Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 838/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 50  ust 2 , art. 59
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 30 ust 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit a i lit c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Wojewody z dnia 18 maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego S.W. kwotę 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia 18 maja 2016 r. (znak: [...]), na podstawie:

- art. 81 ust.1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290, dalej jako: u.p.b.) oraz

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej jako: k.p.a.),

po rozpatrzeniu odwołania z dnia 1 kwietnia 2016 r. S.W. od decyzji Starosty B. z dnia 24 marca 2016 r. (znak: [...] ) w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego na dz. nr [...] w miejscowości Z ,

utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 22 lutego 2016 r. S.W. złożył w Starostwie Powiatowym w B. zgłoszenie robót budowlanych w sprawie zamiaru przystąpienia w dniu 25 marca 2016 r. do budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy wynoszącej 34,8 m2, kubaturze równej 121 m3 i wysokości wynoszącej 4,5 m, na dz. nr [...] w miejscowości Z. w gminie C .

Postanowieniem z dnia 10 marca 2016 r. (znak: [...]), na podstawie art. 30 ust. 5c u.p.b., Starosta B. nałożył na S.W. , obowiązek usunięcia, w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia, nieprawidłowości polegających m. in. na niedołączeniu do zgłoszenia decyzji o warunkach zabudowy ze względu na zmianę zagospodarowania działki, niedołączeniu decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej w związku z art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 909), a także nieprzedłożeniu szkiców i rysunków przedmiotowego budynku.

Pismem z dnia 17 marca 2016 r., S.W. wskazał, że planowany budynek jest zlokalizowany poza obszarem gruntów zaliczonych do klas I, II, III, IIla, Illb, a więc, zdaniem strony, przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Skarżący podał również, że w ww. postanowieniu organ nie wskazał przepisu prawa, który nakładałby na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a nadto powołał się na treść art. 50 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 50 ust. 2 w zw. z art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 50 ust. 2 ma odpowiednie zastosowanie także przy wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która nie jest wymagana w przypadku braku planu miejscowego w sytuacji zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego niewymagającego pozwolenia na budowę, a w związku z tym nakładanie na niego wymogu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy jest nadużyciem prawa i naruszeniem przepisu art. 6 i art. 8 k.p.a. Do ww. pisma skarżący załączył rysunki planowanego budynku.

Decyzją z dnia 24 marca 2016 r. (znak: [...] ), na podstawie art. 30 ust. 5c u.p.b. i art. 104 k.p.a., Starosta B. wniósł sprzeciw do zgłoszenia budowy budynku gospodarczego na dz. nr [...] w miejscowości Z. (gmina C. ) wskazując, że inwestor nie uzupełnił zgłoszenia o wymaganą decyzję o warunkach zabudowy, stosownie do treści art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn., dalej jako: u.p.z.p.). Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że obowiązek przedłożenia decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów rolnych przeznaczonych na cele nierolnicze został określony omyłkowo, ponieważ dz. nr [...] zlokalizowana w miejscowości Z. o powierzchni 0,3 ha składa się z użytku "Lz" o pow. 0,09 ha i gruntów zabudowanych, zurbanizowanych, oznaczonych jako "B" o pow. 0,21 ha, na których wskazano lokalizację planowanego budynku gospodarczego.

Od ww. decyzji odwołanie do Wojewody [...] złożył S.W. , wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez nie zawarcie w zaskarżonej decyzji żadnej okoliczności faktycznej lub prawnej oraz niepowołanie żadnego przepisu prawnego do wniesienia sprzeciwu. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja, w której organ I instancji stwierdził bezpodstawność żądania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej jest pomyłką. Ponadto w ocenie skarżącego w decyzji tej nie wskazano przepisu prawa, który nakładałby obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla budowy niewymagającej pozwolenia na budowę, co jest nadużyciem prawa, naruszeniem przepisu art. 6 i art. 8 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ I instancji, będąc zobowiązanym do działania zgodnie z zasadą praworządności, nie podjął wszelkich czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, nie odniósł się on również wyczerpująco do zgłoszonych w piśmie skarżącego z dnia 15 marca 2016 r. wyjaśnień i uwag. Dlatego też w ocenie skarżącego zaskarżona decyzja, jak i poprzedzające ją postanowienie Starosty B. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ odwoławczy wskazał, że po rozpatrzeniu odwołania i przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie należało uznać, że zakwestionowana decyzja jest zasadna.

