Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 883/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Groński Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G.sp. z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 741/16 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...]znak: [...]w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. sp. z o.o. w [...] na rzecz [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 741/16, oddalił skargę G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [..] na decyzję [..] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [..] z dnia [..] lipca 2016r. nr [..]znak: [..] w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Powiatowy Lekarz Weterynarii w [..], decyzją z dnia [..] czerwca 2016 r. zobowiązał "G." sp. z o.o. z siedzibą w [..] do wniesienia opłaty stanowiącej należność budżetową o charakterze publiczno – prawnym w wysokości 1.839,38 zł, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 60 pkt 7 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm., dalej: u.f.p.) w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1482, dalej: u.i.w.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż obowiązek zapłaty wskazanej kwoty wynika z faktu sprawowania przez Inspekcję Weterynaryjną w miesiącu maju 2016 r. nadzoru nad zorganizowanym poza gospodarstwami punktem przetwórstwa mleka. Kwota została ustalona zgodnie z wyliczeniem potwierdzonym przez stronę (27,25 h x 67,50 zł = 1.839,38 zł). Opłatę za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka pobiera się w wysokości określonej w poz. 14 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 388). Opłatę za czynności urzędowe pobiera się od przedsiębiorcy zajmującego się skupem mleka lub jego przetwórstwem (§ 6 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia).

Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [..], decyzją z dnia [..] lipca 2016 r., po roz[..] odwołania "G." sp. z o.o., uchylił ww. decyzję w sprawie zobowiązania do wniesienia opłaty w części, a w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy. Organ stwierdził, że produkt konfekcjonowany przez odwołującego jest żywnością, bowiem jest produktem przeznaczonym do spożycia przez ludzi. Z uwagi na fakt, iż przy jego wytworzeniu strona korzysta z odłuszczonego mleka w proszku finalny produkt jest produktem mlecznym (uzyskanym z dalszego przetworzenia przetworzonego już na proszek mleka), co z kolei, stosownie do art. 2 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z dnia 1 lutego 2002 r., str. 1 ze zm.) skutkuje przyjęciem, że mamy do czynienia z koniecznością sprawowania nadzoru, w tym przez organy inspekcji weterynaryjnej. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. "d" u.i.w., inspekcja pobiera opłaty za nadzór nad punktami skupu mleka, przetwórstwem mleka oraz przechowywaniem produktów mlecznych. Opłaty za czynności inspekcji stanowią należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, co oznacza, iż charakter tych opłat przesądza o szczególnym trybie ich ustalania, bądź też określania, regulowanym w art. 67 u.f.p. Wskazane regulacje – zdaniem organu odwoławczego – dają tym samym organom inspekcji weterynaryjnej materialnoprawną podstawę określania opłat za czynności nadzoru weterynaryjnego. Zgodnie z pozycją 14 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2006 r. opłata pobierana jest za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka. W ocenie organu nie ma racji autor odwołania wskazując, że z tego zapisu wynika, że ustawodawca ograniczył merytorycznie zakres do skupu mleka płynnego i jego przetwórstwa. Z literalnego brzmienia pozycji 14 załącznika nr 1 ww. rozporządzenia wynika, że dotyczy ono mleka bez względu na jego formę, a przyjęcie odmiennej interpretacji skutkowałoby naruszeniem dyspozycji rozporządzenia 178/2002. Ponadto prawodawca nie wskazał, że opłata za nadzór dotyczy mleka świeżego (surowego), a interpretacji omawianego przepisu rozporządzenia należy dokonywać także z uwzględnieniem zapisu art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. "d" u.i.w., jako aktem prawnym wyższej rangi. Z tego przepisu ustawy wynika że wolą ustawodawcy było objęcie płatnym nadzorem nie tylko mleka, ale też i produktów mlecznych. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2006 r., opłata za nadzór, o której mowa m.in. w pozycji 14 załącznika nr 1 obejmuje także opłatę za wystawienie świadectw zdrowia. Przy czym zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2014, poz. 1577 ze zm., dalej: u.p.p.z.), produkty pochodzenia zwierzęcego wywożone z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państw trzecich, w tym takie produkty czasowo przechowywane przed wywozem w innym zakładzie niż zakład produkcji, zaopatruje się w świadectwa zdrowia lub inne dokumenty, jeżeli są one wymagane przez państwo trzecie miejsca ich przeznaczenia. Zdaniem organu w sprawie nie budzi wątpliwości organu fakt, że mamy do czynienia z eksportem do państwa trzeciego, które wymaga wystawienia świadectwa zdrowia, o co wnosił sam odwołujący. W związku z eksportem produktów mlecznych do państw trzecich istnieje konieczność wystawienia świadectw weterynaryjnych. Zgodnie z art. 26 ust. 1 u.i.w., świadectwa zdrowia wystawia organ inspekcji lub upoważniony przez ten organ urzędowy lekarz weterynarii, a – stosownie do § 9 ust. 1 rozporządzenia – opłaty na nadzór lub badania, o których mowa m.in. w poz. 14 załącznika nr 1, obejmują także opłatę za nadzór nad przechowywaniem produktów i wystawienie wymaganych świadectw zdrowia. Oznacza to, że inspekcja pobiera opłaty za nadzór oraz za wystawianie świadectw zdrowia, o wystawienie których wnosił autor odwołania. Brak jest zatem podstaw do czynienia z tego tytułu zarzutu organowi I instancji. Sięgając do treści art. 26 ust. 3 i ust. 5 u.i.w. organ podkreślił, że Powiatowy Lekarz Weterynarii wystawiając świadectwo zdrowia wystawia je w oparciu o dane, które zostały ustalone przez inspektora weterynaryjnego w trakcie jego czynności na terenie zakładu produkcyjnego. Skoro wystawienie świadectwa zdrowia wymaga ze strony inspekcji weterynaryjnej określonych czynności nadzorczych albowiem poświadcza dane, co do których posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone, a opłata, o której mowa w pozycji 14 Załącznika nr 1 obejmuje także opłatę za wystawienie świadectw zdrowia (§ 9 ust. 1 rozporządzenia), Powiatowy Lekarz Weterynarii prawidłowo określił wysokość opłaty za weterynaryjny nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka jako iloczyn przepracowanych godzin i kwoty 67,50 zł. Odnosząc się do określonego w decyzji terminu płatności, organ podkreślił, że opłaty za czynności wykonywane przez inspekcję mają charakter należności publicznoprawnych o charakterze niepodatkowym, do których zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej i u.f.p. Przywołując treść art. 21 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, organ podkreślił, że odwołujący nie zapłacił w całości podatku i nie miał obowiązku złożenia żadnej deklaracji, dlatego organ I instancji wydał decyzję o charakterze deklaratoryjnym. Jednak – w ocenie organu II instancji – błędem było określenie w decyzji terminu płatności opłat, gdyż w decyzjach deklaratoryjnych nie określa się terminu płatności. Stają się one bowiem wykonalne z chwilą, gdy decyzje staną się ostateczne, co uzasadniało uchylenie decyzji pierwszej instancji w części.

