Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt IV SA 1132/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Svan. Akt 2 IV SA 1132/02 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia NSA Asesor WSA Protokolant Marzenna Glabas Eugeniusz Mzyk ( sprawozdawca) Irena Szczepkowska Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2004 r., sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r., Nr "[...]", w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego : I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej kwotę 10,00 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA 1132/02

Uzasadnienie

Ostateczną decyzją Prezydenta Miasta O. Nr "[...]" z dnia 31 października 2000 r. zatwierdzono projekt budowlany i wydano inwestorowi A. B. pozwolenie na rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na indywidualną praktykę lekarską w O. ul. "[...]".

Postanowieniem Prezydenta Miasta O. z dnia 31 sierpnia 2001 r., na podstawie art. 145 § l pkt. 4, 149 i 150 Kpa, na żądanie Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", wznowiono postępowanie administracyjne, zakończone w/w ostateczną decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia 31 października 2000 r., na tej podstawie, że Wspólnota Mieszkaniowa, jako strona tego postępowania, bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Następnie decyzją Prezydenta Miasta O. Nr "[...]" z dnia 2 października 2001 r., z powołaniem się na przepisy art. 145 i 151 Kpa, po wznowieniu postępowania - odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 31 października 2000 r. W uzasadnieniu decyzji przytoczono, że zarzuty podniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. "[...]" okazały się nieuzasadnione. Zdaniem organu analiza nasłonecznienia wykazała, że cień rzucany przez dobudowę, o każdej porze dnia, mieści się w cieniu rzucanym przez budynek główny a więc rozbudowa nie powoduje zwiększenia zacieniania. W sprawie nie mają zastosowania warunki techniczne dot. odległości z uwagi na zwartą zabudowę, do wnętrza kwartału zabudowy prowadzi kilka innych wjazdów zaś wszelkie problemy związane z kolizją projektowanej zabudowy z infrastrukturą podziemną zostały rozwiązane w projekcie stanowiącym podstawę do wydania pozwolenia na budowę. Wszystkie te względy, w ocenie organu, przemawiają za odmową wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.

Decyzją Wojewody z dnia 3 grudnia 2001 roku, po rozpoznaniu odwołania A. S. i S. D. (będących reprezentantami Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowe), na podstawie art. 138 par. l pkt. l Kpa - utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 2 października 2001 r. Wojewoda podzielił poczynione w sprawie ustalenia przez organ I instancji i uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, na decyzję Wojewody z dnia 3 grudnia 2001 roku, wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. "[...]". Według twierdzeń skarżącej Wspólnoty, organy obydwu instancji nie uwzględniły warunków technicznych obowiązujących przy sytuowaniu /lokalizacji/ obiektów budowlanych, pominęły unormowania dotyczące dopływu światła dziennego do istniejących

pomieszczeń, a także nie rozważyły problematyki dojazdu do nieruchomości skarżącej.

Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153 póz. 1271 ze zm./.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazanych. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) zobowiązany był z urzędu wziąć pod uwagę, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca j ą decyzja organu I instancji, wydane zostały z oczywistą obrazą art. 146 § l i 2 oraz art. 151 § l i 2 Kpa. Niezależnie od tego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały przed wyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy a więc z naruszeniem art. 7, 77 i 104 Kpa.

Przede wszystkim podnieść należy, że organy obydwu instancji nie uwzględniły utrwalonej już i powszechnie przyjętej wykładni przepisów Kpa obowiązujących w postępowaniu o wznowienie postępowania administracyjnego. Rodzaje rozstrzygnięć, które podejmuje organ po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, zostały taksatywnie wyliczone w art. 151 § l i 2 Kpa przy uwzględnieniu unormowania z art. 146 § l i 2 Kpa.

Przypomnienia wymaga, iż art. 151 § l Kpa, określając rodzaje rozstrzygnięć, podejmowanych po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 Kpa, zobowiązuje organ do wydania decyzji w której : odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § l kpa lub art. 145a albo też uchyla dotychczasową decyzję. Z kolei według art. 151 § 2 Kpa w przypadku, gdy nie można uchylić dotychczasowej decyzji należy ograniczyć się do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Oznacza to, że odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, na podstawie art. 151 § l pkt. l może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy nie zaistniały przesłanki z art. 145 § l Kpa.

W niniejszej sprawie organ I instancji odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 31 października 2000 r. powołując się na art. 151 Kpa (zresztą wadliwie skoro nie wskazał czy chodzi o § l i 2 tego przepisu) a jednocześnie ustalił, że skarżąca Wspólnota, bez swej winy, nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Tym samym organ I instancji popadł w wewnętrzną sprzeczność. Jeżeli bowiem ustalono, że strona nie brała, bez swej winy, udziału w postępowaniu, to wyłączona była możliwość odmowy uchylenia decyzji, na podstawie art. 151 § l pkt. l Kpa. Co najwyżej odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej mogłaby nastąpić na podstawie 146 § 2 Kpa,

gdyby organ uznał, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej lecz wówczas organ zobowiązany był do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Inaczej rzecz ujmując skoro wydanie ostatecznej decyzji nastąpiło bez udziału strony, jak to ma miejsce w sprawie, nie można było wydać decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § l pkt. l Kpa gdyż zaistniała podstawa wznowienia z art. 145 § l pkt. 4 Kpa Gdyby natomiast organ uznał, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej obowiązany był do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Odmienna wykładnia omawianych przepisów, dokonana przez organy obydwu instancji, stanowi oczywistą obrazę art. 146 § l i 2 oraz art. 151 § l i 2 Kpa co obligowało sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie rzeczą organów będzie podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o powołaną powyżej wykładnię przepisów normujących problematykę wznowienia postępowania.

Niezależnie od tego sąd wziął pod uwagę, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały przed wyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Jeżeli więc ustalono, że skarżąca Wspólnota nie brała udziału w sprawie to zachodzą podstawy z art. 145 § l Kpa, zaś do stwierdzenia, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa, konieczne jest poczynienie dodatkowych ustaleń, a mianowicie jakie okoliczności przemawiają za tym, że w wyniku wznowienia zapadłaby jedynie tożsama decyzja. Wymagaj ą również rozważenia twierdzenia zawarte w skardze.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § l pkt. l lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt. I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia przepis art. 199 i 200 tego Prawa.