Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 384/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Przemysław Żmich sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Ministra Inwestycji i Rozwoju do wydania aktu w określonym terminie; 3. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz A. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony)


UZASADNIENIE

A. S. pismem z [...] listopada 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r., nr [...].

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.

Odwołanie od wskazanej decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r. wpłynęło do [...] Urzędu Wojewódzkiego [...] września 2016 r. (data prezentaty urzędu), a następnie zostało przekazane Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa [...] września 2016 r. (data prezentaty organu odwoławczego).

A. S. pismem z [...] października 2018 r. wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa do Ministra Inwestycji i Rozwoju.

Decyzją z [...] listopada 2018 r., nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r. w zaskarżonej części (pkt I).

W skardze na bezczynność, złożonej do Sądu, A. S. wystąpił o zobowiązanie Ministra do wydania decyzji w rozpoznaniu odwołania.

Skarżący uzasadnił, że postępowanie powinno być zakończone bez zwłoki nie później jednak niż w terminie miesiąca, a w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, tj. w terminach określonych a art. 35 § 3 kpa. Mimo upływu tych terminów Minister nie podjął żadnych działań, zmierzających do rozpoznania odwołania.

W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że decyzją z [...] listopada 2018 r. rozpoznał wniesione odwołanie, a opóźnienie w jego rozpoznaniu nie wynikało z celowego działania, lecz z faktu dużej ilości spraw, które przewyższają możliwości kadrowe urzędu. Podniósł ponadto, iż uwzględnienie skargi na bezczynność ma spełnić przypisaną jej funkcję wymuszenia zakończenia postępowania. Ten cel wniesionej skargi został osiągnięty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym.

Stosownie do art. 149 § 1 tej ustawy, sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie wydanie przez Ministra Inwestycji i Rozwoju decyzji z [...] listopada 2018 r., nr [...], którym zostało rozpoznane odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r., powoduje, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu administracji do załatwienia sprawy, na podstawie art. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe. Powyższa konstatacja wynika z tego, że w przypadku rozpoznania wniosku, czy też odwołania - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - brak jest podstaw do zobowiązania organu przez Sąd do wydania rozstrzygnięcia, bowiem postępowanie zostało już zakończone we właściwej instancji.

W tej sytuacji, mając na uwadze wydane w sprawie orzeczenie, kończące postępowanie odwoławcze, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego, w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu. Oceniając zaś prowadzenie postępowania, zainicjowanego wniesionym przez skarżącego odwołaniem, stwierdzić należy, że organ nie wywiązał się z ustawowych obowiązków, wynikających z przepisów kpa i znacznie przekroczył termin załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 35 § 3 kpa załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Uwzględniając zatem okres przekroczenia powyższego terminu, określonego w kpa, charakter prowadzonej przez Ministra sprawy, fakt, iż postępowanie odwoławcze nie wymaga co do istoty prowadzenia postępowania w zakresie gromadzenia dowodów oraz to, iż odwołanie rozpoznano dopiero po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, co w rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - miało miejsce. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym także terminów do załatwienia sprawy.

W niniejszej sprawie mimo, że organ nie musiał podejmować czasochłonnych czynności, celem uzupełnienia materiału dowodowego, wydanie rozstrzygnięcia zajęło mu ponad dwa lata i wielokrotnie przekroczyło określony w ustawie termin. Podkreślenia przy tym wymaga, iż rozpoznając to odwołanie Minister dokonał powtórnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, a ponadto zapoznał się z księgą wieczystą, której wydruk dołączył do akt sprawy.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 149 § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach procesu zwartych w punkcie 3 sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.