważać nie tylko sumy (wartości) rzeczywiście przez podatnika osiągnięte, tj. otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika, lecz również kwoty faktycznie nieotrzymane, ale należne z tytułu wykonanych usług (sprzedaży towarów). Cecha "należności" dotyczy kwot, które są wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, a zatem przychodami w rozumieniu art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. stają się kwoty, których podatnik może skutecznie domagać się od swojego kontrahenta (por. wyrok NSA z 16 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1375/05 czy też z dnia 19 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1562/14). W świetle przytoczonych uwag, nie powinno budzić wątpliwości, że roszczenia skarżącego względem spółek V. oraz E. stały się wymagalne (a wynikające z nich kwoty "należne") w 2007 r. Na marginesie zwrócić należy uwagę, że również w wyroku z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 433/14, Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując sprawę tego samego podatnika, z tym że w odniesieniu do podatku VAT za kwiecień 2007 r., uznał że zakończenie przez skarżącego usług realizowanych na rzecz spółek V. oraz E. nastąpiło w 2007 r. To wszystko sprawia, że nie może zostać uwzględniony podniesiony w środku zaskarżenia zarzut naruszenia art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił zasługującą na aprobatę obszerną argumentację, potwierdzającą konieczność rozpoznania jako przychodu podatkowego roku 2007 r. kwot z tytułu spornych usług wykonanych przez skarżącego.

Mając to wszystko na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz w zw. z § 6 pkt 5 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).