Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 480/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargi
Odrzucono skargi
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2018 r. sprawy ze skarg C. K.; M. A. [...]; T. G., M. S., R. O., J. Ż., R. Z., A. J., M. T., W. W., M. Z., A. I., W. Ś., M. Z., A. I., K. K., K. K., Ł. S., [...] na uchwałę nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] grudnia 2017 r. zmieniającą uchwałę nr [...] w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy [...] I. oddala skargi C. K. i M. A. [...] II. odrzuca skargi T. S. oraz T. G., M. S., R. O., J. Ż., R. Z., A. J., M. T., W. W., M. Z., A. I., W. Ś., M. Z., A. I., K. K., K. K., Ł. S., [...], J. T. i R. D.; III. zwraca T. S. kwotę [...]zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu; IV. zwraca skarżącym T. G., M. S., R. O., J. Ż., R. Z., A. J., M. T., W. W., M. Z., A. I., W. Ś., M. Z., A. I., K. K., K. K., Ł. S., [...], J. T. i R. D. kwotę [...]zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr [...]

UZASADNIENIE

Skarżący : Firma A " Sp. z o.o. w K., M. A. [...] T. G., M. S., R. O., J. Ż., R. Z., A. J., M. T., W. W., M. Z., A. I., W. Ś., M. Z., A. I., K. K., K. K., Ł. S., P. K., J. T., R. D. i T. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta K. z dnia 6 grudnia 2017 r. zmieniającą uchwałę nr [...] z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2017 r. poz. 8844).

Skarżące Firma A " Sp. z o.o. w K. (do sygn. II SA/Kr [...]) i M. A. G. ( pierwotnie do sygn. akt II SA/Kr [...]) domagali się stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej części to jest jej § 1 pkt 4 nadającemu nowe brzmienie § 6 pkt 11 , § 6 pkt 12 i § 6 pkt 13 uchwały nr [...] z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego, które stanowią:

"§ 6. Na terenie Parku ustala się zakazy i ograniczenia dotyczące prowadzenia pozostałej działalności handlowej i usługowej:

11) zakaz rozdawania ulotek z informacjami o charakterze sprzecznym z moralnością publiczną;

12) zakaz prowadzenia działalności usługowej o charakterze sprzecznym z moralnością publiczną w lokalu, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność gastronomiczną, kulturalną i rozrywkową;

13) zakaz powiadamiania o towarach, usługach lub imprezach polegającego na nagabywaniu osób przebywających na obszarze Parku."

Skarżący zarzucili, że wskazane przepisy zaskarżonej uchwały naruszają art. 16 i 17 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r. póz. 2187 ze zm.) w zw. z art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie zakazów ograniczających swobodę działalności gospodarczej wbrew zasadzie proporcjonalności środków do zamierzonego rezultatu oraz w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez wydanie aktu normatywnego bezprawnie różnicującego przedsiębiorców, a to w odniesieniu do szkół tańca na rurze oraz lokali, w których można oglądać pokazy tancerek uprawiających taniec na rurze, podczas gdy oba lokale znajdują się na terenie [...].

Zdaniem skarżących kwestionowane przepisy naruszają również art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego, poprzez naruszenie prawa własności skarżących w zakresie, w jakim ograniczono im swobodę dysponowania nieruchomościami, w sposób, jaki narusza istotę prawa własności.

Skarżący twierdzą, że Gmina nie może samodzielnie gospodarując przestrzenią, czynić tego dowolnie, nie biorąc pod uwagę konstytucyjnie chronionego prawa własności. Zaskarżona regulacja nie jest odpowiednio dookreślona, bowiem każda jednostka ma odrębne poczucie moralności i z tego względu trudno oczekiwać by sposób egzekwowania zakazu był jednolity. Skoro nie ma definicji moralności publicznej to nie można określić granic tego pojęcia, a więc jest ono nieskończone. Zdaniem skarżących szkoła tańca na rurze i lokal, który umożliwia tancerkom występy nie powinny być różnicowane. Obie działalności są zgodne z prawem Rzeczypospolitej i obie znajdują się na terenie [...]

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając posiadanie legitymacji skargowej skarżąca Firma A " Sp. z o.o. w K. wskazała, iż jest właścicielem lokalu użytkowego przy [...] stanowiącego nieruchomość objętą księgą wieczystą [...], w którym to lokalu prowadzona jest działalność gospodarcza rozrywkowa typu [...] wraz z działalnością z wyszynkiem wszelkich alkoholi bez ograniczeń procentowych oraz bez ograniczeń godzinowych, podczas spożywania, których można oglądać występy artystyczne tancerek.

Uzasadniając posiadanie legitymacji skargowej skarżąca [...] wskazała ,że jest właścicielką nieruchomości zabudowanej budynkiem wielokondygnacyjnym, położonej przy ul[...] nr [...] w K., dla której Sąd Rejonowy w K. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] [...] [...]. Skarżąca wynajmuje lokale w budynku, w lokalu znajdującym się w piwnicy prowadzona jest działalność gospodarcza, rozrywkowa typu [...] wraz z występami artystycznymi tancerek.

Skarżący T. G., M. S., R. O., J. Ż., R. Z., A. J., M. T., W. W., M. Z., A. I., W. Ś., M. Z., A. I., K. K., K. K., Ł. S., P. K., J. T., R. D. (pierwotnie do sygn. akt II SA/Kr [...]) zaskarżyli uchwałę w zakresie § 1 ust. 5, mocą którego w uchwale z dnia 3 listopada 2010 r. po § 6 dodano § 6a.

