Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1391/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1 i art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 czerwca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2012 roku sygn. akt VII SA/Wa 493/12 odrzucającego skargę J.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 1 2


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja doręczona została skarżącej w dniu 2 listopada 2010 r., termin do wniesienia skargi upłynął więc z dniem 2 grudnia 2010 r. Skarga została wniesiona dopiero w dniu 24 stycznia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a więc po upływie terminu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania – art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., Nr 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – poprzez błędne przyjęcie, że doszło do uchybienia terminu do złożenia skargi. Zarzuciła także naruszenie "art. 28 ust. 1 zd. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888 ze zm.)".

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a więc zarzut naruszenia przepisów stanowiących podstawę odrzucenia skargi, został błędnie sformułowany. Po pierwsze bowiem, skarżąca powołała się na przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi podstawę odrzucenia skargi z uwagi na brak właściwości sądu do rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie podstawę odrzucenia skargi stanowił natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (uchybienie terminu do wniesienia skargi). Po drugie zaś, skarżąca nie wskazała na czym polegało naruszenie cytowanych przepisów poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że "organ" (jak należy domniemywać błędnie wskazany w miejsce Sądu I instancji) poprzestał na odrzuceniu skargi pomijając naruszenia przepisów, do jakich doszło przed organami administracji publicznej. Nawet przyjmując, że przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. został wskazany omyłkowo stwierdzić należy, że tak sformułowany zarzut, z oczywistych względów, nie mógł odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku. Jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zachowanie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że skarga skarżącej wpłynęła ze znacznym uchybieniem terminu, co musiało skutkować jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Bez znaczenia pozostaje przekonanie skarżącej o wadliwości prawnej zaskarżonej decyzji, skoro cytowane przepisy uniemożliwiały Sądowi I instancji merytoryczną kontrolę tego aktu. Z tych też przyczyn na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane. Przepisów tych Sąd I instancji nie stosował ani też nie dokonywał kontroli ich zastosowania bądź wykładni dokonanej przez organy administracji publicznej. Sąd I instancji poprzestał bowiem na prawidłowym stwierdzeniu, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu i z tego powodu przedmiotową skargę odrzucił.

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.

-----------------------

1

2