Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1414/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2, art. 2, art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska(spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Lubuskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Go 36/15 w sprawie ze skargi Z. S., D. S., M. S., M. S., S. W. i L. W. na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewody Lubuskiego na rzecz Z. S. i D. S. solidarnie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3. zasądza od Wojewody Lubuskiego na rzecz M. S. i M. S. solidarnie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 4. zasądza od Wojewody Lubuskiego na rzecz S. W. i L. W. solidarnie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 12 marca 2015 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. S. i innych na decyzję Wojewody Lubuskiego z [...] listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, w punkcie I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Ż. z [...] września 2014 r., w punkcie II. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, w punkcie III. zaś zasądził od Wojewody Lubuskiego na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Starosta Ż. decyzją z [...] lutego 2014 r. udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej [...], ul. [...] pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę i zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń piwnicznych na kotłownię na paliwo stałe ze składem opału, wraz z budową schodów zewnętrznych i zadaszenia wejścia do kotłowni w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w C. na działce nr [...].

Z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją wystąpili członkowie wspólnoty mieszkaniowej - L. i S. W., M. i M.S. oraz D. i Z.S.

Starosta Ż., po wznowieniu postępowania, decyzją z [...] września 2014 r., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia ww. decyzji. Starosta wskazał, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa członek wspólnoty mieszkaniowej może wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym, w sprawie, w której występuje wspólnota mieszkaniowa, reprezentowana przez właściwy organ, pod warunkiem, że wykaże własny zindywidualizowany i skonkretyzowany interes prawy. Zdaniem organu członek wspólnoty, aby wykazać, że przysługuje mu indywidualnie przymiot strony w postępowaniu musiałby wykazać obok tytułu prawnego do lokalu, iż należący do niego lokal znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanych robót budowlanych. Organ podał, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor, zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409), dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego uzgodnionego z rzeczoznawcami do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, do spraw sanitarno-higienicznych i do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, którzy zaakceptowali rozwiązania projektowe w nim zawarte bez uwag. Projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, a osoby te zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego złożyły oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ zaznaczył, że przy zachowaniu rozwiązań projektowych zawartych w projekcie budowlanym, podnoszone we wniosku o wznowienie postępowania zagrożenia wynikające z hałasu, wibracji i zanieczyszczenia powietrza nie wystąpią, a tym samym nie zakłócą swobodnego odpoczynku i snu w zadowalających warunkach użytkowników lokali wnioskodawców wznowienia postępowania. Według projektu budowlanego strop międzykondygnacyjny nad piwnicą wykonany z prefabrykowanych płyt kanałowych gr. 24 cm zostanie dodatkowo obłożony od spodu płytami z wełny mineralnej gr. 2 cm, co w znacznym stopniu ograniczy rozprzestrzenianie hałasu i poprawi barierę przeciwpożarową. Nowy komin z blachy żaroodpornej oraz dodatkowy kanał wentylacyjny wyprowadzony ponad dach budynku w połączeniu z kanałem nawiewnym zapewni prawidłową wentylację kotłowni co uniemożliwi rozprzestrzenianie się spalin i nieprzyjemnych zapachów pochodzących z kotłowni, a tym samym nie spowoduje bezpośredniego i trwałego naruszenia interesu prawnego wnioskodawców.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli L. i S. W., M. i M. S. oraz D. i Z. S., wskazując, że przebudowa piwnicy na kotłownię w stosunku do ich lokali znajdujących się nad kotłownią oddziałuje na ich prawo własności w ten sposób, że je ogranicza, powodując także zmniejszenie cenowe w ewentualnej sprzedaży, ogranicza prawo do swobodnego odpoczynku i snu w zadowalających warunkach (hałas, wibracje, zanieczyszczenia powietrza poprzez kanały technologiczne).

