Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 680/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art.11 ust.1 i 2, art.37 ust.1 pkt 1, art.45 ust.2
journal: Dz.U. 2016 poz 1725
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów.
article: art.95 pt 4, art.96 ust.1, art.98 ust.1, art.97 ust.1, art.100,, art.34 ust. 4a, art.57 ust.4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par.3 pkt 19 i par.55 ust.2
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art.145 par 1 pkt 1, art.200, art.205 par 2, art.209
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi K. L. i R. B. na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej w W. z dnia [...] marca 2018 r. w zakresie uznania skarżących K. L. i R. B. winnymi zarzucanych im czynów i nałożenia na nich kar upomnienia; umarza postępowanie administracyjne w części opisanej w punkcie 1; zasądza od Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżących K. L. i R. B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do WSA w Warszawie decyzją z dnia z [...] grudnia 2018 r. nr [...] Krajowy Sąd Dyscyplinarny Izby Architektów RP, na podstawie art. 11 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1 pkt 1, art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. - o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa, tj. z dnia 29 września 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1725 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 i § 2, art. 107 § 1 i § 3, art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz w zw. z art. 95 pkt 4. art. 96 ust. 1 i art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z [...] sierpnia 2017 r. - o wszczęcie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, przeciwko: obwinionemu inż. arch. R. B. nr upr. [...], wpisanego na listę członków [...] Okręgowej Izby Architektów pod nr [...] oraz obwinionej inż. arch. K. L., nr upr. [...], wpisanej na listę członków [...] Okręgowej Izby Architektów pod nr [...], w związku z odwołaniem obwinionych R. B. i K. L. od decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów RP w W. z dnia [...] marca 2018 r. (sygn. akt: [...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów RP w W. z dnia [...] marca 2018 r. (znak sprawy: [...]).

Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

w dniu [...] sierpnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W., złożył wniosek do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów, o wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej wobec arch. R. B. (nr upr. [...], wpisanego na listę członków Dolnośląskiej Okręgowej Izby Architektów pod nr [...]) oraz arch. K. L. (nr upr. [...] wpisanej na listę członków [...] Okręgowej Izby Architektów pod nr [...]). Wniosek złożono na podstawie art. 97 ust. 1 w związku z art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (Dz.U. z 2017 r, poz.1332 ze zm.; dalej: "Prawo Budowlane") po przeprowadzeniu przez organ postępowania wyjaśniającego z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie. Wnioskodawca stwierdził, że obwinieni naruszyli przepisy § 3 pkt 19 i § 55 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz.1422) przy projektowaniu oraz sprawdzaniu projektu inwestycji obejmującej budowę siedmiu budynków biurowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budową osłony śmietnika, budową zjazdów oraz chodnika przy ul. [...] [...] w W., tj. z powodu niedbałego wykonywania swoich obowiązków zawodowych w związku z pełnieniem samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przedstawienie - w zatwierdzonym projekcie budowlanym - "antresol", jako nieużytkowych i nieumieszczenie ich

w bilansie powierzchni użytkowych wpłynęło na wyliczenie ilości - wymaganych

w świetle obowiązujących przepisów MPZP, uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...].09.2009 r. - niezbędnych miejsc parkingowych. Wysokość tych "antresol" i ich dostępność z klatki schodowej pozwoli na etapie użytkowania obiektu uczynienia z nich samodzielnych pomieszczeń użytkowych, np. biurowych. Byłoby to niezgodne z § 44 ust.3 pkt 2 obowiązującego MPZP. W myśl przywołanego przepisu, na terenie oznaczonym symbolem [...], na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, powierzchnia użytkowa obiektów należących do kategorii przeznaczenia terenu, o którym mowa w § 44 ust. 1 pkt 2 lit. a-h, czyli między innymi biur, nie może być większa niż 200 m2. Opisanie "antresol" jako powierzchni nieużytkowych pozwoliło na zmieszczenie się ww. wartościach, ponieważ uwzględniono jedynie poziom parteru i I piętra, które razem wynoszą około 198m2.