W skardze na powyższą decyzję G. sp. z.o.o. w [..] zarzuciła naruszenie: art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji drugiej instancji; art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania uczestnika do władzy publicznej; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji pomimo istnienia podstaw do jej uchylenia; art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. "d" u.i.w. w zw. z § 6 ust. 1 oraz poz. 14 załącznika nr 1 rozporządzenia, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że strona powinna zostać zobowiązana do wniesienia opłaty za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka pomimo tego, że ustalony stan faktyczny nie uzasadniał zastosowania tych przepisów i zobowiązania strony do wniesienia opłaty.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [..] wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych decyzji. Sąd wskazał, że podstawę wymierzenia spornej opłaty w niniejszej sprawie stanowią przepisy przywołanej na wstępie ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i wskazanych w decyzji przepisów wykonawczych. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. "d" u.i.w. stanowi, że inspekcja weterynaryjna pobiera opłaty za nadzór nad punktami odbioru mleka, przetwórstwem mleka oraz przechowywaniem produktów mlecznych. Opisane wyżej czynności wykonywane przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w zakładzie produkcyjnym strony skarżącej wypełniają - zdaniem Sądu - powyższą normę. Przywołując dodatkowo poz. 14 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, Sąd stwierdził, że obciążenie strony skarżącej opłatami za czynności nadzoru zostało dokonane zgodnie z obowiązującym prawem zarówno co do zasady, jak i co do wysokości.

