Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 739/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 c ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 136 poz 969
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia ulgi w podatku rolnym za 2010 r. 1. oddala skargę 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz radcy prawnego P. C. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]. A. P. wniósł do Wójta Gminy Ch. o zaniechanie poboru podatku rolnego. Wójt Gminy Ch. odmówił udzielenia ulgi w podatku rolnym. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy Ch. udzielił podatnikowi ulgi w wysokości proporcjonalnej do rozmiarów strat w uprawach spowodowanych powodzią z 2010 r. (straty oszacowano na [...]% rocznej produkcji).

Nie zgadzając się z powyższą decyzją podatnik złożył odwołanie. Wskazał przy tym, że straty we wspomnianym rozmiarze powodują brak jakiegokolwiek dochodu,

a w konsekwencji brak możliwości zapłacenia podatku.

Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że jak wynika z art. 13c ust. 1 ustawy o podatku rolnym w wypadku wystąpienia klęski żywiołowej, która spowodowała określone szkody, na wniosek podatnika udzielana jest ulga w podatku rolnym. W myśl art. 13c ust. 3 tej ustawy ulgę przyznaje się za ten rok podatkowy, w którym klęska miała miejsce; jeżeli klęska miała miejsce po zapłaceniu podatku za dany rok, ulgę stosuje się w następnym roku podatkowym.

Organ podkreślił, że przepis art. 13c ust. 1 ustawy o podatku rolnym wyraźnie uzależnia rozmiary ulgi od rozmiarów strat spowodowanych przez klęskę żywiołową. Zatem, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, działanie organu podatkowego pierwszej instancji było prawidłowe.

Organ odwoławczy przypomniał, że podatek rolny jest podatkiem o charakterze majątkowo-przychodowym. Z jednej strony jego konstrukcja ma w pewnym stopniu uzależniać wysokość płaconego podatku od przychodów (lecz nie od dochodów) uzyskiwanych z uprawy ziemi. Z drugiej zaś strony, podatek ten należy płacić nawet, jeśli ziemia spodziewanych (bądź żadnych) przychodów nie przynosi. W konsekwencji, obowiązek zapłaty podatku rolnego istnieje nawet wówczas, gdy gospodarstwo rolne nie przyniosło żadnego dochodu.

Zdaniem Kolegium art. 13c ustawy o podatku rolnym stanowi dodatkowy czynnik przybliżający podatek rolny do podatku przychodowego. W wypadku wystąpienia klęski żywiołowej powodującej szkody w ziemiopłodach, organ podatkowy udziela ulgi, która nie jest uzależniona od sytuacji finansowej podatnika, a jedynie od szkód w uprawach.

Na koniec organ wskazał, że podatnik, który ma problemy finansowe i nie jest

w stanie zapłacić podatku, może zwrócić się o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych przewidzianych w art. 67a Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Stwierdziła, że nie może się zgodzić z argumentacją organu, ponieważ w 2010r. z gospodarstwa nie uzyskała przychodu. Grunty, za które płaci podatek były zalane wodą. Skarżący podkreślił, że musiał się zadłużyć, żeby uprawić glebę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z [...]., pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wskazał, że szkoda oszacowana przez biegłego swą wysokością nie musi odpowiadać skali w jakiej skarżący został pozbawiony dochodów. Istotnym jest skala skutku a nie przyczyny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje

w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas

- w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie.

W sprawie zastosowanie miał art. 13 c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r.

o podatku rolnym (Dz.U. z 2006r., Nr 136, poz. 969 ze zm.), zgodnie z którym w razie wystąpienia klęski żywiołowej, która spowodowała istotne szkody w budynkach, ziemiopłodach, inwentarzu żywym lub martwym albo w drzewostanie, przyznaje się podatnikom ulgi w podatku rolnym przez zaniechanie jego ustalania albo poboru

w całości lub w części, w wysokości zależnej od rozmiarów strat spowodowanych klęską w gospodarstwie rolnym.

WSA wyjaśnia, że z tego przepisu jednoznacznie wynika, że warunkiem przyznania ulgi w podatku rolnym przez zaniechanie jego ustalenia lub poboru w całości lub

w części jest równoczesne wystąpienie dwóch ściśle ze sobą powiązanych przesłanek, tj. klęski żywiołowej przez sprowadzenie tą klęską istotnej szkody w budynkach, ziemiopłodach, inwentarzu żywym lub martwym albo w drzewostanie.

Bezspornie powyżej wskazane warunki wystąpiły w sprawie.

Sporną jest wysokość ulgi, którą ustawodawca uzależnił od rozmiarów strat spowodowanych klęską w gospodarstwie rolnym.

Organ przyjął to w wysokości [...]%. Oparł się o protokół sporządzony przez Komisję powołaną zarządzeniem wojewody.

Tymczasem zdaniem skarżącego decyzja jest błędna, gdyż nie uzyskał on przychodu z gospodarstwa w żadnej części. Błędnym, w jego ocenie jest utożsamienie strat z roczną produkcją w gospodarstwie.

W ocenie Sądu organ poprawnie odczytał przepis prawa, zebrał i ocenił materiał dowodowy.

WSA wyjaśnia, że ustawodawca nie uzależnił wysokości ulgi od ogólnej sytuacji majątkowej rolnika czy wysokości dochodu uzyskanego z gospodarstwa. Takie uzależnienie wymagałoby innego zapisu. Jednak w przepisie posłużono się wyrażeniem "straty spowodowane klęską w gospodarstwie rolnym". Pojęcie to nie zostało dookreślone przez ustawodawcę. W rozumieniu potocznym strata to pewien ubytek, który zgodnie z zapisem prawnym został przypisany do gospodarstwa rolnego i tak przyjęły to organy. W zapisie prawa wręcz wskazano na istotę wystąpienia konkretnych zdarzeń, tj. skutków klęski w postaci szkód w budynkach, ziemiopłodach, inwentarzu żywym lub martwym albo w drzewostanie, zatem nawet, gdy wystąpiłaby klęska żywiołowa w wyniku której rolnik zostałby pozbawiony możliwości uzyskania dochodu ale klęska nie spowodowałaby wykazanych szkód, to przesłanki z powołanego przepisu nie wystąpiłyby.

Z protokołu (k. 11 akt administracyjnych) wynika, że wysokość strat odniesiono do konkretnych upraw (ziemiopłodów), których powierzchnię określono w ogóle, przypisano im średnią roczną produkcję w gospodarstwie rolnym, wyliczono procent strat i według niego wyliczono kwotę obniżenia przychodu. Co do tych wielkości skarżący nie wniósł zastrzeżeń. Stosunek przychodu obniżonego do średniej rocznej produkcji, był ułamkiem według jakiego obliczono kwotę ulgi.

Takie wyliczenie mieści się w granicach dopuszczalnych art. 13c ust. 1 ustawy podatkowej. Organ prawidłowo przyjął, że klęska żywiołowa wystąpiła, stosownie do zapisu prawnego wskazał na szkodę w ziemiopłodach i wyliczył związaną z tymi zdarzeniami stratę.

W związku z tym, stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 i 3 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm.). Czyli [...]zł (koszty pomocy) plus [...] (VAT).

D. Dudra L. Kleczkowski M. Łent