Wojewoda Lubuski decyzją z [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy decyzję I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z projektu budowlanego wynika jednoznacznie, iż nie występują zagrożenia hałasu, wibracji i zanieczyszczenia powietrza. Zapewni to w szczególności strop międzykondygnacyjny nad piwnicą, wykonany z prefabrykowanych płyt kanałowych gr. 24 cm, obłożony dodatkowo od spodu płytami z wełny mineralnej gr. 2 cm, jak również nowy komin stalowy z blachy żaroodpornej i dodatkowy kanał wentylacyjny wyprowadzony ponad dach budynku, który w połączeniu z kanałem nawiewnym zapewni prawidłową wentylację kotłowni, uniemożliwi rozprzestrzenianie się spalin i nieprzyjemnych zapachów pochodzących z kotłowni. Z projektu tego wynika jednoznacznie, że zwiększona zostanie wysokość pomieszczenia kotłowni z 2,15 m do wymaganej 2,50 m. Zdaniem organu odwoławczego wnioskodawcy nie wskazali przepisów prawa, które zostałyby naruszone w związku z udzieleniem przez organ pierwszej instancji pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji i które uzasadniałyby uznanie ich za stronę postępowania. Nie wykazali zatem indywidualnego interesu prawnego odrębnego od interesu wspólnoty mieszkaniowej uprawniającego ich do występowania w postępowaniu obok reprezentującego ich zarządu wspólnoty mieszkaniowej. Skarżący nie przedstawili żadnej opinii czy też innej analizy, z której wynikałoby, że planowana inwestycja wpływa negatywnie na ich nieruchomość. Nie można za taki dokument uznać załączonej do odwołania opinii biegłego sądowego z dziedziny inżynierii sanitarnej mgr inż. H. M. z grudnia 2013 r. Opinia ta dotyczy inwestycji, która istniała w 2013 r., a tymczasem inwestycja objęta badaną decyzją polega na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń piwnicznych. Ponadto jak wskazali sami skarżący zamierzenie inwestycyjne objęte ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę zostało już przynajmniej częściowo zrealizowane, zatem stan faktyczny i prawny uległ zmianie w stosunku do stanu przedstawionego we wskazanym opracowaniu biegłego. Zdaniem Wojewody statusu prawnego nie można również wywieść z podniesionej przez skarżących okoliczności potencjalnego spadku wartości nieruchomości.

W skardze na powyższą decyzję L. i S. W., M. i M. S. oraz D. i Z. S. wnieśli o uchylenie tej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uwzględnił skargę podkreślając, że - jak wynika z akt administracyjnych - skarżący we wniosku z [...] czerwca 2014 r. o wznowienie postępowania, wykazując swój własny, indywidualny interes prawny jako strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji z [...] lutego 2014 r., wskazali, że zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń piwnicznych na kotłownie wpłynie na sposób użytkowania ich lokali mieszkalnych, poprzez emisję nadmiernego hałasu i wydzielanie nieprzyjemnych zapachów. Lokale mieszkalne skarżących znajdują się nad planowaną kotłownią, zatem - zdaniem Sądu - potencjalnie może zaistnieć sytuacja powodowania nadmiernego hałasu czy wydzielania nieprzyjemnych zapachów. W ocenie Sądu, już sama ta możliwość dawała skarżącym status strony postępowania o pozwolenie na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 28 k.p.a. Pod pojęciem bowiem ograniczenia sposobu korzystania z wyodrębnionych lokali mieszkalnych należy rozumieć również utrudnienia w możliwości ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Skarżący powinni zatem mieć możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z planowaną inwestycją zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Samo zachowanie warunków technicznych np. w zakresie hałasu czy wibracji, nie oznacza jeszcze, że właściciele wyodrębnionych lokali nie mogą być stronami postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Należy zatem przyjąć, że o ile - biorąc pod uwagę indywidualne cechy zamierzenia budowlanego - istnieje możliwość spowodowania takiego rodzaju oddziaływania inwestycji na sąsiednie lokale mieszkalne, które stanowiłoby ograniczenie w ich korzystaniu, osoby legitymujące się tytułem prawnym do lokali mieszkalnych położonych na tak wyznaczonym "obszarze oddziaływania obiektu" są stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. W takiej sytuacji Sąd uznał, że wynik badania, czy podana przez skarżących podstawa wznowienia w rzeczywistości wystąpiła, okazał się nieprawidłowy - prowadzący do naruszenia prawa materialnego - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i w konsekwencji prowadzący także do naruszenia przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niezasadne jego zastosowanie. Powyższe naruszenia prawa miały wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem przez Sąd decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a).