Za nietrafny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 107 § k.p.a. wskazując, że w uzasadnieniu decyzji organ w sposób lakoniczny, ale wystarczający ustalił kwotę zobowiązania. W ocenie Sądu nie ma racji strona skarżąca, że jej działalność – konfekcjonowanie mleka - nie podlega nadzorowi Inspekcji Weterynaryjnej, gdyż używa do wytworzenia odżywek gotowych komponentów, w tym mleka w proszku. Jak trafnie zauważa organ, mleko przetworzone nie przestaje być produktem mlecznym, zaś tworzenie nowej jakości z komponentów jest przetwarzaniem produktu. Wbrew stanowisku Spółki nie ma znaczenia, jakiej ilości produktów mlecznych używa się do wytworzenia produktu końcowego, bowiem rygory towarzyszące takiej produkcji i przygotowaniom do exportu pozostają niezmienne. Kwalifikacja działalności strony skarżącej przez organy znajduje uzasadnienie w unormowaniach Rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r., str. 55, ze zm.), w którym wskazano, że "produkty mleczne" to produkty przetworzone, uzyskane w wyniku przetworzenia surowego mleka lub dalszego przetworzenia takich przetworzonych produktów (punkt 7.2 Załącznika 1 ww. Rozporządzenia). Sąd podkreślił, że z załączonych do akt administracyjnych protokołów wynika, że inspektor Powiatowego Inspektora Weterynarii wykonywał nadzór nad przygotowaniem do eksportu partii odżywek mlecznych, produkowanych przez zakład produkcyjny strony skarżącej. W każdym dniu takiej kontroli został sporządzony protokół, w którym określono stan samochodu przygotowanego do transportu, określono rodzaj produktu oraz wystawiano świadectwo zdrowia, w którym Powiatowy Lekarz Weterynarii poświadczał sprawowanie stałego nadzoru nad miejscem produkcji formuł mlecznych przygotowywanych do eksportu, zachowanie wymogów higienicznych związanych z pozyskaniem i przetworzeniem produktu. W protokołach potwierdzono czas trwania czynności. Uprawnienia Powiatowego Lekarza Weterynarii do wystawiania powyższych świadectw wynikają z unormowań zawartych w przytoczonym przez organ odwoławczy art. 26 u.i.w., a obowiązek uzyskania świadectwa przez producenta normuje art. 9 a ust. 1 u.p.p.z., zgodnie z którym produkty pochodzenia zwierzęcego wywożone z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państw trzecich, w tym takie produkty czasowo przechowywane przed wywozem w innym zakładzie niż zakład produkcji, zaopatruje się w świadectwa zdrowia lub inne dokumenty, jeżeli są one wymagane przez państwo trzecie miejsca przeznaczenia tych produktów. Poza sporem pozostaje, że strona skarżąca zobowiązana jest do uzyskania świadectw zdrowia na wytwarzane przez siebie i eksportowane produkty. W tej sytuacji nie zasługuje, zdaniem Sądu, na uwzględnienie zarzut skargi, że działalność zakładu produkcyjnego strony skarżącej nie podlega kontroli weterynaryjnej, tym bardziej, że czynności kontrolne wykonywane były na wniosek strony skarżącej. Strona nie kwestionowała czasu ich trwania. Skoro zaś Powiatowy Lekarz Weterynarii wykonywał czynności nadzoru, to zasadnie zobowiązał stronę skarżącą do uiszczenia opłat.

Skargą kasacyjną G. sp. z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. 2015 r., poz. 1482 ze zm.) w zw. z § 6 ust. 1 pkt 6) w zw. z § 9 ust. 1 oraz poz. 14 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsca pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. 2013 r., poz. 388 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, prowadzące do przyjęcia, że skarżąca powinna zostać zobowiązana do wniesienia opłaty za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka pomimo tego, że ustalony stan faktyczny nie uzasadniał zastosowania tych przepisów i zobowiązania skarżącej do wniesienia opłaty określonej w ww. przepisach z uwagi na to, że zakład produkcyjny skarżącej nie jest ani punktem odbioru mleka ani nie prowadzi przetwórstwa mleka.