Skarżący zarzucili, iż przepisy uchwały naruszają art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r. poz. 12187 ze zm.) w zakresie w jakim uchwała wprowadza ograniczenia działalności gospodarczej polegającej na transporcie osób pojazdami wolnobieżnymi elektrycznymi wyłącznie do 70 sztuk , wyłonionych w konkursie zorganizowanym przez Prezydenta Miasta K..

Ponadto zarzucili, że uchwała narusza art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. póz. 1260 ze zm.) poprzez wprowadzenie obowiązku dokonywania przeglądu technicznego pojazdów wolnobieżnych, gdy tymczasem ustawa nie wprowadza takiego obowiązku w przypadku pojazdów wolnobieżnych. Wskazane w załączniku nr [...] do uchwały wymagania nie mają zdaniem skarżących żadnej podstawy prawnej. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały.

Na uzasadnienie posiadania legitymacji skargowej wyjaśnili, iż zaskarżona uchwała w sposób dowolny i sprzeczny z powszechnie obowiązującymi przepisami ogranicza działalność gospodarczą prowadzoną z wykorzystaniem pojazdów wolnobieżnych: - nakładając na przedsiębiorców obowiązki , które nie są przewidziane przez ustawę prawo o ruchu drogowym tj. przeprowadzenie badania technicznego pojazdów, - zawężając wykonywanie transportu osób tylko do siedemdziesięciu pojazdów z przeprowadzonymi badaniami technicznymi. Skarżący w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej prowadzą transport z wykorzystaniem pojazdów wolnobieżnych (tzw. "meleksów").

Skarżący T. S. (pierwotnie do sygn. akt II SA/Kr [...] ) we wniesionej skardze kwestionuje zgodność z prawem § 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały, na mocy którego nowe brzmienie otrzymały § 6 pkt 12 i 13 uchwały nr [...] z dnia 3 listopada 2010 r.

Skarżący zarzucił, iż przepisy uchwały naruszają:

1) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r. poz. 2187 ze zm.) poprzez ustanowienie na terenie [...] zakazów, o których mowa w § 6 pkt 12 i 13 uchwały, które to zakazy zostały sformułowane w sposób nieostry;

2) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 7 i 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez zawarcie w zaskarżonej uchwale ograniczeń prawa własności w postaci zakazu prowadzenia działalności usługowej o charakterze sprzecznym z moralnością publiczną w lokalu, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność gastronomiczną, kulturalną lub rozrywkową, który to zakaz w żaden sposób nie jest związany z celem ustanowienia parku kulturowego — ochroną krajobrazu kulturowego, a jego konsekwencją jest ograniczenie właściciela do dysponowaniu swoją nieruchomością;

3) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 7 w zw. z art. 20 i art. 31 Konstytucji RP poprzez zawarcie w uchwale ograniczeń wolności działalności gospodarczej w postaci zakazu prowadzenia działalności usługowej o charakterze sprzecznym z moralnością publiczną w lokalu, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność gastronomiczną, kulturalną lub rozrywkową, który to zakaz w żaden sposób nie jest związany z celem ustanowienia parku kulturowego — ochroną krajobrazu kulturowego, w efekcie stanowiąc niedopuszczalne ograniczenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej;

4) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 7 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez zawarcie w uchwale zakazu prowadzenia działalności usługowej o charakterze sprzecznym z moralnością publiczną w lokalu, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność gastronomiczną, kulturalną lub rozrywkową, który to zakaz w żaden sposób nie jest związany z celem ustanowienia parku kulturowego — ochroną krajobrazu kulturowego, a dotyczy wąskiej grupy osób, w efekcie stanowiąc złamanie zasady równości obywateli wobec prawa.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący, wniósł o uchylenie § 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały w zakresie zmieniającym § 6 pkt 12 i 13 uchwały [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając posiadanie legitymacji skargowej wskazał, iż jest najemcą lokalu użytkowego znajdującego się na obszarze [...] w budynku usytuowanym przy ul. [...] w K.. W efekcie, jako adresat norm ograniczających jego prawa (w kontekście art. 16 ust 1 i art. 112 ustawy o ochronie zabytków) posiada legitymację do zaskarżenia uchwały. Rygorystyczna interpretacja interesu prawnego do zaskarżenia uchwały o ustanowieniu parku kulturowego doprowadziłaby do sytuacji, w której w istocie jakakolwiek jej kontrola byłaby niemożliwa, czego nie da się pogodzić z zasadą demokratycznego państwa prawa.

W odpowiedzi na skargi Rada Miasta K. wniosła w pierwszej kolejności o odrzucenie skarg T. G., M. S., R. O., J. Ż., R. Z., A. J., M. T., W. W., M. Z., A. I., W. Ś., M. Z., A. I., K. K., K. K., Ł. S., P. K., J. T., R. D. i T. S. z uwagi na brak legitymacji skargowej po stronie tych osób, jako nie będących właścicielami nieruchomości na obszarze parku kulturowego. Brak interesu prawnego w zaskarżeniu postanowień uchwały. Nie dowiedziono by uchwała naruszała prawo i jednoczenie negatywnie wpływała na sferę prawno- materialną skarżących.