Ponadto, PINB dla miasta W. wskazał, że przy projektowaniu oraz sprawdzaniu projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji został naruszony również przepis § 55 ust. 2 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. -

w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w myśl którego w budynku użyteczności publicznej niewymagającym wyposażenia w dźwigi, o których mowa w § 54 ust. 1, należy zainstalować urządzenia techniczne zapewniające osobom niepełnosprawnym dostęp na kondygnacje z pomieszczeniami użytkowymi, z których mogą korzystać. Zdaniem organu zaprojektowano rozwiązanie, które uniemożliwia dostępność osobom niepełnosprawnym na I piętro.

W toku przeprowadzonego przez PINB dla miasta W. postępowania wyjaśniającego ustalono, że sporządzającym projekt był arch. R. B., natomiast sprawdzającą projekt była arch. K. L., którzy w ocenie PINB - spełnili swoje obowiązki niedbale. Stwierdzono, że sporządzenie i sprawdzenie projektu budowlanego niezgodnie z obowiązującymi przepisami przez osoby posiadające odpowiednie przygotowanie zawodowe, uprawnienia budowlane, sprawujące samodzielną funkcję techniczna, a zatem wykonywujące zawód zaufania publicznego, należy zakwalifikować jako wypełniające znamiona czynu z art. 95 pkt 4 Prawa budowlanego.

Po przeprowadzeniu postępowania, Okręgowy Sąd Dyscyplinarny [...] Okręgowej Izby Architektów RP wydal decyzję z dnia [...] marca 2018 r. (sygnatura akt: [...]), w której umorzył postępowanie w zakresie zarzutów dotyczących budynków przy ulicy [...] w W. oraz uznał obwinionych architektów R. B. oraz K. L. winnymi popełnienia zarzutów dotyczących budynku przy ul. [...] w W. i nałożył na każdego z obwinionych karę upomnienia.

Na powyższą decyzję Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów RP w W. wpłynęło odwołanie obwinionych R. B. i K. L.. W ramach odwołania. Skarżący zażądali zmiany zaskarżonej decyzji OSD z dnia [...] marca 2018 r. w części uznającej ich winnymi popełnienia zarzutów dotyczących budynków przy ul. [...] w W.

i nakładającej na nich kary upomnienia.

Krajowy Sąd Dyscyplinarny Izby Architektów RP rozpoznając odwołanie obwinionych, uznał że nie zasługuje ono na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wskazano, że w odniesieniu do budynku przy ul. [...] w W. nie było podstaw prawnych do umorzenia postępowania w trybie art. 100 Prawa Budowlanego, ze względu na fakt braku upływu sześcio- miesięcznego okresu przedawnienia na wszczęcie postępowania. Zdaniem organu w niniejszej sprawie, termin rozpoczęcia biegu przedawnienia można liczyć najwcześniej od dnia [...] marca 2017 r., tj. od daty wpływu do PINB dla miasta W. wniosku o pozwolenie na użytkowanie dla budynku przy ul. [...] w W. Wniosek ten został złożony odrębnie od wniosków dla innych budynków w ramach tej samej inwestycji. Fakt przeprowadzenia kontroli budynku przy ul. [...] w W. w dniu [...] marca 2017 r., także nie powoduje, że termin na wszczęcie postępowania został przekroczony. W istocie, PINB w W. mógł przeprowadzić kontrolę dopiero po złożeniu wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku przy ul. [...] w W., a kontrolę można uznać za formę weryfikacji wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na użytkowanie.

W ocenie organu PINB z siedzibą w W. powziął informację o popełnieniu czynu przez skarżących dot. budynku przy ul. [...] w W. w dniu [...].03.2017 r.

