Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 864/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
zarządzono zwrot ze środków Skarbu Państwa - WSA w Krakowie na rzecz skarżącego kwoty
Powołane przepisy: article: m/in. art 49 ust 1 i 2 , art 80 ust 1 pkt 2 i w zw. z art 83 ust 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2017 r. sprawy ze skargi T. T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] , znak: [...], w przedmiocie opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej [...] S.A. w W. kwotę [...]( pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zarządza zwrot ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na rzecz [...]. w W. kwoty [...](czterysta) złotych.


UZASADNIENIE

W dniu 20 stycznia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki wydał postanowienie znak: [...] [...], którym na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59f oraz art. 80 ust. 2, 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej - k.p.a.), nałożył na inwestora [...] obowiązek wpłacenia tytułem opłaty legalizacyjnej kwoty w wysokości 125.000,00 zł za wykonanie robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu K. _[...] wraz z wewnętrzną linią elektroenergetyczną przy ul. [...] w K., na działkach nr [...], [...], [...], obr. [...], zrealizowanych bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał na poczynione ustalenia i wynikające z przepisów przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia.

Postanowieniem nr [...] z dnia 8 maja 2017 r., znak: [...] [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art.123 k.p.a. oraz 49 ust. 1 i 2, art. 80 ust. 2 pkt 2 i w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (teksy jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm., dalej – P.b.), po rozpatrzeniu zażalenia T. T., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z dnia 20 stycznia 2016 r., znak: R. [...] oraz na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59f , w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 P.b. oraz art. 123 § 1 k.p.a., nałożył na inwestora [...] obowiązek wpłacenia tytułem opłaty legalizacyjnej kwoty w wysokości 125.000,00zł za wykonanie robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu K. _[...] wraz z wewnętrzną linią elektroenergetyczną przy ul. [...] w K., na działce nr [...], obr. [...], zrealizowanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Orzekając w ten sposób organ odwoławczy podał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane w związku z pismem skargowym z dnia 31 grudnia 2013 r., w którym zwrócono się o informację dotyczącą budowy anten na dachu [...] przy ul. [...] w K.. W dniu 7 stycznia 2014 r. pracownicy PINB przeprowadzili czynności kontrolne, w trakcie których ustalono, że inwestorem przedmiotowych robót budowlanych jest [...] S.A. Do protokołu dołączono fotografie. Kolejną kontrolę przeprowadzono w dniu 11 lutego 2014 r. z udziałem współwłaścicieli nieruchomości oraz inwestora. Podczas czynności kontrolnych stwierdzono, że na dachu budynku przy ul. [...] w K. znajdują się dwa zespoły urządzeń telekomunikacyjnych o wys. do 3 m, usytuowane w płn. - wsch. i płd. - zach. narożniku budynku, składające się modułów RRU, anten oraz rur stelażowych. Od wyżej wymienionych zespołów wyprowadzone są przewody na drabinkach kablowych, które schodzą do szaf usytuowanych na ramie na betonowej płycie od strony płn. - zach. budynku. Zgodnie z oświadczeniem, prace zrealizowano w okresie grudzień 2013 r.- styczeń 2014 r., bez zgłoszenia bądź pozwolenia na budowę. Zawiadomieniem z dnia 11 marca 2014 r. PINB poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych związanych z budową stacji bazowej telefonii komórkowej na nieruchomości położonej na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...] w K., realizowanych bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Nadto postanowieniem z dnia 11 marca 2014 r., znak: [...] [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 P.b. , PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył obowiązek zabezpieczenia obiektu budowlanego przed dostępem osób trzecich oraz przedłożenia następujących dokumentów: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowane dla działki nr [...], zaświadczenia Prezydenta Miasta K. o zgodności budowy z ustaleniami MPZP albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego MPZP oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami w terminie do dnia 30 maja 2014 r. Pismem z dnia 22 maja 2014 r. inwestor wniósł o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z dnia 28 maja 2014 r., znak: [...] [...] [...], PINB na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił przedmiotowe postępowanie. Pismem z dnia 27 sierpnia 2014 r. inwestor wniósł o podjęcie postepowania oraz przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 8 lipca 2014 r. i 4 egzemplarze dokumentacji projektowej. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r., znak: [...] [...], PINB podjął na wniosek strony zawieszone postępowanie i kolejnym z tej samej daty, po dokładnej analizie przedłożonych w dniu 27 sierpnia 2014 r. dokumentów, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia i usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym. W dniu 8 grudnia 2015 r. inwestor przedłożył poprawiony i uzupełniony projekt budowlany. Następnie PINB wydał zaskarżone postanowienie z dnia 20 stycznia 2016 r. znak: [...] [...], o ustaleniu opłaty legalizacyjnej, na które inwestor wniósł w terminie zażalenie. Nadto w dniu 15 lutego 2016 r., PINB wydał postanowienie znak: [...] [...], o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia z dnia 20 stycznia 2016 r., znak[...]. Na etapie postępowania odwoławczego MWINB postanowieniem nr [...] z dnia 23 listopada 2016 r., znak:[...]. [...], zwrócił się o przesłanie 4 egzemplarzy projektu budowlanego uzupełnionego zgodnie z postanowieniem PINB z dnia 6 sierpnia 2015 r. i jednoznaczne wyjaśnienie, czy przedmiot postępowania znajduje się na działce nr [...], czy na działkach [...], [...], [...] - obr. [...] w K.. Za pismem z dnia 5 grudnia 2016 r. PINB przesłał do MWINB uzupełniony materiał dowodowy. Zawiadomieniem z dnia 17 lutego 2017 r MWINB poinformował strony o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego na podstawie art. 10 § 1 k.p.a.