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Wojewoda Lubuski podniósł następujące zarzuty:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane wskutek błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przez przyjęcie, że skarżącym przysługiwało prawo do udziału w charakterze strony, w związku z wnioskiem skarżących o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Starosty Ż. z [...] lutego 2014 r.

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi mimo, iż postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadną z wad w nim wymienionych, wskutek nieuzasadnionego przyjęcia, że organy obu instancji nie poczyniły wystarczających ustaleń w odniesieniu do pojęcia strony postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a mianowicie, czy podana przez skarżących podstawa wznowienia postępowania w rzeczywistości nie wystąpiła, tj. potencjalna możliwość spowodowania oddziaływania inwestycji na sąsiednie lokale mieszkalne w sposób ograniczający w ich korzystaniu (emisja nadmiernego hałasu, czy wydzielanie nieprzyjemnych zapachów), które są we władaniu skarżących i znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, co w ocenie Sądu miało wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów Wojewoda wskazał, że skarżący nie powołali przepisów prawa, które zostałyby naruszone w związku z udzieleniem przez organ I instancji pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Nie wykazali zatem indywidualnego interesu prawnego odrębnego od interesu wspólnoty mieszkaniowej uprawniającego ich do występowania w postępowaniu obok reprezentującego ich zarządu wspólnoty mieszkaniowej. Skarżący nie przedstawili żadnej opinii, czy też innej analizy, z której wynikałoby, że planowana inwestycja oddziałuje na ich nieruchomość.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. i D. S., M. i M. S., S. i L. W., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli o oddalenie tej skargi i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Powołany w podstawach skargi kasacyjnej art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.

Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy zatem rozumieć w ten sposób, że przez to oddziaływanie naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane czy też sanitarne, z których określony podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania.

Przy czym, obszar oddziaływania obiektu nie może być tak rozumiany, że w praktyce stanowi barierę nie do przebycia dla większości podmiotów posiadających nieruchomości w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego, a którym odmawia się przymiotu strony w postępowaniu tylko z tego powodu, że zgodnie z założeniami projektowymi nie będzie potrzeby w przyszłości wprowadzania ograniczeń w zagospodarowaniu terenu na podstawie przepisów odrębnych (vide: wyrok NSA z dnia 15 lipca 2016 r., II OSK 2759/14, LEX nr 2102233).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy uwzględnić, iż skarżący są właścicielami wyodrębnionych lokali budynku wielomieszkaniowego, którego część piwnicy przekształcono na kotłownię. Inwestorem zaś tego przedsięwzięcia jest Wspólnota, której skarżący są członkami, którą reprezentuje zarząd. Ta sfera wzajemnych powiązań i zależności podmiotowych wynikających z uprawnień właścicielskich wymusza potrzebę rozważenia kwestii interesu prawnego skarżących w kontekście wyodrębnionego, bezpośredniego interesu mocującego ich indywidualnie do udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w części wspólnej tego budynku.

Stroną postępowania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 p.b., podobnie postępowań nadzwyczajnych w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę, powinien być każdy podmiot, który ma w tym interes prawny, a nie dopiero wtedy, kiedy ten interes prawny zostanie naruszony, tak jakby mogła na to wskazywać wykładnia zawężająca art. 3 pkt 20 p.b.

