Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 121/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-05-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania kosztów zastępstwa procesowego
Powołane przepisy: article: art. 250 i 258 par. 1 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2 ust. 3, par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, par. 18 ust. 1 pkt 2 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III wniosku adwokata K. D. o zwrot kosztów zastępstwa procesowego wykonanego na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. G. na decyzję W. D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu czasowego postanawia przyznać adwokatowi K. D. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynagrodzenie w kwocie 221,40 (słownie: dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu;


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 maja 2009 r. (sygn. akt III SA/Wr 121/09), wydanym przez referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przyznano J.G. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym również ustanowienie adwokata.

Z przesłanego do akt sprawy odpisu protokołu rozprawy z dnia 16 marca 2011 r. wynika, że w sprawie o sygn. akt II OSK 78/10 ze skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 121/09 w imieniu skarżącego występowała przed Naczelnym Sądem Administracyjnym adwokat A. P., pełnomocnik substytucyjny ustanowionego w sprawie adwokata K. D.

Pismem z dnia 1 kwietnia 2011 r. działająca na zasadzie substytucji adwokat A. P. wniosła o zwrot kosztów zastępstwa procesowego i oświadczyła, że nie zostały one opłacone ani w całości ani w żadnej części.

W odpowiedzi na wezwanie do akt sprawy zostały złożone dokumenty, z których wynika wyznaczenie adwokata K. D.do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie (pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w W. z dnia 14 stycznia 2011 r. – k. 128. akt sądowoadministracyjnych) na skutek wniosku adwokata W. K. z dnia 4 stycznia 2011r. (karta 130. akt sądowoadministracyjnych), złożonego stosownie do art. 253 zd. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W sprawie zważono, co następuje.

Stosownie do brzmienia art. 250 Prawa postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 ze zm. – dalej Rozporządzenie) w § 19 wprowadziło zasadę, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Z kolei w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, b, c i d Rozporządzenia ustalone zostały stawki minimalne za konkretne czynności procesowe w drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten przewiduje odpowiednie stawki za: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, bądź tylko udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W sprawie wyznaczony dla strony skarżącej, stosownie do art. 253 zd. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, adwokat reprezentował J. G. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Dlatego zastosowanie w sprawie znajduje § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) Rozporządzenia, zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z przywołanego przepisu Rozporządzenia wynika, że w ramach tej samej jednostki redakcyjnej (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. c)) przewidziane zostały dwie hipotezy, do których zastosowanie mają różne zasady określania wysokości wynagrodzenia adwokata działającego w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji z urzędu, który występuje na rozprawie przed tym sądem. Pierwsza z nich: sytuacja, w której adwokat ten nie prowadził sprawy przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, nie sporządził i nie wniósł skargi kasacyjnej, stanowi podstawę do żądania wynagrodzenia w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Druga hipoteza wynikająca z analizowanego przepisu prawa obejmuje wszystkie sytuacje oprócz rozważanej w ramach pierwszej hipotezy, w ramach których pełnomocnik wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, i uzasadnia żądanie przez niego wynagrodzenia w wysokości 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia.

Z uwagi na fakt, że w sprawie wyznaczony z urzędu adwokat, który reprezentował skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie występował w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, nie sporządził i nie wniósł skargi kasacyjnej, jego wynagrodzenie należało określić według zasady przyjętej dla pierwszej z rozważanych wyżej hipotez, tj. w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Stawka ta w niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot skargi, wynosi 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia). W rezultacie wynagrodzenie ustanowionego w sprawie adwokata za udział w rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 180 zł (75% kwoty 240 zł).

Stosownie do § 2 ust. 3 Rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta

z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą

w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), podatek, o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie adwokata, wynosi w sprawie 41,40 zł (23% kwoty 180 zł).

Reasumując, referendarz sądowy postanowił przyznać ustanowionemu z urzędu adwokatowi wynagrodzenie za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 221,40zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden 40/100), na którą to kwotę składają się: wynagrodzenie - 180 zł oraz podatek od towarów i usług – 41,40 zł. Postanowienie w tym zakresie zawarte zostało w sentencji postanowienia.

Postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu znajduje oparcie w wyżej wskazanych przepisach prawa oraz w art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.