W dalszej kolejności wniesiono o oddalenie tych skarg a także o oddalenie skarg Firma A Sp. z o.o. w K. i M. A. G.. Rada Miasta K. wskazała, że zakazy i ograniczenia wprowadzone kwestionowaną uchwałą zostały podyktowane ważnym interesem publicznym i służą ochronie krajobrazu kulturowego jako postrzeganej przez ludzi przestrzeni, zawierającej elementy przyrodnicze i wytwory cywilizacji, historycznie ukształtowanej w wyniku działania czynników naturalnych i działalności człowieka (art. 3 pkt 14 ustawy). Utworzenie [...], jako jednej z form ochrony zabytków (art. 7 pkt 3 powołanej ustawy), stanowi wypełnienie delegacji ustawowej i ma właśnie służyć ochronie krajobrazu kulturowego i historycznego charakteru przestrzeni publicznej na tym obszarze. Podkreślono, że centrum K. stanowi dziedzictwo kultury nie tylko polskiej, czy europejskiej, ale światowej, choćby z uwagi na wpisanie w 1978 r. [...] wraz z [...] K. i S. na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Naturalnego UNESCO. Ponadto [...] wraz z [...], [...], N. Ś. i [...] zostało uznane za pomnik historii zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej [...] z dnia 8 września 1994 r. (M.P. Nr 50, póz. 418). Dlatego też, mając na uwadze unikalne walory krajobrazu kulturowego i historycznego charakteru przestrzeni publicznej [...], Rada Miasta K. objęła obszar [...] i [...] wraz ze [...] i jego otoczeniem szczególną formą ochrony, przewidzianą w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jaką jest park kulturowy. Zaskarżona uchwała jest aktem normatywnym powszechnie obowiązującym na terenie Gminy, skierowanym do wszystkich mieszkańców Gminy Miejskiej K. oraz innych podmiotów.

Rada Miasta K., podejmując uchwałę nr [...] z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego [...], kierowała się potrzebą zapewnienia ochrony materialnego i krajobrazowego dziedzictwa kulturowego na obszarze Parku poprzez m.in. przeciwdziałanie nadmiernej działalności handlowej i usługowej ingerującej lub zakłócającej możliwość ekspozycji przestrzeni publicznej lub sprzecznej z tradycją kulturową Parku i związaną z nią estetyką (§ 3 uchwały). Wprowadzenie na obszarze [...] norm zakazujących rozdawania ulotek, prowadzenia działalności usługowej o charakterze sprzecznym z moralnością publiczną oraz powiadamiania o towarach, usługach lub imprezach polegającego na nagabywaniu (a więc działalności handlowej i usługowej określonej kategorii) mieści się w granicach przedmiotowych wyznaczonych w upoważnieniu ustawowym wynikającym z art. 17 ust. 1 ustawy.

Następnie powołano się na argumenty prawne powołane w uzasadnieniu wyroku WSA we Wrocławiu, z dnia 20 grudnia 2017 r. IV SA/Wr [...] i stwierdzono, że Rada Miasta K. kierowała się potrzebą przeciwdziałania negatywnym skutkom dla wizerunku przestrzeni [...] w postaci np. nachalnego zapraszania do lokali, w których prowadzona jest działalność o charakterze sprzecznym z moralnością publiczną. Zakazy określone w § 6 pkt 11-13 uchwały są zatem inspirowane ochroną postrzeganej przestrzeni staromiejskiej i co istotne — pozostają z nią w normatywnym związku. Nie można, więc w tym przypadku stwierdzić, że wprowadzone zakazy mają charakter nieadekwatny do celów, jakim ma służyć instytucja parku [...]. Nie zostały też naruszone zasady proporcjonalności , równości wobec prawa, wykonywania prawa własności i wolności działalności gospodarczej.

Zwrócono uwagę , ż uchwała nie zakazuje prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości skarżących, a jedynie wskazuje na rodzaj działalności niepożądanej, ze względu na cel utworzenia parku [...] i dobro chronione za jego pomocą oraz wprowadza w tym zakresie dozwoloną ustawowo reglamentację , celem ochrony wizerunku Miasta. Działalność usługowa sprzeczna z moralnością publiczną mimo że prowadzona jest wewnątrz budynków to jednak ma wpływ na krajobraz kulturowy i przestrzeń publiczną podlegającą ochronie.

Jednocześnie wskazano, że nieostrość i niedookreśloność tekstów prawnych jest powszechnie obecna w aktach normatywnych wielu dziedzin prawa. Jej rolą jest zmniejszenie kazuistyki normowania i zapewnienie odpowiedniego stopnia elastyczności, koniecznego z punktu widzenia zmieniających się warunków społecznego otoczenia prawa. Nieostrość i niedookreśloność pojęć "moralność publiczna" i "nagabywanie" pozwala dostosować decyzję organu stanowiącego prawo do indywidualnych cech konkretnej sytuacji.

Problematyka zwrotów niedookreślonych i nieostrych była przedmiotem wielokrotnych rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w swoim orzecznictwie podkreśla konieczność, a zarazem powszechność ich istnienia i posługiwania się nimi w tekstach aktów normatywnych. Stopień określoności konkretnych regulacji podlegać musi każdorazowej relatywizacji w odniesieniu do okoliczności faktycznych i prawnych, jakie towarzyszą podejmowanej regulacji. Relatywizacja ta stanowi naturalną konsekwencję nieostrości języka, w którym redagowane są teksty prawne oraz różnorodności materii podlegającej normowaniu (tak wyrok TK z 29 III 2010 r., K [...]). Jednoznacznie stwierdzono , że kwestionowana uchwała nie zawiera żadnych uregulowań dotyczących tańca na rurze a tym bardziej nie formułuje zakazu tego tańca.

