Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2916/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Walentyna Długaszewska Protokolant : ref. staż. Marek Nowak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania o d d a l a s k a r g ę. /-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś /-/ T. M. Geremek


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] – wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( t. j. - Dz. U. Nr 2001r., Nr 78, poz. 960 ze zmian. ) – Burmistrz K. orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego K.K. z lokalu w budynku na Os. [...] w K. W toku postępowania administracyjnego ustalono bowiem, iż na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] nakazującego K.K. opróżnienie i opuszczenie spornego lokalu na rzecz R.K. ( sygn. akt [...] ) komornik dokonał jego eksmisji w dniu [...].

W odwołaniu od tej decyzji K.K. wniósł o jej zmianę lub uchylenie, podnosząc, że przedmiotowa eksmisja została przeprowadzona niezgodnie z prawem pod jego nieobecność.

Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał zaskarżone orzeczenie organu I instancji w mocy. Jego zdaniem opuszczenie lokalu będące wynikiem postępowania egzekucyjnego jest równoznaczne z faktycznym opuszczeniem lokalu, stanowiącym ustawową przesłankę do wymeldowania z pobytu stałego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.K. zarzucił organowi I instancji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności sposobu przeprowadzenia egzekucji ze spornego lokalu podczas jego nieobecności. Podniósł również , że na skutek eksmisji został pozbawiony miejsca zamieszkania i jest zmuszony do sypiania na dworcu kolejowym w K.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Niniejsza sprawa zainicjowana wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( t. j. - Dz. U. Nr 87 z 2001r., poz. 960 ze zmian. ) . Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 2 tej ustawy, rozpatrywaną w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2002r. ( sygn. akt K 20/01 ) orzekającym o niezgodności z Konstytucją art. 9 ust. 2 ustawy, wystarczającą podstawę do wymeldowania danej osoby stanowi faktyczne opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu. O takim opuszczeniu można mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, powstałej na skutek dobrowolnego wyprowadzenia się z danego lokalu. Należy przy tym podkreślić, że sprawy administracyjne prowadzone w przedmiocie ewidencji ludności mają na celu wyłącznie potwierdzanie faktycznego miejsca pobytu stałego lub czasowego. Organy ewidencyjne nie są wobec tego uprawnione - w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 27.05.2002r. - do badania tytułów prawnych do zamieszkiwania w określonym miejscu.

Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych przedmiotowej sprawy nie dopatrzył się naruszenia powyżej przytoczonych przepisów prawa materialnego. Okolicznością bezsporną jest fakt pobytu skarżącego K.K. od dnia [...] 2000r. w Zakładzie Karnym w K., w związku z odbywaniem kary 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności ( k. 9, 11-12 akt ). Nie przebywał on zatem w tym okresie w spornym lokalu, chociaż nie opuścił go dobrowolnie.

Od dokonania w dniu [...] eksmisji na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...], nakazującego K.K. opróżnienie i opuszczenie lokalu na rzecz R.K. ( sygn. akt [...] ), nie przebywa on ponownie w miejscu stałego pobytu. Co prawda nie wyprowadził się on z przedmiotowego mieszkania dobrowolnie, jednakże eksmisja została przeprowadzona legalnie – na podstawie tytułu egzekucyjnego w postaci powyższego prawomocnego orzeczenia sądowego. Organy meldunkowe, ani sąd administracyjny nie są przy tym uprawnione do oceny sposobu dokonywania tej eksmisji, albowiem była ona przeprowadzana w ramach postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania wyroku sądu powszechnego. Skarżącemu kwestionującemu jego przebieg przysługiwały wobec tego odpowiednie środki zaskarżenia przewidziane przez przepisy ustawy z dnia 17.11.1964r. Kodeks postępowania cywilnego ( Dz. U. Nr 43 z 1964r., poz. 296 ze zmian. ), które podlegają rozpoznaniu przez sąd powszechny.

W toku postępowania meldunkowego nie bada się tytułów prawnych do mieszkania w danym miejscu, a jedynie fakt przebywania osoby pod określonym adresem. Skoro zatem w ocenie Sądu organy I i II instancji ustaliły prawidłowo , iż skarżący nie przebywa w spornym lokalu od dnia eksmisji, to należało uznać istnienie przesłanki określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji i dowodach osobistych, skutkującej koniecznością jego wymeldowania.

Ze względu na powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi K.K., wobec czego należało orzec - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.) - o jej oddaleniu.

/-/ W. Długaszewska /-/B. Koś /-/ T. M. Geremek