Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1021/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.  61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej, M. R. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2015 r. nr [...].

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w sytuacji skarżącego istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej oraz nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania decyzji obu instancji. Autor wniosku wskazał na dochód strony w latach 2013-2015 oraz liczne postępowania egzekucyjne prowadzone przeciwko skarżącemu. Podał ponadto, że skarżący posiada znaczne zadłużenie wobec podmiotu trzeciego oraz kredyt hipoteczny i pojazd objęty leasingiem.

Wnioskodawca wskazał ponadto na ryzyko pozbawienia środków do życia, w przypadku wykonania decyzji i niebezpieczeństwo popadnięcia w spiralę zadłużenia, co w sposób oczywisty będzie samo w sobie trudne do odwrócenia. Do wniosku załączono zeznania podatkowe za rok 2013 i 2014, a także informację o stanie sprawy dłużnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy skarżący nie wykazał, iż zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca poza ogólnymi twierdzeniami dotyczącymi wysokiego ryzyka utraty płynności finansowej oraz wyrządzenia znacznej szkody i daleko idących negatywnych skutków dla skarżącego nie wskazał jednoznacznie na to, że w sprawie zmaterializowały się przesłanki warunkujące możliwość udzielenia ochrony tymczasowej.

Pomimo licznych postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko dłużnikowi, to dochody osiągnięte przez skarżącego – co wynika z załączonych zeznań podatkowych PIT – wynosiły w 2013 roku wyniósł [...] zł, w 2014 roku [...] zł, a tylko w II kwartale 2015 r. [...] zł, zdają się przeczyć obawom wnioskodawcy o faktycznym pozbawieniu skarżącego środków do życia, w sytuacji wykonania decyzji.

Zdaniem Sądu obawy skarżącego dotyczące utraty płynności finansowej i popadnięcia w spiralę zadłużenia nie mogą stanowić skutecznej przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wskazane przez wnioskodawcę zadłużenie skarżącego na rzecz podmiotu trzeciego w wys. [...] zł nie zostało zobrazowane odpowiednimi dokumentami, jej powstanie nie zostało wyjaśnione i nie może podlegać ocenie. Z kolei zobowiązania z tytułu zaciągniętego kredytu hipotecznego czy leasingu pojazdu stanowią normalne koszty związane z potrzebami bytowymi skarżącego, czy prowadzoną przez niego działalnością.

Ponadto skarżący przedstawił jedynie informacje dotyczące swojego dochodu, a także udokumentował część ze swoich zobowiązań, nie stanowi to jednak całości obrazu stanu majątkowego, jaki jest jego udziałem. W związku z powyższym nie sposób ocenić, jak bardzo dolegliwym dla majątku skarżącego może być wykonanie zaskarżonej decyzji.

Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przejawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji.

Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowił jak w sentencji.