W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przywołane w podstawie skargi kasacyjnej przepisy uprawniają organ do pobierania opłaty za nadzór nad przechowywaniem produktów mlecznych, niemniej jednak organ nie prowadzi u skarżącej nadzoru w tym zakresie. Wedle wiedzy skarżącej prowadzone przez Powiatowego Lekarza czynności przez większą część czasu dotyczą naocznej obserwacji całego załadunku kontenerów na placu skarżącej i tym samym poza wystawianiem świadectw zdrowia obejmują czynności takie jak liczenie kartonów, plombowanie kontenerów, czyli czynności związane z załadunkiem i transportem produktów. Czynności te pozostają poza ustawowo określonymi granicami nadzoru sprawowanego przez organy Inspekcji Weterynaryjnej, które obejmują wyłącznie nadzór nad punktami skupu mleka lub przetwórstwem mleka. W ocenie skarżącej czynności te nie są konieczne do wystawiania świadectw zdrowia i dlatego godziny nadzoru za tego rodzaju czynności nie powinny wpływać na wysokość opłaty. Zdaniem skarżącej nie można wykluczyć zastosowania przepisów u.i.w. w kontekście obciążania skarżącej opłatami w związku z wystawianymi świadectwami zdrowia, przy czym w takim wypadku wysokość opłaty powinna być bezpośrednio powiązana z koniecznym nakładem pracy organu związanym z wystawieniem takiego świadectwa (np. przez ograniczenie się do czynności wykonywanych przez Inspekcję Weterynaryjną w okresie do czerwca 2015r.)

W piśmie procesowym z dnia 6 lutego 2019 r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [..] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej i zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera uzasadnionych podstaw zaskarżenia. Nie jest usprawiedliwiony zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. 2015 r., poz. 1482 ze zm.) w zw. z § 6 ust. 1 pkt 6) w zw. z § 9 ust. 1 oraz poz. 14 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsca pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 388 ze zm.). Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji właściwie ocenił zastosowanie tych przepisów przez organy inspekcji weterynaryjnej.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. 2015 r., poz. 1482 ze zm.) inspekcja pobiera opłaty za nadzór nad punktami odbioru mleka, przetwórstwem mleka oraz przechowywaniem produktów mlecznych.

Jak stanowi § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 388 ze zm.) wysokość opłat za wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną czynności jest określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Według poz. 14 załącznika Nr 1 - "Opłaty za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną" opłata za godzinę czynności określonych jako nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka – wynosi 67,50 zł. Opłaty za nadzór, o którym mowa w poz. 14 załącznika nr 1 do rozporządzenia, nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka pobiera się od przedsiębiorcy zajmującego się skupem mleka lub przetwórstwem mleka (§ 6 ust. 1 pkt 6). Opłaty za nadzór lub badania, o których mowa w poz. 7-9, 11-21, 24-26 załącznika nr 1 do rozporządzenia, obejmują także opłatę za nadzór nad przechowywaniem produktów i wystawienie wymaganych świadectw zdrowia – § 9 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia.

Świadectwa zdrowia wystawia organ Inspekcji lub upoważniony przez ten organ urzędowy lekarz weterynarii, zwani dalej "wystawiającym świadectwo", przy czym wystawiający świadectwo poświadcza dane, co do których posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone i podpisuje świadectwa zdrowia prawidłowo wypełnione zwierząt lub produktów w rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu, które zostały przez niego skontrolowane – art. 26 ust. 1 i 3 pkt 1 i 2 a-b ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej.

Jeżeli zaś wystawienie świadectwa zdrowia następuje na podstawie innych dokumentów, to wystawiający świadectwo jest obowiązany posiadać te dokumenty przed jego wystawieniem – art. 26 ust. 4 tejże ustawy.

Stosownie do art. 26 ust. 5 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej wystawiający świadectwo może wystawić świadectwo zdrowia na podstawie danych, które zostały: - po pierwsze, ustalone przez osoby, o których mowa w art. 16 ust. 1, jeżeli wystawiający świadectwo może potwierdzić prawdziwość tych danych (pkt 1), lub po drugie, uzyskane w wyniku realizacji programów monitorowania, planów badań kontrolnych, planów urzędowych kontroli, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 6 i art. 14 ust. 1 pkt 4, oraz zatwierdzonych programów zapewnienia jakości, określonych w przepisach odrębnych (pkt 2); po trzecie, uzyskane podczas innych urzędowych kontroli przeprowadzanych przez uprawnione organy (pkt 3) i po czwarte, uzyskane z badań laboratoryjnych określonych w art. 25e ust. 1 (pkt 4).

