Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 4868/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2, art. 259 § 1, art. 260 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.K. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4868/15 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez odmowę zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4868/15 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez odmowę zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

M.K. (dalej: "Skarżący") wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż nie posiada własnego gospodarstwa domowego, nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Oświadczył, że w roku 2014 poniósł stratę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 46.877,66 zł. Skarżący przedstawił swoje zobowiązania i wydatki stałe, do których zaliczył: "dzierżawę" - 1.230 zł, opłaty za energię elektryczną - 3.368,69 zł, "opłatę za dzierżawę stacji" - 615 zł oraz wydatki na telefon - 170,54 zł miesięcznie. Do wniosku załączył kopię zeznania podatkowego PIT-36 za 2014 r., kopię PIT/B za 2014 r., a także kopie faktur za energię elektryczną i telefon. Wskazał także, iż w 2014 r. oprócz obecnie prowadzonej działalności gospodarczej świadczył usługi transportu drogowego towarów, ale działalność ta również przynosiła wysokie straty bowiem klienci, których towary przewoził, nie uregulowali należności za wykonaną usługę.

W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez udzielenie dodatkowych informacji oraz nadesłanie wskazanych w wezwaniu dokumentów, pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Skarżący ponownie wskazał, że w 2014 r. poniósł stratę w wysokości 46.877,66 zł, przy czym "jedne miesiące przyniosły niewielkie zyski a drugie straty". Wyjaśnił, że posiada dwie stacje auto-gazu, które przynoszą "codzienne utargi", z których reguluje bieżące zobowiązania celem utrzymania firmy. Przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej jest zróżnicowany w zależności od sprzedaży "jaka zachodzi na stacjach auto-gazu". Oświadczył, iż jedynym źródłem jego utrzymania jest prowadzona działalność gospodarcza, nie otrzymuje świadczeń alimentacyjnych, nie korzysta z pomocy społecznej ani pomocy osób trzecich. Wskazał, iż nie jest w stanie "zinterpretować", jaką kwotą miesięcznie dysponuje, ponieważ zależy ona od dziennego przychodu na stacjach. Wskazał natomiast, że stałe miesięczne wydatki, tj. dzierżawa za biuro i plac (1.230 zł), dzierżawa za stacje auto-gaz (615 zł), telefon (170 zł) wynoszą łącznie 2.015,54 zł. Do majątku zaliczył dwa samochody ciężarowe o wartości nie większej niż 2.000 zł i wyjaśnił, że nie posiada żadnych nieruchomości ani samochodu osobowego. Dodatkowo wskazał, że we wrześniu 2015 r. zbył cysternę gazową uzyskując z tego tytułu kwotę 15.000 zł.

Skarżący nie przedstawił wyciągów z rachunków bankowych wskazując, że z uwagi na zakończenie prowadzenia transportu drogowego towarów, zamknął konto bankowe, a firmę prowadzi "na książce przychodów i rozchodów". Utargi ze stacji auto-gazu są rejestrowane za pomocą kasy fiskalnej, z kontrahentami rozlicza się w formie gotówkowej, a z urzędem skarbowym oraz zakładem ubezpieczeń społecznych w formie przekazów pocztowych.

Składając wyjaśnienia dotyczące sytuacji osobistej i rodzinnej Skarżący oświadczył, że zajmuje jeden pokój w mieszkaniu należącym do żony, gdzie jest zameldowany, ale małżonkowie posiadają rozdzielność majątkową oraz pozostają w separacji, cyt.: "jaką ustaliliśmy słownie". Oświadczył, że nie prowadzą z żoną wspólnego gospodarstwa domowego, nie zna dochodów żony, nie wie, czy żona posiada rachunek bankowy oraz majątek inny niż mieszkanie. Wskazał jedynie, że żona pracuje w przedszkolu. Skarżący nie potrafił także określił miesięcznych kosztów utrzymania żony.

Do pisma załączył deklaracje VAT-7 składane w latach 2015 – 2016, rejestr sprzedaży za okres od września 2015 do stycznia 2016 r., roczną strukturę przychodu za rok 2015, podatkową księgę przychodów i rozchodów za rok 2015 i za styczeń 2016 r. oraz listy zatrudnionych pracowników na podstawie umowy o pracę i ich wynagrodzenia za okres od września 2015 r. do stycznia 2016 r.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez odmowę zwolnienia od kosztów sądowych. W ocenie referendarza Skarżący, ubiegając się o przyznanie mu prawa pomocy, nie wykazał w sposób wystarczający swej sytuacji majątkowej, co uniemożliwiło dokonanie oceny, czy spełnia on ustawowe przesłanki do udzielenia mu prawa pomocy i w konsekwencji spowodowało nieuwzględnienie jego wniosku.

Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego orzeczenia referendarza sądowego wnosząc o ponowne rozpatrzenie wniosku i przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Ponownie wyjaśnił, że utrzymuje się z pieniędzy, jakie zarabiają stacje auto-gazu. Dodał, że z tych funduszy opłaca rachunki oraz kupuje żywność, środki czystości i opłaca koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem Skarżącego dostarczył on do Sądu wszelkie dokumenty związane z przychodami ze stacji, jak również inne dokumenty, z których wynikają zarówno dochody jak i koszty, które Skarżący osiąga co miesiąc.

Nawiązując do swej sytuacji rodzinnej ponownie oświadczył, że pozostaje z żoną w ustroju rozdzielności majątkowej. Dodał, że żona utrzymuje się z wynagrodzenia, które otrzymuje z tytułu zatrudnienia jako pomoc w przedszkolu. Stwierdził, że nie jest w stanie przedstawić jej sytuacji materialnej ze względu na rozdzielność majątkową i fakt, że nie ma dostępu do finansów żony, jak również nie jest upoważniony do jej konta bankowego.

Reasumując Skarżący podkreślił, że wnosi o przyznanie prawa pomocy na podstawie dostarczonych dokumentów ze względu na fakt, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Stwierdził, że nie stać go na pokrycie kosztów wpisów sądowych w dwudziestu sprawach w łącznej kwocie 7.974,00 zł toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Dodał, że uiszczenie wpisów sądowych wiązałoby się z nieuregulowaniem wypłat dla pracowników, jak również z brakiem możliwości zapłaty dzierżawy za biuro, plac czy wynajmowaną stację auto-gazu oraz nieuregulowaniem płatności za energię elektryczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a."), od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.

Skarżący nie zgadza się z odmową przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez odmowę zwolnienia od kosztów sądowych.

Należy zauważyć, że przesłanką udzielenia stronie takiego wsparcia wskazaną w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest brak dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, przy czym wykazanie powyższego spoczywa na wnioskodawcy. Przedmiotowe dofinansowanie strony ze środków publicznych możliwe jest tylko w rzeczywiście wyjątkowych przypadkach, bowiem nawet spełnienie wskazanej w powołanym przepisie przesłanki nie obliguje do uwzględnienia żądania strony. Powyższe koreluje z wyrażoną w art. 199 p.p.s.a. zasadą, że to strony postępowania sądowego zobowiązane są do ponoszenia jego kosztów, a odstępstwo od powyższego przewidują przepisy szczególne, tj. te odnoszące się do instytucji prawa pomocy.

Treść art. 246 § 1 p.p.s.a. nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że ciężar wykazania okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy spoczywa na osobie ubiegającej się o przyznanie tego prawa. W interesie strony leży przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Rozstrzygnięcie będzie zależało zatem od tego, co zostanie przez wnioskodawcę udowodnione.

Przypomnieć także trzeba, iż ocena zasadności wniosku o prawo pomocy polega na dokonaniu porównania wysokości obciążeń finansowych w postępowaniu sądowym z rzeczywistymi możliwościami płatniczymi wnioskującej strony, biorąc pod uwagę jej wydatki niezbędne dla utrzymania siebie oraz rodziny.

Zdaniem Sądu oceniając wniosek Skarżącego referendarz sądowy prawidłowo uznał, że nie wykazał on tego, że spełnia ustawowe przesłanki uprawniające do skorzystania z prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Ponadto brak przedstawienia przez Skarżącego istotnych dla oceny wniosku dokumentów uniemożliwił dokonanie porównania wysokości obciążeń finansowych, z jakimi winien się liczyć w postępowaniu sądowym, z jego rzeczywistymi możliwościami płatniczymi. W zaskarżonym orzeczeniu referendarz słusznie zauważył, że analiza zgromadzonego materiału budzi poważne wątpliwości zarówno z tego powodu, że oświadczenia Skarżącego są nierzetelne, jak i z powodu braku przedstawienia przez niego wszystkich dokumentów źródłowych, o które się do niego zwracano, a które mogłyby pozwolić na weryfikację składanych oświadczeń.