Wojewoda [...] przytaczając treść art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. podał, że skarżący niewłaściwie interpretuje obowiązujące przepisy prawa.

Organ odwoławczy odnosząc się do przepisów wskazanych w odwołaniu wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie zaś do treści art. 59 ust. 2 u.p.z.p., wymóg ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku.

Ponadto organ II instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że z treści art. 59 ust. 2 u.p.z.p. wynika jednoznacznie, iż decyzja o warunkach zabudowy jest wymagana w odniesieniu do każdej nie tymczasowej i nie jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, choćby nie wiązała się ona z obowiązkiem posiadania przez inwestora pozwolenia na budowę.

Ponadto Wojewoda [...] analizując dołączoną do zgłoszenia mapę zasadniczą z naniesionym obrysem planowanego budynku gospodarczego na dz. nr [...] w Z. zlokalizowanego od strony północnej i w odległości 11 m od budynku mieszkalnego nr [...] stwierdził, że budowa obiektu budowlanego o funkcji i formie określonej na rysunkach sygnowanych przez inwestora, niewątpliwie powoduje zmianę zagospodarowania terenu działki i planowana zmiana nie jest tymczasowa.

Dlatego też w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji miał obowiązek podjęcia stosownych działań zgodnie z art. 30 ust. 5c u.p.b., ponieważ wymagana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie została dołączona do zgłoszenia.

Skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, S.W. , domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., umorzenia postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1) naruszenie art. 30 ust. 6 u.p.b., podając że wniesienie sprzeciwu może nastąpić wyłącznie z przyczyn podanych w przepisie tego artykułu,

2) wadliwą interpretację art. 30 ust. 2 u.p.b. w zw. z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co spowodowało wydanie błędnej decyzji,

3) błędną interpretację przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

4) naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem wymogów określonych w przepisach prawa,

5) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę zaufania do organów państwa,

6) naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z uzasadnieniem faktycznym i prawnym, które nie zawierało wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz zarzutom zawartym w odwołaniu, zaś uzasadnienie prawne nie zawierało przytoczenia przepisów prawa, na które powoływał się skarżący.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 u.p.b. przesłanki wydania decyzji o sprzeciwie mają charakter wyczerpujący i nie mogą być interpretowane rozszerzająco, a w związku z tym dokonywana przez organ ocena zgłoszenia nie może wykraczać poza ich granice. Skarżący wskazał również, że ustawodawca dla robót niewymagających pozwolenia na budowę związał przepisami u.p.z.p., jedynie roboty budowlane wymienione w art. 59 ust. 2a u.p.z.p., a przez to nie objął on obowiązkiem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy innych robót niewymagających pozwolenia na budowę. Ponadto zdaniem skarżącego, gdyby przyjąć, że art. 59 ust. 2 u.p.z.p. zobowiązywałby do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla każdej zmiany zagospodarowania terenu, nawet tej niewymagającej pozwolenia na budowę, to trudno byłoby wskazać, jaki był cel i skutek uchwalenia art. 59 ust. 2a u.p.z.p. Dlatego też w ocenie skarżącego art. 59 ust. 2a u.p.z.p., obligujący do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tylko dla budowy obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 2b u.p.b., wiąże skutkami prawnymi tylko tak określone budowy, a nie zaś inne nawet podobne inwestycje. Skarżący podał również, że gmina C. nie posiada aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem zgodnie z ogólną treścią art. 4 ust.2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 50 ust. 2 u.p.z.p., który to przepis stosowany odpowiednio powinien – w ocenie skarżącego – powinien być rozumiany w taki sposób, że nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, o których mowa w u.p.z.p., w tym określone w art. 29 ust.1 pkt 2 u.p.b. wolnostojące parterowe budynki gospodarcze. Ponadto zdaniem skarżącego w rozpoznawanej sprawie brak było podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zaś decyzja wydana przez Burmistrza C. w zakresie przedmiotu orzeczenia bez jakikolwiek podstawy prawnej, względnie z oczywistym naruszeniem reguł postępowania administracyjnego nie wywołałaby żadnych skutków prawnych i musiałaby skutkować nieważnością tego rozstrzygnięcia administracyjnego. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie organy administracji publicznej podejmowały wszelkie działania, które zmierzały do narażenia go na szkodę i naruszenia jego podstawowych praw obywatelskich, a dodatkowo nie były władne do zastępowania ustawodawcy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 75a.