KSD podzieliło pogląd OSD, że skarżący dopuścili się czynu podlegającego odpowiedzialności zawodowej z art. 95 pkt 4 Prawa Budowlanego, a nałożona na nich kara jest adekwatna do popełnionego przewinienia. Skarżący - w dokumentacji projektowej - nie uwzględnili warunków technicznych i niewłaściwie zakwalifikowali sporne powierzchnie tzw. "antresoli". Pominięcie powierzchni w każdym z projektowanych siedmiu budynków powierzchni nazwanej "antresolą", każda o wielkości około 130 m2 i wysokości w świetle 3,00 m, z pełnym dostępem światła dziennego, ogrzewania, wentylacji i dostępności komunikacyjnej w pionie jest: albo oczywistym przypadkiem, albo brakiem wiedzy, albo działaniem mającym na celu ukrycie dodatkowej powierzchni, która by dyskwalifikowała projekt w aspekcie ustaleń MPZP o nie przekraczalnej powierzchni użytkowej lokalu usługowego do 200 m2. W dokumentacji projektowej powierzchnię "antresoli" nazwano "powierzchnią komunikacyjną" około 130 m2, dla nieznanych w funkcji ruchów komunikacyjnych i przeznaczenia komunikacyjnego - ponieważ jest to ostatnia kondygnacja budynku, jak również powierzchnia przeznaczona do dostępu do urządzeń technicznych przez wyłaz dachowych. Zdaniem organu nie można zaakceptować poglądu o dostępności do wyłazu dachowego (zwyczajowo o wielkości 90x90cm. tj. 0,81m2) poprzez powierzchnię do jego obsługi wynoszącą około 130 m2.

Antresola, będąc częścią kondygnacji, nie stanowi osobnej kondygnacji. Tymczasem zaprojektowana przez skarżących antresola ma wysokość w świetle 3,0m, umożliwia użytkowanie bez ograniczeń, jest oświetlona i klimatyzowana, ogrzewana, zaprojektowano okna na pełną wysokość kondygnacji "antresoli", które są zgodne z wysokością okien na niższych kondygnacjach, przeznaczonych dla funkcji biurowej, zapewniają zgodne z przepisami naświetlenie światłem słonecznym.

Skarżący nie uwzględnili w projekcie, że antresola - "nie stanowi osobnej kondygnacji". Projektowana antresola zajmuje powierzchnię zabudowy jak powierzchnia I piętra, ma taka samą wysokość użytkową 3,00 m i techniczną 3,48 m, jak pozostałe kondygnacje, może być w istocie uznana za kolejną, trzecią kondygnację. Zastrzeżenia wzbudza zabieg mający upodobnić ją do antresoli poprzez wycięcie otworu, łączącego ją z piętrem I, o powierzchni około 3,2 x 2,35 m, czyli o powierzchni około 7,52 m2, przy powierzchni antresoli około 130 m2. Zaprojektowana antresola nie tyle jest półpiętrem, co raczej samoistną kondygnacją

z niezależną komunikacją pionową. Sporna powierzchnia jest powierzchnią użytkową pominiętą w łącznym wyliczeniu powierzchni.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie północnych części zespołów urbanistycznych K. i K. K. i w W. (uchwała Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] września 2009 r.,

§ 2 pkt2) powierzchnia użytkowa obiektów należących do kategorii przeznaczenia terenu, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a-h uchwały, nie może być większa niż 200m2.

W ocenie KSD, skarżący popełnili błędy:

- nie klasyfikując przedmiotowej powierzchni jako użytkowej,

-podali nieprawdziwe dane dotyczące charakterystyki liczbowej w obiekcie,

-wykonali projekt niezgodnie z ustaleniami MPZP, gdyż przyjęte rozwiązanie narusza ustalenia MPZP,

-podali nieprawdziwe oświadczenie o zgodności projektu z obowiązującymi

Pismem z dnia 25 lutego 2019r. R. B. i K. L. wnieśli do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 95 ust. 4, art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego, polegające na utrzymaniu w mocy nieodpowiadającej prawu Decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego

i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do niedbałego spełniania obowiązków przez skarżących, podczas, gdy prace projektowe dokonane zostały zgodnie z przepisami prawa i z najwyższą starannością

2) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 100 Prawa budowlanego, poprzez utrzymanie

w mocy Decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego w zakresie braku umorzenia postępowania w stosunku do budynku przy ul. [...] w W., polegające na błędnym przyjęciu, że dzień 6 lutego 2017 r. , tj. dzień złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie budynków przy ul. [...] nie może zostać uznany za dzień powzięcia przez organy nadzoru budowlanego wiadomości i popełnieniu czynu powodującego odpowiedzialność zawodową, podczas gdy wszystkie omawiane budynki były realizowane w oparciu

o jedno pozwolenie na budowę;

3) art. 95 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i § 44 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie północnych części zespołów urbanistycznych K. i K. K. w W., poprzez błędne uznanie, że powierzchnie komunikacyjne stanowią powierzchnię użytkową, a w konsekwencji przyjęcie, że została przekroczona maksymalna powierzchnia użytkowa budynku określona w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

4,) art. 6, art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegająca na przyjęciu do wyjaśnienia przez Krajowy Sąd Dyscyplinarny jedynie okoliczności i dowodów, na których oparł się Okręgowy Sąd Dyscyplinarny, pomijając pozostałą część wyjaśnień przedłożonych przez skarżących.