W tym zakresie wskazać przede wszystkim należy, że nie można ustalić w sposób jednoznaczny ani tego, jaka jest wysokość miesięcznych dochodów Skarżącego, ani tego, jak przedstawiają się jego wydatki, które można zaliczyć do kategorii niezbędnych dla utrzymania. Skarżący nie wskazał ani w formularzu PPF ani w dodatkowym oświadczeniu, jaka jest miesięczna wysokość jego dochodów czy przychodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej, ani nawet tego, jaką kwotą miesięcznie dysponuje na wydatki związane z utrzymaniem. Wprawdzie z załączonego do pisma z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydruku "rocznej struktury przychodu za rok 2015" można odczytać, iż w roku tym Skarżący osiągnął przychód w wysokości 126.209,45 zł, jednak informacje te nie mogą zastąpić oświadczenia wnioskodawcy w zakresie rzeczywistej wysokości środków, jakimi dysponuje w związku z prowadzonym gospodarstwem domowym i wydatkami niezbędnymi dla utrzymania.

Również zawarte w sprzeciwie ogólnikowe twierdzenia Skarżącego, że "utrzymuje się z pieniędzy jakie zarabiają stacje auto-gazu z tych funduszy opłaca rachunki jak również prowadzi zakup żywności, środków czystości oraz opłaca koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą", nie pozwalają na prawidłową ocenę jego sytuacji majątkowej. Wiedza w tym przedmiocie jest niezbędna, skoro rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy polega właśnie na porównaniu osiąganego dochodu z niezbędnymi wydatkami w przedziale miesięcznym.

W orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że skoro nie wiadomo, jakimi środkami de facto dysponuje wnioskodawca, niemożliwe staje się przyznanie mu prawa pomocy. Aby ocenić bowiem, czy dla Skarżącego koszty sądowe w określonej wysokości to dużo czy mało i czy jest on w stanie je ponieść, potrzebna jest pełna wiedza na temat jego sytuacji zarobkowej (por. postanowienie NSA z dnia 15 października 2015 r., I GZ 674/15 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Referendarz sądowy prawidłowo w tym zakresie zauważył, iż Skarżący nie przedstawił wydatków niezbędnych dla swojej egzystencji. Wskazane we wniosku i powtórzone w dodatkowym oświadczeniu wydatki, stanowią bowiem tylko wydatki związane z działalnością gospodarczą i nie mogą być zaliczone do kategorii wydatków, które należy uwzględniać przy ocenie wniosku o prawo pomocy (takich jak wydatki na wyżywienie, mieszkanie, leczenie, ubranie). Podkreślenia również wymaga, że pomimo przedmiotu sprawy sądowoadministracyjnej, która niewątpliwie ma związek z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, to jednak w postępowaniu z wniosku o prawo pomocy występuje on jako osoba fizyczna. Oznacza to, że dla ustalenia, czy wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki do zwolnienia od kosztów sądowych, znaczenie mają jego możliwości zarobkowe oraz stan majątkowego posiadania.

Referendarz sądowy słusznie również zwrócił uwagę na fakt, że w odpowiedzi na wezwanie do złożenia pełnych wyciągów z rachunków bankowych posiadanych przez Skarżącego, członków jego rodziny i osób, z którymi prowadzi gospodarstwo domowe, ewentualnie dokumentu bankowego, z którego wynika zamknięcie (likwidacja) rachunku, Skarżący oświadczył, że nie posiada rachunku bankowego, ponieważ nie prowadzi już działalności związanej z transportem drogowym, w związku z czym "zamknął konto bankowe". Podkreślił należy, że oświadczenie w tym zakresie nie zostało poparte (również na etapie sprzeciwu) żadnym dowodem w postaci dokumentu bankowego, do złożenia którego Skarżący został zobowiązany. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2016 r. I GZ 884/15, zgodnie z którym skoro zostały zamknięte posiadane przez Skarżącego rachunki bankowe, to dla oceny jego sytuacji materialnej znaczenie ma przedstawienie dokumentu potwierdzającego ten fakt oraz historii rachunku. Niezależnie od powyższego, ale wobec oświadczenie Skarżącego, że jedynym źródłem jego utrzymania jest prowadzona działalność gospodarcza, trudno uznać za wiarygodne, by działalność tę prowadził on nie posiadając, czy też nie korzystając z żadnego rachunku bankowego.

W ocenie Sądu referendarz prawidłowo również ocenił oświadczenia Skarżącego dotyczące gospodarstwa domowego oraz jego sytuacji małżeńskiej. Przypomnieć należy, że w tym zakresie Skarżący stwierdził, że wprawdzie samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jednak nie posiada żadnych nieruchomości i zamieszkuje w mieszkaniu żony, z którą pozostaje w rozdzielności majątkowej. Jednocześnie Skarżący nie przedstawił żadnych informacji na temat wydatków związanych z mieszkaniem i jego eksploatacją, a także innych wydatków bytowych, zarówno swoich, jak i żony. Nieudzielenie odpowiedzi w tym zakresie uniemożliwia stwierdzenie, czy Skarżący w rzeczywistości samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że przez pojęcie "pozostawania we wspólnym gospodarstwie domowym" należy rozumieć stałe przebywanie kilku osób w tym samym miejscu przy jednoczesnym partycypowaniu w utrzymaniu tego gospodarstwa (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2013 r., I GZ 375/13).