Ocena której dokonał organ w tej sprawie, w zakresie zagrożenia dla skarżących wynikającego z hałasu, wibracji i zanieczyszczenia powietrza w kontekście zabezpieczeń, które przewiduje projekt budowlany, w postaci stopu międzykondygnacyjnego, komina oraz kanałów: wentylacyjnego i nawiewnego, pozwoliła organowi na konstatację, iż interes prawny wnioskodawców nie będzie naruszony planowaną inwestycją, co uzasadniało odmowę przyznania tym podmiotom przymiotu strony. Jednakże do badania naruszenia interesu prawnego stron można było przystąpić dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania sprawy po ustaleniu, że przymiot strony tym podmiotom przysługuje. Organ przeprowadził więc w tej sprawie postępowanie w taki sposób jakby skarżących traktował jako strony. W takiej sytuacji, nie stwierdzając naruszenia interesu prawnego stron winien rozstrzygnąć na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., a nie orzekać w myśl art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że dla oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, koniecznym jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada normom Prawa budowlanego, warunkom techniczno - budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Przyjmuje się też, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności: ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby, ochronę przed zalewaniem, zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z nieruchomości, ale także zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 666/09 (dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.) wskazano, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu.

Skarżący wskazali, iż fakt przebudowy i zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń piwnicznych na kotłownię ingerował w przysługujące im indywidualne uprawnienia. Zdaniem skarżących inwestycja ta może spowodować utrudnienia w korzystaniu z ich lokali poprzez wibracje i nasilenie hałasu, ale też zagrożenia dla osób przebywających w tych lokalach przez zanieczyszczenie powietrza.

Z przepisów ustawy o własności lokali, a w szczególności z art. 21 i 22 tejże ustawy, wynika, że nie we wszystkich sytuacjach za członków Wspólnoty Mieszkaniowej działa wyłącznie Wspólnota, a w szczególności jej zarząd. Jeśli zatem członek Wspólnoty wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także Wspólnota. Podstawą przyznania skarżącym przymiotu strony mogą być wskazywane przez nich zarzuty związane z przenikaniem hałasu do ich mieszkań w związku z użytkowaniem adaptowanych części wspólnych budynku (por. wyroki NSA: z dnia 13 grudnia 1999 r., IV SA 1996/97, LEX nr 48720; z dnia 7 grudnia 2007 r., II OSK 1648/06, LEX nr 425329 oraz z dnia 15 lipca 2016 r., II OSK 2759/14, LEX nr 2102233).

Trafnie ocenił Sąd Wojewódzki, iż Z. i D. S., M. i M. S., S. i L. W. jako członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej i właściciele wyodrębnionych lokali oraz współwłaściciele części wspólnych nieruchomości mogą samodzielnie występować w postępowaniu reprezentując w sprawie swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego i ewentualnie kwestionować rozstrzygnięcia zapadłe w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Przepisy regulujące wymogi techniczne, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to jest: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), w szczególności § 323 ust. 1 oraz § 326 ust. 1 tego rozporządzenia, mają zastosowanie do adaptacji pomieszczeń w istniejących już budynkach. Zgodnie bowiem z treścią § 323 ust. 1 wskazanego rozporządzenia budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Z ust. 2 tego przepisu wynika natomiast, że pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego należy chronić przed hałasem pochodzącym od instalacji i urządzeń stanowiących techniczne wyposażenie budynku oraz hałasem powietrznym i uderzeniowym, wytwarzanym przez użytkowników innych mieszkań. Z kolei zgodnie z treścią § 326 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, a także zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach. W budynkach tych, przegrody zewnętrzne i wewnętrzne, a także elementy budowlane powinny mieć izolacyjność akustyczną od dźwięków powietrznych dla: ścian zewnętrznych, stropodachów, ścian wewnętrznych, okien w przegrodach zewnętrznych, drzwi i okien wewnętrznych oraz od dźwięków powietrznych i uderzeniowych dla stropów.

Wobec tego, iż skarżący zasadnie wywodzili swój interes prawny z prawa do niezakłóconego korzystania z przysługującej im własności lokalu, to zasadnie Sąd I instancji uznał, iż przysługuje im status strony w tym postępowaniu.

W świetle powyższego za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Tym samym, brak było podstaw do kwestionowania stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku o wystąpieniu ustawowej przesłanki wznowienia wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nieuzasadniony zatem pozostaje zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając w myśl art. 204 pkt 2 p.p.s.a.