Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 343/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 4 września 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. K. i H. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 22 lutego 2012 r., na podstawie art. 49b ust. 1 w związku z ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nakazał inwestorowi K. K. wykonanie rozbiórki wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [...], położonej w B. w gminie K., wolnostojącego, nietrwale związanego z gruntem, obiektu budowlanego pełniącego funkcję gospodarczą o wymiarach 3 m x 2 m.

Pismem z dnia 8 lipca 2012 r. K. K. i H. K. i wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wyżej wymienioną decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który ją wydał. K. K. i H. K. wskazali, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego budowa pomieszczenia gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m² nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego podlega obowiązkowi zgłoszenia. Zdaniem skarżących, zgłoszenie takie zostało przez nich wysłane do Urzędu Gminy K., ale z nieznanych im przyczyn nie dotarło do urzędu. Ponadto zarzucili organowi niezasadne zastosowanie przepisów art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zamiast procedury określonej w przepisach art. 50 i 51.

Postanowieniem z dnia 25 października 2012 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wznowił postępowanie administracyjne dotyczące wybudowania w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [...], położonej w B. gmina K., wolnostojącego, nietrwale związanego z gruntem obiektu budowlanego pełniącego funkcję gospodarczą, a następnie decyzją z dnia 16 listopada 2012 r., w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 i art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia 22 lutego 2012 r., nakazującej inwestorowi K. K. wykonanie rozbiórki wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej wyżej opisanego obiektu gospodarczego.

W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 10 listopada 2011 r. Urząd Gminy K. poinformował, że w aktach sprawy Urzędu Referatu Rozwoju Gospodarczego i Ochrony Środowiska brak jest zgłoszenia przez inwestora K. K. (poprzednio K. K.) zgłoszenia zamiaru budowy obiektu gospodarczego. Także Starostwo Powiatowe pismem z dnia 21 listopada 2011 r. poinformowało, że nie posiada w swojej bazie danych, począwszy od roku 2004, żadnych zgłoszeń robót budowlanych bądź pozwoleń na budowę na terenie działek nr: [...] w miejscowości B. Ponadto Urząd Gminy K. pismem z dnia 16 lutego 2012 r. ponownie poinformował, że w Urzędzie Gminy K. w Referacie Rozwoju Gospodarczego i Ochrony Środowiska nie ma zgłoszenia budowy jakichkolwiek budowli lub urządzeń na terenie działek nr [...] w miejscowości B. W związku z powyższym, organ pismem z dnia 24 lipca 2012 r. zwrócił się do K. i H. K. o przesłanie kopii wysłanego zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego. W odpowiedzi skarżący poinformowali, że z uwagi na kilkuletni termin wysłania przedmiotowego zawiadomienia brak jest możliwości odnalezienia potwierdzenia jego wysłania.

Odnosząc się zaś do podnoszonego przez strony błędnego zastosowania przez organ art. 49b zamiast art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane organ wskazał, że art. 50 i 51 ww. ustawy mają zastosowanie w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1. W tym przypadku przedmiotowy obiekt pełniący funkcję gospodarczą, wymagał dokonania zgłoszenia właściwemu organowi tj. organowi architektoniczno-budowlanemu. Inwestor podczas przeprowadzonego postępowania administracyjnego nie udowodnił faktu dokonania zgłoszenia. Ponadto kwestia wysłania przez inwestora K. K. zgłoszenia była już rozważana w poprzednio prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym, zdaniem organu, nie faktu tego można zakwalifikować jako nowej okoliczności faktycznej w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia 3 kwietnia 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację organu I instancji oraz podniósł, że przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecim wymogiem jest by nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Organ wskazał, że w sprawie nie zachodzą nowe okoliczności ani nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nieznane organowi, wydającemu decyzję. W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia 22 lutego 2012 r.

W skardze na powyższą decyzję K. K. i H. K. wnieśli o jej uchylenie, zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania art. 6, 7, 77 oraz 80 k.p.a. Skarżący stwierdzili, że brak zgłoszenia nie musi skutkować sankcją rozbiórki i wskazali na konieczność zastosowania w sprawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Ponadto sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Kontrolowana decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 lutego 2012 r., którą zobowiązano inwestora K. K. do rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu gospodarczego na terenie działki nr [...], położonej w B. w gminie K.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., a w przypadku ich wystąpienia, wydanie nowej decyzji rozstrzygającej istotę sprawy.

Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W rozpoznawanej sprawie jako podstawa wniosku o wznowienie postępowania został wskazany art. 145 § 1 ust. 5 k.p.a. Przesłanka w nim wymieniona dotyczy nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., należy rozumieć okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nie znane organowi, który wydał decyzję.

Powoływany przez stronę fakt dokonania zgłoszenia robót nie mógł zostać uznany za nową okoliczność istniejącą w dniu wydania decyzji, a nie znaną organowi. Okoliczność ta była bowiem podnoszona przez stronę w toku poprzednio prowadzonego postępowania. Organ I instancji odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji ostatecznej z dnia 22 lutego 2012 r. do faktu dokonania zgłoszenia, uznając, że nie został on w toku postępowania udowodniony.

Strona w toku postępowania wznowieniowego nie wskazała zatem nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję.

Nie przedłożyła także, na poparcie swoich twierdzeń o dokonaniu zgłoszenia, żadnych nowych dowodów. Dowody takie nie zostały także przez organ uzyskane w toku postępowania dowodowego prowadzonego z urzędu.

Merytoryczne rozpoznanie sprawy w postępowaniu wznowienionym następuje dopiero po stwierdzeniu, że w sprawie wystąpiła podstawa wznowienia postępowania. W sytuacji, gdy w sprawie nie zostało wykazane istnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organ zobligowany był, zgodnie z art. 151 § 1 pkt k.p.a., odmówić uchylenia wydanej decyzji.

Stanowisko skarżących, iż w przypadku braku zgłoszenia, możliwe było w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego nie jest słuszne. Tryb ten znajduje bowiem zastosowanie w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1, dotyczących budowy obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Przypadek realizacji obiektu budowlanego lub jego części bez zgłoszenia unormowany został w art. 49b Prawa budowlanego. Przepis ten przewiduje możliwość legalizacji obiektu budowlanego wzniesionego bez zgłoszenia. Postępowanie takie było prowadzone przez organ w 2011 i 2012 r. i wskutek nie przedłożenia przez skarżącą dokumentacji żądanej przez organ na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, zakończyło się wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki, zgodnie z unormowaniem art. 49b ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. W obecnie prowadzonym postępowaniu wznowieniowym organ nie mógł przystąpić ponownego rozpatrywania sprawy i przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego z uwagi na brak podstawy wznowienia postępowania. Zastosowanie przez organ wydający decyzję z dnia 22 lutego 2012 r. art. 49b Prawa budowlanego, zamiast procedury określonej w przepisach art. 50 i 51, było zatem prawidłowe.

Nadto wskazać należy, że ewentualne niewłaściwe zastosowanie przez organ przepisu prawa nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, lecz przesłankę wszczęcia innego postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, iż w sprawie nie występuje przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowania do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca i prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę, jako niezasadną.