Na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2018 r, działając na zasadzie art. 111 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zarządzono o połączeniu spraw II SA/Kr [...], II SA/Kr [...], II SA/Kr [...] toczących się oddzielnie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą II SA/Kr [...].

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do legitymacji skarżących do wywiedzenia skarg. Skargi zostały wniesione na podstawie art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r, nr 142, poz. 1591 z póżn. zm.) Stosownie do tego przepisu - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest, zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego).

Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK [...]) .

Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i realny ( wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK [...]), wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony aktem prawa miejscowego. Istotne by był wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK [...]).

Skargi wniesione przez T. G., M. S., R. O., J. Ż., R. Z., A. J., M. T., W. W., M. Z., A. I., W. Ś., M. Z., A. I., K. K., K. K., Ł. S., P. K., J. T., R. D. i T. S. podlegają obrzuceniu na zasadzie art. art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a , bowiem skarżący nie wykazali, by nastąpiło poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały naruszenie w chwili zaskarżenia ich interesu prawnego lub uprawnienia. Nie mogli, zatem skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego z powodu braku legitymacji skargowej określonej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z tych względów orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a , jak w punktach III i IV wyroku.

Wprowadzenie w uchwale rady gminy w przedmiocie utworzenia parku kulturowego określonych zakazów i ograniczeń w prowadzeniu działalności usługowej może wyłącznie pośrednio wpływać na sposób prowadzenia działalności gospodarczej. Na naruszenie interesu prawnego uchwałą w przedmiocie utworzenia parku kulturowego mogą powoływać się osoby, którym do nieruchomości objętej uchwałą przysługują prawa rzeczowe, czyli prawa należące do kategorii praw bezwzględnych, które wywierają skutek względem wszystkich innych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., II OSK [...], LEX nr 459347, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 lutego 2008 r., II SA/Bd [...], LEX nr 511472). Wniosek ten znajduje dodatkowe uzasadnienie w wykładni systemowej, bowiem stosownie do art. 131 ust. 1 Prawa ochrony środowiska (do którego odsyła art. 17 ust. 2 u.o.z.) w razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 130 ust. 1, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta ustala, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania. Z przepisu art. 129 ust 1 – 3 ustawy wynika z kolei, że wymienione w nim roszczenia (wykupu nieruchomości lub jej części , odszkodowania za poniesiona szkodę) przysługują właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu, a także innej osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości. Oznacza to, że "poszkodowanym" w rozumieniu art. 130 ust.1 ustawy p.o.ś. jest wyłącznie osoba, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości. Odpowiednie zastosowanie tego przepisu prowadzi do wniosku, że w razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskutek ustanowienia zakazów i ograniczeń, w tym prowadzenia działalności handlowej (usługowej), na terenie parku kulturowego, roszczenia o odszkodowanie przysługują wyłącznie osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości (wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2012 r., II SA/Kr [...], i postanowienie WSA w Krakowie z dnia 23 marca 2018 r , II SA/Kr [...], CBOSA).

Skarżący nie powołali się na żadne prawa rzeczowe do nieruchomości położonych na terenie objętym uchwałą o utworzeniu parku [...] pod nazwą [...] ( i uchwałą o zmianie tej uchwały), wobec czego ich interes prawny lub uprawnienie nie zostały naruszone. Nie świadczy bowiem o tym w wystarczającym stopniu ograniczenie działalności usługowej polegającej na przewozie osób przy wykorzystaniu pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym , bowiem obecność tych pojazdów na terenie chronionym za pomocą utworzonego parku godzi w cele tej ochrony i dlatego została odpowiednio uregulowana przez przepisy uchwały.

