Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 15/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 27 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 czerwca 2008 r. A. G. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. polegającą na nieegzekwowaniu decyzji ostatecznej z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji nakazującą W.F., właścicielowi budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, usytuowanego na działce nr [...] w miejscowości D., wykonanie rozbiórki samowolnie wykonanej rozbudowy przedmiotowego budynku od strony ściany szczytowej oraz samowolnie wybudowanych schodów o konstrukcji stalowej na tyle budynku.

Skarżący wskazał, że w dniu 11 marca 2008 r. złożył zażalenie do Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na bezczynność organu I instancji, a organ odwoławczy uznając zażalenie za uzasadnione postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2008 r. wyznaczył organowi I instancji dodatkowy termin do załatwienia sprawy do dnia 31 maja 2008 r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w odpowiedzi na skargę wskazał, że w dniu 6 maja 2008 r. wystosował do A.S. będącej następcą prawnym W. F. upomnienie wzywające do wykonania rozbiórki samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego oraz schodów o konstrukcji stalowej, na podstawie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Upomnienie doręczono zobowiązanej w dniu 7 maja 2008 r. Zobowiązana nie wykonała rozbiórki wymienionych obiektów. Wobec powyższego, w dniu 26 maja 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wystawił tytuł wykonawczy nr 1/2008 oraz klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji (doręczone zobowiązanej w dniu 29 maja 2008 r.). Ponadto, że w dniu 9 czerwca 2008 r. wpłynęło do organu I instancji pismo A. S. – zarzuty na prowadzenie postępowania egzekucyjnego oraz wniosek Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o zmianę ostatecznych decyzji z dnia 19 marca 2004 r. oraz z dnia 29 listopada 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zarzutów skargi jest możliwe jedynie wówczas, gdy została ona wniesiona przez uprawnioną osobę, w zakreślonym terminie, spełnia wymagania formalne i została opłacona, a nadto mieści się w granicach właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zasadą wynikającą z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) jest to, że uprawniony do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Reguła ta kładzie nacisk na interes prawny w zaskarżeniu czynności bądź bezczynności organu administracji.

Zasadniczo stroną postępowania sądowoadministracyjnego jest strona postępowania administracyjnego, aczkolwiek w tej materii występują pewne odmienności których analiza jest zbędna na potrzeby niniejszej sprawy. Dość powiedzieć, że w postępowaniu egzekucyjnym, jakiego ona dotyczy, stronami generalnie są wierzyciel i zobowiązany. W takiej sytuacji skarżącemu, niebędącemu ani wierzycielem, ani zobowiązanym, a występującym w postępowaniu jako właściciel sąsiedniej nieruchomości, nie służyłby przymiot strony.

Jednakże w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) wprowadzono istotną zmianę. Mianowicie ustawa ją nowelizująca (z dnia 6 września 2001 r., Dz. U. Nr 125 poz. 1368) dodała przepis art. 6 § 1a, w którym upoważniła do złożenia skargi na bezczynność, polegającą na braku podejmowania przez wierzyciela czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, również podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku. Postanowienie w tej sprawie wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Z tego płyną dwie istotne konkluzje. Pierwsza, że wprowadzono szczególny tryb kwestionowania bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym, druga, że rozszerzono krąg uprawnionych do udziału w nim osób.

W tej sytuacji A. G. przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym (egzekucyjnym) i sądowoadministracyjnym, ponieważ przysługuje mu prawo domagania się podjęcia stosownych czynności egzekucyjnych. Powinien jednak uczynić to na drodze postępowania administracyjnego (egzekucyjnego), kierując skargę do właściwego organu wyższego stopnia, czyli (...) Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Dopiero na jego postanowienie oddalające skargę przewidziano skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Mimo więc posiadania przez skarżącego przymiotu strony, skarga wniesiona w niniejszej sprawie okazała się przedwczesna i niedopuszczalna.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy o Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, który stanowił jej podstawę prawną, Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, a więc skargi na brak załatwienia przez właściwy organ sprawy w drodze decyzji, postanowień i innych aktów lub czynności tam wymienionych. Według art. 149 tej ustawy uwzględnienie skargi na bezczynność polega na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Pomijając wątpliwości co do możliwości zastosowania tych przepisów do bezczynności polegającej na braku wszczęcia postępowania, czy też niepodejmowaniu czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku o charakterze administracyjnym, trzeba stwierdzić, iż jest to tryb stosowany tylko wówczas, gdy nie ma innego sposobu kwestionowania bezczynności organów administracji. W cenie Sądu jest on wyłączony w sprawach bezczynności w aspekcie uregulowanym w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Obowiązujące w tej ustawie przepisy w tej materii mają charakter przepisów szczególnych w stosunku do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowisko to uwzględnia także zasadę prymatu weryfikacji czynności (bezczynności) na drodze postępowania administracyjnego. Jak już powiedziano, sąd administracyjny będzie właściwy jedynie w sprawach skarg na postanowienia organów wyższego stopnia oddalające skargi opisane w art. 6 § 1a cytowanej ustawy egzekucyjnej (ewentualnie na bezczynność organów wyższego stopnia w tej materii).

W świetle art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu egzekucyjnego pierwszej instancji, polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, wniesiona na zasadzie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przez podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania przez osobę trzecią obowiązku o charakterze administracyjnym. Taki sam pogląd wyraził już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2003 r. (sygn. akt II SAB/Ka 138/02, ONSA 2004/2/81).

W konsekwencji tego nie mogło dojść do merytorycznego rozpoznania skargi, gdyż podlegała ona odrzuceniu z przyczyn formalnych na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.