Natomiast uwzględnienie skargi, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzona przez Sąd, we wskazanym zakresie i według podanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że przy jej podjęciu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającymi jej uchylenie.

|W postępowaniu zgłoszeniowym, o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., |

|poz. 1409, ze zm., dalej Prawo budowlane) nie występuje klasyczny wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, a jedynie |

|zgłoszenie zamiaru realizacji obiektów i robót budowlanych wskazanych w ust. 1 tegoż artykułu. Dokonanie zgłoszenia aktualizuje po |

|stronie organu administracji architektoniczno-budowlanej kompetencję do przeprowadzenia swoistego wstępnego postępowania |

|sprawdzającego, w następstwie którego organ może nie podejmować żadnych działań, albo wnieść sprzeciw od dokonanego zgłoszenia. |

|Dopiero od wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie toczy się klasyczne postępowanie administracyjne według przepisów kodeksu |

|postępowania administracyjnego. Przesłanki sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych zostały przez ustawodawcę |

|enumeratywnie wymienione w art. 30 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 ustawy prawo budowlane, co oznacza, iż nie |

|jest dopuszczalne wniesienie sprzeciwu z powodów innych niż wskazane w tych przepisach. |

|Jako podstawę zgłoszenia sprzeciwu w rozpoznawanej sprawie organ I instancji wskazał art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.|

|Prawo budowlane, zgodnie z którym organ ma obowiązek wydać decyzję o sprzeciwie, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych |

|objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa|

|miejscowego lub inne przepisy. |

|Dokonując kontroli zaskarżonego aktu, Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego i dokonanej przez niego wykładni prawa, który |

|jako podstawę zgłoszonego sprzeciwu wskazał konieczność uzyskania - przez zgłaszającego S.W. - decyzji o warunkach zabudowy, |

|wynikającą z art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. |

|Powyższy pogląd, zdaniem Sądu nie jest uzasadniony, bowiem jak to zostało powyżej zasygnalizowane, a poniżej będzie wykazane, |

|przyjęta przez organ wykładnia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jest błędna. (zob. stanowisko WSA w |

|Krakowie zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 790/16). |

|Trzeba wyjść od tego, że w myśl art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst |

|jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej u.p.z.p.) do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 |

|ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 tej samej ustawy. Sąd przy tym podkreśla, że wśród przepisów do |

|odpowiedniego stosowania, do których odsyła art. 64 ust. 1 u.p.z.p. brak jest wskazania przepisu art. 50 tej samej ustawy, co nie |

|oznacza jednak, zdaniem składu orzekającego, że przepis ten nie ma w sprawie znaczenia. Dla rozstrzygnięcia bowiem problemu |

|sprowadzającego się do uzyskania odpowiedzi na pytanie, czy inwestycja w postaci wolnostojącego budynku gospodarczego o powierzchni do |

|35 m2 wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, zasadnicze znaczenie ma treść art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stanowiąca, że |

|zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych |

|robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, |

|wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Z kolei przepis art. 59 ust. 2 |

|u.p.z.p stanowi, że przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z |

|wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. |

|Zgodnie z mającym odpowiednie zastosowanie art. 50 ust. 2 u.p.z.p. nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu|

|publicznego roboty budowlane: |

|1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu |

|budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia |

|postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo |

|2) niewymagające pozwolenia na budowę. |

|Nie można zgodzić się zatem z przedstawioną przez Wojewodę wykładnią art. 50 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którą przepis ten dotyczy |

|robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, które zostały wyliczone w art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego, a nie budów ujętych|

|w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Przedstawiona przez Wojewodę wykładnia zakłada bowiem, że zakresy znaczeniowe pojęć roboty |

|budowlane i budowa są całkowicie rozdzielne. Powyższe pozostaje w oczywistej sprzeczności z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 7 |

|Prawa budowlanego, zgodnie z którą na gruncie tej ustawy przez roboty budowlane rozumieć należy budowę, a także prace polegające na |

|przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Definicję legalną pojęcia budowy zawiera zaś art. 3 pkt 6 Prawa |

|budowlanego. W świetle wskazanych powyżej definicji legalnych oczywistym jest, iż pojęcie budowy zawiera się w pojęciu robót |

|budowlanych. |

|W związku powyższym art. 29 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że w ust. 1 wskazuje on na roboty budowlane polegające na |

|budowie (a więc wykonywaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie obiektu budowlanego) |

|niewymagające uzyskania pozwolenia na budowę, a w ust. 2 na pozostałe (inne niż budowa) roboty budowlane niewymagające uzyskania |

|pozwolenia na budowę. W tym też kontekście brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do ograniczania stosowania regulacji zawartej w |

|art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. jedynie do robót budowlanych niebędących budową. |

|W przepisie art. 59 u.p.z.p. konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy została unormowana przez użycie pojęcia niedookreślonego |

|- zmiany zagospodarowania terenu. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, |

|polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu |

|budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Obowiązek|

|uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dotyczy zatem generalnie zmiany zagospodarowania terenu, która stanowi wykonanie robót |

|budowlanych. Jednoczesne jednak odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 50 ust. 2 tej samej ustawy oznacza ograniczenie |

|tego obowiązku poprzez wyłączenie z niego niektórych rodzajów robót budowlanych, analogicznie jak w przypadku robót budowlanych |

|wykonywanych w ramach realizacji inwestycji celu publicznego. |

|Istotne znaczenie w sprawie ma ustalenie zakresu tego wyłączenia, zwłaszcza wobec treści art. 59 ust. 2, zgodnie, z którym ust. 1 |

|stosuje się do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę. Tylko językowa wykładnia tego przepisu |

|prowadziłaby do wniosku, że decyzja o warunkach zabudowy wymagana jest także dla robót budowalnych podlegających zgłoszeniu, |

|nieobjętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a więc poglądu przyjętego w rozpatrywanej sprawie przez organ. Wykładnia taka, |

|w kontekście pozostałych przepisów ustawy, nie jest jednak prawidłowa. Nie można przyjąć, że przepis art. 59 ust. 1 odsyłający do |

|odpowiedniego stosowanie art. 50 ust. 2 ustawy, jest normą pustą. W art. 50 ust. 2 ustawy wymieniono inwestycje niewymagające wydania |

|decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego: polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu |

|zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do |

|przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a także inwestycje niewymagające |

|pozwolenia na budowę. Z katalogu tego tylko inwestycje niewymagające pozwolenia na budowę mieszczą się w hipotezie normy z art. 59 ust.|

|1, ponieważ pozostałe nie powodują zmiany zagospodarowania terenu. To zaś prowadzi do wniosku, że art. 59 ust. 2 u.p.z.p. dotyczy |

|wyłącznie takich zmian w zagospodarowaniu terenu, które nie stanowią robót budowlanych i nie podlegają reglamentacji prawa budowlanego.|

|Odpowiednie zastosowanie do robót budowlanych powodujących zmiany w zagospodarowaniu terenu przepisu art. 50 ust. 2 u.p.z.p. oznacza, |

|że z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zwolnione są roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, w tym |

|wymagające zgłoszenia. |

|Tylko przy tak przyjętym znaczeniu omawianych przepisów można mówić o spójności regulacji prawa budowlanego, zwłaszcza w kontekście |

|zmiany jego norm polegających na zwolnieniu niektórych obiektów (domu jednorodzinnego) z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, z |

|jednoczesnym jednak wprowadzeniem do art. 59 ustępu 2a, zgodnie z którym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania |

|przestrzennego, budowa tychże obiektów budowlanych, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. |

|Wprowadzenie takiego postanowienia przy założeniu, że i tak każda zmiana zagospodarowania terenu (także polegająca na wykonaniu robót |

|podlegających tylko zgłoszeniu) wiąże się z koniecznością uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, byłoby zupełnie zbędne. Dodać też |

|trzeba, że w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie wymieniono, jako wymaganego przy zgłoszeniu dokumentu, decyzji o warunkach zabudowy, |

|a decyzja ta nie mieści się w kategorii przedkładanych w zależności od potrzeb odpowiednich pozwoleń, uzgodnień i opinii. Decyzję taką |