Skarżący w celu wykazania interesu prawnego i uprawnienia do zaskarżenia uchwały powołują się na art. 22 Konstytucji RP i przepisy o wolności prowadzenia działalności gospodarczej, a także na art. 81 ust 1 ustawy prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r , poz. 1260 ) art. 16 ust 1 i art. 17 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami zarzucając bezzasadne wprowadzenie obowiązku dokonywania przeglądu technicznego pojazdów wolnobieżnych, innych wymogów dotyczących tych pojazdów oraz że nałożone zakazy związane z niedopuszczalnością działalności sprzecznej z "moralnością publiczna " i "nagabywaniem " nie są związane z celem ustanowienia parku [...] i stanowią niedopuszczalna ingerencję w prawo własności. W związku z tym stwierdzić należy, że konstytucyjna zasada wolności gospodarczej ani żadna inna norma-zasada nie może być źródłem interesu prawnego. Norma mająca charakter zasady prawnej nie stanowi normy prawa materialnego kształtującej w sposób bezpośredni sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Wywodzona z takiej normy- zasady kategoria interesu nie odpowiadałaby cechom interesu prawnego. Interes oparty na zasadzie wolności gospodarczej dawałby każdej osobie potencjalnie zainteresowanej w przyszłości skorzystaniem z tej wolności prawo do kwestionowania regulacji uchwał kształtujących sposób korzystania z nieruchomości na obszarze całego kraju, a zatem byłby to jedynie interes potencjalny i pośredni. Taki interes, nieoparty bezpośrednio na normie materialnoprawnej kształtującej prawo własności bądź inne prawo, z którego wynika rzeczowy tytuł prawny do nieruchomości – nie ma charakteru interesu prawnego, a należy go rozpatrywać jedynie w kategorii interesu faktycznego i ekonomicznego. Wobec wprowadzenie w uchwale rady gminy w przedmiocie utworzenia parku [...] określonych zakazów i ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej lub handlowej może jedynie pośrednio wpływać na sposób prowadzenia działalności gospodarczej. Regulacje zaskarżonej uchwały dotyczą, w sposób bezpośredni sposobu korzystania z nieruchomości, tj. sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Również art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie gospodarczej w zw. z art. 22, 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP, nie przyznaje interesu prawnego, którego naruszenie uzasadniałoby kwestionowanie zaskarżonej uchwały, skoro stanowi o związaniu warunkami określonymi przepisami prawa, w tym ustawą o ochronie zabytków. Zaskarżona uchwała wprowadza ograniczenia jedynie, co do miejsca i sposobu korzystania z przestrzeni publicznej, a nie co do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 października 2013 r., III SA/Kr [...], CBOSA, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2016 r., II SA/Kr [...], CBOSA.).

Dodatkowo powołując się na utrwalone argumenty z orzecznictwa sądowoadministracyjnego stwierdzić należy, że skarga T. S. jako pochodząca od najemcy lokalu użytkowego nie dotyczy sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Regulacje zaskarżonej uchwały dotyczące w sposób bezpośredni sposobu korzystania z nieruchomości mogą jedynie tylko pośrednio wpływać na sposób prowadzenia działalności gospodarczej przez najemcę, który ma wyłącznie interes faktyczny i ekonomiczny w zaskarżeniu uchwały. Uchwała o zmianie uchwały o utworzeniu parku kulturowego kształtuje sposób korzystania z nieruchomości, czyli sposób wykonywania prawa własności, gdyż korzystanie z rzeczy jest jednym z atrybutów prawa własności. Sytuacja prawna najemcy może być kształtowana w sposób pośredni zaskarżoną uchwałą, tj. jako rezultat ukształtowania prawa własności nieruchomości wynajmowanej. W konsekwencji nie może być w tym przypadku mowy o bezpośredniości interesu prawnego osoby mającej jedynie tytuł obligacyjny do nieruchomości, do której tytuł prawnorzeczowy ma inny podmiot. Najem jest prawem o charakterze obligacyjnym, należącym do kategorii praw względnych, tzn. skutecznych tylko względem stron danego stosunku prawnego. Prawo najmu lokalu (w tym w szczególności prawo do używania lokalu) jest prawem obligacyjnym oraz względnym, tj. skutecznym inter partes, tylko wobec drugiej strony stosunku prawnego – wynajmującego.

( analogiczne stanowisko zajął WSA w Krakowie w wyrokach z dnia 9 sierpnia 2012 r , II SA/Kr [...] i z dnia 24 października 2013 r , III SA/Kr [...] oraz NSA w Warszawie w wyroku z dnia 27 października 2015 r II OSK [...] )

Z samego Art. 112 ustawy o ochronie zabytków skarżący w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie mógł wywodzić indywidulanego i aktualnego interesu prawnego, bowiem z uzasadnienia skargi wynika, że ani wcześniej (przed wydaniem zaskarżonej uchwały) ani obecnie nie zalicza prowadzonej przez siebie działalności usługowej do sprzecznej z moralnością publiczną czy tez związanej z reklamowym nagabywaniem.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący Firma A Spółka z ograniczona odpowiedzialnością w K. i M. A. G. wykazali swoją legitymację do wniesienia skarg w trybie art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r, nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), bowiem jako właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze ustanowionego Parku [...] w K. posiadają interes prawny w zaskarżeniu uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 6 grudnia 2017 r zmieniającą uchwałę nr [...] w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą [...].

Kontrola dokonana przez sąd administracyjny następuje wyłącznie pod kątem legalności a nie celowości podjęcia uchwały lub zastosowanych konkretnych rozwiązań. Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego i stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze w niej wskazanym ( Starego Miasta K.) a wydana została na podstawie art. 16 ust 1 i 2 oraz art. 17 ust 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Zgodnie z art. Art. 16 ust 1 Rada Gminy, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków, na podstawie uchwały, może utworzyć park [...] w celu ochrony krajobrazu kulturowego oraz zachowania wyróżniających się krajobrazowo terenów z zabytkami nieruchomymi charakterystycznymi dla miejscowej tradycji budowlanej i osadniczej. Stosownie do art. Art. 17 ust 1. pkt 1 Na terenie parku kulturowego lub jego części mogą być ustanowione zakazy i ograniczenia dotyczące: prowadzenia robót budowlanych oraz działalności przemysłowej, rolniczej, hodowlanej, handlowej lub usługowej. Te upoważnienia ustawowe zostały zachowane przez Radę Miasta K. w rozpatrywanej sprawie.

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że wniesione skargi są bezzasadne i podlegają oddaleniu, o czym orzeczono w punkcie I wyroku.