Wobec podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Architektów RP, jak również poprzedzającej jej decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Izby Architektów w W. w części uznającej architektów R. B. i K. L. za winnych popełniania zarzutów dotyczących budynku przy

ul. [...] w W. i nakładającej karę upomnienia oraz zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym

w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."),

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie wszczyna się na wniosek organu nadzoru budowlanego, właściwego dla miejsca popełnienia czynu lub stwierdzającego popełnienie czynu, złożony po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może złożyć w zakresie swojej właściwości również organ samorządu zawodowego (art. 97 ust. 3 wymienionej ustawy).

Stosownie do treści art. 100 prawa budowlanego nie można jednak wszcząć postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie po upływie 6 miesięcy od dnia powzięcia przez organy nadzoru budowlanego wiadomości

o popełnieniu czynu, powodującego tę odpowiedzialność i nie później niż po upływie 3 lat od dnia zakończenia robót budowlanych albo zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Ustawodawca początek 6 miesięcznego terminu przedawnienia wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej wiąże z dniem powzięcia przez organ nadzoru budowlanego wiadomości o popełnieniu czynu, powodującego

tę odpowiedzialność. Nie wprowadza nadto żadnych innych przesłanek odnoszących się do wskazania organu, który prowadził postępowanie wyjaśniające, czy też wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej przed sądem dyscyplinarnym. Istotna z punktu widzenia biegu przedawnienia jest jedynie data powzięcia wiadomości o czynie powodującym odpowiedzialność zawodową w budownictwie przez organ nadzoru budowlanego.

Komentowany artykuł nie zawiera żadnych uregulowań w zakresie wymaganej formy powzięcia przez organy nadzoru budowlanego wiadomości o popełnieniu czynu powodującego odpowiedzialność zawodową w budownictwie, dlatego należy przyjąć, że chodzi o każdą możliwą formę. Organ może więc powziąć tę informację

z urzędu na skutek prowadzonych czynności nadzorczych, a nawet od osoby trzeciej, zainteresowanej poniesieniem przez osobę wykonującą samodzielną funkcję techniczną w budownictwie odpowiedzialności zawodowej, np. inwestora niezadowolonego z jakości usług świadczonych przez osobę pełniącą samodzielną funkcję techniczną.

Jak wynika z akt sprawy w przedmiotowej sprawie inwestor wystąpił

z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie zespołu siedmiu budynków biurowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną budową osłony śmietnika, budową zjazdów oraz chodnika w W. przy ul. [...] z wyłączeniem segmentu [...] przy ul. [...] w W.. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony dnia 6 lutego 2017 r., poprzez załączenie projektu budowlanego, który dotyczył całego przedsięwzięcia obejmującego siedem budynków- przy ul. [...] (w tym budynek przy ul. [...]).

Podkreślenia wymaga, że dla całości inwestycji wydane zostało jedno pozwolenie na budowę i sporządzono jedną dokumentację projektową. W projekcie budowlanym zostały wskazane rozwiązania dla wszystkich siedmiu budynków, projekt posiadał wszystkie niezbędne rysunki, opisy oraz charakterystykę inwestycji.

Jak wyjaśnili skarżący, późniejsze złożenie wniosku o pozwolenie na użytkowanie budynku położonego przy ul. [...] w W., było spowodowane jedynie koniecznością zakończenia prac budowlanych i skutkowało późniejszym oddaniem budynku do użytkowania, który został wykonany zgodnie

z wydanym pozwoleniem na budowę i rozwiązaniami architektonicznymi określonymi w projekcie budowlanym dla 7 budynków. Brak było jakichkolwiek odstępstw od projektu budowlanego, który został przygotowany dla całego zespołu budynków. Wszelkie rozwiązania projektowe, zostały przedstawione zatem organowi nadzoru budowlanego już z chwilą przedłożenia pierwszego wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, tj. dnia [...] lutego 2017 r. i z tym dniem organ nadzoru budowlanego miał możliwość zapoznania się z projektem budowlanym i powzięcia wiadomości

o popełnionym czynie.