Generalną zasadą jest wystawianie świadectw zdrowia na podstawie danych, co do których organ Inspekcji Weterynaryjnej posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone. Jednocześnie – jak jednoznacznie wynika z brzmienia art. 26 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy – wystawiający świadectwo zdrowia podpisuje prawidłowo wypełnione świadectwa zdrowia zwierząt lub produktów, które zostały przez niego skontrolowane. A zatem, aby organ Inspekcji Weterynaryjnej mógł wystawić świadectwo zdrowia musi posiadać wiedzę o odpowiednich danych, na podstawie których wystawia świadectwo zdrowia lub sam ustalić dane, na podstawie których wystawia świadectwo.

Wprawdzie – jak już wyżej wskazano – przepis art. 26 ust. 4 ustawy dopuszcza wystawienie świadectwa zdrowia na podstawie innych dokumentów, lecz wówczas wystawiający świadectwo jest obowiązany posiadać te dokumenty przed wystawieniem świadectwa. Nadto przyznanie organowi takiej możliwości nie oznacza obowiązku organu Inspekcji Weterynaryjnej posługiwania się dokumentami, o jakich mowa w art. 26 ust. 4 ustawy i nie pozbawia organ Inspekcji Weterynaryjnej kompetencji do wystawiania świadectw zdrowia na podstawie danych, które organ ten ustalił dokonując skontrolowania zwierząt lub produktów.

Dane, jakie organ Inspekcji Weterynaryjnej winien wykazać w prawidłowo wypełnionym świadectwie zdrowia, uzasadniają czynności, jakich dokonano w niniejszej sprawie. W świadectwie zdrowia organ Inspekcji Weterynaryjnej zamieszcza m.in. opis produktu, liczbę i rodzaj opakowań, wagę, nr partii produkcyjnej, datę produkcji, datę przydatności, środek transportu i jego stan. Potwierdzają to protokoły sporządzone przez organ i podpisane przez przedstawiciela skarżącej Spółki.

Podkreślić należy, iż z mocy art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 242) produkty pochodzenia zwierzęcego wywożone z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państw trzecich, w tym takie produkty czasowo przechowywane przed wywozem w innym zakładzie niż zakład produkcji, zaopatruje się w świadectwa zdrowia lub inne dokumenty, jeżeli są one wymagane przez państwo trzecie miejsca przeznaczenia tych produktów. Świadectwa zdrowia lub inne dokumenty są dołączane do przesyłki produktów pochodzenia zwierzęcego i udostępniane na każde żądanie organu celnego – art. 9a ust. 2 tejże ustawy.

Zaznaczyć też należy, iż zgodnie z art. 9a ust. 4 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego organ Inspekcji Weterynaryjnej, niezwłocznie po każdym załadowaniu produktów pochodzenia zwierzęcego, nakłada plombę na środek transportu, kontener lub pojemnik, którymi są wywożone produkty pochodzenia zwierzęcego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państw trzecich, jeżeli taka plomba jest wymagana przez państwo trzecie miejsca przeznaczenia tych produktów.

Mleko jest żywnością pochodzenia zwierzęcego. Za produkt mleczny uznaje się produkty przetworzone, uzyskane w wyniku przetworzenia surowego mleka lub dalszego przetworzenia takich przetworzonych produktów – definicja zawarta w załączniku I pkt 7.2 Rozporządzenia (WE) NR 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U.UE.L.2004.139.55). Z tego względu nie ma istotnego znaczenia okoliczność, że strona skarżąca do wytwarzania produktów używa mleka już przetworzonego (mleka w proszku). Skarżąca Spółka wytwarzane przez siebie produkty pochodzenia zwierzęcego wysyła do państw trzecich i fakt ten każdorazowo Spółka zgłaszała organowi Inspekcji Weterynaryjnej. Z tego powodu organ Inspekcji Weterynaryjnej przeprowadzał kontrole i wystawiał świadectwa zdrowia.

Na powyższą ocenę nie może wpłynąć też okoliczność, iż – jak podała skarżąca Spółka – do czerwca 2015r. świadectwa zdrowia wystawiane były w siedzibie organu I instancji po dostarczeniu przez stronę dokumentów sporządzonych przez inspektora sanitarnego, a to z uwagi na wyżej przedstawione rozważania dotyczące wystawiania świadectw zdrowia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.