Oceniając zaskarżoną uchwałę Rady Miasta K. Sąd stwierdza, że została ona podjęta w sposób zgodny z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w granicach upoważnienia ustawowego, które wyznacza art. art. 16 i art. 17 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r. poz. 2187 z późn. zm)

Wymagania procedury w stopniu niezbędnym do podjęcia przez Radę Miasta K. zaskarżonej uchwały zmieniającej zostały zachowane, co nie było w żaden sposób kwestionowane przez skarżących. Projekt uchwały zmieniającej wraz z poprawkami został poddany pod głosowanie na sesji Rady Miasta K.. Uchwała z dnia 6 grudnia 2017 r została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 14 grudnia 2017 r pod poz. 8844.

Zakazy i ograniczenia wprowadzone kwestionowaną uchwałą zostały podyktowane ważnym interesem publicznym i służą ochronie krajobrazu kulturowego, jako postrzeganej przez ludzi przestrzeni, zawierającej elementy przyrodnicze i wytwory cywilizacji, historycznie ukształtowanej w wyniku działania czynników naturalnych i działalności człowieka (art. 3 pkt 14 ustawy o ochronie zabytków). Utworzenie Parku [...], jako jednej z form ochrony zabytków (art. 7 pkt 3 powołanej ustawy), stanowi wypełnienie delegacji ustawowej i ma służyć ochronie krajobrazu kulturowego i historycznego charakteru przestrzeni publicznej na obszarze Starego Miasta K..

Utworzenie parku kulturowego dało możliwość realizacji następujących celów: zapewnienia właściwej ekspozycji niepowtarzalnej przestrzeni publicznej centrum miasta, ograniczenia nadmiernej komercjalizacji historycznego centrum miasta poprzez przeciwdziałanie nadmiernej rozbudowie działalności handlowej i usługowej, która nadmiernie ingeruje w formę architektoniczną bądź zakłóca ich właściwą ekspozycję, ochrony sylwety Starego Miasta oraz osi i punktów widokowych umożliwiających wgląd na charakterystyczne elementy zabytkowe układu urbanistycznego, ochrony urbanistyki Starego Miasta , oraz wyeksponowania bogactwa dzieł architektury które są niezbędne dla kształtowania tożsamości lokalnej i utrwalenia unikatowości dziedzictwa kulturalnego a także wzmocnienia poczucia przynależności w związku z miejscem.

Szczegółowe zarzuty wniesionych skarg nie były trafne a argumenty zaprezentowane w odpowiedzi na skargi przez Radę Miasta K. są przekonujące i trafne.

Zasada proporcjonalności w realizowaniu podstawowych funkcji państwa została zaskarżoną uchwałą zachowana (zarzuty wszystkich skarg).

Stosownie do art. 5 Konstytucji RP - [...] strzeże niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium, zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, strzeże dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. Wyrażona w tym artykule zasada zrównoważonego rozwoju ma wprowadzić proporcjonalność w realizowaniu podstawowych funkcji państwa.

Konstytucja Rzeczypospolitej [...] z dnia 2 kwietnia 1997 r ( Dz. U. z 1997 r , nr 78 , poz. 483) dopuszcza wprowadzenie w drodze ustawy ograniczeń w zakresie korzystania z wolności i praw konstytucyjnych.

Jak stanowi art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.

Z art. 16 i art. 17 ustawy o ochronie zabytków wynika wprost dopuszczalność różnicowania aktem prawa miejscowego sytuacji prawnej obywateli. W szczególności, gdy potrzebne jest zapewnienie ochrony krajobrazu kulturowego oraz zachowania wyróżniających się krajobrazowo terenów z zabytkami. Celem uchwały w sprawie parku kulturowego jest ochrona wartości kulturowych określonej historycznie ukształtowanej przestrzeni, jako całości.

Te ważne wartości chronione dopuszczają wprowadzenie ograniczeń w zakresie korzystania z wolności i praw, celem realizacji dobra wspólnego jakim jest ochrona konkretnego krajobrazu kulturowego zaliczanego do dziedzictwa narodowego. Od dyskrecjonalnej oceny prawodawcy lokalnego zależy jakie kategorie usług , handlu czy produkcji uzna za kolidujące z wymaganiami ochrony konkretnego krajobrazu kulturowego.

Trzeba mieć na względzie, że przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem Uchwały Rady Miasta K. należało rozważyć istniejącą kolizję interesów: z jednej strony interesu właściciela (również ekonomicznego) – wynajmującego komercyjnie lokale w swojej nieruchomości, zezwalającego na prowadzenie w wynajmowanym lokalu działalności usługowej określonego rodzaju a z drugiej strony interesu całej społeczności w wymiarze lokalnym - Miasta K. i ogólnopolskim a także przyjezdnych odwiedzających K. ze względu na jego kulturowe i wyjątkowe walory.

Przy podejmowaniu samej uchwały, ale także przy dokonywaniu jej kontroli sądowoadministracyjnej z jednej strony należało, zatem zważyć na interes ekonomiczny właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze Parku [...] a z drugiej strony potrzebę zachowania najistotniejszych dla Miasta K. miejsc kulturowych, jako całości. Należało wziąć pod uwagę różne czynniki materialne i niematerialne składające się na historycznie ukształtowaną przestrzeń.