Ustawodawca nie określił w sposób jednoznaczny chwili powzięcia informacji, opierając się na stanowisku doktryny należy wskazać, że za taką chwilę należy uznać pozyskanie informacji w jakiejkolwiek formie (A. Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz do art. 100, LEX). Dlatego też nie można podzielić stanowiska, że jako dzień rozpoczęcia biegu przedawnienia należy uznać dzień obowiązkowej kontroli,

tj. 23 marca 2017 r. Jak słusznie zauważyli skarżący obowiązkowa kontrola przeprowadzana jest dopiero po zapoznaniu się przez organ nadzoru budowlanego

z dokumentacją. Zgodnie z art. 57 ust. 4 Prawa budowlanego - inwestor jest obowiązany uzupełnić dokumenty wymienione w ust. 1-3, jeżeli w wyniku ich sprawdzenia przez organ nadzoru budowlanego, okaże się, że są one niekompletne bądź posiadają nieścisłości. Natomiast art. 59a ust. 2 pkt 2) Prawa budowlanego, opisujący obowiązkową kontrolę, jednoznacznie wskazuje, że kontrola taka obejmuje sprawdzenie zgodności obiektu z projektem architektoniczno - budowlanym, co jednoznacznie świadczy o konieczności zapoznania się przez organ nadzoru budowlanego z projektem budowlanym, przed przystąpieniem do obowiązkowej kontroli.

Zauważyć należy, że zgodnie z przepisami organ nadzoru budowlanego miał możliwość zapoznania się z dokumentacją dotycząca przedmiotowej inwestycji, na dużo wcześniejszym etapie. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 4a Prawa budowlanego - zatwierdzeniu podlegają cztery egzemplarze projektu budowlanego, z których dwa egzemplarze są przeznaczone dla inwestora, jeden egzemplarz dla organu zatwierdzającego projekt oraz jeden egzemplarz dla właściwego organu nadzoru budowlanego a stosownie do treści art. 82b ust. 1 pkt 2 lit a) - organy administracji architektoniczno - budowlanej: 2) przekazują bezzwłocznie organom nadzoru budowlanego: a) kopie ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę wraz

z zatwierdzonym projektem budowlanym. Wobec powyższego organ nadzoru budowlanego uzyskuje wgląd do projektu budowlanego bezpośrednio po wydaniu pozwolenia na budowę.

Jak zauważono w skardze, organ nadzoru budowlanego miał możliwość dokonania weryfikacji dokumentacji projektowej i przyjętych rozwiązań już po jej otrzymaniu od organu administracji architektoniczno - budowlanej, natomiast dostarczenie pozwolenia na budowę w ramach uzupełnienia wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. stanowiło jedynie dodatkowe przedłożenie dokumentacji, która była

w posiadaniu Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego dla miasta W..

Dlatego też Sąd podziela stanowisko skarżących, że złożenie przez inwestorów w dniu 6 lutego 2017 r. pierwszego wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że organ miał w tej dacie możliwość zapoznania się z projektem budowlanym i powzięcia wiadomości

o popełnionym czynie. W konsekwencji rację mają skarżący, że za dzień wskazany w art. 100 prawa budowlanego należało uznać dzień, w którym organ nadzoru budowlanego zapoznał się z dokumentacją projektową dotyczącą całej inwestycji obejmującej 7 budynków.

Tak więc, skoro wniosek skarżących został doręczony do Krajowego Sądu Dyscyplinarnego w dniu 11 sierpnia 2018r., zasadnym jest uznanie,

że w rozpoznawanej sprawie nastąpiło przedawnienie.

Mając na uwadze, powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a. uchylił wydane w sprawie decyzje. Jednocześnie zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza to postępowanie. Zatem Sąd dostrzegając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego jest obowiązany, by o takim umorzeniu orzec. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. zasądzając kwotę 697 zł, obejmującą wpis w wysokości 200 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa

w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł ( § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz. U. z 2018 r., poz. 265).