Po streszczeniu przebiegu postepowania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przystąpił do rozpatrzenia sprawy i uznał, że w świetle art. 28 k.p.a PINB Prawidłowo ustalił krąg stron postępowania. Zaliczył do nich [...] w W., jako inwestorowi stacji bazowej, a skoro przedmiot postępowania położony jest przy ul. [...] w K., na działce nr [...], obr. [...] niewątpliwie interes prawny można wywodzić z prawa własności .Jak wynika z treści księgi wieczystej nr [...], właścicielem działki nr [...] obr. [...] jest WBA [...] sp.j. PINB prawidłowo uznał ten podmiot stronę w toku całego postępowania wyjaśniającego do czasu wydania postanowienia z dnia 6 sierpnia 2015 r., znak: [...] [...], jednakże po tej dacie z niezrozumiałych przyczyn w toku dalszego postępowania wyłączył z kręgu stron postępowania [...] sp.j. Mając to na uwadze MWINB przeprowadził czynności naprawcze umożliwiając wszystkim stronom postępowania zapoznanie się z kompletem materiału dowodowe poprzez wydanie w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomienia w dniu 17 lutego 2017 r. Ponadto organ odwoławczy wskazuje PINB na obowiązek doręczenia rozstrzygnięcia kończącego oraz innych pism procesowych w niniejszym postępowaniu administracyjnym wszystkim jego stronom.

Z uwagi na obowiązujące od dnia 1 stycznia 2017 r. zmiany w zakresie procedur dotyczących prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 P.b., na mocy art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 30 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r., poz. 2255) w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed terminem określonym w art. 35 , zatem należy zastosować przepisy art. 48 P.B. w brzmieniu po wspomnianej nowelizacji.

Badanie możliwości legalizacyjnych przeprowadza się w oparciu o zapisy art. 48 P.b. nawiązujące w swej treści do art. 29 i art. 30 P.b. MWINB w K. stoi na stanowisku, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 48 P.b. w zmienionym brzmieniu obejmuje również zakres kwalifikacji obiektów na mocy art. 29 i art. 30 P.b. w brzmieniu po nowelizacji. Postępowanie prowadzone w trybie art. 48 P.b., zgodnie ze zmianami wprowadzonymi ustawą z 30 grudnia 2016 r., nie wyłącza możliwość zastosowania procedury legalizacyjnej w stosunku do stacji bazowych, których budowa na mocy art. 28 ust. 1 wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Stosownie do art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. MWINB nie zgadza się z zarzutem zażalenie dotyczącym błędnej kwalifikacji robót budowlanych. Jest ona prawidłowa w świetle art. 3 pkt 1 i 3 P.b., a również cytowana linia orzecznicza jednoznacznie wskazuje, iż stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest urządzeniem technicznym związanym z innym budynkiem lub budowlą, masztem czy też instalacją związaną z medialnym wyposażeniem określonej budowli czy budynku lecz jest budowlą, stanowiącą wraz z masztowymi konstrukcjami wsporczymi, antenami, przewodami kablowymi, szafami kablowymi wraz z instalacją zasilającą te urządzenia - odrębna całość techniczno-użytkowa.