Konfrontacja tych dóbr chronionych prowadzi do wniosku, że względy ogólno - społeczne, do których odwołuje się zaskarżona uchwała przemawiają za realizacją celu, jaką jest ochrona krajobrazu kulturowego Centrum K. a zastosowane zakazy i ograniczenia są adekwatne w odpowiednim stopniu.

Rozważając zakaz nadmiernej ingerencji ustawodawcy w prawa i wolności obywatelskie ( zasada proporcjonalności ) Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 1995 r , Sygn. [...] wskazał że rozważanie, czy zakaz ten nie został naruszony przez ustawodawcę uwzględniać powinno specyfikę poszczególnych praw i wolności jednostki (surowsze standardy oceny przykładać należy np. do regulacji praw i wolności osobistych i politycznych niż do praw ekonomicznych czy socjalnych), bo z tego wynikają ogólne granice dopuszczalnych ograniczeń.

Rozważania te powinny następnie udzielać odpowiedzi na trzy pytania: 1) czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków: 2) czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana; 3) czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela

Kierując się wskazanym kryterium oceny stwierdzić należy, że wprowadzona regulacja jest w stanie doprowadzić do zamierzonych skutków a efekty wprowadzonej regulacji pozostają w odpowiedniej proporcji do ograniczeń nakładanych na obywatela.

Działalność usługowa o charakterze sprzecznym z moralnością publiczną, mimo że prowadzona jest wewnątrz budynków to bez wątpienia ma wpływ na krajobraz kulturowy miejsca i jego wizerunek. Działalność sprzeczna z moralnością publiczną jeżeli skierowana jest do szerszych grup ludzkich to zawsze manifestuje się w przestrzeni publicznej, staje się jej częścią, współtworzy jej klimat i wpływa na postrzeganie miejsca. To samo dotyczy potrzeby przeciwdziałania negatywnym skutkom dla wizerunku przestrzeni staromiejskiej w postaci nachalnego zapraszania do lokali, w których prowadzona jest działalność o charakterze sprzecznym z moralnością publiczną.

Stosownie do art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP - wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Konstytucyjna zasada równego traktowania wszystkich w określonych sytuacjach na terenie Gminy K. została zachowana, bowiem zaskarżona uchwała obowiązuje wszystkich ( mieszkańców miasta i podmioty prowadzące aktywność na terenie Parku, to jest działalność usługową, handlową, gastronomiczną , kulturalna i rozrywkową ). Podmioty podobne ( określonej kategorii) poddane są podobnym sytuacjom prawnym. Dzięki objęciu ograniczeniami całego obszaru Parku nie ma wyłączeń, które byłyby sprzeczne z zasada równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Nie ma różnicowania sytuacji prawnej obywateli poprzez stosowanie wyłączeń. Zakazy sformułowane w § 6 pkt 11) zakaz rozdawania ulotek z informacjami o charakterze sprzecznym z moralnością publiczną; 12) zakaz prowadzenia działalności usługowej o charakterze sprzecznym z moralnością publiczną w lokalu, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność gastronomiczną, kulturalną lub rozrywkową; 13) zakaz powiadamiania o towarach, usługach lub imprezach polegającego na nagabywaniu osób przebywających na obszarze Parku mają charakter generalno abstrakcyjny, dotyczą kategorii usług w takiej postaci jak w praktyce występuje. Kluby nocne łączą bowiem bardziej rozbudowaną ofertę usług takich jak gastronomia, rozrywka oraz takie, które mogą naruszać moralność publiczną.

Wbrew zarzutom skarg, nie została naruszona konstytucyjna zasada ochrony własności wyrażona w art. 64 ust 2 i 3 Konstytucji RP , który stanowi że własność , inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równiej dla wszystkich ochronie prawnej ( ust 2 ) własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności ( ). Prawo własności nie ma, bowiem charakteru bezwzględnego a stosownie do art. 140 kodeksu cywilnego wykonywanie prawa własności odbywa się " w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". Właściciele nieruchomości mogą w pełni korzystać z nieruchomości stosując się do wymogów uchwały, która chroni cele społeczne, jakim jest ochrona krajobrazu kulturowego.

Zakres związania uchwałą nie godzi w wykonywanie prawa własności, czyli bezpośrednio nie kształtuje praw i obowiązków skarżących. Uchwała bezpośrednio nie określa ani nie ogranicza prawa własności, co najwyżej oddziałuje na jego wykonywanie. Większość ograniczeń prawa własności którego treść i wykonywanie określa art. 140 kc ma charakter publicznoprawny ( administracyjny ) a treść własności kształtują ograniczenia ustawowe i zasady współżycia społecznego natomiast sposób korzystania wyznacza społeczno – gospodarcze jego przeznaczenie. Są to konkretne dyrektywy interpretacyjne, które należy wziąć pod uwagę przy stosowaniu i wykładni przepisów dotyczących własności. Przy wykonywaniu prawa własności właściciel powinien liczyć się z interesem innych osób, nie ma bowiem absolutnej swobody postępowania ze swoją własnością , dlatego szczególnie istotne jest wyważenie interesu właściciela i innych osób w możliwie sprawiedliwy sposób. Ograniczenia swobody właściciela wymaga interes ogólny realizowany i chroniony podjęta uchwałą o zmianie uchwały w sprawie utworzenia parku kulturowego.