|wymieniono zaś wyraźnie w przepisie art. 33 ust. 2 pkt 3 jako niezbędny załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. |

|Mając na uwadze powyższe trzeba stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego polegającym na |

|wadliwym zastosowaniu przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowalnego w związku z art. 59 ust. 1 i 2 i art. 50 ust. 2 ustawy o |

|planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy. A zatem zaskarżonej decyzji skarżący trafnie |

|zarzucił: naruszenie art. 30 ust. 6 u.p.b., podnosząc prawidłowo, że wniesienie sprzeciwu może nastąpić wyłącznie z przyczyn |

|podanych w przepisie tego artykułu, a także wadliwą interpretację art. 30 ust. 2 u.p.b. w zw. z błędnie interpretowanymi przepisami |

|ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co spowodowało wydanie błędnej decyzji. |

|Sąd zarazem podziela stanowisko skarżącego, że organ I i II instancji naruszył zasady postępowania administracyjnego wskazane w |

|skardze, przez lakoniczność i pewną arbitralność wydanej decyzji, a postanowienia wydane w toku, wzywające do uzupełnienia |

|zgłoszenia, wynikały ze źle ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Skarżący ma zatem podstawy, aby zasadnie twierdzić, że |

|działania administracji publicznej nie odpowiadały standardom postępowania administracyjnego, tym naruszało wymogi: prawdy |

|obiektywnej (art. 7 w zw. z art. 77), sporządzania uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), zasady pogłębiana zaufania do |

|administracji publiczne (art. 8 k.p.a), zasady praworządności działania administracji publicznej (art. 6) w sposób mający znaczenie |

|dla wyniku sprawy. |

|Na obecnym etapie sprawy, Sąd nie może zarazem jednoznacznie ocenić, bez wcześniejszych działań właściwych organów, bo sam by zaczął |

|wtedy administrować, zamiast dokonywać kontroli działalności administracji publicznej, czy z innych względów/przesłanek wniesienie w|

|sprawie sprzeciwu nie było uzasadnione. Dla jednoznacznego stwierdzenia, że w sprawie nie jest zasadne wniesienie sprzeciwu, nie są |

|bowiem wystarczające ustalenia poczynione przez organy. Nie zostały bowiem zbadane inne materialne przesłanki skutecznego wniesienia |

|zgłoszenia i sprzeciwu w celu ustalenia, w tym czy zgłaszany budynek odpowiada temu, o którym jest mowa w normie upewniającej do |

|zgłoszenia. Koncentrując się bowiem na kwestii decyzji o warunkach zabudowy jako wymogu skutecznego zgłoszenia, jak wynika ze |

|stanowiska Sądu niezasadnie w świetle prawa, a to z uwagi na błędną wykładnię prawa - organ nie przeprowadził z kolei dostatecznej |

|analizy odnoszącej się m.in. do istoty i rodzaju zgłoszonego obiektu, pod kątem, czy spełnia on hipotezę normy uprawniającej do |

|zgłoszenia. |

|W zgłoszeniu zamierzona inwestycja została określona jako budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m2. |

|Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1a i pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: obiektów gospodarczych związanych z |

|produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, w tym parterowych budynków |

|gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, a także budowa wolno stojących |

|parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy |

|do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Organy nie |

|wyjaśniły, czy w ogóle i dlaczego zgłoszony obiekt mieści się w jednej z w/w kategorii obiektów zwolnionych od uzyskania pozwolenia na|

|budowę. Dokładne ustalenia w tej mierze są zaś konieczne, skoro zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wniesienie sprzeciwu |

|jest konieczne w sytuacji, kiedy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia |

|na budowę. Miarodajnej oceny w tej mierze może dokonać organ odwoławczy bez naruszenia zasady dwuinstancyjności. Trzeba przy tym dodać,|

|że ewentualne wskazanie innej podstawy prawnej słusznego, opartego na prawie sprzeciwu, mieści się w kompetencjach organu |

|rozpoznającego sprawę na nowo w ramach postępowania odwoławczego. |

|W konsekwencji Sąd stwierdza, że zgłoszony sprzeciw został oparty, na błędnej podstawie prawnej, a dla stwierdzenia jego zgodności z|

|innym przepisem niezbędne jest poczynienie przez organ właściwych ustaleń i ocen. |

|Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o |

|postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylono zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy. |