Odnosząc się natomiast do podniesionej rozdzielności majątkowej małżonków, przypomnieć należy ugruntowane już stanowisko orzecznictwa, iż przy badaniu przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należy wziąć pod uwagę, że zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2015 r. poz. 2082 ze zm., dalej: "k.r.o.") małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy i z tego obowiązku nie zwalnia pozostawanie w rozdzielności majątkowej (vide: postanowienie NSA z dnia 6 października 2004 r., GZ 71/04). Zatem, na co zwrócił uwagę także referendarz sądowy, okoliczność pozostawania Skarżącego w rozdzielności majątkowej z żoną nie może uzasadniać zaniechania oceny sytuacji materialnej strony. Stosownie bowiem do art. 27 k.r.o. małżonkowie są obowiązani, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. W razie ustanowienia rozdzielności majątkowej małżonkowie nadal obowiązani są do zaspokajania potrzeb rodziny. Wykazanie zatem sytuacji materialnej obojga małżonków, przynajmniej w zakresie wystarczającym do scharakteryzowania rzeczywistych możliwości płatniczych małżonka domagającego się dofinansowania z budżetu państwa, jest w postępowaniu w przedmiocie przyznania prawa pomocy konieczne (por. postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2015 r., I GZ 313/15). Nie kwestionując zatem prawa do takiego uregulowania wzajemnej sytuacji majątkowej małżeńskiej, jak również prawa do odmowy podania informacji przez jednego ze współmałżonków obrazujących jego sytuację majątkową, zauważyć tylko należy, że okoliczność ta nie może prowadzić do przyjęcia, że ocena wniosku przeprowadzana będzie z wyłączeniem możliwości majątkowych współmałżonka. Skoro zatem Skarżący nie udzielił informacji na temat sytuacji majątkowej swojej żony, osiąganych przez nią dochodów, posiadanych zasobów pieniężnych, czy rachunków bankowych, to okoliczność ta wpływa negatywnie na ocenę wniosku.

Niezależnie od powyższego zauważyć wypada, że powoływany przez Skarżącego fakt pozostawania w rozdzielności majątkowej z żoną budzi poważne wątpliwości. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. oświadczył: "Moja osoba pozostaje w związku małżeńskim, jednak posiadamy z żoną rozdzielność majątkowa od wielu lat, nie wiem jakie dochody ma żona ponieważ mieszkam tylko w mieszkaniu należącym do jej osoby, nie prowadzimy gospodarstwa domowego ze względu na separację jaką ustaliliśmy słownie między naszymi osobami". Powyższe twierdzenie o słownym ustaleniu separacji wyklucza możliwość uznania, że rozdzielność majątkowa, na jaką powołuje się Skarżący, jest prawnie uregulowanym ustrojem majątkowym małżeńskim na podstawie art. 47 § 1 lub art. 52 § 1 k.r.o.

Raz jeszcze podkreślić należy, że Skarżący wraz ze sprzeciwem nie nadesłał żadnych nowych dokumentów dotyczących swej aktualnej sytuacji majątkowej, w tym dokumentów, o które był wzywany zarządzeniem referendarza sądowego kierowanym na podstawie art. 255 p.p.s.a. Również argumentacja zawarta w treści sprzeciwu, która w większości powiela ogólne, znane już Sądowi informacje przedstawione na wcześniejszych etapach postępowania, nie mogła doprowadzić do pozytywnego rozpatrzenia przedmiotowego sprzeciwu. Skarżący nie przedstawił w sposób wyczerpujący oraz nie udokumentował kosztów bieżącego utrzymania, co uniemożliwiło ich porównanie z wysokością uzyskiwanego dochodu.

W ocenie Sądu w tych okolicznościach przyjąć należało, że Skarżący nie przedstawił istotnych dla oceny wniosku dokumentów, wobec czego nie było możliwe dokonanie porównania wysokości obciążeń finansowych, z jakimi winien liczyć się w postępowaniu sądowym, z jego rzeczywistymi możliwościami płatniczym, biorąc pod uwagę to, iż Skarżący posiada stałe źródło dochodów. Niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia oraz dokumentacji dotyczącej jej sytuacji materialnej uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2011 r., II OZ 650/11).

Konkludując powyższe rozważania Sąd stwierdził, że orzeczenie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez odmowę zwolnienie od kosztów sądowych wydane w niniejszej sprawie jest prawidłowe i nie ma podstaw do jego zmiany.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.