Zaskarżona uchwała została starannie i przejrzyście zredagowana (uwzględnia zasadę przyzwoitej legislacji i zaufania obywatela do państwa). Nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych przy zastosowaniu wykładni literalnej. Odwołuje się do uchwały zmienianej, gdzie jasno określono adresata uchwały. Zastosowane określenia "moralność publiczna" i "nagabywanie" stanowią pojęcia niejednoznaczne i mają charakter klauzul generalnych służących ochronie wartości publicznych. Pojęcie "moralności publicznej " występuje w systemie prawnym polskim i prawie europejskim (Konstytucja RP, prawo własności przemysłowej , ustawa o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej , ustawa o postępowaniu w sprawach nieletnich ). Klauzule generalne mogą być wprowadzane do porządku prawnego i służą jego elastyczności. Umożliwiają odczytanie normy prawnej w konkretnym kontekście i stanie faktycznym, w zgodzie z funkcjonującą w społeczeństwie aksjologią i obyczajowością. Ich brak prowadziłby do nadmiernej kazuistyki i wadliwego stosowania norm prawnych. Te klauzule generalne obiektywnie rozumiane, wypełniane treścią i stosowane być muszą w zgodzie z konsensusem społecznym. Zarówno zwrot "nagabywanie " jak i "moralność publiczna" mają swoje potoczne znaczenia, są wyczuwane i możliwe do zrozumienia dla osoby nie mającej wiedzy fachowej. Najczęstsze synonimy słowa nagabywać to : "dawać się komuś we znaki , dokuczać , dręczyć ,molestować, narzucać się , męczyć , nie dawać spokoju, nastręczać się , prowokować, wywierać presję ". Klauzula generalna " moralności publicznej " odwołująca się do kompromisowych wartości chronionych - funkcjonuje w polskim i międzynarodowym porządku prawnym (Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i orzecznictwie ETPC). Do organów wykonawczych a w razie sporów do sądów należy ich interpelacja, należyte wyjaśnienie i zastosowanie.

Zgodnie z art. 6 ust 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U. z 2004 r , nr 173 poz. 1808 ze zm.) - podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa.

W kwestii naruszenia swobody działalności gospodarczej, stwierdzić należy że przedsiębiorcy prowadzący w lokalach działalność usługową w zakresie gastronomii, kultury , rozrywki a także ci którzy w swej działalności gospodarczej używają meleksów są traktowani tak samo. Identycznie, bowiem dotyka ich ewentualne zmniejszenie kręgu potencjalnych klientów czy też sprostać muszą dodatkowym wymogom w ramach prowadzonej działalność gospodarczej na obszarze Parku. Wolność gospodarczą mogą jednak realizować wszędzie. Natomiast podmiot, który zamierza podjąć działalność gospodarczą na obszarze parku musi spełnić między innymi wymagania uchwały. Jednocześnie wskazać należy, że sama działalność gospodarcza i jej powodzenie polega na elastyczności przedsięwzięć i umiejętności dostosowania się do zmieniających się wymogów rynku i obowiązujących przepisów. Uchwała nie narusza Konstytucji RP, nie ogranicza swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Przedsiębiorcy, w sposób niegraniczony mogą prowadzić i prowadzą działalność gospodarczą również poza granicami parku kulturowego.

Warunki miejscowe wymagają regulacji indywidualnych ze względu na cel - jakim w Gminie K. jest ochrona Starego Miasta, jako Parku [...]. W zaskarżonej uchwale przesłanka celu wprowadzenia nakazów lub ograniczeń została należycie wyważona w zgodzie z zasadami Konstytucji RP. Nie ma żadnych wątpliwości, że teren Starego Miasta K. wymaga zachowania i szczególnej ekspozycji w interesie całej społeczności lokalnej i ponadlokalnej. Rada Miasta K. w ramach swoich kompetencji działając, jako lokalny prawodawca uwzględniła te potrzeby i uwarunkowania a następnie prawidłowo zastosowała środki zmierzające do zrealizowania celu i rozwiązania występujących problemów.

Uchwała nie zawiera żadnych uregulowań mówiących o wykonywaniu tańca na rurze i nie formułuje zakazów tego tańca. Zarzuty dotyczące nierównego traktowania szkoły tańca na rurze i klubu z tańcem na rurze są gołosłowne i nie zostały w jakikolwiek sposób uzasadnione - stanowią nadinterpretacje skarżących.

Kwestie związane z wykorzystaniem meleksów do przewozu pasażerów, które poruszają się po obszarze Starego Miasta musiały zostać poddane zakazom i ograniczeniom celem ochrony krajobrazu kulturowego K.. Ustawodawca lokalny wziął pod uwagę znaczną ilość pojazdów wolnobieżnych poruszających się w granicach Starego Miasta, jednocześnie potrzebę nawiązania do tradycji historycznego centrum, kwestie bezpieczeństwa pasażerów, wymogi stanu technicznego pojazdów. Dotychczasowy sposób funkcjonowania transportu za pomocą meleksów zmusił władze K. do opracowania przepisów dotyczących wprowadzenia identyfikatorów i szczegółowego wyglądu pojazdów, ich wyposażenia, sprawdzania stanu technicznego. Przeprowadzenie sprawdzenia technicznego nie jest zakazane przez prawo i może być dokonane według wyboru właściciela przez stacje kontroli pojazdów lub producenta a następnie poświadczone zaświadczeniem o sprawności technicznej. Uchwała nie nakłada obowiązku poddawania meleksów okresowym badaniom technicznym w rozumieniu przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym.

Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.