Przedmiotowa stacja bazowa nie jest wyposażeniem budynku [...], nie jest też urządzeniem związanym z nim funkcjonalnie. Stanowi odrębny od budynku obiekt budowlany, będący budowlą stanowiącą całość użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 b P.b. Realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia znacznie wykracza poza pojęcie instalacji urządzeń na obiektach budowlanych, a zakres wykonywanych robót budowlanych - poza zakres określony w art. 29 P.b. i w świetle przepisów prawa budowlanego, wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wykonywanie robót budowlanych w warunkach samowoli skutkuje obowiązkiem wydania nakazu rozbiórki przez organ nadzoru budowlanego. Jednakże art. 48 ust. 2 i 3 P.b. zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do wydania postanowienia, umożliwiając inwestorowi zalegalizowanie wykonanych samowolnie robót budowlanych, w przypadku gdy roboty te są zgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami technicznymi. Nakaz rozbiórki może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji. Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej szczegółowo zostały określone w art. 48 ust. 2 P.b. Jak wynika z akt sprawy, przesłanki te zostały zrealizowane przez inwestora. W związku z powyższym organ pierwszej instancji, rozpoczął procedurę legalizacji zgodnie z art. 48 ust. 3 P.b.. Termin przedłożenia żądanych dokumentów pozostaje w uznaniu organu nadzoru budowlanego. PINB prawidłowo wydał postanowienie z dnia 11 marca 2014 r. znak: [...], PINB na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 u.p.b. Obowiązki wynikające z postanowienia inwestor ostatecznie wykonał.

Dalej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zacytował regulację z art. 49 P.b. i stwierdził, że wydanie postanowienia o nałożeniu opłaty legalizacyjnej jest etapem postępowania legalizacyjnego, poprzedzającym wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych.

Organ pierwszej instancji prawidłowo określił też wysokość opłaty legalizacyjnej. Przy obliczaniu kwoty opłaty legalizacyjnej zastosowanie mają przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f u.p.b., z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Wysokość kary obliczana jest na podstawie następującego wzoru: iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawkę opłaty (s) wskazano w art. 59f ust. 2 u.p.b. i wynosi ona [...] zł. Współczynniki kategorii obiektu budowlanego (k) i wielkości obiektu budowlanego (w) zostały wymienione w załączniku do u.p.b. Przedmiotowy obiekt należy do kategorii VIII - inne budowle. Powyższej kategorii przyporządkowano następujące wartości współczynników, współczynnik kategorii obiektu (k) - 5,0 oraz współczynnik wielkości obiektu (w) - 1,0. Zgodnie z powyższym oplata legalizacyjna wynosi:

s = [...] zł (art. 59fust.2)

k = 5.0 (kategoria VIII obiektów budowlanych/inne budowle - załącznik do u.p.b.)

w = 1.0 (kategoria VIII obiektów budowlanych/inne budowle - załącznik do u.p.b.)

sxkxwx50 = 500 (s) x 5,0 (k) x 1,0 (w) x 50 = [...] zł (słownie: sto dwadzieścia pięć tysięcy złotych).

Zgodnie z art. 49 P.b., organ wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych po uprzednim uiszczeniu przez inwestora opłaty legalizacyjnej. Organ nie może wydać decyzji, jeżeli zobowiązany nie uiści opłaty legalizacyjnej w terminie. Nie wniesienie opłaty legalizacyjnej obliguje organ do wydania decyzji, o której mowa w art. 48 ust. 1 P.b., tj. decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego.

WMINB nie podziela zarzutu skarżącej, wskazującej na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 126 k.p.a.) poprzez użycie sformułowania zgoda właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej (akta PINB znak: [...] [...], k. [...] gdyż jak podnosi skarżący można jedynie domyślać się co miało by ono oznaczać. Zaskarżone postanowienie wyraźnie wskazuje bowiem na podstawę prawa materialnego (art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59f oraz art. 80 ust. 1 P.b.), jak i przepisy proceduralne (art. 123 k.p.a.) w oparciu, o które wydano skarżone postanowienie.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Organ odwoławczy kierując się zatem zasadą prawdy obiektywnej zobligowany był do utrzymania zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji w mocy, w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr [...] z dnia 8 maja 2017 r., znak: [...] [...], [...] domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżąca zarzucała naruszenie:

- art. 49 ust. 1 i 2 P.b. poprzez przyjęcie, że wykonanie robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu K. _[...] wraz z wewnętrzną linią elektroenergetyczną, przy ul. [...] w K., na działkach nr [...], [...], [...], obr. [...], wymagało zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej;

- art. 29 ust. 2 pkt. 15) i art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b) P.b. poprzez przyjęcie, że realizacja instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uzyskania zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, podczas gdy inwestor nie był obowiązany do dokonania zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę;

- art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców poprzez przyjęcie, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 48 w zmienionym brzmieniu obejmuje również zakres

kwalifikacji obiektów na mocy art. 29 i art. 30 w brzmieniu po nowelizacji;

- art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej i uznanie, że przedmiotowa stacja bazowa została wzniesiona w okresie grudzień 2013 r. - styczeń 2014 r. bez zgłoszenia, bądź pozwolenia na budowę.

Powyższe zarzuty skarżąca rozwijała w obszernym uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Z uwagi na treść art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2017 r., poz. 935), którą znowelizowano między innymi przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), stan faktyczny niniejszej sprawy należy oceniać na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. obowiązujących w dacie wniesienia skargi. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Nadto, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do wymienionych w tym przepisie, a sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń oraz okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych, niż będące przedmiotem zarzutów. Powodem rodzącym konieczność eliminacji zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z dnia 20 stycznia 2016 r. znak: [...] [...] [...] jest fakt, że organ pierwszej instancji orzekał w warunkach pozbawienia jednej ze stron, bez jej winy, udziału w sprawie, co stanowi podstawę do wznowienie postepowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Takie istotne uchybienie, będące wadą kwalifikowaną, które dostrzegł [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., nie może być sanowane w drugiej instancji poprzez zastosowanie art. 10 § 1 k.p.a. Skuteczne stosowanie tego przepisu przez organ odwoławczy może obejmować jedynie postępowanie przed tym organem, a dodatkowo nie powoduje uznania za niebyłego faktu niedoręczenie wszystkim stronom postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z dnia 20 stycznia 2016 r. znak: [...]. Pominięta strona, jaką był w przedmiotowej sprawie właściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], zabudowanej budynkiem hotelowym przy ul. [...] w K., również powinna otrzymać akt wydany w pierwszej instancji, który maiała prawo zaskarżyć. Odmienne podejście nie da się pogodzić z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. W efekcie tego uchybienia, którego skutki zbagatelizował organ drugiej instancji, za niezgodne z prawem i podlegające eliminacji z obrotu prawnego należy uznać zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z dnia 20 stycznia 2016 r. znak: [...] [...] [...]

Kolejne istotne uchybienie procesowe stanowi wewnętrzna sprzeczność zaskarżonego postanowienia. Z osnowy postanowienie wynika bowiem, że organ drugiej instancji orzekł reformatoryjnie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, podczas gdy w końcowej części uzasadnienia wskazuje na utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Ponadto za istotne uchybienie przepisom art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 §3 w zw. z art. 126 art. k.p.a należy uznać i to, że w żadnym z kontrolowanych postanowień nie ustalono i nie wyjaśniono, czy postepowanie prowadzone przez organy nadzoru budowlanego dotyczy robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] wraz z wewnętrzną linią elektroenergetyczną przy ul. [...] w K., na działkach nr [...], [...], [...], obr. [...] – jak orzeczono w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z dnia 20 stycznia 2016 r. znak: [...] [...] [...], czy jednak robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu K. _[...] wraz z wewnętrzną linią elektroenergetyczną przy ul. [...] w K., na działce nr [...], obr. [...] – jak rozstrzygnięto w postanowieniu Inspektor Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 8 maja 2017 r., znak: [...] [...]

Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wszystkie wskazane wyżej istotne uchybienia stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" i "c" p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają zarzuty skargi. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego, w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ). W sprawie niniejszej z uwagi na uprzednio wskazane uchybienia kontrola ta jest niemożliwa, a wypowiadanie dalej idących ocen materialnoprawnych należy uznać za przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I . sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" i "c" p.p.s.a. Rzeczą organów drugiej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po wyeliminowaniu wytkniętych uchybień.

O kosztach orzeczono w punkcie II.-III. sentencji wyroku, na podstawie art. 200p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.